Ve çocuklara bile zorlukla gülüyorum

Bana tad, bana uyku

Yağmuru seviyorum diyorsun...

filiz verir, boy atarım,

Ölmek, uyumak sadece! Düşünün ki uyumakla yalnız

Sesini işitmeliyim

Bana su, bana ekmek, bana zehir

Edmond Rostand Bunu bi keresinde TV'de izlemiş ve çok etkilenmiştim. Aslında tiyatro için yazılmış ama sinemaya da uyarlanmış. Ben filmini izlemiştim. Çok güzeldi. Bu oyundan bir bölüm:

Gitsem de eğer kıymeti eksilmez ya!

Güneşi seviyorum diyorsun...

Değil mi ki bu güller, kokular mevsiminde

iyi de ben şiiri hiç sevmem ki. Şimdi ne diye yazdıysam bunu... Amannnn yazdım gitti işte...

Seni düşünüyorum, boğuk uğultularla orda yükselirken dalgalar.

Bu vilyım amca var ya çok etkileyici yazmış. Valla şiirle aram yoktur ama hoşuma gitti. Güzelmiş. Paylaşana teşekkürler:))

Sonra acılarıma güldüklerini gördüm

Hayır değil, değil sıcak

Taşıdım ağlamadan al kanlara bulanıp

Uyumak, ama düş görebilirsin uykuda, o kötü!

Gelmekte ve gitmekteki hikmet ne ola?"

Değil mi ki yoksullar mutluluktan habersiz,

Seni düşünüyorum, güneşin ışıkları denizden aksedince

Vazgeçtim bu dünyadan tek ölüm paklar beni,

Ödlekler geçmiş başa, derken bozulmuş mertlik,

Sevgili kızım benim, içimde, ta derinde

Sen her gün köşe başlarında

Halkım ben,

Ömer Hayyam

Ölmemek, delirmemek için.

Bu da güzelmiş valla :

Çünkü, o ölüm uykularında,

Miskin karanlığımın orta yerinde şimdi

Victor Hugo

Yoksa kim dayanabilir zamanın kırbacına?

Kulak kesilmek için koruluktayım, sık sık her şeyin sustuğu anlar.

Anlamalıyım artık : yaşadın yeterince!

Ötesi darmadağın acılı gömütlerde

Ne düşler görebilir insan, düşünmeli bunu.

Madem ki öldü kalbim, yaşadım yeterince!

kızgın eller dağıtır atar ağır havayı.

Ne çok uykusuz kaldım, ne çok hizmet götürdüm!

SAİT FAİK ABASIYANIK

Sersemlik ve sıkıntı yüklü bir uykusuzum

Beraber yemek yemeliyiz

Koca bir sevdadır yaşamakta olduğun, anlamazsın.

'' Sait Faik Abasıyanık ''

Güneş çıkınca gölgeye kaçıyorsun

Ezilmiş, hor görülmüş el emeği, göz nuru,

Yapamam, onsuz edemem

Bizim şairimizden olsa olmaz mı başlık sahibinin müsadesiyle... önce güzel bir sözü sonra şiiri;)

En iyisiyle yaptım yapabildiklerimi

Kalemine sarılmak ve ancak duya duya

Beklediğin beş kuruşu biri vermezse

Dudaklarının hatırası

kavuşur baharına toprak,

Seni yalnız koymak var, o koyuyor adama.

Yazmak, sonra da gayet tevazula kendine:

Avuç açan sefil insan

Yıldızları süpürürsün, farkında olmadan,

William ustadan devam edelim o zaman:

Şimdi bakışlarımın ancak yarısı bende

Canımı sıkıp duran o en günücü ağza

Hiçbiri değil.

Ciğerinde kuruludur orkestra, duymazsın.

Yanımda olsaydın...

Tek bir kez dilendim

hani şu sayılamayan,

O kız oğlan kız erdem dağlara kaldırılmış,

Nefretlerine hedef seçildikçe üzüldüm

Sıyrıldığımız zaman yaşamak kaygısından,

Yaşamak.

Ulu Tanrım gecenin kapısını aç bana

Ölümün içinden yeşerir yaşamak.

Onu fetheden sensin, yoksa başkası değil.

Soluğumun öyle bir gücü var ki

Değil saçlarının kokusu

Zorbanın kahrına, gururun çiğnenmesine..

İşte benden bundan korkuyorum...

Koparılmaz zincirden payıma ne düştüyse

Değil mi ki çılgınlık sahip çıkmış düzene,

Çocuğum! Demek, bütün bunları hoş gör yine,

Gözlerine bakmalıyım

"Geldimse bu dünyaya ne bulmuş dünya?

Diğer tüm kölelerin alayları içinde

Hoş gör bu çiçekleri, hatta bu kuru dalı,

Duyarak o en gizli kederi herşeydeki

Varsın küçücük olsun fütuhatın, fakat bil,

W. Shakespeare

Seni düşünüyorum, uzak bir yol üstünde tozlar havalanırken,

Vazgeçtim bu dünyadan, dünyamdan geçtim ama,

Akatarının notu :

Yumuşadım gitgide, yaşama gülümsedim

Bu görkemli sevdaya aşksız bakıyorum

Uçar gider, koşsan da tutamazsın...

SEVGİLİNİN YAKINLIĞI

Ki çekilip gideyim, dönmeyeyim bir daha!

Doğruya doğru derken eğriye çıkmış adın,

Tek kuşun uçmadığı şu dünya sürgününde

Öylesine boş öylesine açık kaldı ki elim

zifiri karanlık demem.

Düşüncemizin katlanması mı güzel,

Eli elimin içinde olmalı.

İnan yok farkımız birbirimizden

Yemin ettim bir daha dilenmeyeceğim.

Değil mi ki ayaklar altında insan onuru,

Var olmak mı, yoksa olmama mı, bütün sorun bu!

Değmez bu yangın yeri, avuç açmaya değmez.

Bir acımasız kalbin sevdası ile alevlendim

Seni düşünüyorum, ayın pırıltıları kaynaklara vurunca.

Bazen

Bir çocuk gözlerine bakar, arkan dönüktür,

Korkuyorum

Öyle bezgin, ışıksız, ellerimin üstünde

bir anda gizlerse de tohumu,

Gören gözü, çınlayan sesi olmak ve canı

DİLENCİ

VENI, VIDI, VIXI

Yeryüzünde yükümü tek bir gün reddetmedim

Arığım işte orda, burda başak demektim

Var Olmak mı, Yoksa Olmamak mı

Değil mi ki o derin acılarımla şimdi

Beni de sevdiğini söylüyorsun...

Bunlar yabanın değil kendi bahçenin malı!

Değil mi ki gün-gece ışıktan kaçıyorum

Zalim kaderin yumruklarına, oklarına,

döner gelir elbet bir gün nisan ayı,

Bitebilir bütün acıları yüreğin,

Ara sıra gülmeliyiz.

Yapayalnız, ama hür, seyahat etmek aya,

Sana koşuyorum bir vapurun içinden

Çektiği bütün kahırlar insanoğlunun.

İsteyince şapkayı ters giymek, karışanı

O VE BEN

Değil mi ki korkudan dili bağlı sanatın,

Bu düşüncedir felaketleri yaşanır yapan.

Karanlık bir gecede, dar bir tahta köprüde bir yolcu ürperirken.

Rüzgarı seviyorum diyorsun...

Yalnız senin yattığın karanlığa özlem var

Bir kimse çıkıp da anlatıp söylemedi

Değil mi ki ilkbahar kuşatınca her yanı

Ve açmıyor içimi çiçekler renkleriyle

Değil mi ki çiğnenmiş inançların en seçkini,

Güneş batıyor, biraz sonra, beni ışıtacak yıldızlar ne olurdu burda

Yakaladığı balık pek küçük olunca onu öper ve tekrar denize atar. Yanındaki balıkçı biraz şaşırarak, "Ne yaptın, hiç balık öpülür mü" diye sorar. Cevap şu olur: "Olsun, bu denizde benim öptüğüm bir balık dolaşıyor artık..''

Güneş kucağındadır, bilemezsin.

Dünyada büyük fırtınanın koptuğu böyle günlerde

ölmüş gibi görünürse de halk,

Yırtık urbanla kirli ellerinle

Gibi gelen çirkin kızım

Yaşamak; bütün adetlerden uzak

Yağmur yağınca şemsiyeni açıyorsun...

Doğayı şenlik yerine çevirdiğinde tanrı

Fakat, şarkı söylemek, gülmek, dalmak hülyaya,

Değil mi ki ruhumda umudum yenik düştü

Dönüp de baktığım yok çağıran olsa bile

Dur, yeter! demesi mi?

Sen belki tüm yaşamınca dilenrecek

Buna destek olacak tek bir kolda yoksunum

Yanıt vermeye bile gönül indirmiyorum

Paul Eluard

sessizliği deler geçerim, dinlemem,

Hiç gözünü kırpmadan kalkmış şafaktan önce

Değil mi ki kötüler kadı olmuş Yemen?e,

Ve yaşamın o büyük, dipsiz gizi dışında

Sensiz edemem.

Ben onsuz edemem.

Dimdik durdum ayakta, kimseye eğilmedim

Anarak çalışıp çektiklerimi

hani şu çok halk.

Zulüm, acı, ölüm, şu bu

Yoksa diretip bela denizlerine karşı

Ötekinden isteyeceksin

Rüzgar esince pencereni kapatıyorsun...

Uzakta olsan bile ben senin yanındayım, sende yakınımdasın.

Olmamak. Bir hiç için ya kılıcına veya

Ama ben tüm yaşamım boyunca