Aldığın her nefesi tüm hücrelerinle hissedercesine, sevinçlere ruhunla gülümsercesine...

Karamsarlık değil bu gerçekçiliktir bence. Ve hayatı daha dolu dolu yaşayabilmek için ihtiyaçtır belki de.

Ölümü yeterince kabullendiniz mi?

Bedenim; Sonsuzluk yolculuğuna uçarken geride bıraktığım koza,

Olmak istediğiniz yerde oldunuz mu?

Yaşamak istediğiniz yerde yaşayabildiniz mi?

Normal midir bu düşündüklerim diye sormayacağım, ne zaman kısmen duyan olsa bunu karamsarlık olarak nitelendirip hemen öğütlere tavsiyelere başlıyorlar...

Koza, kelebek deyince üstüme alınıp geldim.. karamsarlık gibi değil aksine çok hoşuma gitti. mezarımın denize bakan bir yamaçta olmasını istedim hep... yaşamı istediğimiz gibi yaşamadık belki, belki olmak istedğimiz yerde de olamadık çoğu zaman ama ölünce en azından mezarımız sevdiğimiz biryerde olsa...

olmak istediğim yerde çoğu zaman oldum da olmadım da, ama hep yanımda yanlış kişiler vardı, sanırım bu yüzden yanlış ata oynadım :/

Ruhum; Ölümsüz bir kelebek,

Ölüm O'ndan bir merhamet...

Sen hiç düşündün mü mezar taşındaki yazıyı?

Her zaman istemişimdir mezar yerimi seçeyim, sonra hayal edeyim, tabutumun taşındığını, oraya getirildiğini, az sonra üzerime toprak atıldığını, birkaç gözden akan birkaç damla gözyaşını...

O kadar ki; mezar yerinizi seçtiniz mi?

Ve bazen Hint felsefesi gerçek olur; ruh bedende hapsolur...

Memleketimden uzakta olduğum ve bulunduğum şehirde ömür boyu kalıp kalamayacağımı, hatta herhangi bir şehirde durup ömrümü tamamlayabileceğimi sanmadığım için bu düşüncemi "hayata! Geçiremedim":)