kımılerı aslolanla karsılasmasına ragmen dogruyu gormezden gelecek,

daha çok hiç bir şey düşünmem, ne varsa kafamda atarım. boş boş bakarım.

İnsan;dalıp giden ve çoğunlukla da dalıp gittiği yerde yaşayan varlıktır.

Kendiyle hemhal olduğu anlar..

kımılerı bır daha kı karsılasmasına kadar anlatılanı unutup gıdecek...

Bugünlerde okuyor olduğum Mustafa Ulusoy'un Giderken Bana Bir Şeyler Söyle adlı kitabında, insanların yaşadığı zamanın bu an olduğu, fakat sık sık dalıp, bu andan uzaklaştıkları ve genelde geçmişe gittikleri mealinde birşeyler yazıyordu. Devamında da insanın nereye daldığı bilinirse, insana ait birçok sırrın çözülebileceğinden bahsediyordu...

İnsanlar gerçekten karanlıklara mı dalıyordu?..

".. İnsanların hayatı, dalıp gittikleri yerde geçiyordu.. Karanlıklarda.. Sessizce.. Görüntüler içinde.. Görünmeyen karanlıklarda.. Başkalrının görmediği bir dehlizde.. Işığa uçan pervanelerin dünyasında.. Güneşin aydınlattığı bir aydınlığın içinde ama karanlıkta.. Gözün kenarında görülen ışığın dışında hiçbir şeyin görünmediği.. Kafanızı ona doğru çevirdiğinizde kaybolan.."

Sadece kendisinin farkettiği, yaşadığı bir geçmişe yolculuk ama sadece örünmeyen kısımda olan bir yolcluktu.. Dalıp gitmelerde zaten bilinmeyene yolculuktu.. Kişi taraından bilinen, ama karşı taraftan bilinmeyen, görünmeyen yöne bir yolculuktu..

zamanın anlatıldıgı anlamının yalan oldugunu anlamaları kımlerı ıcın keskın bır donus olacak,

zamana hukmedebılenlerın sadece bılınen anlamıyla ana hukmetmekle yetındıklerını sanmıyorum...

"İnsan nereye dalar.."

Genelde hep geçmişe dalarız, gelecek zaten muammadır. Geçmiş gerçek gelecek ise hayalden ibarettir. Bu yüzden gerçekler hep bir sıfır önde gider, yeri geldiğinde seni esir alır. Yapamadıkların ya da yapmak istediklerin karşındadır. Pişmanlıkların tokat gibi çarpar, keşkelerin dizlerini dövdürür. Mutlulukların ise kalbinde tatlı bir hüzün bırakır.

anlamayanlar ve unutanlar ara ara dalıp gıdeceklerdır bır yerlere...

Bir söz daha çok hoşuma giden.. Yine Mustafa Ulusoy'dan..

İnsanın her türlü sese, görüntüye kendini kapattığı anlar...

Bir resim, eskimiş bir kazak, kurumuş bir çiçek bizi alıp götürebilir uzaklara. Sadece anıların olduğu ve hatıraların konuştuğu.. Senin ise artık sadece seyirci olduğun bir zamanda kısılır kalırsın. Artık kimse sana ulaşamaz, sesler kapalıdır. Bir ışık seni uyandırsın istemezsin, bir özlemin, acının, sevdanın etkisidir belki. O anı yeniden yaşamak istersin acıda olsa, bir uçurumdan düşüyor olsan da..

insan kendisinde derin izler bırakan olaylara, düşüncelere, hislere dalar. bunlar da-doğal olarak, kişinin ruhundan, yüreğinden, yaşamından önemli noktalara temas eder ve kişiyi tanıtır biraz...

zamansız alarmlar verıp en yakınındakılerden baslayıp en alakasız kısılere degın herkesı yardıma cagırdıklarında boylelerı, etraflarındakılerın de kendılerı gıbı acız olduklarını acı bır sekılde tecrube edeceklerdır...

Gerçekten de, insan dalınca nereye gider?

dalıp giderim, hiç de dönesim gelmez.

".. İnsan dalıp gitmek istiyorsa, düşünmek istiyorsa konuşanlara katlanamaz.. Bölünmek istemez.. Sözcükler böyle zamanlarda ağır gelir.. İçerdeki sözcükler fazladır çünkü.."

Mustafa Ulusoy'a göre:

Yani, aynı zamanda hem sağır, hem dilsiz ve de ama olduğu anlar.

kendını anın tadını cıkartmaya adayanlar boylesı ınsanların hunerlerını anlamaktan tabıkı gerı kalacaklardır...

son dalıslarını gerceklestıreceklerı ana kadar anlamamakta ve unutmakta ısrar ederlerse vurgun yemelerı kacınılmaz olacaktır...