Yaptıkların gelir başa,

PİŞMANLIK

ve umulurki çat kapı gitmezsin... ansızın...

Dalar giderim enginlere,

pişmanlık duyduğun suçların

İçip sarhoş olmak gelir delice.

yoklayarak bastığın dallarsa epey sağlam olsa gerek

okurken gözlerim doldu. çok güzel bir yazı.

Son pişmanlık fayda vermez..

Vururken penceremin camına,

Yaşlanınca dikkatli ol,

yakışırmı hiç ağlamak erkeklik varken serde

Anne kadar babanında,

kötüden pişman olmak daha anlamlı bence...

Yüceltirsin hem kendini,

Mazide kalan acı dolu günlere.

ya söz vermemek yada sözden dönmemek lazım...

BİZE KAYBETTİĞİMİZ DEĞERLERİ HATIRLATTINIZ...

Gelmemek bir daha bu dünyaya.

?Kim aklar beni? diye bütün kapılardan eli boş döndüğümüzde, ?illa O? diyecek çaresizliğin dizi dibine oturtmalı bizi pişmanlığımız. Rahmetin ve gufranın dergahında kusurluluğumuzu ve günahkarlığımızı şefaatçi bilip öylece ümitlenmeliyiz Allah?tan. Hiç koşulsuz affedileceğimiz kapının eşiğinde umutla ve gözyaşıyla oturabilmeyi öğretmeli bize pişmanlık. Kimselere diyemediğimiz sırlarımızı kabuğunda sızlanan bir inci gibi rahmetin kucağına itiverme ihtiyacını tir tir titreyerek hissetmeliyiz pişmanlık göğsümüze sarıldığında. Ne kadar çok hata etmişsek etmiş olalım, sonsuz serin bir okyanusun maviliğinde kir pasımızı kimselere göstermeden yıkayıverme umudunu göğsümüzde cılız pınarlar gibi biriktirmeyi vaat eder bize pişmanlığımız.

Söleylenen söz...

Beynim düşüncelerle sancılı,

BEN ÇIKIYORUM BAŞLIK SİZLERE EMANAT...

İki yaş akar gözlerimden,

PİŞMANLIK FAYDA ETMEZ DİYORLARSA BİZ BUNUDA YIKALIM...

PİŞMANLIKTAN DERS ALMAK KADAR GÜZEL BİR DUYGU OLMASA GEREK...

Batsa ayağına diken,

Tenimizdeki çizik olmadan nasıl anlamıyorsak canımızın incinebilirliğini, pişmanlığın sızısı olmadan fark edemiyoruz içimizde saklı masumiyeti.

Hüznün gözyaşları, yağmur olup,

Umut vaad ederken gelecek,

ve içimizdeyken orda kalmaya mazhar olursun umulurki...

zaten pişman olmazdık ki:(

ağlanmazmı hiç pişmanlık varken elde...

bu asla vazgeçilmez olan bende...

yeterki pişmanlıktan pişman olmayasınız...

sağolunn sizde

Hayatımızda asla dönüşü olmayan dört şey

Bedbaht geçen yıllarımın şerefine,

Son pişmanlık fayda vermez.

pişmanlık ise köyü yönde olduğu gibi iyi yönde yapılan bir durumda da olmakta...

hata yapmadan ders alınmaz...

İyi ki öyle... Kaynağı saptanamayan ağrılarda hastalara, kural gereği, ağrı kesici verilmez. Çünkü ağrısı olmazsa, hasta çare aramaz. Kıvranmazsa, ağrının odağını bulmaya yönelik zahmetlere katılmaz, katlanmaz.

alıntı denmediğine göre sanırım sizin yazınız erkans. ellerinize sağlık.

Senle ağlar senle coşar,

Kırma onların kalbini,

Hiç istemeden olmuş gibi, kaza ile değmiş gibi sokulur günah ve kirler ruhumuzun billur sularına. Paslı bir bıçak gibi bulandırıverir kalbin duru ayazmalarını. Sular üzerinde rüzgar ürpertisi gibi, dudaklarımızda içli yakarışların kıpırtısını başlatır hatalar. Yağmurun çöllerin kumunu yarması gibi, içimizin de içinde sancılı itiraflara kuytular açar günahların darbesi. Vicdanımızın kulağının dibinde fısıltılı hesaplaşmalara çağırır bizi pişmanlıkların nefesi. Utandırır bizi. Utandırdığı gibi, utanabilir olduğumuzu da hatırlatır bize. Yüzümüz kızarır, başımız öne eğilir, mahcubiyetle kısılır gözlerimiz, belki gözyaşı dökeriz. Müşfik bir baba gibi teselli eder bizi pişmanlığımız: ?Ağlıyorsun ya işte; o işi yapmayı yakıştıramadın kendine. Sen elinle ettiğinden fazlasısın. Sen bile isteye ettiğin günahtan daha yukarıdasın?

huzurlu günler de o kadar güzeldir heralde.

ve umulurki... o gelen pişmanlık geldiğine pişman olmaz bir daha...

Atılan ok...

içimizi acıtmadan farkına varabilseydik

Hayatımızda ki asla geri gelmeyecek olayları yaşarken değerini bilip o şekilde sahiplenmeliyiz. O şekilde yaşamalıyız ki geri dönmesini beklemeyelim...

Ne versen onlara yetmez,

olacak castagna... bir gün olacak ama..

geçmiş hayat ki değşitirilmesi ne mümkün olan... ama doğru anlatıldığında değişmez olana... yalan olan yaşanmadığı için değişecek olandır...

Onlarla birlikte yaşa,

Onlar senin için yaşar,

Pişmanlık

yaşamanın tadı bu.. bazen pişmanlık bazen mutluluk...

Anne, baba hakkı bitmez,

Sil baştan başlama telaşıyla affın boynuna sarılırız pişmanlığımızla. Sil baştan sevildiğimizi ummak adına rahmetin kucağına bırakırız gözyaşımızı. Sancıyan vicdanımızla, utanan yüzümüzle, ağlayan gözümüzle, titreyen dudağımızla içten bir özür, mahcup bir tövbe fırsatı sunar bize pişmanlığımız. Ya hiç olmasaydı pişmanlığımız? Hiç yakmasaydı canımızı? Ağrı hissedemeyen hastalar gibi...

Of çekmeyesin yanında,

kaçınılmaz bir pişmanlığın ardından yaşanacak

Hangi ilaçlarla sarmalı.

Hoş geldin bize sevgililer sevgilisi pişmanlık?

Bunu söyler, İslam Dini,

Ruhum, karmakarışık, yaralı.

PİŞMANLIK FAYDA ETMEZ KLİŞELERDE KALSIN ARTIK.. KALMALI VEDE...

yaşanırmı hiç pişmanlık varken yürekte

HARİKA BİR YAZI HOCAM...

BENDE PİŞMANIM BU SAYFAYA NEDEN GEÇ GELDİM...

O tatlı Şebnem Ferah şarkısı gibi, ?Sil baştan başlamak gerek bazen. Hayatı sıfırlamak. Sil baştan sevmek gerek bazen. Her şeyi unutarak, yeni baştan sevmek gerek.?

Dokuz ay seni karnında,

Sessizce akıp giden suyun önüne çıkan bir çağlayan yahut kaya gibi suçlarımız; vicdanımızın sessiz bekçiliğini hatırlatırlar bize, girdaplar, fırtınalar katarlar masum sandığımız hayatımıza. Kendimizi masum ve günahsız, hatasız ve kusursuz bildiğimizde kalınlaşıveren, kalınlaştıkça da ruhumuzu sağırlığa hapseden demir perdeyi yıkar günahlar. Dokunulmazlığımız üzerine kurduğumuz sırça sarayın yıkılışını haber verir içimizde yükselen?ah!?lar. Gururun kalesinin yangına verilişine denk düşer hatamızın utancını kıpkızıl yüzümüze taşıdığımız anlar. Pişmanlığın o kekremsi tadı, o akrepsi sokulganlığı utançla tanıştırır bizi. Utançla tanıştığımızda da, utanabilen yanımızla, içimizde suskunca bekleyen vicdanımızla buluşuruz ilk defa. Film gibi hani? Sevdiğimizle çarpışmak gibi köşe başında; defterler kitaplar dağılırken havada, kalpler buluşur, gözler el ele tutuşur ya. O hata; o sakarlık, o dikkatsizlik, o sürçme, o ayak kayması, o kaza, utanabilen yanımızla tanıştırır bizi. ?Ah!? ettiren her günah, bağışlanmanın ve affın, rahmetin ve gufranın serin pınarlarına susatır bizi.

allaha emanet ol hayırlı günler

Pişmanlıklarla dolu bir hayatı,

ŞİMDİ VE HER DAİM...

Ve kacırılan fırsatlar...,

söylenen sözler daha doğrusu verilmiş sözler...

sen adım at ister titrek ister emin olsun... ne fark eder..

Kucağımızda hiç durmadan ağlayan bebek gibi, habire sızlanan bir hasta gibi buluruz pişmanlığı. Ne inkar edebilir, ne unutabilir ne acısını dindirebiliriz. Bırakalım öyle kalsın! Acısın. Kanasın. Ağlasın. Sızlansın. Dağlasın göğsümüzü. Yırtsın yüzümüzü. Kendi gözlerimizin içine baktığımızda, hemen yüzünü gösterip utandırsın bizi. Bizi bize gammazlasın. Acısına ihtiyacımız var pişmanlığın. Ya hiç acıtmasaydı günah kalbimizi? Ya pişmanlığın sızısı hiç yapışmasaydı yakamıza? Kurtulmak için çırpındıkça üzerimize atılıvermeseydi pıtraklar gibi? Kıvrandıkça, kıvrandıkça yine yeniden yakalamasaydı bizi bileklerimizden?

varmı üçüncü ihtimal...

Kendimi bana kim verecek.

Geçmişimdeki hataları tamir edememişken,

Üfleyerek yediğin yoğurt bir o kadar tatlı,

bir şeyi yaşamadan nasıl pişman olup olmayacağını bilebilirsinki

pişmanlık fayda etsin..

Korkunç bir hastalığın ardından iyileşmek,

Kalplerinden, sevgi taşar,

yeterki atacağın adımda pişmanlık olmasın..

sıhhatli günleri görebilmek ne kadar güzelse

Gecmiş hayat...

Kaçmak, çok uzaklara,

her zaman hatalardan ders almak ve yanlışlıklar için özür dilemek erdemliliktir.

yaşanmamış olsun istediğin olmadımı hiç

Koşar eli kanda iken,

hoş geldin ey pişmanlık...

YETERKİ İÇİMİZDEKİ İYİ DAİR OLANLARI KAYBETMEYELİM...

hadi şimdi,

Kıymetin bil yaşariken,

Kimsenin olmadığı diyarlara,

Baltayı vurdun mu taşa,

Pişmanlığın da soğuk sert taşlar gibi vurması beklenir ayaklarımıza. Hiç bitmeyen kışlar gibi soğuk buzlar düşürmesi gerekir alnımıza. Firari mahkumlar gibi köşe bucak tedirginliklere mahpus etmesi istenir bizi. İlk fırsatta, saati geri alma telaşına düşmek, takvim yapraklarını yerine yapıştırma telaşıyla yanıp tutuşmak gerek. Günahı, ömrünün son deminde ak örtülere sarılmış adamı/kadını acı bir sırla kirletmek diye bilmek gerek.

Son Pişmanlık

ve umulurki gelene git... gidene gel denilen bir halde bulunmazsın içimizde...

BU KADAR DEĞERLİ İNSANLARI NEDEN GEÇ TANIDIM...

Sevapça hiçbir şey edemediğimizi, ettiklerimizin de bize ait sayılmayacağını aniden görebilmek demektir günahların?ah!?ları. O?ndan korkup yine O?na kaçacak denli anaç ve müşfik olan rahmeti acıyan dudaklarımızla içmeyi sadece pişmanlığımız öğretir bize..

Yarınlardan bahsetmek neden.

Kendimi buluncaya kadar,