İnsan nereye akıyor?

Oysa insan Hakk'a akacaktı. Caddelerden, sokaklardan çağlayıp Allah'ın evlerine, gönül meclislerine, hayır denizlerine akacaktı. Vapurlar, otobüsler, köprüler insanları Hakk'ın kuşattığı beldelere taşıyacaktı. İnsan Allah'a akacaktı.

Yeryüzünün bütün yollarından, bütün köprülerinden, bütün karalarından, bütün suları- ndan insan akıyor, insan daha çok nefsine akıyor. Sadece etinin, kemiğinin beslenip de ruhunun aç kaldığı zevk pınarlarına, yalancı mevsimlere, sütunlara, ipekli, sırmalı elbiselere, tatlı ama acı sulara, renkli ama karanlık dünyalara akıyor, insan daha çok batıla akıyor.

Sabahları bir garip sel; ayakkabılı, tekerlekli, tozlu, dumanlı, bol küfürlü, sinirli, gerilimli. Kollar, bacaklar üst üste, gözler birbirine girmiş, nefeslerin sahibi bellisiz. Kafalar dağınık, gözkapakları açılıp kapanıyor, sesler yükselip alçalıyor, insanlar akıyor.

dünya ne hale gelmiş böyle. nereye gidiyoruz biz. ne haldeyiz. neden bir türlü toparlanamıyor islam. en iyi olması gerekener neden en aşağılarda? çok zor çok zor.

fe eyne tezhebun

Yeryüzü kalabalık. Her taraf insan. İnsanlar kalabalıklar halinde bilinmedik yerlere, karanlık günlere akıyor. Biz de bu kalabalığın arasındayız. Biz de bu selden bir parçayız. Nereye akıyoruz?..

İnsanlar yürümüyor artık, akıyor. Set vurulmamış, Demlenmemiş deli sular gibi akıyor. Düşünmeyi, yaşamayı, keşfetmeyi çoktan unutmuş, sadece akıyor. Çarpa çarpa, savrula savrula, gürültüyle akıyor.

Yeryüzünün her parçası insan dolu. Yeraltına, gökyüzüne doğru taşmalar başladı. Kuşlar, böcekler, balıklar şaştı kaldı bu kalabalığa; her şey insandan bir iz, zaman izlerden ibaret kaldı. Caddelerden, sokaklardan insan seli akıyor. Meydanlar, duraklar, bulvarlar hınca hınç insan. Üst üste pencereler, üst üste duvarlar, çatılar. Her yanda gözler, ayaklar, sesler. Her taraf insan. Yeryüzünün bütün sularına, bütün dallarına, bütün dağlarına dokundu insan. Topraktaki kökler, doruktaki şahinler, kaynayan madenler, göktaşları insanı tanıdı bildi.