Seyire geçemez çünkü seyredecek kadar ne kendini tanır ne etrafını

Bunu öğrenmemizin bir yolu yok sanırım. Bu başlığı ben açtıysam kimsenin gelmesini, yazmasını istemeseydim en başta bunu da belirtirdim. O yüzden önemseme gitsin. Niyet okuyucusu olamayız. Ama illaki merak ediyorsan mantıksal bir çıkarım yapayım;

Ölümse bir tabu. Yıkmak an meselesi. Ama kişinin kendi ölümü filozofun dediğince; ''Tam bir skandal!''...

İyi sabahlar

Yalnızlığa eşlik etmez

Bazen sarsılmaz bir bilinç oluyorum bazen kırbaçlanmak isteyen bir köle...

Ondan sonra hiçbir yere ait olamama iç güdüsü oluşur

Ben konuyla alakasız birşey diyecektim

Ne içiyoruz

Uzak durmak en iyisi benim gibi birinin bile cezadan nicki silindi

Açıklaman için teşekkürler

Anlam kırmızıda, anlam aşkta. Bana göre ise toptan yıkmalı kırmızıyı ve aşkı. İnsanın rengi olamaz kırmızı. Olsa olsa çiftleşmeye susamış hayvanların üzerinde ''I love you'' yazan kalp şeklindeki yastıklarıdır.

Biri siyah biri beyaz

Tabi yanlışa göre değişen bir durum

Karışmak gibi olmasın ama affetmek aynı hatayı bir daha yapmasına izin vermektir

Sesi duyan gidiyor malum kalabalık oluşuyor

Ne yaptığın ne yaptığı önemli bir durum

Yaşamın içine bir dalış yapar sonra seyire geçer

Kalabalık etme mi demek istemiş ona takıldım ben:)

Bu oylama platformunda iki değerli mantık söz konusu olduğundan bu oylarla yorum yapma hakları bulunmaz. Ancak ve ancak senin önermeni doğrularlar.

Aldığımız ''karar''larda ne kadar kararlıyız?Birini, bir ''şey''i, bir yerlerde olmayı gerçektende <i>dürüstçe</i> bir ömür reddedebiliyor muyuz?

''Diğer insanlar'' neden bu kadar kalabalık?Belki de herkes birbirine göre ''diğeri'' oluyor. Beckett'in Godot'u gibi... Bekleyiş, bekleyiş. Yaşam koltuğundakiler beklemekten usananlar. Bekliyoruz bakalım hala. Yaşım yarılandı gibi. Ama beklemeye devam edeceğim. Sabırla ve sessiz.

Affetmekten sıkıldım, yoruldum, tükendim. Nasılsa değişen veya değişmeye çalışan bir ''istenç'' göremiyorum. Düzenli aralıklarla ''aynı''yı çevirip duruyor yaşam. Seyreden olmak hep affeden olmak mı?İnsanlar demekki seyirci oluşumun farkında ve bunu kullanmak için en yakınlarım bile tereddüt etmiyor. Hem de dibine kadar.

Olduğu kadar olmadığı kader diyorlar

Şu konuda kesinlikle <u>ikilemdeyim;</u> acaba duygu geçmişin, birikimin, yaşanmışlığın ve örneklenmiş veya örnek olarak sunulmuş hayatların bir tezahürü mü yoksa her yeni ilişki biçiminde yeniden filizlenen ve ne olduğu kestirelemeyen bir üretim mi?Varoluşçuluk herkesin kendini yarattığını ve yeniden ürettiğini sunar en kaba tabirle. Ama bir ilişki eskisinden hiç mi iz taşımaz?

Aynı nickinle mi yazıyorsun

Hayatın içinden geçmeden seyire geçmek nasıl olur ki

Evet yeterli;)

Soğuk içiniz

Bu arada istediğin her şeyi sorabilirsin. Nitekim ben de içimi döküyorum burada.

Ondan net birşey demek istemiyorum

Düşün artık gerisini

Hayatı seyretmekten içine dalamıyorum. Kibirli miyim?Sanmam. Sadece bir ''şey''in işleyişini anladığım an o ''şey'' i bitiriyorum. Kimi zaman bir aşk oluyor bu kimi zaman ''değer'' denen zırvalar...

Hey seyirci lütfen devam et kalabalık etmek istememiştim

Bu iki renkten geçince griye varırsın

İki kişi var. Etimin dışında ama etimin içine dokunan. Seksüel bir itki değil tabii bu anlatmaya çalıştığım. İçimdeki kalabilmiş masumiyetimi açtığımı sandığım. Hiç alamadığım kararları onlar üstünde almak üzereyim; bu sefer tükürdüğümü yalamamak ''karar''lılığıyla... Sonuçlarına katlanabilecek miyim?Salt yalnızlık sanki gerisi, saf ben. En yakınlarının bile olmayışı. İçime bir daha başka bir insan almama yetkisini de taşıyor bu kararlılık. Yani onlar son tortular. Ya sonrası?Karışığım şu ara.

''... kalabalık etmek istememiştim'' önermesine bir şey eklemek isteyen ''cevapla'' bölümünden cevap yazar. Aksi olamaz. Kalabalık ettiğini düşünen bunu ayrı bir cevapla belirtmek durumundadır. Yoksa oylama butonu seni yorumlamaz ancak ve ancak doğrulayabilir veya yanlışlayabilir.

Hayatta 2 tür insan vardır bana göre. Birileri yaşarlar birileri seyrederler. Seyretmeye başladıkça tutunamamaya başlarsınız. Hayatta bir tempo vardır. Siz önce yavaş yavaş bu tempodan koparsınız. Sonra da yavaş yavaş insanlardan. Pozisyonunuz bellidir artık. Seyirci olmuşsunuzdur. Bir daha asla oyuncu olamamak üzere.

Gezegenin uçsuz bucaksız evrende sadece bir ''buğu'' olduğunu anladığım günden beri çok mutsuzum.

Evet, ben de affetmeyi düşünmüyorum. Çünkü tükettiler 20 li yaşlarımı.30 lu yaşlarda bu denli bir iletişim istemiyorum. Yalnızlığa rağmen...

Diğer insan da hep tek renk yaşamıştır

Mantıklı bir açılım olmuş

Şimdi diyorum ki şu yukarıda 3 artı verenler ne demek istemiş

Ne iyi ne kötü ama mekanı bellidir hep yaşam koltuğundadır

Yaşam gürültülü bir yer

Yanlış anlamadıysam siyasi bölüme de yazıyorsun

Ne yapsam da o ''buğu'' dayım. Bu buğunun kurallarından yorulsam da, bıksam da.

Ya da iki renk vardır diyelim

Affetmeyi gerektirecek yanlış yapan kişi zaten yapsa yapsa kalabalık yapar

Ölüler diyarından sesleniyor gibi olacak ama

Bira içiyoruz, siyasetten uzak duruyoruz, uyuyoruz ve tatlı rüyalar görüyoruz...

Hep karamsar mı, hep mutsuz mu olmak gerek?Mutluluk hayvan olabilmekte saklı sanki. O heyecan, o hormonal itki...

İnananlar daha mutlu

Birşey soracaktım ama soramadım;)

Neyim ben?Bu kadar büyük bir ''şey''in parçası mı, sınırı mı?Yoksa alelade bir kalp atışını çok önemseyip kibire bürünen bir et parçası mı?

Hayatta 2 tür insan vardır

Ama birbirini duyan var mı orası tartışılır;)

Bu arada bende onlardanım;)

Buğu'nun en ilginç yanlarından biri de bizi ''duygu'' denen düzleme oturtmuş olması. Adeta bir kadermişçesine. Dünkü mantıksal çıkarımdan sonra bakıyorum, <i>insan</i> gerçekten de bu denli matematiksel ve bilim-kurgu filmlerinden fırlamış bir üretim olabilir mi, her şeyiyle mantıksal bir dizge olabilir mi?Sanırım cevap hayır. Duygusuz yaşayamıyoruz.

Bu açıklama yeter umarım.