ramazan coşkusu, iftar çadırlarında beleş yemek yemek, türbelere çaput bağlamak mıdır?

bu kocaman iftar çadırlarını ne yapacağız?

İftar çadırları; iftiharla ve gösterişten uzak idame ettirilmesi gereken, güzel bir gelenek?

eve yetişemeyenler faydalanıyor işte, demek meşrulaştırır mı bunları?

ne dersek diyelim, mayasında şehir vardır bu kültürün, ticaret vardır, ahlak vardır, hoşgörü vardır. selçuklu ve osmanlının toplum ve siyasi hayatının özünde şehir, ticaret, medeniyet vardır. bizde ne vardır?

nıcın verdıgımızı unutalı kac zaman gectı...

Saatlerce sıra bekleyen, yorulan sonra yemek yiyen, ardından da sahnedeki etkinliğe ter kokuları içinde bağıran veya el çırpan bir kalabalık. Tam bir avami manzara. Oysa forum sahibinin de bahsettiği gibi ramazan kültürü şehir kültürü olarak anlatılırdı bize.

Her şehirde olduğu gibi, şehrimde de, her yıl, tespit edilen yere iftar çadırı kurulmakta. Sadece, sofrasına iftarlığını koyamayanlara değil, iftar için evine yetişemeyenlere ve orucunu kalabalıkla açmak isteyen herkese hizmet veriyor. Bu geleneği başlatan ecdadım nur içinde yatsın ve geleneği bugün devam ettiren yetkililerden de Rabbim razı olsun?

ramazanın eğlencesi, neşesi, sohbeti, iftardan sahura kadardır.

Bir ramazan geleneği; iftar çadırları?

valla düşündüm de bi anlam bulamadım...

ortalık yerde kurban kesmemeyi yeni yeni öğreniyoruz!

Ramazan çadırlarının önündeki o uzun sıraları gördükçe utanıyorum. Üç dört saat önce girilen bu sıralar çadırlara yönelik eleştirileri kesinlikle haklı çıkarıyor. Yazık ki el açan, ağlayan, mahcubiyeti unutan bir topluma doğru gidiyoruz.

konu ıftar cadırlarının yıtırılmesı degıl, gozumuzun ıcıne sokulması...

İftar çadırı geleneği unutulmaya yüz tutmuş demek çok iddialı olur. İftar çadırlarında ramazan kültürünü yaşamak çok güzel. Benim şehrimde bu kültür hala yaşanmakta.

Diğer taraftan yaşadığım bir olay da var ki, bu denli katı eleştiriler karşısında vicdanım sızlamadan duramıyor. Üniversite öğrencisiyken iftara yatişemezdim. Bir gün Üsküdar'da vapurdan indik ve arkadaşımın önerisi üzerine iftar çadırına gittik. Biz girdiğimizde herkes yemeğini bitirmiş çadır neredeyse boşalmıştı. Arka tarafta bir aile gördük. Masaların altına düşen ekmekleri topluyorlardı. İnsanın boğazını düğümleten içler acısı bir haldeydiler.

bizde gittikçe daha büyüyen iftar çadırları vardır, görkemli, kameralı, kurdelalı!

ramazan iftar çadırı değildir, hatta ramazan iftarla sahur arasındadır!

farklı bir bakış açısı özellikle şu "eski ramazanlar şehirlerde yaşanır" tespitine takıldım

gittikçe büyüyecekler, herkesi içine alacaklar, sirklerden bir farkı kalmayacak!

kültürümüzün yeni kodları göstere göstere beleş yemek dağıtmak mıdır?

Ben 1970'lerden sonra kurulan bir ilçede görev yapıyorum. Dolayısıyla bu bölgede yaşayan insanların eski İstanbul kültürünü tanıması mümkün değil. Fakat belediyenin iftar çadırlarında düzenlediği etkinlikleri incelediğimde çadır önünde kurulan macuncular, geleneksel eşya satan satıcılar, geleneksel sahne sanatlar -ki Karagöz'ü herkes tanır ama Meddah'ı çok az kişi tanır- ve bunların yanında günümüz pop şarkıcılarının konseri. Amaç veya mesaj nedir; muhtemelen eski kültürümüzü yeni nesillere tanıtmak. Fakat gelenekten öylesine kopuk, köksüz olduğu öylesine açık, içi öylesine boş ki!

bizim soframız çadıra sığmaz!

biz içerden eleştirmeyecek miyiz bunları?

halı saha büyüklüğünde iftar çadırı kurarak kültür inşa edilmez!

Lokmasını daha fazla kişiyle paylaşabilecek imkanlara sahip olanların da, iftar çadırları imdadına yetişiyor. Aynı anda bir çok kişiye hizmet verebiliyor. Hiç gitmedim ama, o kadar kalabalıkla iftar etmenin lezzetini de merak etmiyor değilim.

iftardan sonra başlar şehir, muhabbet, eğlence, karagöz!

eski dönemlere ait ramazanlar şehirlerde yaşanır, iftar sonrası renklidir, sahurlar önemlidir, geceler aydınlıktır.

sov hayatımızı o kadar sıkı kucaklamıs kı ne yaptıgımızı, nıye yaptıgımızı hepten unutmusuz...

yazılanları okuyunca dam ustunde saksagan vur belıne kazmayı dıyerek baslayası gelıyor ınsanın...

Cümleten hayırlı ramazanlar diliyorum?

Herkes, imkanları dahilinde zaten iftar sofrasını birileriyle paylaşmakta. Öyle gördük, iftarın yalnızca ev halkıyla yapıldığı pek vaki olmaz. Özenle hazırlanmış çeşit çeşit ve Hızır uğramış diye tabir ettiğimiz bereketli yemekler, kurulan sofralar. Paylaşılan lokma ile açılan orucun huzuru.

kültürümüzün simgesi iftar çadırları olacaksa; kalsın, ben istemiyorum...

yoksullar için aşevleri vardır, oraya girenleri kimse görmez!

Çok doğru, çadırlar birçok insanı sıraya dizerek "onur erozyonuna" vasıta oluyorlar; ama o fakir ailenin görüntüsü de zihnimden silinmiyor.

bizim kültürümüz mütevazidir, ama ağırbaşlılığın görkemine haizdir.

merkez medyanın islam alerjisinden beslenen bildik iftar çadırları muhalefetine girişecek değilim, onlar öyle kalsın.

selçukludan osmanlıya uzanan ve oradan da bize miras kalan kültürümüz, tam olarak nedir? mayasında ne vardır, adı nedir? türk kültürü? islam kültürü? türk-islam kültürü? siyasetin gölgesini düşürmeden, hoşgörü kültürü diyebilirmiyiz peki? bence diyebiliriz.

selçuklu ve osmanlı izlerini talıyan binaları herkes tanır, cumhuriyet döneminin imzası nedir?

sag elın verdıgını sol el bılmeyecek sozunu unutalı kımbılır kac zaman oldu...

ramazan muhabbettir, teravihtir... yemek yiyip dizi seyretmek değildir!

sahurdan iftara kadarki, sabırdır, inançtır; oruç tutmaz insan, kendini tutar!