Bayramlar Bayram Ola

Keşke her bayram çocuklumuzdaki bayramların tadında olabilseydi...

Değişen bizleriz.

Boş vakitlerimizin bile kontrolünü yitirdik.

Yer-gök?Bayram? dedi, ağzını açtı

Onların hayal kırıklığında günümüzün yalnız bayramlarının hüznünü yaşıyoruz.

Hayır, basit bir nedenden:

Siyah rugan ayakkabılarımın üzerini ara ara durup silerdim, kıyamazdım üzerine toz konmasına...

Bu gün bayram.

Şimdi genç kuşak reklamcılar yine pek kızacak ama yalnız ana babaların gözyaşını dindirmenin yolu, buruşturulup atılmış bir eski ütopyadan, yani insanı hapsolduğu dişlilerin arasından çıkarıp gerçekten özgürleştirmekten geçiyor.

Bir adam camiden döndü evine

Bayram arefesi alınan papucun verdiği mutluluğu, yetişkin olarak sahip olduğumuz hiçbir şeyde bulamıyoruz.

Değişmek değil de, büyüdük sadece.

"Gelişmenin bedeli" bu terk edilmişlik...

Yastığın yanına koyar, seyrede seyrede uykuya dalardık.

Sokaklar çocuklarla dolu maytaplar, çatapatlar, mantar tabancaları en büyük eğlenceleri.

Hepinize eski bayram tadında bayramlar diliyorum.

Birey olarak toplum olarak bayramın bizlerde yaptığı en büyük çağrışım nedir sizce?

ahhh ne güzel günlerdi

"Vefasızlıktan" mı böyle olduk?

Tenekede yağ yok, çuvalda un yok

Yıllar, aylar, günler erirken yasta

TATİL?.

Yok yoka karışmış; tuz yok, sabun yok

Bir bayram daha yaklaşıyor, Kurban bayramı. Yardımlaşmanın, paylaşmanın öne çıktığı bir bayram:))

Televizyonda bir süredir yayınlanan bir reklam filmi hepimizin içini burkuyor. Bayram sabahı en güzel elbiselerini giyip çocuklarının yolunu gözlemeye başlayan bir yaşlı çiftin nafile bekleyişi üzüyor bizi...

Adam?öyle? dedi, bağrında sızı..

Hoyrat bir koşuşturmaca içinde kimse kimsenin halini sormaz, halinden anlamaz hale geldi.

Ne kadar güzeldi, değil mi arkadaşlar.

Daha iyi yaşayabilmek, daha çok harcayabilmek için daha çok çalışmamız gerekti. Gündelik yaşamın temposu arttı. Mesai saatlerimiz uzadı.

Yeni kıyafetlerimi giyinecek olmanın heyecanıyla yatardım o gece, şimdi istediğimizi alıyoruz ama en ufak bir heyecan yok:((

Geniş aile parçalandı.

Abdurrahim Karakoç

Güneş yükselmeden kuşluk yerine

Konuşmak istedi, dili tutuldu

Şaka bir yana, nicedir bayramların çoğumuz için tatil dışında bir anlam taşımadığı doğru...

Çünkü bayramda terk edilmişliklerine gözyaşı döken çiftin çocukları muhtemelen, bu "tatil"i fırsat bilip yine bir süredir televizyonlarda yayınlanan bir başka reklam filmine uyup sırt çantalarını yüklenmiş, kovboy şapkalarını takmış ve dünyanın kaç çizgi olduğunu görmek üzere "Ben özgürüm" şarkıları söyleyerek kendilerini Anadolu'nun kıraç topraklarına atmışlardır.

kimbilir. belki de artık başucumuza kundura ayakkabı koyan olmadığındandır

Çalışsa ne iş var, ne cepte para

Döndürse yönünü herhangi dosta

Aslında bayramlar yine aynı da,

İçin için bir sevinçle ertesi gün kundura ile tıkır tıkır dolaşmanın heyecanını duymak...

efet ne kadar küsel olurdu eski bayramlar ariife gecesi uyku tutmasdı sabah olsada bayram olsa diye yeni yeni kıyafetlerimis harçlıklar şimdi hanki çocuk duyuyo bu heyecanı nerdeeeeeeee:)

Eli öpüldükçe içi burkuldu

O şekerden bir paket yaptıracağız ve ebeveynlerimizin kapısını çalıp onları mutlu edeceğiz.

Bizi yalnızlığa iten bütün o vahşi rekabet koşullarını, başkalarının sırtına basarak kazanma hırsını, başarıya endekslenmiş hayatlarımızı, tamamen maddileşen insan ilişkilerini de değiştirmek gerekir.

Annelerine ise düşe düşe bir dağ başından iki-üç dakikalık bir telefon sohbeti düşmüştür.

Şimdi napıyor acaba?

Benim çocukluğumda bir Bayram vardı, bak hala unutmamışım. Pasaklı mı pasaklı, sümüğü burnundan eksik olmayan, kafası da pek çalışmayan bi arkadaşımdı. Kara lastik ve siyah şalvar giyer, manasını pek anlamasak ta çok pis olduğunu tahmin ettiğimiz küfürler ederdi.

Şimdi hamdolsun nelerim var, ama ne bir heyecan ne bir sevinç...

bende şunu unutmam babam kırmızı rugan bi ayakkabı almıştı gezmeye gittiğimizde ayağını uzatta ayna gibi kullanıp saçımı tarayayım diyerek dalga geçerdi ne güzel beee

Oğlu?Bayram? dedi, sırtı yamalı

Adam?evet? dedi, sıktı dişini..

Sanayileştik, modernleştik, tüketimle, para kazanma hırsıyla tanıştırıldık.

Hanemizde yeri doldurulamayanların boşluğu, eksikliği, eski bayramlara olan hasretimizin en büyük nedeni.

Bayram namazı sonunda genellikle hepside birbirini tanıyan cemaat cami kapısının önünde saf olur istisnasız herkes bir biri ile bayramlaştıktan sonra herkes önce evlerine sonrasında ise sırası ile aile büyüklerinden başlayan ziyaret silsilesi ile bayramların en büyük özelliği olan buluşma, ziyaret, hasbıhal bunun yanısıra en büyük özelliklerden biri olan küskünlüklerin son bulması dargın insanların buna son vermesi o eski diye adlandırılan bayramların güzel olarak hatırlanmasında en büyük etkenleriydi.

Adam?Bayram? dedi, evinden kaçtı..

Durum böyleyken biz bu finali değiştirebilir miyiz?

Adam?he ya? dedi, gözü kapalı..

Yüreği burkularak çocukluğundaki bayramları hatırlayıp özleyenlerdenim.

Zor, ama yapabilirsek, bence değişen sadece şeker alışverişi olmaz...

İnsancıl ilişkilerin sıcaklığı, yeni hayatın mekanik dişlileri arasında un ufak oldu.

Biz erkeklerin hemen hepsinin ortak anısı, herhalde yeni alınan kundura ile uyumaktır.

Ve reklam filmi, bize istersek bu finali değiştirebileceğimizi söylüyor.

Bir filme uysak evde "anamız ağlıyor", öbürüne uysak "özgür" olamıyoruz.

"Hayırsızlıktan" mı?

Biraz zor...

Niye sadece "gelişmiş" ülkelerde yaşlılar için bakımevleri var sanıyorsunuz?..

Bayram öncesinden tüm ülkede başlardı o büyük telaşe. Devletin en üst kademesinden tutun en mütevazi aile reisine. Öncelikle bayram alışverişi bir ritüel gibiydi. Olmazsa olmaz yani. Ev hanımları haftalar öncesinden bayram münasebeti ile ev temizliğine girişir, çocuklar ise ellerinde hesap makinası olmaksızın bayramda toplayacakları bahşiş?in hesaplarını yaparlardı.

Merak ettim yahu hakkaten..

Bunu yapabilir miyiz?

Geleneksel hayatın ağır ve asude akışı kayboldu.

Filmin finalinde akşam olup da kapıyı davulcular dışında çalan olmayınca yaşlı çift, hazırladıkları şeker yığınının ardında gözyaşı döküyorlar.

Reklamcıların aralarında bir karar varıp, hangi yaklaşım doğruysa o konuda bir reklam filmi yaparak bu çelişkiye son vermelerini bekliyoruz.

Yaralı, gariban, dul, yetim, hasta

Toplanılan hasılatlar genelde bu işlerde tüketiliyor. Macuncular, elma şekerciler, baloncular ve pamuk şekerciler her sokağın başında etraflarında onlarca çocuk. Haa bir de ayı oynatıcılarımız vardı o günlerde mahalle aralarından eksik olmayan. Ben her ne kadar çok korkuyor olsamda uzaktan bir yerlerden o hayvanın vahşi görüntüsünün yanısıra nasıl da o adama saldırmadan onun dediklerini yaptığına hayretle bakıyor, akıl sır erdiremiyordum.

Demem o ki, o ana babanın yalnızlığında, bugün bize o ana babanın yalnızlığını hatırlatanların, o tüketim endüstrisinin payı hiç de az değil...

Düşündü kış yakın, evde odun yok

dini bayramlar da ulusal bayramlar da daha güzeldi

Üstelik unutamadığımız tüm anılarımız hep o zamanlarda saklıdır...

Takvim?Bayram? dedi, silindi yazı

Adam?Bayram? dedi, tam ağlamaklı..

Bayramı anne babasından uzakta tatilde geçirenlerimiz vicdan azabına sürükleniyor.

Dağ oldu içinde büyüyen yara

artık el öpüp, bayram harçlığı alan değil, el öptürüp harçlık veren olduk.

Dikti gözlerini karşı duvara

Güç bela ağzından bir?off! ? kurtuldu

Son 100-150 yıl içinde yaşadığımız hayat tümüyle kuşattı bizi...

Nasıl değiştireceğiz bu finali?..

Oturdu sessizce yer minderine

Avrat?Bayram? dedi, eğdi başını

Ve Arife akşamı çocuklar bu ritüelin bir parçası olarak muhakkak banyo yaptırılır sabah giyeceği cici bayramlıklar muhakkak yatağın başucunda olur. Ve uzun heyecanlı bir gecenin ardından sabahın erken saatlerinde babanın seslenmesi ile birlikte caminin yolu tutulur.

kesinlikle. bayramdan sonra beni bekleyen karmaşayı düşündükçe bir de.

Kızı?Bayram? dedi, yalın ayaklı