şiirin gerisini de okuyabilmeyi çok isterdim uluda. paylaşırsan sevinirim.

Yazmak, büyülü bir sözcük benim için.. iyi yazanlara her zaman hayranım..

şey acaba lal bu başlık kişisel mi?

biraz öyle geldi yanlış anlamayınız lütfen..

koskoca bir kitabın ilk satırları başlıyor bazen içimde. tam dile geldim derken birdenbire susukunluğun esareti başlıyor yeniden. konuşabilmek için kelimeler mi satın almalıyım diyorum kendime. belki söscüklerim eksiktir içime diyorum, dönüp rafa bakıyorum binlerce sözcük... hayretlerde kalıyorum. nasıl oluyor da bir cümle kuramıyorum diyorum kendime. yeniden suskunluğun sessiz limanlarında kalıyorum acıyarak dilsizliğime...

yazmaya her niyetlendiğimde

Yazmak bir yolculuktur kendine doğru yaptığın, duygularını düşüncelerini yeniden tanıdığın.

içimde birikenler

penthos arkadaşım paylaşmak istemeseydim suskunluğumun çaresizliğini, düşlerimi yorgan misali üstüme örter dilimi uyuturdum.

Çıkış yolunu bulmazsan kaybolursun...

hasretler içindeyim

sen geliyorsun aklıma

yıllardır birkaç satır

tonlarca ağır

ya ben yazıya veda ettim ya da yazı bana...

Neden yazarız, neden yazıyoruz?

Bir kaos, bir kriz kendinde yeni açılımlar yapmanı sağlayan...

gerçekte

teşekkür ederim ebr-i nisan. inanın ben de özledim.

aklımdakiler de

Hoş geldin lal seni burada görmeyi özlemiştik:)

yazmak gerçekten bir deliliğin zirvesinde olmayı gerektiriyor benim için de. belki de artık deli değilim. olmak istediğimden de emin değilim. hiç bitmeyen bir kabusun içinde olduğum bir zamanlar dilimin ucuna kendiliğinden iniyordu sözcükler. oysa şimdi düşlerimin en derin mahzenlerinde bile bulamıyorum sözcükleri birbirine bağlayan o bilinmez hali.

bağır yüreğim bağır

Bir çoğumuzun düşünde olur yazmak.. bir baş yapıt yaratmak...

bunca düşünüşe

yazabilseydim

belki de benim kadar büyütmemek gerekiyor bu olguyu.. o kadar da zor değildir yazmak.. mükemmeliyetçiliğin takıntısında kalmak da köreltir yeteneği..

Bence yazı ayrı bir tekniği, ruhu, kapasiteyi ve çok okumayı gerektiriyor..

işte binlerce kelimenin dilimde yuva yaptığı bir an daha..

hata etmiş olur muyuz..:?

delilik mi daha kötü yoksa sessizlik mi bilemiyorum şimdi. ikisi bir arada olamıyor yazık ki benim için...

Çıkış yolunu bulduğundaysa yeni bir labirente girersin...

İçimizde kurt var sanırım. Bir yanımız yazacaklarımızı aktarma heyecanı duyarken diğer yanımız tüm satırlarımızı kemiriyor. Ya toplu bir temizlik yapmalı ya da kemirme anlarından evvel tüm satırları kağıdıyla buluşturmalı...

Edebiyat kadar psikolojiyle, tarihle, felsefeyle, sosyoloji ile yani hayatın her alanı ile ilgili haşır neşir olmak gerekiyor.. o halde yazmak için kapasite kadar birikim de önemli.. tabi bunlar benim düşüncelerim.. yetersiz ve yanlış da olabilir..

susuyorum...

yazmak hususunda sana da ilina'ya da hak vermemek mümkün değil.

bunca düşe rağmen..:((

Bilgisayarındaki boş "word" ekranına saatlerce baktım. Cursor'ın yanıp sönmesine takılmıştı gözlerim. Yazmaya başlıyacaktım. Amacım felsefe yapmak değildi, anı paylaşmak da değil, diğerlerinin okuması için değil. Aslında tek amacım biraz da üzerinde düşünmekti herşeyin. Anlamaktı olan biteni. Anlamaya çalışırken havada duran taşları yerine oturtacaktı belkide. Acılarımı, nefretimi içimden atmaktı. Bu anlık yazılar oluşurken cümle cümle, kendisimi daha somut analiz edebilecektim. Ahh birde parmaklarım klavyenin tuşlarına dokunup da düşüncelerimi tam anlamıyla ifade etmeye başlayabilsem. Yazacaktım belki acemice, özentisizce ama kendi düşüncelerimi yazarak keşfedebilecektim.

Yazmak, hiç beklemediğimiz ayrıntılarda takılmayı, şizofrenik vaka derecesinde şüphe ve merak etmeyi gerektiriyor.. biraz da zeka ister yazmak.. edebi zeka ve yetenek elbette.. yazmak için biraz da "deli" olmak gerekiyor:)biraz "derviş".. biraz da "sıradışı".. yoksa nasıl farklı şeyler çıkar ki bu kuyudan..

yani paylaşımda bulunsak

uçuveriyor bir anda

Ne zaman iyi bir roman okusam mutlaka ben de yazacağım dediğim çok olmuştur.. hala oluyor.. Vedat Türkali'yi okuyorum.. yeni keşfettiğim bu yazar ve onun ilginç, zeki, akıcı üslubu beni O'na şimdiden hayran bıraktı.. O'nu okuyunca bir kez daha yazma isteği nüksetti içimde.. yaşlandığımda artık:))

Dile gelmeyen ne çok şey var etrafımızda. Kimi zaman avaz avaz haykırmak isterin yapamazsın. Bir güç tutar bizi dillerimiz lal olur. Ne kadar çok istesek de söyleyemeyiz... Boğazımızda düğümlenir adeta, harfler kelimeleri oluşturamaz, kelimeler cümleleri sadece yutkunursun... Bir türlü toparlıyamazsın yüreğini, küçük bir utanç tebessümle şeyy dersin.. Neydi o şey bir çok anlam taşırdı aslında. Bütün soru burdaya söylüyemedim bir türlü.. Sadece iki kelime...

Dilerim ki yazma tutkusu olan herkes kendi düşünü gerçekleştirir..

paylaşımlarınızdan memnuniyet duyacağımdan emin olabilirsiniz.

Ya dil.. üslup... düşüncenin zenginliği... cümlelerdeki akıcılık.. okunabilirlik derecesi.. o halde yazmak denemeye değer de olsa yazmak için biraz da riski göze almak gerekiyor..

yitirilmiş sözcüklerle bakıyor şimdi zaman. anlar suskun, ruh yorgun... düşünceler de el çakmiş zaten. nereye bu gidiş?

yazamıyorum bu yüzden

Yazmaya başlamadan önce uzaktan bu satırları okuyup da yazmayanlara ya da yazmak isteyip de yazamayanlara selam olsun.

artık gelmez miydi beklenen

şimdi belki, şu an sessizce köşesine çekilmiş bu faaliyet içinde olanlarımız bile vardır aramızda:)

Yazmak bir labirentin içinde kaybolmaktır...