feridun un körebe şarkısını düzgün yazabilmişimdir umarım. bu satırları çok seviyorum bu aralar.

Ey sefasıda güzel

bitmesinlerin bittiği o an,

gitmesinlerin gittiği o zaman,

Ama dünyalara sığmasın

yıldıramadığım ölüm bayramlaşmaları

ister erit o gözlerden yüreklere akıt beni,

konsun rüyama sınırlar.

Tokmak yemeden hallaç yürüyüşleri

iki kelam etmeyi becerebiliyorum arada

nereye koyarsan koy beni,

açıklarımda batmış binlerce gemi

yazına kışına direnmem asla senin

ağlamak ne çare gidenin ardından

Ayrılmışlıklar

hep sana yazarım.

bir çift güzel

bazen ölesiye sevmektir terkedişler

arada bir sayıklarım

bam bam yanılıyoruz...

tarif etme yeteneksiziyim

belkide o eşsiz hazzımızı

Gülümsemeler

Çok istediğin halde, hiçbirşeyi düzeltememek..

biz kelebeklerin özü değil

Kimi zaman başkalarının yazdığı kelimelerde buluruz acımızın tadını

terkedilmek mi

bildiğim içimi yaran kelimeleri kendim seçer

sen hayatıma akan şiirlerde donup kalacaksın.

terk edilmiş ıssız bir ada gibiyim

sokak savaşları

kurşun deliklerine bakabilmek

Bir kucak dolusu terkedilmişlik desek daha yerinde olur. Şükrüm sana ya ilahi! Sabrıma sabır kat, imanıma ihlas...

Kendine iyi bak derler ve giderler...

adı bile konulmayan

insanın önüne çıkmıyor gerçekleri

asıl maskeyi insanın sureti çıkarıyor

yorgun ben ölesiye.

sözün için neler

Yanıbaşımda bir üfürüm sorma alabildiğine acemi

akşam olunca terkedilmişliğin hüznü çöker içime

dört yanım hasret

Bazen sadece gitmesini bilmektir;terketmek..

kim yaptığıyla

kaldıki dünyada

Terkedilmişlikler

al beni rüzgarlarında savur yar

Belli ki biri elini şaklatacak

yalnız kaldı

iyileşmeye yüz çevirmiş ah o yara

Tek kişilik ağlar, tek kişilik kanarım

yalnız öldü

vadesi dolmayan o saçma sapan suretler

Yardanda geçiliyor gayrı serdende...

size ait tellallarınız...

nasıl severim bende bilmem

alın sırrını çözemediğim ihtirasları

onlarda burada...

bi dünya bir araya gelse anlatılamayacakları anlatırlar,

Cihanlara her daim yayılsın

Verdiğin emeklerin, uğraşa dönüştüğünü görmek..

terketmek mi zor

bir çoğunu etkilemese de

oy yaradan.

zamanede manaya çıkmaz yollar

artık anılarla avuturum gönlümü

Yaşanmıyor miraslarda

En kolayı yapmak, en zoru karar vermek..

limanı yorgun yasdan

hepsi zarar etti

Anladım ki ben seni hiç sevmedim, sevmemişim de.. kızmıyorum, kızamıyorum da.. Terkedene kızamamaktır aşk..

bazen de terketmektir ölesiye sevişmeler

öyle eğrelti görünsede öksüz bir tek bize adarım

muhtemelen hala konuşuyorsam

oysa geçen yıllar boyunca

Çalan her telefona deli gibi koştum durdum uzun bir süre.. gelen her postayı acele acele açtım, sendendir diye?. ne arayan sendin, ne yazan... ve sonunda SEN, yine sana kaldın.. ben tek?e düştüm.. şimdi ellerinin olması gereken ellerimde; yokluğun var?

dört göz ve ben,

Uysal tükeniyorum.

Biten yerden başlıyor yenisi

tahrip gücü alınmış görülse de

cepheler usul usul kaybedilmekte

Kucaklaşmalar

söylenemeyenleri öyle güzel anlatır,

sığınılmış bir yanlızlık

Zindanlara atılsın hep

korkusuz kabaran hep aynı taraf

Tanrılar sessizliği bozuyor

güdülerim hükmetmiyor etten duvarlara

ve dört göz olur, ve iki yürek

ancak en güzeli kendi künt yalınlığınızda kaybolmaktır

Her yalan öğrenilmiyor ezberlemekle

Yazık ki giden yolcunun izi kalıyor yürekte

elde kocaman anlamsızlık!

yaşıyorum demektir!

fırtınalara kat bin parçamda dağıt yar

öyle anlamsız öyle boş bakışlar,

vermezdim neler

rüzgarın kulağıma fısıldayamadıklarını fısıldarlar,

Seni senden alıp giderler, suçlayamazsın onları çünkü gidişlerinin iyi bir nedeni vardır. Elinden düşlerini, umutlarını alıp giderler. Sadece hatırladıkça içini sızlatan nağmeler bırakırlar ardlarında...

Hep tek avucuma sığsın

cefasıda güzel yar

boranın da kasırganda fırlat at.