... ) kıyamam bütün çürükleri çarıkları topluyon desene ee oda olmaz tabiki birazda yenilir yanı olmalı aldıklarının alemsin güldürdün beni alahta seni glüdürsün...

egenin köyümün kekik kokan çanakkalemin şehit kokan havasından günaydınlar...

dün kar nasıl yağıyor ben pazardaydım.

evet salı dendiğinde ilk aklıma pazar geliyor karda kışta e sıcak havada bile ihmal etmedim salı pazarımı.

off yazıyorum yazıyorum paylaşamıyorum devamını :(

Datça...

gitmezsem satıcılar soruyor neredeydin diye? ciddi diyorum belli tezgahlarım var sürekli alışveriş yatığım köylü teyzelerim

Bir eylül günü, sabaha karşı Marmaris Otogarı'nda başladı Datça maceram.. Dikmen'in Yaşlı Adamı'yla hep hayal ederdik. Ahh Datça.. Oysa görmemiştik ikimiz de.. Aslında biz birbirimizi de görmüyorduk uzunca zamandır. Marmaris Otogarındaki hasret dolu buluşmanın ardından yola düştük. Bitmeyecekmiş gibi gelen virajlar, irili ufaklı koylar... yol uzadı da uzadı derken şirin bi kasabaya vardık sonunda. iki otobüslük bir otobüs terminali.. bir taksi.. taksici gezmeye geldiği Datça'yı çok beğenip, emekliliğinde yerleşmiş ve taksicilik yapmaya başlamış.. deniz kıyısında, bir yamaca dizilmiş onlarca bungalovlardan en tepesindekine yerleşiyoruz. muhteşem bir Datça manzarası var balkondan, hayranlıktan kalakalıyorum biran. Sonrası silkelenme ve Datça?yı keşfetme vakti.. Hemen tatil havasına kaptırıyoruz kendimizi. Şortlar, terlikler, bir sırt çantası ve fotoğraf makinesi?başlıyoruz Hastanealtı Plajı?ndan yürümeye.. Kumluk Plajı?ndaki küçük balık lokantalarının arasında bir balıkçı kahvesi gözümüze çarpıyor. Ağaçlar altında, balıkçı ağlarıyla dekore edilmiş, eski ahşap sandalyeler ve masalarla donatılmış bir kahve.. daha yeni başlamışken gezmeye oturmaya niyetimiz yok. Devam ettik marinaya doğru.. aslında bütün yazımı bir Fransız acentesinde tekne rehberliği yaparak geçirmiş olmama rağmen, hemen bir tekneye yöneldik. Ertesi sabah için Knidos?a kadar giden günübirlik bir tura ismimizi yazdırıyoruz. Bu sırada yemek yiyebileceğimiz bir yer seçmeye çalışıyoruz. Öğle sonu olmuş hala yemek yememiştik. Önceden bir araştırma yapmıştım. Nerde ne yenilir, nereye gidilir.. hay aksi, aklıma not ettiğim tüm lokantaları unuttum! Sonra alelade bir lokantaya oturuyoruz ev yemekleri yapan.. o çok merak ettiğim kabak çiçeği dolmasını yiyorum sonunda! Ama abartıldığı gibi bir lezzet bulamadığımı itiraf etmeliyim. Ama tabi zeytinyağlı yaprak sarması muhteşemdi!!!!

satıcı dedelerim beni merak ederler...- )

Çok çok haklısın irocan, ben de sen gibiym bu sepele pazara gitmek bana yasak, çünkü bende bakıyorum kim malını satamamış ve elinde kalmışsa, özellikle ihtiyar satıcıların toplayıp eve geliyodum.. bu sebeple pazara gitmem şiddetle yasak..

Bir eylül günü, sabaha karşı Marmaris Otogarı'nda başladı Datça maceram.. Dikmen'in Yaşlı Adamı'yla hep hayal ederdik. Ahh Datça.. Oysa görmemiştik ikimiz de.. Aslında biz birbirimizi de görmüyorduk uzunca zamandır. Marmaris Otogarındaki hasret dolu buluşmanın ardından yola düştük. Bitmeyecekmiş gibi gelen virajlar, irili ufaklı koylar... yol uzadı da uzadı derken şirin bi kasabaya vardık sonunda. iki otobüslük bir otobüs terminali.. bir taksi.. taksici gezmeye geldiği Datça'yı çok beğenip, emekliliğinde yerleşmiş ve taksicilik yapmaya başlamış.. deniz kıyısında, bir yamaca dizilmiş onlarca bungalovlardan en tepesindekine yerleşiyoruz. muhteşem bir Datça manzarası var balkondan, hayranlıktan kalakalıyorum biran. Sonrası silkelenme ve Datça?yı keşfetme vakti.. Hemen tatil havasına kaptırıyoruz kendimizi. Şortlar, terlikler, bir sırt çantası ve fotoğraf makinesi?başlıyoruz Hastanealtı Plajı?ndan yürümeye.. Kumluk Plajı?ndaki küçük balık lokantalarının arasında bir balıkçı kahvesi gözümüze çarpıyor. Ağaçlar altında, balıkçı ağlarıyla dekore edilmiş, eski ahşap sandalyeler ve masalarla donatılmış bir kahve.. daha yeni başlamışken gezmeye oturmaya niyetimiz yok. Devam ettik marinaya doğru.. aslında bütün yazımı bir Fransız acentesinde tekne rehberliği yaparak geçirmiş olmama rağmen, hemen bir tekneye yöneldik. Ertesi sabah için Knidos?a kadar giden günübirlik bir tura ismimizi yazdırıyoruz. Bu sırada yemek yiyebileceğimiz bir yer seçmeye çalışıyoruz. Öğle sonu olmuş hala yemek yememiştik. Önceden bir araştırma yapmıştım. Nerde ne yenilir, nereye gidilir.. hay aksi, aklıma not ettiğim tüm lokantaları unuttum! Sonra alelade bir lokantaya oturuyoruz ev yemekleri yapan.. o çok merak ettiğim kabak çiçeği dolmasını yiyorum sonunda! Ama abartıldığı gibi bir lezzet bulamadığımı itiraf etmeliyim. Ama tabi zeytinyağlı yaprak sarması muhteşemdi!!!! :)

İnşallah efendim. sırf salı pazarı mevcut diye orayı ekledim iren.. salı pazarına ne kadar aşina olduğunu bilirim..

Ah kekik kokulu.. badem tatlı Datça..

Sevgili tonic;

süpermarketlerden alacağıma onlardan alırım onlar kazansın isterim

ısım nedır

Yazdıklarımı neden paylaşamıyorum :((( hata veriyo :((

mor salkımlı ozet gecsen daha guzel olurdu ama betımlemelerın guzel olmus evet:)

onlar benden daha çok üşümüştü elleri poşeti tutamayacak kadar kasılmış

Sizin açınıdan bakınca uzun ve gereksiz detaylarla dolu bir deneme gibi görünüyor olabilir. Acak şunu belirtmeliyim ki özel olarak bu başlık için yazdığım bir anı değildir bu. Haliyle tarzım da başlık altındaki notlardan biraz daha farklıdır. Siz idare edin artık bu kusuru..

rıca ederım ne demek

ayakları ıslanmış

amin...

sevgili morsalkımlı. evim sanırım dün gece sıkıntılar yaşamışsın üzülerek bu sabah şahit oldum dün gece erken ayrılmıştım. ( hallederiz inş çevrim içi olduğun an haberleşelim devamını yükleriz hiç üzülme herşeyin bir çaresi var. Yeterki sen o güzel paylaşımlarından bizi mahrum etme

Sonra gezmeye devam ediyoruz. Bir sabuncuya giriyoruz.. çeşit çeşit aromalar burnumuzda.. Tezgahtar kızlarla sohbet ediyoruz uzun uzun. Birkaç çeşit sabun almadan edemiyoruz. Kendinden lifli sabunlarının methini bayağı duymuştuk. Sonra yürümeye devam ediyoruz. Farklı bir yoldan otele ulaşmaya çalışıyoruz. Mahalle arasından, zakkumlar ve mandalina ağaçları ağaçlarının arasından uzayıp giden sokaklardan, bir yokuş aşağı, bir yokuş yukarı oteli sonunda buluyoruz. Otelin önü hemen plaj, bir de yıkılmaya yüz tutmuş iskele var, üzerinde balık tutmaya çalışan birkaç kişi?Plaja yayılıyoruz hemen. Kıyısı yosunlu ve taşlık olmasına rağmen birkaç metre ilerleyince sığ ve dibi yumuşacık kum olan denizde iskeleye kadar defalarca yüzme yarışı yapıyoruz. Hep yeniliyorum :( akşam Ege türkülerinin eşliğinde sakin bir yemek yiyoruz, denizden bir meltem esiyor.. melteme kendimiz kaptırıyoruz, şarkılar söyleye söyleye sahil boyu yürüyoruz milyonlarca yıldızın altında. Öğlen gezinirken gördüğümüz balıkçı kahvesine geliyoruz. Ağaçların altında, çiçeklerin arasında limonlu adaçayını yudumlarken, 6-0 yeniyorum yaşlı adamı tavlada :) uzun uzun sohbetler ediyoruz, bazen gülüyoruz, bazen gözlerimiz doluyor hüzünden.. gecenin geç saatlerine kadar orda oturuyoruz, sonra yine sahil boyu yürüyerek otelin yolunu tutuyoruz. Oysa bize birkaç tane gece kulübü önermişti arkadaşlarımız.. ?Böylesi daha güzel? diyoruz. Geç saatte uykuya dalıyoruz. Sabah tekne turuna uyanamıyoruz, bizi defalarca aramış kaptan ama telefonlarımız kapalı, ulaşamıyor. Üzülüyoruz kaçırdığımıza böyle bir turu. Öğleye kadar denizdi havuzdu tavlaydı derken öğle yemeğinin ardından Eski Datça?nın yolunu tutuyoruz. İner inmez köy kahvesinde birer limonlu adaçayı içiyoruz. Adaçayı dağlardan toplanmış, doğal.. limonun kokusu var.. etrafta Can Yücel?i anımsatan detaylar serpiştirilmiş.. sokaklarda yürümeye başlıyoruz. Taş evler, voleli pencereler, bahçelerde kuyular.. Frenk yemişleri, böğürtlenler.. hangi tarafa bakacağımızı şaşırıyoruz. Daracık taş sokaklarda dolanırken dış dünyayla bağlantımız kesilmiş gibi hissediyoruz. Yürüye yürüye bir tepeye tırmanıyoruz. Muhteşem bir manzara.. Bir yandan eski Datça, ilerilerde yel değirmenleri ve koylar.. tekrar iniyoruz aşağıya. Can Yücel?in evini bulmayı koyuyoruz aklımıza. Araya sora buluyoruz evi ama kapılar kapalı. Hüsranla dönüyoruz geriye. Hayli yaşlı bir nineyle çeşme başında sohbet ediyoruz, ?iyi su? dolduruyor şişelere. Bir yandan da serzenişini dile getiriyor, ?adamın biri alıyor buradaki evleri tek tek, yıkıp yeni evler yapcakmış? diyor. Yürüyoruz. Bir de yol arkadaşı bulduk kendimize, uzun uzun sohbetler ediyoruz. Acıkınca?Datça S? diye bir yere oturuyoruz. Eski evlerden biri restore edilip avlusu restoran olarak tasarlanmış. Bademli köftesi ilgimi çekiyor. Malum bademi meşhur Datça?nın. Sonradan öğreniyoruz ki; Datça?nın en meşhur yeriymiş orası. Fransız misafirlerimden duyuyorum aylar sonra. :) Dönüşte yine bir önceki akşam gittiğimiz kahveye gidiyoruz. Yine tavla ve çay.. yine yeniyorum :) Ertesi gün için planımız koylara gitmek.. Doğal güzelliklerini çok övdüler.. Ertesi sabah olanlar oluyor, yağmur var. Yağmura rağmen biraz yüzüyoruz ama olacak gibi değil. Pool bardaki kızla sohbet ediyoruz biraz. Daha 19unda.. Polis olmayı çok istemiş ama babasının sabıkası varmış, olamamış. Turizmde pişmeye çalışıyor.. Velhasıl kelam, dört günlük bir kaçıştı Datça hikayemiz. Üçüncü günde yağmurla planımızı değiştiriyoruz. Bir saat içerisinde toplanıp, check-out alıyoruz ve yollara düşüyoruz. Biraz Marmaris oradan Fethiye diyoruz. Ama şanssızlık oralarda da yakamızı bırakmıyor. Marmaris?te resmen gök deliniyor, Fethiye?de yılın en yoğun yağmuru var o gün. Son günümüzdeyse yeniden düşüyoruz yollara, Hedefimiz Karmylassos ve Ölüdeniz..

üç kuruş için çırpınıyorlarken ben onlara 5 kuruş bırakmazmıyım bu benim vatandaşlık bocum vergi kadar kutsal pazardaki esnafa verilen para