ben sadece duyduklarımı söylüyorum. intihar edenin yanıbaşında bu kitap varmış. annesi bir haftadır bu kitabı okuyordu demiş. daha detaylı bilgi alırsam yazarım.

Dert çekmeye dermanın kalmadı artık. Artık bu kepazeliğe, bu aldanışa, bu aşağılanmaya, bu köpekleşmeye dayanamıyorum. Duygularım, algılarım, düşüncelerim, beynim, kalbim ve tüm uzuvlarım zıvanadan çıktı. Yeter artık. Ben ölmeliyim. Ölümü benim kadar hak eden olmamıştır. Delirmekten korkuyorum. Biraz daha yaşarsam delireceğim. Bunları yazarken bile birinin camdan beni izlediği, birinin arkamdan bana baktığı düşüncesiyle boğuşuyorum. Allah?ın bu yazıyı yazmamı istemediğinden hareketle aniden biri kapıyı açıp beni öldürecek sanıyorum. Bu yüzden ha bire arkama, sağıma, soluma bakmaktan bıktım. Her şey kontrolümden çıktı. İçimde hep bir korku var. Her an idrakimdeki her an şuurumdaki bu korku hayatımı zindana çevirdi. Başıma bir şeylerin geleceğini beklemekten bıktım. Dışarıya çıkamıyorum. Sokaklarda canım istediği gibi gezemiyorum. Herkesin bana baktığını, benden şüphe duyduğunu, benim hakkımda konuştuğunu, bana güldüğünü, beni öldürmek istediğini sanıyorum. Bir ömür boyu evde oturmaya da razıyım ama evde de duramıyorum. Perdeler kornişten sarkan hayaletler oluyor, elbise dolabımın içine bakmaktan korkuyorum. Kitaplarım bazen akreplermiş gibi geliyor gözüme. Duvarlar pusuda bekleyen canavarlar gibi duruyor. Tuvalette osuracağımda arkadaşlar duyacak diye işeyemez mi bir insan. Canı sıkılınca pencereden dışarıya bakamaz mı? On gündür banyo yapamamak nedir Allah aşkına. Benim hakkımda konuşuyorlar diye, kendi aralarında dövüşecekler, kavga edecekler diye

kitabın yazarı yanımda şu an; ölmek gibi bir düşüncesi de yok. yazdığı kitabın intihara sebebiyet verecek bir kitap olmadığını bilakis ne olursa olsun yaşamak gerektiğini gösteren bir eser olduğunu söylüyor

beynime doğru işgale giden asker sürüsü gibi hücum ediyor. Her şey yerini almaya başlıyor gözlerimin önünde. Darağacımın kuruluşunu seyrediyorum sanki. Sıradan, basit bir insan olan ben göze batacak, kıskanılacak, öfkelenilecek, garezlenilecek, şimşekleri üzerime çekecek ne yaptım ki, sorarım size ne yaptım. Ufak tefek sevinmelerimin, gülmelerimin, aptalca hayallerimin kime ne zararı vardı. Yaşamayı istemem suç muydu? Bende insan değil miydim? Ben mi istedim insan olarak yaratılmayı? Yaşamak benimde hakkım değil miydi? Neden dünyayı bana dar ettiniz? Evlerinize, arabalarınıza, sağlıklarınıza, kızlarınıza, karılarınıza, kocalarınıza, paralarınıza, malınıza mülkünüze, işlerinize müdahale mi ettim? Bir ben fazlalıksam bu koca dünyada, bir benim varlığım rahatsız ediyorsa herkesi o zaman bende giderim. Sizler aranızda binlerce Celal Bozok?u ölüme mahkum edersiniz de bir gram vicdan azabı duymazsınız. Bugün sizin katranlanmış kalplerinizden, şeytana ram olmuş beyinlerinizden kurtulma günüm. Bugün sizin kurduğunuz bu dünyadan kurtulma günüm. Hepiniz suçlusunuz. Bu dünyayı ve bu düzeni sizler kurdunuz. Siz insanlar, her şeyin müsebbibi sizlersiniz. Dünyanın neresinde acı, ölüm, zulüm, işkence, haksızlık varsa bunun tek nedeni sizlersiniz. Bu dünyayı bu hale sizler soktunuz. Bunun hesabını vereceksiniz. Sizin gibi yaratıkların, canilerin arasında yaşamaya daha fazla tahammülüm kalmadı. Elimde dünya namına ne varsa siz sırtlanlara bırakıyorum. Birbirinizi iterek, kakalayarak, didikleyerek benden kalanları yemeye başladığınızı görür gibiyim. Ölümüm üzerinden bile nemalanacaksınız; üzüleceksiniz, korkacaksınız, günlük hayatınızın ritminden biraz olsun kopacaksınız, yeni sohbet konusu bulacaksınız, sevdiklerinizin kıymetini bileceksiniz, hayatın tadını arttırmaya çaba

kitabı arkadaşım yazdı selimcan666... senin söylediklerini bende duydum... arkadaşımın morali çok bozuk... kesin bir bilgiye sahip değiliz şu an ama olay olmuş gibi:(

sen bu kitabın yazarını tanıyor musun liberall? nerden çıktı bu kitaptan alıntı yapmak?

hakikaten sen ölmelisin dostum

çabalayacaksınız, televizyon ekranlarında intiharın sosyolojik ve psikolojik yönleri hakkında tartışacaksınız, imanlı mı, imansız mı gittim bir türlü karar veremeyeceksiniz... Ömrümü sizin hayatlarınızı seyrederek geçirmeyeceğim. Siz yaşadıkça ben acılanıyorum. Sizin yaşadığınız dünyada ölmek bile istemiyorum ama olsun belki biraz vicdan azabı duyarsınız. Utanırsınız belki. Ardımdan psikolojik sorunları olduğu düşünülen diye haber yapacaksınız. Yapacak ve unutacaksınız. Neler yaşamış olabileceğimi düşünmeye zahmet bile etmeyeceksiniz, uykusuz kalmayacaksınız, yemeden içmeden kesilmeyeceksiniz, nasıl bu duruma geldiğimi düşünmeyeceksiniz. Ben ölmeliyim. Başka çaresi yok. Şimdiye kadar hep ezildim. Hep horlandım. Şimdiye kadar hep acı çektim. Bundan sonrada acı çekeceksem neden yaşamaya devam edeyim. Bu ben bende oluktan sonra yaşamak, nefes almak acı çekmek hep var olacaksa ölmek çare değil de nedir? Hiçbir şeyi beceremedim ben. Sevmeyi elime yüzüme bulaştırdım. Rezil ettim kendimi. Bende onlar gibi oynamak istedim ama olmadı. Oynayamadım. Başaramadım. Bu kan revan içindeki benliğimle nasıl var olabilirim artık? Kendime olan inancım ve saygım çoktan gitmişti ama şimdi var olmama bile saygım ve tahammülüm kalmadı. Utanıyorum kendimden. Hiçbir şey düzelmeyecek biliyorum. Ben hep böyle kalacağım. Hep ezik yaşamak olacak kaderim. Allah böyle yazmış benim kaderimi. Neden Allah?ım demek isterdim. Neden topraklı pıtraklı da olsa bir çıkış yolu çıkarmadın karşıma? Ben yaşamak istiyordum Allah?ım. Her kulun gibi yaşamak? Ölmek istemiyorum ben. Bana yardım et Allah?ım. Neden bu kadar şartlara bağlısın Allah?ım, neden bir an olsun beni ailemden, genlerimden, çevremden, karakterimden ayrı düşünüp de bana güç ve irade vermiyorsun? Neden beni cen

Bu kitabın yazarı kimdir?Türü nedir?

selimcan666 ne diyorsun sen; ciddi misin?

Kitabı yazan intihar etti mi

derenin içine bırakıp sana olan imanı mı deniyorsun da birazcık olsun yardım etmiyorsun? Mesela Sanemi yar edebilirdin bana. Etseydin ne olurdu Allah?ım. Onun sıcacık ellerini tutmayı neden çok gördün bana? Oysa o bolca lütuflarla boğduğun kulların gibi kötü hiçbir niyetim yoktu. Ben onda seni görüyordum. Ben onda seni seyrediyordum. Ben onda insan oluyordum. Onda nefes alıyordum. Onu yar etseydin her şeye razıydım; ezilmek, hırpalanmak, hor görülmek umurumda bile olmazdı. İsteseydin o beni severdi, terk etmezdi beni. Sadece bir şeyi tam verseydin bari Allah?ım, sadece bir şeyi. Sanem de terk etsindi; amenna. Ama Allah?ım karşıma neden öyle bir doktoru çıkardın? Neden bana üniversiteyi kazandırdın da sonra elimden aldın geri? Neden beni insan yarattın da insan gibi yaşamayı gerektiren şeyleri vermedin? Çocukluğumda beni astım hastası yaptığın için bir sigara içmeyi bile bana neden yasakladın Allah?ım? Neden hırsımı insanlardan alacak gücü vermedin? Dünya namına hiçbir zevki yaşamamış bu kulun öldüğü zamanda acı ve ızdırap çekerse, cehennem ateşi içinde yanarsa o zaman çok şaşıracağım Allah?ım. Cehenneme atıldığımda ateşler içinde şaşkınlıkla bakakalacağım. Ben yaşamak istiyorum. Yaşamak ve onların her birinden intikam almak istiyorum. İşimin bittiğini sanıp öylece bir köşede unuttuklarında bir açıklarını bulup birden biriye ortaya çıkıp hepsini can evinden vurmak istiyorum. Acı çektiklerini, uykusuz kaldıklarını, her an tedirgin olduklarını, gülmeyi nasıl unuttuklarını, suratlarındaki korkuyu, çaresizliği; gözlerindeki yaşları silerken burunlarını nasıl çektiklerini görmek istiyorum. Zavallı bir hayvan gibi çaresiz kalışlarını, perişan halde eve girişlerini, sevdiklerini sevemez hala gelişlerini görmek istiyorum. Ölmek istemiyorum ama ölmeliyim. Ölmeliyim işte. Bir

yazar gencin ailesi ile görüştü. her ne kadar acıları taze olsa da yazarı kabul ettiler ve anlayışla karşıladılar; zaten çocukları birkaç kez intihar etmeye çalışmış.

vay be... çocuk gerçekten intihar etmiş:((

insan nasıl ölürmüş göstereceğim. Adını bile anmaktan korktukları ölümün elinden nasıl tuttuğumu görünce benim ne kadar da cesur biri olduğumu anlayacaklar. O çok sevdikleri hayatı nasıl bir çırpıda terk ettiğimi görecekler. İsteseymiş çok korkunç şeyler yapabilirmiş diyecekler.

Biraz daha bilgi, açıklayıcı olacaktır.

okumayan kaldı mı? kaldıysa yaşamanızı bir sorgulayın

Pes ediyorum. Siz kazandınız. Hadi şimdi gidin kutlama yapın. Bu yazıda kazandığınızın belgesi olsun. Evlerinizin başköşesine asın. Diplomalarınızın, sertifikalarınızın arasına koyun. Ders kitaplarına önsöz yapın. Her yerde anlatın. Lime lime etlerini koparır gibi her şeyini kopardık deyin. Çocukluğunu, gençliğini, hayallerini, ümitlerini, heyecanlarını, içindeki yaşama sevincini, sevdiği her şeyi yavaş yavaş elinden aldık deyin. Çocuklarınıza başarınızı anlatın. Sevmeyi zehir ettik ona deyin. Çok eğlendiğinizi söyleyin. Elinde Bir tek Allah?a olan inancı kalmıştı, onu da son anda ölerek kurtardı diye esef edin.

şimdi düşünsün bakalım yazar bey

televizyona bakamıyorum. Cuma namazlarını kılamaz oldum. En son kılmak için gittiğimde panik atağa yakalanıp namazı yarı yerde bırakarak kendimi dışarı zor attım. Dünyadaki tüm insanların benden haberdar olukları, benim her hareketimi bildikleri düşüncesi beynimin içinde bir kurt gibi duruyor. Kanepelerin, koktukların, halıların altlarına bakmayı öyle abarttım ki hiçbir yerde oturamaz hale geldim. Biri taş atacak veya biri beni gözetliyor olabilir düşüncesi yüzünden pencerenin önünden bile geçemiyorum. Dışarı çıksam olmuyor, evde dursam olmuyor, ben ne halt yiyeceğim, şaşırdım kaldım. Başımın belası sosyal fobi yetmezmiş gibi birde bunlar çıktı karşıma. Kalbimi ağrısı sol kolumu tamamıyla uyuşturmuş vaziyette. Başımın ve midemin ağrısı artık normal bir şeymiş gibi geliyor. Uykum delik deşik... Sabaha kadar onlarca kez sıçrayarak uyanıyorum uykudan. Geri uyumak içinde kendimi bir çocuk gibi avutuyor, kandırmaya çalışıyorum. Güneş doğarken insan ağlar mı? Sessizce ağlıyorum. Ama yok ağlamama da izin yok. Ağlamama dayanamayan aksakallı dedenin aniden yanımda belirmesinden korkuyorum, ağlamayı da kesiyorum hemen. Bir günün sabahında ürpererek uyandığımda bakıyorum ki güneş doğmuş, doğmuş ve bana sırıtarak, müstehzi bir şekilde yaşamam gereken bir günü getirdiğini söylüyor. Nefret ediyorum güneşten. İnadına kalkıp o günü yaşayım diyorum ama zerre kadar cesareti ve umudu bulamıyorum kendimde. Yataktan adım atsam yaşamak belası üzerime atlıyor anında. Tekrar uyumayı denesem kendime işkence etmiş oluyorum. Öylece kalakalıyorum yatakta. Azrail?i bekler gibi bekliyorum içimdeki korkuyla. Yatalak bir hasta gibi çaresizce bekliyorum. Beklerken sabahın taze kokusu geliyor burnuma. Arabaların, kuşların ve insanların sesleri kulaklarımdan

Hadi ben kaçtım. Keyfinize bakın...

bu kitabı okuyan biri intihar etmiş diyorlar, intihar eden gencin annesi yazara ulaşmak istiyormuş