Bu anlamda eğer aklınızda forumu bırakıp gitme gibi bir düşünce var ise sizin için ne kadar önemli olur bilmiyorum ama sizden burda kalmanızı rica ediyorum.

Neyse işte mezarımın başına gelmiştik. Biraz derin mi kazmışlar ne? Çırpınmaktan halsiz düşmüştüm. Beni mezara indirdiler. Dualar eden hocanın sesini işitiyordum. Sonra ilk toprağı üzerime babam attı. Bağırdım?Yapma baba!? diye, duymadı tabii. Neyse sonra başkaları üzerime toprak attı. Giderek insanların yüzleri kayboluyordu. Son ışık zerrelerinin sızdığı bölümden Nihat?ı gördüm. Elindeki kürekle üzerime toprak atarken ne kadar da hırslı ve istekliydi. Bir an önce gömülüp kaybolmamı istiyordu belli ki. Tabii ister, meydan ona kaldı. Ah bir çıksam şu çukurdan! Artık hiç ışık kalmamıştı. Nefes almıyordum ve kımıldamıyordum. Şimdi beni sorguya çekeceklerdi besbelli. Hayatımı düşündüm. Doğrularımı yanlışlarımı? Acaba hangisi fazlaydı? Bazı soruların cevaplarını hatırlıyordum hocanın söylediklerinden ama?

Annemin cevap vermemesi hatta yüzüme bile bakamaması üzerine evimiz için verilen yıkım kararının uygulanmış olması ihtimali gelmişti aklıma. Yıllardır oturuyorduk o evde. Nice anılarımız vardı ama karar katiydi. Ev yıkılacaktı. Babam araya girip yardım edecek birilerini aradı ama nafile? İyi de bizim evin yıkılmasından bu Nihat?a neydi? O neden gelmiş ve üzülmüş gibi numara yaparak izliyordu bu tuhaf toplantıyı? Babama gittim sonra:

Bağ-ı dehrin hem hazanın hem baharın görmüşüz.

Bliyodummmm :))

Gel artık abi yaaa.

İnanın buradaki kişilere gerçek hayatta bir şans verilse ;

Bu, beklediğim sorulardan biri değildi doğrusu.

Saygılar.

kameraman şaka bitti şimdi asıl filme geldi sıra. başrolde de ali hoca. hadi bakalım kolay gele:))

Sırılsıklam pijamalarımla yataktan fırladım. İlk defa Pazar günü gelip gürültüsüyle ortalığı birbirine katan, benimse her daim gidip o hoparlörleri kafasına geçirmek istediğim seyyar satıcıya kızmamıştım. Beni, gördüğüm korkulu rüyadan uyandırdığı için gidip elindeki bütün terlikleri satın almak istedim. İstediğim ikinci şey ise Nihat?ı bulup bir çukura yatırmak ve üzerine birkaç kürek toprak atmaktı.

hepimiz insanız... bunu böyle kabul ettiğimiz sürece no problem!!!

BU İŞTE BİR İŞ VAR

Fakr devrinde bir fakir oldu.

Canım sıkılıyor sen yokken:(((

Baki Selamlarımla..

Baki Selamlarımla...

Çocukluğumda teyzemin oğlu Recep, beni korkutmak için bazı hikayeler anlatırdı. İçinde cinlerin, hayaletlerin ve korkutucu başka unsurların bulunduğu hikayeler yüzünden çok kez annemin yanına kaçmışımdır uyumaya çalışıp başarılı olamayınca. İşte bu hikayelerden biri de ölümle ilgiliydi. Ne kadar doğruydu kestiremiyordum. Recep büyük bir heyecan ve dehşet içinde anlatıyor, bu sırada gözlerini kısıyor, elini kolunu oynatarak birtakım canlandırmalar yapıyor ve arada bir göz ucuyla yüzümde belirmesini arzuladığı korkunun belirtilerini araştırıyordu. Hikayeye göre insan öldüğünde farkına varamazmış ölü olduğunun. Etrafındaki insanları ağlar görünce gidip sorarmış neden böyle yas tuttuklarını. Fakat onlar bir türlü başlarını kaldırıp cevap vermezlermiş ölüye. Çünkü tabii adı üstünde ölüymüş o kişi. Nasıl görsünler de cevap versinler sorularına. Neyse bu hal bir müddet devam eder sonrasında ise insan birden bir yerde yattığını fark eder ve kalkmak isterken alnını tabutun tavanına vururmuş. Recep?e göre işte o zaman anlarmış öldüğünü taze ceset. İşte bu hikayeyi dinledikten sonra daha evvelkilerden daha fazla etkilenmiş ve annemin söylenmelerine kulak asmadan geceler boyu onu uyandırıp durmuştum. Kimi zaman su istemiş kimi zaman da tuvaleti bahane ederek tatlı uykusundan alıkoymuştum zavallı kadını. Nasıl bir korkuysa hala içimden çıkmamış işte. Ve daha ne kadar sürer bilmem bu kabuslar?

Bir ümid ile babına geldim,

dedim ya.. sizler için kafdağının ardın da olsam yine gelirim...:)))

biz de seni seviyoruz dostum:)))

Siz rahat olun. Ben ışığa doğru çekerim kelebekleri. Siz keyfinize bakın.

?Ey ablalar, işte size hem kaliteli hem ucuz terlikler. Ayağınıza kadar gelmişler. Peki söyleyin ablalar: Bu kadar kaliteliyse, üstelik ucuzsa bir de ayağınıza kadar gelmişse bu terlik neden sizin olmasın?

Neler oluyor sayın hocam...? Lanet olsun ya..:(Kendini bilmezin biri can sıkacak bizde tası tarağı toplayıp terki diyar mı edeceğiz?

umarım bana kötü bişi dememişsinizdir

Yok öyle bir kaç kelimeye takılıp kalmak...

Aslında Nihat?tan daha fazla suçlu olan biri vardı. Yıllardır bu rüyayı görmeme sebep olan kişi. Evet, asıl cezayı hak eden oydu işte. Aklıma bir daha asla unutamayacağım bu hikayeyi sokan zalim.

itirazım var hakim bey!

İlahi Sakarya_54 Hocam

Bir garibim cenabına geldim,

bana yol gösterici oldu şimdi gideceğini söyleyerek yolumu karanlıklara bırakıyor.

Sizlere her zaman söyledim. Olumsuz diyaloglara girmeyin, kendinizi üzmeyin diye. Ben yeterince giriyorum zaten. O nedenle de bir "polemik başlığım" var.

din, dil, ırk gözetmeksizin hepinizi seviyorum.

Beyler

Ben de kamera şakası olarak değerlendirdim.. Baştaki gülücükten dolayı.. Ben burada tek Ali olarak kalmam ona göre..

yollar hiç bitmeyecek biz varoldukça:))

-Baba, evi mi yıktılar? Üzülmeyin, ev mi yok sanki. İşte size ev, işte anahtarlar. Hem sen yapılacak her şeyi yaptın ama elden ne gelir!

2 yıl olmuş gerçekten!!

Fakat babam yüzüme bile bakmıyordu. İşin tuhafı Suat da burnumun dibindeydi de ne olduğunu bana anlatmıyordu. Nihat, tekrar elleriyle ağzını kapattı gülmemek için. Bu adam gerçek bir yalancı ve düzenbazdı. Seda?yı elimden almak için uğraşıyordu kaç zamandır. Neymiş ona önce o aşık olmuş. Neye yarar, o beni seçti, desem de fırsat kollamaktan hiç vazgeçmedi bu sinsi çakal. Fakat neden hiç kimse sorularıma cevap vermiyor ve herkes beni görmezden geliyordu? Giderek sinirlerim bozuluyordu. Ve oraya buraya koşarak karşımdaki herkese sorular sordum, bağırdım çağırdım. Hatta Nihat?a gerçek bir hödük olduğunu bile söyledim. Tepki yok! Neler oluyordu? Neden kimse beni görmüyor duymuyordu.

adı geçen şahsın işlediği ya da işlemeyi düşündüğü bu suçlardan dolayı forumda müebbede mahkum edilmesini arz ederim.

?Bu terlik neden sizin olmasın?

-Kızım Seda, eğer benden sonra bu adama yar olursan inşallah tez zamanda yanıma gelirsin!

saygılarımla...

Belki sizinle herhangi bir paylaşımımız olmadı ama yazılarınızla ve duruşunuzla sizi tanıma fırsatı bulduk.

bayanlar

Sayın ALI IHSAN TUKEL Hocam;

Kimse bir yere gitmiyor. SORUNLU varsa O gider ya da SORUMLU olan gider.

veda etmek çok kolay. ama ben kendi adıma bu vedayı kabul etmiyorummm...

Bu gitmeler gitme değil.

Çok da mağrur olma kim meyhane-i ikbalde,

dost gel diyecek.. anka kuşu hazır olmayacak...:)))

Biz hezaran mest-i mağrurun humarın görmüşüz.

en derin saygılar.

Var olasın.

Merhaba demeden daha

Saygılar...

ismi ali ihsan tükel olan şahıs önce bana duyarlı olmayı öğretti şimdi kendisi duyarsızlık peşinde...

Hoşgeldin abicim yaa.

ama yaprak dökümü hiç bitmiyor... temennim baharınız bol olsun...

MİLLİ EĞİTİM BAKANLIĞININ görevlerini A dan Z ye yerine getirir..

Biz neşatın da gamın da ruzgarın görmüşüz.

Sonra ortalıkta deli gibi koşuşturup durmaktan bitkin düştüm herhalde kendimi sert bir yerde yatarken buldum. Hemen kalkmak için bir deneme yaptım. Bu deneme sonucunda beklenmedik bir şekilde kafamı sert bir şeye vurdum. Dikkatli bakınca bunun tahtadan yapılmış bir kapak olduğunu ve? Aman Allah?ım! Yoksa? Evet ben bir tabutun içindeydim ve ölmüştüm! İlkin kabullenmek istemedim ve tabutun kapağını biraz zorladım ama açılmıyordu. Dışarıda ağlayan anneme, babama, yakınlarıma tek tek seslendim ama beni duymuyorlar ve ben bağırdıkça seslerini daha da yükselterek abartılı bir biçimde ağıtlar yakıyorlar, fenalıklar geçiriyorlardı. Bir süre sonra kaderime razı olup ölümü kabullenmem gerektiğini anladım. Ama az sonra toprağın altına girecektim. Sonra üzerimi kapatacaklar, beni yine duymayacaklar ve çekip gideceklerdi beni orada tek başıma bırakıp. İyi de ben mezarlıklardan hep korkmuşumdur. Ne olacak halim! Az sonra cenaze merasimi başladı. Namazımı kıldılar. Helalleştiler. Hoca sorduğunda cevap olarak?İyi biliriz? cümlesini en gür söyleyen de Nihat?tı, ne tuhaf! Burada bile numara yapıyordu ya içimden dedim ki:

sizler var olun efendim!!!

bana dostça paylaşımın tadını öğretti şimdi paylaşımdan kaçıyor.

sanırım bu bir kamera şakası asucum bak gülücük kondurmuş hocam:((

İyi ki geldin...

eğer değilse de çok yazık gerçekten. değer mi hocam hiç dostları üzmeye. hem de...

Ben de şiir yazcaktım ama cinayete teşebbüsten tutuklanmak istemem doğrusu:)) İyisi mi bi öykü denemesini armağan edelim Tükel hocama. Belki biraz keyiflenir:))

Ali İhsan Hocam dostlarınızın birinden sizi üzecek, kıracak bir olay ya da söz olmadığına göre burada kalmak sizin için anlamsızlaşmamalı.

bu yol öyle bir yol ki sonu görünse de aslında daha gidilecek çookk yol var :)

zaman su gibi akıyor... su da yatağını buluyor...

-Anneciğim neden ağlıyorsun? Neyin var?

bana sabırlı olmayı öğretti kendisi sabırdan vazgeçmiş...

Yatağımdan zorlukla kalktım her zaman olduğu gibi. İşe gitmek tam bir işkence olmuştu. İzinden yeni dönmüş, tatil günlerinin rahatlığını kaybetmenin acısını hala üzerimden atamamıştım. Banyoya gidip yüzümü yıkadım. Fakat bu sırada nedenini anlamadığım bir üşüme hasıl oldu. Vücudumda gezinip duran bir ürperti ile havluyu elime alıp kurulandım. Giyinip saçlarımı taradım. Kahvaltı hazırladım fakat bu pek keyifsiz bir fasıl oldu. İlk sigaramı içtim alışkanlığım olduğu üzere. Paltomu giydim ve kapıdan çıktım. Apartmanın merdivenlerinden inerken bir uğultu geldi kulağıma. İlk anda bir hayvan homurtusuna benzeyen fakat basamakları indikçe hıçkırıklara karışan -birtakım isyankar cümleler sarf eden- insan seslerine dönüşen seslerdi bunlar. Tuhaf olan şuydu ki bu seslerin hepsi de çok tanıdıktı. Kulağım her birini ayırt ediyor, yakınlaştıkça yüzlerini de gördüğüm bu insanlar beni her saniye daha da şaşırtan hareketler yapıyorlardı. İşte şu köşede annem ağlıyordu. Teyzemle ablam kollarından tutmuşlar ayakta duramayan anneciğime destek oluyorlardı. Babam daha soğukkanlı ve vakur bir ifadeyle ayakta duruyor ama yanaklarından süzülen gözyaşlarını gizlice silmek zorunda kalıyordu zaman zaman. Sonra işte can arkadaşım Suat da oradaydı. O da babamın yanındaydı. Sırtında bir kambur varmış hissi veriyordu acılı duruşu. Kalabalığın gerisinde Nihat?ın o sevimsiz yüzünü gördüm. Sanki üzgün gibiydi o da. Ama nedense hiç yaş akmıyordu gözlerinden. Sanki zorla yerleştirilmiş bir ifade vardı yüzünde. Hatta bazen kahkaha atmak isteyip de bunu engellemeye çalışırmış gibi zorluyordu kendini. Bu manzarayı dehşetle izledikten sonra annemin yanına gidip sordum:

Kereminden zamane sir oldu,

sayın ali hocalarım;

:))))))))))) Ne güldüm ya

Tüükel buraya Tüüükel buraya

Eminim bir çok arkadaşımızda benimle aynı fikirdedir.