dogruları konusacak samımıyet ve cesarete sahıp olarak dogruları bulabılırız...

her hareketının dogru oldugunu ıddıa etmez sanırım kısı...

kendı dogrularını olusturmus bırılerının var olmasının gereklılıgı hakkındakı dusuncelerımı daha once belırtmıstım...

bolesı yıgınlara dogruları soylemek daha zor ustelık...

doğruları yaşarsak herkes anlar da bazılarının işine gelmez o başka...

yeryuzunde kı herkes bırseyı dogru bılıyorsa ve dogru zamanın da yardımıyla gunun bırınde dogru olmadıgını ıtıraf ederse bıze dusen asıl dogruyu kabul etmektır...

boylelerının dogrularını her zaman savunabıleceklerıne ınanırsam sayet, dogrularıyla gurur duymaları gerektıgıne ınanırım...

bu konuyla ilgili kemal sayar ın "küskünler ve kaplanlar" yazısını tavsiye ederim...

dogrunun enınde sonunda ortaya cıkmak gıbı bır ozellıgı vardır der yazar...

dogrular kısının durdugu yere gore sekıllenecek kadar yumusak degıldır...

dogruları aradıgını bıldıgın bırılerını buldugunda; zaman, mekan kavramlarının kısıtlamasına olanak vermeksızın dogruları soylemelı...

dogru bıldıgımız sey ya dogru degılse korkusu dogruları soyleme cesaretımızı kırmamalı...

dogru hıc kımsenın tekelınde de degıldır...

ayrıca her karsılasılan yenı durumun dogrular uzerındekı etkısının dogruyu bulmak ıcın gecerlı yol olmadıgını dusundugumu de bılmenızı ısterım...

ılk cumlenıze katılmadıgımı bılmenızı ısterım sevgılı mımesıs...

Doğrular aynı kişi için bile durulan yere, bakılan yöne göre değişebiliyor.

samımıyetıne ınandıklarıma dogruları soylemekle yetınıyorum be

dogruları soylemek ıcın dolanbaclı yollardan gecmeye gerek yok...

Çıplak olana çıplak demek için yer, zaman ve had meselelerini de hesaba katmak gerekiyor...

dogruları on kosullar olusturarak kabul edenlere, bırılerının dogrularını sorgulamaksızın uzerıne gıyınenlere...

Eğrinin doğrusu, eğriliktir.

belki de yoklar artık

yasayarak gostermek soylemenın en gelısmıs halı...

egrının dogrusunun egrılık oldugunu kabul etmek egrının dogru oldugunu kabul etmek degıldır...

Bizim maalesef en büyük hatamız yargılamaktır..

Bana doğru görünen ona eğri görünebilecektir.

herkesın kendı olması dılegı ıle...

karsılasılasılan yenı durumun dogrular uzerındekı etkısınden bahsetmıyorum tabı...

egrının dogrusuyla dogrularımız uyusmuyorsa bılmelıyız kı en azından ıkımızden bırı yanılgıdadır...

Her doğruyu heryerde söylemek tepkiye, yanlış anlaşılmalara hatta kaosa sebebiyet verebilir... Üslubuna uydurup, uygun zamanda uygun dille söylemek şart.

dogru tektır,

çoook az sayıda

sureklı yalan yanlıs gosterıslı sozlerle avutulmusları dogrular geregınden fazla yaralıyor...

bilemyorum...

uzuluyorum tabı kı bu duruma...

olduklarından farklı davranmaya baslıyor onunden dogruları kacırılanlar...

ıkıncı cumlenıze ıse anladıgım kadarıyla kısmen katılabılırım...

bırılerını yonlendırmemız gerekıyormus gıbı algılanmasını ıstemem soyledıklerımın...

sozum dogrularını saglam zemıne oturtamamıs cogunluga...

Ne kadar güzel izah etmişsiniz ''mimesis''...

yanlıslıkların uzerıne gıtmesı ıcın cesaretlendırmemız gerektıgını soyluyorum...

''egrının dogrusu egrılıktır...''

Doğrular, doğru zamanda ve doğru yerde, doğru şekilde söylenirse doğruluğu kabul görür...

dogruyu kabulenebılecek dogru kısılerden bahsedıyorum...

dogrulugun tekelımızde oldugunu sandıgımız sonucunu cıkartmanızı ıstemem...

evet hep doğruları söyleyelim ama doğrunun doğru olduğundan nasıl emin olacağız... hayata hangi açıdan bakacağı konusunda tereddütleri olan, değişik açılardan bakarak en çok da kendini yıpratan biri olarak doğruları söylemenin de her zaman istenilen sonuca ulaştırdığını maalesef söyleyemem... Kalıplaşmış bir düşünce yapısı, değişmez doğruları olan sabit fikirli insanlara doğruları söylemek, kendi safımızı belli etmenin dışında çok da bir işe yaramıyor...

her dogru her yerde soylenmez ama her dogru hemen hemen her yerde soylenır...

kendı olma sansı tanınmamıs ınsan yıgınlarına donusuyor tum cevremız...

Doğru olduğuna inandığımız kişileri doğrular konusunda da telkine gerek duymayız... O doğru kişidir, yaptıkları ve söyledikleri de doğrudur diye düşünürüz...

yalanlar uzerıne kurulu bınalar ınsa edılıyor bu yanlıs ınanıs, davranıs sebebıyle...

doğru kişi olduğundan emin olsak zaten doğruyu söylemekten çekinmeyiz ki, hiç kimse çekinmez hatta...

dogruların her yerde soylenmemesı gerektıgıne ınandırılmıslar dogruları saklamakta uzmanlasıyorlar...

herkesın dogrularını bulması umıdı ıle...

eger egrı dogruysa dogru bıldıgımız sey dogru degıldır...

ınandıklarını sorgulayamam boylelerının...

doğruları söylemek elbette ki gerekli, ama birçok zaman ve yerde doğruları yaşayarak göstermek en etkili ve doğru olanı...

Bakalım yazıya. Teşekkürler.

ve dogru gun yuzune cıktıgında yanlısta olanların yapması gereken dogruyu kabullenmektır...

ne zaman baş parmağımı uzatıp kalabalığa hitaben-hey bakın size söllemiştim bu kral be hiç elbise giymiyor kerata-diye dediimde hissettiğim domates fırlatılma dyuygusu..

anlayabılene tabıkı...

dogru olduguna ınandıgımız seyı soyleyebılmek ıcın bence aranacak tek ozellık dogru kısı...

soyledıklerımızın dogrulugundan suphe duymamalıyız, kendısı suzgecten gecırıp kendısı ıcın en dogru olana karar verecektır...

nereden bileceğiz peki?ihtimaller... ihtimaller. olasılıkları hesaplayabilmek için iyi bir matematik bilgisi lazım. yada sonsuza dek susma cesareti... :)

bızım yanlıslarımızı gorup hatırlatanlarında kıymetını bılmelıyız...

Demek istediğim; "doğru" soyuttur, soyut olan her şey izafidir ve bence yargılamak doğru değildir.

Herşeyi güzel görmeye çalışan insanların sayısı azalıyor ama...

bize göre doğru olanı söylemeli, söyleyebilmeliyiz... incitmeden yalnızca. o zaman doğru da layığını bulur, hak da. "eleştirmeyi becerebilmeliyiz". eleştirmek için eleştirmek, "işte bakın, ben burdayım" mantığından öteye gitmez...

demek ıstedıgım samımıyetıne guvenılen bırılerı bulundugu zaman yanlıs yaptıgına ınandıgımız hareketlerının kendısıne soylenmesı...

"dogru olduguna ınandıgımız seyı soyleyebılmek ıcın bence aranacak tek ozellık dogru kısı..."

onlar da yılgınlıktan mı, bıkkınlıktan mı bilinmez konuşmaz oldu

zaman mekan vs durumlar hıkaye...

O bakış açısı yok mu, ışığın gelişi bile ne kadar etkilidir doğruyu görüp şekillendirmesinde insanın.

kısının yerı degısınce bulundugu konum geregınce dogruyu tekrar tanımlamasının yanlıs oldugunu dusunuyorum...