hep nedenini, nedenlerini düşünüyorum bu korkak ruh dunyamin.. sanki bir şey var sebep ve onu bulsam her şey çözülecek gibi.. sanki yaklaşıyorum, çok yaklaşıyorum ama ona ulaşamıyorum, etrafında donenip duruyorum. çırpınmak demek daha doğru.. elbette çocukluk yaşantıları, fark ettiğim ve belki bilmediğim travmalar... Psikolog değilim ve okuduğumu anlamakta, yeni şeyler ogrenmekte, algilamakta güçlük yaşıyorum. belki disleksi denilen öğrenme güçlüğüm var bilemiyorum. okumayi da geç sökmüştüm, neyse.. işte psikoloji üzerine kendi ruh dunyami anlama adına okuyorum bir şeyler fakat tam anlayamıyorum. daha çok sezinliyorum, tahmin ediyorum. cocuklugumda yaşadığım olaylari, travmaları bu okumalar ışığında fark edebiliyorum yeni yeni... en son nesne sürekliliği diye bı kavram okudum.. henuz yaşını doldurmamış bebeğin önünden bir oyuncağı alırsanız, bebek için artık o oyuncak yok oluyor.. bebeğin gözü önünde bile onu alıp arkanıza saklasaniz bebek onu aldığınız yere bakıyor, arkanıza yonlendirmiyor bakışlarını.. sanki bu bilgi bana sezgisel bı şeyler anlatıyor gibi geliyor tam çözemiyorum... sonra güvenli bağlanma, kaygılı bağlanma ile ilgili az çok aklımda kalanlar.. bebeğin odadan çıkan annesinin gelmeden sakinlestirilememesi.. güvenli baglanmada böyle bir sorun olmuyor.. bunun hayatın geri kalanını çok etkilediğini düşünüyorum.40 yaşındayım ve beni annem kadar sakinlestirebilen başka bir insan ya da nesne, olay yok.. hem yarabandim hem yaram annem.. beni küçükken çok döven, mükemmeliyetçi, titiz, baskıcı, dalga geçen annem.. kendisi de bir hizmetçi gibi tek göz odada bir sürü kişinin işlerini yapan, temizleyen hizmetçi adeta.. sanırım bebeklik döneminde pek ilgilenemedi annem benimle.. sonra çocuk yetiştirirken nasılsa çocuktur deyip sık sık yalan söyledi, beni susturmak için.. silik, gölge, pasif, işsiz, evlilik sorumluluğu taşımayan bir baba.. evi çekip çeviren, bir kümesi yuva haline dönüştürmeye çalışan annem... benim hayal dünyamı, meraklarimi giderebilmem için sorduklarimi yalanlarla geçiştiren annem ve diğerleri benim sanırım güven duygumu çok fena hirpaladilar.. babam Arabistan'a çalışmaya gittiğinde, ben hem uçak geçerken "babam onun içinde " diyormusum hem de evde "baba yorganin altında" deyip yorgani kaldiriyormusum.. tabii hayalkırıklığı.. sonra bir gece uyandığımda yanımda kimsenin olmamasi.. iki-üç yaşında falanim. annem beni uyutup komsunun kinasina gidiyor. uyaniyorum. terek dedigimiz mutfak eşyalarının konduğu yerin örtüsündeki şekillerden korkuyorum, ağlamaya başlıyorum. goruntu kesiliyor... beni bunlardan çok daha fazla etkileyen "ölüm" ve buna karşı verilen tepkiler.. anneannemin, dedemin hastalık süreçleri.. annemlerin panik halleri.. öldüklerinde çığlık çığlığa bağırış cagirislari.. bundan çok korkmam. bir ölü yüzü.. komşumuzun genç yaşta ölmesi, sonra enistemin, bir başka genç komşumuzun... okuldan eve gelirken o kadar korkuyla dolu olurdum ki.. evimizin orda bı kalabalık olacakmış da, meğer anneme ya da kardeşime bir şey olmuş, ben de kalabalığı yarıp korkuyla ne olduğuyla karsilasacakmisim gibi.. evin oraya gelene kadar nasıl korku dolu olurdum anlatamam. bu zamanlarda çıktı OKB takıntılar.. belirli bir sayıda bir şeyleri tekrar etmezsem, bir yere dokunmazsam, solundan gecersem vs. kotu şeyler olacak korkusuyla böyle birçok takintim oluyor ve ben bunları tekrar ediyordum.. sürekli anneme ya da kardeşime bir şey olacak korkusuyla doluydum.. .. küçük aklimla birşeyleri anlamaya, anlamlandırmaya çalışıyordum.. ölüm denilen o kara canavar karşısında büyüklerin de elleri, kolları bağlıydı.. ona güç yetiremiyorlar, güç yetiremeyince çığlıklar atıp, yerden yere savruluyorlar, agliyorlardi.. bu pek alışık olduğum şeyler değildi ve ben çok korkuyor, kimseden bu konuda sakinleştirici, güvende hissettirici bir şeyler duymuyordum. kendi kendime bununla baş etmek zorundaydim ama edemiyordum işte. hala da öyle.. ölümü bir türlü kabullenemiyordum.. annem, kardesim, sevdiklerim ölmesin diye kendi dunyamda çırpınıp duruyordum, kimse fark etmeden... bir kaygı bombasiydim adeta. bir dakika rahatligim yoktu. hep korkacak, kaygı duyacaktim. nefes aldırmayan canavar ruhumu eline geçirmiş, insanın ne kadar aciz olduğunu sezinlemistim.. artık Tanrıyı memnun etmeye çalışıyordum. Tanri her an birilerine işkence edeyim, ona haddini bildireyim, yakayim, yikayim diyen acımasız, çatık kaşlı biri olmalıydı ve ben kimseye bir şey olmasın diye kendimce onu memnun etmeye çalışıyordum.. dualar ve obsesif davranislar.. hiç başımı kaldırıp da "aa dünya ne kadar güzelmiş."diyemiyordum... ölümle barismali onu kabullenmeliydim bu olmadı ve hala öyle.. dedim ya hep nedenini ya da nedenlerini bilmeye çalışıyorum bu halimin.. en temelde güven duygusunun örselenmiş olması geliyor aklıma. yuzlerce olay, durumla bu pekistirilmis.. ben imanlı biri sanıyordum kendimi evet Tanrıya inanıyorum ama guvenmiyormusum meger.. sonsuza kadar yasayacagimiza güvenemiyorum. bir an Tanrı kizabilir ve herkesi yok edebilir. Tanrinin bu kadar kudretli olmasını kabullenemiyorum... bunu kabullenememin bir nedeni de sanırım yüzümü yere egecek hatalar, günahlar işlemem.. sanki şeytanın tanrıdan kıyamete kadar izin istemesi gibi, ben de belirli bir süre istiyor ve sonra yüzleşmeyi, cehennemi kabul ediyorum... ne cevremle, ne tanrıyla ne de kendimle ilişkilerim hiç sağlıklı değil.. duygularım abartılı. en ufak bir sözden alınıyor, alakası olmayan bir küçük davranıştan olumsuz anlamlar çıkarıyorum. bir suçlu psikolojisi de var bunun icinde elbet.. adeta beni tanrıya karşı koruyabilecek bir güç bir el istiyorum.. günahlarım sonsuza kadar bilinmesin! bunu da vicdanima yediremiyorum. cikmazlarda duvarlara toslaya toslaya yasamaya çalışıyorum... İşte bunlarla başa çıkabilmek için sözde şifa olan ilaçlar.. seni sadece ise gidip gelebilecek kadar "iyi" eden kimyasallar.. doktor sadece ölüm korkusunu ve panik bozukluğu biliyor. halbuki başka rahatsızlıklar da var işte.. daha fazla ilaç kullanmak da istemiyorum.. düşünebilme kabiliyetim yok gibi.. zaten o kadar kaygı ve korkuyla dolu olan bir beyin düzgün düşünmeyi beceremez, normal.. birçok şeyin daha farklı olmasını dilerdim tanrıdan. tekrar dünyaya gelme sansimin olmasını en çok...