Kafalardaki soru işaretinin büyüklüğü de burada yatıyor. Üst insan yalız bir insandır. Bu ne kadar tercih edilebilir? Zira yalnızlığa tahammül sadece Tanrı'ya özgüdür.

sosyologgca-06, paylaşımlarınız için çok teşekkürler, özellikle son paylaşımınız çok anlaşılır ve çok güzel...

Nietzsche'nin bu savında "akılcılığa, akla duyulan sonsuz güvene" bir karşı çıkış olduğu üzerinde fazla duruyorduk ve sohbetlerimizde bahsettiğiniz ana fikri pek yakalayamadık biz.

Nietzsche, çağını kıyasıya eleştiren bir filozoftur. İnsana dairdir bütün düşünceleri ve eleştirileri... içinde kendi kavgaları da barınır... Bu yüzden bazılarımız hatta birçoğumuz kendimizden birşeyler buluruz onun eserlerinde...

Yalnızlık... yalnızlık da insanların kendinlerini güvende hissettikleri toplumsal sığınaklardan bir kopuştur ve insanı ürkütür; ama üst insana giden yolda yalnızlık gereklidir; çünkü bazı şeylere ters düşeceksiniz, yeni fikirler oluşturacaksınız, bazı kalıpları yok edeceksiniz... yeni ve orjinal üretimler ortaya koyacaksınız ve "herkes" sizi hemen kabul edecek! Keşke herley bu kadar basit olabilse... Birey olma yolunda da insanlar kendine özgü fikirsel süreçleri inşa ederlerken yalnız duyumsamazlar mı? Kalabalıklar içinde yalnız olmak ve yahut onları kimsenin anlamadığını/ dışladıklarını söylemeleri ve mümkün olduğunca bu ortamlardan uzak kalmak istemeleri... v benzeri yaşantılar bir tercih meselesidir evet; bu nokta önemlidir ve filozufun dediği gibi: "Yalnız kalmaktan korkmayan ve egosunun esirliğinden kurtulmuş, kendisiyle barışık olan kişi kazanacaktır."

aforizmalrından biri bile tek başına hayat felsefesi:

umut etmek en acı elemmiş...

nietzsche'nin üst insanı ile bizim islamiyetin insan-ı kamili arasında bağ var mı acaba?

Hocam, güzel bir aforizmaydı Nietzsche'den...

bengi dönüşten hareketle nietzsche'de madde veya evren ezelidir...

Nietzsche üst insanı "yaratmıyor" zaten, üst insana giden yolu belli/ belirsiz tarif ediyor. Üst insan tanımı Nietzsche'de hep belirsiz bir tanım olarak kalmıştır. O, dönemin önemli şahsiyetlerini dahi üst insan kavramı içine yerleştirmemiştir. Üst insana ulaşmak bir süreçtir ve kişi bu yolda kendini tüm kalıplardan ve korkulardan sıyırarak, yabancılaşmasının önüne geçer... Bir nevi Maslow'un kendini gerçekleştiren insan örneğine benzer; ama yönleri farklıdır. Üst insan olma sürecinde kişi kendini, tüm hayat koşullarını sorgulayarak, kendini tam anlamıyla aşarak üst insanı gerçekleştirebilir. Ve bu, her güçlüğün üstesinden gelebilecek yapıya sahip olanların gerçekleştirebilecekleri bir eylemdir, önlerindeki her engeli aşabilenler için geçerlidir...

"Ölümün son iyiliği, bir daha ölümün olmamasıdır."

Kavranması ve eyleme geçirilmesi gereklidir... Bu da basit bir süreç değildir. Zerdüşt'de Nietzsche, üst insan olma yolunda ilerleyen Zerdüşt'ün, yalnız karşısında duyduğu yılgınlığı da dile getirir... Zerdüşt kendini aşmaya çalıştıkça yalnızlaşır ve bundan korkar, geri dönmek, çevreye sığınmak ister; ama ikircikli kalır... Filozof, hemen her eserinde düşüncelerini bir karaktere yansıtmış ya da metafor olarak kullandığı bir "şey" olmuştur.

Şahin hocam,

başlı başına paylaşıma açılması gereken bir konu...

Nietzsche'de hemen her tarif ya belirsizdir veya tutarsızdır.

Onun en sallantıda olduğu teorisi de zaten üst insan tarifidir. Tüm kalıp ve korkulardan sıyrılabilen insanın üst insan olup olamayacağı, tüm hayat koşullarının sorgulanmasının da kendini gerçekleştirmeye yetip yetmeyeceği konusunda zihinleri tam olarak aydınlatamamıştır. Çünkü bu koşulların sorgulanmasından daha çok idrak edilmesi lazımdır.

Bengi dönüş demiştiniz... Nietzsche'ye göre, bizler şu anki varoluşumuz daima tekrar edecekmiş, ve bizler, yaşadığımız her anı sonsuza dek tekrar ve tekrar yaşamak zorunda olacakmışız gibi davranmalıyız; çünkü varoluşumuz sürekli olacaktır, burada bitmeyecektir, bir döngü içinde sürecektir. Bu nedenle insan bu "sonsuz dönüşü"nde, üst insanın yaşadığı bu güçlükleri yeniden yaşamak durumunda olacaktır, aynı şeylerin üstesinden bir kez daha gelmek durumunda kalacaktır. Filozof bir anlamda düşüncenin/ varoluşun değişimini ve hareketini betimlemek ister bu kavramla...

Saygılar...

Arkadaşlar, umarım konuya ve sizlere bir katkım olmuştur...

İşte buna herkes göğüs geremez... üst insan için anımsadığım kadarıyla şöyle der Nietzsche:" Egoları güçlü kişiler çevrenin ilgisine ve çevre tarafından kabul görmeye alışıklardır ve bundan bir kere ayrı kaldıklarında, güvenlerini kaybederler..." Buna yenik düşmeyecek kişiler başarabilir yolundaki engelleri aşarak üst insana ulaşmayı...

ölümü bile ilginç onun ölümüyle ilgili bir şey okumuştum, şöyle diyordu: kendisine acıdan başka bir şey vermeyen bu dünyadan 25 ağustos 1900'de göçtü...

Üst insanın tarifine uya yalnızlık bana biraz tansısal bir yalnızlık gibi geliyor.

lou-ree hocam, sağolun; amaç paylaşmak ve zenginleşmek...

"hayatını tekrar tekrar aynı hayatı yaşıcakmışsın gibi yaşa, istemediğin bi durumla karşı karşıya kalmışsan ve buna boyun eğiyorsan, diğer hayatlarında da aynı şeye boyun eğceğini düşünerek, sen en güzeli boyun eğme, bu böyle gitmez; bi şeyi çok mu istiyosun, ama buna cesaret edemiyomusun, diğer hayatlarında da bu şeyi çok isteyip hiç bi zaman cesaret etmediğin için ulaşmıycaksın, o yüsden sen en güzeli aş kendini, yap yapmak istediğini ki sonunda en mutlu şekilde yaşayabileceğin bi kısır döngü oluşturabilmiş ol."

ölüme bakışı da ilginç evet ama sanki bengi dönüş düşüncesiyle insanın tekrar tekrar dünyaya geleceğini ifade etmeye çalışıyor,

Bu noktada Nietzsche'nin, teorileri oturmamış bir filozof şeklinde değerlendirilmesi çok da yanlış görünmüyor.

"Tanrı öldü" kavramı filozofun Batı geleneğine, Hristiyanlığa, dini ve felsefede ahlaki dünya görüşlerine, insanın korkularının nesnesi olmasına bir karşı çıkıştır; hatta o dönem bunları savunan filozoflara ve onların görüşlerine de karşı çıkıştır. Din ona göre; insanı umutsuzluktan alıkoyan bir tür koltuk değneğidir. Tanrı da dini ve felsefi alanda çürümüş bir ahlakın görünümüdür. Aslında Nietzsche bir yerde kendi dönemindeki Hristiyanlığın yaşanma tarzına, dönemin papazları ve buna öykünen aristokrasiye de karşı çıkmaktadır. Tanrı artık ölmüştür ve sığınak olarak görülen koltuk değneği de erimiştir. İnsanı kendi biyolojik gerçekliğinden uzaklaştıran bu dini uygulamalar nihilizmle son bulacaktır. Kişi nihilizmle hayatın anlamı olmadığını görüp, kendi yalnızlığını kabul etmek ve buna katlanmak zorunda olduğunun farkına varacaktır. Bu noktada güvendiği, kendini özdeşleştirdiği tanrı kavramı da son bulur... Tanrı artık ölmüştür; kutsanan tüm o "yüce " değerler ve insanın kıstırılmışlıkları da...

Nietzsche'deki ''BENGİ DÖNÜŞ''ü açımlayabilir misiniz?Nietzsche bengi dönüşle neyi anlatmak istiyor? Zamanın sonsuzluğunu mu yoksa bir çeşit tenasuh mu yahut maddenin ezeli oluşunu mu? Galiba bengi dönüş konusundaki fikirlerini ikmal edemeden teslimi ruh ediyor...

Nietzsche'nin ölüme bakışı da oldukça ilginçtir.

Buradan da, üst insan kavramıyla her şeyden azade, bir nevi tanrılaşan "insan" kavramı çağrıştırıyor.

bu linkte Nietzsche'nin İsviçre'de kaldığı evin ve doğanın görüntüleri var. Bu görüntüleri incelemek bile onun felsefesi hakkında ipucu edinmemizi sağlıyor.

Teşekkür ederim @sosyologca_06.

Nietzsche'nin en büyük amacı üst insanı yaratmak değil, Tarı'nın yerine koyabileceği bir varlık yaratmaktır. Bunun için de insan'dan daha uygun bir varlık bulamamıştır. Çünkü insanı insanla aldatmak daha kolaydır.

Bu sözüyle bence tekrardan hayata gelmeyi değil de ölümden sonra başka bir hayatın ve dirilişin olmadığını ve buna inanmadığını anlatmak istiyor gibi.

Nietzsche, sistematiği olan bir filozof değildi. İnsana ve insanın gündelik yaşam hallerine dair görüşlerini ifade eden bir filozoftu. Onun felsefesinde en büyük anlam: Dionysos'tur yani "yüce/ üst insan..." Dionysos olmak için gereken şeyleri zorlu bir yola girmekle eşdeğer tutar Nietzsche... Buna öncelikle kişinin kendisini geliştirerek; kemikleşmiş yargılardan, bize doğru olarak öğretilen sorgusuz sualsiz ezberletilen herşeyi sorgulayarak, toplumsal yargılardan uzak, korkularından sıyrılmış, kendini aşmış, birey olabilmiş bir insan tasavvuruna ulaşmakla başarılabileceğini söyler... Decadance dediği çürüme ve yozlaşma/ asimile de bu sayede aşılacaktır. Ancak buna herkes ulaşamaz. Gaye budur; ancak buna kişilik yapıları, kişinin özgüvensizliği, egosunun boyutları, çevrenin düşünceleri, yalnızlık/ yalnızlığa alışma vb. nedenler olumsuz etkilerde bulunur. Kişi tüm bunları göze alabilme noktasında ve güç uğraşlar sonucunda, üst insana ulaşabilir ve kendini yetkinleştirerek, özgür insanın bir üst basamağına, bu en son merhaleye yükselebir...