Oysa, bedensiz bir ruh taşıdı yıllarca, bilmiyorlar...

neden ...

yer, zaman, mekan olsun isterse de

Cesarete dizgin vurunca insan, denizden de, enginden de alıkoyuyor kendini, kıyılarını... Dingin bir göl; Gölcük oluyor tercihi...

urakay...

Kıyıda gezinmek ayrıcalıktır, ayrıcalık ister; sürüden ayrılmak ister, münferit olmak ister. Kıyı olmak birey olmaktır, kendin olmaktır; tutunmadan ayakta kalmaktır. Bazen yalpalamak, dalgalara tutulmak, ama yine de özgür olmak, özgün olmaktır.

Yaşamın kıyısında yaşamış insanların eserlerini okuruz hala ve zevkle... Örnek; Sokrates, Montaigne, Nietzsche... Onlar yaşamın kıyısı dediğimiz yeri merkezi olarak algılamışlar ve başyapıtlarının doğum sancılarını hep bu alanda gezinirken çekmişlerdir. "Toplumsal kabul" sıkıntıları olmamış ve kabul edilmeme ezikliğini de yaşamamışlar...

sana cumh. üniv. de doç. ismet emre nin kıyıdakiler ini öneririm..

Bir sahil bekliyorum belki, ömrümün sonbaharında... Karşı kıyısı olmayan bir sahil... Karşı karşıya olmadığım bir kıyı... Akışından, insana bakışından emin olduğun bir dulda...

Ve insan yüzündeki derin çizgiler dahil, bütün derinliklerden korkar oluyor ömrünün sonbaharında...

belki de herşeyi tüketen insanın kaderidir kıyıda kalmak.

o nehrin kıyısında

Kıyıda olmakla kıyı olmak farklı şeylerdir, bu sebeple başlıkla ilgili olması için kıyı olmakla ilgili görüşlerimi yazacağım:

kıyı kentlerin insanları...

Yaşamın kıyısına kürek sallamak istediğinde dinginliğini korumak ister fert ya da o çalkantıların uzağında önünü görmek. Belkide bu nedenle hep kendini soyutlamaya gider, olandan bitenden, gelişenden.. kendi olma çabası vardır kendiyle verdiği o dinginlik savaşında dahi.

Zaman zaman hepimiz yaşamın kıyısına yaklaştığımızı ifade etmişizdir... Hep merak ettiğim; yaşamın kıyısı neresi, ya da merkezi? Belki de kıyısına geldiğimizi sandığımız yerdir tam da merkezi...

Bedeni acısa belki diner sanıyordu...

Kıyı nehir için hayattır, varlık sebebidir. Peki ya insan için nedir?

Nasıl ruhsuz bir beden taşıdığını merak ediyorlar...

"kendi hayatının yabancısı olmak"bu çok acı bir şey!

gönül nehri kıyısında olmak nefes almak bambaşka

"benim "

neden bu kitap:çünkü kötürüm olan bi adamın elinden çıktığı söylenir. onun ruh halini yansıttığını düşündüm okurken.. birebir onun hayata bakış açısı kendi ağzından

seyduna şahrutun gözlerinden kalan masalla yaşlanmakta... peki ya biz?

bikaç yazına da rastladım.. sen öyle tahmin ediyorum ki, çevrende farklı bakış açın ve kişiliğinle olgun bi karaktersin. iğreti olandan nefret eden ince fikirli duygusal bi tipsin ve bu nedenle kendinden sıklıkla uzaklaştığın anlam veremesen de kendine isyan ettiğin dönemlerin var..

neden ..

Kıyıda olmak direniş ister, cesaret ister. Çünkü tek başına var olabilmek, sorgulamak, düşünmek kolay değildir.

Kıyı olmak sorumlu olmaktır, sırtında yük taşımaktır. Bir yandan devrilmemeye çalışırken diğer yandan da kıyısı olduğunuz şeyin taşmaması için uğraşmaktır. Örneğin uçurumun başında duran bir çoban koyunları için kıyıdır ama aynı zamanda uçurumdan düşme tehlikesi ile de karşı karşıyadır. Kıyı olmak zordur, ama insanın olduğu kıyı sayısı zaman geçtikçe daha farklı düzlemlerde artarak gider.

İnsan bazı bazı sahil olmak istiyor, dulda bulunmayan yolda...

Kıyı bir algıdır. Baktığınız yere göre değişir. Hatta karşı kıyı diye bir şey yoktur diyordu üyenin biri. Çünkü karşıdan bakınca da bu taraf kıyıdır.

"Benim de kötü dönemlerim var, kimin yok ki? Ama beni ele geçirmiş değil. Onlar hastalığımın değil, benim varlığımın bir parçası. İsterseniz şöyle diyelim; onlarla beraber yaşama cesaretini gösterebiliyorum" diyor Nietzsche. Bu kötü anlarımız değildir bizi ayrıcalıklı özel yapan. Bu kötü anlarla başa çıkma ustalığını, sanatkarlığını gösterebilmemizdir. Ve böyle anlardan yara almadan ya da en az hasarla çıkmak değildir asıl olan. Asıl olan kazançlı çıkmaktır. O sancıların meyvelerini almaktır...

şimdi sadece izlemekle yetiniyorlar.

kıyıysında köşesinde yaşamamın,

Hain olsun, dost olsun yeterki insan olsun diyebilmeli.

Bir yanını denize vermese insan, dünyada iyiden iyiye sıkışıp kalacaktı...

kıyı olmalı insan engin denizlere belki birgün,

bu arada üye profiline baktım, "neden"... alıntıların ve özellikle de ilk cümleni çok doğru buluyorum..

sığınılan bir liman değil.. benim denilen bir liman olmak isterdim

yaşamın kıyısında olmak

bütün gitmeler bir yalnızlıktır kalmaya göre...

yaşamın kıyısı, kimi zaman bir ömrümüzün o an ki dinginliğin ya da tam aksine çalkantısının olduğu günlerin tanımlamasıdır.

açarsın yüreğini bilmediğin o yorgun dalgalara,

Ve yine sessizce sorguluyordu, her ruh o kalu bela'da bir bedene girerken, kendisi neden sadece ruh olarak kaldı diye...

yaşama göz ucuyla bakarlar.

kitap cümle kurgusu olarak seni daraltıcana eminim ama ince bi kitap zaten bi oturuşta bitirisin.

bütün yıkıntılarıyla kendi başınadır onlar.

Bedeni yoktu, ya da onun değildi... Ve hiç acımıyordu, her gece uykunun en derin yerinde, derinden gelene darbelerlele...

Derin izler bırakmış bir ırmağın bütün kıyıları keskin bıçak gibidir... Kırılan her bir parçanın üzerinde şah damarıdır akıp giden hırçın sularda...

ama yaşarken değerini bilmeli...

Ve insan dulda istiyor, ömrünün sonbaharında...

yukarki cümleleri içimden geldi anlık yazdım ne cinsiyetini biliyorum ne de başka bi amacım var. lütfen yanlış anlama!!!

belki de bütün hayatın ona sunduğu imkanları elinin tersiyle itenlerin yeridir kıyıda kalmak...

kıyıdan uzaklaşırsan ayrıcalıklı olursun. .

Sayın neden,

Bir bedeni o kıyısızlığa bırakma saati geldiğinde gitmek bir yalnızlıktır. .

Bu bir yanını denize vermenin, kıyı olmanın bedeliydi... Ödenmesi gereken bir bedel... Kıyı olmak, aşınmalara, zararlı zararsız taşınmalara da namzet olmak demekti... Cesaretti... Esareti dahi göze alma cesareti...

Yaşamın tamda ortasında bata çıka ilerlemek korkutur, enginler.. derinler ona göre değildir çünkü henüz hazır değildir belkide hiç hazır olamayacaktır bu nedenle yürür kıyılarda.. açılmaz yüzerkende hep görür denizin dibini.

Ruhum med cezilerle savaşırken, yeni falezler oluştu kıyılarımda... Kıyılarım boyunca... Boylu boyunca...

Aynı yerden olmasa da aynı yöne baktığım bir kesit yaşamda...

Seyduna olmaktır. Seyduna olup, Şahrut'u aramaktır.

Hangi kenarında durursam durayım, karşı kıyı oluyor diğer kıyı bana... Ait olmuyorum, olamıyorum hiç bir tarafa... Ayrık kalıyorum, aşinası olmadığım diyarlara...

Yaşamın kıyısı da bir algılayış biçimidir. Ve o kıyıda gezinenler hep tetiktedir. Rahat ve rehavet içinde değillerdir. Onlar hep sorar ve sorgularlar. Kıyıda gezinmeleri okyanusa açılmaktan kokmalarıyla da lakalı değildir. Çünkü onlar okyanusun ta kendisidir. Kim diyebilir bir Sokrates?in bir Nietzsche?nin okyanus olmadığını...

sevdiğinin hatta sevilmediğin,

yaşamın neresinde olduğumuzu yargılamdan,

kıyıda olmak gündelik telaşlardan uzak gibi geliyor bana

insan olmaya niyet ya Rab, nereden gelirse gelsin,

kıyı olmak istiyorum ama olamıyorum...

Oysa ruhu çok acıyor ve sessizce ağlıyordu tanrının kendisine ol dediği o kalu, o bela güne...

Ruhu çok acıyordu ve her gece ol emrine ağlıyordu...

Zaman geçiyor, sular akıyor ve ırmaklar üzerinde ne varsa alıp götürüyor başka başka diyarlara...

yaşam oyununda seyirci koltuğunda oturmak gibi

Ruhu çok acıyordu ve her gece ağlıyordu...

kıyıda gezinmek kıyıda sürtünmek ayrıcalık değildir. .

<i>Bir yanını denize vermese insan, dünyada iyiden iyiye sıkışıp kalacaktı</i>

çünkü sadece kıyılardan uzaklaşırsanız yeni okyanuslar keşfedersiniz. .