Anlamadığım bir şey var.

İnsanlarda kendini tanımlama gayreti var, tanımsızlıktan korkma ve kaçma gayreti. "Bir cemaata üye olmazsam olmaz, bir siyasi gruba üye olmam lazım, benim de bana benzeyenlerle bir grup oluşturmam gerekiyor" anlayışıyla aidiyet duygusu teslim alıyor insanlığı. Esasında sorumluluktan kaçmak var işin temelinde, bir çarkın dişlisi olmak var, kendini bir grupla, bir zümreyle birlikte tanımlamak ve farklı olmaktan, kendin olmaktan kaçmak var.

kıtirpiyoz yaşadığın durum normal bir durum emin ol herkese olur bu bazan kendini hiç bir yere ait hissetmezsin hiç kimse anlayamaz seni sanırsın bu bazan benim de başıma geliyor hiç bir yere sığmıyorum hiç bir yere ait olmuyorum ve kimsenin beni anlayacağını düşünmüyorum...

Menfaat gereği bir topluluğa katılmak aidiyet değil, sadece birlkteliktir. Ayrıca tek başınayken kişinin farkının bir anlamı yoktur, esas olan kalabalıkta farkları yitirmemek, kalabalığa farkları kabul ettirebilmektir.

Ve siz; düşüncelerin hakemi misiniz ki bu doğru, bu yanlış, bu yetersiz diyorsunuz?

gerçek insanlar içinde hep yanlızdır. kalabalıklar içinde bile sadece kendi sesını. duyar... çünkü onu anlayan gerçek insanlar yoktur artık...

Silinmesinden kastım ise dilimin farklı olduğunu?üstün demiyorum- gördüğüm içindir. Ahengi bozmaya gerek yok!

her iki duygunun da bence iyi ve kötü yanları var. mesela ben çocukluğumdan beri anne babaya çok ait hissetmişimdir kendimi. şu yaşımda bile bir çok işe babam istemedi diye girmediğim oldu o derece. ben insanların arkadaşlıklarına, sevgilerine, iyi olabileceklerine dair inancımı kaybettiğim için, bu aidiyet bana bu konuda iyi etki yaptı. o kadar garip bir duyguki, bazen evden çıkıp başka bir yerde 1 saat oturup kitap falan okusam, ki okumayı çok severim, o kitaba konsantre olamıyorum anlayamıyorum orada yazılanları çünkü hep tehlikedeymişim gibi geliyor bana.

Siz dahil diğer yorumculara katılmak zorunda mıyım?

bazen de kendini bi yere o kadar çok ait hissedersin ki çekip gidemezsin bile :S

Eğer buraya bana yardıma geldiysen evine dön, ama eğer mücadeleyi 'kendi' mücadelenin bir parçası olarak görüyorsan birlikte bir şeyler yapabiliriz... Aborijin...

Yorumların ayakları pek yere basmıyor, insanlık tarihinin sivri örnekleriyle rekabete girmemize gerek yok.

gurup pskolojisi kötüdür bazen haddini aşar ve zıddını yaratır.. bölye insanlar değil mi cevrede..

Hiçbir yere, hiçbir zamana ait olmamak, var olmamaktır. Başıboşluktur. Ve bu durum hiç de masum değildir, tüm sorumluluklardan sıyrılmak anlamına gelir. Çünkü aidiyet bir duygudur ve kökeninde samimiyet vardır ve sorumluluk duygusunu beraberinde taşır.

aslında bütün genellemeler yanlıştır tıpkı suan benim yaptığım gibi..

kendine güvenin simgesidir. kendi kişiliğiyle de ayakta, hayatta kalabileceğinin cesurca ifadesi, sürü piskolojisine başkaldırıdır... hiçbir yere ait hissetmezsiniz kendinizi ne zamana, ne geçmişe, ne geleceğe ne de birine. bazen merak ettirir bu duygu acaba bir yere ait olanlar daha mı hırslı oluyor diye...

Kavramlar tek yönlü ele alındığı vakit ortaya bir yorum çıkmaz, ancak slogan çıkar.

Birey ait olmak ister, karşı cinsten birine, aileye, bir gruba, bir mesleğe. Ama herzaman bu dürtüler gerçekleşmeyebilir.

şu internetin gözü kör olsun :)

Günümüzde fazlasıyla ön plana çıkan ama farkedilmeyen duygu: aidiyet...

Tarihte nam salmış, ve günümüze kadar gelmiş olan yukarda bahsedilen düşünürlere, eğer birileri aidiyet hissi duymasaydı, O filozofları şimdi burda konuşamıyor olurduk. Kimse bilmezdi. Aidiyet hissiyel birielri, bir birliktelik oluşturmuş. Ve eserleriyle günümze taşımışlar, ne mutlu o taşıyıcılara da demek gerekiyor...

bunun kötü yanları da çok elbette, önüne açılan bir çok kapıyı insan bazen sebepsiz yere kapatıyor, bir çok fırsatı tepiyor. Dahası hayatta kazanmanın en önemli faktörlerinden biri olan risk alma konusunda büyük dezavantaj yaşıyor.

Samimiyetle bir ricam var; beğenmediğiniz tüm yorumlarımı siliniz.

Ait olmak bir bağlanma, körü körüne bir fikri savunma, bir kişiye anlamsızca destek olmak demek değildir bence. O saf bir şekilde içten gelen hevestir.

İnsan biryere ait olmak gereği hisseder. Ama birlikteliğe mecburdur. Bir topluluğa, bir cemaate, bir siyasi harekete katılabilir, ama ait hissetmeyebilir o birlikteliğe kendini.

kendini bilmek... bazen insan gercekleri ile yüzleşmeye korkuyor belkide bunu bastırmak istiyor bi yerlere ait olmakla aynılaşmak tabii pek hoş değil bütün kavgalar benzer insanlar tarafından cıkiyor insan aklı bir birinin ayni olan iki şeyi anlayamaz ve bunu tek görmek ister bu temel prensip gruplar arası şiddetli mücadelenin başlamasını tetikler bir süre sonra nedene yani mücadeleye dönüşür aynılaşma sürecinin sonuna doğru çatışma başlar Savaşan tüm guruplar en temel basamaklarda birbiriyle benzerlik veya aynılaşma içindedir..

celişkili:)

Sanırım herkesin Sartre olması, herkesin Turgut Özben olması bekleniyor. Esas olan topluma direnemeyip kaybolan Sartre, Turgut omak değil; Raskolnikov'u toplumla barıştırabilen Dostoyevski olabilmektir!

İlle de bir dini cemaata, tarikata, bir siyasi gruba, bir spor kulübüne, herhangi bir fun cluba üye olmak zorundaymışsınız gibi üzerinizde bir çevre baskısı oluşturuluyor.

Aidiyet korku kültürü neticesinde şekillenmiş bir psikolojik eylemdir bence. Bu konuda bilimsel bir dayanağım yok, lakin ait olma duygusu, geçmişten günümüze, yukarda arkadaşımızın dediği gibi, bir nevi birliktelik kurma eğiliminin dürtüsüdür. Birliketlik ve aidiyet farklı kavramlardır aslında. Birisi soyut, fikri anlamdan öte değilken, birliktelik, fiziksel bir eylemi, mekan ve zamanda ortaklığı betimler zannımca.

Cümlelerde herhangi bir iddia yok, sizinkiler gibi hüküm cümlesi. Ezber ürünü olmadığı, farklılık iddiası taşımadığı, daha önemlisi ise herhangi bir kitlenin söylemlerinden uyarlama değil, bana ait bir anlam taşıdığı için bu kadar kesin!

hani bir fotoğraf çektirilirken herkes yerini alır da sen unutulursun ya, ve biri bunu fark eder ''sen de gelsene'' der ya. hani o fotoğrafa iliştilmiş bir nesne gibi hissedersin ya kendini işte öyle..

Saygıyla kalın...

Bu manada aidiyet içten gelen, huzur bulacağı bir birliktelik tablosu yapabilme hevesidir. Farklı olabilmek uğruna yapıyorsa bu tabloyu, o sadece riyadır.

nereye gitsem bir ıssızlık duygusu, yabancı hissetmek kendini ortama... sahi size de oluyor mu?

Ne mutlu aidiyet duygusunu yenmişlere; ne mutlu Sokrates'e, ne mutlu Mansur'a, ne mutlu tüm tutunamayanlara!..

Polemik yaratmak niyetimin olmadığının ispatı olarak da, aidiyet kavramına haksızlık edildiğini yineleyeceğim. Tüm değerlerden azade olmanın neresi savunulabilir anlamıyorum. Bireye ve topluma güç ve güven veren bu duygunun sürü psikolojisinin bir yansıması olduğunu iddia etmek abesle iştigaldir. Konu öylesine geniş ki; bir şehre, bir eşyaya, bir düşünceye, bir duyguya, ülkeye, millete? aidiyet. Bunların insanın varlığını esir aldığı iddialarına karşın, bunların insana kimlik kazandırdığı iddiasındayım.