kaçış yok bunu biliyorum..

alıp baımı gidesim var derken buluyorum kendimi kendime hergün

ne kadar hızlı koşarsan koş, nereye saklanırsan saklan gölgen hiç bırakmayacak peşini, ve her kaçışın ardında fark edeceksin ki saklambaçın kendi kendine oynayabileceğimiz bi oyun olmadığını..

Herşeyden önce kendinden kaçmaktır kaçış. Ama becerememektir.

Tutunamayanların heybelerindeki daimi ve vazgeçilmezidir KAÇIŞ... kaçmak hiçbir yerde barınamamak ve tutunamamak...

Belki bir çocuk oyunu gibi algılayabiliriz kaçışı. Hani ufaklıklar gözlerini kapatır da herkesten saklandığını sanır ya. Yoktur aslında ne kadar gitsek de bir şeylerden uzaklaştığımız... Sadece bir müddet gözlerimizi gerçeklere kapatmışızdır. Karşımızda göreceğimiz acı ya da şaka gerçek, o da kaç yaşında gözlerimizi açtığımıza bağlı. Ya da gerçek;gözlerimizi merak ya da ıstırap beklentisiyle ne kadar sıkı kapattığımıza bağlı.

en fazla ertelenebilir.

keşke kaçabilsem

ateşten denizlerde mumdan gemilerimizi yüzdürüp kaçtığımızı sanıyorsak en çok biz acı çekip en çok biz üzülmüş oluruz. çünkü kaçmakta düşünce yoktur can havliyle uzaklaşma vardır bence..

yorulmak ötesi bunalım bu

Ne yana gitsen eksik kalıyor gitmelerin,

cayır cayır yanan bir yürekten de kaçsak yangının tam ortasındanda hiç farketmez.. sadece aklımızı ve gönlümüzü masaya koyup olayları her yönüyle inceleyip karar verip terkidiyar eyliyorsak o zaman başka

kaçtığımı sanıyordum her seferinde aslında kacılmıyormuş arkanda bıraktıklarından onlarda seninle geliyor insan nerye kacarsa kaçsın olan şey olmuştur ve değiştiremiyosun kendin de kaçmak istiyosun ama nereye kendimi kaybedip hukumsuzdur diye ilan vermek istiyorum

Hal böyleyken nereye kaçabilirsin,

hiç düşündünüz mü benliğin ötesindeki sınıra varanlar ya da o sınırdakilerin sürekli şekilde kaçışlarda olması/gerektiği hissi/düşüncesi/duygusu... tutunamamak olsa gerek bu.

Bir gün kaçmak isteyip de kaçamamanın verdiği zindani mahkumluğu düşünüyorum,,, o vakit heyhat! çok ötelerden vaveylalar kopuyor yürekten şimdiden...

bende çok istedim kaçmak... çözüm olmadığını zamanla anladım... en güzel ilaç zamandır... sabırla bekle.. kimseye sataşmadan...

uzaklara

Nereye kaçsan sen varsın,

Yürü yüreğim gidelim buralardan!..

Ne yana dönsen ardında kalıyor varmak istediğin yer,

herşeyden... kendimden bile kaçmak istiyorum... bunaltıcı hayat...

sayın cahil,

kimden, neden, nereye bilmeden...

Sen sendeyken nasıl kaçabilirsin senden?

Kaçarım ;

Kavafis'in söylediğine bakılırsa kaçış olması imkansız çünkü diyor kaçtığın herde geri bıraktıkların da seni gölgen gibi takip eder durur...

Nereye dönsen sen varsın,

tasımı tarağımı toplarım ardımda ne bir iz nede bir söz barındırmaz bıraktıklarım. hep yaptıklarımla hatırlar qünqelir hatalarına yenik düşer ararlar özlerler klasiktir af dilenir. hep yaptıgım gibi olgun beyaz bir bulut olur ansızın yüzümde gülümserim, ardından bir çizik daha atılır haneye.

"kaçış" herkesten olabileceği gibi kendindende olabiliyor.. tutunamayan biri olarak tüm gemileri yakıp gittiğim zamanlarım olmadı/olmuyor diyemiyorum. gitmelerimi seviyorum yoksa yapacak hiçbirşey kalmayınca tek yol bu mu olduğundan bilemiyorum "kaçıyorum" kendime ihanet ede ede..

kaçmak yerine üstüne gidecen herneyse

100 metre engelli rekoru bile kırabilirim.