4-AMAÇ PROBLEMİ : Din görevlisinin ölümü amaçsız hale geldiği gündür. Önüne ulaşmak istediği bir hedef koyan bu şekilde her an çaba ve gayret içerisinde bulunan bir görevli kendini ve dolayısıyla toplumu dönüştürme potansiyeline sahip olur. Vazifeye ilk başladığı günün heyecanınını içerisinde hissetmeyen, ezberin üzerine ezber, bilgisinin üzerine bilgi koyamayan, mirasyedi psikolojisi içerisinde gününü geçiren görevlinin bu kurumda durması kadar anlamsız bir şey olmasa gerek. Bu bağlamda Diyanet işleri, bir yandan heyecan sahibi, hedefleri olan, gelişmeye ve yenilenmeye açık olan görevlilerini kurumda tutmak için özendirici tedbir almalı öte taraftan kurumdan ayrılmak siteyenler için kapıyı sonuna kadar açık tutmalı. Bazılarının iddia ettiği gibi böyle bir durumda herşey biter, kurumda kimse kalmaz şeklindeki düşünce hurafeden başka bir şey değildir. Zaten bu kurumda çalışmak istemeyen kişinin cemaate ve topluma faydası yok. Gitmesi sorun teşkil etmese gerek. Bu tip amaçsız insanlar; toplamada ve çıkarma işlemlerinde"0" çarpma ve bölme işlemindeki "1" gibi etksiz elemandır. Olsa ne olur, olmasa ne olur? Kuru kalabalığın hizmetin ifası noktasında hiçbir olumlu katkısı olduğunu unutmayalım...

Ne zaman bizler bir imamın en azından bir doktor ya da bir mühendis kadar itibar sahibi bir konumda olduğunu keşfederiz o zaman kalite ve donanım bakımından nitelikli elemanları bu kurum içerisinde daha fazla görürüz.

Bence izin konusu olsun maaş konusu olsun amir memur ilişkisi olsun bunlardan çok daha büyük sorun, imamın her şeyden mahrum kalması 3,5 insanın bulunduğu dağda bayırdı görev yapması. Kendisini boşver karısı çoluğu çocuğu hastalansa hastaneye gidememesi. Sosyal hayatının sıfır olması.

Keşke imkanım olsada başka bir iş yapsam. Kışın yollar kapatıyor sular donuyor su saatı patlıyor onla uğraş köyün dışındaki çeşmeden bidonlarla su getir. Elektrik gitsin 1 hafta daha neler neler. bunaldım sıkıldım kafayı yememek için kendimi zor tutuyorum. Allaha amdolsun yinede şükretmek lazım.

100.000 kişiyi aşan personel sayısı ile Diyanet İşleri Başkanlığı, önde gelen devlet kurumları arasında kendisine yer bulmaktadır. Bu kurumun gerek merkez gerekse taşrada görev alan din görevlileri tabiri caizse kurumun ağır işcisi başka bir ifadeyle lokomotifidir. Din görevlilerinin her manada olumlu katkısı kurumun prestij ve imajını yükseltir iken, motivasyon eksikliğine bağlı olumsuz tutum ve davranışlar, kuruma olan saygıyı azaltmaktadır. Böyle bir gerçekten hareketle bizler günümüz din görevlilerinin problemlerini ve bu problemlerin çözümlenmesi için ciddi olarak zihin jimnastiği yapmak zorundayız. Bu bağlamda tespit edebildiğimiz problemler şunlardır:

2-YETERLİLİK PROBLEMİ: Din görevlisinin görevi toplumu din konusunda aydınlatmak, hurafelerden ve bidatlardan arındırılmış bilgileri toplumla paylaşmak suretiyle toplumsal dönüşümü sağlamaktır. Böyle bir ideal ise ancak kendisini yetiştirmiş donanımlı bireyler tarafından gerçekleştirilebilir. Bu bağlamda gerek imam-hatip liselerinde gerekse İlahiyat fakültelerine devam eden bireylere bu ideal verilmelidir. Özellikle 28 Şubat Post-modern darbe sonrası imam-hatipler ya kapandı ya da nitelikli elemanların ilk tercihi olma pozisyonunu kaybetti. Böyle bir durum ister istemez kuruma alınacak din görevlilerinin kalitesi üzerinde olumsuz etki yaptı. Aslında 28 Şubattan öncede böyle bir sıkıntı mevcut idi. Çünkü İmam-Hatibe gelen öğrenciler ya doktor, ya mühendis ya da avukat olmak istiyordu. Nitelikli bir imam ya da vaiz veyahut müftü olmak isteyenlerin sayısı oldukça az idi. Bu nedenle imam-hatip yılları parlak geçmemiş, ticaret hayatında da dikiş tutturamamış kimseler din görevlisi olmayı-kerhende olsa" tercih etti. Bu yüzden yeterlilik belgesine sahip ancak zihinsel olarak yetersiz insanlar din görevlisi oldu. Hepimiz kaliteli, çalışkan ve iyi bir Müslüman öğrencinin doktor, kaymakam, vali, mühendis olmasını zihnimize yerleştirdik ancak her ne hikmetse başarılı çalışkan bir din görevlisi tipi zihnimize pek oturmadı. Bu noktada belirleyici olan şey, idealizm değil toplumsal beğeniler ve maddi çıkarlar oldu. Halbuki, çalışkan, azimli, entellektüel zihniyete sahip din görevlileri toplumu bir mühendis ya da bir doktordan daha çok etkiliyebilirdi. Ancak bizler kısa süreli edinimleri, uzun ve zahmetli edinimlere tercih ederek böyle bir fırsatı kaçırdık.

hocam yazdıklarınıza katılıyorum. basta kendisine saygısı olan din görevlilerine ihtiyaç var.

3- ÖZGÜVEN PROBLEMİ:Bazı din görevlileri kendilerine ne iş yaptıkları sorulduğu vakit kaçamak cevaplarla suali geçiştirme yolunu seçiyorlar. Böyle bir durumun iki şekilde izahı vardır 1-Ya bana dini anlamda bir soru yöneltilirse endişesi 2-Mesleğini açıklamaktan utanma. Neden hangisi olursa olsun iki durumda da bu tarz bir davranış sergileyen din görevlisinde özgüven problemi var demektir. Özgüven hangi meslekte olursa olsun o mesleğin icra edilmesi için elzem olan bir duygudur. Özgüveni olmayan insanlar hala yapacakları meslek hususunda tercih imkan ve kabiliyetine sahip olmayan kimselerdir. Kendi mesleğini benimsemeyen, özümsemeyen tabiri caiz ise bir işkence ve angarya olarak gören kimselerde özgüven yoktur. Çünkü bu insanlar için halihazırda yaptıkları meslekler bir sıçrama taşıdır. Her an başka kurumlara geçme psikoloıjisini taşırlar. Böyle bir psikoloji ise kendini geliştirme kaygısına engel olur. Öte yandan kendi mesleğine her geçen gün yabancılaşır ve nihayetinde yaptığı meslek kendisi için yabancı bir çalışma alanı haline gelir. Nihayetinde yaptığı mesleğin kendi nazarında hiç değeri kalmamıştır. Bütün insanlar nazarında da aynı düşüncelerin olduğunu zannederek mesleğinden utanır ve saklar hale gelir. Bu ise; özgüven kaybından başka birşey değildir.

1-İMAJ PROBLEMİ: Türk Edebiyatında Halide Edip Adıvar'ın "Vurun Kahpeye" adlı romanının beyaz perdeye uyarlanması ile birlikte en azından belli bir kesmin zihninde "olumsuz din görevlisi imajı" yerleştirilmeye çalışılmıştır. Daha sonra yazılan ve Kemal Tahir'e ait "Bozkırdaki Çekirdek" adlı roman ile olumsuz imaj daha da derinleştirilmek istenmiştir. Dinin hertürlü ilerlemenin önünde bir engel teşkil ettiğini düşünenler, dinin dönüştürülmesi maksadıyla Pozitivizm'i kurtarıcı olarak görmüşler, onun verileri doğrultusunda dine ve dindarlara saldırmayı bir amaç edinmişlerdir. Bu manada dinin yaşanması noktasında topluma rehberlik eden din görevlilerinin kötülenmesi, tahkir edilmesi ve neticede düşük karakterli din görevlisi imajını zihinlere yerleştirmek için özel gayret sarf etmişler bu manada hocalardan doğan boşluğu kendileri gibi düşünen öğretmenler layık görmüşlerdir. Genelde bu senaryo dahilinde kötü bir imaj oluşturmaya çalışılmış, dinden uzak öğretmenler; çağdaş, hoşgörülü, fedakar, bilgili insanlar olarak takdim edilirken aynı köyde görev yapan hoca efendi ise, yobaz, bağnaz, cahil, hain, çıkarcı olarak sunulmuştur. Böyle bir imaj bile din görevlisinin -marjinal bir kesmi bir kenara bırakacak olursak- toplum nazarında değerini azaltmamıştır. O halde günümüzde imaj noktasında yaşadığımız sıkıntıda geçmişin az ve sınırlı bir etkisi bulunmaktadır. O halde olumsuz imaj noktasında yaşadığımız sıkıntı bireysel hata ya da yanlışların toplum tarafından yaygın bir tavır olarak algılanması sorunudur. Şu an toplumda var olan: "çok yiyen, vermeye değil de almaya alışmış, paraya tamah eden din görevlisi"imajı ciddi bir sıkıntı olarak karşımıza çıkmalıdır. Oysa ki; insanların zihninde bu imaja aykırı din görevlisi sayıca fazla olmasına rağmen maalesef bu imaj hala canlılığını korumaktadır...

s. a sayın hocam yazdıklarınıza katılmamak elde değil. bu kuruma çok nitelikli arkadaşlar seçilmelidir.