yerimde yerim...:))

Bu başlığı en sona sakladım.

Zülfü Livaneli'nin tüm klasiklerini dinliyorum.

mutsuzluk ara sıra gelir ve çok durdurmam çünki hiiçç ısrarcı değilimdir bu konuda ölee geldikleri gibi giderler:) desemde bazıları kalır yürecimin bir köşesini kemirmeye devam ederler ben günlük telaşımdayken ince ince sızlatarak: hıı ama mutsuzluklarımın en iyi ilacı çikolata:) sütlü... bitter... pralinli... fındıklı... meyveli... ve bayramdan kalma bilumum şekerler...:))) ama sakaryadaysam da çi küfte dürüm:)))

Kimi deli gibi çalışır, kimi iş yapacak güç bulamaz kendinde.

Yalnız kalmaya çalışıyorum:öünki çok hareketli ve geveze olduğumdan mutsuzluğum şıp diye anlaşılıyor ve etrafımdakilere karnım ağrıyo, uykusuzum bahaneleri uydurmaktan yorgun düşüyorum. şimdi de çok pis mutsuzum. Ama geçer. Geçmesi için duruyorum zaten, yavaş hareket ediyorum :)

Hiç sormayın, karışık tost ve ayran... yerimde yerim...:((

boş verin yorumu... siz mutsuz olunca ne yapıyorsunuz?

Ney'i kim dinlemez ki, alır götürür insanı uzaklara, hüzünlü bir atmosferde ruhu ile başbaşa bırakır...

Bulduğum bütün hüzünlü cdleri bilgisayarıma kopyalar, gece boyunca çikolata ve bir paket peçete eşliğinde ışıksız bir ortamda sabahlarım. )

:) Dün ben de mutsuzdum o halde

şuan ki dururum.

en çok da nay dinlerim...

Tv izliyorum çok doğru. Ama ne izlediğimi, neden izlediğimi bilmiyorum. Biri sorsa neler oluyor programda diye sözüm yok:P

Ben mi?

Kimi kendini yollara vurur, kimi evine tıkılıp sosyal hayattan izole olmayı tercih eder.

Beni mutsuz eden bir olayla karşılaştığımda hemen elime telefonumu alır, beni teselli edebileceğine inandığım samimi bir arkadaşımı ararım. O da görevini yapar. İnanın çok işe yarıyor. Ne büyük sıkıntılar atlattık bu sayede.

Maksat boş boş duvarlara bakmamak sanırım. Ondan tv bence... Kitap alsak elimize sayfa çevirmek gerecek, bi işe sarılsak kaza, sakarlık dalgınlık nelere sebep olacak. Yok yok en iyisi tv:(

Bu soru nedense kafama takıldı ama benden önce Maryland Üniversitesi?nden sosyologlar tarafından yapılan yeni araştırmaya göre, mutsuz insanların daha çok televizyon izlediği ortaya çıkmış... sizin gözleminiz nedir?

yada kendimce şiir denemeleri yaparım...

Mutsuz olunca netin başında monitöre pel pel bakarım ve yanımda mutlaka abur cubur tabağı yerim de yerim

çatacak birilerini arıyorum

Hepsinin yüreğinin bir köşesinde "Ben burdayım" diye bağıran bir mutsuzlukları vardır.

Kimi ağlar, kimi güler katıla katıla.

Kimi uykusuzluk çeker, kimi yataktan kalkmak için bir vinç getirtmesi gerektiğini düşünür.

Başımı kuma gömüyorum ben.

Aman bana çatmayında kime çatarsanız çatın...

Özetle; insanların mutsuzluklarını yaşama ve ifade etme şekilleri çok farklılıklar gösterir. Ama ortak noktaları şudur:

Bilmem ki, kös kös oturuyorlardır herhalde:))

zaman herşeyin ilacı derler ben de mutlu olacağım zamanların gelmesi için saatleri sayarım..

Mutsuz insanlar gelip forumdaki mutlu insanların neşesini bozmaya çalışıyor.

dedim ya ben;

Kimi acıklı şarkılar dinler, kimi gürültülü bir müzikle komşularını çileden çıkarır.

artık yaşadığımız dönemde ve geçmişin etkisiyle sunu gördüm ki okumuş eğitimli insanlar daha çok mutsuz... nedenleri toplumumuzun dinamiklerinde yatmakta... ha ben çok mutlumuyum bilmem ama cemil meriç'in su sözünden sonra dünya ban daha da çok çekici geldi :kaybedişleri bir tefekkürle karsılayıp, benden daha kötü durmdakiler düşünüp her yenilginin bir zafer olduğunu hissetmek güzel oluyor... ve bundan sonra pek birşeyi takmıyorum ve mutlulugun bahsedilmiş hazır birşey olmadığını onu benim kurgulamadan oluştuğunu anladım...

bazıları çikolata yiyor...:)

Kimi tırnaklarını yer, kimi karşısındakinin başının etini...