Gene burayı ağlama duvarına çevirmek istemiyorum. Burası Türkiye nesnelliğin yerleşmediği bir ülke. Hocalar Türk, öğrenciler Türk olunca bu durumda nesnellik aramak gerekmiyor. Nesnellik olmayınca etik dışı davranışlar normal karşılanıyor ve üniversitede kalıtsal bir şekilde ilerliyor. Bunun son örneği herkesten daha iyi kağıt vermeme rağmen kalan tek kişinin ben olması, bazı egosu yüksek kişilerin durumumu öğrenmemem için notlarını söylememesi. Bilim sadece kapalı kapılar ardında egosu şişkin insanlar tarafından yapılabilir mi? Eğer bu doğru olsaydı bilim üretilemezdi. Bir hocamın dediği gibi gelişmeyi sağlayan deliler ve velilerdir. Egosunu şişiren düzenin aksaklıklarını görmeyenler bu düzenin devam etmesi için her tür farklılığı yok etmek isterler.

Bütün insanları değiştirmeye veya düzeltmeye gücümüzün yetmediği zamanlarda, mevcut durumdan en az zararla çıkmaya çalışmak en doğrusu diye düşünüyorum.

Bahsettiğin gibi bazı şeyler kalıtsal olarak ilerliyor. Fakat hep göreceksin ki, yalnızca hocalar değil, insan faktörünün işin içine girdiği birçok alanda ego, kapris gibi unsurlar hep karşımıza çıkıyor.

Evet akademisyen camiasında belli bir ego seviyesi kaçınılmaz olarak oluşuyor. Bilmiyorum şuan lisans mı lisansüstü mü okuyorsunuz ama y. lisans ve özellikle doktora aşamasında insanlar ciddi anlamda zorlanıyor, ciddi anlamda çalışma gerektiriyor. Bir doktora yeterlilik sınavını geçmek, bir doktora tezi savunmak, bir doçentlik sınavını geçmek çok çok zor basamaklar. Bunun üstüne yok efendim uluslararası dergilerde makaleleri yayınlanınca, konferanslarda dünyanın dört bir yanından gelen bilim adamlarına sunum yapınca ve herkesin hocam hocam diye etrafında gezmesiyle akademisyenlik yolunda insanın egosu ister istemez oluşuyor. Bu ego ve kapris te ister istemez öğrencilerine veya çevrelerindeki diğer insanlara yansıyor. Mutlaka istisnalar var ama çoğunlukla böyle, sebebi de bu.