alıştım medcezirlere

hayat alışmaya alıştırıyor insanı... mecbursun çünkü...

Alıştım karşılıksız sevmelere

Çıkara bağlı ilişkilere..

iç hesaplaşmalarıma kırık bükük ama bitmeyen hüznüme

Alıştım hüzünlere

Alıştım ;

Her tramwaya binişimde, sanki son durakta inecekmişim gibi kuytu bir köşeye binip, inerken sıkıntı çekişime,

"Söz verme" lere ve "sözde durmama"lara

hoşça kalsız gidişlerine alıştım..

Alıştım..

Sahte sevdalara..

a lış tım

Alıştım...

Alıştım bana sormadan geçen zamana

Hataları sürekli tekrar edip, sürekli özürdileyenlere,

Alıştım yeni yaşıma, kabullenemesemde

Alıştım adıma verilen kararlara

Alışamadım,

kaybettiğim yerde bulmaya,

Alışmak, bazen kabullenmektir.. Bazen bağlanmak, bazen sürekliliğini istemek..

duyarsız insanların varlığına...

Yürek bir yandan gitmelere alışırken, diğer yandan hissizliğe de alışıyor.. Zaman geliyor, artık etkilenmiyorsun..

"Bu da geçer"..

selamsız gelişlerine,

Maskeli yüzlere,

Uyandırır uykudan

gitgide alışıyorum sana.

Yalancı yüreklere,

alıştım yalnızlığaaaaa

Herşeyi geride bırakıp gitmelere..

bir gitmelerine alışamadım..

olmamasına alıştım

Eve girdiğim vakit verdiğim selamın dört duvara çarpıp tekrar bana kısık bir sesle bana dönüşüne,

alıştım, sabretmeye, maskeli yüzlere bile gülümsemeye,

Alıştım bak sensizliğe. Ne sandın kahrolacağımı mı?Geri döneceğimi mi?Bu sefer hayır! İstediğin gibi olmayacak. Ben sensizliğe çoktan alıştım. Başka zamanlara yelken açtım çoktan. Bilmediğim, yaşamadığım zamanların hayalini kuruyorum şimdi. Umutlu ve mutlu yarınlar benim artık. Sen kal kendi cehenneminde yan kendin. Yan ki bensizlik nasıldır gör...

Alıştım yalnızlığa, tek başımayım

Ansızın yakalar beni

Alıştım saçıma düşen bir, iki aka

yollara gidip gelmelere bitmeyen tükenişlerime alıştım

Alışmak;hissedememektir.. Ne yaşadığımızın ne kadar çok farkındaysak, o kadar uzağındayız an'ın..

bulduğum yerde kaybetmeye

Alıştım tutulmayan sözlere

düşün ki ben yaşamaya bile alışkın değilim

Her gelişin.. Bir gidişi olduğuna..

İçinden sadece dersin ki;

alıştıkça özlemim artıyor, daha yoğunlaşıyor.

Gölgemin bir katil gibi beni takip etmesine,

İnsan olmayı unutanlara, davrananlara..

alıştım düşüp düşüp yine kalkmaya inatla tutunmaya kafa tutarak bildiklerimden vazgeçmemeye ama en en önemlisi kendi içimdeki burukluğumun gitmeyişini bilişime alıştım...

fakat şimdi sana alışıyorum

alıştı alışmam gerken herşeye de

en azından üzmüyorlar

hiçbir alışkanlık bu kadar güzel olamaz

bir tek şeye alışamadım

sahte insanların sahteliklerine

Kumandayı en son bıraktığım yerde buluşuma,

Kendi bölüğüm ekmeği yine kendimin bitirişine,

ü. y. oğuzcan

Gezdirir içlice

Sabah açtığım perdeyi yine kendimin ötrüşüne,

ellerin ellerimden uzaksa nasıl güçsüzüm bilemezsin

Alışmışızdır, insanların duyarsızlığına..

Dostlukların bir kalemde silinmesine..

"Karanlıklar Ülkesini'nin Efendisi" sıfatından aldı güçle iyice korkutucu olan soluğunu ensemde hissedişime,

Her sofraya oturuşumda başka kaşık sesi duymamaya,

Alışmışızdır gitmelere..

Alışmış gibi yapıyorum sadece

"Alıştım, alıştırdılar.."

Sızlar yüreğimin bir parçası hala

alıştım ah çekmelere duyarsız bakışlarıma

Alıştım diyorum hayatın acımasızlığına, sahteliğine.. Ama içimdeki ses niye canın yanıyor peki diyor.. Alışınca uyuşmaz mı insan.. Her şeyi hiç saymaz mı.. Alışmak kolay mı senin için.. Vurdumduymaz olmak kolay mı.. Sorular beynimi kemirip niye duruyor.. Nasıl alışmak bu böyle..

kendimi kendime alıştıramadım yıllardır

Velhasıl-- kelam istemesem de yalnızlığa,

Alıştım bırakıp gitmelere