Çocukları yedi yaşına geldiğinde, ona verdikleri onca emeğe rağmen hala aşırı derecede duygusal, herşeye ağlayan, en küçük şeyde bile yardım isteyen bir çocuktur. Stephen Covey ve eşi bu durumu masaya yatırırlar ve nerde hata yaptıklarını bulmaya çalışırlar. Bulurlarda...

Yanlış seçim yapma riski fazladır mesela

Kesin çizgilerle ayrılan bir fark değildir bu. Duyarlı olmak bazen doğuştan gelen bir içgüdü ilede olur ve dışadönük, güçlü karakterlerde bolca bulunur. Onların yaşam evrelerinde taa çocukluklarından itibarende kendini gösterir. Lakin duyarlı olmak onların tekelinde değildir. İçedönük karakterlerde zamanla bu yaşam alışkanlığını kazanabilirler.

Duyarlılık bir erdemdir. Her insanın göstermesi gereken bir davranış. Her insan biraz gayret eder kendini hesaba çekerse, duyarlı olabilir.

Tercih hakkı kullanmadan ikisine de aynı puanı vereyim ben.:)

editörüm ne güzel söylemişsiniz. neticede duygusallık öyle ya da böyle herkesin özünde var olan bişeydir, illa da gözlenebilir olması gerekmiyor. içinde deprem kelimesi olan cümleniz herşeyi özetler zaten. insanı olgunlaştıran dolayısıyla duyarlılığını arttıran, duygusallığın böylesidir. dışarı yansıyan duygusallık etrafımızdakileri üzmekten ve karartmaktan başka bi işe yaramaz ve genelde -hatta her zaman- hataya götürür bizi. ama duygusallığın içimizde boğulmaya mahkum olan sesi o kadar yüksek çıkar ki bazen haklılığına inandırır bizi; o, yenildiğimiz andır.

Bunu farkettikten sonra bu çocuklarına saf sevgiyi verip, onun bir evlat olarak keyfini çıkarırken yardım istediğinde ise reddederler. Harika bileşim...

Stephen Covey'in çocuğu ile yaşadığı bu deneyimde de görüldüğü üzre, bir insanın duygusal yapısı ile kabullenilmesi ve saygı görmesi onun potansiyelini açığa çıkaran şalterdir...

hayatı seyrederken bulurlar kendilerini..

Bazı insanlar duygularını rahatça gösterebilirler, bazıları ise bunu güçsüzlük olarak algıladığı için, içinde saklı tutar. Duygusal insan çabuk incinir, yaralarının iyileşmesi daha uzun sürer. Başkalarının kendisini kanattığı yetmezmiş gibi, bir de kendi kanatır kendini. İçinde sevgi olan her kişi duyarlıdır ve duygusaldır.

Fakat böyle okunası yazıları arayanlar ve bulduğu an da tek bir kelimesini es geçmeden okuyanlar da var...

Uzun yazıları okuyamayanlar olabilir...

Oysa ki yaşam bir bütündür. Tüm renkleriyle bir bütün. Duygusal karakterlerin bu yap-bozun tamamlayıcı bir parçası olmasında şaşırtıcı olan ne olabilir ki...? Asıl şaşırtıcı olan, onların, toplumun güçlü karakterleri nezdinde, zayıf varlıklar olarak tanımlanmalarıdır.

Stephen Covey, Etkili İnsanların 7 Alışkanlığı isimli kitabında, içedönük, duygusal, herşeye ağlayan çocuğu ile yaşadıklarını anlatır.

her ikisi de gerekir aslında. duyarlı olan kişi aynı zamanda da duygusal olan kişidir

duyarlılıkla duygusallık arasında bağlantı kura bilen arkadalara bravo :)

Duyarlı olmak öğrenilebilir ama duygusal olmak öğrenilemez. Duyarlı olmak hem bir kişilik özelliğidir hemde sonradan öğrenilebilir. Duygusal olmak ise tamamen kişilikten kaynaklanan bir özelliktir.

keşke kısa yazsaydınız da okusaydık:)

Arasındaki fark nedir? Hangisini yeğlersiniz, siz hangisisiniz?

Saygılar

ince ilmeklerle örülmüş incecik kanatları hoyrat ortamlarda her an hırpalanmaya, kopartılmaya hazırdır. Çoğunlukla günün sonunda uçamaz olurlar. gecede çekilen sancıyla sabah yeniden doğarlar... gün gelir pes ederler.. o kırılgan ruhu bir fanusa sarıp sarmalayıp bir kenara bırakırlar.

Çocuklarına klasik toplumsal algı ile yaklaşmışlar, onun doğasını, varlığının ailelerindeki yerini ve güzelliğini göz ardı etmişlerdir. Onu bir evlat olarak, olduğu gibi sevmeyi es geçtiklerini farkederler. Tabi her yardım istediğinde ona el uzatmaklada hata yapmışlardır.

duygusal olmak her düzeyde artı getirmez özneldir mantığı içinde barındırmaz ve bile bile bazen hataya götürür insanı hemde göz göre göre. ama olmazsa olmazdır insan olmanın ana şartellerinden biridir.

Çocuk ilk zamanlar bocalar. Ama sevgiyi ve kabullenilmeyi hissettiğinden giderek ailesinden daha az yardım istemeye başlar. Son geldiği noktada ise bir genç olarak, okuduğu üniversitede bir klübün başkanı ve helikopter pilotu olur .

Toplumumuz, bu çarpık algıyı taşıyan anne babaların ve öğretmenlerin eli altında yetişmiş, içten içe onlardan ve hayattan intikam alma hırsını bilinçaltında canlı tutan gençlerle dolu. Varlıklarının bu öz parçasının kabullenilmemiş olması bunun için yeter sebep...

duygusallık kendimize kazandırıp kaybettirirken, duyarlılık kendimize çevremize kazandırır sadece duyarlılık zarar vermez asla...

Duyarlı olmak bir seçimdir, duygusal olmak bir kişilik özelliğidir.

kendine ait ruhları yanında değildir artık..

Kanaatimce;iki kavram birbirini tamamlar. Duygusallık, duyarlı olmaya etkendir.

Duygusalların gerçekten üzüldüğüne inanmam ben. Sadece üzüldüğüne değil gerçek merhameti tattığına, gerçekten ağladığına, gerçekten içinde fırtınalar koptuğuna inanasım gelmez. Bu tür duyguları dıştan değil içten yaşamak gerektiğine inanırım ve bunun için de reailist olmak gerektiğine tabii. İçindekileri yüz ifadesine ve göz yaşlarına yansıtmayan realistlerin iç dünyalarında romantiklerinkinden daha şiddetli depremler oluyordur eminim.

Duyarlılık özünde duygusallık yoksa tek başına hiç var olamaz.

Hangisine öncelik verelim derseniz duygusallığı tek geçerim her daim.

Duygusallığı yoğunluğuna yaşayan insanların karşılacakları sorunlar benzerdir.

Saygılar...

Duygusallık, bencilliğin bir göstergesidir bana göre. Göz yaşlarına hakim olamamak, merhamet duygusunu cömertçe önüne gelene sunma gösterileri yapmak.

duyarlılık daha önemlidir bana göre... duysusal davranarak hata yapabiliriz ama duyarlı olmak bu şekilde hareket etmek ilerde hata yapma ihtimalimizi azaltır

duyarlılık daha makul olanıdır bence, duygusallığın bana kaybettirdiği çok şey vardır. Buna da şükretmek lazım, ya duygusuz, hissiz biri olsaydım.

zaten duygusalsanız duyarlı olmak içten bile deıldır

Kanımca, herkes duygusal olamaz ama duyarlı olabilir sn. selenay...

Duyarlılık bana göre. Duyarlılık duygusallığa göre daha geniş ve içi doldurulabilecek bir ve duygusalığıda kapsayan b ir duygudur.

Evet, bir kişilik özelliği olan duygusallık kişinin kendisi tarafından bir noktaya kadar kontrol edilebilir. Ama kesilip atılamaz. Bu özelliğine yapılan her saldırıyada karşılık vermesi anormal bir durum değildir. Bu karşılıklarda genelde sessiz tepkilerdir. Hatta okul hayatındaki başarısızlıklar ile aileden intikam almada buna dahildir...

Ne demiştik? Neyi seçerim, duyarlılığı tabii.

Duygusal her insanda duyarlılıkta mevcut tecrübelerime göre ama duyarlı insanların hepsi duygusal olmayabiliyor.

Duygusallık zaten beraberinde veya ardından duyarlılığı getiriyor.

duygsalım ve hepkaybediş sebebim hayatta galiba

ikiside farklı şeyler, kanımca

Seçme şansım olsaydı -ki bu imkansız ama- duyarlılığı seçerdim...

Çok tartışma kaldırır bu konu diyorum sonuç olarak.

Tüm bu açıklamaların ışığında, hangisini yeğlersiniz sorusu sanırım cevaplanmış oldu.

Siz karşınızdaki duygusal yapıda olan insana zaten bu algınız ile bakıyorsanız empatinin daha semtine bile uğramamışsınız demektir. Çünkü onun hücrelerine bile kök salan varlığının bir parçası olan şeye yaptığınız bu saldırı, dile dökülmese bile karşı taraf tarafından hissedilecektir. Bu algınız var olduğu ve devam ettiği müddetçede sadece güçlü karakterlere verdiğiniz prim ile başbaşa kalacaksınız demektir.

Benim hangisi olduğum sorusu ise bana kalsın:))))

Hem duygusal hem de duyarlıyım.

Her ikisi de aşağı yukarı aynı benim için.

Can sıkıcı olan durum ise, dışadönük karakterlerin bu duygusallığı bir zayıflık, ulu orta duygularını pazara çıkarma, gösteri yapma veya kendini acındırma olarak anlamlandırması. Bence filmin koptuğu yerde tam olarak burası.

duyarlılk ise bizi hep bi adım öteye götüren dışardaki herşeye kulak kapartmamızı en azından sorgulamasak bile dinlememizi sağlamakta. duyarlılığın olduğu yerde bi şeyler bi şekilde doğru yolu bulur ama duyarsızlaşma, aldırmam düzene boyun eğme yada dogmatik olarak kanıksama varsa işte bu aşamada geçmişten dahada geriye iter insanoğlunu düşünsel sosyal vb. İşte bu açıdan kısaca sorguladığımda duyarlı olmak yaşamanın ana uzuvlarından biri ve yitirilmemeli.

işteee o zaman

Halbuki duygusal bir çocuk doğru bir eğitimle ama temelinde doğru bir algıyla yetiştirilirse bu açmazların hiçbirini yaşamaz. Varlıklarının bu şekilde kabullenilmesi, duygusal yanlarını zaaf noktasına ulaşmadan kontrol altında tutmalarına sebebiyet verir. Çünkü varlıklarının bir bütün olarak yargılanmadan kabullenilmesi ve saygı görmesi ile gerçek potansiyellerini gösterebilecekleri yola sokulmuş olurlar.

Oysa duygusallık insanın pek elinde olmuyor. Bu duygusallığın üstesinden gelebilir mi onuda bilmiyorum. Ben duygusalım ve en ufak bir olay karşısında etkileniyor ağlıyorum. Ve bu durumu sevmiyorum. Değişmek istiyorum ama başaramıyorum...

Duygusal olmak ise tamamen kişilikle alakalı bir durumdur. İçedönük kişiliklerin doğalarında vardır ve kesilip atılamaz. Farkında olmaları ve bir noktaya kadar da kendilerini kontrol etmeleri öğretilebilir.