hayatta herşey men dakka dukka

çocuklarla oynardım, bir şansım olsaydı eğer...

Günlük menfaatlerin için faziletini karartmaya değmez

Vaaz verme çılgınlığı içimizde öylesine yer etmiştir ki, korunma içgüdüsünün bilmediği derinliklerden doğar. Her insan, kendinin bir şey önereceği anı bekler: Ne önerdiği önemli değildir. Bir sesi vardır ya, o yeter. Ne sağır ne dilsiz olmanın bedelini pahalıya öderiz...

Daha çok güneş doğuşu izler,

yarın öleceğimi bilseydim eğer bugün vermek zorunda olduğum derste bir değişiklik yapmak için uğraşmazdım... kimseye bir şeyler açıklama çabasında olmazdım... her insan ölümü tadacağını bilir... son yakarışların kimseye faydası olmaz...

ikincisinde daha çok hata yapardım.

Bir anlık mevki için ayak öpmeye,

Çöpçüsünden züppesine kadar herkes, cinai cömertliğinin kesesinden harcar; hepsi, mutluluk reçeteleri dağıtır; hepsi, herkesin adımlarına yön vermek ister: Ortaklaşa hayat, bundan ötürü tahammül edilmez bir hale gelir; insanın kendi hayatı daha da çekilmez olur: Başkalarının işlerine hiç karışmadığı zaman kişi kendi işleri için o kadar endişe duyar ki, kendi "benliği"ni bir dine çevirir, ya da tersten havarilik yaparak "benliği"ni yok sayar: Evrensel oyunun kurbanıyızdır..."

Hiçbir yere, yanına; termometre, su, şemsiye ve

ne fark eder ki, kör bir insan için elmas da bir cam da; sana bakan bir kör ise, sakın kendini camdan sanma

almaları gereken bir ders olmadığını söylerdim ben.

Ölüyorum...

türlü türlü sorular içindeyken şimdi, düşünüyorum da hala vereceğim cevaplar değil, soracağım sorular var... kendime, biz'e.

Temizlik sorun bile olmazdı asla.

Daha çok riske girerdim,

Jorge Luis Borges

verimli kılan insanlardan olurdum.

Ve sonbahar bitene kadar yürürdüm çıplak ayakla.

Eğer, yeniden başlayabilseydim yaşamaya,

Daha az bezelye.

Bir lokma ekmek için şerefini ayaklar altına almaya,

Bir anlık zevk için namusunu lekelemeye,

Biraz alıntı gibi olacak ama hiç ölmeyecekmiş gibi yaşamaları, hiç yaşamamış gibi ölmeleri gerektiğini anlatırdım.

"... ve ölüm gelip çattığında, vereceğim en güzel ders ölümüm olsun. hoş bir sada, hoş bir koku olarak..."

Ben de dikkatle izlemiştim kendisini. İzlemiştim çünkü ortak bir yanımız vardı. Ben de bir öğretmenim. Hemen kendimi o kişinin yerine koydum. İlk başlarda böyle bir durumda kendini başka yerinin durumuna koymanın bile sancısını yaşadım. Ölümü kafamda sanallaştırdığım empati anlarında ne kadar da zorlandım! Ama bunu üzerimden attım ve tahayyüle devam ettim. Yapım gereği çoğunlukla ''kapalı kutu'' bir kişilik olduğumdan herhalde öğrencilerime pek bir şey belli etmezdim. Eğer öleceğim nesnellik kazanmışsa o zaman bir şeyler söyleyebilirdim ya da yapabilirdim. Galiba şunu derdim yavrucaklara: ''İyi ki ölüyorum. Hayatımın sırlarını yaşatmam gereken bir yer vardı, bunun için de en iyi yer toprağın altı.''

Kusursuz olmaya çalışmaz, sırtüstü yatardım.

böyle olsaydı

Hayallerimi önemsiyorum. Yaptıklarımı, yapmayı planladıklarımı, aklımdan geçirip ertelediklerimi, bana ait olanı önemsiyorum; kendimi önemsiyorum.

Tüm bunlar hedefe ulaşmam için.

cioran-çürümenin kitabı

sizin geleceğinizi parsel parsel sattılar, geleceğiniz yok..

Buna benzer bir olay çok yeni yaşandı. Geçenlerde bir sitede dolaşırken Amerikalı bir öğretmenin ya da öğretim görevlisinin yakın bir zamanda öleceğini doktorlarının kendisine söylemesinden sonra ilgili kişi bir televizyon programında güçlü bir duruşla konuklara hayat dersi vermeye çalıştı.

Herşeye rağmen yaşamanın gerekliliğini anlatırdım.

DERSİNİZİN KALDIĞINI VARSAYALIM.

Öleceğini bile bile yaşayan tek canlı insandır derdim onlara... "Benimle sizin aranızdaki tek fark sizin ne zaman öleceğinizi bilmemenizdir. Bu da bir yolcunun seyahat esnasında bir ağaç gölgesinde dinlenme süresi kadar olabilir ancak. Bu sebeple dünyaya bağlanmayın, yolculuğa devam edeceğiniz için kendinize azık hazırlayın. Yaşadığınız olumsuzluklar konusunda da ümitsizliğe düşmeyin çünkü nasıl olsa öleceksiniz." derdim... Ve dersime kaldığım yerden devam ederdim. Çünkü benim o durumda yarına kadar yaşayacağım kesindir. Ama diğer insanların bir saati bile kesin değildir, dolayısıyla benim öleceğimi düşünerek dersimi vermem; ne zaman öleceğini bilmeyen insanlara nazaran daha gereklidir.

Filmin konusu şu;

Rabbin sana ne darıldı, ne de seni bıraktı." (DUHA-3)

Ama işte, 85'imdeyim ve biliyorum...

Allahım! Beni sen kaldır ki, kimseler yıkamasın.

paraşüt almadan gitmeyen insanlardanım ben.

Ya siz?

Farkında mısınız bilmem, yaşam budur zaten.

seyahat ederdim daha fazla.

huzur 14 ün hayatın özeti, hayattan anladığı bu yaşına kadar tecrübesi bunlardan ibaret..

Gevşemeyin, üzülmeyin. eğer münin iseniz en üstün sizsiniz.(al-i imran 139)

Film sadece on dakika, ama bir ömür boyunca çoğu insanın parayla satın alamayacağı çok değerli bir ders veriyor.

boşuna okumayın

Bunları anlatarak başlayabilirdim derse.

Dünyanın merkezinde olmadığımı bilsem de bazen bilmiyormuş gibi yapıyorum.

Hayatın zamanla beraber ellerimizden akıp gittiğini, son damlanın ne zaman akacağını bilemediğimiz için yaptığımız her şeyi son yaptığımız şey gibi yapmak gerektiğini, geçmişe bakıp o günler için "aahhh" çekmek yerine geçmişten ders alıp geleceğe emin adımlarla yürümek gerektiğini; fakat ben ne kadar konuşursam konuşayım karşımdakilerin yine de yollarından ayrılmayacağını, onların yollarını değiştirmesini sağlayacak şeyin benim anlattıklarım değil onların tecrübeleri olduğunu, fakat başkalarının tecrübelerini tecrübe etmenin en büyük zarar olduğunu, yine de her halükarda insanın kaderini yaşadığını anlatırdım...

Yeniden başlayabilseydim,

Görmediğim bir çok yere giderdim.

kotulugun bazen en yakınımızdakılere kadar sokulabılecegını, ayrım yapmaksızın kotuluklerı ayıklayabılmelerını ogutlerdım...

... eşimle uçurtma uçurmak isterdim.

Gerçek sorunlarım olurdu

yüreğinden başka silah taşıma!!!!

ÖĞRENCİLERİNİZE NE SÖYLERDİNİZ?

Bilinmeyen yollar keşfeder, güneşin tadına varır,

kotu ınsanların, guzellıklerın ustunu orterken gosterdıklerı cesaret kadar cesaret sergıleyebılmelerını ısterdım...

daha çok nehirde yüzerdim.

ya da ne bileyim profilimdeki diğer yazıları...

profilimdeki 1-2 sözü anlatırdım. anlatmak denemezde hatırlatırdım.. hele önce bir kendimiz tam olarak anlayalım, özümseyelim..

unutulmaya deger seylerı unutmalarını, unutmamaları gerekenlerı unutmamalarını soylerdım...

eziyet etmeyin kendinize..

O kadar kendinden emin ve mutluydu ki doğum - ölüm çizgisinde ölüme iyice yaklaşmasına rağmen iradesinin gücünü ortaya koymayı başarabilmişti. Sportif hareketler sergileyerek ''Bakın'' dedi, ''Şu an çoğunuzdan daha çeviğim, bilmem ne kadar şınav çekiyorum, şu sayıda mekik çekebiliyorum'' diyerek hareketlerini sergiledi. Acitasyona yer vermedi, yaşadığı durumun doğal bir gerçeklik olduğunu, dünyada genç yaşta ölen tek insan kendisi olmadığını, son insanı da olmayacağını, gülen gözlerle gayet esprili bir üslupla anlatmıştı.

Şerefle bitirilmesi gereken en ağır görev HAYAT'tır.

Ulaştığım hedefleri önemsiyorum.

"Her insanın içinde bir peygamber uyuklar ve o uyandığında, dünyadaki kötülük biraz daha artar...

vermek zorunda olduğumuz derslerden ziyade almamız gereken dersler var ve biz bunları aldık mı ki? aldıysak, zaten veriyoruzdur da, son ana sıkıştırmanın gereği var mı?

Dondurma yerdim doyasıya,

dediğim gibi, onlara almaları gereken bir ders olmadığını söyleyecektim. neden mi? onu da cioran söylesin:

Çok az şeyi ciddiyetle yapardım.

Neşeli olurdum, ilkinde olmadığım kadar.

derdim ki;

ÖLECEĞİNİZİ BİLDİĞİNİZİ VE SON BİR

Yaşamın her anını gerçek ve

daha çok dağa tırmanır,

Bu nedenle;

ilkbaharda, papuçlarımı atardım.

yarın öleceğimi bilsem şu an burada yazıyor olmama ihtimalim büyük:)

Anlar, sadece anlar, siz de "an"ı yaşayın.

hayali olanların yerine.

kendı dogrularını olusturup, dogruları dogrultusunda yasabılmelerını dılerdım...