Yakalanmak en muhalif olduğunuz bir fikir ya da bir insan marifetiyle de olabilir, uğruna ölebileceğiniz anne-babanız eliylede. Yakalanmak ışığı gören tavşanın kımıldamadan durduğunda hissettiği ölüm korkusunun yaşam korkusuna dönüşmesidir. Tekrar yakalanma ihtimallerini düşününce...:)

İnsan hayatta her şeyi ne kadarda çok sahipleniyor. Yazıyı okuyunca aklıma sahiplendiklerimizin bize ait olmadığı gerçeğine yakalanışım geldi.

Heder etmemeli severek bazı şeyleri. Sahiplenip benimdir diyerek aştığı çizmeler gün gelir gözünüde kapatır.

Yakalanmak bazen kaçarken olur bazende teslim olmakla. Yolda yürürken ayağınızın taşa takılması ile de olur, ne göreceğinizi bildiğiniz halde görünce yine hayran olduğunuz bir çiçek bahçesine bakarkende.

Ben başlayayım müsadenizle:

Bu film normal şartlarda edebe mugayir sahneleri ne bileyim su gibi içilen içkiler falan filanla benden fersah fersah uzakta duruyor. Fakat bunlar yakalanmama engel değil. Dedim ya yakalanmak için illa aynı düzlemde olmak gerekmiyor birileri ile. O birileri yeterki iç dünyanda kısa devre yapacak noktaları bulup şöyle hafiften zıplatsınlar beynindeki nöronları.

Sanırım "olmak ya da olmamak hepsi bu" nun tam ortasında ya da onu saran kabuğun en son katmanında gizli. Gizli ama hep var ve yaşıyor. Bildiklerimizi unutma ihtimalinin var olduğuna sevinerek.

Halbuki dağınıklığa kaçmadan anı yaşamalı insan.

Bir kaç hafta önce bir gün yorgun bir halde okuldan eve geldim. Her zaman ki gibi sıradan bir gündü ama diğer günlerden daha durgundum. Eve gelip salondaki divana oturunca salonumuz, kendi evimiz bir garip göründü gözüme öylece daldım. Aklıma ölüm, ben, annem ve babam geldi. Etrafa baktım buradaki eşyalardan hangisi bizim diye düşündüm cevap hiçbiriydi, o kadar çok sahiplenmiştik ki her şeyi hepsinde bizim eki vardı ama tüm hayatımızı önüne serdiğimiz hiçbir şey bizim değildi.

Yakalanmak aşk gibidir. Ortada seven ya da sevilen yoktur ama ruha vurulan bir kelepçe ya da kelepçelerden birini açan bir anahtar olması hasebiyle aşka benzer.

İşte bu olabilirlik şimşek gibi geçti gözlerimin önünden. Sahiplendiğim, sahiplendikçe kendi değerimden ona değer katmış gibi hissettiğim ne çok şey olduğunu gördüm. Halbuki tabir-i caizse sadece kendim çalmış kendim oynamışım.

Yakalanmak onaylamak değildir. İlla aynı düzlemde olmak ya da aynı yolda yürümek değildir. Yakalanmak suçüstü olmaktır. Ortada suç olmasının ya da olmamasının bir önemi yok. Anidende olabilir, organize bir şekilde de.

En güncel olandan başlarsak kaybedenler kulübüne yakalandım. Bu yakalanma olayını ise zaten filmi izledikten sonra farkettim.

Evet, kapatıyormuş.

Kafamda genelde hep orta yollar çizilir. İnsan birşeyi feda etmeden başka birşeyi entegre edebilmeli hayatına. Siyah ve beyazlarımız zaten yeterince var. Onları artırmanında alemi yok. Siyahlar yol, beyazlar şerit çizgileri ve grilerde yol tabelalarımız olsa fenamı olur...?

Bırakmak... İşte buna yakalandım. Bırakarak yaşama felsefesine. Zirvedeyken bırakalım şeklindeki klişe bir düşünce dahi yoktu filmde. Sadece değişiklik istediler ve bıraktılar. Ama en önemlisi bırakarak yaşıyorlardı zaten. İşte en önemli noktası burasıydı. Tutmuyorlardı hiçbirşeyi. Tamam, bazı şeyleri tutmak lazım ama nefsin aşırı sahiplenme güdüsüne karşı "bırakarak yaşamak" bana atılan okkalı bir tokattı. Halen sersemliğim geçmedi.

Yakalandım...!

Kimlere yakalandınız...? Nasıl oldu, anlatırmısınız...?