'Sevdiğim herkes ölmüşse kendimde öleyim' mantığı çok katı/kısır bir mantık, o anki ruh hali çok kötüdür mutlaka ama ölmek akıldan geçirilse dahi bunu yapmak mesele.

Asla.

Bir de hayatla olan bağlarımız sadece yakınlarımızdan ibaret değil..

Yaktı ama o da öldü sonuçta :)

İnsanlara bel bağlamamışsan ölmeyi istemezsin. Ölüm zaten var. Ve iyi ki de var ama bizim tercihimiz olamayacak kadar da uhrevi. Ümitsizlik bile kötü değil intihar kadar!

Kendini aldatmak bana göre ama bakın altını çiziyorum :) BANA GÖRE saçmalıktır, gereksizliktir...

sadece ben

insanlar, okyanusta sadece üzerinde ayakta durabilecekleri bir tahta parçasında dahi dursalar ve yardım gelmeyeceğinden kesin emin olsalar dahi, aç-susuz-uykusuz, dayanabilecekleri kadar dayanıp yaşamayı seçerler de 'bir an önce öleyim' diye okyanus sularına bırakmazlar kendilerini.

ne zaman irdelemeyi bırakacaksın herşeyi?

aksi olmaz mı peki? olur da pek az olur bence.

Umut mu?

ben de dahil herkes benim imtihanımın ve senin imtihanının ve herkesin imtihanın bi parçası ise..

?Eğer gerçekten, sevdiğiniz herkes hatta herkes ölmüşken günlük yaşamınızı mükemmel bir şekilde devam ettirip, içinizde bir umutla yaşamaya devam edebilir misiniz, Yoksa herkes gibi ölüp kurtulmak mı istersiniz?

Yaşamak ne için?Niçin yaşar insan?

Umut etmek insanı hayata bağlayan etkenlerden. Ve insan öyle bir canlı ki unutur, unutmam dediği etkenler bile zaman içerisinde kabuk bağlar, etkisini yitirir ve eskisi kadar acıtmaz insanı. Olmaz diye bir şey yok. Belki ileride daha çok sevdiğim insanlar olacak. Ki yaşama sebebim sadece sevdiklerim midir?

Kesinlikle ölmek isterim...

insanın içindeki dünya sevgisi varken.. Kimse kolay kolay ölmeyi istemez.. 90 yaşındaki insan bile 100 yaşına kadar keşke yaşabilsem diye düşünür.. Yoksa insanoğlu hala oturup da ölümsüzlüğün yollarını aramazdı..

Hiç mi hesap sormazlar sana, hiç mi konuşmazlar yüreğinle?

Ölmek istemekle olacak şey değil, yani o kadar da kolay değil, her şeyin bir vakti var; o vakte kadar yaşa, ölüm saatini şaşmaz..

1,3,5.. gün ya sonra ne için kime neye beklim?

Karanlığa bir ışık yak!

umut tabi ki kendini aldatmaktır. ama insan aldanmayı da ister yani? :)

sen beni görmeyeceksin ki bu umrumda değil ben göreceğim

Bırakırlar belkide.. Ben bırakırım çünkü...

Gülüşümü esir aldın o gözlerde, emanetimdir sana, onlara iyi bak.

İnsanoğlu, yaratılışı gereği ölümü bile kabullenen bir varlık.. Ne kadar sevdiklerimizi kaybetsek de yaşamaya devam edebiliyoruz.. Unutuyormuyuz.. Hayır.. İçimizdeki acısı, sızısı geçmiyor.. Yeri geldiğinde içimizde bir kor gibi büyüyor.. Ama ölmeyi düşünmüyoruz.. Hala gülebiliyoruz.. Yeri geliyor hayata daha sıkı sarılıyoruz.

bu sınavda ben hariç herken sınavı bitirip çıkmışsa, acaba ben mi yanlış yapıyorum sorusunu kendime sorarım fakat cevaplanmayı bbekleyen bir sürü soruda varsa ve imtihanını kazanman doğru yanıtlarına bağlıysa süreyi, sonuna kadar değerlendirmenin daha akıl karı olduğunu kabullenirim.

Umut diye birşey ancak kendini kandırmaktır o konumda...

artık ben var ben

İyi niyet bekleme benden

yaşama içgüdüsü parlak bir kılıç kadar keskindir çünkü.

Neyin garantisi varki hayatta yaşamanın garantisi olsun...

Aynalara bakıp da gözlerinden nasıl kaçıyorsun bir kendine sor?

Kendime şu an sorduğum soru ''neden hala uyumadın!'' :)

yeter.

Ne zaman akıllanacaksın?

Sıkıntı yok. Seni görmeye geleceğim sadece özledim çok özledim

Sordum

Acı çekerek ölmektese kendimi derin sulara bırakmayı yeğlerim herzaman...

Belki bir zaman ölmek isteriz ama sadece anlıktır.. Biraz etkisinden kurtulunca yaşama daha sıkı sarılırız.. Biz unutan, herşeye alışan canlılarız..

insan en umutsuz anda bile umut eder. yanılmış olmayı diler. bu yüzden atamaz kendini. zordur.

"umut kötülüklerin en kötüsüdür; acıyı uzatır" der nietzsche.

Ölmek bu durumda kolayı seçmek olur ama umutsuz da yaşanmaz, umudun bittiyse kötü işte. Beslemelisin umudunu. İnsanın yaşama nedenlerinden biri sevgiye ulaşma isteği.

Ben genellikle gerçekçi olmayı yeğlerim herzaman...

Bizi seven birileri yada sevdiklerim olmazsa yaşamayayım mı?

Hesabı kesip yatalım.

Atarım seve seve atarım..