Bundandır ki; sinsi cazibelere tutsak oluruz. Vuruluruz da nefsimizin oklarıyla an be an şaşkınlıklar içinde savruluruz.

Her defa haberi taze bir müjde;

Yüce Mevla?nın sonsuz merhamet ve affına olan iman ve güven bizi duyarsızlık ve şımarıklık batağına sürükleyen bir duygu olmamalı, bilakis: bu güven kapısı bizi her türlü sürçme ve tökezlemelerimizde ümitsizlik girdaplarına düşerek kaybolmaktan kurtulmayı sağlayan bir Rahmet eli bir fırsat olarak anlaşılmalıdır,

Aldanışlarımız şuurumuzu yutabilecek kadar derinleşmeden idrak ve bilinç mektebinde yer almak zorundayız.

Ne olur, ne olur bir şeyi kıskanmasam insanlardan.

Bu yüzdendir ki; kuraklıklarımız derinleştikçe, derinleşir yüreğimizde. Arzuların pençesinden kurtaramayız yakamızı dünya muhabbeti tarafından kuşatılırız çepeçevre..

Kapım hasret vurulmaya

'Bu dünyada mutluluk üç beş damla gözyaşı'

Düşünmeli değil miyiz; hayrın anahtarı ve şer?in kilidi olması gereken mümini tam tersine bir davranışla insanlığın karşısına çıkaranın ne olduğunu?

Şimdi bir an düşünelim dilerseniz; Bu savaşta kimin tarafında kime karşı savaşmaktayız? Kazanan taraf mı, kaybeden taraf mı olmaktayız? Kuraklıklarımızı mı derinleştirmekte, bahara mı göz kırpmaktayız? Zillete mi, yoksa izzete doğru mu koşmaktayız?

Gayede, sebepte ve bahanede;

Neden kendimizin kurduyuz en sinsisinden, kendi fırtınalarımız da savrulmaktayız neden. Neden çoğu zaman kendi girdaplarımızda boğuluruz hazin çığlıklarla.

Sensizlikten miydi hep kalabalıklar içinde yalnız kalışımız?

Hayat gene oyununu oynuyor.

Duyarlı bir muhasebeci hassasiyetiyle takip edebilenler hesaplarının ilahi hesaplar ile ne kadar örtüştüğünü, ebedi zillet batağına sürüklenmekten kurtulacaklardır hiç şüphesiz?

Ne karşımda duran olur

Şimdi rahmet yağıyor bu şehre sağanak sağanak. Kaldırımlar ıslak, su birikmiş ufacık, ufacık suyun içerisinde bir karınca benim kadar küçücük. Su karıncaya nispeten bir okyanus o içinde bir figüran,

Sorular sorsak kendimize her akşam, sorular,

Gönül artık son gişede

bütün güzellikler mutluluklar onda gizli...

Uyanıştır soru, uyarıştır, uyarılıştır, öz?e dönüştür, öz?le tanış olmaktır.

Nedir duygularımızı sessiz çığlıklar gibi akim bırakan yüreklerimizde ve bizi kör, sağır ve dilsiz kılan insanlığın dertlerine, sancılarına? Gölge alemde neler koşturmaktadır bizi nefsimizin tutkularına. Hakikat yurduyla aramıza neler perde olmaktadır. Hangi şeyler kaydırmakta ve saptırmaktadır görüntülerini gerçeklerin?

kalabalık içinde insanlara ihtiyacı var insanlıga mı insani olanlara mı o da ayrı bi sorun

az önceki yazımı sadece başlığı okuyup yazdığımdan, başlık sahibinin değindiği konudan uzak olmuş. konuyu farklı yönlendirmek istemem. elinize sağlık güzel bi konuya değinmişiniz. kusurumuz için özür dileriz...:)

Gitmeyi bekliyorum kalabalık bir limanın yalnız yolcusu olarak,

Yine...

artık toplum olarak böyle değilmiyiz. kendimizden başkasını düşünmeden yaşıyoruz. Apartmanda 12 daire vardır ama hiçbirini tanımayız. Akrabalarımız arayıp nasılsın demek bile zor gelir bize.

Gözlerden çalınan gülüşlerin

Bu küçük şehrin sokaklarında herkes yakınıyor. Başkalarının yaşama hakkına saygılı olan insanların kalmayışına bir şikayet. Doğru teşhis, şikayet edenimiz var sinelerinde yaşayan kaç kişi.

İşte ben de keşfettim yalnızlığımı. Gerçi Arşimet çıkıp sokaklarda avaz avaz 'buldum, buldum' diye koşmadım. Fakat boğazıma düğümlenen bir hıçkırığın ardından üç beş damla yaşla kutladım keşfimi. Olsun bir eski şarkıda:

Olsun yüce dağlar bile tek başına değil mi?

Duyguya sırt dönmek Rahmete sırt dönmek gibidir sanki. Duyguyu yok saymak insanı insan yapan ruhu yok saymak, kendimizi eksik ve yetersizliğe mahkum etmek gibidir.

Bir fırtına öncesi sessizliği yaşayan ruhum, en sonunda bir şeyi keşfetti. Kolay değil 40 yıllık ömründe ilk defa bir şey keşfetti. Yalnızlığımı...

Yalnızlık yabancılaşmak mı acaba? Ya da yabancılaşanlara karşı direnmek ve hala orijinal kalmak mı? Paylaşamamak mı bozulan değerleri?

Belki de adanışlarımız, fedakarlıklarımız cezbedecektir Rahmet bulutlarını. İkram ve ihsanlarımız açacaktır ilahi ihsan kapılarını en çetin zamanlarda, gücümüze güç katacaktır.

Yaratıcısına, tasvir ve inşa edicisine ayarlıdır ruhun tüm zaman ve yönleri. Dünya atmosferinde bunalan alev alan hücrelerini O?nun Rahmet deryasında serinletmek ister ama nefs izin vermek istemez; cazibelerle süslü türlü engeller kurar yoluna; ruhu kendisine benzetmek, başıboş, hoyrat ve hodbin ahlakını ona da sindirmek ister.

Sevgi içte hapis, nefret alabildiğine serbest, vefa karanlık zindanlarda prangalı, vurdumduymazlık şehrin sokaklarında, diğerkamlık kitaplarda destanlaştırılmış, pragmalar gönül tahtlarında krallaştırılmış. Koca bir dünyada bir köşede tutunabilmiş küçük bir şehir, içerisinde tutunmaya çalışan yalnız bir beden ve evin önünde bir o kadar küçük bir o kadar yalnız su tulumbası.

Gölgemin bile olmadığını hissettim. Gölgemin bile benden kaçtığını gördüm.

Bu yüzdendir ki; bir savaş alanı gibidir insan. Öyle bir savaş ki; sinsi sinsi kuşatılırız tüm cephelerimizde, içten içe, kendimiz tarafından; suret-i Hak?tan görünerek meylettiririz yüreğimizi. Her bir yanlışın üzerine güzellik ve iyilik maskeleri takarak zayıflatırız irademizi cezp ettiririz kötülüklere. Bu savaşta hücumda olanda biziz, savunanda...

Keşemekeş üzere yaşarken hayatı, yinede yalnızım işte..

Ne zaman başlayacak uyanmak için hazırlığımız.

İnsana yaraşan iblisvari bir ahlaktan, vahiyle ters düşmek gibi çarpık bir duruştan sıyrılarak ademce, kulluk bilinci içerisinde bir duruşa yönelmek olmalıdır.

ALLAHIN varlığına uyanmak... uykuda kaldığımız sürece yalnızız aslında değil mi?

Bundandır ki; içimizde kopan bu amansız savaşta kaybetmenin zilletini de tadarız, kazanmanın izzetini de. Bu durumun farkına dahi varamayız çoğu zaman, her şey sıradan olaylarmış gibi gelişir derunumuzda. Duygularımız çatışır, düşüncelerimiz çatışır, fiillerimiz çatışır, hazlar ve hüzünlerimiz çatışır iç alemimizde...

Yalnızlığımda ruhumun bir eseri muhakkak, bu ruhta yalnızlıktan arınmamalı ancak, yalnızlık devamlı, kalabalıklar gerkliymiş. devam...

Tüm hesaplarımızı hesap günü bilgi iman ve bilinciyle yapmamız hafifletecektir endişe yükümüzü elbette.

Kurtuluş mütemadiyen tevekkülle bağlantılıdır, yeniden, tekrar tedaviye tabi tutmakla bağlantılıdır yüreğimizi Rahmet ve umut kıblesinde.

Herkes bir şeylerin peşinde, bir hareketlilik, zaman kaçıyor, zaman. Aradığını bulma idealinde koşan elindekinin farkına varır mı, gitti, gidiyor zaman. Hayatlarını gözlerini kör edecek kadar hızlı yaşayanlara yaşam dikkatlerini çekmek ve yavaşlatmak için bir taş atmak zorunda kalıyor. Evet musibet ne hoş şeymişsin sen meğer. Bu akışın hızına kendini kaptırmış, prağmatik düşüncelerinden başkasını göremeyenler algılayamaz olmuş başka insanları. Diğer insanları görmediği gibi ayağının altındaki karıncadan da habersiz bu talihsizler. ?Benim olsun?, ?Ben yaşayayım? sözleri yankılanıyor kulaklarda, kimilerinin de benliğine işlemiş. Dünyada yaşayan dünyadan bi haber. Yan dairede bir gürültü, bir çığlık kopmuş. ?Bize ne yahu? lakırdıları ve sabah cinayetle yankılandı mahalle, adam karısını kesmiş. Haritada yerini dahi gösteremedikleri ülkelerin her şeyinden haberdarlar, bitişikteki komşunun adını bile bilmeyen kalabalıktaki yalnızlar. Eskiden dedem ev almadan ilçeyi karış-karış dolaşmış ahali ile tanışmış, şimdi ev alıyor amcam elinde metre odaları ölçmeye koyulmuş. Bakmakla görmek arasında ki fark bu olmalı, ayakların altında binlerce yaşam, gökte kuşlar, rüzgarın tuttuğu ritim ile dans eden doğa, bunları bıraktık ben, biz, siz insanlar var. Okyanusun derinliklerini, kainatın sırlarını inceleyen ama yanı başındaki kendi gibi olana ilgisiz, büyük dünya köyünün kalabalıktaki yalnızları.

Maharetli bir avcı olan ecel alıcı bir kuş gibi kapıvermeden dünya bahçesinden can kuşumuzu, manen ölümsüzleşmenin bir yolunu bulamamak bitimsiz bir azab endişesinin kıskacına atacaktır yüreğimizi.

Gözümüzü yumdukça ışığa, kendimizi bırakmaz mıyız karanlıklarda.

Yüreklerimiz çöl toprakları gibidir kimi zaman, bir damla rahmete hasret çekmektedir. Böylesi durumlarda yakarmak yaklaşmanın, yaklaşmaksa kuraklıktan kurtulabilmenin kaçınılmaz sürecidir.

Düşmanla iş birliği yapan hain bir nefer gibi ateşe veririz vücut ülkemizi bu savaşta, can damarımızı keseriz kendimizin...

Karanlıklarımızı ya da karanlık yarınlarımızı daha da koyulaştırmış olmaz mıyız ışığın kaynağına sırtımızı döndükçe.

Nedir yüreklerimizi çepeçevre kuşatarak daraltan; sevgi ve dostluğu en hak etmediği alanlarda çürümeye, kirlenmeye sevk eden tutku?

Davranışlarımızı şekillendiren bilgi ve yorumlarımızı vahyin ve peygamberi ahlakın ışığına tutmak, aykırılıklarımızda ısrar ve inat etmeden tövbe kapısına yönelmek, af ve mağfirete olan umudu hiç ama hiç kaybetmemek bizi kulluk çizgisinde tutacaktır.

Günler geçti çekip gitme zamanı geldi

Kendisini anlamaktan mahrum nasıl anlar karşısındakini. Neden insanlara bu önyargı. Her hareketten yanlış anlamlar çıkarmakta ne? Dışa karşı hep eleştirisel, içte tahtlara kurulmuş gurur. Sorular ne biter bu sorular nede cevapları.

İnananlardan olduğumuzu ifade ve iddia ediyor olmamıza rağmen farkında olarak ya da olmadan vahiy ile inatlaşmak zaman zaman, iblisleşme batağına doğru sürükleyebilir bizi.

Neden içimiz içimizi yiyerek beslenir hep. Neden can çekişiriz için için, hissetmeden tükendiğimizi?

her baharda başka yapraklarım döküldü

yalnız olduğumu hissettiğim bir an bu şiir aklıma geldi... paylaşmak istedim.

Sormak, sorgulamak, sorgulanmak aşağılanmak değildir asla, bilakis dirilmektir, aydınlanmaktır, çünkü cehlin ilacı sorudur buyrulmuştur.

Yerine yerisini koymak

dalın köke neden düşman kesildiğini, neden soysuzlaştığını, suların tertemiz doğdukları, kaynaktan uzaklaştıkça neden kirlendiğini, bulandığını, özün hangi dürtülerle sıyrılmak istediğini kabuktan, kabuğunu zorlayan, çatlatan öz?ün hicabından sıyrılan insanlar gibi dış etken ve şehvetlerin tahrikine nasıl iştah açıcı bir zemin hazırladığını?

Halit Yıldırım

Bu amansız savaş nedeniyledir ki; gayretlerimizi hep yollarında tüketiriz nefsimizin.

Teşhirci çıplaklıklarımız, haddini aşan samimiyet gösterilerimiz vb. tüm çarpıklıklar güzellik olup yansıtılır nefsimizin aynasında bize.

Bu koşu öyle bir koşudur ki; inanç köklerini kaybeden fert ve toplumlar fesat fırtınalarının önünde kuru birer yaprak gibi savrulmaktan kurtulamazlar.

Unutulmamalıdır ki: bilinçten mahrum bilginin doğurduğu şekil teşhirciliğinin de, şuurdan uzak sloganik çığırtkanlıklarında arkasına sığınılan aymazlıkların elinden kendimizi kurtarmak; kendi kendimizi kandırmanın zilletinden bizi kurtaracağı gibi aziz İslam?ın bizim ellerimizde hırpalanmaktan kurtulmasını da sağlayacaktır aynı zamanda.

yine yalnızım. Çevremde dolu bedenler varken, elime değen eller, gözlerimde göz izleri varken, hala yalnızım işte.

Demiyor muydu?

İnsanın kendisi ile olan bu amansız savaşında maddi imkanları ile birlikte manevi ve ruhi rezervlerini de harekete geçirmesi ve şuurlu bir şekilde kullanması kaçınılmaz bir ihtiyaçtır.

Bilerek isteyerek işlenen günahlar yüreği besleyen inanç damarlarını tahrip ederek maneviyat ölümüne sebep olan çok sinsi virüsler gibidirler.

Ne hayaller kurardım ah o cahil başımla.

Sana daha yakın şah damarından;

Yolculuk çıkınımıza neler doldurduğumuzu umursamamaya hangi şeyler sebep olmaktadır, neler duyarsızlaştırmaktadır yüreğimizi.

Yeryüzünde sizin kadar yalnızım.

Bu yalnızlık; kendimizi hapishaneye atıp, "anahtarı yutan gardiyanı" da gönlümüze kapatıp; parmaklıklar arasından özgürlüğe yazılan şiir gibidir. bu cümle çok güzel bir ifadeydi mesela. gerçekten çok beğendim... bu yazıya farklı bir şekli de uyarlanabilir belki.

Sensizlikten miydi bu hırçınlığımız?

Aşık mıyım acaba adı sanı belli olmayan, yüzünü bile hiç görmediğim o güzele. Bundan mıdır yalnızlığım?

çok güzel özetlemişsiniz gerçekten.

Hangi duygu ya da duyarsızlıklar kuraklaştırmaktadır mevsimlerimizi, hangi cazip esintiler ve nefesler bir sam yeli gibi kurutarak çölleştirmektedir yüreğimizi.

Sorulmaya sorulmaya

Manevi ufkumuzdaki en içten dualarla hayat bulan tebessüm güneşimizle ısıttığımız, ışıttığımız, beslediğimiz dostluklarımız büyüyecektir kaçınılmaz gün mizanımızda dağlar gibi.

Tekten de tek; bir tek, tek başına tek;

Kulluk yürüyüşümüzde almış olduğumuz kimi yaraları umarsızlığın ya da yılgınlığın tahripkar ellerine terk ederek daha da derinleştirmek akıl karı değildir.

Bitsin artık bu kalabalıktaki yalnızlıklar.

Geç kalmışlıklarımız mazeret kalkanımız olmamalıdır ilgili makam nezdinde, kabul de görmeyecektir hiç şüphesiz.

Bir haykırsam belki duyulur sesim,

O halde umutlarımızın henüz baharlarını yaşıyor olmaları gaflet bataklıklarımızın beslenme kaynağı olmamalıdır.

Bilgilenmemiz, bilgimizi imana, imanımızı bilince, bilincimizi amele, amellerimizi de ihlasa yeşertmemiz ağartacaktır batmayacak olan şafağın mukaddimesinde yüzlerimizi ve alnımızı?

Bu cevapsız sorular uğuldanıp dururken kafamın içinde ben yalnızlığımla baş başayım.

şehir insanının sıkıntısı yalnızlık degil sanırım yalıtılmışlık olmasın herkesin yanında bi köşeye çekilme insanlar arasında yalınız kalma

gidiyorum diyorum, hafifçe limana yanaşan geminin merdivenlerinden usulca çıkarken arkama dönüp bakıyorum kocaman gemiye bir benimi sığdıracaklar? sanırım evet o, gideceği son durağı belli olmayan gemide ben yalnız başıma uçsuz bucaksız okyanuslarda meçhule doğru yol alacağım...

Olduysa içime hapsettiğim, paylaşmam için verilen ama yanlış kullandığım bir hazinem, neden yaptım ben bunu? Söyle ben neden?

Geçim derdi almış başını gidiyor. Pragmatik sevdalarıyla zamanını günlük saadet ekmeğine banarak yiyenlerin?Ben kimseyle uğraşamam? diyenlerin çoğaldığı bir zaman. Ama geçimi için ot yiyip süt veren, yem yiyip yumurta veren, çiçekten çiçeğe gezerek bal verenlerde var. Tüm canlılar kendi kabiliyeti çerçevesinde diğer canlıların yaşayışına katkıda bulunma telaş ve gayretindedir. Ya insan, yaptığı davranışları şuurlu biçimde gerçekleştiren tek varlık, hazinesini içine mi hapsedecek.

Hayat vadilerinden tefekkür hassasiyetiyle gizemler keşfedebilmek, insanı sırlar sofrasında doyumsuz bir ziyafetin aguşuna oturtacaktır.

Her defasında, geç, gafletten vecde;

Neden dünya hayatımız kadar ilgilendirmez ebedi akıbetimiz bizi.

Arama, ilaç yok eczanede!

Yüce Musavvir tarafından tasvir edilirken, iyi bir kul ve mutlu bir insan olarak yaşayabilmemiz için fıtratımız maddi ve manevi tüm zenginlikler ile tezyin edilmiştir.

Böylesi durumlarda; aslında amansız birer kabus olan ahvalimiz gül yüzlü rüyalar olarak yansıtılmaktadır hamakat aynasında nefsimizin marifetiyle?

Ebedi uykuya ulaşmadan varlığımız,

Vuslat yürüyüşümüzde arkamızda bıraktığımız izler tercih ve önceliklerimizin şekliyle şekillenecek rengiyle boyanacaktır hiç şüphesiz.

Büyük mutasavvıflar ve filozoflar da keşfetmişler insanın yalnızlığını. İnsan her ne kadar tabiatın ve kainatın bir parçası olsa da ruhunun bir mercek altına alındığında bu tabiat ve kainata aykırı düşen unsurlar taşıdığını, dolayısıyla bir yalnızlık çekmekte olduğunu görmüşler.

Çetin bir aldanıştır sılaya gurbete bakarcasına soğuk ve ilgisiz bakıp, gurbete sıla gibi sarılmak.

O var!

Bundandır ki; hayatımız Kuran?dan iz taşımaz, güzel ahlak vebalı gibi gelir nefsimize.

Böylece beslediği batakta boğulan, kaybolan deli çaylar gibi olmaktan kurtulacağız,

kalabalılardan yalnızlığıma yürürken, yalnızlarında kalabalıklarına koştuğunu gördüm. tam ortada bir yer seçtim kendime ve seyre daldım tüm herkesi.

Bağışlayışlarımız, affedişlerimiz af kapılarında ilahi bir tebessümle karşılanmamıza vesileler olarak bereketlenecektir. Bu bereket her türlü iç ve dış çalkantılarımızla olan mücadelemizde yüreğimize ve irademize derman olacaktır.

varlığına uyandır bizi ALLAHIM...

Bundandır ki; hep isyanlar durağında bekleşiriz; helakimizi beklediğimizin farkına dahi varmadan. Kulluk bilincinin özünden uzak ibadetimsi hareketlerimizden dolayı özümüz ruhsuzluğun ve serap?sı tatminlerin çürütücü cenderesinde can çekişir durmadan.

Hayır adına, kulluk adına attığımız küçücük adımlarımızı da görmezden gelmemeliyiz hiç şüphesiz, ama onları tatmin bukağıları da edinmemeliyiz kendimize. Tam tersine büyük adımlara rahim kılmalıyız onları, onlar damla damla büyüyerek ummanlara dönüşmelidirler kulluk iklimimizde.

Bu gün kaç kişiye tebessüm ettim ve benim tebessümüm ile kaç kişi mutlu oldu insan?

Bir an önce varlığına uyandır bizi ALLAHIM...

'Gökyüzünde yalnız gezen yıldızlar,

Yüreğim kanamaya başladığı gün kaybettim

Ne sen varsın, ne ben, ne yar, ne kimse;

Yetinmekten, şükretmekten habersiz bakışımız.

Gitmek mi, kalmak mı tüm karşılıksızlara rağmen. Göz yaşlarımı gizliyorum yağan rahmet damlaları arasında ve her damlası Pınar, utanıyorum bu çelişkiden sevmek mi, sevilmek mi. Utanıyorum ağlayarak, ağlıyorum hiç utanmayarak.

Bilerek veya bilmeden kendimizi bir kişiye odaklamışsak kalabalıkta dahi yalnızıdır. Bu yalnızlık; kendimizi hapishaneye atıp, "anahtarı yutan gardiyanı" da gönlümüze kapatıp; parmaklıklar arasından özgürlüğe yazılan şiir gibidir. Yalnızlığımıza ancak ve ancak; çoğu kez gönüllü olarak mahkumu olduğumuz o kişi son verebilir.

Neler göz ardı ettirmektedir, neler unutturmaktadır canlara şah damarından daha yakın olanı? Azmimizin ayaklarına hangi duygularımız pranga olmaktadır, hangi endişelerimiz emzirmektedir yanılgılarımızı?

Fethe memur olarak yaratılan gönül ve iradelerimiz fethedilmekle karşı karşıya kalmıştır. Hayallerimiz ve rüyalarımız dahi şehvetin, ihtirasın, arzu ve nefsin kuşatması altındadır.

Zamanı değil

Merak etmeli değilmiyiz nereye gittiğimizi, hangi ufka kanat çırptığımızı neden fazlaca merak etmediğimizi.

İşyerinde belkide birbirimizi seviyor gibi gözükür arkasından kuyusunu kazarız. Dedikodular yaparız. Hep benizdir egomuz herşeyin önünde gelir.

Yerimi yönümü.

Kalacak kim varsa dost tomarından?

Hiç ölmeyecekmiş gibi hep bir yerlere yetişme telaşındayız.

Evde sular akıyor, tulumba yalnız. Sokaktan geçenler ona eski bir antika gibi bakar ve giderler. Ne zaman ona iş düşer, insanlar başına üşüşür o yine vefalı yalnız bırakmıyor. Vefasızlık yapan insana suyundan veriyor oysa insan içine hapsetmiş vefa istidadını, benim diyerek her şeye bir tebessümü dahi çalıyor çevresinden. Kendisi için yaşama gayretine müptela olan aynı insan bayramda komşusuna selam vermez olmuş, ne garip. Eskiden evlerde su tesisatı yokmuş herkes ona koşarmış, belki ihtiyacı olan birileri çıkar diyerek halen bekliyor. Gelene kapısı her zaman açık makam, mansıp, genç, ihtiyar ayırt etmeden. Metal aksamıyla o makineyi yapan insan, kendine gelene?ileride bana bir faydası olur mu, işime yarar mı? sözleri, karşılık bekleme mülahazalarında. İçinde yaşamın tüm güzelliklerini gizleye insan, kalabalıklar içerisinde yalnızlıktan vefasızlıktan yakınan aynı insan.

Bu cevapsız sorular uğuldanıp dururken kafamın içinde ben yalnızlığımla baş başayım. Tıpkı Hayat Arkadaşım adlı şiirimin şu dizelerinde vücut bulan hislerimde olduğu gibi:

Çölleşen, çak çak yarılan dudaklarını duygu bulutlarıyla yeşeren duanın iç ferahlatıcı meltemlerinde serinletmeye, muhabbetin kıblesine yönelerek Rahmet buseleriyle tedavi etmeye o kadar muhtaçtır ki yüreklerimiz.

Yalnızım yapa yalnız

nice insan vardır kalabalıkta kalabalık yarar yalnızlıgına çare arar. kimi insan vardır dagda tek başına kaval çalar kendine bir yoldaş arar...

Ne kadar da benziyoruz dağlarla birbirimize böyle. Onunda başında karlar var, benimde başımda aklar. Onunda yosun tutmuş dereleri, benimde yosun tutmuş gözlerim var. O da yalnız, ben de yalnızım.

Dünyevi birikimlerimiz; imkanlarımız ve sıhhatimiz umursamazlığa yeşermemelidir.

karakocali estağfurullah... yapılan yorumun her zaman bir değeri vardır. belki farklı bir açıdan da bakmış olduk sayenizde:)

Dilerim kıyamet sabahında uyanma vakti gelmeden uyanmış oluruz dalmış olduğumuz sarhoşluk uykularından...

Evet, yalnızlığımı kendime hayat arkadaşı etmişim. Belki de bu yalnızlığımla kendimi bulmuşumdur, kim bilir?

Hayatı beraber yaşadığım, aynı havayı teneffüs etmekte olduğum insanlardan kıskandığım bir şeylerim oldu mu?

Cehaletimizin bilgi tarafından, bilgi?nin bilinç, bilinç?in inanç, inanç?ın ibadet, ibadetin ise ihlas ve teslimiyet tarafından kuşatılmasının kurtuluş için kaçınılmaz olduğu gerçeğine ulaşmak zorundayız...

Unutuldum bir köşede

Ahmet Arvasi üstadımın dediği gibi, yalnızlığım kainattaki hiçbir mahlukun kabul etmeye cesaret edemediği emaneti yüklenmenin ağırlığından mıdır? Yalnızlığım eğer yüklendiğim bu emanetin sorumluluğunu hissetmekten, ona layık olabilmenin endişe ve ıstırabı ile yanmaktansa bu yalnızlık ne ihtişamlı, ne kutsi bir yalnızlıktır. O zaman ne mutlu böyle yalnızlara ve böyle yalnızlığa.

her mevsime yalnız merhaba dedim.

bir bir ezberledim her bir ayrıntıyı

amin... ne güzel dua bu böyle!

Mutluydum işte.

Önceliklerimize ve önemsediklerimize dikkat kesilmeliyiz: eğer nefsimizin isteklerini; heva ve heveslerimizi, yüce yaratıcının isteklerinden daha öncelikli bir konuma oturtuyor isek, sonsuz bir uçuruma doğru hızla yol alıyor olduğumuzu unutmamalıyız.

Şimdi avunuyorum bir hayal dünyasında,

Varlık ve olayların dillendirdiği mesajları vahyin ve hikmetin ışığında dosdoğru okumalıyız ki; yarın hatta belki de şu an, bir sonraki nefesimiz bizim için çok geç kalmışlığın doğum sancılarını çekiyor olabilir.

Sen ne taraftasın bilemez bu yürek

kalabalık bir şehre açtım gözlerimi

Yıkılmaz dayanak, kırılmaz destek;

Asıl olan ifrat ve tefrit savrulmalarından kurtularak vasat ümmet olmanın çizgisini yakalayabilmektir.

Arvasi üstadımın dediği gibi, yalnızlığım kainattaki hiçbir mahlukun kabul etmeye cesaret edemediği emaneti yüklenmenin ağırlığından mıdır? Yalnızlığım eğer yüklendiğim bu emanetin sorumluluğunu hissetmekten, ona layık olabilmenin endişe ve ıstırabı ile yanmaktansa bu yalnızlık ne ihtişamlı, ne kutsi bir yalnızlıktır. O zaman ne mutlu böyle yalnızlara ve böyle yalnızlığa.

Vücut ülkemizdeki sinsi casuslar heveslerin, emellerin peşinden biteviye koşturarak derinleştirmektedirler aldanış girdaplarımızı.

-alıntı-

Oysa dünya herkesin dünyası yaşama ve hayat hakkı sadece bana mahsus değil ki. Bende başkasının ihtiyacı olan ve dağıtmam istenen hazineler var, sevgi, hoşgörü, merhamet, vefa, dostluk vs?

eskiden alışveriş yaparken yan komşusu siftah yapmamış arkadaşına yönlendiren esnaf, şimdi komşusundan almıyalım diye onu kötülüyor.

Hesaba çekilme zamanı gelmeden hesaba çekmektir kendimizi, hesap verebilmeye hazır olmaktır soru.

Ne fatma?da ne ayşe?de

bence yalnızlık sanatsal ruhlu insanlara mahsustur.. bir bara gittiğinizde tek baınıza oturup içkiniiz yudumlayıp müzik dinlemek çok zevklidir..

Belki benimde kaderim bu, böyle yazılmış yazım. Yalnızlık üstüne. Sessiz bir filmin en yalnız aktörü olarak bu hayat adlı dramı tek başıma oynamak, hıçkırıklarla alkışlanmak, gözyaşlarıyla ödüllenmek... Ne kadar güzel değil mi?

Bu sinsi kuşatmayı yarabilmek kalp ve irademizi yaratıcısına teslimiyetin özgürlüğüne kavuşturabilmek için bir yeni kuşatılmaya muhtaç olduğumuzun farkına varmalıyız...

Bu koşu öyle bir koşudur ki; farklı iklimler tarafından kuşatılırız mütemadiyen; bazan gül yüzlü bir iklimin mest edici atmosferidir bizi sarıp sarmalayan, ruh planında sevgi, mutluluk ve güveni doyasıya hissettiğiniz, yaşamanın bir lezzet halini aldığı, huzur duyduğumuz ve huzur verdiğimiz. Bazansa çetin kuraklıklardır soluduğumuz, bu durumda kuraklıklarımız umursamazlıklarımızdan doğmakta ve duyarsızlıklarımızdan beslenmektedir.

... Söz-Müzik Mustafa Yıldızdoğan

Bu nasıl bir duygu böyle Allah'ım. Hani derlerdi büyüklerim 'yalnızlık Allah'a mahsus' diye. Senin yalnızlığın Rab'lığından, eşin, şerikinin olmamasından. Kulun yalnızlığı öyle mi?

tüm yorumlar için teşekkür ederim arkadaşlar... :)

'Sana o mektupları yazardım gözyaşımla,

Bundandır ki; gafletin kurağında telef olur amellerimiz, ama hissetmeyiz. Miraç biniti olan namaz yılkı atı misalidir bu yüzden; haftalık, mevsimlik ve yıllık tatminler peşinde ömrümüzü zayi ederiz.

İnsan için yaşam hayat vadisinde biteviye devam eden bir koşu gibidir; kimi düşünce ya da anlayışlara göre sıladan gurbete, kimilerine göre ise gurbetten sılaya doğru bir koşu...

Ne kadar zamanımız kaldıki yaşayacağımız?

Hep yalnızdım kalabalıklar içinde, varsa yanımda kuru kalabalıklardı olanlar...

Ne peşimde yoran olur

İslam büyüklerinin benzetişiyle sanki kamışlıktan koparılmış, vatanını ve aslını özleyen bir ney gibi ruhum inlemekte. Bu kesret aleminde kaybolup gitmek yerine vuslat duyguları ile yanıp tutuşurken gariplikten, ayrılıklardan müşteki bir halde her gün kendi kendimle adeta mahkeme olmaktayım.

İsyan ve yılgınlıklara gebe kalmamalıdır imkansızlık ve mahrumluklarımız.

Bilgi duygu ve bilincin ittifakı göz aydınlığı bir iklim doğuracaktır insanlık coğrafyasında.

gidiyorum diyorum;belkide geriye dönmemecesine,

Adı yalnızlık olan hayat arkadaşımla.'

O ne güzel şarkıydı öyle. Nihavent yalnızlık şarkısı:

Bunun için önce hayallerimizi ıslah etmeliyiz. Çünkü; hayallerimizle kirlenir duygularımız ve amellerimiz. Ve yine hayallerimiz kırbaç olur arzularımıza, hayallerimizle koşarız kimi ufuklara, hayallerimizle savruluruz sinsi bataklara ve hayallerimizle izzete ereriz.

Geceyi düşünürüm şehir ışıklar altında kandil kandil parlar. Işıklar raks eder huzme huzme. Gündüz ise bir keşmekeş, bir koşturmaca. Ama her taraf cıvıl cıvıl. Bu kadar varlığın içinde benim yalnızlığım ve benim gibi yalnızlar. Anlaşılır gibi değil.

bizde ne vefa kaldı ne dostluk kaldı. Güzel dinimizin istediği gibi yaşayabilsek bütün güzellikler mutluluklar onda gizli.

Ne olur kalabalılarda yalnızlıklar olmasa.

İnsan fıtratı göz önüne alındığında kusursuzluk hayalleri kurmak, yani melekleşmeyi hedeflemek nasıl ham hayal ise insan için; alabildiğine duyarsız, ilgisiz tavırlarla, gaflet vadilerinde yılkı atları gibi başıboş, hoyrat dolaşmakta fıtratı ters yüz eden, dengeyi, bozan hallerdir.

Tefekkür penceremizi hiç ama hiç kapatmamalı ve merak etmeli değil miyiz öyle ise;

Bütün sevdiklerin elden gittiyse;

işte o zaman yalnızlığıma sarıldım sonsuza kadar.

Zaman olur sular kesilir millet sırada tulumbadan su bekliyor. Tulumba hayır demiyor onu insanlar yapmış dibinde su birikiyor ve her gelen kolunu bir iki çevirdiği vakit su veriyor. İnsanlara faydalı olmak için elinden geleni yapıyor. Onunda hayat hakkı olsa dile gelse?Bu benim dünyam, bu benim suyum, bana ne sizden, bakın başınızın çaresine? dermiydi? Acaba. Hani diyorum önünde durduğu apartmanda yangın çıksa duyarsız mı kalacaktı. O vefalı, insanlar susuz kaldığı vakit su veriyor. İnsanlar var ki sevgisizlikten kıvranan etrafına üstüne üstlük nefret dağıtıyor.

Kalabalıklar ülkesinde yalnız ben yalnızım sanki.

Oltaların ucundaki yemlere fütursuzca can atan balıklardan neden farkımız olmadığını,

Sevdiğini ebed boyu tutan dinç;

Bilmeliyiz ki; kandırılmak çirkin bir durumdur, kandırıcılardan, aldatıcılardan olmakta çirkindir, ama kendi kendimizi kandırıyor olmak daha çirkin ve zelil bir haldir.

gidiyorum diyorum;öylece kimseciklere aldırmadan,

Yalnızlık anlatamamak mı kendini, yoksa anlaşılamamak mı?

Unutmamalıyız ki; bilgi, duygu ve bilinç çatışması bütün bir insanlık mirasını yerle bir edecek derecede çetin bir çatışmadır ve bu çatışma ifsat odakları tarafından mütemadiyen tahrik edilmekte, körpe dimağlar kirletilmektedir.

Bir sokak lambası gibi tek başıma, boynum bükük yalnızlığımı düşündüm geceler boyu.

His ve duygu da bunlardandır. Bu nimetler sanki bilgi ve tecrübelere hayat kazandıran, onları birer başarı ve huzur argümanı haline getiren harika iksirler gibidirler.

Ben yalnızım, ben yalnızım, yalnızım.'

Ya da aykırı mıyım içinde yaşadığım bu topluma, kültürel yalnızlık mı çekiyorum.

Sana ne kadar geç kaldığımızın farkına varamayacak kadar geç kalmışız.

Sormak kendimizi bulmaktır, farkına varmak, farkımıza varmak, fark etmektir, fark ediştir kendimizi.

Ne olurdu bir sabah güneş doğmadan uyansak, güneşi tebessümle biz karşılasak. Birbirinin gözlerine bakınca yaşama sarılsa insanlar. Yüzler sevgi yansıtsa güneşten aldığı sıcaklıkla. Güneş o engelleri aşarak bazen kışın ortasında bile bulutlar arasında bizlere sıcaklığını gönderir. Ne olurdu insan içindeki ışığı keşfederek etrafına dağıtsa. Bir memur olarak görevlendirilmiş varlıkların parçalar halinde gerçekleştirdikleri işlerde bütünlük arz eden kolektiflik vardır. Her şey insan için çalışıyor adeta, oysa insan. Güneş dahi kendine verilene bu benimdir demiyor. Hizmetkarıdır insanlığın, ışığını şahsına hapsetmemiş ve görevini yerine getirmenin mutluluğu içerisinde gülüyor her sabah. Penceresiz odalarda bile sıcaklığı duyulur, varlığından haberdar eder insanları. Ne olur insanlarda hiç değilse böyle hissettirse kendilerini. Toplumda iç içe yaşamayı gerektiren tüm dinamiklere sahip kimi insanların, bu dinamiklerden olan sevgisi, hoşgörüsü, merhameti çeyizini hazırlamış bir gelinlik kızın kanaviçesi gibi sandıklarında kilitli. Ne olur açılsa sandıklar, ne olur eksilmeyen kullandıkça güzelleşen o kanaviçeden dağıtılsa insanlara. Buna hasret olanlar kendilerinin yaptığı bu yanlıştan ve eksikliğini duyduğu şeylerden habersiz.

Sensin ilk ve son durağımız.

Ne halimi soran olur

Necip Fazıl Kısakürek

Kendisini sorgulamaya cesaret edebilenler çıkarabilirler ancak sorgulanmayı kabus olmaktan.

Söz ve tavırlarımızı bilgi, duygu ve bilincin ittifakından doğan can sularıyla beslemeliyiz, yanlış beslenmeler çarpık inanç ve anlayışlar doğuracaktır dünya ve ukba adına. Bir anlamda sürgün ülkede çetin bir gurbeti solumaktadır insan. Gurbeti sıla bellemek, vatan-ı asliye bilmek sürgün yurdunu; bir aldanıştır.

Çöllerimizi; kuraklaşmış, çölleşmiş yanlarımızı daha da yakan kavuran ateşlere kucak olmaktan kurtulacaktır nefeslerimiz böylece.

Nasıl bir tezat, bir toplumun içerisinde sizden başka insanlarında bulunduğu mekanlarda yalnız kalmak. Gördüğünüz, görüntülediğiniz dış aleme aldırmadan, içeride bambaşka bir dünyada yaşamak. Bazıları kendisine böyle bir dünya kurmuş başkasının el atmasını istemezcesine, dışta başka içte başka, asıl olanı göstermeme sevdası. Geceleri karanlık çöktüğünde insanlar o karanlığın verdiği yalnızlık içerisinde yataklarına çekilir. Bunlar gece olur fakat gündüzün ortasında, hatta yanı başımızda iç dünyasında kenara çekilmiş karanlıkta yaşayanlar var. Küçük bir şehir, küçük bir cemiyet böyleyse ya millet ya devlet.

İbrahim ŞAHİN

Secde ile yaklaşmanın ve yükselmenin aşkı ve cemresi düşmedikçe yüreğimize miskinlikle ve kibrin pençesinde alçalmanın zilletini solumaktan kurtulmak mümkün olamayacaktır.