Kavuklu: Bilmem kaç yıl önce hikaye yazmaya başlarken, para diye bir şey aklımın ortasından geçmedi.

Kavuklu: Kalan iki gün sonra, dedi. Dün süre doldu.

Kavuklu: Bayram ama neden elini öpeyim?

Pişekar: Canının isteyip de yapamadığın neler var?

Pişekar: Derdimi deştin Kavuklu. Seninki de bir şey mi? Bak ben elli yedi yaşındayım, değil keser, bir çakıya sap olamadım.

KAVUKLU İLE PİŞEKAR: HARAÇ

Pişekar: Evden çıkarken baktın ortalık günlük, güneşlik. Şemsiyeyi almadan çıktın. Yolda yağmura yakalandın. Ne yaparsın?

Kavuklu: Neler yok ki? Fakir doğdum, fakir gidiyorum. Otuz dört yaşındayım. Bir kesere sap olamadım.

Kavuklu: Bir ağaç altına saklanırım.

Pişekar: Tamam tokalaşalım ama beş liranı alırım.

Pişekar: Demek ki bir derdin yokmuş.

Kavuklu: Canım istedi. Hayatta istediğimi keşke yapabilseydim.

Kavuklu: Benimle eğlenme Pişekar. İnsanlar, hikayelerimi çok beğeniyor, alkışlıyor ama para, bir yardım deyince, bizden sana bir kuruş yok Kavuklu diyorlar.

Kavuklu: İstersen elini öptürmeye çalışma da tokalaşalım.

Kavuklu beşliği alır gider. Pişekar arkasından söylenir: " Çocuklar gibi bu da beni haraca bağladı. Yine de Kavuklu insaflıymış. Çocuklar, onluk aldılar. Haftaya dört katı dediler. "

Kavuklu: Tarla, bahçe, inek, öküz.

Pişekar: İki dediydin. Dert dörtmüş.

Kavuklu: İkisini de.

Kavuklu: Dün hekime gittim.

KAVUKLU HİKAYE YAZIYOR

Kavuklu: Tamam işte, ben de senin yere düşmeni istiyorum.

Pişekar: Sanatkara bu yapılır mı? Üç beş kuruş verseler servetleri mi eksilecek?

Pişekar: Hamama ister çarşamba da, ister perşembe de git. Başka neler yapardın?

Pişekar: Amma naza çektin be Kavuklu. Para az geldi galiba. Beşin yanına beş ekledim etti on. Öp elimi al onluğu.

KAVUKLU İLE PİŞEKAR: FAKİRLİK BAŞA BELA

KAVUKLU İLE PİŞEKAR: BAYRAM

Pişekar: Şu iki kara çocuk.. Aniden önüme çıktılar. Birinin elinde çakı vardı. Diz çök dediler. Çöktüm. Abicim de dediler. Dedim. Babaları gelir diye yani.

Pişekar: Öp haydi çekinme. Al şu beşliği güle güle harca.

Pişekar: Söyle bakalım Kavuklu, gölgeden mi yoksa güneşten mi yürürsün?

Kavuklu: Yarısını peşin verdi, yarısı yarın, dedi.

Kavuklu: Yok iki. İnek tarlaya, öküz bahçeye girmiş.

Pişekar: Onu bin kere söyledin ama istemez misin şimdi sana bu hikayeler için, çuvalla para versinler. Bak istemem deme bir küserim bir daha konuşmam.

Pişekar: Al işte beşlik. Bir hafta sonraki yedi buçuk olsaydı.

Pişekar: Çorbayı karıştır, seyirciyi karıştırma. Doğru dedin, fakir gelen, fakir gider. Ben az gördüm, fakir gelip zengin gideni.

Kavuklu: Çocukların elinde çakı yoktu. Korkak seni. Babaları gelirmiş? Bu olayı kahvede anlatsam sokağa çıkamazsın.

Pişekar: Tamam işte.

Kavuklu: Bende yalan yok. Doğru oturur, doğru konuşurum. Kazandığım az bir para ne sana yeter, ne bana yeter. Şu hikayeleri satın alan olsa pek sevinirim. Benim hikayeleri kitabına alana, bundan para kazananlara kırgınım. Konuştuklarım oldu: Bak kitap basmışsın. Şu hikayeler benim eserim. Hikayelerim lokomotif olmuş, yedi baskı yapmışsın. Ben zor geçiniyorum. Bu durum beni üzüyor. Bana da bir şeyler ver. Ben sana hiç yayınlanmamış hikayelerimden gönderirim, dedim. Sana para yok Kavuklu, sen git dağ başında ulu, dediler.

Pişekar: Sağı mı, solu mu?

Pişekar: Ya baharda nasıl yürürsün?

Pişekar: Ne olmuş yani dal aralarına bir ona, bir buna çak, düşür. Sonra yapış Adem'in yakasına. Nerede kalmıştık de.

Pişekar: İki derdin mi? Senin ne derdin var ki?

Yazan: Serdar Yıldırım

Kavuklu: Yazın gölgeden, kışın güneşten yürürüm.

Kavuklu: Ama süre dolmuştu. Sözünü tutmadı.

Pişekar: Neden salı? Çarşamba günü hamama git.

Pişekar: O zaman yere düşerim.

Pişekar: Ben dilencileri sevmem bilirsin. Sana borç verirdim ama bozuk yok, der ve yürüyüp gider. Pişekar'ın arkasından bakakalan Kavuklu' nun gözleri dolar. Daha sonra gözyaşlarını silen Kavuklu ekmek alamadan evinin yolunu tutar.

Kavuklu: Adam benden bin kat çirkin, bana tipsiz diyor.

Kavuklu: Ben şimdi zengin mi oldum?

Pişekar: Süre dolmuşsa ne olmuş? İki gün daha bekle.

Pişekar: Amma yaptın ha! Madem aşağıya inecektin, söğüt dalına niye çıktın?

Kavuklu: Pazarlık yok.

Kavuklu: Ama cepte beş kuruş yok.

Pişekar: Görünürde hiç ağaç yok.

Pişekar: Devam et.

Kavuklu: O iş o kadar kolay mı? Bana akıl verene bak! Geçen gün çıkmaz sokakta seni gördüm. Diz çökmüştün. Tepende 12-13 yaşlarında iki çocuk, sana abicim dedirtiyorlardı.

Pişekar: Zamanla o da olur. En azından zenginliği hayal ediyorsun. Benim hayal gücüm sıfır. Zenginlik bana uzak geçer.

Kavuklu: Ben de kızdım, hekime gittim.

Pişekar: Canım eli sıkışıktır. Para bulunca öder.

Pişekar: Yazıyorsun, yazıyorsun da ne kazanıyorsun? Beş kuruş veren mi var? Sal ipin ucunu gitsin.

Pişekar: Yani çeyrek kaldı.

Kavuklu: Üstüne bastın, kaldır ayağını.

Pişekar: Kiraz da pişer, armut da pişer. Sen bu kafayla kısa sürede zengin olursun.

Kavuklu: Yarın oldu, yarısını daha verdi.

Kavuklu: Zengin çocuğu olsaydım böyle olmazdı. Köşklerde, yalılarda yaşar, hamama salı günü giderdim.

Kavuklu: Çaresi yok. Ben hikaye yazarım, onlar paraya döndürürler.

Pişekar: Şu herkese kabaran. Alamadın mı paçasını aşağı?

Pişekar: Helal be muhtar!

Pişekar: Ne o kavuklu, neden öyle kavuğun elinde geziyorsun?

KAVUKLU İLE PİŞEKAR: HAMAM

Pişekar: İlaç verdi mi?

Kavuklu: Muhtarın.

Kavuklu: Bahçedeki erik ağacının altına yatar, erik piş, ağzıma düş derdim.

Pişekar: Kimin davarı bunlar?

Pişekar: Muhtarla konuşsaydın, zararı öderdi.

Kavuklu: Karşı sokakta oturan sırık boylu. Adı Adem midir, nedir?

Kavuklu: Şimdilik at bir beşlik. Bir hafta sonra bunun iki mislini isterim.

Pişekar: Oralarda ev yok. İki tarafın çayır, çimen.

Pişekar: Halktan yardım istesek. Bakın Kavuklu geçim zorluğu çekiyor, biraz yardım desek. Bağış kampanyası düzenlesek.

KAVUKLU İLE PİŞEKAR

Kavuklu: Vermedi.

Pişekar: Hekime değil, hakime gidecektin. Sorun çözülürdü.

Kavuklu: Elli de versen o iş olmaz. Senin önünde eğilmem. Ne demek bayrammış, el öpmekmiş? Egonu tatmin etmek için mi bana el öptürmeye çalışıyorsun? Gidiyorsun orada burada çocuklara el öptürmeye uğraşıyorsun. Yaşın büyük, boyun büyük ama aklın küçük.

Kavuklu: Sayın Pişekar Efendi, sen zenginsin. Eve ekmek götürmem gerek. Bir ekmek parası verebilir misin? Borç olarak. Gün gelir öderim.

Pişekar: Yapma ya! Kim sana tipsiz diyor?

Pişekar: Kavuklu, bugün bayram. Öp bakalım elimi.

Kavuklu: Bir derdim yok, iki derdim var.

Pişekar: Gel bakalım Kavuklu, azıcık laflayalım.

Kavuklu: Ne beş lirası, bende beş kuruş yok.

Pişekar: Tabi ya zengin oldun.

Kavuklu: Bulduğunu yemiş, zarar vermişler.

Kavuklu: Konuştum, zararı öderim, dedi.

Pişekar: Vay Kavuklu, garanti hikaye yazıyorsundur.

Pişekar: Sonra ne oldu?

Pişekar: Sen istemedin diye ben el öptürmekten vazgeçmem.

Kavuklu: Almasına alırdım ama yanında iri kıyım iki adam vardı.

Pişekar: Hazıra konuyor, uyanık. Sıkıntısını sen çekiyorsun, kaymağını o yiyor. Çaresi yok mu bu işin?

Pişekar: Bir de keselenseydin, bir ay hamama gitmesen de olurdu.

Pişekar: Tamam dediğin olsun.

Kavuklu: Çıktım söğüt dalına, atladım aşağıya.

Kavuklu: Pişekar, sen benim ıslanmamı istiyorsun. O zaman çayırın orta yerine otururum. Cebimden çıkardığım sabunla bir güzel yıkanırım. Böylece bu haftaki hamam işini aradan çıkarırım. Oldu mu? Hoşuna gitti mi?

Kavuklu: Ama her programdan sonra seyirciler bana, şu Pişekar, ne eğiliyor ne bükülüyor. Tava sapı gibi mübarek, diyorlar.

Kavuklu: Çarşamba Samsun'da. Bir hamam için, oraya gitmem.

Kavuklu: Parayı cebine sok. İstemem senin paranı. Elini de öpmem.

Kavuklu: Şemsiye elimde yürürüm.

Kavuklu: Baktı, etti.

Pişekar: Yapma ya, denedin mi bunu?

Daha sonra Pişekar uzaklaşır gider.

Pişekar: Aman Kavuklu, etme eyleme. Sus payı olarak ne istersin?

Kavuklu: Hemen bir evin saçak altına sığınırım.

Pişekar: O zaman tokalaşma da yok, bayramlaşma da yok.

Kavuklu: Tabi denedim. Hikayelerimden okudum. Güzel dediler, övdüler. Geçinemiyorum, dedim, para, yardım, dedim. Kuruş veren olmadı.