tüm yaşamımızın bir oyun olması insanın içini kanatan bir yara gibi, bu kanayan yaraya kimsenin çare olamamasıda ayrı bir tramva oyun oynamak mutsuzken mutlu görünmek, kalabalıkken aslında tek olmak.. insanın yüzünde maskeleri var maskelerin arkasında saklanmış binbir maske var.. insam oynar hayat devam eder.

Hayat bir sahne bizlerde figüranlarıyız peki baş rolde kim var?

Ve oyunlar çeşit çeşit; mesela bunlardan biri "sırt sıvazlama oyunu."

Mazisi çalınan, bugününe el konulan ve yarını ipotek altına alınmaya çalışılan mazlum Anadolu çocuğu,

... öyleyse... hayat bir oyun mudur?

İnsanoğlu ilk önce kendisiyle; elinin ya da ayağının parmaklarıyla oynar, daha sonra arkadaşlarıyla, en sonunda da ilişki ve iletişim içinde olduğu tüm bireylerle. Bu etkinlik, tüm bir yaşam boyu devam eder gider. Friedrich Schiller, bu olguyu?insan, yalnızca oynadığı zaman tam bir insan varlığıdır? sözüyle özetlemiştir.

oysa roller ikiye ayrılmıştır zengin kız, fakir ve onurlu delikanlı yada tam tersi:)

Oyun aynı, aktörleri değişiyor. Yağmacı sistem, şeytana papucu ters giydirircesine her gün yeni bir oyunla karşımıza çıkıyor.

Kuklacı Felek usta, kuklalar da biz.

yoksa sadece "oynayan" insan mıdır?

Bitti mi oyun, sandıktayız hepimiz.

Gelecek yanıtı biliyorum nedense:)) tabii ki tandı denecektir.

Ne yazık ki, uyanmıyoruz da!..

Hayat, ciddiye alınması gereken zor bir oyundur.

?Size oyunu ve oynama duygusunu nasıl anlatabilirim ki, siz yaşamınızı oynamak ve oynamayı oynamak üzere buradasınız, tüm yaşamınız oyun çünkü sizin.

ee sonra:d

?Başlangıçta Kelime vardı.? Ve Kelime, insan olup aramızda yaşadı.

?Oyun diye bir şeyden bahsedildiğini duyuyoruz sürekli, nedir oyun?

"- neden öldü?

Onu önemseyen yada hafife alan, insanlar yani oyunculardır. Bunu da hayatta üstlendikleri rollerle yaparlar.

Ömer Hayyam'ın şu dörtlüğü de bu başlığa iyi gider:

- kalpten öldü elbette.

ben seyirci olmayı tercih ediyorum..

- evet, kalbi olduğu için, oyunları çok ciddiye aldığı için öldü.."

Oyuna çıkıyoruz birer ikişer;

Oyun terkedilince insan saf yarar sömüren bir makineye dönüştü ve araç üreten aracın yavan yaşamı, burjuvanın yeryüzü cenneti rahatlığı idealize edilerek yüceltildi..

Sonuçta rolüne hile katmayanlar bu oyunun gerçek kazananları olacaklardır.

Bir gün balıkların kraliçelerine sorarlar:

Kraliçe çaresizce başını yana eğerek tebaasına bakarak, -?nasıl olsa bir işe yaramayacak ama yine de bir kere daha deneyeyim? diye düşünerek- şöyle yanıt verir:

Oyun, büyülü bir eylemdir ama dürüstçe oynamak gerekir. Oyunun içinde gerçek oyuncular, sözde oyuncular ve oyunbozanlar vardır..

hayat bu kadar basit mi ki oyundan ibaret olsun.

bir değil, bir çok figüranlık rolünü,

Yaşam bir oyun olduğundan hiç kimse seyirci rolünü üstlenemez. İyi yada kötü bu oyunda herkese bir rol vardır.

adam yokluğundan değil, oyun çokluğundan,

?Oyun anlam bakımından zengin bir işlevdir. Oyunda, yaşamın doğrudan gereksinimlerini aşan ve eyleme anlam katan bağımsız bir unsur?oynamaktadır?. Bu anlamda, her oyun bir anlam taşır. Eğer, oyuna bir öz yükleyen bu faal ilkeye zihin dersek aşırıya kaçmış oluruz; eğer ona içgüdü dersek, hiçbir şey söylememiş oluruz. Hangi açıdan ele alınırsa alınsın, oyunun bu?kasıtlı? karakteri, bizatihi özünün içinde yer alan maddi olmayan bir unsurun varlığını ortaya koymaktadır.?

Takdim yazısını anlamadım. Başlık sahibi biraz daha açık ifadelerle anlatabilir mi konuyu?

Kim ne adına çareye gitse, bir başka hesabın kurbanı olmaktan kurtulamıyor. Beyinleri iğfal eden senaryolar veya süslü-püslü metinler acaba sorusunu sordurmuyor kendisine.

Johan Huizinga, Oyunun Toplumsal İşlevi Üzerine Bir Deneme

farkında olmadan oynamak zorunda kalıyor..

Hollandalı kültür tarihçisi Johan Huizinga?ya göre, ?Oyun anlam bakımından zengin bir işlevdir. Oyunda, yaşamın doğrudan gereksinimlerini aşan ve eyleme anlam katan bağımsız bir unsur?oynamaktadır?. Bu anlamda, her oyun bir anlam taşır. Eğer, oyuna bir öz yükleyen bu faal ilkeye zihin dersek aşırıya kaçmış oluruz; eğer ona içgüdü dersek, hiçbir şey söylememiş oluruz. Hangi açıdan ele alınırsa alınsın, oyunun bu?kasıtlı? karakteri, bizatihi özünün içinde yer alan maddi olmayan bir unsurun varlığını ortaya koymaktadır.?

Önce oyun vardı..

(http://forum.memurlar. net/topic.aspx?id=447857)

Belkide aklında oynamaya başladı toplumsal rolüne sindiremediği oyunu..

- kalbi mi vardı?

Hayat bir sahne değil, bizzat oyunun kendisi. Bizler de figüran değil, bu sahnedeki oyuncularız.

Hepimiz kukla sahnesindeyiz:

İçimizden çıkan ve şekil olarak bize benzeyen insanları satın alarak, onların vasıtasıyla sömürüye devam ediyor. Aynı delikten ısırılıp duruyoruz.

her gün sahnelenen bir oyunun,