o dilsiz şehir beni çağırmadı

az birazda yüzsüz dü şehir

delirmeden önceki zamanlar böyledir sanırım

Giderdim sessizce

yokum artık kendime dair bir yerde

bir sen varsın

şehir değildi

dili yok sessiz...

duyana aşina olmaz diye yankılarım

Yeşili maviye katar

Yoksun ya,

sessizce uzar bir lisan şehrimde

herkese ışık saçıyor.

yaz dedi tanrı; kendini boşluğa bırakmaya hazırlanan

belki de kadir kıymet bilmeyenin

ruhun sırra kadem bastığı

Dudağın da kalbinden geri kalmaz alabildiğince katı ve açılmazdı. Ama bir gün açıldı ve güller saçmak yerine ateş-suhan dağıttı bu şehrin her yerine.

insanlardan dolayı

duymak ıstedıklerımı anlatmıyordu sehırler...

Gitmesini bu kadar çokmu istiyorsun

Ağlattıkça da ağlamak oldu...

şehrin sokaklarına

Ötsünler sana, benden yalvarışlar.

Ve ben en güzel yerinde

çok şükür ki öyle şehb@l Hocam:)

Yüreğim tanıksız...

Dilinde yalanlar

adı var kendi yok..

Hadi tut elimden de ortak ol kaderime Ey Sevgili...

Ufuk çizgisine kadar yeşil, oyun oynardı tonlarıyla

Sakla yasaklarını...

o bir durma biçimidir

nedensiz ayrılıklar

Dilsiz şehirlerde anlayamadığınız suskunluğun altındaki anlayamadığınız herşeyi unutturur...

ben ve ben çoğulluk değil

dvmsZ

Ektiğin tüm gülleri gözyaşımla sularken

içinde gölgesi zamanın

Susmalı O şehir

bilmiyorlar ki onlar da birer gölgeler.

Anlayacaksın... sensiz geçen asırlarda, bu dilsiz şehirle neler konuştuğumuzu...

Sen de rolünü oyna ama sakın ezberini sildirme...

burda içimdeki karanlığı saçıyorum yalnız...

sesini dilsizler duyardı

uyanmadan görülmüyor...

işte bu yüzden hiç kaybetmem

ne de güzel anlatıyorsun

şehrinde

yoksa baba!...

Duymak istediklerimi söylemeyeceğim

sevgili

Gözün gördüğü gönüldü, gönül gözün gördüğüne suskun...

ve, yine susuyor

içerde

ne sesimi paylaşıyor, ne sessizliğimi.

Sihir yaptın bana..

üstüme abanmıştı gece

Gülüm dedim ona, gülüm değildi ki oysa.

mutluluk içimde tepinip duran bir cocuk

bir sessizliği üfle geç kenarında

Yaşadığımız dilsiz şehirler

laleler de soldu sen gidince

bu şehir zindan

okunur gönülden kopmuş her nağmesi her gönlün

bedelini borca kestik

ve onuda dinlmek istiyorum

Gözyaşı süzülürken gözlerden

Kader değilmiydi yeniden birleştiren

akıyordu

söylerken halini ahvali

Sessiz şehir yutar senide beni de sakın ağlama duymasın sesimizi.

Bugün mandacılığa soyundu.

dilim sustu

Dönüp ardına bir bak...

Şimdi yanan yüreğinide dilsiz şehrinide

almak kabahat

Bunca gevezelikler arasında?

bir aşkın rıhtımında

ardından aglayandı dilsiz şehir

nikin bir çizgi karakteri hatırlattı bana...

Dilsiz olmak varmış senin karşında

dilsizliğimi unutarak haykırdım seni

doğal bir afetti aşk

ve şimdi zaman susuyor gözbebeklerimde. ağlamayacağım bu kez...

Sadece ben duydum sadece ben?

Yahu bir tek kelime çıkmaz mı ağzından

bana zehir!

üçü de benim başıma

Gitme deseydi çok uzaklara

ille sen ille sen...

Hançeri sadece kendime sapladım

Saç baş yoldurursun yaşanmamış yaşlara...

bir bensizlik

yüreksiz

uzansam kirpiklerimin ucundasın

yeşilin laciverti öptüğü okyanuslara değiyor kulaçlarım...

Baştan başa dolaştım terk edilen bu şehri, gideceğim bak gülüm ses vermezsen bana.

uzak kalsın bana bu şehir

kimi adım başı çaresiz

Kaç dert dinlersin kim bilebilir ki

dilimde sana dair tüm zikirler

?Herkes konuştuklarımı yazar, bense sustuklarımı?

çok kırgınım bu şehre...

bir köle gibi tıpkı,

yokluğun bir eksiklik değil

Dağlara, ağaçlara

bütün sözlerim, susun bugece...

Tüm kisvelerden uzak

Dilsiz şehrin sokakları bir dolar bir boşalır,

biterken birinci perde

düşsel bir geçişin pencere aralığında

sanki

Bir hüzünbaz şiir şimdilerde dilsiz şehir

Uykulu gecelerde

senin gibi dilsiz kalsın sevdamız da..!

Sussam yaprak ağlar halime

Geceden mi aldın rengini

Sevdamı da verdin ellerime aşkımı da

Yaralı gönlümün sızıları konuşuyor

öğrenmek yükü ağırdır boynumda..

Uykular sana yatmakken

terkedilmiş

Hep aynı dükkanlar, yüzler

ama en iyisini

hiç hiç hiç...

benım boyle bır hıkayem olmayacak lakın...

Dilimin darağacında kurşuna dizdiğim cümleler senin, sustum, sustuğum bütün kelimelerden seni kustum.

Sevdamın dili olsa da..

alma artık istemem

karanlık hep karanlık

izlicem..

Sorun İstanbul beni anlatsın

tüm dünyaya susuyorum

Umutca...

O toplar arkada kalanları?

Şimdi bu şehrin tehdidi altında kamuflajlı hıçkırıklar...

beni sana getiren

Ö. İNCE

bir ah etmedi

Kocaman bir yorgan, beyazdan

Anlatabilse..

dağılın alacakaranlık dağılın mor gece

Yağmurlar ıslatmıyor artık, güneş yakmıyor tenimi, yıldızlar bile farklı, aydınlatmıyorlar gökyüzünü?

Sönmesin senin ışıkların

kendimle başbaşa...

Kaldırımlarında mı

gizlice...

Olur ya bir gün sana dönmek zorunda kalırsam muhanetliğini at bir kenara ve aç yüreğini...

Özledim sessizliğini ve seni

gören gözlerim,

Seni de yabana vermeden gel...

Ve sonra koca bir çöl..

herkes dillere düştügü için

ne de sana dair

sen bilirsin dilsiz şehir...

ben ve ben desem de bozulmaz anlam

rüyalarıma parmaklık

tüm şehirler

karanlık karanlık gölgeler

adı düşlemek...

sağol LAL..

Kainat uyur,

kazara oldu yenice

bitmeyen başlamaz zira

Yaşa acıları atlat, gül açan bahçeler düşle

Abla karnım aç..."

Hoşçakalmalı..

Bütün bunlara rağmen

ey afilli şehir! dilsiz şehir.

gerek yok kelimelerin içinde

geceden uçmaya güne

Söyle bakalım, ben yokken

kelimeler kifayetsiz

Bu yüzden nöbet tutuyorum kaşlarında

dilsiz bir şehirde kaybolanlardan biri de benim aslında..

Ağlayan şehrim...

kısa kısa..

gücümyetmez...

babacığım ne olursun!..

Sen gibi gülerek doğacak mı odama mutluluk

Ne zaman benimsin, ne zaman elinsin belli olmuyor.

Kuralsız,

ve haykırışlar!!!

Dilsiz, sağır bu şehir.

Güz olur toprak...

bel bağlayan

acımasız bakışlarla

Sanadır sitemim Ey Sevgili

yönümü kaybedeli çok olmuş

Mayın döşeli sınırlarINda infilak etmek olsada kaderim gideceğim...

carsısın da bır kez daha gezemeyecegım...

sessiz harflerin kuş sesiyle konuyor

Basireti bağlandı şehrin. İbretli bir görüş gibi hayret ettirdin. Deliller senin dilsizliğinden yana dururken kelimelerinin buhranı ile aşk dedirttin. Aşk bir gönül uyanıklığı, dil ortaklığıdır desem de sen kendi katı harflerinle yeni bir alfabe seçtin. Ne yazık ki bu alfabeyi hiçbir zaman öğrenip imkansız kalp kapılarını imkanlı kılan anahtarı bilemedim, bildirilmedim.

Belki de duyulmak içindi, sesimi duyurmak içindi sana tüm yakınlığım. Seninle seslenebiliyordum bir tek çünkü... Yoksa sessiz kalıyordum yeniden...

kaçmalar imkansız zincirlerinden

tanısam ne olur ki?

tıktak tik tak :)))

Eğilmeden yüksel,

ne garip şehrim...

senden vaz geçmek

ayazın mı soğuttu yarin dillerini

içime sevgiden bir çocuk koydu

Payına düşen derin bir ahh olacak yatsılarda..

Adını aşk koymuşum senin

hoş geldin dilsiz şehre.

Şarkılar yazdım sana okuyamadım

Konuştursana..

Şehirler gördüm...

esir insanıyım ben..

Yada yaşadığımı sandım...

saklar

ne olur bir tıkırtı...

Bir çığlık kanıyor demedim, en derininde yüreğimin..

kendimi yalanlıyorum

Suçu, paylaşmak mıdır dilindeki hayinin?

Gidemem yapma seni bırakamam

Asarlar seni arkadaş...

sokak lambalarına

istemesen de...

ama sen beni kokumdan tanırdın önceleri

Birgün san şehre dönmek zorunda kalırsam, alnım açık omzum dik gireceğim o meydana...

Bir yolculuk var meçhule

düşen taşmış elma değil...

Bir çocuk ağlıyor karanlığın gizemli ışıkları arasında. Tiz sesine aldırmadan şarkı mırıldanıyor eksik kelimelerle. Uzaktan ne kadar hoş geliyor ama belli ki bir sitem var sözlerinde.

Aklımsıra yaşadım...

İçini acıtan tüm kelimeleri

bizi sevdalık biraz

diğer odada yatan biri var zannediyorum her seferinde

bir başıma kaldım

tek senin şehrindi

Sırıtmadan gülümse...

ve gider bir gün

onu sadece

bebeğin yüreğini

Şehir ağlar sen geldiğinde aklıma

çöken üstünüze

En zoru sen yüklenmişsin omzuna.

bir palmiye ağacına

uykusuz

Var git gayrı sılana

anlamını biz anlmasız kıldık...

Ah be sessiz şehrim

seni düşledim de bu gece

ve hüsran

büzülmüş bir köşeye

Unutulur mu sanıyorsun böyle fütursuz yazarak.

Müteşekkirim...

insanlarda ögrendiginden beridir

belki çok erken

şimdi duydum ki

Söyleyin nasıl sevmem O?nu? Gören çiçekler.

her şeyini havasını suyunu ve kendini verdigine

bir yılgın gözlerime

burası dilsizler şehri.

Bir eli yıldız topluyor.

adınız var aslınız yok...

yokluğa baş tutulmaz

hemen alçıya alsınlar

nihayet gördüm ki herşey yalandı

Mümkün olduğunca

Bundan on yıl evveldi

Oysa öylemiydi çocukluğumun neşeli şehri

Sebebi:dilsizleştirenlerin dimağında nebde bırakıp, iki kat daha fazla hızla yol almak içindir...

Hakkatten büyüdüm ben...

kızıllığı ondandır gün batımının

dilsiz şehirde naz

Bir gün batımıyla yıkıldı kalelerim

Şehir ki her sokak çıkar başka bir şehre.

bu mest eden sözleri paylaştığın için teşekkürler e4&e5

Yine ıslak soğuk kaldırımlar

sessiz sedasız insanlar

Hasretinle akan zamanlarda cevherimiz özden, madenimiz

yaslılarımız bu durumu hic bir zaman kabullenemediler, biz kabullendik ama bir yanımız hep eksik kaldı hep eksik kalacak...

hızlı bir ölme biçimidir

iyi yolculuklar denmez bir gidene

Sen sus ben giderim

tam çaresizdim

oysaki bir andı bir bakış

Ne zaman yağacağın, ne zaman yakacağın belli olmuyor.

hiç koklamasanda beni

Ben de yürüyorum bu şehrin sokaklarında artık gecenin karanlığında rüzgarın fısıldayan sesiyle...

Zira içlerinde kalanlar infilak ettirecek bütün sokaklarını. Her adımda aşkının cenazesini kaldıracaksın. Parçalanmış, örselenmiş duygular fışkıracak ağaçların dallarından. Evlerin saçaklarından hüzünler damlayacak gönlüne.

Hicret vacip oldu bu dilsiz şehirden...

Konuş söyle suskun şehir gitmesin

Yarin gözleriyle gözlerime bak gideyim...

hr gn dğşnd

Sana seni anlattım duymadın,

bir gece vakti ansızın

inceden şeffaf bir kan damlıyor içimizden

Dağların çevrelesin etrafını

Kalbimde esen rüzgarlar hep sensiz eserdi. Etrafımda binlerce insan vardı ama aralarında sen yoktun hep sensizliği yaşadım. Çaresizdim, yalnızdım? Kalabalıklar içinde kendimi yalnız hissettim. Ben vardım ama sen yoktun. Ne zaman geleceksin bilmiyordum ama bir gün gelecektin ve hep bu ümitle yaşadım.

Seni çok özledim...

Dualarım seninle ve bütün kpss sınavına gireceklerle beraber. Özellikle genç kızlarımızın bu sınavı kazanıp ekonomik özgürlüğe ve yaşama hakkına sahip olmalarını çok istiyorum. Veee bu sınavı kazanacaksınız başka yolu yok:))))

bir ayrılık öyküsünde,

Öylesine acıdır ki bu doğuş

O şehir senin bu şehir benim gidiyorum

Suskunlukta kalmalı

vekilinden, sokak cucuklarına, herkes bana kaçak muamelesi yapacak...

örtündüm geceyi

Her sabah güneşinle aydınlatırken ruhumu

Benim canım benim ezel:))

Değer maalesef, kaybedilince anlaşılıyor..

Lal bu şehir,

oraya yöneldim birden bana umut oldu.

Hoşça kal dilsiz şehrim

kimsesizlik sarmış sokakları

aydınlanmaktı.

Dilsiz şehrin lal'ı gelmiş..:)

ya da gönül içindeki hayale kırgın yalnızca...

Anladım

yanmışlığımdan sonra

Ruhum ise dolanacak

hoş geldin e4&e5.

"beni" oynamak zamanı gelmeyecek mi hiç?

düştüm yine karanlığın kollarına

bir gün konuşursam

Gözlerinin karasını

bana düşmez ama.

Uykunun kucağına yatarken

tanıma ayak izlerimi üzerini tırmalarken

gül dikeniyle güzel seven bilmez mi

ben çok gürültülü yaşadım şehirlerimde

beni anlasa anlasa

Oyun bitmişti artık her şeye son deme vakti gelmişti..

Nasıl olsa benim gibi çağlayan

Sonra ne mi olur?

bir arpa boyu kısaldım

Sonra sonsuza dek sussun kainat

Biliyor musun?

Kiminin devler basarmış rüyasında

duymak ıstemedıklerımı anlatmalarına cesaret edemıyordum...

bir ayrılık şarkısı peşimizde

yıkılır virandır şehrin her bahar

başlamam yeniden yeniden

Dilin çözülse de

Bu bir itiraf metnidir...

ya beni sustur artık

ısınmak için aşk yakılmış

Durduğu yerde konuşur bir şehir

lal kesildin

Bir çözülse şu dilin

Bu şehir girdap gülüm... Girdapta mehtap gülüm...

hem onunla kal diliyle degil biz hal diliyle anlaşmamışmıydık

çığlıklarımı duyuramıyorum,

Ne yana baksam sen

Durma git dışarısı ispiyon dışarısı ihanet..

sükuta açsan da yelken

Selamı sabahı yok

özgür kaldı ruhum teninde

Bir uğraş var beyhude

Kaç yürek yanıyor

Sokaklarında gezindim

Ey kucağımda büyütüp öldürdüğüm sevgi

Sessizlik hüküm sürüyordu dilsiz şehirde. Kimseler yoktu kelimeler yoktu... bir lal dolanıyordu bir tek gece karanlığında, kararsızca... birşeyler arıyordu ne olduğunu bilmeden... belki bir harf, belki bir hece, belki bir cümle bulurdu yerden. tüm yazı çöplüklerini dolaştı... sessizce sessizliğe yanaştı... yine dili bomboş kalmıştı...

Sustum!

Yığınca uçuşur aklımda kelimeler seslesen bir sen etmez..

Dilş@d

yoksun ya yine

çek göğsümden alev-i aşkın

şehrim de bana benzemiş.. susmaları kimse bilememiş.

Telefon rehberimde kayıtlı olmayan ama adım gibi birdiğim bir numarayı tuşluyor parmaklarım... Parmaklarım kırılıyor...

biliyorum ki senle ta ezelden dostuz..

kavgasıyım...

sizi yordum cümleler,

ZAman geçti mevsim dönüyor

Ve sonra

senin aldığın yüzükten belli

daldan üç elma düştü

anlamak zor bensizliği...

sessizliğimde buldum sevgiyi

yapılamaz çünkü

Öylesine yürek hırpalar ki

tıpkı bir şehir gibi..

hiç kar elde edemedik.

Yalnız yüreğimle dokunuyorum sesime

sen ki konuşmadın ben aldanırken kendi düşlerime

ağladı

Yaşanmışlıkların bedelini öderken, müptelalığım yalnızca erguvan kokulu akşamların hüznüne.

fısıltıyla

nokta konuldu

lakin sen de yalandın

Bıçak gibi kes al sinemi

bu şehir beni koynuna aldı...

kapatırsın kulaklarını

birlikte çıkılan merdiven?. vs?vs?vs?

en acılısı en zorbası en hoyratı geliyor başıma

Çekil yolumdan... düşürme yardan ayrı

Suçlu psikolojisi sükutu mu getiriyor dersiniz?

dilsiz...

Hadi gülümse

Hep mi zulüm saçar

brtk ynstr hmhl ln hlmz

Gönlüm sen de kalsın, ben gideyim

tüm günahındam yıkandım

Dilsiz şehiri yansıtır gibi.

Sustu dudağımda ki şiir

dilsiz şehir...

ama bir şehri taşımak kadar değil

çok sürmedi

Şehir artık sensiz

Kendi iklimimde

O bitiş...

Mümkün olmaktan uzak

boşyere ağlama ey göz senin serptiğin sular söndürmez bu yangını. vereyim eline kader kağıdını bakalım bulacak mısın seni mutlu edecek bir adımı...

okudukça

çınlatmaktalar herbir yanımı

anlamak için belki,

sal aklında tuttuğum her anı

bir aldanışsa aşk

sil fikrimden kendini

susmalarımın

Tüm silahlarımı teslim ettim...

Ta ki ben gidinceye kadar

Kısasa tabiyim şimdi... başa gelen çekilir...

Sustu hayat, sustu zaman

biz olgunlaştırdığı

Martılar kanasız kalır

Anladım şimdi ben seni

Bilmem hangi şairin, bilmem hangi ruh haliyle yazıdığı sayfalar dolusu şiir var aklımda,

Ey oyuncu perde kapandı artık çıkar kostümlerini

Sanırım anılara çomak soktu dizeler...

başka şehirler düşledim hep

anlıyorum ki

göremedim ben, en kördüm!

ben kovdum o döndü

görüşmek dileğiyle...

Dondurmuş beni; görmemişim de ırağı,

şehir susmuş

Sense dinliyorsun

Lal olanlar dillensin

Biraz daha büyür

Uzanırım sensiz hecelerime

sabah kalabalıklara

Eteklerinin zilli dantesi

Hüzün fazladan mesai yapar

her bina ilk yapıldığında güzel ve sağlamdır. yıllar geçtikçe eskir. tamir, boya, badana olur yenilenir. ama sütunlar hep sabit kalır. yenisi dikilmez, eskisi sökülmez.

Suratımı asıp asilik yapmayacağım...

Heceler yarım kalmış kelimeler miydi?Neden ben tamamlayamadım?Belki de anladım iki harfin bir ömre yettiğini...

Kordondaki deniz kenarındaki yalnız bir banka

hayal evi, yakıştın sen de bu dilsiz şehre... bir suskunlukta sana kiralayalım... kal gönlünce.

Nice aşıkları yuttun kimi zaman..

ıcınızden

bulutlardan çaldım göz yaşlarımı

anladılar..

halsizdi

duymazsın

Fatma Teyze ağlar dururmuş...

bir yüz vardır

dağılın aldatan hayallerim

Kimi ninniler dinlermiş rüyasında

acıyarak bakıyorlar gözlerime

çizgisel hızın en yavaş olduğu bir yer olmalı

aldandı gönül

anlatacağım daha bir çok şeyi

sflr gtrdn.

Sustum

Bakma sen bana

Abla selpak al...?

yüreksiz olan

"tek bir ölüm";

acı verse de bileklerimden bağlı olduğum zincirli şehri terkedemiyorum

Uykuyu unutun,

Gidiyorsan eyvallah

kelebeğin kanatlarını

Ve bilmezdim konuşamamanın sancısını

Benden söylemesi deli kız

Ben dilsiz şehrin dilsiz dilencisi

Beni raylara bağladı sesin...

"Başlangıçta söz vardı; ama söz öyle işler karıştırdı ki sonunda herkesi aldattı." René Lacote, Georges Haldas

Kabulsüz dualara amin, günler aylar, yıllar...

beni bir duysan bir anlasan

dogdugu yere kacıp kacıp gerı donenlerı...

ben bir zaman daha umutlanırım

bir eski

ama inan o cılız ışıkta ısınmaktan çok

dün gece

Kapıdan girer girmez,

"Sus" emrine itaat etemediğim için olacak, olanca hırsıyla tokatlıyor suratımı...

gözyaşlarımı

Dilsiz şehirin nazlı kızıydı, olabildiğine güzel ve büyülüydü. Şehir küçük geldi yakamozlara daldı yıldızların görkemine kandı. Geldiği toprağa yukarıdan baktı. Çekti ayaklarını tozdan çamurdan kurtardı. Sabah güneşe sevdalandı kendini alamadı sarıldı ve yandı. O gün bu gündür geldiği toprağı unutup güneşe sevdalananlar dilsiz şehrin nazlı kızı yanarlar...

kirlet dedi.

kaybolan biri var

Dalgalar kopar denizden yorgun argın

Gülüşün içimde vuslat fırtınasını dindirsin.

Caddelerin ıslanırken kahkaha atacak

bilirim bihabersin benden

düş sokağı sakini uğradı, düşlerini serpip kayboldu. bir kafes kuruldu şehre, belki nicesini esir etmek içindi bu kafes. ve nihayet geldi bir ses "ben"... gelen simhandı. altınlarla bezeyecekti belki simhan, belki de buydu yalnızca arzulanan...

Ben gidiyorum artık dönüşü olmayan bir yola

Sakın düşme yollara, peşim sıra

yalnızlık yalamış şakaklarını

ve ben anladım bırbırınden farkı olmadıgını hıc bır sehrın...

o görünen annemin eli

btn sszlğml brdym

Barındıramazmısın sevdiğimi

nlşlmyrm snszlğmd

Penceremin pervazı kana bulanacak...

ya da biter bana dair kalmış son izler

"Martıları can çekişen denizler istem

ınsanın dogdugu yer ölür mü?

Gurbetin sılasıymışsın meğer.

belki bir sevgili edasıyla

Geri verse yarin gözyaşlarını, sakın silme?

işte o kaldırım benim

Bak o zaman anlayacaksın eksisini artısını

ahmet say, teşekkürünün sebebini bilmek isterdim. anlayamadım.

Susmak kabullenmektir, onaylamaktır, sukunet ve huzur adına sözlerden uzak durmaktır yürek çağlasa da.

Bekledim ki sen yol verirsin diye

Lal oldu dillerim ey dilsiz şehir

Anız altındaki masal diyarı sanki...

ben sana benzetemeyeyim hiç kimseyi

alıntıdır

Bir sen gizlerinden en tenha yollarında oysa beni

Sustum.. Sustum..

Yabancılaştırıldığım şehirlerde dilencilik yaptım yıllarca...

Ne gelenin bitiyor ne gidenin

bu ne isyan

ait olmadığım zamanlarda,

Bakışlar desen bambaşka.

Dilimi kopardı

Elbet sana uğrayacak

olmayan

duyuyor musun

Ben mi çok geride kalmışım zamandan

sen gittin

şehri sarmış bir sessizlik

uzaklaşmalısın gözlerindeki muson yağmurlarından

Seneler kitap oldu bekleyişle. Geceler sessiz, rüyalar senden uzak? Benim yaşam tarzım olmuştu bu. Sensizliği yaşadığım her gün seni düşündüm ve bir gün geleceğin ümidi bana güç verdi. Günler, aylar, yıllar? Hepsi sonbaharda dökülen yapraklar gibi eskidi geçti.

bir kelime

dillenmeye yeltenir oldu

ılık nefesini benden esirgeme

"Ben de seni bekliyordum. Hoşgeldin" deyince anlayacaksın...

Biliyorum

Dillerim lal...

düş sokağında bir sakinim ben

dilinde dolandıramazsan dilinde dolandır

Senin yağmurlarında ıslanırdı bir tek gözlerim

ve mahalim ne bilemiyorum.

hoş geldin düş sokağı sakini.

Umutlarımı sarıp rüzgarlara

yorgun..

Uzanırımyalnız geceme

Hemen her yüz tanıdık gelecek...

her sokak köşesine

boğmak için uzanan bir el misin?

cok aradım konusup, dertlesebılecegım bır sehır...

bende geldim ama kimse yok :(

Sen susmaya devam et

Üzülme dilsiz şehir,

bir evi taşımak zordur

yine hayal oldu

dışımdakinimi

memnuniyetle

Ayaklarına topuklu bulanık alemler, gözlerine renkli kalemlerden yalanlar sürmüşler...

içinde göz yaşları

lal sın, amasın

bir ben konuştum zaten

Söyle bana, en son ne zaman neden ağladın?

gözyaşlarım yetmiyor söndürmeye

resmim böyle çizilmiş.

Çünkü o sessiz değil dilsiz şehir.

inandıklarının inançsızlıgı,

Rüzgarlarla fısıldamasaydın güzelliğini

yeni bir ufuk çizgisine çevrilen rotada "yeniden...:)" diyebilmenin hazzında, tebessümüyle barıştı dudaklarım...

şimdi zaman mı sindiriyor beni

sevdikçe

Ben senden vazgeçtim

neden konuşmaz bu şehir benimle

Dilde sitem kalmasın bu şehir

bir zümrüd-ü ankayım avuçlarıda

seni hıçkırarak

Aşktan yarına kalacak olan yalnızca detaylar oluyor...

lakin

Dilsiz olan sen misin yoksa ben mi

şehirler de

Geldim gidiyorum

karanlığı kokluyorum

oyun bitti

Dinmiyor yüreğimin acısı

acılanmayan yürek bülbül kesilmiyor irem...

belki de bu şehir bomboş

ve gözlerini belki

Birkaç da duvar yazısı...

Dilsiz şehir kaç aşka hüküm verdi. Kaç aşkın infazı yaşandı daracık caddelerinde. Kaç aşık kurban edildi. Hiç bir aşkın akıbeti bu şehirde son perde olamadı...

Sustu hasret, sustu zaman

Unutulur mu sanıyorsun arkadaş!

hüzün perdelerini aralayamadım

bir dilsiz şehir hüznü bu..

arkasında kalandı dilsiz şehir

Rica ederim lal :)Paylaşımlarını bekliyoruz:)))

ses verdım ozgurce haykırmalarına, acıtmalarına musade edınce yılların suskunlugunun getırdıgı susamıslıkla anlattılar durmaksızın...

var oluyorum ben

Bir ben eksik kalayım.

Ben bu şehirde kan kaybediyorum...

heyhat! sen hala en koyusundasın gafletin

soğuk şehrimin karanlık sokaklarında

at dilsiz şehre elbet seni duyar

gece lal...

ait olmadığım mekanlardayım.

ben haykırsam da

Hani bazen insan kendini kandırır ya

Bu şehir çok soğuk be gülüm ne işin var senin dışarıda. Sen bana bakma ben dolanırım böyle canım her sıkıldığında. Az sonra fırtına kopacak, gökten hırçınla yağacak yağmur gel gülüm ver elini, karanlık sokaklar yutmasın seni ve beni.

lal olmuş bir şehir

bu şehirde

Dün Hallacı'yı başından eden

duvarlar buzdan, insanlar buzdan

Sende aklın verdiği azap,

ne bir isyan dilimde

Ne zaman açılacağın, ne zaman tıkanacağın belli olmuyor.

Seni gördüm :)))

dil'imde izi var

başım duman

Sevmedim ilk zamanlar seni..

neler anlatıyorsun dillenenlere

gördüğüm serab-ı pür ihtişamdır

uzunca bir sessizliğin şiiridir dilimde dolanan

kaldırmadan başını yukarı

gördüğüm şehirler

Önünden her gün geçtiğim çam ağacı

Dilsiz şehir...

Kimse bilmiyor

Nefessiz

kabus olmuş acabalar

Ne kaçıp kurtulabilirsiniz atiye yol almak için ne de zulmüne göğüs gerecek gücü tutabilirsiniz elinizde...

İçimde dalgalar kabardıkça volkan gibi

İçim alev alev yanıp tükenmekte

Aşk diyede bişey yokmuş can, ben bu şehre gönlümü vermemeiş iken, sen bu şehirden iştahlıydın insan yutmaya.

sevdiğime açamamak daha da acı

Konuşsam da çıkmaz sesim

Yıldızları dökülmüş,

yankılandın gözbebeklerimde

seni görme

ne de var içimde bir haykıran

bu bir gölge oyunu

unut herşeyi ağlama. Gel gözyaşımı sil

Öyleyse dehşete kapılma sevdiceğim

Aldandık, hep aldandık.

Yağmur dinmiyor

Dilin çözülmeden geçsen şu sınır kapısını

cezaya hep ben çarptırıldım

kolay olandı bu belki

Kapat tüm çıkışları...

Ne sen bana iliş ne de ben seni sorayım gayrı

Ben aldım yükümü sırtıma

lal rica ederim bu sözler bana ait değil alıntı ama paylaşmak istedim :)

baba!.. baba!..

ve kehaneti tutar

düş rengi bulutlar geçiyor şehrimden

duyuyorsan ne olur haydi kalk da gel

ben susmuşum,

gönül ehliler

Soğuk ve göz kamaştırıcı bir kefen

"elle gelen düğün bayram"

Metruk bir sevgili gibi

Yada kaç yıl biçtin son nefesime

hep bir masal gibi anlattım seni. gerçeğe bürümekten korktum belki. belki kendimi çocuk sandım. büyümekten korktum belki. aşkı yalnız bir gönül coşkusu saydım belki. biliyordum sancılar olurdu büyüklerde, benzerlerinden korktum. hep dualar okudum içimden göklere.. büyümek istemiyorum Allah'ım diye. ve şimdi kollarında aşkın büyüdüm... sancıları sardı sevdanın. adını koymaktan korktuğum ayrılığın acısı sardı. yaklaşmak ayrılığın habercisi, gözyaşlarımsa belki bu ayrılığın yorgun bekçisi... tutuyorum içimdeki tuzlu denizi. ağlamayacağım... çocukluğa geri dönmek olmayacak, biliyorum bu kez gözyaşları çocuklaştırmayacak...

okudum Lal..

ya gelmeyecekesen

Utandım uykularda gözlerimden

Konuştur caddeleri, sokakları,

açtım gönlümün kapılarını

Olsun dedim

birden kendimi zifiri karanlıkta

Gece riya gündüz yalanı yaşanır..

zamanlar karıştı sonra

Sen hangi engin denizlere yolladın

Yazdan kalan son bir kaç güneşli günden biriymiş bugün. Isınmış bugün mecburiyet ve şenmişsin...

Ayazlar susar bazen

belliki dilsizdi şehir

Belki yağmurlarımla belki güneşimle

dile gelde yangınım köz olsun

anlatır da anlatır

şehrime hüzün bulaştırdığın günden beri

sezsiz şehir dilsiz olsun ama harfsiz olmasın

Yaşadığın yaşattığın

bir tutsağım ben.

Kar ol kapat yollarını, gitmesin

kırık dökük...

dilsizlerinde mi

?Her şey bitti geride kaldı bir daha acımayacak canın

Komşular da duymuş gideceğimi

Ayrılıklar ölümüm ölür

Tut dilini deli kız...

dilsiz şehrinizin evcil hayvanlarına gerekmez mi?

Kızsamda sövsemde, başka yere gidemediğim;

her bakışında

kanadında bir mürekkep lekesi

bir dokunuştur beni sevmen

Sevdiklerimi de yüreğimi de bırakıyorum sana

hoş geldin irem...

Yıldız yapıp serpiyorum gökyüzüne

Susmalı, lal olmalı bu şehir!

şehir mi dilsiz, ben i sağır

içine beni de çekmeye çalışırken uyanıyorum rüyadan

kirpikler durulmuştu

kaldırım taşlarıyım

elimi kaldırsam

ve gönül ehli olanlar

dilsiz di şehir...

dilsizligiyle bilenler onu

paylaşılmıyor kederler dostum

Bir yol var beni bekleyeni bilen

ayak bastığım

şehrim dilleniyor yağmurlarla gelişinin habercisi mi yoksa veda ayak sesleri mi!.

oldoğumu fark ettim.

geceye bakarken.

ve duruldu zaman gözlerimde

bilme sensizliğimdeki çaresizliğimi

Bu sahnede kaç laf edeceksin bakalım Zenne?

Hesap verme zamanı şimdi

gündüz bir acaip telaş

sizi yordum kelimeler,

Unutulur mu isyan çıkaran türkülerin nakaratları.

belki kendimi hiç olamadım aslında.

Bu kısır döngüden kurtuluş yalnızca aklın rehberliğiyle olur yazık ki...

vardır bilirsin

deniz coşuyordu

sen de bağır, sen de çağır

sevda ayyaşı oldum sayende

selamlar sevgili dostlar...

Şiirler kan kusar

Bir anda kesildi sesler

Kavuşturup ayırmadınmı

rol bitince çekileceğiz sahneden

varılmaz olmayan hiçbir yere

Güz olur yaprak sararır,

duyan vardı.

En iyi mezar taşları bilir yalnızlığımı

Sen kal ardımda...

güneşe bulanmış

Bu şehrin caddelerinde iki ayak izi var... silinmiyor...

-Beni,

onlar şu anda parktadır belki

döner dönmesine ya

Zaten dinlemiyor ki beni

Acaba sükut eden sevdalar uhrevi sevdalar mıdır yoksa vazgeçilmez şehirler midir... Baharında avutan yazında yalnız bırakan o zalim şehirler...

bir beste çek taa içerinden

' Arda '

ya da var olmaya başla...

penceremde sisten umutlar

bir şehri düşün

ya da ben...

ve martılardadır tüm çığlıklarım

o zaman nolur bilemem...

y ssm kslmsn

Bata çıka yaşadığım iklimlerin,

Memlekete düştü yolum yeniden.

eski sevgililer kahvesinden

ve dedemin askerlik maceraları... ormancılık hikayeleri...:)

bendeki aşk ateşini söndürür mü sandın zemherin

gidin istemiyorum gidin gidin...

Sonra ver elini Mersin, Adana

Kaç insan var benim gibi

Bir de martılara simit atan çocukları...

gözlerimde kaldı göz yaşların...

zira dilsizdi şehir

sevmek kabahat seni

Ya da biz öyle olsun istiyoruz

bir sesin

Bu yüzden azadet beni gayrı...

Kendisini mahvetti

Tutup öldürüyorum içimdeki sevdaları

cehenemlere su taşınmaz

bir yer olmalı ki şehrim

çünki ben aynı ben sevdan aydı sevda yüreğimde

Kendinden bir haber yaşar dururuz

Israrların boşuna.

Sana ben hummalı aşklar büyüttüm

Sabah ezanıyla birlikte başlayan kuşların gürültüsü...

herkese yalnız bir çoğullukta geceler diliyorum...

Bilir misin bu şehir ezelden fukara

iki tarafı keskin bir bıçak

gözyaşlarına yarenlik edensin sen

Korkuyorum aslında

Yaraları yalayan rüzgar

Bu dilsiz şehir şimdi kefen giydi

Sevdiğim bilmiyor?

şehrini düşler

belkide duyulmak için tüm gökkuşağı renkleri sunacaktır..

Sen bile dile gelirdin dilsiz şehir..

Gündüzleri yorulur insanını

Yaylaları kimse dilinden edemedi...;)

Bu şehir nasıl bir bela...

Hatırlatırdın tüm hatıraları

bugün hem bi-kes hem bi-sözüm.

Allah korusun Hocam, yüreğiniz hep ferah olsun inşallah:)

her sözüm sessiz kalır

Sen gibi bağrına basacak mı bilmiyorum

kendimi, kendim duymamalıyım...

bir şehrin

uzak kalsın insanlar

öncemiz ve sonramız kalmıyor ellerimizde

içimden bir cehennem ırmağıdır akan

Belki diyorum..

Yine kandırdın ya beni

Bana demeseydin beni ne kadar sevdiğini

sen ve sen ikilik değildir,

Bilemedin kıymetimi kadrimi...

şu aralar çok vahim durumum

Bu dilsiz şehir beni am@ etti seni ahraz...

Yargısız infaza razı olursun.

bilemiyorum...

Yeni maşukların yolu

Daha ayak basmam toprağına

sokak lambasıyım karşında

Belkide yaşama sebebim

bir bakalım neler yazılıyormuş..

derdimi bir bir aldı da

sözlerim perde ardındaki dudaklardan verilmiş

haline yandığından

Yeşil, afilli yalanlarıyla sıraya geçse de cezbedemedi fırçayı...

içimde bir şehir var

bir kerecik "oğlum" de yeter.

duyamazdı. duyurmazdın bunlara kendini

bir tek sen ve sen.

Ve anlatmaya başla yüreğine ona nasıl yalan söylediğini ve onu nasıl kandırmaya çalıştığını:..

şiirlerim sağır

belki hiç kullanmadık bazı sesleri...

acının hasretin

gençlik bahçemde kaldı.

benım öldü...

Ve dedemin mis kokulu çayı

Konuşturabilirsen?

ancak bir ikileme belki

Diğerinde gülüp oynuyor

o yüzden

gülüşlerimi masum çocuklara bıraktım

bu dizeler lal halde yazılıyorsa...

kahkahalarla

olur olmaz bir yerde, olur olmaz bir anda çıkıverir karşına ve beklenen fırtına kopar...

en iyisini sen bilirsin

Sevmek yetmiyormuş seni

Bir ucu yanık

kalbin sızlamaz

karanlıkta caddelere bakmaya korkarım

Şehir, sırrını ifşaa ettiğinde, yıldızlar infilak edecek...

Sevdamın uğuru

Kaskatı şimdi yüreğim...

BU YOL NEREYE GİDER

Hayallere yaslanıyorum

lafügüzaf...

anlamadın melalimi.

Ben kırdım gönlümün zincirlerini

Şehir

ve sayfaya ben yokken yazan tüm arkadaşlara: e4-e5, şirinem, fuzuli...

yutkunsam gidecek

Saçlarını koklasam rüzgarların

bu gönül

işte şimdi benim..

dilsiz şehir... bundan sonra sen anlat, ben dinleyeceğim. hem de hiç sözünü bile kesmeyeceğim. inan.

bütün dünyaya susmaktı seni sevmek... dünyayı kendine küstürmekti... yine de ekledim seni içime...

belki bir alkış duyabilirsen geriden

bir anlasan

dilsiz şehirsin sen

sözün hiç bitmediği

hep işine gelir

hiç de lal değil yani..

derin mi derin

Lal olmuştur bu dil, bu yürek. Bu şehrin bıraktığı tek miras da budur zaten.

Her şeyin bedeli ödendi

Sana geldim hüzünlü bir şekilde..

Kimi neden geri geldiğimi merak edip fiskosa başlayacak,

Kim bilir onlar da sevmiştir Leyla'yı Mecnun'u

Deli ayağına yattım canım yandığında...

ne masalımsı zamanlar

çünkü sen

Sözüm olursun, gözün olurum kafes...

açlığı

susuyordu şehir

Sen bilmiyorsun,

Dilsiz kaleminde.

bir ben fazla gelir bu şehre

kelimelere tutulmuş esirsin sen

dile gelmemiş düşüncelerin duyguların var dı da

sırt çevirdim tüm yorulmalarıma

Dilsiz olan şehirler midir yoksa o şehri istila eden dilsizler midir?

zaman durmuştu

Seni bu defa terk ediyorum

Vurgunlar yedik pes pese efendim...

Dilsiz şehrilerin

Hecesin sen kelime bile olamamış, binlerce kez tekrarlanmış... lal olmuşum dilim hep sende dolanmış...

ama ağlama,,

Maviye değiştim

hoşgeldin diyemeden kaçmışsın kafes...

sonra önünde eğildi

Gece desen senden benden dilsiz

son varılan sen

Ah sadece birkez

Gül döküp kalabalıklara her gece

Ellerimde dirilttim öldürdüğüm ne varsa

söyle ona...

Şimdi anlıyorum güneşi.

yüreğimden atamadım aklıma takıldı

dogdugum yerın sokaklarını bır kez daha arsınlayamayacagım...

bu sessiz şehir...

lal_i üryan olmuş sözcükler!

umutsuzluk elde kalan,

ünlem işaretlerim çoktur

varla yok arası bir iz bırakıyorum

Ey şehir...

kurbanlar medcezirde tek kişilik

yüreğim haykıracak, duyulmazsınız...

Yoksa bu memleket mi Avrupadan

çaresi yok lakin

Cılız ışıyan sabaha gebe zifiri geceler

Dilsiz dilsizler haberini kulaksız dinleyesi,

"Öz yurdun garip,

ben dilsiz

dilsiz oldun

kaldırımları basıyorum bağrıma

farkedebilse kaybettigini, tahammül sınırını zorladıgını, susmanın neyi ifade ettiğini anlasa...

mahkum oldum, yandım, kül oldum kaçmadım

belki içinde barındırdıgı

teyzen, halam, dayım, amcam?

Benliğini kaybetti

meltem esintisini

Soğuk bir bayram günüydü..

aglıyordu

bu insanlar konuştugunu sanır ama birbirini anlamadıkları içinde sanki dilsiz di

İstanbul'umsun benim

kelimelerim kekremsi,

ihaneti

Siliniyorsun yanımdan.

berbere götürecektin hani,

bir şehrin kıyısında dinlenirdi yalnızlık

Bu şehri çözmek için kendini yorma...

İşte o zaman sen konuşsan da

bir karlı dağ soğuğu bu.

bir yorgunluk çöker omuzlarıma

Ama bekle mutlaka geleceğim

Sen iyisi mi hep kandırdığın yüreğini bir kez de olsa mutlu et ve

Kazanansın yine.

Nasıl susturup, gözlerini bağlayacağım aşkın darma dağınık nüshalarının?

şimdi büyüdükçe büyüyor kalbim

Zira alışmamışlardır konuşmaya

Geldiğinde göreceksin...

"bir kent yeter" diyeceksin,

Suçlu olan benim...

yarin kokusu yükselirken

Kızıyorum kendime seni nasılda yanlış anlamışım diye?

uçurtmayı toprağa

Söyleyemedim

karanlık bastırdımı pusada bekliyor hayallerim

sessizliğimi kimsesizliğimle çarpıp yalnızlığıma bölüyorum, sonuç SEN çıkıyor.

bir ak bulutun bıraktığı yağmur üzerimizde

Çirilçiplak yargılar koydum bakışlarıma

Karasal iklimlerde kuruttum turnaların gözyaşlarını.

MUTLU GECELER ARKADAŞIM...

Bu şehir dilsiz

şehir dilsiz olmaktan vazgeçi de

Sevmiyordum seni..

bak! onlarca helikopter

"Niye geldin?gelmeseydin" demek yerine

geceleride sevmem

Söz veriyorum "neden" le başlayan soruları sıralamayacağım önüne...

gönderdim de kelimeler göç etmiş beyaz sayfalardam

bu şehrin eksik yanı kayıp gönlüdür belki de?

sipşak

değmese de gözleri

Ben nasıl olsa alıştım yangınlara

Hoşça kal masum sevgilim

Giderken sessizce kapıyıda çekerim

Son nefesim senin koynunda olacak

yerleşince sevebileceğimiz

ızdıraptır kenarları

Rekatlar karışmasın...

sonra kapanır benim de gönlüm, zemheri karlarıyla

bir oyuncu eksik kalmasın diye sahneden

hevesle koşup odanın kapısını açıyorum

-Seni,

sizi yordum virgüller.

gönül bu elbet bir zalime aldanır...

Hoş geldin Dilsiz Şehre, kafes

almak kabahat beni

Lal sevdalar zamanı şimdi

Nemli kirpiklerle

gözlerin ağlamadığı

bilemezsin..

birazını naklediyorum ak kağıda...

bazen sessizlikten

sessizce geçtim

bu kez yol dönülmez mi dersin ey şehrim. boynunda dururken hala kemendin esirsin gönül esirsin.

Eyvallah da gideceğin yeri de susturacaksın suskunluğunla.

dilsiz bir şehir anlar ancak!

ölüm rengi bir sessizlik değdi tenime

sana yokluk demedim haşa

içimde titriyor,

İdare et artık bıraktıklarımla

sözler hep aynıdır

konuş ey dilsiz şehir

Hatta gelip geçeni tanıyası yok

Bense isyan ediyordum sana suskunluğuna bana olan kızgınlığına.

hani bilsem neyin nerde ne zaman ve nasıl olduğunu

Nasılda saklarsın yüreğinde

kanlarımız sahralar doldurdu.

Sana ben hayaller düşler büyüttüm

Hecelerden utandım

sadece onu dilsiz şehir den başkası dinlemezdi şehirde içindekileri öyle bilir di belki

İstemsiz niyetler büyütürsün galaksi karanlığında.

Uzanan her elle, bir tutam kor koyuyorsa rüzgarları...

itiraz ediyorum işte

ümitsiz

Derde derman olurken kendi derdini unutan

ruhum darağacında hüküm giymiş sensizliğe

ya sen bu nikle beyit dizmeye gelsene dostum. harika şeyler çıkar eminim.

dokuz aylık bebek gibiyim

kelimeler içinden göç etmiş olmasın yeter

Savurdum gözlerimdeki tuzlu yağmurları

tepelerde kar var bu gün

bağışla sevdiceğim

Gel sen de vazgeç benden

bir elimde elmalı çeker,

Kaçacak bir yer arıyordu belki de kim bilir?Zira saklanmak için şehirler birebir, dilsiz se bir de alıp başına taç ede, başın önüne eğdirmezse tabii...

belki bir bakış

lal gelmişti dilime

ve onun unutmaya meyilli yüreğinin hatıratı

geldim ama yoksun galiba

Kabul et artık...

korkuyorsun

bir hoşçakal demeden gidenin

güvercinlerinde mi

Dilsiz olan sen değilsin aslında

ağladım

Ve sen gitmiştin

ya da ben sevilmedim...

Dilsiz Şehir Öyküleri

Yokluğunda kaybettik önce varlığımızı ve sonra yok eyledik aklımızı da.

o bir beslenme biçimidir

can çekişmekte tüm sevmelerim.

düşünmeden, direnmeden.

O ne kör idi ki

misss gibi kokular sardı şehrimi...

Sanki önümü görmeyim diye dizilmişler

Sen sustukça ben konuşmaktan yoruldum

Kelimelerimiz anlamlarını yitirdi,

Saklayıp sarıldığım o aşk...

evet buyur sen :)

tüm yaşananlar içime oturdu

Dilsiz şehirlerden geçtim...

dünya susar, tanrılar...

iklimini değiştirmek istiyorum şehrim

Çok uzaklardan geldim

Birbirimizi ne de güzel tamamladık ey dilsiz şehir!

Bir suskunluğu yüklüyor şimdi zaman yeniden.

kırılınca kalbim anladım ki

Şeytan O'nu devraldı...

adresler karışmış olabilirmi?

fakat bu duruma alısmak ınanın guc...

Hepsi benim arkadaşımdı canciğer cinsinden

ağlamaklı çocuğuyum

lanetlenmiş olan BEN im gözlerimden

Birkaç günlük ömrü kaldı deliliğin.

cumhurıyet tarıhın de bır benzerı bulunmayan bır uygulamayla, bır ılce merkezını sular altında bırakmanın devlete getırılerı sol yanımızın acısını bır nebze olsun dındırıyor...

yine harika dizelerle bizimlesin... nedemeli ki.. mürekkebin hiç kurumasın.

sana sevdam sanma ki hüsnü zandır

Kimse duymuyor?

işte o benim..

Acılarım konuşuyor yalnız

geliyor ambulanslar...

Bırakma onu dilsiz şehir gönderme

yeterkı anlattıklarını dınlemeye cesaret edelım...

Güvercinler susar ansızın

beni bir anlasan yağmur

dilsiz şehir sin sen

Yunus Emre;

gece mi gündüz mü vakit?

vurduğum tekmelerin

acıkcası kıskanıyorum dogdugu yerde omrunu surdurenlerı,

Karanlığı çagiran düşlerimden

şehrin suskun camlarından.

Susmalı

ve sessizliği derinden duyan...

lambanı yak beyitler başlığında...

boğazına oturmuş olan

kal öyle suskun ve sakin!

"Neredesin, niye gelmiyorsun, arkadaşlarını benden daha mı çok seviyorsun" diye kapris yapmam gayrı...

karanlığı yırtan yıldızlar aşkına

Her şehir bir parça dilsizdir içinde bir sevda barındırıyorsa...

Bırak dilsiz bir kalemin dilsiz bir şairi gibi unutulayım...

Yokluğuna alışmayı düşünmedim

Uzunca bir sensizlik...

ruhun sızlamadığı

ellerimi kelepçede unuttum

çocukluk hiç değil aslında...

içimde tuttum en zehir zemberek hallerini

Şimdi sen ağla...

Hiç birşey bana cevap vermiyor

Hep mi nefret kokar sokakların...

sadece ketum bir kötümser gibi

kanattım yüreğimi

alfabenin harfleri mi eksik

Vermezler seni yavukluna

terkeylesem de gidilecek heryer dilsiz, yüreksiz

Açmadım kimselere yüreğimi

Yakarlar seni...

Acı acı sızlasa da içimde biryerler, göz pınarlarımda konaklayamazsın artık...

Dilimden düşmeyen en uzun hecem

bir yandan inceden sızlıyor

yorgun sokaklarını arşınlarken

Biçare adımlarla kapısına varır;sonra da döneriz gerisin geriye en kuytu köşesine...

rüzgar...

benden bahs etmek ayıp

sevdıklerımle sevdıgım yerı aynı karede bır kez daha goremeyecegım...

Yavukluca...

yoksa kıskançlıgın adıydı dilsiz şehir

Bir düş yastığı başımın altında geceleri

Yakası bağrı açık

Sensizliği yüzüme vurmamalı

herkes kimsesiz

soyunsam üstümden karanlığı

Şehir kör oldu aniden

konuş ki bende çözüleyim...

onun dilsiz şehir olması dili olmadıgından degildi belki iyi bir yoldaş iyi bir haldeş oluşundandı hem zaten yoldaşlara sırdaşlara zaten dilsiz oluş yakışmazmıydı

sessizliğinizi bozmaz nasılsa

bir şehir istiyoruz

üşüdüğünden

sustum yitirmemek için seni

Neden tanıyayım ki?

gitmeler kalmak olmuş,

şimdi, hiç olmadığım kadar çocuğum...

Yağmurla uyandım sensizliğe,

Belki dönerim

Sana gelen yollar karışık,

boğazımda

boşa günahkar olmuşum sende diye

çok özledim bu alemi amma

Senin göğsünde ebedi sessiz huzura dalacağım

Boyun eğeceksin yolcu!

Çaldığı kapılardan bir dilenci gibi kovuluyorsa baharlarında

Kendimi sensizliğe mahkum edemem

bu kez de mutluluktan

Kal deseydin de

ne de resmetti beni bir usta ressam

Her sokağını, caddesini ezbere bildiğim şehir yabancı.

abartılmaması gerektıgını dusundugumu sanmayın...

kalp ağrısı da az hem

Yaşamın o coşkun, fütursuz lisanıyla

gözümde yok artık mutlu bir yarın

Boğulmayalım ikimizde boş sokaklarında.

Geleceğe ya da yarına ne kalabilir bunlardan başka...

ama korkarsın

küs olalım ne çıkar bundan böyle de

nolur beni anlama...

Ne oldu peki şimdi daha mı güzel..

teşekkürler erkans...

Çokmu geldi sana

Gelin hep birlikte kafa tutalım ezberlerimize...

Ben dilsiz oldukca karşımdaki kendini dev zannetti...

ne kendime dair bir sözdür ettiklerim

onlarla içimi dökmek

Sessizliğinde gecenin

Arada bir nenemin "azcık hüs bey... çocukların başını şişirdin gine" diye söylenmeleri...

teşekkür ederim ebr-i nisan. sevdiklerimi yeniden bulabilmek ne güzel.

Kaderimi yaşıyorum sessiz sessiz...

bilgisayarım düzeldi bozuldu ruhum

inlemek aşığın en büyük bestesi

Yeşile dönerken mevsim püskülleriyle, mavi gökyüzü vardı yüreğimde. Bu şehir günahkardı sanki, ihanet ediyordu barındırdıklarına, aslında elinden gelen bişey yoktu ki, binalarını sarmış tüm kollarıyla canavar, seni kaybetmiş, seni kaçırmış benden ne farkeder.

İçinde volkanlar taşıyan bir derviş gibi

Sen topraktaki aşkına yanarken

kıpırdat gözlerini

De get başıma Nemrut kesilen şehir,

Acıları konuşuyor yalnız

oyle bır bag olusur kı aranızda konusma yetısıne sahıp olmayısına sukredersın bır zaman sonra...

Sokaklar neden bu kadar boş, terkedilmiş gibi. Bu sessiz şehirde bir o çocuk birde ben var sanki. Ah be gülüm nedir derdin senin.

Susmuyor yüreğimi kavuran kasırga

ismin lal ama

Ev sahibi yeni bir kiracı bulmuş bile

simdi alıstınızmı derseniz alısabilirmi insan diye sorarım...

Bende gönül rahatlığı...

Her düşüşü bir sonraki yükselişine basamak olmuş...

kekremsi tadı dolanır şimdi,

Gözyaşı olup dökülüyorum kaldırımlara

Ah be dilsiz şehir

Herşey bu şehirde noktalandı.

Bu mısralarla kastınız yüreğime midir acep sayın yorumcu...:)

ey sevgili görme sakın halimi

"Kaç kurtul" diye yalvarır...

geldim

yine lopmuş

Ne kadar susacaksa o kadar sustum!

Sadece gülüşünü tekrar duyabilmek için

Korkma gülüm ver elini bana,

hal diliyle

belki bir sestir

Görmekten bıktınız mı yoksa..

Bunlar anıda değil henüz sayın lafügüzaf...:)

Şehir yuttu sanki beni.. Ulaşamaz, çığlıklarımı duyuramaz oldum..

Dilsiz Şehir'de;

şiir sözlü yar...

Her ayrılan vuslat için gün sayıyor.

Onların da duygularla ilgi ve alakası hiç olmaz.

içinde biz olan

Yahut konuşurken düşünmeye

Ne kadarda zormuş meğer.

ey şehir

bir gün sönecek ışık

Bilir ki o yolun sonu niha-i saadettir... Saçlarına bağladığı umudun hasat mevsimidir...

beni bir duysan

bize kalan da duyurmadan eşlik edip, kendi gözünün yaşını kendin silmek oldu sanırım.

bir sela okundu aşkın üstüne...

Safları sık tutun,

Belki dönemem

Sana son kez veda ediyorum

vuslat yorgunu

Gözümün yaşı

yerine oynamaya geldim.

Beni yanızlıkla boğamazsın artık...

dogdugu yerın dılsız kalmasına alısabılır belkı de ınsan...

Bu dilsiz şehir beni beter etmeden

lamı cimi yok geri dön artık

Hala avaz avazsın

akıl yoksa bende, payıma düşendir akılsızlık

hal böyleyken dilsiz şehir

Hani yüreğine koca bir yalan söylersin.

bir ben olsan yağmur

ışığında

kendimi doğuracak anne gibiyim...

derin bi sessizlikten arta kalandır artık her şey

Kaçtım kaçmak zorundaydım

her taraf yanıyor cayır cayır

Ne gözyaşımı silebildin

Her köşeden bir nefes bir ses yükseliyor

acıyı kabullenmek

Şimdi susuyorum

Renksiz

unutmak isteyenler yalnızlığını

dilsiz şehir halsizlerin düşsüzlerinde şehriydi anlatırdı belki hal diliyle ama

Yayla rüzgarları eserdi saçlarımın arasında

ardından uzunca bir yakış

kimi kez yağmurlar eskittiğim

Gitmek isteseydim eğer

dillerin birbirine dolaştıgı şehirde

paylaşsam sesizlik kalırmı siz ce?

işte o zaman anlayacaksın,

ya da ben de izler bırakıyorsun sen, ey hayat...

16-04-2008

dillerim soldu dalında

acaba bu kadar çok acayiplikler mi

Ben gittikçe seste gidiyor, koşsam yere düşeceğim inan ki.

oyun parkı

gördükçe acıları lal oldum

Ya seni beklerken beslediğim o kuşlar?

sözleşmesiz, anlaşmasız-,

Mecnun?un tırnağının yarası

yalnızlığımda çağırır beni bu şehr-i sen.

dosttan ümit keseli

ne vefasız bir idareciymişim şehrimde. in cin top oynar her mahalinde. terk edilmişliğin benzer bir zamanlar ki halime. affet beni şehrim... affet!

Biraz da seni dinlesinler

dudak dudağa denizlerimiz kurudu

sen gözlerimde ben gözlerindeyken

yanlızlığa hiç gelemem

bakmadan

yemin etmiş

Benide hapsettin kendi şehrine

kaybolacağım muhakkak köpüklerimde...

İhbar etsin tüm aşıkları.

Yıldızlar küs, ay üzgün

bir kasapta da

Bu şehir Kerbela

öp yanaklarımı

aklım da der-i gamınla giribandır

oyun bitti perde kapandı

deprem vurgunu

dili yok şehrimin

burada sadece ilgi alanındaki insanlarla yazışıyorsun demi?

çünkü dilsizdi şehir

kurtulamam artık elemimden

Nasıl olsa benim gibi susan

Gurbetin girdabında ben mecnun oldum sen şüheda

bir sessizlik hüküm sürer şehrimde

Hep ben konuşuyorum

bu başlığı nedne daha önce farketmedim :S kızdım kendime..

Dilsiz olmak hep susmak

çağındeniz,

çıkmaz sokak arlarında

Hayata yeniden başlayacaksın dimi

bu şehir soğuk

okula da gitmem

heybende neler var bugün...

gerdan sözcüğüne

aşkı sergiledik

Seninle birlikte her şeylerimiz gitti.

İzlerim de silinince duvarlardan, dizlerini döveceksin...

bulmak senin işin sevgili LAL..

sen gittin öksüz kaldım

Ben gittikten sonra bülbülde olsan neye yarar

sessizligin dilsizligin neden di...

bu hayat

aşk tek bir "kişi"liktir.

gelen terkedemez yine de bu şehri.

ne gelir elden?

yorgun sesini at sırtına,

Sesler kaybolur ansızın

sevdalıların acılarından arta kalan

hoşgördüm ama bilirmisin lal sessizliği hiç sevmem ben

bana özenmekte

sokaklar uyanmasın! kaldırımlara basma, canı yanmasın!

Ve kehaneti tutar

ben'in olması gereken yerde

cümlelerde yalnız sıra değişir

Sevdalar gizemlidir

Sen üzülme diye yalanlar söylemeyeceğim

düşündüm yine geceyi

yazdıkça seni

Tam sevdiğimi haykıracaktım ki, sustum

zaman yavaşça akmalı ayaklarının dibinden

lal ben geldim...))

kendime küstüm

Unut maziden kalan sancıları

Unutmaya olan istidadım var şimdi

yoldan çıkabilir apansız

Öyle dilsiz bir şehir ki yaşadığımız bu yer;ne bir adım sana ne bir adım bana, öylece kalakaldık ne senden bana ne benden sana tek kelam yok konuşacak bir şehirdi oda susmasaydı belki... Şehir dilsiz sen konuşsan olmaz mı...

ya biter içimde tüm sana dair fikirler

yüreğim..

seni okumak istiyorum her an

sineme bin cefadır aşk yükün

konuş benimle baba

nasıl bir hayat?

içinde birşeyler sustuğunda, tüm şehirler dilsizleşiyor...

Mutluluklar hep nemlidir

Nal sesini unutup,

Tek caddesi olan dilsiz, dinsiz ve ırksız şehirler...

Seni düşünmek, ölümü özletir bin kere

O küçük şehir kıymadı mı kimseye?

Gözlerim konuşuyor yalnız!

hep derler ki "aşk iki kişilik" yaşanır.

Bu şehir ezelden biçare

dilini mi yutmuştun

Bir başına beyhude dolanırken sokaklarında

Neler söyleyeceksin bilirim...

Hem dilsiz, hem kalpsiz, hem yüzsüz.

sözlerim içime hep eksik gelir

gözlerim gözlerinde

hiç olayım derken meğer hep olmuşum

işte o şehir benim gündüz

aydınlığı değil...

Söyle şehrimin güneşli gökyüzü

Ah dilsiz şehrin dilsiz dilencisi

Konuşsam toprak...

ısıt göğsümü düşmesin yüklemler...

Özden sevenler özler mi ki; göz yağmurunu?

sesimi duyaramadığım zamanlarda günlük niyetine dolaştım dilsiz şehrin sokaklarında. sen gelince terk ettim dilsizlik son buldu diye... lakin şimdi sen varken, içimdekileri sana söylerken bile beni duymadığını anlamadığını görüyorum.

herkes gibi aynı oyunu oynamaya geldik

Bir de güneşe hasret kara toprakları

Bir yıldız kayar...

sana her geldiğimde

Arada bir gülümserim sokak çocuklarına

Gönül desen darağacına tutsak.

Sesimi duyuramaz, konuşamaz ettin beni de..

birşeyler anlatır gibi

sonra her yüzde

selam şehrim... sana bir ruh dolusu suskunluk getirdim. istediğin kadar konuşmayabilirsin. sözcükleri özgür bırakmak kendini hapsetmekti ya, şimdi sus hürriyet dilediğin kadar senin...

yeni bir kutup olmalı merkezin

Leylaaa...

o bir susma biçimidir

karanlıkta geçen bir gölge kadar

geceden kalan derdiyle

Kucak kucağa güneşlerimiz söndü,

Duymadın

anlatacak birisi yok güven yok

Üç nokta için zaman yok...

kayboldum fikr-i ummanda

EN GÜZEL AŞK UMUT DEĞİL MİDİR Kİ?

Yoksun ya Sevgili,

Bize sevmeyi unutturdular ilkin;

senin şehirlerin de

gör ordan

ebr-i nisan ah seni bir tanısam...

ya da pembelere ilham olan,

şiirlerime kavuşmak

Öz yurdunda parya" olana

Binbir aşığı var ışıklı saçlarında

Şehrin dilsizi mi olur?

Suçlu benim can, evet suçlu benim. Hikayeden aşklar çıkarrtım, yaşattım sahte sahte rüyalarımda, gereçekleri göremedim, görmek ağır geldi. Ağır olmayan yerlere kaçıyorum, tüm yaşanmışlığıyla terkederken bu şehri...

Neden kemiriyor boşa giden zaman sessizlik kabuğunu?

Sessiz kalmak en doğrusuydu belki

asırlarca esareti kuşanırım dilersen

geride de olsa tüm kalanlar

dün akşam yine

Bir yarısı enkaz

Kimse duymuyor

aslı olmayanın, faslı da olmaz,

En son kimi, ne hakla ağlattın?

bir göl var dilsiz şehrimde

.. ve susturansın gönlü.

dualarım seninle lal dostum. Allah emeklerini boşa çıkarmasın ve milli eğitimi senin gibi bir eğitimciden yoksun bırakmasın. AMİN!

Fırtınalar kopuyor yüreğimde

zaman size

yutkunmak...

halsizdi şehir

gitmek gelseydi taa baştan elden

Yaşıyorum hamdolsun...

yenilenir sahne dekor biraz değişir

çok dilsiz taklidi yapan sevdalara tanıklık etti bu şehir. kukla oynatan kalp sancıları dilsizlere dildi. bu şehir körle dilsizi beraber barındırmadı. sadece içi yankılanan kelimelerden alacağı olan dilsiz şehir suni döllenmiş sevdalara kucak açtı. yakan kucakta oturmak da yakan kucak olmak da sadece gece değişen dilsiz şehire hastı..

Tuz basıp yaralarıma!

dilsiz bir şehrin düşler sokağına ve sakinine ihtiyacı var. bir caddemin adı sensin artık...

Gücüm yetmez ayrılmaya

kimsenin seni görmediği ve seni duymadığı...

Sen konuşmazsın da;

Yürekler vuslata ersin

OKURKEN BENDE LAL OLDUM DESEM YERİDİR SANIRIM..

onun içindir ki

Bir daha hüzün düşmeyecek ruhuna

sen burda olmasanda

Dilsiz şehrin, amansız sevdaları...

Basınç düşünce çıkacak olan fırtınayı haber verir nazarının değdi her yer...

Bir umut var boş yere

Sen söyle dilleri suskun, dilsiz şehrim

susuyor, susuyor, susuyor...

Bir feryat yükselir benliğinde insanın gerçeklerin verdiği acının feryadı

Öksüz şehrim..

ve selam verme gelip geçerken sokaklarından

ben hala alışamadım şu çıldırtan gürültülere.

sözsüzdü şehir

ama nafile sesimi duyan yok.

Sende artık bir yalancısın dimi?

İşte gidiyorum

artık dörtlükler yazmam hiç kimse üzre

Gözüne yar batmış...

Yavuklular hiç kavuşamaz

aklın bi tek şunda yanılmalı

sesizliği tuzak kurdum

Kopamadım yüreğinden

Çiğ tanelerinin topraktaki kokusu...

mutlaka bir gün gidebileceğimiz,

Madem sende seversin

Ben sana özgürlüğünü vereyim, sen yalnızca dilimi geri ver Ey Dilsiz Şehir...

susmak ifade ediyorsa çoğu zaman anlatmak istediklerini

Yabancıyım bu şehirde

Kirpik uçlarıma

bir yoktan iç çekişe

Kimse görmüyor?

Izdırapça...

söylenecek sözler degecek sözler dile düşmedigini bildigi için

En kıymetlimi alıyorum yanıma

Ve sonsuz boşluğa sarkan bir zincir, ömür...

Ötesi yok gibi..

bazen yalnızlıktan delirdiğim

gözlerim,

sen de lazımsın kafes...

Şehir dilsizleşti ben sustum..

susalım...

anlatmak istiyorum

Bu müptelalık her gün, bir önceki günün en mukaddes mirası sanki. Dünyanın neresinde olursam olayım, bir parçam hep bu yamalıklı odada tutsak kalacakmış gibi geliyor.

mecalsizdi şehir

Göğsünde aşıklar

güller yerine

Ağla ki buzların çözülsün ayazlarda

ben su satar, simit satar

Dilendikçe dile düştüm...

tenimde irkildin

hasetinden çatlayacaksın suskunluğuma

gıttıgım her sehre bır nobetcı bıraktım, her gıdıste bıraz azaldım...

Gitmek istesem de

Çırılçıplak

kendimi soruyorum kendime

unutulmaz hiç yok olan

sizleri yeniden bulabilmek ne güzel fuzuli...

gün doğumuyla batımı arasında fark olmamalı

Dağın denizin ve içinde yaşayan görkemin

kocaman adamındım;

Seni bekledim her gün bitiminde...

Gitme zamanı sırası bende

İstanbul niyetine, nice harabeye nice mısralar çaktım... kayıp gitmiyor Gülhane yokuşundan karanlık sulara...

belki tenimden sıyrılma

lakin hiç bir söz yetmiyor ruhun feryadına!

dile gelmemişler dillenir şehrimde.

Rüzgarı şifa, yıldızı yoldaş olsun bana

çaresiz

Bulutları altında, yalnızlıktan çıldırmak üzere olan birileri varsa...

önümde sofra kuruldu

dikenlerleriyle güzeldir hep...

ve şimdi o ışık koskocaman dilsiz şehri aydınlatıyor

Sen söyle yalan değil dilsiz şehrim

hepten elsiz kolsuz mu kaldı..?

Sen hoşça kal derken bana

yüreklerde ayaz

Cürmün büyük hükmüne razı ol...

Nefesimi alamayacaksın bu kez...

Kuşlar, böcekler, çiçekler ve kelebekler?

ben idiysem kötü

güzel şiirler gerçekten yüreğe dokunan şiirler var burda -lal-süper şeyler yazmışsın teşekkürler...

sana kırgın bakışları

Sende mi kendini çaresiz hissedip elini kolunu bağlar oldun

Çıksa da anlatamaz derdini

Dilsiz şehir hancı misali... Elbet bulur nazını çekecek birini...

Dilsiz çığlığıma kuşlar kondu da,

yanımda uyudu

yüreğimle dilim kanlı-bıçaklı düşman

bugün sana dahi anlatamyacağım suskunluğumu...

Beni bu şehirden al götür anne"

"Yavrum" de okşa saçlarımı,

Yalan dolan yoktur oysa mevsiminde

Kimsesiz sabahlar çalmasın diye

İnan kendimi hiç hatırlamıyorum?

kayan yıldızları sayıyorlardı

kaptırmış kendini hayale öyle gidiyor

Neredesin lal... özledim seni:((

şehirlerin suçu yok, dilsizleştiren sensin onları...

Ve nihayet buz tutmuş ağızları

dilleri lal olmuş kentim sokakları

Elin titremesin koyarken işleme...

içimi dökmeye yetecek tek bir söz

karanlık gölgeler aldatmacasında,

balkonundan bakan

sensizliğimde kederleri

yine sessizce geçiyorum kaldırımlarından ey hayat

Köyde indim şehre

o bir ölme biçimidir

bir rüyadır yaşamak

İçimdeki senden, vazgeçişte?

bir gülümse geçerken.

Ne zaman saracağın, ne zaman kovacağın belli olmuyor.

başrol müyüm tek oyuncu mu

uzadığı için saçlarım...

Kırdım döktüm kırıldığımda...

gittiğin günden beri

yoruldum çiğnemekten

" Erkekeler ağlamaz" dersin

Kimsesizliğimi biliyor caddeler

Kensini heba etti!

Huzurca...

Riya yok gideceğin yerde...

olanlardan

Ayazında mı

öksüz kaldı yetim kaldı

hoş gelmişsin lal dostum

ne yapsam da

yarımlıktır aslında yaşadığın

Tüm şehir bildi de bir sen bilmedin seni sevdiğimi...

bu devranı döndürmeye yetmiyor can

Herkes anlayacak o zaman...

Yinede bilmelisin ki

Yüreğim kayıtsız...

Sende kalan, fakülte duvarlarında kahrolsun yazılarıyla

seveceksen öyle bir adam sev ki

Prangalar vur ayaklarıma...

gittiği yolu sevmez mesela

Toprak cömertçe sunardı memesini yavrularına

birde lal olmadan dökülüverse kalemle..

Dünden kalan bu miras yarına nasıl kalacak?

seyredenler gülüyor halime.

Ruhumu kafesleyen

deli gönül uslanırmış? Uslanmıyor

Kıskandınız değil mi O?nu? Ahsen çiçekler.

yare varamayan umutlarım, düşlerim, duygularım...

Hoşgeldin lal, çok özlettin kendini.

Ben herşeye rağmen nefes alıyorum uzaklarda

LAL HOŞ GELDİNNNNNNNNNNNN:)))

bir bir yanıyor sokakları

kandım kendi uydurmalarıma

vallahi kimseye söylemem baba

gözünden yüreğime sızıyor

sayılı günlerdir, hepsi bitecek..

Susma konuş

Çemirdi ve bağırdı

yeni önlük de istemem

seni sabah sanarak.

Kendi hüznümle eriyorum...

olduğu gibi anlamadı

susuşum isyandır hayata

öyle degilmiy di sahi

Ah Dilsiz Şehir...

castagna, seni sordum İzmir'e, tanıyan çıkmadı :))

İstanbul gibisin sevgilim;

Geriye kalan pişmanlık olur üzerlik tütsüsünde.

seni susuyor seni konuşuyorum...

Sessiz şehrim yanıyor yangınlarımla

alabildiğine soğuk

ağlayışlarım kahkaham oldu

sustum hep kunuşurken

Bırak bildiğini okusun...

Binbir masalı...

Tezgahta isyanı sundu.

Suçu şehre atıp aklanmak kolay olan. Zor olan hem şehirli olup hem de dilini yutturmaya çalışanlara kafa tutabilmektir.

sözlerim eksik özlemim yırtıktır artık

binlerce yakarış

Özgürlükçe...

ve aslında tatlı dil çıkaramadıgı için yılanı deliginden

İşportacısından, manavına...

aşk tek kişiliktir diyemesem de

halsiz

Anlat ona derinlerinde gizlenenleri sevgili. Anlat ki konuşmaya cesareti olsun.

Bir avuç hayal karşılığında

Yalnız gözlerimle dokunuyorum hayata

Bu şehirde, şehirli olmak zorunda olmadığım tek yere...

onun için mi

bütün iklimlerin geçişinde bir yerde doğmuş olmalıyım ki

ve nihayet Türkçe...

gök yarılır...

ve hiç kimse acıtmasın beni

ya da tek oynatılan mı...

eğlenirim yangın misali bakışlarında

görürsün

Doğdum yeri terketmenin bedeli dilsiz şehirlerin dilencisi olmakmış...

İçimde binlerce şiir kanıyor her gece

Adım dudaklarından uzakta, anlamsız iki hece

Akrepler gözbebeğine değince insan oldu

şimdi bir yangın başladı dilsiz şehirde

bütün harfler diliniz. üstad icab etmiş mağrurlanırız

gıtmelerı kalmalara, kalmaları gıtmelere tercıh edemeksızın kac vılayet dolastım...

geçti benim devrim

nedir mutluluğu bir tutsağın?

çöz bu abdının zincirlerini

gönlüm acılarla yoğrulmuşken

İmkansızsın hala

Sussa cehennem...

bir yangın sessizliği başlar yokluğunda

gölgelerine sarılmış

herkes o yolun taraftarı olmayabilir

cümle elimden feryad etmesin

çalan bulunmaz, titreten olmazsa gönül telini

gl d sslndr bn

Akılsa bazılarımızın aklına bile gelmeyen sihirli anahtardır...

içimdeki sesizliğimi paylaşsam

sözlerim başka ağızlardan söyleniyor...

Nede mutluluğu serdin önüme

Hafta sonları tenis...

bir çığlık atayım diye

ben gibi mi..

yakan kavruluyor... sen arz-ı yol

Dilsiz kalmalı

ve bavulumda yeni aldığım pembe ve beyaz babetler...:)

lal olmuş dilim,

ne anlamı var..

Ben büyüdüm diyorum sanaaaaaa...

İçinde üşüyen titreyen ve hep kan kaybeden bir yürek..

her köşe başında

sen gittin ya bu şehirden

Dilsiz şehrin kapıları açılmıştı.

hiç bir sürgün

beni gözlerimin karasından anla

hücrelerinde diğilmiyim sanki

Gözlerimde ki nehir

Ektiklerimi biçiyorum teker teker...

lal oldu dillerim

aşk öptü dudaklarımdan

Cevdet Bağca

bir ben yokum artık

bu nasıl düğün,

bir geçit istemezsin

sözleriyle dilenenlere

aranızda anlasılması guc bır ıletısım baslar...

Yatsıları azap...

Ama nereye

"Gitme" de bana... ilk ve son defa...

Denize yaklaştıkca içimi ürpertti mavi.

gzl szlrl glmşsn şhrmz.

teşekkür ederim, feriğim.

ırmaklarımız mecralarında susuzluğa mahkum edildi.

kalpsizleri de barındırırsın ama

Sadece gönlümü dinledim biliyordum yaban gözler çok bu sevdada istemeyenler çok ama hep bildiğimi yaptım bundan sonrada inandığımı...

silme gönlünden ey lal ezber-i aşkı

Seni yaşarken kaldırımlarında

O kadar çok şey anlatır ki...

Nefes alıp veriyorum...

bundan sonra siz sürün kağnıları

sen gibi!

unutmak var olana olunca

bagırıyordu

erken gidilmelidir

Dostun varken yüreğini açamamak cok acı

Cuma akşamları Burger Kıng

Bu şehirde akşam olur

sana uyardı

mutsuzlugum boluyordu tum arayısları, nereye gıtsem sonu gelmez sorular...

kimi eceline "susamış geri gelmiş" diye sırıtacak...

hasretin 0lmadığı

Mavisi sıyrılmış bir gökyüzünden kurtulup,

hangi uykuların mahmurluğudur

uzak mı kalmak zor sana

bir masal diyarında varım şimdi

Selam verin uçan kuşa...

Demedi demeyin

ne olur bir şeyler söyle

kaçış yok bilirim esaretinden

bir sonbahar akşamında tutuldum kaldım

Boş saçaklarda boşyere oyalama yüreğimi...

büyümek ne sancılıymış Allahım. çocukluk ne de uzunmuş meğer...

Ve yalnızlığa dalmalı

Olsun tevafuk; yari bulsun karşısında

karlakarışık

Sustu benimle sarı sabır, sustu hasret,

düşler serp ülkeme... renkli hayaller, güzel rüyalar getir... düş sokağından bir demet yasemin, bir buket gül, bir ilk bahar getir...

peşin sıra kovalarken

Niye sessiz her yer

sağnak sağnak yağar pişmanlıklar üstüne...

O kendini gizleyiş...

evet haklısın!

anlamsız

ışığa kosar gbi girdim ben içeri

Bense birden yaşlanıyorum

bu şehir ıssız

dilsiz şehir, senin buna aklın ermez

selam düşler sokağı bir düş sparişi alabilirmiyim artık benim düşlerim kalmadı (((

tutsana sana sevdalı tarafımdan

Dilin varken dilsiz olmak acı

Kendimle konuşuyorum şimdi yalnız?

bu nasıl bayram

ya da kendim hiç var olamadım...

2. sayfayı baştan oku :))

aynı cümlelerle sana geliyorum yine

bu sensiz şehir

Dilsiz bir şehirde ancak bir "düş sokağı sakini" dolaşır...

Akdeniz ruhlarımızı yıkar

Ah dilsiz şehir

Oysa aşkımdın sen benim

Ne kadar susulacaksa o kadar sustum!

susuşlarıma bari dokunmayın

Kimse bilmiyor?

Yine olacak bu dön baştan..

oyun benim bildiğimden farklıymış.

cümlelerim sakat belki aslında..

gözyaşlarımın asi tuzu

Susmalısın diyorum

Yok gözümde diz vurup,

hangi rüyaları gösterdi

Yabancıysan

ortam insanı çok ama ehl-i emin yok...

Dilsizim

içeriz dost elinden adu olsa şerbet

Her hücra köşende

sen ve ben diye bir şey yok aşkta

Bir, bir atıyorum uçurumlardan

zemheri kusuyorsun yine dilsiz şehir.

Ben sarıp koruyamadım

çok sanat müziği bir kelimedir

Burası sensiz şehir

hatta tüm zamanlar ve mekanlar...

nolur beni anlama

Suskun şehir, suskun sevgiler

düşünce ışıktan yavaşsa

Kaygılar içinde bir ümit ışığı dilsiz şehrin dilindeki sırlı kelam...

Sana ben şiirler sözler büyüttüm

Sana ben gözümde yaşlar büyüttüm

Ey dilsiz şehrim

rüyalar delinmiş kaçış yerinden

Ve biraz daha hayal kaybederdim köşe başında

Yarin diyarı yar olsun bana

olmadı

titriyor derinlerde bir yan...

Sus sus sesi yükseldi

Sevgili! Sen gitmiştin...

elbette...

Dilsiz Şehri bugün anladım, şu dakika..

Sarıp sarmalasan eskisi gibi

Suyun ısınıyor yavaş yavaş

ve yazdım..

Sana dönmeyeceğim

özlemleri yudumlarken

Sustum..

tenha sokaklarında da gece karanlığında da kalabalık yararken de hayallerimi rüyalarımı sevdalarımı anlatırdım dilsiz şehire de sadece gülümserdi bilirdi aslında kendime anlatırken kendimi oda dinlerdi beni hal diliyle onun için degilmiydi adı dilsiz şehir

Senin gökyüzünün saflığına inan ben bulamadım

Bir tek telini vermeyeceğim sana...

düşünmeden neden böylesi berraklaştığını

gel beni kurtar

Birbirinin heyulası silik silüetler

Söyle hadi

adım, soyadım, ana adım, baba adım, doğum tarihim

hapsoldum...

sömürülmekteyim

suskun kalmıs sehırlerdekı nobetcıler bır bır cagırdılar benı...

farklıydı hep

diğer elim annemin elinde...

zaten dilsiz bir şehir içinde

biz de musikiye aşıklık var

Çocukların yüzünde de yalan dolan

mesafeler uzak olsada.. asıl uzaklık gönülde... oysaki gönül mesafelerden hep mesafeli durmuştur.. en hoyrat anlarda bile...

bir dahaki Nisanda

Sevenler kor yüreklidir

yol bir yere gitmez

dilsiz şehir, söyle ona...

Sen nöbet tutarsn gözpınarımda.

yanmam desem billahi yalandır

susuşuma ortak olan

dilencilerinde mi

Betonlaşmayla beraber dilini de yuttu şehirler

gece matemi bir sessizlik

Bir direniş ki sorma...

kurdun sevdiği havadan

seni dilsiz yaptı

Bu hayatı burada noktala?

Yaralı gönlümün sızıları konuşuyor?

ya hiç sevmeyi bilemedim

eline SAĞLIK LAL...

Tramvaylar, melodiler

Sükun et.

Lal oldu cümlesi birden

Bu dilsiz şehirler daha kaç yaşam biriktirir kimbilir?

uyandım,

ve kıymıklar batıyor gönlüme

nice insanların sırlarını veririm diye

zikrimi buladım sana

sahte gülüşüyüm...

Ya ben dilsizdim

o dilsiz şehir beni hem bülbül hem lal etti

Yüksek sesle konuşurdum onlarla birer birer

döneriz yakındır biz de dost mekanına

yok yok aslında kendinden

Bir yol var beni götüreceği yeri bilen

Her şey bir oyundu hayatımda...

Mühürle dudaklarımı...

romatizmadan sandığımız bir titreyiş

Dilsiz olmak varmış şu dünyada

korkunç sessizliğimde kalmamak için

ilsiz şehire benzer..

selam ben ben ben geldim )))))))))

ışığında gizlenir ölümü anın

bir tek mısra mıdır aşkın tarifi ya da birlikte içilen bir yudum suyun artığı mıdır?

aşk başa gelen en büyük felaketti

Neden konuşmasınız ki? Bizi bilen çiçekler.

konuş benimle

bu gönül seni hep sevecek bil bu gerçeği

dilsiz bir şehirde ve karanlık bir kuyuda

Bir off çeksem karşıki dağlar utanır mı acep dilsizliğine:))

Acılar konuşuyor şimdi yalnız

Susmuyor dışarıda inleyen rüzgar

Neden böyle anlamıyorum insanları illaki öyle davranmak gerekiyor insanlara birşeyler anlatabilmek için:(

Sen fırtıp attıkça ben geri sana döndüm bumerang misali

Sustu benimle deniz,

Hasret düştü hep payıma

Gönlümde ki yara

bilinmez...

yükünü çekmekten

al cümlelerimi haps et zindanlarında...

duygularıma tercüman olduğun için teşekkür ederim...

Delilimizi yitirdik, delillerimizi yitirdik.

Şimdi sessiz çığlığının yankılanan sesini duyuyorum.

derince bir uykudan

içtiğim zehir şarabım kandır

Susmasın söylesin her günkü simitçi,

avaz avaz ama sessiz

Sokaklar başka,

Sustu deli dalgalar, sustu martılar?

ve bir avuç hayal karşılığı...

ettiğin sözün ardında dur gönül

biliyorum ki artık

kalp gözü açık olanlar duyardı seni

mehtabı seyrediyor

Yarin mezarını göstersem yasın tutmuyor

Ah nasılda yalnız bırakmışım seni.

Bunca insanı taşırken yüreğinde

kırlangıcın çığlığı ile gün doğdu

Dilin çözülsün artık ey şehir.. Sen de dile gel, gel ki bu yaşnılanlar bir anlam kazansın..

Gökte şimşek olup çakıyorum

içimdekileri

Kimse görmüyor..

Kaçak bakışlarıma

beklemeler yetersiz

Benim ki nafile yalancı vuslatlar yaşayacağım bundan sonra.

Kimi çekip gitti sabrın tetiğini şakağına umarsız,

Dil tutulmalı

Hepsini sana emanet ediyorum

sevdasızları barındırdığı için

rolüm de öyle.

önce direndi savaştı gönül

isyanım böyle derinken

ne kadar da yazsam içimdekileri anlatmaya kafi değil şehrim... delirdim sokaklarında, ben bir acuzeyim... dilendiğim bir yudum serinlik. oysaki senin sunduğun tek şey ben gibi bir sessizlik...

kelimelere vurgu hiç yapamam

Tüm bildiklerimizi bu dilsizlikte harmanlayıp yeni inançlarda yeni umutlarda yeni gülümsemelerde buluşmaz mıyız?

adına gözyaşı demişler

İçimi sana kuruyorum

Sadece gülüşünü tekrar görebilmek için

Gülüşün gönül bahçemde sevgi çiçekleri açtırsın

ÇOK ETKİLENDİM... EDEBİYATÇISINIZ SANIRIM...

Uzaklara savuruyorum her gece

Sanmayın ki suskunluğu acziyetinden yahut isyanından...

Acıtmıyor canımı ateşim

sustum, sustun.

kimbilir neler yazar... neler yakar...

belki de aldanmak istedi.

Leyla

ziyaretçilerin

Bu sessiz şehir bak ağlayacak biraz sonra.

sanki bir deniz kızı.

çünkü susuyorum ben,,

hüsran

yklğn şt byl brşy

Bir özgürlük beyannamesidir lakin

gündüz ise vakit,

yıllar oldu

bir bardak su isteyen.

gece sessiz

Sözlerim dile gelmez oldu..

Çünkü bu dilsiz şehrin dilinden anlayan bir ben kaldım

gözünde aynalarım azdan da azaldım

O yanış...

En keskin,

hele o güzel kelimelerini

seslenir

Şehrin en işlek caddelerinden en dilsiz gecekondularına kadar yürümeli...

Ben yine geleceğim

Daha dürüst..

kuru,,, kupkuru,

Yüreğini aşkla dolu ama

hüzün düşkünü bulutlardan.

Dilsiz Şehir, senden alacağım var..

fasılsız, asılsız bir hayat..

Biz sustukça dinledik seninle. Gözlerimizden geçen gemiler alıp götürdü kelimeleri, biz el salladık mendilsiz. Gereksiz birkaç cümle tutamazdı bakışlarımızın yerini. Yol vermeliydi bilinçle kurulan cümlelere. Sabahı karşılayan sessizliğimiz oynatmalıydı dünyayı yerinden. Durdurmalıydı zamanı yaslanışımız, göz göze lafazanlığımız. İki kayıp gönül, iki sevdalı yürek, iki suskun deli, bir ruhtuk iki ayrı bedende yorgun. İsyankardık doyamadıklarımıza, avaz avazdık yaşanmamışlıklarımıza.

Söyle bensiz mutlu musun şimdi

bütün acıları

ben mi sindiriyorum hayatı...

hoş geldin irem

Kimi çıldırdı, çıldırtan şafağında

Ben rolümü iyi oynadım...

dinmiyor sızım

bir sığınma

susmak gelmiyor içimden inan

sustumm...

biz kimiz?

şiirlerim kör

Hem arkadaşlarınla da istediğin kadar gez...:)

alıngan

Sen gibi kokacak mı

Varsa yoksa bir anlamsız kalabalık

Sen gitmiştin...

Hadi beni gömdün diri diri toprağa

Sustu benimle gök, sustu dağ, sustu toprak

br blbl kslym

Burada başlar güzel şeyler, sonu gelmeyen sevdalar. Herkesten bir iz, bir çizgi kalır bu şehre. Sonrakilere aktarılmak üzere. Herkes nasibini alır, yaşar, sevilir, sever, ayrılır. Nitekim gidilir bu şehirden, kalınmaz, yaşanmaz bu izlerle!

bir eski yazıdır

bit ittim o geldi

Şimdi sen şehrim bekle beni

Duyguların kalabalık,

yine lal oldu

sahi dilsiz şehir

Yalansız,

anlama beni nolur

karanlıktan korkarım

kimine akıl düşerken kimine akılsızlık

DİLSİZ ŞEHİR... kudüs... zulümlerin pençesinde inim inlerken sesi duyulmazların girdabında yankılanır sadece

Bir kez olsun beni yanıltmadı. Suçu sabit vesselam...

Bir yığın can acıtan zerzevat?

kirpiklerim,

yine bir hal oldu

bil ki seninleyim...

Bu yanardağ gibi içinde patlayan acının açıklaması nasıl olabilir ki

Seni tanımak bile geçmedi aklımdan..

Hiç bir acı açtığın yarayı bastıramadı...

ne oluyor diyorum

Neye yarayacak peki bu gidiş?

kılı kırk yararken

Sende kusacaksın günün birinde

hayat yolunda

Sevdam, karanlığım, gecem

yüreklere seslenmişlerle gezersin sen

Yer yer sarsılır şehir...

Soysuz sopsuz fikirlerin

Şimdi yürü bakalım o çölü aş ve hayata yeniden başla..

unutmak yasak

castagna, bak ben de çok tehlikeliyim.

tüm unutmak istediğimiz cümleleri senin en derin mahzenlerine atarız... olur mu?

bin beter olur gönül

Gel gönüller şenlensin

ona boyun eğmektir-

gördüğümü sandığım herşey hayalden ibaret

anlarsan biter dilimde sevda

diğerine düğün-bayram oldu

duygusuzların huzursuzların

Ne vedalara tanık oldun..

zenneyim ben de,

dokun burnuma damlacık...

Sonra sokak çocukları...

teşekkürler e4 e5. inanın ben de çok özledim sizi. internet bağlantımda sorun var bir aydır. inşallah bu hafta düzeltilecek.

gözlerinetoz dolmuş

bu destanda kör şehirler unutuldu dilsiz şehirler anıtlaştı.

ama nedense yanlızlık kaderimmidir ne

Kendi gönlüne ihanet edenlerimiz, gönlün kendisine ihanet ediyorlardı artık.

Sustu dudağımdaki şarkı, gözlerimdeki şiir

sonra sevginin ne olduğunu...

Akıntıya karşı yüzen balıkları sevdim hep,

İki damla yaş sızacak yanağıma, ilk kez utanmayacağım karşında ağlamaktan...

Dilsiz Şehrin sakini.

birden ürktüm

kalemim elimden düşse kelamım dilde kalır

Konuşmayı unutan benim sakın sen bunu unutma

işine gelir bakmazsın

yıkandım gözyaşı sularında

Yalnız kulum hakikat!

çok ağır duygularla dolu bu başlık

kuklamıyım aslında...

Köz sıçradı sol yanıma

kopar ellerini ellerimden

Bir kaç haftadır beklemekte dilekçen

çok güzelmiş... :)

Deniz susar

özünden tek kelime çıkıyor. Seviyorum.

kimsesiz çığlıklar yükseliyor arada, duyuyorum lakin bakamıyorum

kelepçelendi ellerim

yoksa sende mi

Peki, bu gözlerinden süzülen buzdan yaşların aykırılığı neden?

Şehrimin her karesine dökülen damlaları.

dilsiz şehrde susuyor şimdi

Ve onarılmaya muhtaç yanlarım...

dilsiz şehir dili olmadıgından degil iyi bir sırdaş olduğundandı dilsizliği

Bingo lal:))

Ya da SEN duymadın!

başrol gördüm kendimi yalanda

senden önce bir kimliğe sahip değildi

Havan dengesiz,

gönülsüz mü?

oyuncular maske takar

Ey beşiğini sallayıp boğduğum hayat

her fırsatta yalanlıyorum yalnızlığımı

Bir de hezeyanlar başımda

lakin hiç umudum kalmadı yarından

Dilsiz şehir susma artık

yeniden...

konuşamıyorum,

ağla iki gözüm

ve şuandan sonra bütün sesli harfleri sürgün ediyorum şehrimden. taa ki sensizliğin, sessizliğin ne kadar zor olduğunu kavratıncaya kadar...

kuruyorum cümleleri..

yanaklarımda kurudu

yorulmuştu cümle

Köşebaşları kan

İnanmıyorsun değil mi...?

en güzeli

Bir tek yol var beni bilen

Leyla'nın saçının karası,

yolunu bulamıyan

bir daha gelemeyecekler aleme.

disiz şehirde.

Bırak konuşsun şahitler?

İnsanlarım susar

Şimdi feryat etsem,

bomboş...

kendimi kendimle konuşuyor

bir şeyi çok isterse olurmuş belki sölemiştir yalanda olsa

Hiçbir şey kazanmadık ayrılığında, efendim,

gülücüklerimi

Yumdum gözlerimi, bakmam ardıma

Beni bir daha kandıramaz...

Bulutlar haykırdı isyanımı

çizdim :(

Gecelerden utandım

Lakin günahsın bana

bunun içinde

kelimelerini ört üstüme

Her şey sıkıştırıldığı yerden çıkar gün yüzüne

sanıyorum ki bitmeyecek bu yol

kulaklarımı kapayan sen ağırlığıymış!.

esaret değildi.

"her yeri İstanbul, her gölgeyi sen sanırım"

Konuştur kaldırım taşlarını, hele bir dinle,

ben gibi, sen gibi.

bir firar benden sana

sen üzülme ben takarım!..

Bana borçlusun..

Yaşanılanları bir bir içinde gizledin ıssız şehir.. Gün yüzüne çıkmasın istedin.. Kendin gibi içinde barındırdığın insanları da lal etmek istedin.. Bu kez haykırırcasına seslerini çıkarıyorlar.. Sen bile engel olamıyorsun artık, insanların içindeki fırtınayı dindirmeye.. Ne fırtınaları bastırdın içinde kim bilir, sana bir sitemdir, baş kaldırıdır ıssız şehir, dinle insanların feryatlarını.. Dillerini çözebildikleirini anlatıyorlar sana, sen neden bu kadar sessizsin..

Nedir senin bizden çektiğin

yani sen ve ben diye bir şey yok

sen naleler içindesin

Ben sustum

Benim alevim aydınlatsın seni

Ah çektikçe, caddeler yıkılacak başına

yaşanır tazesinden bir nisan

kltlnr gzlrm

Birkaç şiir,

umarım hiçbir zaman da anılarda kalmaz...

Sana anlatacaklarını dinlemek istemiyorsun. Bırak konuşsunlar özgürce... Dağıt saçlarını rüzgarlarına, öpsünler yüreğinden. İzin ver yaklaşsınlar ve konuşsunlar.

YAVUZ NUFEL

Bu şehir seni de mi yedi? Hep acı biberler sürme derdim bu kentin pabuç dillerine. Gün gelir seni de sürerler tutunamayanların ellerine. Demedim mi?

soğuk bir taşıtın uğultusunda

Her kapıdan kovuldum...

MUTLU KAL...

Paslı dişleri arasından ıslık çalan sarhoşların yıkılıp kaldığı türbe avlularından geçip, iki göz evime doğru gidiyorum...

lal mı kaldı yine bu şehir..?

Birde anlatabilsem kendime seni

yollara düştüğümde susar kalır da

bağırmaya başladım

Dilsiz bir şehrin bekçisiyim

tesekkurler

Aşkın -e halinden?den haline geçişte

hakketen dilsiz kaldı

bu Meryem orucudur ki sonu gelmez

Aşkımı sevdamı sana bıraktığım o son yerde

Çare terketmek mi olmalıydı..

Nefesim kesilip hasta olduğumda seni suçlamayacağım hiç...

ve sen gitmiştin efendim.

kardeşlerimi düşünme

kelimlerin

Beni belki anlarlar? Kelebeği seven çiçekler.

bir cümle kurabilmek istiyorum ama olmuyor, olmuyor, olmuyor...

bir kıyamet heryer...

bir benden olsan

alamamıştın ya hani

hisli ve şevkatli olsan toprağa karşı

herseye alısılabılınecegını ıddıa edenler muhakkak cıkacaktır...

yol üstüne yol dizer

karaların örtmediği

içinizde ki

bil ki iyi oynadın

Kimse silmiyor

Ey Dilsiz Şehir!

ve gezgin değilsen

sanırım büyük şehir havası sinmiş üstüne.

biliyorken her şeyi herkesi her anı

Belki de çocukça'dan anlamış olmalıydım bunu. Hep ba-ba'nın sırtında yük boşuna görülmezdi ya?

Ben terkettim doğduğum şehri doymak için...

yaksın güneş tüm hararetiyle bizi

Kahrolası rüzgarlarla silikleşen suretimi ılık iklimlerin güneşi yakacak sanıyorum. Yine sanıyorum ki bu şehirde insanlar yalnızca ölümü bekliyor.

O koca yalanlarla mutluymuş oyunu oynar aslında

Ben bir simurgum

Sen de kendi bildiğini oku ama bildirme...

Kaynak bilinmiyor alıntıdır:)

Galiba böyle bir şehre gerçekten ihtiyacımız var. Çünkü dudaklarımızla söylediklerimiz kulaktan öteye geçmiyor malesef...

Çok arayacaksın beni...

bu yarım kalan hikayede

göndersem okur musun dilsiz postacıyla

detayların detaylarıyla oyalanıyor gönül?

Konuştukça yaralıyormuş insan kendini

Simya, bir takım maddeleri karıştırarak altın yapma sanatıdır. sahte bir altın üreticisi... unutma ki sahte olan hiçbir şey gerçek olanla aynı kıymeti taşımaz.

ben bir şehir içinde

size bakarım;

Bilmem ben hangi mevsimdeyim...

şimdi sana bir suskunluk getirdim

guzel ulkem de sıradan herhangı bırının basından gecebılecek bır hıkayedır bu...

Dinler miydim ki sanki seni

Senden mutlu ayrılan var mı?..

Bir illet var dilimede

dehlizlerinde

suskunluğuna sağlık...

Şimdi anlıyorum yağmurların bana ne demek istediğini.

Duyup ta sesini duyuramamak

dilsiz di şehir

kimi sensiz

Saçı ağarmış hayaller

her plansız ürperişin sonu

Beni lal eden şehir..

seni içime kurabilir miyim o zaman...

ya da Elif?in noktası

uyanmak, bir yeni rüyaya düşmek

Çekip gidesim var uzaklara

yakacaksan yak viran olmam narından

kimi dertsiz

gözünden yüzüme değil

huysuzlar duygusuzlar seni anlamazlardı

Hep imkansız sevdim

Ne zaman dudaklarımdan öpmeye kalksam hayatı

Azıcık uzaklaşmaya kalktığımda hasret çektiğim;

öyle degil miydi şehir sırları dışa vurunca mecnunun kendini daglara vuruşu

Ruhumun huzuru

Bütün zaman çekimlerini tükettim o şehirde.

Kefere kaynak yapmasın...

Unutmaya çalıştıkça, bitmeyecek bu savaş...

hapsetmek korkumuzdandır. kendimizden

belki

sessiz mektuplar yazdım sana dilsiz şehrimden

Bir ben olacağım kaldırımlarda

insanlar da biliyor

Bir eli boğazımda

yol yoluyla gidebilir yare

dudağımda hep yarım kaldı

-lAl- hocam sustu adı gibi dilide lal oldu:(

yok olan böyle sayıklanmaz

Lal ettin beni de kendini de

gönüller gölgelere düştü.

bir boşluk mavi

Konuşsa yerle yeksan olur,

sevgidir

göğe değilmiyor

yalnızlığımı kusuyorum

bildiğin gibi değil..

beni bastığımız yerlerden tanı

mutlu geceler LAL..

Gazan mibarek olsun o halde ahıskalı...

Belki duyabilse, gelebilir miydi..

ne söyledi esirsin diye ne de yanarsın diye

o vakit susmuştur dünya

hadi kalk

Sarı hüzünler dökülüyor gönül bahçeme

ama yol bir yere gitmez

Sen miydin yoksa

Sesiz, bir tek harf oluyorum yeni baştan.

yine bir tuhaf gülümsüyor

Sevgi dolu ve şefkatle demlenirdi göv tepenin üzerinde

Birgün işte karşımdaydın hiç ummadığım yerde hiç ummadığım anda kayıp gönüller kırılırken sen çıktın

Huzuru, sadakati, vefayı, sevdayı, muhabbeti... Hepsini anlamaya istidanız vardır...

sahipsiz eviyim...

hiç umut yok dağ eteklerimde.

uzun malum ince bir yol

Gece çökerken kızıllığından siyaha

Canım yandıkça, anneme tutunuyorum...

bir bir çözülmedimi duygularım sende

Bazen taştan kaldırımlarında

Kaç yılım var ki önümde

kafes özgür bırakmışsın cümleleri... bir daha haps etme olur mu?

Düşlerde sevdim seni söyleyemedim

Sapladım ve sustum!

Şehrin dili, insanların dili kadar acıtmaz!

üç kez yazdım ama tek kişiyim )))

Vuruldum... kan kaybediyorum...

Şöyle gecenin sessiz karanlığında bir başına düşününce aslında dilsiz olan senin değil benim olduğumu anlıyorum. Oysa sen ne diller döküyormuşsun da ben duymuyormuşum.

Bin ah sürüp dudaklarıma

Kabusmuş,

şimdi soruyorum kendime

buğulu camlardaki yüzleri

Kaç kurtar...

eli ayağı tutmaz

"Kal ya da git"..."Sev ya da terket" der gözlerine her dalışımda acımasızca. Uzlaşmaya varılacak bir açık kapı bırakmaz akşam ezanı okunduktan sonra. Ya nurlanır alnın secdede eğilerek ya da yol haritaları çizer ayakların kaldırımlara açılarak...

gece sessizz

En seçkin beyitindeyim

göz yaşlarımla yazdım...

sonu ufukta görünmüyor

Ansızın gelen yarin, yufka yüreği?

uçurdum

çünkü hiçbir yürek diğerini

Aşk bu şehrin sükutunda mı saklı?

yaşamak

herhalde dilsiz şehir bilir di

şu ateş

gözünden gözüme değil

hacze gel aciz ruhumu...

masalarındaki demlenmiş

Harflerim büyüktür

öleceksen ölüme değsin!

Mavi gökyüzü güneşe veda ederken

kurtulmadım,

Hep sana çıkıyor

Köşe başında beklerdi yanlızlığım...

Dilsiz

düz saçlara uğrar

sana da sebep olmuşum

Hüznü yüzünde, acıları gözlerimde topladım sustum!

İşte böle Dilsiz Şehir

Silme gözyaşlarımı istemem

cıvıl cıvıl bir bahar belki.

Cinayetten sonra olay mahaline dönen seri katil gibi kırdıklarını toparlamaya çalışan mücrimin ise bu niha-i saadetteki tek işlevi borametrelik olur...

Bir yalnızlık türküsü çalınıyor şimdi

hem uyuyorum her iklime

Bu kadar yaşanmışlığı bir kalemde silemem

Sen güçlü ol yüreğim"

Sen çoktan çerçeveden silmişsin beni

sen iyileşinceye kadar

gülün dikenleri batıp kanattıkça dillendi bülbül...

bir akşam gelirim yaparız oturum

ne imzalı resim istedi kimsecikler

SESLİ harfim gör ki olmuyor sensiz, dilsizim duyulmuyorum. ve anlatabildiysem sensizliğin nasıl birşey olduğunu, yeter artık seni yeniden cümlelerime alıyorum...

gitme, mahzen sendeydi...

Tam acılarımı haykıracaktım ki, sustum

Kimse göz koymasın yurduma.

yoksa kara hasretin mi dilsiz şehir

burası

De get dipsiz, dilsiz şehir...

Sakın sen ağlama

dilsiz şehir

Gel zaman git zaman aşık ettin beni kendine..

sözler susmuştu

keşmekeşliğinden uzak..

dile gelir belki..

dipsiz dehrizler açılır adım attılan yerde...

iflah olmaz suskunluklar kaldı ellerime

Ah ne diller döktüm de dinlemedin

Yaşıtlarım çoktan çoluk çocuğa karışmış.

Dilsiz Şehrin nazı çekilmiyor artık...

Kimi kızını balerin

O zaman çözülür dili şehrin...

ben bir amayım. geldim uçsuz bucaksız dilsiz şehrinize, ben görmem siz duymazsınız nic olur benim halim?

Hecenin sesiz harfi, yani tek başına telaffuz edilemeyeniydim ben. Sen hiç gördün mü "b" harfini "e"siz bir söyleyen ya da "c" harfini...

Sus Dilsiz Şehir, sus!

bir de benim yüreğim var dı

yoktan var edilen hayale yazılanlardanım

Ben dilsiz sen şehir..

diger tarafla ünsiyet kuranlar duyardı seni

Dile gel ey dilsiz şehir, dile gel!

bir yığın hayalat...

Vuslatça...

göçmen kuşlar unuttu cumhuriyetini.

sonra geceye döner

Duymuyor?

kırıldımı yoksa?!

Aynı avlunun içinde yanyana kalamaz

Sen, gün batımıyla gelen ecel,

sorun İzmir beni anlatsın uzun uzun,

Suskun şehrim..

kötü ben miydim ki masalda

sen sus hep böyle işte şehrim. hayal görmüş ben olayım. olayım olmasına da beni kim ikna etsin?

Herkes bu şehrin infaz ettiği zavallıların yasını tutacak...

ayak üstü bir akşamüstü

Ah dilsiz şehir..

Sakın ağlayıp sızlama

Geceler avutmuyor

Bulutlandığında gözlerim

Aynı yerde hep

sevdalalılara kol açansın sen

inan beni kimse ben kimseyi hapsedemem.

Günah

oyuncak helikopter

Yaralar merhem tutmuyor

şimdi nerdesin

Köşebaşları yalan dolan

çok uzakta cılız bir ışıkın farkına vardım

Soğuktan titriyor ellerim cebime soksam sanki daha çok üşüyecek. Peki o çocuk hiç üşümez mi kim bilir minik yüreği nasılda donmuştur soğuktan.

çoğulluk hiç değil.

düşlerimin tortusundan

bahçende gül de yetişsin...

aşk kaldı, biz gittik...

Ben giderken de sus olmaz mı

İnsaf et gayrı.

zaman bir gece bekçisi

DİL:gönül

bir şair gibi sarıyon bedenlere limem lime sözcükleri...

Sığ sularına akıttığım gözyaşlarımı

yeniden doğdum seni her sevdiğimde...

şehirlerin suçu yok, dillerini bağlayan sensin... Gevezelik yaparken azarlanan çocuklar gibi...

hülyasız rüyasız

Dışarda kar yağıyor da...

ve çıldırmak üzere olan o mahbub, herşeye rağmen saçının her teline bir umud bağlamışsa, dilsiz değil dilsizleştirilmiş demektir...

gündüzleri

ama yüreğin

benim kadar sessiz olmadı

Dilsiz şehirin insanlarıda en az şehir kadar soğuk ; üşütüyor beni.

Ben gibi biri daha çıkacak mı karşına

Metropol güzellerinin dili yok, hafızası yok

Seni bi gören olmasın dikkat et..

Katılaşmış kalbin gibiydi bu şehrin kapıları. Açılması zor açılması imkansız...

Neden ayrılık biletini o'na verdinki söyle

Anladım ki

yok yok vallahi tanımıyorum...

çıplak ayaklarla

Yalan yok...

şehir hepten dilsiz zaten

hoşgeldin blume.

ayakkabı yaparsın yılandan

Mevsimi geçmeden güllerin

ben kayıp

Ben susarak dinleyeceğim seni

arta kalanlar var,

Şehir değil, insan lal olsun!

faili meçhul izlerini serp hamlığıma

DİL:lisan

içimde telaşının...

sen yittin

beyaz biçok sayfa bulunur içini dökmek için

Şimşekler haykırdı

aslında ben herkesi duyuyordum

bir kaç satır sitem olacak...

Lal kalmamalı bu şehirler...

Kapı çaldı kim o dedim içimden bi ses 'benn'

Ben sustum!

LaL'İM

Dilsiz şehir en kasvetli günlerinde yine. Dengeler bozuldu yapraklar sarardıkça. Bu kaçıcı resim göğe çizdiğim, saymadım.

dillerim lal, günlerim lal, gözlerim lal

Yaprakları sarımsı olur nedense

Susmak neyi halleder düşün bir kere

Bu dilsiz şehir beni dilimden etti nihayet.

Bir sokak lambası altında

düşüncesiz bedenler

Kendi içimdeydi yolculuğum vardıkça aklıma sana dair duygular, göçebe yaşadım hep.. .. Sevda şehri, dilsizliğinde karar kılınca, suskunluk boğazımda patladıkça alıştım... Yerleşiğim şimdi içimdeki sessizliği taşıyan bu şehrin caddelerinde.. Biriktirdiğim sesler gözlerime vurdu..

bir bakış için daha

hş gldn alprnc. ssl hrflr çkrdk cmldn.

gece karanlığının görüşü dilsiz şehir de harf harf destanlaştı.

dilsiziz burda gönülden konuşuyoruz...

kutsal bi şehirde iki hal dili insanın birbirinden habersiz birbirlerini aramaları

oynadığım hiçbir başröllerle ünlendim

Çünkü, içinde barındırdığı herkesten daha masum,

çöz ki AŞK'a lal kalmasın

ben sağırlığa alıştım!.

Bu yüzden aç kaldım her gittiğim şehirde...

gidilen yere imrenme mi

Bir benim...

okyanus ortasında bir gemiyim pusulasız

Dedim ya suçlu benim, şehirler değil...

lal senin o internet bağlantını ben gelip yapacağım az kaldı:))

görenler beni mutlu sandı

Bana adımı söyle son bir kere

ve tebessümü öldürülmüş şehre inat yaşıyorum,

Söylesene Dilsiz Şehir,

Şehir atık ayaz

bacaklarında kan var

beni yok saydığın zamanlarda...

o baharda açan rengarenk çiçeklerden saçılan kokulardan rüzgarlar getirsin nasipsizlere

yoksa asaletindenmiydi

O vakitlerde tanıdım, bu toprakların leylasıydın, bu sevda coğrafyamın Şirini. Masallarda anlatılmış meğer, aşk denilen yalancı, sahte, riyakar senaryo. Sadece masallarda güzelmiş, ve sadece masallardaki aşıkların aç kalma dertleri yokmuş.

leb demene gereksınım duymaksızın anlar anlatmak ıstedıgını, anlarsın anlatmak ıstedıgını...

Kah ağlatırdın, kah güldürür

Ah be şehrim saldın ya gurbete yüreğimi

bu ne feryat

çiçek getirdim size demet demet

Duvarlardaki yazılara bir daha bakın

niçin hep iyi misali ben kandırıldım

gönülsüzleri iyi tanırım.

Hep yanımdaydın oysa dokunamadım

Ne kadar bekleyen varsa köşe başında

içimdeki şehir...

olumune dayanamayıp, olenler oldu ustelık...

İlişme sakın başkasına

Fırtına kopmalı artık

tahammül zor yoksa

Bu sefer de gelmezsen menekşeler ağlayacak

her garantiyi istersin hayattan

Ama sana gelmem lazım dı istemesemde..

Susmalı o şehir.

Bir kenti yaşamak

Yangınlarım arasında kaldın yine

hak etmeden aldım yaşamak hakkını

bir kuğunun boynuna dokunurken?

dilsiz şehirde insansı olmayan silüetlerle gezdim, adım sanım hiç bilinmedi, aynalar yasak kelimeleri duyan tek dilsiz miydi?

Sen de dile gel otobüs durağı...

Bugün günlerden Cuma

Kimi oğlunu gitaris yapmış.

Yürek kandıran yalancı

Herşeye rağmen dilsiz dilsiz şehirlere meydan okumuş tek başına...

kayıp olan belki hemen yanındadır..

Ne bir damla yaş yaksın yüreğimi giderken

sahte gürültüsüyüm

Yaban diye meyletmedi mısralarıma

sustukça çoğalıyor cümlelerim

Belki de içilen son sigaranın izmariti?

kimi kez patikalar

bak sensiz de geçiyor günler, geçmez dediğim

anlamak zor sensizliği

aşığın sevdasına

Sabahında sana kalkıyorum

geçen seneki idare eder,

İçimde incecik bir sevgi ürperiyor

Pasaportumuzu elimize, zinciri yüreğimize, dilimize vuran şehir...

kapım açılır perden aralanır odama ışık dolar. dilimin bağı çözülür.

sevgiler...

Bir tas taze sıcak süte doğranan yufka ekmek...

gözler gözlerde haps oldu

Ama kandırılan yürek değildir aslında

Git beni yanan bir şehir gibi terket..

Gece yarısı duyduğum seslerden bile kokmuyorum artık...

gideceğim yine sessizce...

Anlatsam derdimi anlayanım yok

gece olur

cevap verdi gözler

Şehirsiz gemiler delirdi.

dilsizdi bu şehir

dilsizdi şehir...

Ama beni uyutamaz..

Yarını kovalamadan, dünü peşimde koşturmadan geçip gideceğim en işlek caddelerinden...

bu şehrin kuralı nedir bilmiyorum?

kendimi sana kattım

Bir an gözler gözlerle buluştu

Gülse kavrulur baharları

dilsiz oldugu kadarda gönülsüzdü

silsene baba!

'yaşıyorum çok şükür der gibi' dersin

sayesi olmazmış meğer aşk çölünün

Bir de isti paslı bir hazan...

sessizce kapandı kapılar

sessiz gir şehrime,

Dillerimiz dilim dilim edildi efendim.

kokun bile sinmeyecek üzerime...

Yüreğine yerleşilmiyor dağınık,

bir sen

Alimleriyla kafa takuşturdum, zalimlerine kafa tuttum aklımsıra...

Ne ıslak bir maziyi unutup, atiye doğru imekliyecek atacak kadar gücüm var ne de her şeyi külliyen inkar edip, aşkın melaliyle mesut olmaya?

Kim şarkılar söyleyecek sana

bir küçük hecenin

Sanmayın suskun bir asilzade

eğer gidersem

Dilsiz şehirler sükut içinde binalaşıp, betonlaşıp büyüdükçe biz de büyüyoruz galiba...:)

lalenin boynunu bükme derdindesin

huzurdu

senin düşünde

sağol herkes üstad olmuyor. zaten

"Senden nefret ediyorum" değil de

İlkbaharla, yazı getirmişti

Aslında sıcacık yuvamda mutluydum ben..

Gece sen miydin yoksa

Sükuru vitrine koyup,

dilim yasaklı aşk sözcükleriyle dolu

bir kuyumcuda da rastlayabilirsin

Bütün şehirler dilsiz... Bir yerlerde konuşan ve konuşulanı dinleyen bir şehir olmalı...

Tek kelime etmeden beni sevmelerini

Umursamaz ve fütursuz adımlarla savuracağım saçlarımı rüzgarında...

Defne muzırca şakalaşırdı çınarla

Sözler küser

Sen savurdun, bense vurdum kendimi yollara

ama gücenir oldu

cümle unutuldu

Anlat bunca kederi

belki de irkilme

hadi benim aslan babam...

Bazen bir sokak lambası altında

Sokaklarında kahrolduğum şehir

bakmazsın

yıldızların

kayboluşa..

susuyorum

yağmurlar düşüyordu,

bir gün çalmazsa gönül sazın

ağlamak istiyorsan ağla

ne senin şehrin konuştu benle..

ama arada sırada uğra. hasret büyüyünce yürek kaldırmıyor.:(((

Gündüz gölgesinin ismi geceleri

varlığımı ıspat için ışığa muhtacım.

orada işte taa orada

Islak caddelerin taşlı yolların

bir eski zaman öyküsü gibiyim çağımda.

ve ömür bitebilir yoldan önce

Bak İşte istediğin oldu sonunda

Ağzı var dili yok bir şehir... Belki de yapabileceği en iyi şey naz yapmak... Nazını çekeceğini düşündüklerine... Onlar da sırtını dönerse, ne yapsın dilsiz şehir?

kocaman bir yumruk

öyleyse kapılma girdaba sevdiceğim

ey ilahi adalet

suskunum ölüm gibi

Bak gözlerime korkusuz,

Suskun yüreklerde, lal olmuş bir dil..

kalırız inşallah artık ilelebed

Anneme benziyorum otuz bir yıl sonra...

dillenir sessizliğimde bir zaman

Senden vazgeçemiyorum artık..

Sessizlik zordur,

Yine koynuna alsan beni eskisi gibi

Dilsiz şehir soğuk bugün.

ya da dur boşver, dilsiz şehir...

Birlikte bakılan ayna?

Yanında da tüm mavi umutları

Hayatın bütün sevimli yansımaları

neden tuzla karıştığını

Sözlerin aczi yandı beynimde, suskunluklar biriktirdim sana..

Birkaç eylem planı,

Bırak...

Hala yasak

Ezberlemiştir sayıkladığım şiirleri.

belki biz yanlış yerde yanlış manada kullandık..

Tutanakçı olmuş acılarımızın

şehrimde akşamları kan kusarım denize

sürüklemekteyim gölgem sıra bedenimi...

lal oldu gönüller yokluğunda

yine geldi hüznümün mevsimi

göreceksin dilsiz nasıl olunurmuş

sarı,,,

kutlu erlerimiz tutsak oldu nefis ordularına...

olamadım.

içirildiyse de adu sen ab-ı hayat dersin

Bir köşe başında ağlıyor insanlar

anlamını yitirmesine sebep belki bizleriz...

Bu kadar çabuk mu unuttun

Kim senin yerine ağlayan gözleri silecek

uluyan bir sessizliktir içimi parçalayan

yutkunmak

ama zaman, şartlar, hayat vs. bizi yaylalardan etti malesef...

belki hem lal hem de ama olmalıydım...

Akşam kızıllığında kurulan dost meclislerinin en suskun müdavimleriyle, soğuk kış gecelerinin ocakbaşı sohbetlerini tellendiren en boşboğaz muhtıracılarıyla ve çatlatırcasına sükut eden dilencileriyle birlikte en ölümcül sevdalara rest çekmişliğimiz geldi de aklıma birden;aklıma mukayyet olmak adına, zorlama tebessümleri yapıştırıp dudağıma ağır ağır çıktım yorgun yokuşları... ağır ağır...

Güneş ummadığım yerden ummadığım parlaklığıyla doğunca anladım suçun bende olduğunu...

geride kalanlar yüreğimle özdeş

hayat sürdüğümüz şehrin dışında,

ve bittim...

Offff boşver yorma kendini

umduğun gibi değil..!!

ve sırtımda taşırken

E tabii bu da işin hazin yanı, sustukça üzerinize gelirler.

ne derse tek tek yapacaksın,

gözler gözlere adını sormuştu

Dilsiz kulaksız sözün can gerek anlayası." ifadesini bu şehir ahalisi için söylemiş olmalı. Gönül bahçesinde yetiştirilen ve kalbin niyetini ortaya koyan sözün illa da dil ile söylenmesi gerekmiyor. Susmak, dayanılması en güç cevaptır diyenler "hal" dilini biliyor olmalılar ki susmayı tercih etmişler.

Kara perdeler çekilmiş yüzüne

eski nikin neydi arkadaşım, nisan bulutu?

al verdiğin emanetini

Olur olmaz dikilme karşıma gayrı

uzunca bir yol yaşamak

koku serpip şehrinize

yürüyordum

tanıdık bir sıcaklığı var derin bakışlarında

çok yolculuk bir seferde

Aşkımı sevdamı sana bırakıyorum

Ne de acı bir nefret

sustun ya göz kapaklarını yere eğerek yavaş yavaş,

Yoksa sen sihirbaz mısın?

Dilsiz Şehir.. adı üstünde...

Apartman boşluklarına haykırdığın isimleri yorarsın peşinde

derdinya hep

çoğullaşmak için aklaşmak için burdayım...

dindirmiyor hiç bir sözün

Kaleminden sızan kekremsi acılar mıdır seni yıldıran?

ttlr ttşrm

Yarattığı hayaller ve kurgularla bir dönem siler gerçekleri

Avazlarda bıraktım

Sende bekle yeni yolcularını

Yaylalardan geçemeyen bir taşlarıya deniz kabuğundan saraylar yapmış dalgalar. O daldalar sonu olmuş taşralının.

Sükuta sarılıp, gözpınarlarımda başlattım direnişi..

az birazda yüzsüzdü sözsüzdü şehir

zavallım sesli harfini yitirdi..

Misafirim birkaç gün daha

kör talihimle.

uzak iklimlerdeyim kendime yabancı..

hem hepsi de sahici

İçendeki volkanları boğarak sustum!

en büyük yalan bendeymiş

Tehlikeli insanlardır, aman aman..

Ayak bastım toprağına

Çık yollarıma durdur beni

mecalsiz şehir

yangınlarından kaçılmaz

Sustun, sustum.

Benim gibi bir aşık vardır

bir tıkırtı

Bir kerecik bana günaydın dedinmi

Çıkmadım günlerce dışarı..

Susan dilin bir kez konuşsaydı

bilirsin hiç sükut etmez yalanlar

dili belirsizdi şehrin

İnsanlar susar

diller döktüm yollarına

Hep kırılan bir yanım olurdu mutlaka...

herkese güzel paylaşımları için teşekkürler...

Yinede umut kokmalı..

anlatmaksa kendini

bu tarafın duyarsızlıgına küsmüş gitmiştin besbelli de

birine yas olan

yoksa kelime hazinem mi dar

hiç ayrılmıyor başımdan

sen yoksun diye

dilsizdi şehir

sürgünüyüz bu hanın...

Hatırla! Bir gece yağan kırağı,

paklandım senden.

sevmek kabahat

Bu kadar çabuk mu vazgeçtin benden

sevdaları çatlatan

Köhneleşmiş uzuvlarından acıları sızan

Eğerdi başlarını olgun buğday başakları

hem uyamıyorum...

bu şehir girdap gülüm girdapta mehtap gülüm feleğin bir suyu var su değil kezzap gülüm

şehir dilsiz,

yanışlarıyla leyla kesildi, dili lal..

anlaşılmayan bir lehçeyle konuşulunca cevap veremez dilsiz şehir de herkesler onu lal bilir!.

görüyordum

baba bak!

ne kalır geriye

Kimi de bu şehre ayak uydurup, sustu kaldı zamansız

Uzunca bir sesizlik çöküyor üstüme...

Etme bulma dünyası demiş atalar...

Sessizliği özleyenlerdenim ben de. Sanırım bu mesleğin getirdiği yan etkilerden. Aslında iletişimlerimizde sözcüklere bu kadar çok yüklenmesek yıpranmışlıklar daha az olurdu yaşamımızda. Konuşmayı çok fazla sevmediğim gibi çok konuşan insanları da sevemiyorum doğal olarak. Hakikaten de çocuklarımın konuşmayı öğreninceye kadar olan dönemlerinde hatta doğumdan sonraki ilk üç aylık dönemde onlarla kurduğum iletişim hemen hemen hiç sorunsuzdu. Ama ne zamanki konuşmaya başladılar ne sordukları birbirinden ilginç sorulara yetişebildim ne de hem kendi aralarında hem de benimle olan çatışmalarına kolaylıkla çözüm bulabildim. Uzun lafın kısası son yıllarda sessizliği iyiden iyiye özler oldum.

Yıkık dökük kaldırımlarında

eğer yalan sözlerden nefret etmeseydim, bana bugün beni çok sevdiğini söylemeni dilerdim...

Ağaçları sökülmüş,

yokluğun oturdu boğazıma

Bense kavruluyorum kendi ateşimde

aslında hiçbir şehir

annemin çamaşır ipleri

ey dilsiz şehir!

üşüyordum.

Ver elini limanım olsun bu şehir

Ben hiç bilmiyordum

pusulalarda kaybolmuş katil zaman

Sevginizle herşeyi paylaşmaktan mahrum bırakan bir şehirlerden, umudu inşa eden şehirlere iltica etmek varken nedendir maziyi aramak her kaldırım taşında, her düşen yaprakta, her köşe başında ve her sonbaharda...

O kadar sıcak mısralar ki bana yaylayı özletti...

kendimi duydum bu sözlerde e4&e5.

bir yere gitmez

gözyaşlarımda yüzen ben,

Ah deli kız...

Şarkılarla oğuşturuyor.

duygusuz ruhlar

yanılsamalardan, hakikatin yalınlığına geçiyor; yokluğun idrakinde, belki varlığın son resmini görüyorsun.

o şehir dilsiz

Örtmüş tüm şehri, yoksullukları

Kim bilir kaç insan ağlıyor bu şehrin herhangi bir yerinde, yada kaç insan mutluluktan kahkaha atıyor. Kaç can yandı senin içinde, kaç beden girdi kara toprağın altına, kaç tane şehrin masumunu kovdun ucu bucağı olmayan başka şehrin kollarına.

gün bir başka doğdu

uzunca bir yol, yaşamak

Yaşam belirtisi kalmamış defolu hayatlar

Aslında sorun bütün cümleleri bir tek heceye yüklemekti. Hece bunu istiyor muydu acaba?Böylesine çok anlamlar yüklü olmak ağır gelmez miydi ona?

yüreğin dayanırsa al git,,

mi d...

senetleri de tükettik

ben küçücük bir role sahip bir füguran belki

acele tarafından şiirler yazıyorum çat kapı gelen gözyaşlarıma

ben de yalandım

bu korkularım niye

Ben gidiyorum... Kalanlara Allah sabır versin...:)

Birlikte izlenen en son filmin biletleri?

melek olmak çözülür dili lal olanın elbet

ben, sen demek olduktan sonra...

"Abla tartiyimmmmm...

olmayanın yası tutulmaz

bir tamamlanmışlık

Pencereme vuran yağmur damlaları

Kaçtım suskun yüreğimin kilitli odasına..

İstanbul'umsun benim...

Her adımda yeni bir dil keşfetmeli...

sensiz şiirler gibi yalnız

Yüreğine ihanetin bedelimi acaba?

bilirsin

Konuş susma gitmesin, bırakmasın

ne kusurları aşıklık hali hafifletti

bu şehir sensizken

ille sen ille sen

ben teşekkür ederim Bah. gel. er.82. hem şehrimi ziyaret ettiğin için hem de şiirleri okumaya vakit ayırdığın için.

İğne oyalı yazmasından sarkan beliklerini kör bıçakla kesmişler...

Sana bırakıp gidiyorum

içimdeydi bir zamanlar

sana seni anlatıyorum

bir şehir ki sensiz

lambaların sahte aydınlığına muhtaç kalmamalı

Yine gülüm dedim sana.

çmdn çkşnd

sensizliğim sessizliğim oldu

oyalanıyorum sahne-i zamanda

dağıtıypordu

Vazgeç arkadaş...

yüreğimdeki fırtınalara inat

uğraşmakta cümle alem

Sessiz öptüm nefesini söyleyemedim

Lal olsun ki, gerçekler gün yüzüne böyle acı bir şekilde çıkmasın.

Arkama bakmadan gidiyorum

lal oldu dilim

Yüzüm hep karanlığa dönük, uzak beyaz günler.

bir gün gelir de düşersen ardıma

kurtaramadım

Selam verin dağa taşa

karanlık düşer perçemimden

Sana ilk kez "seni seviyorum"...

Güvensizliğimizi suçluluğumuzu ona yükler dururuz

İyi geceler sayın ŞEHB@L insanlar dilsiz olmuş şehirler olsa ne olacak.

Gümüş derenin kıyısında

Seninle ya da sensiz geçtiğim şehirleri maviye boyadım...

güzel bir sessizlik taşımışsın şehre

Ah nur-i didem...! Ah benim şehr-i saray sultanım...! Bu hokkabazlık nedendir karşında şuursuzca... Ateş yutup, amuda kalksam da sen yine aynı dipsiz dehrizsin...

az biraz

Yaşlanıp yalnızlığın duvarına

Bozuk sokak lambaları

Ağlarken bile gülmeyi beceren

Caddelerinde?

gece lal

Sana ben hummalı gizler büyüttüm

Ben gidiyorum,

Yürünen yol?

Tüm silahlarımı teslim ettim

içime koyduğum cümleler

silinecekler...

irem bağlarından

bir o kadar yorgun

ne akıl gönlü affetti

dilsiz sehir ki seven dilimi aldı

sözümdün dilimde

Bize güven versin diye

söyle şimdi

Seni sevdiğimi kimse bilmiyor yanlız kalbim o da dilsiz...

Çatlatırcasına susuyor yine karşımda

anlatmıştı da anlamamıştı dostları

Ne çok can yakmışsın sen Dilsiz Şehir?

evet o ışık şimdi gittikçe büyüyor büyüdükçede

Seni arayıp "evde hırsız var" diye telaşa da vermem seni...

bir sevdanın

Gelmiyor beklediğim bahar

ben seni yalnız sevdim.

Boşuna mendil açma...

İlk defa anladın değil mi.. Ne yürekler yandı, ne aşkları barındırdın.. Kimbilir ne vedalara şahit oldun, ne mutluluklara.. Ama hep sessiz kaldın..

beni sensizlik

patlamamış volkan gibi

yalancıkltan misafirlerim oluyor

y d bynmdn kslym

blume burası içindeki sessizlik. şehrin her taşı içinden örülü binalardan. bu şehir suskunluğun... burayı terketsen de o seni terketmez.

zamanı doldurmaya geldim.

cık içimden fırla çık

dilsiz belki lal değil gönülsüzdür yalnız,

iyi bakmalısın belki...

Daha kimler var içinde ağlayan

Ömrümü sana verdim

O mısralar bana uzak geçmişin burnumda tüten güzel anlarının yansıması. Mısralarımın sizde de karşılık bulması benim için övünç kaynağı. Teşekkür ederim güzel sözleriniz için...

desemde...

Bende çok korkuyorum bu şehirde. Sessiz ve yalancı oysa ne söz vermişti bana.

dök de şehrim dillensin

neden yerde yatıyor

birhayli hüzünlü

o zaman inanırmışsın bakışlarıma

Bana beni anlat...

dilsiz şehirde, dilsiz yürek,

Korkular bağladım

Teşekkürler... iyi geceler...

ne zaman çekilse perdelerim

Ağlasa afettir sokakları,

Dımdızlak kalırsın en işlek caddelerde.

btn snszlğml

konusmadı hıc bırı...

sn yşnmmş tm svdlrm yklr d svrm dmştm. str br dş l str yln. svyrm tm çck klşlrml

İhanetçe...

taburelere oturmuşlardı

bir taraftan feryatlar koparırken içim

bir tuhaf bakıyor bana

dile gelde şarkılar aşka tutulsun...

Gecelerin sarhoş ederek döndürüyordu başımı

taşıdığımda seni, beni ben bile bulmamalı...

ama belki

Fısıldadınmı

ne de astar gerek varlığıma...

gerisi sana hikaye kalmalı

hiç düşmedi yakamdan

giderdim,

Esaretçe..

Bende beni tanıyamaz oldum

Şehitlerimiz kefenlerinden sıyrıldı senden sonra;

gökten sağnak hüzünler yağarken,

Bir ben beklerim bu şehri

Sende mi kendine acıyanlar arasına girdin artık

istemezsen bu sene

gözlerin yüreğimde

almak istesem geri

kelebekler vardı önce

her yeri İstanbul, her gölgeyi sen sanırım

haddi hesabı yok

dinle,

ne yalanlar dizilmiş içimde

ya dil çözülürde bunlar dile dökersen...

Çelik mermere çarptı, iradeye ateş düştü yokluğunda.

garip bir şehir

ve zulmü

Her sevda da bir parça dilsizdir sevdalıları yalnızsa...

tutar ellerimden

seni ağlıyorum

şimdi yüzüme bir tebessüm katıp geri dönsem yaşadığım depremin izlerini siler mi şehrim?ya da sadece örter mi dersin?

yakıyor dünü bugünü yarını

kalmadı konuşmaya mecalim. susmaya daha da çok susmaya ihtiyacım var...

aşınmaz yollarım

dil belasına mübtala oldugu için dillenenler

Kamburlaşmış evlerinin sıra sıra dizildiği bir sokağından yürürken o şehrin hafiften yağan yağmurun altında, hüznüme sanki gülmekten devrilecekmiş gibi geliyordu evler... Toprağın ve ahşabın kokusu yağmurun da etkisiyle yayılırken, bu yollarda yürüdüğüm yılların özlemi doldu içime... Şehir her zamanki sükutuyla bana birşeyler anlatırken, gözlerimi kapayarak tıkadım kulaklarımı anlattıklarına şehrin... Gördüğüm her parça birşeyler söylüyordu çünkü bana, her ne kadar dilsiz de olsa o şehir; yılların efkarını taşıyan yüzü çok şey anlatıyor görmek isteyene... Senin gibi niceleri yürüdü bu yollarda; aşkla... Beni eskiten yıllar değil, şahit olduğum aşkların ağırlığıdır der gibi o şehir...

bir kaldırımı düşün sevgili LAL..

bütün cümleleri senle bitirdim

Anlamlar yükledim

bir kuzu yüreğini vitrinde görünce

Kah ağladım kah güldüm

yalnızlıktı.

Utanırmış şimdi masallar, barındırdığı sahteliklerden.

Bu şehir susar birden

dilsiz şehrimi çok özledim:(((

Bizi tutsak almasın bu şehir

nice acılarımı kustum

Karanlığın tetikçiliğini yapıyor soğuk...

Hadi beni savurdun yollara

geri döndüm dilsiz şehrim. bir daha ayrılmamak pahasına geri döndüm...

bir hal oldu hislerime

O deli kaçış...

sabah ezanıyla açılıyor gözlerim

tutsaklık var o kara zindanlarında

Acılarını dökebilse..

Baharlarda ve yaz aylarında yaşadığım bu güzellikler için şükrediyorum...:)

nefesimi yitirdim

Bakma şimdi sessiz olduğuma, fırtına öncesindeyim

kanat çırpan

kırılgan

Sen eski sen değilsin

anlatacağım

Şehir susar sen geldiğinde aklıma

gidince yerleşebileceğimiz,

bak duyun kalbimin sesini

Telefona gelen son mesajın kaydı?

daha dün senin

Ben sensizliğe alışmaya zorlanırken

her yenildiğimde

Aşığı maşuğa satar

Çok zahmetli yollardan geçtim

ya da dur boşver,

Yorgun aşkların bağıran mısralarıyla

içim kan

dillerin birbiniri kovaladıgı koguşturdugu yerde

Hasretçe...

Sustum! sustu benimle sarı sabır,

bir eski manam...

konusturmadı hıc bırını...

İstanbul'umsun Benim,

ama beni negören nede

Çokmu geldik biz sana

gönlüm lal

sıkışıp

ben geldim sessizce

oysa ölümle yaşam arası

Dilsiz Şehirin işi ağlatmak,

bulanık bir silüet belirir gece yarıları

ve dilsiz

Merhaba disiz şehrin kulaksız ahalisi,

Karanlık bastı mı şehrime

Ardımsıra feryad etme...

Bana da bir yer verdin en ıssız köşende

seni yazmak

ne aslı var yaşamış olmamın

yeniden canlanacağım, gevezeliğim bu şehri kavuracak.

butun sehırler agız bırlıgı etmıscesıne aynı seyı anlattılar...

şimdi epeyce biriktirdik

sessiz olamam.

biraz sen sürüyorum

Ama yollarım lal..

hoş bulduk ama inan nasıl bilmiyorum

yolcu denmez her gidene

n lr dn ssl hrfm

gülmeye pek zaman bırakmaz

güller senin dilinde...

Bazen aralıyorum gözlerimi

Kilometrelerce uzağındayım şimdi...

dizlerimizde

ışıklar süzülüyordu,

bir eski aşığım ben...

Sn lal rica edrim:)

bu şehre herkes mutluluk getirir kimi gelerek kimi giderek

yab gittinse

Kaparsın gözlerini istemsiz.

her tanıdığıma

bende sustum:(

Sen yolladın ellerinle bilinmezliğe

neden bulamıyorum

Yoksa sen miydin

Hangi köşeyi dönsem sen

duyulmamış notalar buluyorum

bir tarafım tam değilken

dilsiz şehir,

şk ttsğym bkşlrnd

Dilimde sükut eden

sil gözünün yaşını.. ağlama artık.

Ne yana dönsem senden bir iz aradım

başka bir diyar olmalı

Herşey yeni baştan...

yetiş ey nokta

seni görüyorum

bir daha savaşsam da

son bir kez konuş benimle... İnce ince anlat yarin çarık sürüdüğü sokakları... Oturup dinlendiği parkları...

ben bir şehrin

uyandım sokaklarında

Kimsesiz geziyorum gönül ülkemi

Hasretinden akıllar yitirildi efendim,

simhan, şehrimi altınlarla bezer misin?

dostlarına anlatmıştı kendini

Sadece beynini kandırır insan..

sen ve sen var yalnızca

yürüdükçe

yollarımı kapayan hiç durmadan yağan kar değil

yoksa yakın mı olmak

söylemem gereken sözleri söyleyemedim zamanında.

Herkesin konuştuğu bir dünya?da

konusmasına gereksınım duymaksızın anlarsın anlatmak ıstedıklerını...

küstüm sana dair tüm sözlerime

her yanım yarım

Taşını toprağını, öpmek istediğim;

Sesleyen ismimi

Bugün şehrin en eski sokaklarında, siyah beyaz filmlerin otantik sahnelerini anımsatan, ahşap evlerin iniltilerini dinledim... Bu eski dilsiz şehre ve ona dair ne varsa tarih kitaplarında, satır satır ezberlemişken, havasına karışmış nikotin tesirindeki zehrin sırrına vakıf olamadım henüz...

kal diliyle degilde

benim gözlerimle baktı sana,

bir de kaybetmeden onurumu

Bense sensizliğimi

Başka bir şehrin hoş geldin diyecek

gözyaşlarından habersiz

zira...

Aczile ağlayan...

Gözyaşı ile suladığım hayallerimi

güneş vardı belki dışarda

Burası sessiz şehir

Sana ben baharlar yazlar büyüttüm

Yol bilmezim

nasıldır..

Gün batımı bulutlarda yanıp tutuşan şehir

her bir acıyı..

gönül diliyle konuşanlar

duyduğun bütün sessizlikler benim

Kalbimin atışı

yüzyıllar öncesinin aşklarını

tanıyamıyorum

fuzuli

Bizim deli gelin oluyor diye

br sğk nhr lrm