Peki ya gerçekten istediğimiz bu değilse..

"Büyüdü. Yetişkin rolleri tutuşturuldu eline.. O, ezber bozmayı istiyor, yani hayatın doğaçlamadan ibaret olduğunu söyleyip duruyordu, duru bir masumiyetle. Kendisiyle konuşanlara deli dendiği kadar delilikti kendisine küsmesi de.. Susması da tehlikeliydi, söylemesi de..."

Ve giden madem ihtimalleri bırakıyordu ardında giderken,

Bu yazıların devamı olmalı...

"Susması da tehlikeliydi, söylemesi de..."

Anlama duvarı :) teşekkürler

Ne zaman yitirdik bir şehri? Ne zaman kayıp kıtalar masallara girdi? Kaf dağı dedikleri neresiydi? Yazlık sinemaların gökyüzünü aydınlatan ışıkları nereye gtti? Ya bu alışmışlığımız?Ya bu kabullenişlerimiz sırtında bir paslı hançerle bütün ihanetleri..

Hamuş ve Bişrev!

hiç söylememeliydi...

Neden kalıpların dışına çıkamıyorum?

dabulyu yazmışsın yine, tebrikler diyebılıyorum sadece

Demek herşeyin olduğu gibi acının da fiyakalı anlatılması gerekiyormuş...

Bana Y. Erdoğan'ı anımsatıyor... "o da aynı benim gibi acı çekmiş, o da ağlamış. Fakat o yalnızca daha fiyakalı anlatmış"

Kendimizi sandıklarımız olduklarımız olmayabilir. Telakkiler dünyası öyle ya. Oysa o adrese ait olmamayı isteyen nice mektuplar yazılmış, nice şiirler kuralsız devrik, eksik kalmıştır. Anlamı soymuşlar cümlelerden kimi çırılçıplak, kimi iğdiş edilmiş, kimi bekaretini yitirmiş nice sözcük intihar edivermiş bir beyaz kağıt üzerinde..

Ne mutlu duyarlılıklarınıza!...

"anlam bir cenin gibi rahminden düşüvermişti.. prematüre bir cümleydi."dabulyu

Acının fiyakalı anlatılmasından doğacak sonuçlardan daha acı bir cümle "Susması da tehlikeliydi, söylemesi de..." cümlesi... Fakat şairin dediği gibi cümlenin derinliğini "hissederim, söyleyemem, dili yok kalbimin..."

Delilerden sen anlarsın konuş onlarla...

Amaaa Don Kişot deli değildi.. Şövalyeydi onlar diyerek verdi son nefesini...

Kınında kırgın kılıç zaman.. Yetim kuşlara alfebe öğretmeliyim yalnızlığı iyi hecelesinler

Hayır delillerle uğraşın delilerle değil. Onlar yaşamın bstelenmemiş şarkılarını söylesinler. Ezberlenmiş her şeye inat..

Sanki doğum anımdan itibaren ezberletilmiş bir hayat yaşıyorum..

Ve onu steril ama zor bir yaşam alanında; kuvözde büyütmek bize kalıyordu... Yoksa her şey çok anlamsız/gamsız görünüyordu...

Çocukluğunda her kederi kendinin bilme hassasiyetleri vardı. Çizgi filmlerin gözlerinden yaşlar fışkırta fışkırta ağlayan masumluğuna bile içlenirdi. Ve hatta Donkişot?u deli bulanlara kızardı. Evet onlar yel değirmeni değildi. Basbayağı şövalyeydi. Bir çocuğun? Kral çıplak!!!? demesi kadar cesurdu üstelik. Egemen bakışa teslim olmamıştı. En yakını Sanço panza?nın bile onu alaya almasına kızmıyordu.

kendim olabilmek adına ezberbozduran olmayı gerekli bulmuyorum. yeter ki yaşadığım "ezber"e olmasın...

Biz onlardan farklıysak..

nooluyo burda ben bişey anlamadım. amannn neyse bana ne...

Hep planlanan hayatları yaşıyoruz..

Söylenmek hakkıydı da

Büyüdü. Yetişkin rolleri tutuşturuldu eline.. O, ezber bozmayı istiyor, yani hayatın doğaçlamadan ibaret olduğunu söyleyip duruyordu, duru bir masumiyetle. Kendisiyle konuşanlara deli dendiği kadar delilikti kendisine küsmesi de.. Susması da tehlikeliydi, söylemesi de... Bir ikilem dünyasının ekvator çizgisinde bekliyordu. Güney yarım küresi aymazlık.. Kuzey yarım küresi vurdumduymazlık.. Nereye gitse yabancıydı, nereye gitse dört yanı mülteci yalnızlık..

hepimiz bu muymuşuz, vay be.. yine de ne mutlu bize ki bizler denizin hışırtısıyla, simitin çıtır tadıyla, karıncanın yuvasını görmeyle, kedi yavrusunu yedirmekle mutlu olanlarız..

tüm yolları, şehirleri, şiirleri dinamitlemeliyim tam kalbinden..

Deli!.

Kaç kişi bu cümlelerde kendine yer bulmaz/bulamaz ki?! "Susması da tehlikeliydi, söylemesi de"

Bir daha hiç dönmesinler..

Oysa susmalıydı

En alışılmazı da her şeye alışılmış olduğunun farkındalığıdır. En anlaşılmazı.. Söylenmek ve söylemek arasındaki derin uçuruma gömülmüş nice söylenmemişlikler.

dışavurumsal bir vurdumduymazlık, çok daha acıtır suskun vurdumduymazlıktan. sese yansımamıştır en azından varlığı...

Buralarda mavi lacivertin kanamasıdır diyor bir şair. Bestelenmemiş bir şarkıyı dinliyorum bir deliden. İğnelerle tenine çizdiği kilim deseni yaralara merhem birkaç sözlük arıyorm. Susuyorum, küsüyorum, aynalara döküyorum lirik bir sızıyı.. Toplayıp bölüp çıkarıyorum. Hayatın aritmetiği yok oysa biliyorum. Biliyorum yanlış hesap.. Duymamalıydım ölülerin çığlığını. Dışavurumsal vurdumduymazlıklar adresinin sakini olmalıydım. Bir fotoğrafa bitmez bir cinnetle böyle kırık bakmamalıydım.

"Hayır delillerle uğraşın delilerle değil. Onlar yaşamın bestelenmemiş şarkılarını söylesinler. Ezberlenmiş her şeye inat.."