Bazen, dilinin ucuna kadar gelip haykıramadığın sözler boğar nefessiz kalırsın...

Bazen keyifli dedikoducuların seslerini kuma gömesin gelir.

Bazen, vay be neler neler olabiliyormuş der şaşarsın kendince.

Bazen vergi mükellefi bir ayının sonsuz kış uykusuna dalmasını dilersin.

Bazen, karanlıkların içinden bir ateş böceği aydınlatır yolunu, çıkarır seni çıkmaz yolların kıvrımsı köşelerinden...

Bazen zamanın kum taneleri gibi avucundan sıyrıldığını kayıp gittiğini görür ardından bakarsın salakça.

Bazen bir kaç rapunzelin saçlarını bonus kafa yapasın gelir.

Bazen on puanlık uzman cevabı olduğunu bilsen bile cevabı verenin hatırsızlığına istinaden çöpe atmaktan vaz geçmezsin...

Bazen, sarı renkten kusasın gelir.

Bazen, mektup yazmak istersin sahibi belli olmayan...

Bazen haritadan yer beğenirsin gitmeye üşenirsin.

Bazen, kanatlarını saklarsın uçtuğun belli olmasın istersin...

Bazen bir rüzgar eser, üşüdüğünü mevsim değişince anlarsın...

Bazen, nefret solurken sırıtmak zorunda kalıp köpük köpük sinir saçarsın hücrelerine...

Bazen kırılır öfke, kendi suyunda kaynamaya başlar her şey...

Bazen, telefonun icat edilişine içinden türlü türlü methiyeler düzersin...

Bazen onlarca dosyaların arasında dosyaların bir parçası sanırsın kendini, bağ kurarsın kağıtlarla aptalca.

Bazen, söylenecek sözler birleşip sessizliğe yumruk atarken çıkardığı sesten ürker, dilini yutarsın...

olur bazen öyle

Bazen panterin neden pamuk şekere benzetildiğini sorgularsın.

Bazen yenik düşüyorsun...