ha unutmadan, caf caf diye bir mizah dergisi var, nam-ı diğer islami mizah!

kiminizi ayırayım, çünkü korkarım idealist olmayan öğretmenlerin kutsal meslek zırhı içine saklanıp şirretleşmesinden.

30'uma kadar bürokrasi dedim ben de. kazanabileceğin bütün sınavları kazan, sonra ne olursan ol, akademisyen ol!

hayalim akademisyen olmaktı, "yazar" olmaktı.

bunu ifade ederken tabi ki küçümseme anlamı içermez.

muazzam bir başarı idi benim, ailem ve "çevre"m için!

pek çoklarını kızdırmak pahasına sormak lazım: öğretmenler ne işe yarar?

kiminizi ayırayım: hepiniz öyle değilsiniz.

Neden?

Benimki sadece merak?

öyle olanlarınız içindir sitemlerimiz.

ne olacak 30'umdan sonra, hiç bir şey belki.

sizin hayır bildiğinizde şer, şer bildiğinizde hayır olabilir

ama varsa bilsin ki kafa dengimdir.

öyle birşey tabi benim için, diğer dostları bilmem.

geçelim...

tek dertleri de "ek ders" ücretleri oluyor haliyle...

çünkü zıplamamızı engelleyen hayali cam tavanla kaplıyız!

inşallah iyi puanlar ve sonbaharda iyi kurumlar!

üç ay sonra yüksek lisansa başladım.

hep gurur duymuşumdur

eğitim sadece okulda değil

neden isimli kardeşim

olur muyum olmaz mıyım bilemem, ama çalışıyorum bunun için.

şahsen dokuz zayıfla imam hatibten kovulmuş olsam bile

ilk hayal kırıklığım bundan bir yıl sonra idi: akademisyenlik sınavında her anlamda herkesten yüksek notlar almama karşın, mülakatta hangi liseyi bitirdiğimden başka soru sorulmadı bana! sonra kapı gösterildi tabii.

hakim olsam mesela veya sayıştay denetçisi, bırakır gider miyim?

bir yıl sonra memur oldum, allah kpssden razı olsun.

Bir şeyi anlayamıyorum,?imam hatipli olmaktan onur duymak, imam hatipli olduğunu sıkılmadan söyleyebilmek? bu cümle neden kurulur? Gereği nedir? Neden bir kız meslek, motor meslek, sağlık meslek liseli tanıdığımızda bu sözü söylemeye gerek duymayız da imam hatip meslek liseliyi duyunca söyleme gereği duyarız? Bu hep düşündüğüm hiç cevaplayamadığım bir soru. Neden, ne farkı var diğerlerinden? Onlardan daha alçak bir seviyedeyse neden riyakarlık eder de bu sözlerle yükseltiriz, onlardan yüksekse bunu söylemeye yine de neden gerek duyarız, diğerlerini küçümsemek değildir sanırım niyetimiz?

Aile olarak 7 kişiyiz. Annem hariç hepimiz imam hatipliyiz. bundan bir gün bile utanmadim, sıkılmadım. hepimizde Allaha şukur iyi yerlerdeyiz. cok şukur mutluyuz.

öğretmenlik kutsal bir meslek değil, başını soktukları bir "iş" onlar için.

bazen iyi, bazen kötü olsa da

başlık sahibi kardeşim boş yere üzülüyorsun derim

şu bir gerçek ki

imam hatibli olmak bir ayrıcalıktır

vatan, millet, din, iman, gençlik için ne yapabiliriz

ilk yılımda üniversiteyi kazandım, liseden mezun olduktan üç ay sonra üniversiteye başladım, yıl 2000, bölüm kamu yönetimi!

beyler bayanlar, yeter artık şu özlük hakları meseleniz, bu ülkenin çocukları için bir şeyler yapabilirmisiniz artık?

akademisyen olmak için hangi makamları bırakabileceğimi.

sistemini kurmuş, demokrasisini oturtmuş, toplumunu belirli dini ve ahlaki normlarda eşitlemiş bir kuzey avrupa ülkesinde doğmamış olmaya hayıflanmamın sebebi, Türkiye'de, Bu Ülke'de hiç bir şeyin standardının olmaması.

bu "iş"çilerden sonra geri kalanlarda çiçek-böcek internetten eş-izdivaç ya da becayiş-tayin derdinde.

gülmekten ölmeyi vaat etmiyor, ama başka çok şey vaat ediyor.

bizi yıldırmıyor bilakis bize azim veriyor...

herşeyde bir hayır vardır

aslında sormak lazım: okullar ne işe yarar?

bakıyorum, iki buçuk yıl olmuş memur olalı. haziran sonu kpss, varımız yoğumuz o zaten.

liseden başarılı bir biçimde mezun olmak yetmiyor össyi kazanmaya. ya da ankaradan mezun değilsen üniversiteyi başarılı biçimde bitirmen yetmiyor kpssyi ve sonrasındaki sınavları kazanmak için. yıllardır özenle "ankara" üniversitelerinin kamu sınavlarında açık ara hakimiyet kurmasının sebebi, sınavların ankara üniversitelerindeki dersler, kitaplar, hocalar ekseninde şekillenmesi. sınavı yapanın yetiştirdiği çocuklar kazanacak tabii o sınavları. taşralı bir çocuk nerden kazanacak? şimdi şimdi aşmaya çalışıyoruz bu çemberi. zehir gibi taşralı çocuklar rahmet okutmaya başladı "ankara"lılara!

yeter ki içinde azıcık ışık olsun

ama hayalim bu değildi!

afrikada doğmamış olduğum için seviniyorum, ama norveçte doğmamış olduğum için üzülüyorum.

2004'te mezun oldum birincilikle, plaketimi vali'nin elinden alarak.

o kadar dernek, vakıf kaliteli insan arıyor

bizim oraların jargonuyla, dava arkadaşımdır, bunu bilsin kafi.

bir imam-hatipliyim ben, ama rüyamda gördüğüm herşeyi yapabildim, şanslıyım.

merakım bu ve bunu görmek istiyorum.

küçükte olsa karanlıkta ışık olmak lazım

5n 1k derlemesini kendimize uyarlayalım

yarısı "öğretmen" olabildiğine değil "iş" bulabildiğine seviniyor hala!

hemen şimdi...

Allah cc artırsın.

kendimize bir iyilik yapalım

imam hatip yasağını tabi ki kınıyorum

Allaha herkese bu mutluluğu nasip etsin inşallah...

Onca okul okuyoruz, sınavlarda başarılı olmak için okullarda öğrendiğimiz her şeyi unutmamız ve özel çalışmalarla sınavda başarılı olma seviyesine gelmemiz gerekiyor.

daha da ileri gidersek

önümüz açık olsun

eskinin idealistleri nerde bilmiyorum.

ilginç bir konuya temas eylemişin

bir imam hatipli olarak ama yasaklar

"hamza" köşesini bilen var mı, o köşeyi okuyunca kendini şöyle bir silkeleyen var mı aranızda bilmem.

bu ülkede hayal kurmak zor, hayalleri gerçekleştirmekten daha zor.

olmadı, deniz baykalın tabiriyle "oldurmadılar"!

açıklanmaz yaşanır derler ya

bir çiçeğe su vermek için bahçıvan olmak gerekmez

imam hatipli olman çok güzel heleki böyle onunla guru duyman ve onu savunman.

saygılar

kendime verdiğim bir söz bu: nereleri kazanabileceğimi görmek istiyorum ve nelerden fedakarlık edebileceğimi.

karanlığa küfretmeyle yollar bitmez