Iskartaya ayırın beni

Kimi cüret etsem sevmeye

Acı olmasa, ölüm olmaz.

Eski bir kütüphane yangınında

Her şey, her şey yanlış, her şey unutulmuş bir şarkı oluyor bu gece.

Bimese.. hiç bitmese diyorum. Sanki dualar ellerimden kayıyor tek tek. Allah?ım ne olur dualarımı yerde bırakma!

Yalnızlığın sınırı, kelimelerdedir; kelimelerin sınırı da yalnızlıkta?

Nöbetlerde edebiyat sohbetlerde bir yarışma kavgası

Küsmedim kardayım yediğim dayaktan

Bir mezopotarnyalı kederi

Kendi sınırlarımızı biz belirleyebiliyoruz belki, ama bazen sınırlarımızı tehdit altında hissetmiyor muyuz sahi? O zaman içimizdeki kuytu köşelere saklanmak en iyisi galiba! Belki hayatımızı biraz da rölantiye almak?

Bildik bir şarkı, biz gemiye binerken çalınır arkamızdan: ?Sessiz Gemi.? O gemiyle birlikte bilmediğimiz bir dünyanın kapılarını aralamaya çalışırız. ?Sessiz Gemi?, bizi uzak bir ülkeye bırakma görevini ifa eder ve gider. O uzak ülkeye vardığımızda içimizde bitimsiz bir merak vardır: Acaba geride bıraktıklarım beni unuttu mu? diye? Bizim de aklımızın eremediği en büyük gerçeklik başlamıştır. Hayatın sınırları, ölümün kapısına dayanmıştır ve?gidenler memnundur ki, dönen yoktur seferinden!?

Çok sevdiğim bir şairden

Kalabalığa faydanın bedelini

Mevsimlerin içimizde uyandırdığı hüzün ya da sevincin bir psikolojik açıklaması vardır elbette. Ama bunun dışında bir şey daha var: O da hayatın mevsimlerini değiştiremeyeceğimiz gerçeği... Mevsimlerimizin de sınırlarının olduğu? Her mevsimde üç ay var. Bunu ne ben değiştirebilirim, ne de siz!

Ne şiirinden vazgeçerim kavganın

Sözlerimden başka vasiyetim ve servetim yoktur.

Ne murat suyu kan aksın isterim

Yok bira yok ne etsek olmuyor'un ranza arkadaşıyım

Sınırlarımız, kendimizi güvende hissetmemizi sağlar.

Kurmaca dünyalarda yaşıyoruz. Çok komik ama bir sivrisinek vızıltısı uyandırıyor beni bu kurmaca düşten. Legolardan örülü pembe dünyalar yıkılıveriyor tez zamanda.

Kimsesiz kimsesiz ağlamış

Kuş kanadı, deniz soluğu?

Acılar dinsin, rüzgarlar şarkı söylesin yapraklarla, umutlar kuş olup uçsun havalara, uçurtmalar alıp gitsin beni başka diyarlara?

Zayıf kaldım

Sarmaladığım bir erik çiçeği dalında soluyor yine.

Kitaplann arasında dolanmış ve sahte fikirlerle

Hep acıların kuranderinde sevgili bir yoksulluk

Bizi en çok tanımlayan, belki de en çok anlatan sınırlarımız değil midir? Yani jestlerimiz, mimiklerimiz, giyinişimiz, saçlarımız, duruşumuz, takılarımız, okuduklarımız, yazdıklarımız, çizdiklerimiz, dinlediklerimiz? Bizim sınırlarımız değil midir bütün bunlar? Sınırlarımızı genişletmek için, ne yapmak gerekli peki? Hayatımızın sınırlarını yani?

Hayatla-Ölümün Sınırında Bir Dua

Kelimelerimiz, sınırlarımızdır; sınırlarımız da kelimelerimiz?

Fikirden fikire sıratlar geçilmiş

Eski bir kütüphane yangınında."

Mesleğim göze almaktır

İşte ana dilidir ayrılmanın

Sınırların Teğet Geçildiği Yer

Hayır, bunlar dilek değil, bunlar gerçek düşler. Ufkumuzun darlığınca algılayamayacağımız gerçekler bunlar.

Şimdi yalnız, şan saman kağıt kokulu günlerde

Beni bırakın

Ölüm olmasa, yaşam olmaz.

En büyük gerçekliğimiz değil midir ölüm? En büyük sınırımız? Ölüm, en büyük sınırımızdır bizim evet, hayatın arasından kelimelerimizi toplayarak çalar bizden, bir de seslerimizi, gülüşlerimizi, ellerimizi? Bir sınırdır ama aslında bir sınır olmaktan öte bir şeydir ölüm. Uzak bir ülke olur bizim için ölüm bazen? Bazen de en yakın!

Kendime küçük geidim

Ben meçhul oldum

"Hangi dilde ağlıyorsa insan

Alıntıyı çok sevmiyorum, ama bu başka;

Son arzumu küçük bir yelkenliye verip salıveriyorum bilinmez sulara.

Asur'un Ninova'nın kehaneti...

En Büyük Sınır: Ölüm

Vatansız cümlelerde

Bütün ayrılıklardan...

?Önce Kelime vardı,? diye başlıyor Yohanna?ya göre İncil. Kelimeden önce de Yalnızlık vardı. Ve Kelimeden sonra da var olmaya devam etti. Yalnızlık? Kelimenin bittiği yerde başladı; Kelime söylenemeden önce başladı. Kelimeler Yalnızlığı unutturdu ve Yalnızlık Kelimeyle birlikte yaşadı insanın içinde. Kelimeler, Yalnızlığı anlattı ve Yalnızlığın içinde eriyip kayboldu. Yalnız Kelimeler acıyı dindirdi ve Kelimeler insanın aklına geldikçe, Yalnızlık büyüdü, dayanılmaz oldu.?

Rüzgar havası, ateş sarısı?

gidenler memnundur ki, dönen yoktur zaten seferinden!

İlla ki adını hatırlardım lazsm olanın

Sınırlarımızı sadece biz belirleriz!

Gizli özneyim

Bir siverek acısı aslında sevdiğim

Hazin bir öykünün sonu, saadet dolu bir şarkının hüzünlü notalarına dönüşüyor.

Kelimelerdir bizi yalnızlaştıran, yalnızlığımızı çoğaltan ve bizi yalnızlıktan alıp sol yanımızda yer alan.

En büyük acıyı ve bitimsiz sızıyı dindirmek için gittiğimiz uzak ülkelerin uzak yağmurlarında ıslanırız hiç durmadan. Sonra dönüp gelir, bildiğimiz toprakların sınırlarına sığınırız yine.

Uykusunda adın çağırmış

Vücudumu inceden inceye saran bir sızı var. İliklerimde hissettiğim bu acının ne olduğunu ben de bilmiyorum.

Bilinen en uzak yatılı bölge okulundan

Kış gelmek üzere? Baharı kaçırdık! Son yıllarda, ne ilkbahar var bu şehirde ne de sonbahar? Ne kadar keskin mevsim geçişleri yaşanıyor hiç durmadan içimizde. Yazdan kışa, kıştan yaza geçiveriyoruz birden. Oysa eskiden baharlar olurdu: İlkbahar-Yaz-Sonbahar-Kış? Bize böyle öğretilmişti. Benim bildiğim dört mevsimi vardı hayatın eskiden. Şimdi karıştı mevsimler birbirlerine, ya da biri diğerinin yerini almaya başladı. Bir günah keçisi bulmalı: Küresel Isınma! Evet, evet! Kesinlikle tek suçlu o! Mevsimlerin aklını çelen, onları birbirinden uzaklaştıran tek suçlu!

Her gelen gitmek için gelmiştir. Geldik ve gidiyoruz. Tek bir seferden ibarettir ömrümüz...

Her sokağa şifa niyetine bir açlık

Acılarım hep tavsiyedir

Kalbim kül oldu

Çoğu kez hayatı teğet geçerek yaşıyoruz. Hayatın içinde olmak zorunu, kıyısından seyrederek başaramayacağımızı öğrendim. Ama öğrenmek yetmiyor hiçbir şeye. Baharın elinden tutmayınca, dallarına dokunmayınca, ağız dolusu gülmeyince?

dolandırılmış donatılmış aklanmış yeşermiş

Yaşamın bir zaman hatasına dönüştüğü o bitimsiz anı unutmak istiyorum.

Ben yandım.

Her beladan bir alıntıyla kurtulurdum

Ve gri demirii bir yatılı okulda uzun uzun

Kelimelerimizi de?

Güzereş kardaşlık bilinen en büyük uzakiık

Hatıraların kırık dökük armonisi bunaltıyor beni. Bunaltıyor hatta sarsıyor gecenin ıssızlığı.

Nedendir bilinmez durup durup yılların tehlikeli girdaplarına giriyorum yine.

Sımsıcak bir sahranın ortasında gördüğüm bu serap bakalım nereye ve ne zamana kadar sürecek?

Türkçeye çeviriyorum ayrılık acısını

Ben bıraktım siz konuşun,

He murathan esir düştüm

Öderim sağdan soldan aldığımla

Sefil oldum.

Yoruldum ben siz koşun.

Bir pervane gibi ışığa vuruyorum kendimi hiç durmadan.