Hálá da değilim.

Beni sevmiyordu.

Biz dede-torun değildik.

O, beni çok korkutan, bana çok uzak, çok mesafeli, çok gazaplı, benim çocuk aklımın kavrayamayacağı çok ürkütücü bir güçten bahsediyordu.

Artık ne ölümden ne de ölümden sonrasından korkuyorum ama öldükten sonra sevecen bir ışıkla karşılaşıp yaramazlık yapmış küçük bir çocuk gibi ona sığınıp gülümseyeceğimi aklımdan geçiriyorum.

?Çocukluktan gençliğe geçmeye çalıştığım dönemlerde yazarlık hayalleriyle dolu olduğumu gören babam, ?Yanağını cama yapıştırıp, evin çaprazındaki caminin şerefesinde iftar zamanını haber veren ışıkların yanmasını, ışıklar yanar yanmaz bunu bağırarak haber verdiğinde büyüklerin aferinini almak için heyecanla bekleyen bir çocuğu anlatabilir misin' demişti.

Küçük bir çocukken inanmayı ne kadar sevdiysem, ilk gençliğimde de inanmamayı o kadar sevdim.

Din hocası benim çocukluk dünyamın en huzurlu hayalini, o soğuk yatakhanelerde uyumadan önce dua edip kendisine gülümsediğim, herkes bana yaramazlık yaptım diye kızdığında kendisine sığındığım?yakınımı' benden koparmıştı.

Hayatın zıpkınlı acılarından beni koruyacak bir güç yoktu artık, her acı doğrudan tenime yapışıyor, o acıları taşımakta ilahi bir güç bana yardımcı olmuyordu.

Aralarından bir tanesi eski bir kabadayıydı, iriyarı, güçlü kuvvetli bir adamdı, epey kavgaya karışmış, günahın her türlüsüne batıp çıkmıştı, sonra?inancı' bulmuştu.

Zor günlerdi, babam hapisteydi, kız kardeşim hastaydı, karım hamileydi, beş kuruş para yoktu, bir yayınevinin zemin katında düzeltmen olarak çalışıyor, kazandığım paranın çoğunu kiraya veriyordum.

Yaz kuran kurslarının açılmasına az kaldı. Yaz kuran Kursları 2009 eğitim yılı eğitim programı ve yaz kursları için Prof. Dr. Mehmet Zeki AYDIN'nın önerileri bu site de var arkadaşlar. tabi 4/b liler öğrenmeseler de olur )

Kendi inançsızlığımla onları kırmamaya özen gösterdim.

Allah'ı çok sevmiştim.

Ahmet Altan?ın yazısı böyle...

Başkaldırmanın müthiş cazibesine kapılmıştım.

Ramazan geceleri mahallenin çocuklarıyla birlikte gittiğimiz teravih namazları, camideki büyüklerin bize başka zamanlarda pek de göstermedikleri bir şefkati göstermeleri, hálá çocuk aklımla ezberlediğim biçimde söylediğim?allah umme salli ala'nın muhteşem melodisiyle dalgalar gibi kabaran o tuhaf coşku, namaz çıkışında hissettiğimiz o ağırbaşlı memnuniyet...

Ruhumuzu sarmalayan ve bize herşeyden yakın olan Allah?ın varlığı günümüzde bundan daha güzel nasıl anlatılabilirdi ki diye düşünmemek elde değil.

Varlığına inanmıyorum ama o varmış gibi hissetmekten hoşlanıyorum, annemin mezarına gittiğimde dua etmiyorum ama annemi?ona' emanet ediyorum.

Günahkar olduğumu da, babasının sevgisine sığınan biraz şımarık bir evlat gibi bu günahları işlemeye devam edeceğimi de.

Yazının başında, yazıdan bazı satırlar aktaracağım demişsem de, yazının sonuna kadar geldiğimde hiçbir paragrafını çıkarmaya kıyamadığımı fark ettim.

Aydın-imam, Bune şiddet bune celal!! Ben espri yapmak istedim. espri yapmamın temelinde de 4/B lilerin Ders ücreti alamama ezikliğine bir ufak gönderme yapmaktı.. Tabi ki İlahi rıza için okutulmalı;Ama burda 4/b lilere bir haksızlıkta var yani ))

bu site gerçekten hoş olmuş. Ama serdarım 4/b liler neden bakmasın onu da açıklar mısın?

Dindarları sevdim.

Tanrı'yla ilişkim ise anlatılması çok zor çelişkilerle dolu.

Sahur vakti sıcak yataktan gözlerim yarı kapalı kalkıp sobası yakılmış salonda hazırlanmış sofraya oturuşum, galiba sadece ramazanlarda yapılan o yumurtaya bulanmış ekmek kızartmaları, demli çay, beni sevgiyle ve gururla bağrına bastığını düşündüğüm büyük bir kalabalığın parçası olmanın güveni ve sonsuz bir huzur.

Bir daha uzun yıllar camiye gitmedim.

Ona duyduğum sevginin, eğer o varsa, bir beklentiden ya da bir korkudan kaynaklanmadığını o biliyor.

Evimizin hemen karşısındaki küçük cami.

Din hakkında düşünmeye başladım, ?din bir afyondur' ezberinden?din nedir' sorusuna geçtim, insanların ve toplumların hayatında dinin yerini merak ettim.

Çok korktuğumu, çok üzüldüğümü hatırlıyorum.

Hálá o sahneyi ve o çocuğu en iyi biçimde nasıl anlatacağımı bulamadım.

Ama din fikrini, gerçek dindarları seviyorum.

Sonra büyüdüm.

İçinde bir vahşetle, bencillikle hatta kötülükle doğan ve ölüm gibi karanlık bir yok oluşla varlıkları sona eren insanların gelişiminde, yaşama gücü buluşunda, ahlakı yaratışında, vahşetini sınırlayışında dinin çok önemli kültürel bir değer olduğunu fark ettim.

Sanırım bunu hiçbir zaman tam da beceremeyeceğim.?

Doğrusu ya ondan pek korkmazdım.

güncel

Ama bu görüntü benim yazarlık temrinlerimden biri oldu.

Yaklaşık kırk yıldan beri o çocuk aklımdadır.

Bugün, bir tek kez öyle bir huzurla iftar yapabilmek isterdim.

Beni sessizce dinler, ben sözümü bitirince?Ahmet, kardeşim' diye başlardı lafa, beni?doğru yola' getirmek için uğraşırdı.

evet evet www.e-imamlar.com

Hiçbir zaman da olmayacağım herhalde.

Ben ona hiç böyle şeyler yapmazdım ki, ben onun için hiç böyle cezalar düşünmezdim ki, ben onu seviyordum, o niye beni ateşlerin içine atmak istiyordu.

Ama, ?yanağını dışarının soğuğunu hissederek cama dayayıp, evin çaprazındaki caminin ışıklarının yanmasını bekleyen' çocuğu anlatmayı hep deneyeceğim.

Bana çocukluğumu, teravih namazlarını, sahurları, iftar sofralarını, huzuru hatırlatıyorlardı.

Tanrı'dan bir beklentim yok.

O sırada hayatımdaki en iyi şey o dindar insanlardı.

O çocukluk dönemimden sonra bir daha hiç dindar olmadım, oruç tutmadım, dua etmedim, namaz kılmadım.

Onlara saygı göstermeyi öğrendim.

Lise yıllarında karşımdakinin inançlarına hiç aldırmaz, herkesin korktuğu bir güçten korkmamanın tuhaf lezzetiyle diğer çocuklarla kıyasıya tartışırdım, onlar Tanrı'nın varlığını kanıtlamaya çalışırlardı ben yokluğunu.

Ahmet Altan Hürriyet gazetesinde yazdığı dönemde, 23 Ekim 2005?te kaleme almıştı yazıyı.

Gerçekten çok hoş insanlardı, yumuşaktılar, hoşgörülüydüler, benim gençlik saygısızlıklarımı kibar bir sabırla karşılıyorlardı.

Gerçek bir dindarla, bir müminle, dini gösterişli bir rozet gibi yakasına takanlar arasındaki farkı gördüm.

İlk kez okulda din hocası cehennemi uzun uzadıya bütün korkunçluğuyla anlattığında dehşete düşmüştüm, benim teravih namazlarında, iftarlarda, sahurlarda hissettiklerimle hocanın anlattıkları hiç birbirine benzemiyordu.

neden 4/b liler öğrenmesede olur biz senın gibi maaş almassam çocuk okutmam dıyenlerden deyılız devlet bize ek ders vermesede allah rıza için çşevkle yaz kurankursunda gorevımızı yapıyoruz

Başkaları için kötülük düşünmezsem, onun varlığına inanmasam bile beni affedeceğini sanıyorum.

Kötü bir şey yaparsam beni ateşlerin içine atacak, beni yakacak, bana acılar çektirecekti.

Doğrusu belki şöyle olmalı. Keşke kendini dindar olarak tanımlayanlar, etraflarındakilere Allah?ı bu kadar sevdirebilirseler. Buna şu an o kadar ihtiyacımız var ki...

Öfkeli değillerdi, çıkarcı değillerdi, haramdan ölesiye korkuyorlardı, muhtaçlara yardım ediyorlardı, inançlarıyla böbürlenmiyorlar, dini bir gösterişe döndürmüyorlardı.

Dini korkuyla değil sevgiyle anlatırdı.

Ama beni sevmesini isterdim.

Keşke kendisini dinsiz olarak tanımlayan herkes Allah?ı böyle hissedebilse demek, ?hissetmek? kavramının ruhuna haksızlık olur.

Affetmezse de gücenmeyeceğim.

Yirmili yaşlarımda Ankara'da bir işçi kooperatifinde karımla birlikte epeyce sıkıntılar çekerek yaşarken komşularımız olan bir?inançlı insanlar' grubuyla karşılaşmıştık.

Zor günlerde bir?inançsıza' bağışladıkları dostluğu hiç unutmadım.

?Cami ışıklarına bakan çocuk...? başlıklı o yazıyı okuduktan sonra, o gün bugündür, yazarlığa meraklı çok sayıda kişiye tavsiye ettim. Yazı uzun. Vakti olmayanlar ve tamamını okumak isteyenler daha sonra bu linkten okuyabilirler.

İnanmanın huzurundan aklın huzursuzluğuna geçtim.

Babamın kendi çocukluğunun anılarının arasından çıkartıp bana yazı ödevi olarak verdiği sahneye kendi çocukluğumun anıları da eklendi.

Ben bir daha o huzuru bulamayacağım.

O huzuru hissedenler, dilerim, o huzuru gereksiz öfkelerle bozmazlar.

Dindar olmadım, inançlı olmadım.

Din adına dehşet salanlar ne derlerse desinler, başkaları için kötülük düşünmeyenleri onun affedeceğine inancım tam, benim tanrım her şeyden önce?başkaları için kötülük düşündün mü' diye soracak bir tanrı.

Yazıyı alıntılama nedenim, Allah sevgisi veya korkusu algısının oluşmasında çevrenin ve eğitimcilerin etkisini yansıtmak, özü, sözü ve yaşam biçimi ile ait olduğu dini hakkıyla temsil edenlerin etraflarında oluşturduğu pozitif enerjiyi yansıtmaktır. Aslında bugün en çok ihtiyaç duyduğumuz şey de odur...

?Ben dinin ve dindarların önemine inanan bir dinsizim? yazan Ahmet Altan?ın?Cami ışıklarına bakan çocuk...? başlıklı yazısından bazı satırlar şöyle:

Çocukluğumda tuttuğum oruçların, oturduğum iftar sofralarının huzurunu hiç unutmadım.

Değerli arkadaşlar, e-imamlar diye bir site açıldı bakmanızı tavsiye ederim. Tabi inş. buraya bunu yazmakla hata etmiş olmadım. e-imamlar. c o m

İnançlarını paylaşmadım ama onlara ve inançlarına imrendim.

Ondan benim anlamadığım kelimelerle söz ediyorlardı ama o benim için, beni sevmesini istediğim temiz yüzlü yaşlı bir dedeydi, oruç tuttuğum zamanlarda bana gülümsediğini düşünürdüm.

Din hocası cehennemi anlatana kadar süren kuvvetli bir inanca dayalı?ilişkim' şimdi bir başka biçimde sürüyor, onun adına yeryüzünde cehennemi yaratanları, onun adıyla gösteriş yapanları, onun adına benim gibi?inançsızlara' öfkelenenleri, onun adını sadece insanları korkutmak için kullananları?onunla' arama sokmuyorum.