Çocukluğumun geçtiği mahallede öğretmenlik yapıyorum. Her adımda her ne kadar değişse de o yolların şekli, ayrı birer anı gelmiyor aklıma, kokusu, tadı, sarhoşluğu geliyor çocukluğumun... Birden bir başka adımda yakan top oynarken ki top kaçışlarının peşisıra koşturan ayacıklarım beliriyor eteğimin hemen alt yanında.. Saçlarımın ağzıma doluştuğu o nefes nefese anları yeniden yaşıyorum heyacanla... Hanımelilerin sardığı evimin penceresinden başımı uzatıp sabah serinliğini içime çektiğimi an gibi hissediyorum... Birden okul zili kulaklarımda uğulduyor hemen yan binadan... Koşturarak dolaşıyorum yan duvarları... Kardeşimin eli sıkı sıkı elimde... Dört beş basamak sonra ikinci kattaki sınıfımda ilkokul üçteyim.. Dudaklarımda yalama şekerin tadı kalmış bir önceki teneffüsten... Sokakların arasında çocukluğum fır dönüyor... Eski Tokat evlerinin ahşap kapılarındaki o enteresan kapı tokmaklarında gözlerim bir süre takılıp kalıyor. Bu tokmaklar ne haberler getirdi kimbilir içerdekilere diye düşünüyorum yine geçmişteki gibi.. Taş döşemeli sokaklarda topuklar tık tık bir musiki geçmişten günüme, sarmaş dolaş anılarla... Uyanıveriyorum birden, aslında hala oralarda geziniyor olarak.. Anılarda...

Sonra nasibim oranında alabileceği, içinden devşirebileceğim sır ve hikmet levhaları...

Koca koca sarıklı, akılları başlarına sığmama nişanesi olan kavukların azameti sanki o başları büyütmüşte o çok akıllara böçylece yer açılmıştı... Vezirler buyrun padişahımız, sözleriniz bizler için emirdir!

diyerek kaftanının arasından çıkardığı canlı bir fareyi onun önüne atıverir... Kedicik birden aslının aslına dönüverir, elindeki canım tabakları yere atıp şangur şungur onların kırılmasına hiç bakmadan dört ayağının üzerinde başlar fareyi kovalamaya...!!!

Hala naz makamı, öyle mi?

Ama eminim ki, kafasında da geldiği, şu anda bulunduğu ve birazdan gideceği yere ait duygu ve düşünceler var.

-ey vezirlerim gördüğüm kadarıyle kediyi adam etmişe benzersiniz..

Mesela, Tanpınar olmasaydı bu kadar güzel ve vazgeçilmez olur muydu Bursa...

soluduğum her yerde ihtiyaçsın benim için.

-aman efendim benzemesimi kalmış bakın nasıl servis yapıyor, nasıl bardaklara su koyuyor, dökmeden saçmadan!

Bunu anlayıp, buna iman ederek secdelere kapanıyorsunuz.

Aynı göğe bakmanın rahatındayım.

Tebessümlerinde firak izleri...

Ve çevir gözünü bir bak.

akşam konu komşu eve dolar siyah beyaz televizyonun başında istiklal marşı okunana kadar kalkmazdık...:))

Adamın gözleri denizde, dalgalarda, kızıllıkta ve uzaklarda...

İşte böyle düşkız, bir acayip bilişteyim

yine sadesin, benlerin omadığı gibi senlerin de olmadı işte;kimsecikler yok;sanki sahradayım yada koca vahadayım;su var, şelale var, deniz var, bambu var, muz ağaçları var;şakacı maymunlar var... ama dostlar nerede yahu... bu yaz böyle mi geçecek...:(

-efendim bu soruyu düşünmeye ne hacet, elbette eğitim daha önemlidir...

Ahmet Haşim, Goethe'nin evini gezdiği sırada, Alman şairin çalışma odasındaki masası üzerine sıçrayan mürekkep lekeleri karşısında, ziyaretçilerin gözlerine yansıyan merak ve heyecanlarını "sonsuz yıldız serpintileri" şeklinde tasvir eder ki, bana göre çok hoş bir tasvirdir.

Yahya Kemal?e ne demeli

Şimdi yine ikisi arasında tercih yapılmam istense yine tereddütsüz mavi derim. Ama siyahı düşüncelerimde karalamadan, kirletmeden.

Bursa ve İstanbul! Bunlar Tanpınar?ın, Yahya Kemal?in şiirleriyle hep yaşayacaktır.

Kudret sahibi olan ise O?dur.

Yatıştırıyor.

Bunları anlatmam gerekiyor. Çünkü onları anlamanın ve anlamlandırmanın bir yolu da yazmaktan geçiyor.

İşte bu yolculuğun imkanları şiir oluyor, hikaye oluyor, roman oluyor. Onlarla bir yürekten bir yüreğe hatta bin yüreğe taşınıyor.

Sanki sular yanmış.

bekleriz efendim.

-Ey vezirlerim, ey komutanlarım, ey paşalarım, ey halkım... Evet eğitimle insanlara davranış kazandırabilirsiniz amma cibiliyetlerini değiştiremezsiniz... kedinin aslı hayvanlıktır, fare kovalamaktır... uşaklık onun neyine...

Neyi mi düşünüyor?

toparlayamadığı kelimeleri

Bursa?nın camileri, ovası, dağı, çınarları...

-ey kedi al bakalım hediyeni!!!

Padişah başlar kahkahalarla eş şaplatmaya;

-demek öyle düşünürsün benim vezir-i azamım, siz diğer kıymetli vezirlerim aynı fikirdemisiniz?

Hep söyledim yine diyorum ;

Kalbinizde ancak O?nun kelimeleri vardır ve o kelimelerle artık şükrünüzü eda edebilirsiniz.

Özlem gülüşlü çehrelere ekleniyorum gün be gün...

İki kalem almıştı kardeşim. Birisi siyah birisi mavi.

Ama acziniz var.

Senle sıla içimde bağdaş kurmuş oturur

Bütün bunları anlayarak ve bütün bunlara anlam katma çabasıdır beni yazmaya sevkeden şey.

Baş vezir ellerini oğuşturarak ;

Cemil Meriç, ?Şairler olmasaydı hiç bu kadar güzel olur muydu yıldızlar? diyor Jurnal?de.

-baş vezir doğru söyler hünkarım, eğitim son derece önemlidir, ona katılmamak mümkün değil...

Zira,

hürmeten ya da lütfen;

ve ölüm...

-"Hanisini istersin? Birisini sana aldım" dedi. Hiç düşünmeden

Bu adamın neler düşündüğünü anladığımı sanıyorum.

mavi Leke'leri kim okuyacak, kim yorum yapacak, Eee tatile gittiniz evdeki balığa kim yem verecek, çiöeklere kim su verecek, eeee buraya kim yorum atacak... Ihh...:((

Mavinin hangi manzarası? Bilinmeyen ve bilinenler çizgisi üzerinde yaşamak mavinin en soğuk didarlığında öylece, sessiz bir bekleyişin yüklediği haller ve hayaller... Kaçımız sonumuzu hayal ederde ona göre hareket eder, bizler her birimiz bir sanat eseri iken insanlıktan bıkmış olmanın ülfeti ile hayvanlık asrına çivi çakmışız... Hangi edebiyaz, hangi renk, hangi nota bir hayvanı cezbeder? Hayvanın aslı hayvandır, istediğiniz kadar eğitim verin aslına daima dönecektir...

Hasretin içime is yaptı gözüm, zaten duman altı içerim, teselliden de geçtik, bağışıklık yapıyor.

-"Mavi, çünkü siyah umutsuzluk siyah fotokopi siyah yalan belki de sahte ama mavi umut mavi canlılık mavi gerçek mavi..."

her gün bendeyiz.

buralarda ihtiyat değil,

-"Mavi" dedim.

Gündüz siyah bir balonu mavi göklere uçurdum.

Mutlaka bir karar verecek ve bu yerde bulunmasıyla ilgili bir anlam arayışına girecek, bir amaç belirleyecek. Tabi ki düşünmekten ve hissetmekten vazgeçmediği sürece.

Böylece içerden dışarıya; dışarıdan içeriye sürekli bir yolculuk, sürekli bir alşı-veriş...

sen yine diz hayaline...

yetim

Ardından da bunları yaşama çabası başlıyor.

Bünyede "sen" kalmamış;

Yine de...

Bir kulluk eylemi olarak algılıyorum bu amaç ve çabayı.

Anlatırsanız, anlamıyor; anlıyorsanız anlatıyorsunuz. Bu gayret içerisinde oluyorsunuz.

burdayıızzz :)

Öyleyse her amirin bir de üfürükçüsü vardı...:))

Böylece asıl gerçeğin alanına giriyoruz burada.

Tam da Ahmet Haşim?in tasvir ettiği manzara...

gncl...

Vezirler son cümlenin ciddiyeti üzerine derhal ie koyularak tüm hayvan terbiyecileri vezir köşküne çağırırlar;

Oldukça küçüktüm bunları söylediğimde. Neden böyle düşünmüştüm acaba?

Anlıyorum ki, aklım da kalbim de dilim de sorumludur.

Kendi varlığını, sırtındaki ağır yükü, üzerinde durduğu kayaları, geçmişini yani, geldiği yeri, kabaran dalgaları, muhtemelen dünyayı ve denizin ötesini, geleceğini düşünüyor olmalı...

kalemine dolanıp düşen bu sakar yazarın

-ey vezirlerim bugün sizi buraya bir sual için toplamış bulunuyorum?

O da ruhumuzun coğrafyasında gezinen bir adam. Onun için Tanpınar?ın, Yapya Kemal?in bir adım ötesi demek geliyor içimden.

Mavi, çünkü maviyi seviyorum. Siyahı da seviyorum ama maviyi biraz daha fazla.

-"Mavi işte" dedim. Sonra hemen ekledim.

Diline türkü diye bağla ; al senindir :

Herkesin bir derdi durur içinde için için,

kaldır cankız gözünü diyorum,

İnsansınız ve acizsiniz.

Mürekkepli dolma kalemlerin kullanıldığı dönemlerde ev ödevlerinin hazırlanması mavi-siyah mürekkep lekelerini de beraberinde getirirdi. Ellerimize, sağa-sola...:)Bir işkence miydi, yoksa bir macera mıydı, yoksa öğrencilerin sabır eşiğinin yükseltilmesi çabası mıydı o ödevler?Mürekkepin damlayacağı tutardı tam kağıdın son satırında... Yırt yeniden yaz.. Mükemmelliyetçilikten değil elbette, fırça yemek korkusundan, not korkusundan.. Bazen forma ceplerine boydan boya bir leke... Ne yaparsan yap çıkmaz da... Aman alnımızda olmasında kıyafetimizde olsun, leke...

Sema ile halleşirken,

Hayvan terbiyecileri verilen görevin ciddiyetiyle on gün süre içinde zavallı kediyi eğitirler ve uşak yaparlar... Kediye birde kostüm giydirirler... Derken ziyafte günü gelip çatmıştır, ortada insansı hareketlerle vede kıyafetle gezinen kedi masalara, iki ayağının üzerinde olduğu halde ;tabak getirip tabak götürüyor verieln her görevi anlayarak titizlikle yerine getiriyordu.. Vezirler neşeliydi, dedikleri çıkmıştır talim ve terbiye ile bir kediyi adam etmişlerdi... Padişah vezirleri yakınına çağırdı...

Artık söz?ün bittiği yerde ve vakittesiniz şimdi.

Doğum öncesi ve ölüm sonrası...

cevaben bir yıldız göz kırpıyor.

çıkmazdı eskinin maviden lekeleri, yoktu öyle derin temizleyici, dokularınada kadar ileyip kiri söken atan...:

bİRDE O DÖNEMİN tv LERİ KIZARDI SAHİBİ YAKLAŞIR ÇOCUGUN ATEŞİNE BAKAN ANNE EDASIYLA TV NİN ARKASINA DOKUNUR "BU ÇOK KIZMIŞ PATLAR YOKSA DER "VE KAPATIR 10-15 DAKİKA BUDA ONLARIN ZEVKİYDİ SANIRIM. BİRDE YAYIN BOZULDUMU FİŞİ ÇEKİLİRDİ BİRİKSİN GÖRÜNTÜ DİYE. HELE O İNİLEYEN REKRETÖRMÜ NEYDİ ONLAR DA AYRI BİR ALEMDİ. HER BİRİNİN BİR DANTEL ÖRGÜSÜ VARDI.

-ey terbiyeciler, bu kedi on içinde uşaklık terbiyesi alarak, padişahımızın vereceği ziyafette görev alacak kabileyete gelmelidir... bunu başarırsanız dileyin bizden ne dilerseniz, lakin başaramazsanız ölümlerden ölüm beyenin zira bizlerin hayatı sizlere bağlı...

İnsan, hayat, eşya ve tabiat...

Bunu hissediyorum.

Kendinde değil dersen, derdinden geçişteyim

İnan son raddedeyim. İvedi yetişmen lazım.

Hayırlı Ramazanlar...

Sözünle ılık ılık aktın yine içime;

Geçmişin İstanbul?unu görmek isteyenler, bu şehrin bütün camileri yıkılsa, bütün yolları tahrip olsa onun şiirlerinden yola çıkarak yeniden çizerler bu şehrin haritasını. Yeni baştan kurarlar İstanbul?u.

cevabını bildiğim soruyu sormuyorum.

Güneşi maviye boyadım bu sabah...

Dolayısıyla İstanbul?da mimarın, mühendisin gerçekleştirdiği kompozisyon Yahya Kemal?in şiirleriyle tamamlanıp anlam kazandı. Ve İstanbul, onca tahribata ve ihanete rağmen hala güzel! Bunda Yahya Kemal?in şiirlerinin payı yok mu? Bence var. Hem de çok...

Padişah çenesini kaşıyarak kediyi yanına çağırır ve ;

Melal fazla mesai yapıyor, kaleme çalışıyoruz.

insan, tabiat ve hayat gerçeği olarak karşımda duran tabloda gördüklerim var: Aşkler, ölümler, zulümler, bazen yükseltilmesi gereken bir çığlık, bazen mutlaka söylenmesi gereken bir türkü yahut bir destan...

Bir kayanın üzerine çıkmış denize bakıyor.

Bir bebeğin ağlaması, bir ölünün son nefesi, bir şehidin al kanı, bir ihtiyarın duası, bir gencin hayali, bir mazlumun imdadı oluyor kelimeler...

ali tukel

Çalışma odamda, yazılarımı yazdığım masanın karşısındaki panoda bir kartpostal var. Görüntüde sırtı çantalı bir adam...

aya değdir,

Şehirleri yaşatan şairlerdir. Hayatın merkezi cami, ötelerden sonsuzluğun sırrını bengisuya?ya dönüştürüp akıtan çeşme, güven ve huzurun otağı olan dergah, yılların yorğunluğunu omuzlarında taşıyan evler, sık sık kaderi ve macerası değişen sokaklar... bir şehri şehir yapan unsurlardır.

Zarfı ben olanın mazrufu muhal değil

Leke deyince benim aklıma hep "Faust'un mürekkep lekeleri" gelir.

Anlatılması gerekenleri anlama çabası ilk durak ama mesele burada bitmiyor doğal olarak. ?Hakk ve sabır? kavramları çerçevesinde duygu ve düşüncelerimi bir yürekten başka bir yüreğe taşımak?hüsran? dan kurtulmanın bir başka yolu olarak görünüyor bana...

Siyah balon maviliklerin içinden bana gülümseyerek göz kırptı.

Nefesler derin, gözler dalgın, umut dediğin yorgun.

Beyaz sayfalara güzel mavi izler bırakıyor, düşüncelerime elçi olan kalemim elimle sarmaş dolaş vals yapıyor kağıttan pist üzerine;Susuyorum...

Zor zaman dedikleri ahirde zahir midir

Bu kavrayış, bir sorumlulukla yüz yüze getiriyor beni.

nirdesiniz?

Seni yazarken,

KIyafetler her zaman alınmzdı bir çeket le 3 yıl okuduk ellerimizi yıkar çıkartırdıkda o elbisedeki izler çıkmazdı. Aman elbiseye birşey olmasın diye titrerdik. Birde o dediğiniz sayfa sonunda yapılan hatalar veya damlayan mürekkepler deli ederdi beni. Çünkü tam bir yazı özürlüyüm. Zaten çirkin yazım hadi bidaha yaz. Şİmdiki öğrençiler dolmakalem falan bilmiyorlar şu yalançı dolmakalemler varya pilot denilen onu kullanır oldular.

Böylece yazmak, hüsran?dan kurtulmanın bir yolu, bir imkanı olarak çıkıyor karşıma...

Süleymaniye?yi yapı olarak Mimar sinan yaptı ama şiirini Yahya Kemal yazdı. Camiye bakıp da bu milletin bir ferdi olmanın şuuruyla İstanbul?a sevdalandı. Bu sevdanın şiiriyle nice insan tarihiyle, coğrafyasıyla bir vatanın ne demek olduğunu öğrenmedi mi?

hayalinin dozunu arttırmalı vesselam.

-"Neden mavi?" dedi.

Bir yazarın yazma amacı ve çabası da bu adamınkinden farklı değildir. Dolayısıyla benim yazma amacım ve çabam da kendimi, dünyayı, öncesini ve sonrasını anlamak şeklinde özetlenebilir.

her an mucize dokunduğun ;

ama diplerimde zemheri var,

Vezirler birbirlerine bakarlar, bıyık altından gülerler ve baş vezir söz alarak;

-öyle ise, doğru söylüyorsanız benim vezir-i azamım al bu kediyi eğit ve onu uşak yap, on gün sonra vereceğim yemekte hizmet etsin, masaya tabak çanak getirsin götürsün... eğer bu süre içinde başarı sağlayamazsan tiz kelleniz gide!

her mavi leke keşke derdim denizden gelmiş olsa, yosun koksa... ve ibrikten geçse kara lekeler mavi olsa... alnımıza yazılmıştı kara leke gibi... diye başlayan eski Türk Filimleri gözümün önüne geliyor... nayır nolamaz diyerek, Türkçeyi değişik bir atmosferden geçiren seslendirmeler mizaha ne kattıysa biz ağzımız açık seyreder uzun faolleri olan genç yakışıklı Tarık AKAN'ın sancılı aşklarına sevdalanırdık...:)) ne modaydı mavi kot... ama beyazlayacak ha... yıkandıkça ağaracak, o tip kotlar çok makbuldü... uzun saç ispanyol paça pantolon giyerdi abilerimiz... o yıllarda ben ilkokula felan gidiyordum... okul çıkışında bol bol turşu suyu içtiğimi hatırlarım...:))

Güneşin kızıl renkleri sarmış denizi...

Padişah bir gün vezirlerini toplamış ve demişki;

ayaz ayaz soluyorum bilesin.

-dinleyin o zaman benim aklı ulvi olan eşsiz vezirlerim... sorarım size eğitim mi? cibiliyetmi? daha üstündür?

Daussıla dedikleriyle tanış olduk, samimiyet ilerledi ;

pembe kurutma kağıtları vardı eskiden, makam sahibi insanlar kallafi imza attıktan sonra ayakta bekleyen memuru pembe kurutma kağıdı ile kurutur ha birde üfürürdü,,, elemtere fiş ken gözlere şiş...:))))

Soru soran dilime, cevabı unutturulur

hüzün,

baş vezir kaftanına dahada bir sarılıp göğüs kabarttıktan sonra, padişahın fırlattığı kediyle irkilir;

Ama onların sesini, nefesini, türküsünü o şehrin dışındakilere ve sonraki yıllara, yüzyıllara ulaştıranlar şairlerdir.