Sığ düşünenler için yazılmadı bu. Her yere yorum yazmak zorunda değilsin.

Ateş artık benim dünyamda. Kıkırdaklarım parçalanarak dağılıyordu. Yanarak ölürken ayaklarımda bir serinlik hissettim. Kumsalda. Annemin yaptığı gibi deniz kenarında yürüyordum. İmbat esiyordu. Bir çocuk vardı kıyıda, yüzüstü. Büyük hayalleri, küçük kağıt gemisinde yüzebilirdi ama kendisi yüzemezdi. Elimle omuzuna dokundum. Soğuktu. Seslendim:

Bunu başta ifade etseydiniz aklıma "muhtemel" manalar gelmezdi, yukardakileri de konuşmazdık..

neyin ardı geliyorsa buyur gel...

Bir gün doğudan haber getirdi siyah kuşlar, şehre mektuplar attılar. Anlattıklarına göre yakında bulutlardan kızgın ateş yağacaktı. İnsan denilen ırk ne kadar acımasız olabilirdi, buna şahit olacağımız yazıyordu.

bizimde var inanamazsın ama var!

İnsan olcaksın ilk önce.

Sözlerim de genel manadadır.. Bir hesap açmış, hiç bir konuya bir şey yazmamış; ama, kimin tezgahtarlığını yapıyorsa gelmiş burada acı pazarlıyor..

off ne kadar kolay kılıç kuşanmak!

Son nefes denilen acıyı tadamayacaktım. Buna sevinmeli miydim? Bir pazartesi sabahı Enola Gay'in günahkar gölgesi tepemizdeydi. İnsanlar cehennem psikolojisi içinde kaçtılar, umutsuzca. Ateş bize yaklaşırken annemin korkunç çığlıklarını duyuyordum. O ölmeden ben ölmem. Ah anne! Sen mükemmeldin.

sadece insan.

Ellerinize sağlık @infyniti mükemmel bir yazı olmuş. Birbirine bu kadar muhtaç iken insanoğlu. Nasıl oluyor da en masum denilen çocukları dahi en acımasız şekilde öldürür veya öldürülmesini seyreder. Ölümün tekil veya çoğul olması suçu ne büyütür ne küçültür. Masumiyetin hep kazandığı bir dünyayı görmek umuduyla..

insan.

sonra bakarız.

Aylardır metalik gürültüler vardı dışarıda. Tedirgin ve vurgulu konuşmalar. Babam bir şeyler söylüyordu. Bilmiyordum ama annemin korktuğunu hissediyordum.

Her yere yorum yapmıyorum, yazdığım üç başlık var yoktur, bilmeden, araştırmadan konuşmak sığ düşünceliliktir; konu açmışsanız yazma deme lüksünüz de yok, bu sizi ırgaladıysa blog açın orada yayınlayın ne yayınlayacaksanız..

- Ne ise sizin gideceğiniz yer belli!.

Bugün Suriye'de hala devam etmekte olan ve duyarlı insanlar buyursunlar..

bak yok öyle bi dünya

Senin allahın varsa ilk önce insan ol

Bu yazıdan demogojik veya pragmatik düşünce madenciliği yapmaya çalışmak en hafif tabiriyle bilgisizliktir.

Alıç severdi annem, kekik kokusuna bayılırdı. Hafta sonları dedemin uzaklardaki bahçesine giderdik. Yağmur yağdığı günler gitmeyi isterdim. Annem toprak kokusunu derin derin içine çekerdi. Yaşamayı çok seviyordu. Ben de.

"Sığ düşünceli" arkadaşım konuya daha geniş bir pencereden bakın denmesini anlamadığınızdan, söylenenin size "tuhaf" gelmesi tabii..

Lütfen bu konudan anlamayanlar uzak dursun.

ol sen ilk önce.

ya allah bismillah diyerek herkesi ezemezsin!

Öte yandan, Suriye'de şu anda dahil çocuklar katledilmeye devam ediyor; eğer duyarlılık konusunda samimiyet olsaydı bu çocuklar bugün bu kadar kolayca öldürülemezdi..

Lütfen.

Akıl.

Ne tuhaf üyeler var bu forumda. Pazarlama falan yok burda, gölge etme başka ihsan istemez!

İyi akşamlar..

yok hocam diyosan

- Aylan, haydi kalk! Sonsuza, gerçek yaşama.

Bu yazıda, 1. Dünya Savaşı'nda annesinin karnında yanarak ölen Hiroshima'lı bir muhtemel bebek ile Ege Denizi'nde boğulan Aylan bebek arasında metaforik bir bağ kurulmuştur.

Ya bırak bu işleri hoca

Hiroshi diyeceklerdi doğduğumda. Yakındı. Geniş bir adada nefes alacaktım. Auroralar görüyordum dünyamda.

Tamam hepimiz üzüldük, acıyı hissettik.. Ancak, suyunu çıkarmak diye bir şey var.. Duyarlı olmakla bir şeyi istismar etmek arasında çok fark var; istismarın başladığı yerde duyarlılık biter.

Çocuğunu ve eşini ölüme götüren insan kaçakçısı baba hakkında da bir şeyler yazılabilir mesela yaşayan/arda kalan cehennem gibi bir şey..

Bu bağ sonucunda, her ölen günahsızın aslında aynı manada buluşarak sonsuz zaman ve varlık motifini tamamladığı anlatılmaktadır.