Bi yandan içip, bi yandan şarkıyı dinliyorum...

insanın, sevgisinin ölçüsünü dahi paylaşmakta zorlandığı ana-babası olması ne güzel...

herkezin bir imtihanı var bu hayatta seninkide ailenle..

bende hep sessizce ağladım. biri ağladığımı gördüğü vakit saldırganlaştım. güçlü görünmek benim için çok önemli. hep güçlü görünmek zorunda olduğum için sessizce kmse görmeden ağladım. hatta öyle ki ağlamayı unuttum.

Ve bir gün nihayet tayin talepleri onaylanır adil ve yüksek yerlerce. Talepte bulunan her insanın gönlüne göre verir Allah. . Sevinç gözyaşlarına boğulurlar gözümün önünde kadın-erkek. "hayırlı olsun. Allah gönlüne göre verdi" demek düşer sana..

Yalnız değilsin

O yasa kadar kabullenmis olmaniz lazim takmayin hakkinizi elbet alirsiniz Bir gun.

<i> Ben hiç ağlamadım. Bundan sonra da hiç ağlamayacağım.. </i>

bu da bir imtihan size, geçer elbet, Rabbim yardım etsin..

<i>Ben hiç ağlamadım..</i>

Ve sadece bir kişinin talebi onay görmez koskaca Koordinatörlükte. O kişi sensin dostum..

aileler ayrım yapmazmış... nah yapmazmış. bal gibi de yaparlar azizim bal gibi.

seni evlatlık aldıktan sonra gerçek çocukları doğmuş bence çokta kafana takma kendi ayakların üstünde durabiliyorsan senin bir kimsenin sevgisine ihtiyacın yok sevgi görmek istiyorsan kendi aileni kur

Off ulan...

bence bir anne babanın evladına yapabileceği en büyük kötülük ayrımcılıktır. 30 yaşındayım ve kendimi bildim bileli, iliklerime kadar yaşadım bu hissi. nedeni yok, açıklaması yok, söyleyince ispatı yok, daha doğrusu yoktu artık ispatı da var. tabağa konulan yemekten, hitap şekline, bakıştan konuşmaya kadar.. neden be anne, neden baba. keşke bi neden olsaydı... işte bu yüzden ben hep sessiz ağlarım... çünkü güçlü görünmek zorundayım..

Belki de sesli ağlamalısın...

Ekmek musaf çarpsın ironi ayağı filan yok...

ailenin kutsallığını bu yüzden kabul etmem. aile kutsallığı denen şeye itibar etmem.

iyidir ağlamak kalbi yumuşatır...

Kardeşlerim öz o kesin de niye ben üveyim acaba.. :)

Acaba ben üvey miyim üvey miyim diye diye bu yaşa geldim, hala da üvey muamalesi görüyorum.. :))

Yalnız değilsin ben de hep kendimi çocukluğumdan bu yana ''üvey evlat'' olarak sorgulamaktan geri alamıyorum..