kendime ahtım vardı her dem onu arayacağım diye... hep küçüklüğümde doğanın hengamesi bana inanılmaz huzur verici ve yaratıcı geliyordu sonra kopmalarda oldu herşey... kah içime işleyen bir acı söz kah derinlerimde beni yapayalnız bırakan sevgili oluverdi... yıllarım beni hep bir yerlerden bir yerlere taşıdı durdu futursuzca... umudumu çarmıhta isa misali yitirdim tanrı bana seslenmelerde meğer ne de yabancıymış.. meğer o düzenli kozmosun altında insanı yapayalnız bırakan ne vahim kaos varmış... kendimi vermelere adadım ama yaşam ağrısı sancısı boynuma aslıdı asılalı beri bir hüzün yaprağı oldu bedenim düşmelerde sonbaharı beklemeden rüzgarın kollarına bırakıverdi beni... şimdi kaosumu yaşıyorum umudum yüzyılların yorgunluğunda kaybolup gitti... bir canavara emanet edilen ruhuma ağıt yakasım gelir... gel ey nazlı aydınlık bütün gitmelere inat gel yaşayıversin içime işleyen yanlızlıklarım umudun kollarında. çimlere sırdaş bakışlarımı gökyüzüne adadım adayalı beri yeryüzünün küsmeleri beni hüznün diyarlarında kendimi paralıyası bitmezliklere mahkum etti... şimdi şaşırdım kendimi aramalarım neye gebe oldu neyi en beri istememle isteyeceğimin garip yalnızlığında başbaşa kaldım. yerlerde sürünen aklımın son nidası gel ey nazlı aydınlık... gel gitmelere yazgılı olsada manan gel... benide arıt cehennem kurnamda ruhumu azad et... gel ey nazlı aydınlık...