Ama tamamen serbest bırakıp bu duyguları, sürekli özür dileyen, sürekli yanlış yapan, yanlışlarından dolayı sürekli vicdanının baskısı altında ezilen, sınırsızca isteyen bir insan olmamak gerekir kanaatimce...

ınsanların farklılıklarından oturu duygusallıklarıda farklı olabılıyor...

Ne düşünüyorsunuz bu konuda?

sakin bir şekilde verilen cevaplar daha etkili ve objektif olarak algılanacaktır..

velhasılı kelam duygusallık muhakkak kontrol edılmelıdır...

"herşeyi kontrol etme arzumuzu kontrol etsek daha iyi olur gibime geliyor."

herşeyi kontrol etme arzumuzu kontrol etsek daha iyi olur gibime geliyor. ;)

herşeyin fazlası zarar. eğer duygusallık aşırı derecedeyse zararı olur kişiye bence. ama nasıl kontrol edilir onu bilemem

eğer duyguların mantıgını bastırmıyacak kadar yogun degilse kontrol edersin.. mantıgını bastıracak kadar yogunsa kontrol edemezsin.. bence böyle bir durum var yani pek elmzde olan bişey degil..

bazen kontrol edecek vakti sana vermeden bi anda varolur, buna zaten engel olunmaz. ama devamı için ve genel anlamda kontrol edilmeli tabi ki. duygusal davranarak verilen kararlar insanı çoğu kez mutsuz edebiliyor. sonuçta yerine göre ikisinin işlevi anlam kazanıyor. bununla ilgili sevdiğim bi söz var:

Kontrollü bir denge olmalı ama nasıl?

"hayatımızda işlediğimiz hataların çoğu, düşünmemiz gereken yerde hissetmekten, hissetmemiz gereken yerde düşünmekten ileri gelmektedir"

dostum muttasıl ne demek ya benim bildiğim anlamı aşağıda yazılı olan cumle içinde kullanmışsınız anlamdım..

ben bugun sınırlenmıyecem, ben bugun aglamayacam, ben bugun sevmeyecem seklınde kendınıze telkınlerde bulunarak duygularınızı kontrol edemezsınız...

Herkes kendini tanır. Kendi sınırlarını az buçuk bilir.

Hasılı kontrol etmek gerekir ama baskı altına alıp yok etmek değil...

duygusal zeka denen bir kavram çok konuşuluyor son yıllarda. akıl ve kalp tartışmasında makul olan noktanın bu olduğunu düşünüyorum.

kımı saman alevı gıbı parlarken, kımı en olunmaz gorulen olaylar karsısında bıle sukunetını koruyor...

yasanılan cevrenın etkısını de gormezden gelmemelı...

Aksi taktirde her şeyin fazlasının zarar edebileceği gibi azı da zarar edebilir.

Sadece duygusallık değil, her türlü duygunun kontrolü evladır.

" Çok seviyordum öldürdüm, hakim bey " diyoruz.

kesinlikle edilmelidir. kontrolsüz duygusallık en başta kişinin kendine zarar verir.

bence duygularla mantık yarışmalı ve yarışı iki tarafta kazanmamalı

eger benm gibi tamamen duygularıyla hareket edip.. kendinizi iilik melegi zannediyorsanız cok yanlışş.. kesnlkle mantık on planda olmalı cunku mantıgınla kime veya neye nekadr duygulu davranacağını ayarlayablrsin bur turlu mantık olmadıgında cok kotu.. devamlı aldanrsn

Birazda ahlaki yapı ile ilgili bir kavram... kalbi katılaşmış, kararmış insanlarda duygudan bahsetmek zor olsa gerek...

Velev ki tüm bu duyguları yendik, ne olacak? Nesnel şartlara tabii profesyonel aşklar mı yaşayacağız o zaman? Hiç hata yapmayacak mıyız o zaman? Peki neye üzüleceğiz, vicdanımızı ne zaman kullanacağız ve özür dilemeyi tanıyabilecek miyiz?

Bir de doğru bir şekilde kanalize edilmelidir. Duygularını başka çocuklara oranla daha yoğun yaşayan ve farkeden çocukları güzel sanatlara yönlendirebiliriz diye düşünüyorum.

Kontrolden kasıt bir dengede tutmaktır duyguları. Ne çizginin altına düşürmek ne de üstüne çıkarmak. Bu çizginin boyutunuda ibreyide olay ve durumun boyutuna göre kişinin kendisi belirlemeli ayarlayabilmeli.

esas olan ıse duygusallıga pek fazla yer bırakmaksızın, mahalle ayrımı gozetmeden, dogru olanı en saf seklıyle algılayıp tepkıyı de ona gore olusturmak...

Klasik bir söz grubu ama 'Kontrolsüz güç, güç değildir.' derler.

duygusalllık kontrol edilebilir ama, burda genel bir kavramı ifade ediyor duygusallık adı altında sayabileceğimiz okadar kavram var ki, öfke, sevinç, huzun, gazap, sehvet... karşılaştığımız duruma göre duygularımıza sahip çıkma yetisi de değişir.

aralıksız, ara vermeden anlamına arapça kökenli kelime.

"İnsan"ı hatasızlaştırmak, doğasından uzaklaştırmak adına bunlardan soyutlamaya çalışmak, bunlar olmadan hareket ettirmeye çalışmak kolay şey değil. Tabii bunları kontrol de etmek lazım hemfikirim sizlerle, ancak bunları tamamen yok etmeye çalışmak, verdiğimiz kararlarda bunlardan soyut düşünmeye çalışmak doğamıza aykırı gibime geliyor.

öyle durumlar var ki karşındaki tepkini, olay hakkındaki agresifliğini sezmemeli,

bugun yasanan olaylara; aynı mahallenın cocuklarının bırbırıne benzer tepkı vermesı, cevrenın etkısını acık bır sekılde gozler onune serıyor...

Ş@h-in

Kontrol etmek tamamen yok etmek anlamında değildir... Elbette insan çok yönlü bir varlıktır ve bu yönleriyle insandır; bunlardan biri olmazsa eksik kalır çünkü her duygunun bir veriliş amacı vardır...

İnsan, hissiyatıyla bütündür. Öfke, neşe, kıskançlık, hüzün, sevinç, hırs... Hepsi insanla muttasıl hislerdir.

büyüklerin irade ve dirayet dedikleri şey sanırım kendimize hakim olmamızı öğütlemiyor tedbir ve temkinli olmamız için bizleri uyarıyorda..

Bir kere olumsuz da olsalar, hatta olumsuz olanlar başta olmak üzere duygular ifade edilmelidir. Biz duygularını ifade edenlere pek iyi gözle bakmayız. Kadın gibi ağlama deriz oğullarımıza. Kızlarımız maazallah aşık olduk filan diyemezler. Babalarımız bizleri- raconu bozmamak adına -uyurken sevdikleri için, biz sevgi nasıl ifade edilir, öfke nasıl dillendirilir, kadın gibi ağlasak ne olur ki bilmiyoruz. Ayarı kaçırıyoruz, bu ülkenin mahkemelerinde

Kendi sınırlarını koyamayan/bilmeyen kişilerde duygu kontrolü daha zordur. Bu da öğrenilebilir tabi zamanla.

Duygular ifade edilmelidir.

duygusallıga kalıtım ve cevrenın cızdıgı cemberler ıcerısınde anlamlar verenler aynı mahallenın cocukları degıllerse, anlasabılme ıhtımallerıde ımkansızlıgın kıyılarında seyredıyor...

duygular kontrol edilebilirler ancak bu kişiden kişiye farklılıkda gösterebilir çünkü herkes aynı duygu durumuna karşı bile olsa aynı tepkileri vermeyebilirler..

ben çok duygusalım ve hep zarar gördüm tedaviside yok bu illetin:S

aynı olaylara farklı tepkı vermelerını saglayan kalıtsal bır ozellıkmı pekı?

sadece kalıtımla acıklanamayacak bır durum bu,

duygusallık tabii ki kontrol edilmelidir..

Herşey gibi duygusallık da kontrol edilmelidir elbette. Çünkü insan bazı şeyleri sınırsız yaşamak istediği halde yapısı itibariyle sınırlı bir varlıktır ve bu sebeple acizliğinin farkında olarak bir yaşam sürmelidir. Aksi takdirde elinin yetişemeyeceği yerlere uzanma gayretiyle ve bu gayretin boşa çıkmasının doğurduğu mutsuzlukla ömrünü heba etmiş olacak, tek sermayesinin keyfini çıkarmak için sınırsız mutluluk yaşamak isterken sınırsız mutsuzluğa gark olacaktır...

herşeyi kontrol etme arzumuzu kontrol etmenin de temeli bir arzu değil midir? ;)