gücüm, güçsüzlüğüm, korkularım, kopuşlarım, ağlayışlarım, kendime kalışlarım, yokluklarım varlığım hepsi benim, içimdeki tüm kızgınlıklar aşklar sevgiler çığlıklar hepsi bana ait..

İçimdeki tüm güzel duyguları öldürdün emin olabilirsin, şimdi rahatça mutlu ol sen. benim gibi olma sen yazılan her harf sana ait değil bundan sonra bendeki nefret bile sana ait değil seni anlatmıyor, benim gibi olupta manalar çıkarma bundan sonra sen yoluna ben yoluma buda sana son sözüm, tanrı bi daha beni senle denemesin, iki cihanda karşıma çıkmazsın umarım...

Bazen eski bir fotoğrafıma baktığımda çok sevdiğim kolyemi nerde unuttuğumu hatırlamaya çalışıyorum, tokam ne güzelmiş diyorum, en sevdiklerimin acısını ne çabuk unutmuşum hiç yoklarmış sanki oysa burda yanımda ne güzel gülmüşüz hayret ediyorum, böyle işte hayat göz görmeyince insanda böyle doğası gereği unutuyor, belki unutması iyi. Yoksa nasıl tutunsun bu dünyaya..

Düşünmeye ara verip yaşamaya koyulmalıyım biraz, bakalım düşünce engellenebiliyor mu ya da beyin habersiz hangi görüntüleri izinsiz sunacak denemeli biraz kasmam gerekecek..

Ağlayamam...

Bir ben bilirim içimdekini dışarıdaki gülüşlerime inat, bir ben bilirim güvenimi, inayetimi yitirdiğim herşeyi gözüyaşlı uğurladığım o günleri, yakınıp asla yanımda olmayan sevdiklerimi, belkide hepimiz böyleyiz çok benziyoruz tüm çaba güçlü görünmek için.. Zayıf görününce ne olacaksa..

Ankara içi mobil olarak far temizleme yapılır. Deri Direksiyon Kılıfı Dikilir.

olmaz birtanem, olmaz canım aşk böyle olmaz..

Tüm kapılarım kapalı ama kilitli değil, ki adabı bilirsin öyle çat kapı girilmez. Canın isteyince girip canın isteyince çıkılmaz. Kapı demek hazır olmak demek gördüğüne göreceğine yaşadığına yaşayacağına hazırlık demek, önce kapı vurulur izin istenir nazikçe kapı bile nazik olmayı gerektirir düşün kalp kapısı bu dergaha girer gibi mahçup ve yürekli olmalısın. Sonra izin verilir elbet bu vuruş geri çevrilmez, adap budur. Öyle kapı yerine bacalar pencereler efendim kurnazlıklar olmaz..

yaşıyorum ben, sen hala yoksun..

Sadece yoruldum...

devam et yoluna, bolca hüzün vadediyorum

Ne bir söz, nede bir sözcük...

dökülecek çok kelime birikti ama öyle alıştım ki sessiz kalmaya hiç içimden gelmiyor doğru süslü sözcükleri bulmak, bu zamanda kendinden yakın dost bulmak zor, zaten zor güvenirdim iyice insanları görüdkçe kabuğuma çekilir oldum..

Anladım ki manevi gücün sarılıp sarmaşıkllar gibi bağladığı hisleri çözmeye insanın gücü yetmiyormuş..

Ben iyileşmek istiyorum artık, sürekli hastalık halindeki bu ruh beni çok yordu. Bu kararıma yardımcı olup kendini hatırlatmazsan sevinirim..

Huzurevinde yangın çıkmış, o görüntüler aklımda yer ett, keşke kimse yaşlanmasa kimse kimseye muhtaç olmasa genç ölse mesela, ve dünya üzerinde yalnızlık diye birşey olmasa...

Mustafa ceceli bir kayahan olma yolunda hızla yürüyor, bravo..

Sadece sana baktığı bir anda...

herkes en az benim kadar kötü...

Güzel günler gördük şükür, motorları maviliklere süremesekte..

Kendi uydurduğu bir sokakta uçan balonlarla oynayan çocuklar varmış gibi, herkesin eşit olduğu kimsenin kimseye haksızlık yapmadığı insanların birbirini sevdiği kendi gibi bildiği aynı miktarda paraya sahip olduğu hatta paranın geçmediği, herkesin ama herkesin mutlu olduğunu düşündüğü bir hayal dünyasında yaşıyorum uzun yıllardır, psikolojimin bozuk olduğu yönünde elle tutulur emareler var, şimdi kafamı kaldırıp bakıyorum, kıskançlık mı dersin dost görünüp arkadan konulanlar mı, birbirinden üstün olmayı çekemeyen akrabalar mı, herşeye hile karıştıran esnaf, çocuklara acı çektirmek için lider olan tuhaf hırslı insanlar, kendinden zayıf olduklarını düşündükleri kadınları hor gören sözüm ona şiddet yanlısı sevgi fukarası yaratıklar, hatta sevip değer verdiğin kişilerin merhametini zayıflık olarak görüp herşeyi yapabileceğini zannetmesi.. Bütün bunlar benim çileden çıkmam için bi sebep ve kaşları çatık duyarlılığımın can çekiştiği bir noktada olmam benim sorunlu kişilik olmama veya adlandırılmama sebepse, ben anormalliğimden müthiş memnunum, kendini akıllı zanneden vicdan yoksunu hep banacılar sizin yüzünüz solmaya ve kalbiniz paslanmaya mahkum, bense hep yanakları kırmızı şirin tatlı kız çocuğuyum...

Bu sözü ya bir yerlerde söyledim, ya da duydum...

Bir kadın seni seviyorsa kavga eder.

gezgin bir sehhay olmak isterdim, önünü sonunu düşünmeden yeni yerler keşfeden, yeni insanlar, yeni kültürler, yeni coğrafyalarda doğanın güzelliklerine hayran başka işi olmayan.. ama imkansız benim gibi garantici anne sözünden çok fazla çıkmayan biri için sadece hayal..

Öyle bir havan olmalı ki adamım,

Sabırsız ben, senin için sabırlı seyyah gibiyim sufiliğe bile gidebilirim yolun sonunda gölgene bile sarılmak varsa..

halden anlayana selam olsun...

Dökemediklerim, dökmek istemediklerim, biriktirdiğim öyle çok şey var ki bazen sırf bu pul pul sözleri edemediğimden sular seller gibi gözyaşı dökmüşlüğüm var, ya içinden ya da dışından özlediysen bi yerden çıkıyor işte..

çünkü onları yanıbaşımızdaki eve yerleştirmeye çalışmadan hemen önce içimizde bir yerlere yerleştirmişiz.

Varlık başka bir hikaye,

Geçicek diye bekledikçe geçmeyen bir uğursuzluk, güldükçe inatla tutunmaya çalıştıkça daha çok dikenlerin yolumda bitmesi varsa bir hayr başım üstüne korkarım ki böyle sürecek, bu yazdıklarımı özletmesinde beter böcek zaman..

Yokluk öncesi masumiyet hali...

Ben tüm saçma sapan insanlara rağmen koruduğum iyi niyetle gönlümden geçen kapıları tek tek açtım, fırtınada kaybolduğum, göz yaşlarımda boğulduğum zaman sesimi duyan yaratıcı zamanı geldiğinde başka yerden mükafatımı verdi. İsyan etmek kolaydı ben etmedim, yine yakılıp yıkılsa dünyam etmem, bilirim ki dibe vurmadan ayaklar kuvvetlice kendini suyun üstüne atamazsın.. Bu yüzden kimseye eyvallahım olmadı, olmaz. Gerçekten allah kimseyi kimseye muhtaç etmesin, düştüğünde insanlar neden diye sormaz bir tekme daha atmaya çalışırlar, iyiki bencilim en azından kimseye zararım yok..

daha ölmedim! ölmem de bu sırrı çözmeden umutlanma

Minicik bir saadet

büyüdüm ben..

Can çıkar, huy çıkmaz...

Korkuyorsun sonra konuşursam yine aşk olur, yine canım yanar, yine acırım diye..

gerçeği anladım, bağlandım, çok ağladım,

Biraz daha sabretmeli umarım buna değer, bu yılın sonuna bağlıyorum şimdi altın küpeli umutlarımı bide kalbimin burçlarına yazıyorum inancım az ama olsun sabah erken kalkmak için doğacak sebebi Rabbime havale ediyorum..

Tutunamamışlığım şımarık bi ağaç dalına tutunmuş, sallanıyor aklım salıncakta. Bir çocuğun mutlu özgürlüğü yanaklarımda sanki avcumdaki cam kırıklarını bile hissetmiyorum, unutuyorum yani gereksiz herşeyi..

bazen aynaya bakar gibi okuyorum...

<i>sadece zaman, zaman kaybetmiyor :(</i>

Orhan Veli

Zaman bana kimseye güvenmemem gerektiğini öğretti, boşuna yalnız gelmiyoruz dünyaya.. eşine, dostuna, ailene bile şüphe duyuyorsun, çünkü insanlar içi dışı bir insanları çekemiyor, oyunlarıyla kirletiyorlar, ister istemez tek doğrun kendin oluyorsun sonunda..

Bir kadın seni seviyorsa sana aittir. Mutlaka bir fotoğrafın vardır bir yerinde odasının... onu kaldırtma! Bir kadın seni seviyorsa uyumadan önce dua ediyordur... senin adınla başlayan dualar... ve biten senin adınla... onu susturma!

Antika ve eski merakı neden insanlarda mevcut, bilmediğimiz hayatlar içinde var olmuş eşyanın enerjisi neden bu kadar çeker, ilginç..

bu özlem kalıcı...

biten herşey gibi

herkes bir tel olmuş..

Yarım yamalak yaşanmışlıkların toplamı, bir bütün etmiyor...

<i>İlhan Berk</i>

Dönüp bakacağız sonra geriye

<i>Beklemediğim zaman umut vardır...</i>

Yeni bir resim tekniği geliştirdim üzerinde çalışıyorum, hayal gücüm inanılmaz

Gözüme ilişti anket, 1 mayıs taksimde kutlanmalı mı, hayır kutlanmamalı eğer amacınız orayı dağıtmak, esnafa zarar vermek huzur kaçırmaksa kusura bakmayın, ama kardeşçe türküler söylemek anmaksa yaşatmaksa o zaman devletin yaptığı alanlarda kutlayın, hafta sonları kadıköyde gezemez olduk, sizin özgürlük anlayışınız benimkini gaspediyorsa izin verilmemesi taraftarıyım..

Gökyüzünde asılı kandiller insanlığa bakıp ne diyor acaba, kan ağlayan orta doğu daha ne kadar kanın akacak kıyamete dek, Allahım bizi affet bu mubarek gece hatırına..

Sabretmekte sabır işi, deli bir sakinlik yapışıyor sonunda ölmedikçe teslim olmamak verilen canın doğasında var, dizlerimi kesmedik jilet kaldı mı yada kaç adet kaldıysa bir öğrensem, daralınca göz yaşlarına sığınmaktan usandım, beni duyan var, olmalı ben ona inanıyorum, ama hala belirti yk..

Havanın elektriğinden midir nedir kelimeleri yakıp küllerini savurasım var.

Dökülecek bir şey kalmadı geriye kendimden gayrı...

Yarım yamalak, toplamlarının sağlamasını yapmaya...

kaç gündür yarım herşey, rüya görüyorum yarım, uykum yarım, yediğim içtiğim herşey biraz daha azalıyor, ya da hayat elde ettikçe bazı şeyleri değersizleşiyor bilemedim..

Ben ne zaman senin yüzünden yüzümü düşürsem yere, yine seni düşünüp başımı kaldırırım olduğu yerden, o zaman kalbimdeki sisli kötü hava yok olur, kışın bahar doldurursun içime, yeşil, sarı ve tabi ki en sevdiğim çiçekler kırmızı, pembe..

vayy ölüsü kandilli dünya

itiraf ediyorum, yemeğimi kahvaltımı paylaşmaktan hoşlanmıyorum

bazen lüzumundan fazla... bu yansıma...

kabuğu olacak yaralarımızın...

Şimdi gerçeğe dönelim hala vakit varken ve zamanıyken bitti dediğimiz yerden hayatla mücadele edelim, şimdi benim devrim, ve bu yıkıntılar öldürmez beni bu can bu bedendeyken..

Hala herşey yolunda değilken bu gereksiz rehavet de neyin nesiyse, yalancı bahar mı yine görücez..

<i>Tek pişmanlığım kelimelerimi bile hak etmeyen insanlara, saatlerce cümleler kurmaktı...</i>

Korkularım var, büyük düşüşler yaşayıp daha büyük umut kayıpları yaşama ihtimalim çok yüksek, yine de kendine inanmaya ve yaşayıp görmeye değer, çok fazla da seçeneğim yok zaten, bu defa inancım tam, umarım içimdeki yol gösterici ses benim yanımda olur her daim, herkes bıraktığında sen bırakma Allahım..

Sana söylemediklerimi denize mi dökeyim sevgilim, gelip senin kıyılarını öper mi sözcüklerim, her gece minicik melekler gönderiyorum beklesin diye baş ucunda en kıymetli göz yaşlarımı sana ayırıyorum, en zehirli sitemleri yüzüne söylediğime bakma seni kırmak için değil onlar dayanamadığım için biriktirdiklerimi taşıyor gönlümün bardaklarından, uzaklık bana iyi gelir mi sandın, gülümseyişlerimin mayası bozuk sahte ve çakma dokunduğum herşey, son değil sen anıma kadar hastayım bunu böyle bil..

İlkinde de bu his olmuştu içimden küçük bir canavar çıkıp zor günlerim için biriktirdiğim yaşama sevincimi yemişti, bu sefer yıllarca hapsettim onu kah gülerek kah göz yaşlarımla yine çıkıp beni ışıksız bırakmasından korkuyorum, yine yanılırsam ve vazgeçersem fazla yaşamam, ama artık zincirlerini tutamıyorum..

gelmedin. Üstelik geleceğine dair bir umut da bırakmadın...

Özlemekten,

Velhasıl sitemlerim bitti, artık yeni şeyler söylemek gerek..

bıraktıklarıma rastlamışsın,

kalan tortulara bakıp bileceksin

tek geçerim..

Her denemem tam bir fiyasko, belkileride alıp gitmeli belki.. her söz ağırlığınca altın bazen zemheride güneşim bazende hayal kırıklığı yinede artık dönüp dönüp yaralarımın olduğu yere bayrak dikmeyeceğim, güzel olanları aldım eyv..

kolaydı sanki..

bundan sonra benim için var olan..

Henüz tıp o kadar ilerlemedi benim beklediğim kadar, zihindeki izmaritleri toplayacak bir süpürge icat edilmedi, geteksiz ne çok düşünce var oysa..

Vanilya kokusu gibi olsa mesela sıklıkla, peşine düşüp içine çektiğinde mutlu olduğun bir mum gibi olsa, yine yansa ama ışığıda kokusuda hayran bıraksa..

Felsefe bi yere kadar, borçlu olduğun sadece bir nefes, bu ne kibir insanoğlu kendine gel..

Yok bir sitemim hayatta herşey kısmet..

Yüzlerce metre derinde, yüzyıllık dağ gibi bu mesele sanki bir ömür değil bin ömür verecek gibiyim, ama aynı sabitlikte duruşumun bi manası yok olmasada bundanda neden vazgeçemediğim içimde hala bir sır.

Herşeye alışıyor insan, soğuk suya bırakılıp sonra yavaş yavaş ısıtılan ve kaynayan suda pişen kurbağa misali saçma dediği, sevmediği, istemediği ne varsa onlara bile alışabiliyor, ölümün çaresi yok ve henüz ayrılıkların yarattığı artçı hasret depremlerinin dışında yürek çekiyor hayatın tüm nazını..

<i>Varsın olmasın dilediklerimde</i>

Şehir dedimde aklıma geldi, beni küçüklüğümden beri oraya çeken bi şeyler vardı hep, bazen aitlik hissine kapılıyorum sonra buda yanılsama diyorum, genüz karar veremedim..

Bize, acıyı yaşatan her şeye teşekkür ederek...

<i>Herşeyin bir nedeni var en saçma hareketim bile kendimce haklı bi nedene bağlı </i>

Değişmedi değişmez, şairin dediği gibi içimi en çok acıtanda sendin acımı dindirecek olanda.. ötesi yok.

Yirmilerde düşünmeden yaşardın, otuzlarda da bön bön bakarsın, kırkları düşünmek istemiyorum.. Beşer yada onarlı yaşar olduk ya erteledik herşeyi ya da keşkelerle dolduk, yaşamayı öğrendiğimde hayatım bitmiş olacak büyük ihtimalle..

bir kez daha kanat çırp anka..

Gitmekle kalmanın aynı şey olduğunu anlıyorum...

Hatta dua etmekten...

burasıda ttitaniğin alt kamaraları gibi yav :D

<i>Evet, nihayet bir adın kalmalı geriye, bir de o kahreden gurbet. Beni affet; kaybetmek için erken, sevmek için çok geç...</i>

Dökülen inci taneleri gibi, umutları toplamak kolay mı. İlla bir yanı eksik kalıyor insanın

uzaylı kelime olmaz, yalandır olsa olsa :)

Sessiz pençeler boğazımızda ne ölecek kadar yaşlıyız, nede bir aşkın belini doğrultacak kadar diri, yine de küçük bir serçe işte umut, dünyanın üzerinde döndüğü..

Herhangi başka varlığın fikri ve vicdanı yoktur..

Herşey bir anda olmazmış öyle derler, çok şükür hatta ne kadar şükretsem az en azından başkalarının umurunda olmadığı beni mutsuz eden büyük bir sorun şuan için ortadan kalktı, ne çok ağladım ne çok üzüldüm ne çok kendimi yedim bitirdim Allah biliyor, o kimse olmasada yanımda hep hissettiğim yüce yaratıcı benim feryadımı duydu, istemenin büyüklenmeden istemenin ne kadar doğru bir yol olduğunu anladım. İnancım tavan yaptı bi kere kesin bir yaratıcı var bu feryadı daha öncede kalbimden geçirmiştim ve olmuştu tabi o tamamlanamadı benim yüzümden ama onun içinde hep şükrettim sonucu ne olursa olsun bana verilmişti, kutsaldı. Hep kutsal bildim hala öyle bunu hiçbişey, hiçkimse değiştiremez. Kalp bildiğini okur kısaca..

Hiçliğim, her şeyim benim...

İğneli bi fıçıya benzetiyorum bazen seni, kımıldadıkça batıyor bi şeyler, olmadıklık işte bu böylesin sen..

Dengesizliğin satır aralarında ani kararlar almamalı, öfkeliyken kaç kez tövbe edildi, özlemden ölünmediğinde kaç kez bozuldu, yüreği güzel insandan öğrenilmiş bir kaç damla his unutulur mu, hatırladıkça çoğalır o damlalar. Her seferinde sefil bir savaşçı gibi kılıcın yerde geri dönersin isteyerek yada kalbe yenik düşerek farketmez. Ben hep sana teslim oluyorum sonunda bitmiyor kavgam, fermanların, halkın, işitmiyorum sözlerini gözlerimi gülüşlerine açmıştım, gözümü kapadığımda tek sen kal isterim..

Issız adamı izledim ilk kez, neresi romantik filmin baştan sona kızın hayatını mahveden saplantılı dengesiz sapıklıkta var üstelik tuhaf bi adamın yaşamı üzerine kurulu, hayatta nefret ettiğim insan tipi iyi olmuş kız başkasıyla evlenmiş ne yapacaktı bu dengesizi

Nasıl bi şeydi o hala düşünüyorum, ilk kez kusursuz birini gördüm ve hayatımda gördüğüm en yakışıklı adamdı allah sahibine bağışlasın..

Mabel matizin şahane sesiyle uykuya dalmalı, uykular gelin toplaşın...

yani sen gökyüzü ben yeryüzü.

Aynısınısını derdi bugün

:) merhaba yeniden..

Nereye gidersen git, meskenin kalbim olsun sevdiğim...

küflenmeye yüz tutmuş benden savrulan parçalar

Boğazımda bir ağrı, ellerim hep yumruk

Kördüğüm, gördüğüm..

yaralar sadece kendini yaralayacak...

Öncenden kim varsa,

İnsanlar dikkat çekmek için, Tanrıyı alet eder olmuş, başka yol kalmadı, pes

kimin canı yanmamış ki yalandan, herkes kendine müslüman..

Düşünce tarzı değiştirmeden hayatın değişmesini beklemek, yaşamı ertelemek aslında..

Özünde iyi biri olman beni ilgilendirmiyor artık benim için bana zarar veren kötü bir kabus gibisin, sinsi, yalancı, herşeyi sahte olan bana Tanrının cezası gibisin.

güzel düşler kurmuşunuz, hayalde olsa mutlu oluyor insann...

Bakakalırım giden geminin ardından

Kimsenin

Bazı şeylerin tarifi yok, şarkısı var, efkarı var, sessizliği umutsuzluğu yüzsüzlüğü var ama mesela özlemi anlatabilmenin bir yolu yok..

Yerin dolmaz, ama ölmem de.. İçimde bir hasret girdabı bazen çoğalır, bazen sustururum çığlıkları, ya da kimse bilmez yaratıcıdan başka seni çok özledim dediğimde sadece kalbim şahit olur..

bazen dökülmesini istediğimiz sözcüklerin karşılığı yoktur.

Gitsem arkama bakmasam..

Gözlerim sapasağlam filan ama sanki dünyaya hep bir yağmur damlalı yarı bulanık bir pencereden bakıyorum, gözlerimi uzaklara firar veriyorum farketmeden gitmiş oluyor, uçan balon gibi onu yakalamaya çalışırken aklımı ellerimle yerine takıyorum, zor işte bunlar zor ve korkutucu..

Gelişide gidişide aynı başa çıkaran bir çembere hapsolmuş gibiyim, cezamı, ödül mü, aşk mı, ölüm mü bilmediğim..

Öğrendiğimde toplamaya mecalim kalmadı...

yüreğini niye pişmanlık sarıyor..

Yorgunluğum hiç bitmiyor bu sıralar..

hırslı bir saçmalama olmuş,,

Zamanımın anlamadan geçip gittiği dönem oldu son günlerde, sürekli bi şeye yetişmeye çalışıyoruz hep bi sonraki adım muhteşem olacak düşüncesiyle sonuç, anlamadan yaşlanacağız. Bundan sonra belki pişmanlıkların bile umursanmayacağı bu yitip giden döngüde..

Araya umutsuzluğu sokma.

Kıgınlıklarımıza kılıf bulmuşuz, kısmet.

bazen insanların gaddarlığını görünce kendi merhametime hayret ediyorum.

Sınırları çizilmemiş bir aşktı, bu yüzden sonsuzluğa bakardı bir yüzü. korkularda benimdi, umutlarda, ama acısınıda yokluğunada şükredildi ve söz verildiği gibi kahramanı hala kocaman bir aşkla seviliyordu..

Kısaca, sıkıldım hayattan. üstüme gelmesinden yoruldum, herşeye duyarsız olmak zor, insan olmak insan kalmak daha zor.

Belki yine gelirim

Çok seneler geçti çokk seneler geçti dönen yok seferindeeen, ben başta olmak üzre..

Sen git, ben kapının önünde oynayacağım..

Yalanlar var sonra tahammül edilmesi güç, umursanması zor beyazı yeşili pembesi hepsini affetmiş gibi yapmaktan yorulursun durup dinlence yok birşeye bi yerinden yalan karışmışsa güven ordan kaybolur..

Bu suskun çocuğun katili olmasam..

'' Bir kere sevdim diye bin pişman etme beni '' manifestosudur...

O kadar masumsun...

<i>Ölü kelebekler gibi iğneli</i>

Haricen kullanılmalısın, yan etkilerin çok yıpratıcı yakıcı hatta zararlısın bünyeye

Kırıp dökülen öyle çok şey var ki, kelimelere haksızlık oldu

Sonra saklayamıyorsun bir yerde, gülüşlerim, düşlerim, düşünüşlerim olduğunu..

izlerime...

Bir gülücük yeter bazen.. Bazende ömürler dolusu sevsen yetmez güven veremiyorsa..

Bu baş ağrısının bugünü beklediği iyi oldu, beynimi uyuşturuyo resmen..

Çok yazası olup, ne yazacağını bilememekle, yazası olmayıp çok şey söylemeyi istemek arasındayım. Yani hem suratına bir osmanlı tokadı çakasım hem yanaklarını avcuma alıp öpesim var. Birde bu saçma ve gereksiz yorgun düşmüşlük hissi olmasa..

<i>Ne kaldı geriye zaten bir sürü boş hatıra...</i>

<i>Oruç Aruoba</i>

Başlık bile açılalı bi sene olmuş neden hep yerimde sayıyorum, nedennnnnnn

Hala tutunamadım bu sahte dünyadaki pek çok şeyi görmezden geliyorum sadece maddeye divane olanları gördükçe hayret ediyorum, zamanı hoyrat kullanan ben miyim hayır değil kalbimi dolduran manevi güzelliklere sahibim o halde üzüldüğüm şeyler belkide çok önemli değildir, ama bu tutunamamışlık hissi hep benimle sanırım ölene kadarda peşimi bırakmayacak..

fikrinizi soran olursa konuşursunuz,

mesela ben masal prensesiymişim...

susmak belki de en iyisi...

Durgun dönemeçlerin çoğaldığı, dikkatli ve uzun sakin yılların biriktirildiği kumbaramda sahte olan hiç birşeyi tutmuyorum artık, yormuş beni bu çöplük, neydi nasıldı ne oldu önemini yitirir olmuş sonuçta herşeyin olacağına varıldığına inanılır olmuş, küçükken büyüyünce geçecek denirdi büyüdük ama acılar daha bir acıtır oldu, yavaş pişmanlıklarda sinsice nabzımda ilerliyor, kanıma kadar giren bu ağrıların bir hesabı olmalı..

Ve ben nerde olursam olayım, sana esir aşkına tutkun yüreğim..

işte tek mesele bu.. Yüz karaktere bürünüp doksandokuzuyla başkalarıyla fink atıp bir yüzle geldiğinde sana inanılmasını bekleyemezsin.. ve ben artık sanırım o yüzüncü yüzüde sevmiyorum..

Bunu yapmayı hep unutuyorum, resetlenmeye ihtiyacım var.

Kendi suyunda kaynamanın

<i>Ben yağmura baksam</i>

Yetişme imdadıma, yetişme

Bir adım sonrası sorular ve cevaplarını bulmaya çalışmak, bilmiyorumlardan kurtulmak aşkına..

Kelimeler her zaman işe yarar, biri yaramadıysa bir diğeri mutlaka..

Mis kokular geliyor mutluluk fırınından zaten temmuz sonu hep bana yaramıştır, kıymetini bilmeli..

Daha kaç sene bu şapşal kitaplarla uyucam ya bıktım

Sahibi bulununcaya kadar bu mutluluklar içimde kalabilir mi, sebep yokken güneşli bir günde bir çocuğun dışarı çıkması gibi sevinsem

geç de nasıl geçersen geç zaman, bıktım kendimden. herşeyden..

Bir gün bildim, herkes kendi içinmiş. Yok öyle büyük afilli laflar herşeyim filan, büyük yalacıyız vesselam..

Artık bu sessizlik yetti canıma

alakası olmayan bir işe bulaşıp hayatımı bu yolda idame ettirmem benim kaderimse tmm, ama anlamıyorum emeklerim nerde hani, bu muydu hakkım demeden de edemiyorum...

Öyle sulu limon gibi gözler dediysek erimeyi bekleyen kar da değil elbet, ne derler bilirsin mangal gibi bir kalbim var huzurla uyuduğum, bide şunu duydum son zamanda atasözü listeme alıyorum, benim herkese iyiliğim dokunmuştur, eğer sana dokunmadıysa sende bi g... lük var demektir :)) teşbihede affola denmez ya biraz yazılar kendini bulsun..

Bugün konu köpeklerden açılmıştı, sadık hayvanlar ve korumacı sevgi dolu yerimi beğenmedim demez üşüdüm demez onca eziyet edersin bi kez gel dersin kuyruğunu sallayıp gelir gururun zerresi yoktur, hayvandaki özellikleri say say bitmiyor bunlardan bi kaçını bi insanda bulsak dua ediyoruz Allah iyilerle karşılaştırdı diye, bazen onuda bulamıyoruz yürüyüp gidiyoruz mesela.. Kaldı ki hayvanlardan üstün olacak insan oğlu nerdee, şu adını hakaret için kullandığımız hayvandaki özellikleri bile bulmak zor bu devirde..

Gölgeli zamanlar, sinsi acılar kara fatma gibi yine biraz gülümseme görünce sarmış etrafımı bişeyleri tam yoluna koydum derken mutlaka bazı şeyler raydan çıkmak zorunda, yoruldum.. Düzeltecek hevesim yok, gücüm yok, izleyeceğim ne olursa..

Yine terki mekan hisleri başımda duman, sanki yeni yerler eskiyi götürecek gibi..

Bazen anlamsiz ve bos bi cabadir..

çocuk yanına sıkı sarıl, seni dünyanın tüm kötülüklerinden korur, üşüdüğünde ısıtır güçlü görünsende çocuk yanını kaybetme o kalbin içinde yaşattığın vicdanı ve dünyanın sevgisini ona borçlusun..

geçtiğim yollardan geçmişsin, acılar dermişsin

Di' li geçmişlerdeyim yine bu sıra aklımda belki önemsiz söyleyence bile belki unutulan bi kaç satır gezintiye çıkmış, nereye gideceğini bildiklerinide zannetmiyorum saf saf beynimin odalarında geziyorlar bulamadılar kendilerine oturacak yer, biri diyor ne farkın var ne farkın var onlarada sanada herkese aynı, ne farkın var herkese söyledikleri aynı, öbürü diyor körsün görmek istemiyorsun, öbürü diyor dur otur, öbürü diyor arkana bile bakma, beni yordunuz.. kendinize bi yer bulun doğru yerlerde durun artık, bulandırmayın aklımı, hanginiz sahte hanginiz gerçek seçemiyorum..

Emekçiyiz hepimiz bir kaç tutam mutluluk uğruna..

Zaman yine acımasız, bir sene daha aldı ömrümüzden..

Bir tek bunu öğrendim hayattan...

Köşem, dinlence..

Herkese merhaba diyen, yapılanları çabuk unutup gülümsemesi eksik olmayan içimdeki çocuğu öldürdü bazı insanlar, neyseki diğer bazıları var yanımda olmasa da aklıma geldiğinde yüreğime kaçıp sıcaklığına sığındığım..

Yeşil kahve reklamı yazacağımı unutturdu, bu reklama inanan vatandaşlara şunu söylemek istiyorum ki, bırakın bu saçmalıkları zayıflamak istiyorsanız boğazınıza sahip çıkın olay bu, az yemek sağlıktır, dinde bile yeri vardır insanlar oruç tutar neden midemiz rahatlasın diye, homini gırtlak yiyip yanında diyet kola olmaz şekerler insan en iyi kendini tanır, tatlımıda yerim hamurumuda ama bunları yediysem iki gün az çok az yemek yerim ;)

Hani bi rüzgar eser aniden alıp götürür elindekileri bakıp kalırsın, geçerken uğramış biri gelir kapının aralığından.. Basit mi.. Değildi işte..

Bir tatlı kahvaltı belki şimdi aradığım

Valla çıkaramıyorum düştüğün delikten, halbuki her gözümden düşüşünde kollarından tutup ceketini silkeler yine seni başıma taç ederdim, şimdilerde bakıyorum öyle sen orda iyisin ben keza burda hep böyle kalsınlardayım hatta, ama pişmanlıklar bitmeye başladı kültür mantarı hesabı, patlatıyorum o düşünce balonunu bu taraftan bi tane daha çıkıyor, demiştim sana diyor biri, öbürü değmezdi biliyordun, öbürü belliydi ne bekliyordun diyor, hep kötü kokulu balonlar çıkıyor işte, affedici balonlarım yok olmuş, renkli seni sevenler nerde, bende bilmiyorum..

Devenin bale pabucu

Kırıklar var kolu bacağı kaburgası kırılmış hayallerimin, bazıları un ufak olmuşken yere düşüp ağır ağır ellerimle kör birinin gözlüğünü aradığı gibi arayıp bir araya getirmeye çalışırım, olmazları toplamanın yine olmazlara çıkacağını bile bile toplamaya çalışırım..

Tapu idaresine gidip başlığımın tapusunu alayım yarın, kaçak yapıların icabına baktım, kendi gönül bahçemi hayat sarayımı kötülerden uzak edip kurmalıyım..

Boş ve anlamsız nedir soniqe, cümlenin öznesini bulamadım.

<i>Ahmet Haşim</i>

Seni seven bir kadın, sevdiği kadar sarılabilirse kemiklerin kırılır.

<i>Gönül kime söz vermişse, aşk onda muhteşemdir...</i>

<i>Yalnızlık göstergeleri</i>

He sabah hayalin gibi bir sabah gerçeğin gelse öksüzlüğüm bitse heryerim sen olsan ve herşey tamam olsa yaa.

Ömrüm ömrünle çiçek açtı

Hayaller neden bu kadar saçma ve bu kadar tatlı uykumda biriktirdiğim sarı çil çil altınlar, çocukluğumun katlı yaş pastalarını rüyamdan çıkınca yanımda bulamayınca yaşadığım hayal kırıklığım neden seninle bu kadar benziyor sanki, sen yalan gibi hayal gibisin böylesin işte..

Hepimiz o kule gibi büyük gösterişli konforlu ferah evlerde yaşamak için can atıyoruz, bu aşağıda birilerinin üşüdüğünü, birilerinin aç olduğunu, birilerinin savaşlar yaşadığını, acılarını gmrmezlikten gelmeyi sağlayabiliyor, ama başka şeyleri.. İnsanım demek için çok şey öğrenmeliyiz belkide...

Kelimeler dökülüp atıldıkça insan rahatlıyor zehirini akıttı sanıyorken bazen o kelimeler bumerang gibi dönüp başına daha büyük dertler açmıyor mu? Herşeye rağmen içsel birikimlerin zehrini akıtmak gerek...

Sen sen ol, o kadını satma!

sonunda kendime kaldımla biten paylaşımın çok güzel

iyiyim miyim, gibiyim...

Herkes olduğu bir yerde

Tamam çok hatta hiç bişey yapmıyorum senin için, ama günde kaç kez şükrediyorum sana havale ediyorum, inanıyorum yinede bu bedbahtlık gitmiyor omuzlarımdan, bu yükü taşımak zor Allahım..

Memleketimi anımsatıyor bana, özlediklerimi bulmuş gibi oluyorum, uzun zaman önce kaybettiğim sevdiklerimin yüzüyle karşılaşacakmışım hissine kapılıyorum, çekim gücü dedikleri bu olsa gerek..

Hala merhametli insanların varlığına inanıyor ve seviniyorum..

Yine toplarım umudumu, yine tutunurum bahar dallarına, bu canı veren sabrınıda verecektir, damarımda yaşam akıyorken kimin haddine korkak bozgunlar.. Biliyorum yitirmedğim çocuk yanım ve inancım beni yeniden yaşatacağız

bilmiyorum :) fazlaysa belki ama gözüm doymuyor sanırım

anlıyorum

Savruluyor insan..

Senden göçmediği için, onu dondurmamalısın.

Sana nasıl yakın olur ki?

<i>Özdemir Asaf</i>

Allahım gücüne gitmesin beni deneyecek başka insan yokmuydu demeden kendimi alıkoyamıyorum, neye yanayım zamanıma mı, üzüldüğüme mi neye..

memurlar netten uyarı almışım, çok da umurumda o kadar y.. şak var onlara uyarı gönderin önce siz, işgüzarlar, çok umurumda..

Hem canım skkın, hem değil.. Hem yalnızım hem çok kalabalık.. Hem yorgunum hem uyuyasım yok.. hem çok sinsi bu hayat hem çok cömert.. hem çok siyah hem çok beyaz..

hiç bilemediğim kadar...

Bitsem kalmasam...

Bu kadınların değişmez ve değiştirilmesi teklif bile edilemez olan maddelerinden biridir.

Ve bir kadın seni seviyorsa sen ne kadar güçlüysen o kadar güçlü hisseder kendini, onu yanıltma.

özlem kalıcı, ömür denen şerefsiz sorgusuz sualsiz akıcı...

Yeşil yoldaki siyahi adam gibiyim, bi o şeyi yapamıyorum ağzından böcekleri alma, geri kalan her kötülük beni rahatsız ediyor

ancak hala belli yol kenarlarında

Yanında olsa hani belki gözünden kıskanırsın şu uzaklık ne acayip şey ölsek mesela önemsiz, nasılsa bi habersin. Düşüncede garip şey son haliyle hatırlamak, belki onun üstüne bilmediklerini koyamamak, günler aylar yıllar geçmiş kaç kez hasta oldu kimbilir üstünü açık uyudu, belki uyumadı bazen yaramazlık yaptı, kaç kez güldü yüzünde kaç kırışıklık oldu, kaç kez ağladı sahi ağladı mı acaba erkekler ağlamaz derler aslında, kaç yumurta yedi, evinin kapısını kaç kez kilitledi, başına kötü bişey geldimi mesela, bişeyleri kırdı mı camları toplamak zorunda kaldı mı, kaç kişiye baktı kaç kişiyi beğendi, kimlerin elini tuttu sorular sorular cevapsız.. aynı hatırlarsın en son haliyle aynısını beklersin, iyi olsun istersin. İyi olsunda aynı kalmasın çok mutlu olsun mesela çok yemek yesin ama sağlıklı kalsın, çok çalışsın hiçbişeyi düşünecek vakti olmasın ama huzurla uyusun, yanımda olmasada hep iyi olsun, dualarıma eklensin bu tutanakta, amin..

Tutunamamak, kendiyle sohbet etmesi insanın, duvarlarla konuşmak gibi..

Kimseye de eyvallahın olmasında...

candan erçetin - bahar..

Sanki biri tüm çıkışları kapatmış ve bir türlü bu saçmalıktan kurtulamıyorum, saçmalık olduğunu bile bile kurtulamıyorum.

Bir ben kalmışım geriye,

Nefret bile etmiyorum, o kadar hiçbirşeyimsin..

İçim rahat mı değil, ama ben kendi payımdaki öğrenmişliklerimle daha da kimseye inanmam..

Yaşanabilecek en büyük ve en güzel şeyleri yaşayan birinin haddi değildi belki bu kadarı, ama aşktın sen bu yüzden kıyamadım belki..

hoşgeldin aramızaa yeni yııl yeni yıııl :)

Olmasın ;)

En işe yarayan bir anda işe yaramayan kelimeler!

Dökmeye imtina ettiğim kelimelere sahibim, öyle ya sahibine söylenmeliydi çok şey, ama ne farkederlerdeki birine farketmeyeceği kelimeleri niye dökeyim ki, çöpe mi dökeyim o halde cıks olmaz, kıymetli onlar en azından benim için öyle, o halde en iyisi bende kalması..

Olay yeri inceleme gelse seni çözemez

Sonra bütün nedenler, bütün sonuçlarla bir araya geliyor...

Bu saatte nescafe ve sessizlik bu aralar kafa dinlenesi en güzel köşe sanırım, bide son aylarda bir yerden bi yaşama sevinci girmiş penceremin hangisi açık kaldıysa garip garip bi huzur kaplıyor arada plan filan yapıyorum ceviz ağacının serinliğini hayal ediyorum temmuz güneşinde donuyorum sımsıkı sarılmışım yorgana ama gözümün önünde kızgın kumlardan serin sulara atlıyorum filan, sonra yine korkuyorum densizin biri gelip güzelin hayalimin içine etmeden ben kanal değişeyim diyorum, kendimi dinliyorum bu ara tahammülsüzlüğüm kanımda..

bazen tam konuşacakken kendini yormanın bir anlamı olmadığı noktada herşeye üşenirsin, umursamazsın.. belki o anda ihtiyacın olan tek şey kendinle başbaşa kaldığın huzurdur..

<i>''Aşkla gurur bir arada yürümez! ya aşkın için gururunu, yada gururun için aşkını feda edeceksin''...</i>

Sakinlik mutluluğun anahtarı on kere düşünüp bir kez konuşmalı, uyumm

Ve bir gökyüzü vardır her kadının.

Merak ediyorum bazen, insanlar bu kadar çok yüzlü olmayı nasıl başarıyor, ya da bazen çok olmayı.. hiç başkası olamadım da..

Geçmişi çok fazla düşünmemek unutma hevesinden değil ki, belki özlediklerinin çok canını yakmasından hatırlamaya ara vermek..

En iyi ihtimalle bi bu kadar daha yaşasak, zaten yarısı uyku, kalanı iş güç, pek de bişey kalmamış aslında..

<i>Yağmur yağsa </i>

Hiçbirşey yazasım yoktu, gözlerim dolana dek ne zor birer birer sevdiklerimi uğurluyomuşum hissi, başka sevinçlerde var elbet şükretmek lazım ama herkesin yeri diye birşey var sonuçta..

allah kimseyi bilinmedik bi yola çıkarmasın, yıllarca kasvet, korku, üzüntü..

Kimin kaldı ki kendinden başka?

İnançsız insanları sevmiyorum elimde değil, milleti küçük görmekten başka yaptıkları bişey yok keşke bir ayna olsada kendilerinin ne kadar aptal göründüklerini gösterse kendilerini zeki zannetmeleri yokmu sabit fikirleriyle burnunun köküne yapıştıracaksın ki sarsıntı saksıyı çalıştırsın, böylelerinden uzak durmak lazım insanı dinden imandan çıkarır, mazallah.

<i>Beklersem gelmez ki? </i>

bana ikiçift sözü çok görüp başkalarına güller dağıtan biri için çok uzundur belkide matemim..

Ve biz yeniden başlayacağız her şeye

Emekliyorsun yürümeyi öğreniyorsun yaşasın büyüdüm artık diye hoplayıp zıplayıp koşmayı öğreniyosun derken, şu hayat üzerine bastığın toprağı kıskanıp öyle bir savuruyor ki seni tökezleme sendeleme derken birde bakmışsın başlamışsın saçmalıklar içinde yuvarlanmaya, hiç mi işi rest gitmez bi insanın istedikçe nedir..

Hadsizliğe, bencilliğe alışmak..

<i>A. H. Tanpınar</i>

doğru

Cümleleri kelimelerinden, kelimeleri harflerinden teker teker ayırıp, birbirlerini bulamayacakları uzaklara fırlatacak kadar yüreğim mengenede sıkıştırılmış halde.

Yıldırım gürses- sonbahar rüzgarları..

İçinde sen olduğun her harf kelime benim için kıymetli, uluorta döktüğüme bakma bunlar dağarcığımın yettiği ve buraya yazılabilenler, şebnemin dediği gibi içimde yüzdüğüm bir deniz dar ağacına götürecek kelimesiz ifadelerim var..

şimdi en sevdiğim şekerli sakız gibi, tatlı geçsin şu bahar...

Küçük kalmalı belkide tüm merhametsizliğe inat, bir gülüşle barışmalı şekerle mutlu olmalı, ama canı yandığı şeyle bir daha oynamamalı ders almalı..

Ölü toprağı kim serptiyse ucundan bana da bulaştı bu illet, sakinlik iyi hoş da.. Ya fırtına öncesi sessizlikse ya kovboylar gelmeden az önceki uçuşan o yuvarlak çalılardansam

aminnnnnnnnnnnnnnn... başka söze ne hacettt...

Vazgeçişler kaybedişleri kolladığında biter

Sahipsiz kelimeler, sönük, bitap

<i>Ağzımı her açtığımda, dudaklarımdan kelime kelime dökülüyorsun."...</i>

Kelime dökmek zor iş vesselam, önce bir konu bulacaksın düşüneceksin analiz edip dökeceksin kalıplı yazılara, bakalım giydirdiğin entari olacak mı üstüne, yakışacakmı ağzından çıkan heceler yazıya döküp görsele dönüşünce, ama en güzeli fazla zorlamamak serde varsa biraz acılar zaten dökülüverir ağızdan figanla karışık küçük sitemli sözcükler, toplayıp ard arda yazdığında bide bakmışsın hazinen oluvermiş kendileri kendiliğinden..

onca planım vardı, nereye kaçtı bu heves..

çok garip.. gerçekten garip.. gitmenin tek çare olduğu bir yerde kopamayan kalpler ve kanasada inatla yerinde sayıyorlar. keçeye takılmış diken gibi çektikçe acıtan kanatan bir hal..

İi uukular bana o zmn...

Senden sonraki

Herkesin bir ağrısı var sorsan, kalbinde, beyninde, bazen gerçekten bedeninde allah herkese önce şifa versin, sonrada aklı başında ne istediğini bilen insanlar, yapmacık ve kendisini farklı göstermeye çalışan insanlar mide bulandırıyor..

Sen olmadan da yaşayabiliyorum artık...

Olduğum yer yetmiyor, gitsem diyorum o zaman

Hiç bi şe yapmak içimden gelmiyor, vakit öldürüyorum, sadece..

ha şunu bileydin...

insanları tanımak acı verici,

şarap mutlu olanlar içinmiş, yarım kalanlar rakı içermiş sevdim bu sözü..

zaman geçtikçe gülüşlerimin azalmasından korkuyorum, herkesten herşey bekler hale gelmek ve umursamamak, dahası asık bir yüzle dolaşmak böyle büyümek istememiştim..

Yürümek lazım, acının üstüne üstüne...

Ben de.

Bazen ihtiyaç olunan tek şey, araba gürültüleri şehrin keşmekeşi ve kalabalıkların içinden çıkıp bir köşeye sırtını verip gökyüzüne bakmak, sonra yutkunmak ve nefes aldığına yukarıda olduğu zannedilen ve her yerde olana teşekkür etmek huzuru bol miktarda içine çekmek derine dalıp sanki bir çiçek tarlasında kaybolmanın coşkusunu hissedebilmek ve hatta belki çiçek kokularını duyumsayabilmek, sanki ilk kez ve kendinden başka hiç kimse o gökyüzüne bakmamış sadece kendin yaşıyormuşsun gibi yaşama sevincini hissetmek. Çok mu zor, bilmem.. denemeye değer..

Bu kadariz iste iki kelimeyi bile bir araya getiremiyorken, getirdigimiz de bin pismanlık yasiyorsak otesini hayal etmek de ne ola ki, haddimizi bilmek en iyisi, hayatin bizden çok tecrubesi var nede olsa..

Korkularım ve çekincelerim, güvensizliğim ve boşvermişliğim belki eksik yanlarım, ama yok saymak zor bu kadar dibe çekilirken..

işte buna Günaydın derim ben..

Bir kadın seni seviyorsa koklayarak öper seni,

Bunu, bir zamanlar seni gökyüzü ilan etmiş kadının, başka bir gökyüzünde kahkaha atışını duyunca anlarsın...

yol başka, ben başka, sen...

Tutunamamak nedir en iyi bildiğim zamanlardayım, lanet okusam geri gelicek hayat kısaca çok boktansın

Hayattaki en acı şeylerden biri, yaşayan ve çok özlediğin birini hiç görememek.. Daha da acısı özlemeye alışmak..

Ki çoğu kez sen ve keyfinin kahyası iyi bir ikilidir...

Kimsenin nazını çekmeme lüksüdür...

... müzik

<i>Dışarıdan bakınca dağınık gibiyim ama bilmiyorlar ki kafamın içi derli toplu</i>

küllerinden doğabilen heceler aşkına...

<i>Ya da kasalarda kilitli...</i>

<i>Çerçevelenmiş duvarda</i>

Ağlamak, şu gelip geçici dünyada herşeye rağmen varolmak demektir..

hiçbirşeye özlemin kalmadığı anlar vardır, güçlü olmak zorunda olduğun, savrulduğun ama toparlanmaya en yakın, yanıltıcı ama gerçek, alışveriş, güneş, deniz, kum, gezme tozmanın bile fayda etmediği kendini oyalayamadığın zamanlar, tek ihtiyacın belki biraz inziva..

Yapabilecek bişey yoksa bitkisel hayattaki bir aşkın selameti için tek gerçek ve hayırlı olacak şey fişini çekmektir, tabi sen kurtarmak için elinden gelen herşeyi yaptıysan vicdanın rahatsa eyvallah..

Ve bu klipteki melek kanatlı bardağın nerde satıldığını bilenler yazsın, cam fokurdayan şeyde pek hoş evide satın alabilirim ama mobilyalar berbat..

Zor üstadım zor, insanla uğraşmak zor heleki sabrın suyu çıkmışsa..

Tutunamadım hiç sana, ben sana kıyamadıkça sende beni kırdın her defasında, kızsamda kalıcı olmadı hiç küslüklerim olmazdıda zaten ben ki düşmanlarımı bile affeden umursamayan biriyim, sana nasıl küsebilirim ki kalbimin sol yanını mesken tutmuşken, anlık kızgınlıklarıma bakma onlar biriken sitemlerin iç duyumsal dışa vurumsal hali, sen benim çocukken giydiğim en sevdiğim pileli elbisem, bayram şekerim, doğum günü hediyemsin, paylaşamadığım tatlımın en kaymaklı yanısın, elim dudağım yana yana içtiğim sıcak sütümsün ama istediğin gibi olsun, uzak ve hatırsız hiçkimsesiz gibi olsun, hiç anlamı olmayan tesadüfler zinciri kopmuş olsun sen öyle inan, benim inancımda umut olsun..

Yorgunluğuna...

Benden uzak olan şey,

Herkes kendine yaşıyor, lafla yürütülen gemilerle olmuyor bir yerde. Dengesizlikler dengemi bozuyor..

Herşeyi değiştirebilmek insanın elindemi gerçekten, kafasının içindeki yanlış yerde duran legoların yerinide değiştirmek mümkün mü, çok zengin olmayı ister bi çok kişi mesela neden bir çoğu olamadan ölüp gidiyor o halde, herşey elimizde hissi hem çok yakın hemde çok uzak biz buna karar vermiş olsak bile hayat hazır olmayabilir..

Deli kadın ya aklıma soktu fişfileri gitti, herşeyin dört dörtlük olduğunda ecel yetişir dedi, hayır sana ne...

<i>Bilmiyorum. Ben sadece... Ben sadece yaşıyorum. Herhangi bir şey gibi...</i>

neden bilmiyorum sürekli bu olmakta.. nefretim kalbimden taşmış, hatta taş kesilmişti o kalp umursamadım en iyi bildiğim şeyi yaptım, görmezden geldim. yok saydım. bitirdim öldürdüm ne varsa.. sandım.. sonra bugün yine birşey oldu yine sınanmış gibiydim hatırlattı herşeyi yeniden, iliklerime kadar kalabalığın içinde özlemi hissettim yine, boğazıma birşey düğümlendi ne istediğimi ve gerçekten unuttuğummu farkettim, bianda bu çağrışım kalbimi yeniden çalıştırdı sanki. ama yine o yıkılmaz duvarları hatırladım. susmalar çoğaldıysa anlatılacak çok şey var demektir, sustum yine. kendimle konuşarak..

Bilirsin ya...

herşey güzel olacakmış mesela,

bundan sonrasının bahar ve güneşli günlerinin hatırına..

Bak oğlum!

Gözlerimde bahar, hatta beyaz badanalı nar ağaçlı mavi iskemleli evin bahçesinde sandalyemde oturmuş yazın keyfini süren içimdeki o yaşıyorum hissi, bacak bacak üstüne atmış keyfe keder bananelerim, beynim tüm saçma sarmaşıkları budamış ve kalbimin bir odacığını işgal eden o kör o topal o yalancı o aksi o yapığşkan yaşlı adam öldükten sonraki yas günleri bitmiş, güze değil yine güzele ve gökyüzüne aşık deli yüreğim şimdilerde ritmi çocukluğuna dönmüş adeta, ve yaşam hatırlatır daima her kara gecenin bir sabahı çekilen bir çilenin sonu vardır yeterki Tanrıya inanç bitmesin o varsa umut herşeyde ve her yerdedir..

Çok uzaklaşıyorum hayattan giderek kalabalıklara alışıp içerime yabancılaşıyorum herkes mutlu olsun diye ben kendi mutsuzluğumda kayboluyorum, umursamazlığım yetmiyor bazen.. Yine bu dargın daralmalar kaç gündür..

bugün çocukluk aşkım geldi aklıma, nasıl altı yedi yıl platonik birini sevebildiğimi hatırlamaya çalıştım, sabahın köründe camda birkaç saniye görebilmek için beklediğimi, yaptığım her işte sürekli düşündüğümü, bütün arkadaşlarımın bu hallerine birgün güleceksin dediklerini ve onlara çok kızdığımı aradan geçen uzun zaman bir gün niyeyse beni cesaretlendirmişti bi kaç dakika konuştuğumuzu hatırlıyorum, işte o an onun benim için yanlış kişi olduğunu anladığımda omuzlarımdan büyük bir yük atmış gibi pırıl pırıl bir zihinle eve gitmiştim evet gün geldi kendime güldüm yolda görsem sadece kendi hissettiğim duyguları hatırlarım benşm için birşey ifade etmez, bazen bu zihin yanıltmacaları uzun sürüyor, bazen ikinci kez bile bile lades de denebiliyor ama sonuç hep aynı, galiba hayırlısını ömrümüze yazması için dua etmek gerek ama bu kaderi ne kadar etkiler o şüpheli, bazen kalpsiz bir bencil olduğumu düşünüyorum, çünkü kalp ne derse desin iş akılda bitiyor benim için..

Yağmurdan nefret ettim bu sene, baharı kim yedi ya bu nasıl bi hava

Çok öğüt dinleyen biri değilimdir, genellikle sabit bir şeye takılıp kendim tecrübe etmeyi yeğlerim, çok şey kattı filan değil, baya kafamı duvarlara tosladım, bir kere olsa neyse aynı duvara bir kaç kez kafa atmışlığım var, üstelik vazgeçişim kafam acıdığı için değil çoğu zaman başka bir yol deneyip aynı hedefe ulaşma inatçılığından olmuştur, kendine has laf dinlemeyen yapım sayesinde kendi bahtımı çukurlara gömdüğümde doğrudur, bu özgünlükle çok yaya kalmak istemediğimden artık gözlem metoduna birazda olsa terfi ettim yaş ilerledikçe bak bunu yapanlar böyle oldular diyip alnımın ortasına şaplağı indirip kendime getiriyorum, ama uzun yıllar önce ben küçükken o zaman üniversitede bir seminere katılmıştım konuşmacının kim olduğunu hatırlamıyorum ama söylediğini hiç unutmadım, hayat karşınıza çok değil bir kaç kez fırsatlar çıkaracak ve siz belki o fırsatların hayatınızın fırsatı olduğunu anlamayacaksınız bile demişti, yani aslında biraz dümende arıza çıkarmayın rüzgarın esişine bırakın kendinizi ve doğru olduğunda inandığınız noktada üşengeçlik yapmayın fırsatı imkana dönüştürün demek istemişti, yani ben öyle anlamışta olabilirim çok emin değilim, velhasıl, karşımıza bir fırsat çıktığında yaşlanıp torunlarımıza böyle bir salaklık ettim demek yerine bunları yaptım demek kulağa daha hoş geliyor bence..

<i>Ne zormuş konuşacak binlerce kelimen varken Bir kelime dahi edememek... </i>

Allah bazılarına merhameti hiç vermemiş, bazılarınada fazla vermiş enayi diye adları çıksın diye..

tıkalı burun, baş ağrısı, sinir, stres, yaşamak zor.. pöffffff

Herkesin içi temiz kalsın diye kelimeleri feda etmeli bazen, kapının önüne çöpü çıkarmak gibi işte...

Hep bir yol vardır, önemli olan bulabilmek..

İlerde bir evim olursa ıvır zıvır eşyaların konulduğu boş oda yerine, eski kitaplar ve küçük hatıralarımın olduğu bir tavan arası isterim, herşey anlamını yitiriyor, yaşatmak lazım..

karşındaki vezir de olsa.. şah da şehzade de...

noktalı virgüllü içi ne"şe"dolu cümleler severim ben

İnsanoğlu hep uzak iklimlere sevdalı, daha doğrusu uzaklarda aradığının gerçeği yanılgısında, bu fikirden nefret etsemde böyle, aksiyle çok savaştım ama hep bu saçma fikir galip geldi, öyle değil desemde kendimi ne kadar kandırabilirim ki..

Bir şeye daha uyuzum, karşısındakini bir kefeye koymak küçük beyninde anlamlandırıp sonuçlar çıkarmak, hadi çoğu tutsun tutmadıklarınada ahmakça bağlanmak kendine bakmayıp başkalarını numaralandırmak nasıl bir egodur, bu bilmişlik ötesi halt etmişsine giden kapıdan arsızca bazende utanmazca girmek, buna kafa yormak bile istemiyorum şuan öyle yani...

Bir gidişi asla tek kişi hazırlamaz

Sonsuz yaşama hisseyle donatılmış aynı paralellikle ömrünü çürüten insan, yaşlıyken genç olsaydımda bunu yapardımlarla olmuyor işte, gençken herşeyi yapabilme kapasiteni keşfetmen gerekiyor bir şekilde, zor belki ama imkansız sayılmaz pek çoğu..

sende 2 çift sözü çok görmeyenlere değer ver o zaman.

Ben geçiyordum, uğradım, karşılaştım, umursamadım..

Nedense şaşırtmıyor artık beni bazı şeyler, zaten öyle olmasaydı böyle mi olurdu..

Acı gerçeklerle yüzleşmeliyim belkide, sanrılar dokunuyor insana, ilacıda yok sodaylada geçmez, da ayrı yazılıyo mesela umrumda değil...

Falan filan sonra,

Eskidende git gelliydi ondan yana şikayetim fazla yok çok iyi dayandı ikilemlerime kabul ediyorum, farklı olan ne, ne yani bu ellerimi titreten kalemlerin mürekkebini saturkardan taşıran, ben ki cesaret abidesiydim hani, gülümsedim :) yokmuş sanki öyle bişey öyle biri, eskiden miydi ki...

ötesi yok.. ölesi var artık bu kulun. ey Allahım, bunca yorgunluk, bunca gam tasa... ve yalanlar.. talanlar uğruna... esrik kalemimle masallar uydururken adıma levla, bahtıma kara diyen kader.. senden de alacağım var unutturma!

Kadınları bomba gibi düşün genç adam... yanlış kabloyu kesersen onunla birlikte sen de patlarsın.

önce kelimelerin geliyor aklıma."

Yoruldum

dünyanın bir yerinde haksız yere ölen insanlar bebekler ve çocuklar hala var, içinin bir yanı yanan insanlar çaresiz güçlü olanlar gaddar, bu saatten sonra cennet olmamasına değil cehennem olmamasına üzülürüm ancak.. umarım ilahi adalet tez gerçekleşir..

<i>Yeni bir söz bulsam, neye yarar ki?</i>

gittiğim veya gitmek istediğim her yolun sonunda olmadığın ama kalbine çekildiğim bir yerde buldum kendimi, bunun süresi yok, mantığı hiç yok, başı yok sonu yok, ama her yyyolumun oluru sensin..

Sevmekten,

Engels de yaşasaydı

Yaşamanın, hayat gibi, sevgi gibi, affetmek gibi ve güzelliklere açılan kapılar gibi, altın manaları var, görebilmeyi öğrenmekle başlıyor hepsi..

gözlerine bakıyorum aynamda, seni karşımdayken bile özlüyorum. şizofren yanım sen uydurdukça yanımda, teskin olmuyor ruhum.. yazmak çizmek yetmiyor...

Bazı insanlarada keşke bilgisayarlar gibi format atılabilse..

Sevdiği insana mı güvenmeli, güvendiği insanı mı sevmeli..

Atamam kendimi denize, dünya güzel

<i>Sait Faik Abasıyanık</i>

Susmuş bir kadın için bitmiş bir adamsındır.

En zor şey yarım kalmak hayatta yarım varolmak

Bu nereye kadar böyle gider bilmiyorum

Ağustos böceklerinin bile eridiği günlerdeyiz, sonumuz hayır ola..

Bu hayatta her şeyi alırsın, yalnız seni seven kadının yoktur fiyatı.

Zorla değil ya kimseye inancım kalmadı, güvenemiyorum en yakınımdakine bile, kötülük sarmış her yanı..

kelimelerim yetemedi sana

Bu şarkılara noluyor yahu, pess

Nedense böyle oluyor hep, bir kandırılmışlık hissi kara bulut gibi çöküyor ben inatla hayır diyorum onun tarafını tutmuyorum hiç, ama genelde hep o alay eden his galip geliyor, sonuçta zaman geçiyor bu uğursuzluk bitmiyor, söyleyecek sözlerde azalıyor şimdi bükülen boynum oluyor...

yağmur...

Kalsam diyorum...

Bi halt olmaz ne senden, nede benden

Hafızada kalanları kovalamaktan yorgun düştüğüm zamanlarda karar verdim yaşamaya sandığımdan fazla sabırlı ve güçlüymüşüm aslında durup baktığım yerden geriye küstüğümde, üzüldüğümde, kanadığımda bayrak dikip hatırladığım acılarımı affettim. Yaşım, başım giden yılların telafisi yok tek bildiğim alnından öpüp kaderimi aldım kolumun altına barışmasakta kavgalı değiliz. Şimdi baktığımda ise geleceğime göz alabildiğince ova, tıpkı on yıl önce ilk geldiğimde bu nasıl şehir dümdüz dediğim o yer gibi hafızam, alabildiğine düz..

Türk dizilerini kimse izlemiyorsa, herkes yabancı dizi ve belgesel izliyorsa bunları kim izliyor, enteller danteller diye bir ayrıma gidiyoruz hızla

Özlem ne garip şey, insana neler yaptırıyor bazende bişey yapamıyorsun, son gülüşü geliyor aklına düşünsene üstünden yıllar geçmiş belki yüzünde o ifade kaybolmuş kendi bile bilmiyor ama senin beyninin çektiği o fotoğrafı milyon kez gözünün önüne getirip gülümsüyorsun, adı yok belki bir gülücük işte..

Hep bi tedirgin yaşıyorum, borçlu gibi.. Bi iç sıkılmasıdır gidiyor, kötü çıkmasa bari..

Kendi hayatımızı bile doldurmuyorsak, sonra o boşlukları gelip birileri dolduruyor diye kızmamalıyız aslında, hiç birşey ziyan olmuyor kurgusalda yemeyenin yemeğini yiyorlar, oturmayanın koltuğuna oturuyorlar, olmak için çaba sarfetmediğin yerde bi başkası oluyor, ne kadar kendimizi kendimiz doldurabiliriz asıl soru bu,,,

Küçülsede harfler, her zaman yazılabilir umut

Hiçbir takvim yaprağının değeri yok, sen yoksan..

Bildiğini okuma şımarıklığıdır...

neden hayat neden, neden hep bu kaybediş nedennnnnn

sonunda..

biri iter, diğeri gider..

bu kasvetli havada sadece uyunur aslında ama iştee..

Gözlerimi kapattığımda huzurum bitiyor, karışık rüyalarda buluyorum kendimi, çok uyumak istiyorum bi iki şeyden kurtulmak için, kaçıyorum içimdeki benden, yine öylesine..

her anka küllerden mi doğmalı bilmiyorum. yanmadan yürümeyi öğretsin biri bana

nereye koysam içimin almadığı yaralarım var ne kötü hayal kırıklığı, cam parçaları gibi süpürüp de gitmiyor meret.. dalgalanıp duruyorum içimdeki tüm çocuklar asi şimdi kimse bana elini uzatmasın ben kendimi iyileştirmesini bilirim, bazen aynı ortamd adeğil aynı yeryüzünde bile olmaya bile dayanamadığım insanlarla karşılaşıyorum, ölmek nasıl merak etmeye başladım dünya bu kadar boktanken..

Tek bildiğim eskisi gibi değilim, olmamda mümkün değil artık

Çok üzgünüm, az önce garip bi olay yaşadım. Malum kapıya gelen insanlardan satıcı, dilenci vb korkulur ilk kapıyı açıp şoku atlattıktan sonra bazen bi bahaneyle bazende yavaşça kapı örtülür. Büyük şehirlerde insan insanlığını kaybediyor deniyor ama herkese şüpheyle bakmak istem dışı gelişiyor bi süre sonra, bi kızcağız küçücükte bir bebek kucağında sonradan bu pişmanlığı yaşamama sebep oldu bana bişey yapamazdı neden çekindim bilmiyorum öyle kapıyı kapattım, sonrada üzüldüm belki bebeği için belki onun için elimden evimden bişeyler gelirmiydi die düşünememiştim. Öyle ahkam kesmek acımak vah vah demek bi yana şu kadarını bile yapamadığım için üzüldüm, aslında dünyanın her köşesinde ülkemin her evinde küçük çocukların küçük bebeklerin mutlu ve şanslı olduğu bi dünyayı çok isterdim üzgünlüğüm belki herkesin aynı şartlarda olmayışına bir tepkiydi, resmen cuk oturdu şuan..

İllaki beklentisiz yaşayamaz insan, belki belli bir yaştan sonra giderek azalabilir, hafıza zayıflar anıları kovalamaktan vazgeçer beyin, gönül yorgundur yaşanmışlıkla doludur ağzına dek hayat sandığı, illaki bekler işte ama azalır zamanla, velhasıl bazı güzellikler ömre kurban verilir..

Zorla değil ya evetle başlayan cümleleri sevmiyorum..

Yok, yoktu, vede yok oldu gerçekten

herkese ve her şeye bilip bilmeden dil uzatan herkes dilerim ayıpladıklarının bin beterini yaşamadan ölmez..

Beyin sulanmasıyla karışık sağanak sancısı

Boy boy acıların olsun, sende büyüt

alıntı..

yinede sana kıyamam iyi ol..

Bir şey daha vardır ki,

Hiçlik makamı...

O kadar...

Keşke bilseydim dediklerim... keşke dememek için yaşayıp bi sürü keşke biriktirmek..

ben iyiyim son zamanlarda daha da iyileşiyorum.. Bu hava, bu yaz, bu huzur bana daha aklı başında düşünme olanağı verdi, belki uzun zamandır düşünmeyi devre dışı bırakmıştım ondandı bu kadar acımalarım, şimdi ne farkederlerde bi yerlerde bırak lanet gelsin, öyle kalsınlardayım, velhasıl hayat kime ne verirsen ver kıymeti var mı, bilemedim..

Orasıdır kadının şah damarı, umudu...

iyi ki Allah var

her çıkarım doğru değildir, her zaman düşünerek yapılmaz her haraket doğaçlamadır yaşam çoğu zaman, sürekli altında birşey aramak olur olmaz herşeyin güven oluşmasını engeller, çok düşünmem içimden geldiği gibi konuşur, güler, ağlar, davranırım yüzde doksan..

İmkanları mümkün kılan mucizelere gebe kalamaz mı hiç dünya, bilinmezleri bilen bir yaratıcı var nede olsa..

kendime kaldım..

Başını yastığa koyar koymaz uyuyan insanlara imreniyorum, demekki ne dolu yaşamış, uykunun bile hakkını veriyor diyorum, ben yaşamın bike hakkını veremiyorum bu boşluk sinir bozucu..

Bundan sonra herkese aynı şey lazım, huzur

Şarkı söylemeli öyle avaz avaz değil, hüzünlü değil.. Yaz yağmuru gibi yüzünü damlalara dayayıpılık damlaları hissetmeli belki iri tanelisi göze düşerde gerçeğe ayarsın o zamana kadar toprağı koklayıp anı yaşamaya kesinlikle değer..

tek KELİMEDEN nefret ederim

Kaç yaşında olursak olalım sınav için bir sırada oturuyorsak bir mallık çöküyor herkese, bön bön bakıyoruz kimseyle konuşmayıp bitsede gitsek dilsizler pozisyonundayız...

nereye kadar...

Çoğunlukla düşünmeden konuştuğumu farkettim, düşünmeden yaşıyorda olabilirim, irkildim..

yağmurlu havalar güzel sankim..

şıp şıp...

Canımı sıkan şey kendim için değil, yıldızlarda gökte başımın üstünde yer etmiş birinin yere çakılmasına bozuğum.. Nasıl oldu bu anlamadan dank etti.. İyi mi oldu kötü mü anlamadım, bildiğim şey ağzım yamuldu kelimeler eğrildi büğrüldü, bişey oldu yani..

Çok zor eski hevesi, hırsı, azmi, herşeyi bir araya toplayıp yamalı bi bütün oluşturmak kitaplarla aramda bönlük oluşmuş, okuma kitapları su gibi akarken bunlara geldiğinde oluşan mallığı çözmüş değilim araba farı görmüş tavşan gibi hissediyorum bazen niye rahat değilim niye...

Nasıllar, niyeler, noluyolar düğüm düğüm yine bekleneni yapalım, allah cümlemize az biraz akıl ihsan eylesin, gün yüzüne akça pakça çıkalım aminn

Gecenin nemi, sabahın seheri karıştı birbirine, sevgilim hala orda mısın, orda ol lütfen bu uykusuzlara bi sen iyi geliyorsun, benim her hastalığıma iyi gelirsin sen, çoğu zaman beni hasta eden sensin ama, şifamıda yaradan sana vermiş, varlık sebebim olmasanda varlığıma anlam katmaktan alıkoymasın kalbime yazan, her saat duamsın..

Mevsimlerin değişmesi, sarı sonbaharın daha yapraklarını izlemeye doyamadan kışın bastırması o soğuk ve sessizlikte içe kapanan doğa, baharda yeryüzünün uyanışı ve tüm canlıların yavru mevsimine geçmesi ardından sıcaklar ve çağ atlamışcasına yaşanan yaz keyfi, herşey bir döngü içinde bile olsa, yaşadığım müddetçe unutmayacağım çok az şeyden biriydi seni tanımak, kısa zamanlarıma ömür sığdırdım çok az kişiye kısmet olur belkide böylesi sen çok mutlu ol emi, hep dua edicem değerlim, kıymetlim kendine benim için çok iyi bak, kendine iyi bak demek saçma değildir o şarkı saçma asıl, sen çok mutlu ol bu benim gönülden dileğim sana..

Ben ne zaman ağlamaklı bir kız çocuğuna dönüşsem gökyüzüne bakarım, eğilip dizlerimin üstüne bacaklarıma kollarımı dolayıp sırtımı duvara dayarım, önümdeki yabani otların büyüklüğüne aldırmam o zaman gökyüzüm olursun, maviliğim, sonsuz umudum..

uçurumun kıyısında rüzgar beklemek gibi yaşam, savrulmak..

yapılacak bişey yok

geçer ömür..

merak etme mutlak görür

<i>Funny Story</i>

Yine bu tırnaklarını yiyen tedirgin korkular, kapı komşusu sanki istenmeden sessizce terliklerini çıkarıp içeri süzülüyor, o sol tarafımdaki serçeyi ürkütüyor gereksiz.. Umut etmek eskisi gibi kolay değil, korkular karabasanken daha zor şimdi..

Yarım kalan tüm hesapların ödeneceğine dair inancını diri tut.

İlk imtihanda sınıfta kalma!

Hergün cenaze kaldırıyorum hissinden çok sıkıldım, taziyeye gelen hep kendim bitmeli artık, bu kızı yeniden büyütmeliyim, büyütebilir miyim..

Bayram böcekler vardı eskiden yani onlar hala varda ben onları göremez oldum, yeşil otların arasında görürdüm siyah üstü kırmızı benekli hızlı hızlı yürürler, istanbuldaki herkesi onlara benzetiyorum hızlı hızlı bi yerlere yetişmeye çalışan insanlar, tuhaf kalabalıklar..

Hiç olmadığı kadar bir deniz, yüzmek özlemi benim için hep tatil ama gelmek bilmeyen tuhaf özentiler.. Yaz da bitti.. Ortası filan değil sonda gibiyim..

Çok yorgunum, beynimde güve kelebekleri

Sahip çıkamadığın kadına hesap da soramazsın.

Böyle iyiyim sanki ben, dengen ve dengizliğin olmadan..

geçmeyen sancılar, acıyan yanlar, kırgınlıktan yorgun düşmüş kime baksam..

Ben zorladıkça herşey yolunda olsun diye hayat inadına kasıyor heralde sanki görünmez bişey var bana gıcık, gülmemi kıskanıyor biraz huzurlu rahat olursam bi yerde bekleyip ağzıma etmek için pusu kuruyor gibi, görünmeyen bişeyden nefret edilir mi ediliyo işte..

boşluk bir gün dolacak...

Dökülen sadece kelimeler mi, kalpte dökülür hemde pul pul azalır manalar..

Güçlü duygular beslemiyorum artık nefret, kin, hırs çok uzak, bu bıkkınlıkk doğuştan değildir umarım, kendime acımıyorumda hepsini hakettim tek bildiğim bu.

Göz seğrimesi, kaçç gündür..

"gözlerin uzak şimdi. unuttum.

İlacı yok başına sürmeye, saç modelleri tarifleri veriyo, herkes eğleniyosa sıkıntı yok, burdan pek bi salakça görünüyor.. didim gitti..

Yarın hafta sonu mesela, ballı kaymaklı kahvaltıyı rüyamda görürüm..

Topladım herşeyi, bir mavi denizden diğerine göç var şimdi, aslında uzun yolculukları severim otobüs camında başım güneşin bir parlayıp bir söndüğü yeşil turuncu kahve tonlarının kol kola dizildiği tarlalara bakmak başka hayatlara hayretle şahit olmak, şu eşsiz gökyüzünün yaratıcısına şükretmek bazen özlem doldurmak, bazen vuslat dibine kadar koklamak havayı hem çok acelem varmış çabucak kavuşmak endişesine son vermeyi istercesine coşmak, hem molaları sevmek ağır ağır gitmek bitmesini istemidiğin bir rüya gibi yol almak meçhulden, kendime kalmayı biraz sesizlikle çoğalmayı uzun upuzun yolculukları severdim aslında, dili geçmişte kalmış bu bile ne kadar teknolojik ne kadar çabuk olursa olsun umursamaz olmuşum neticede varmıyorsa o sefer dilediğin yere istediğin yere git, şimdi hangi bastığın toprak avutursa seni orada kur çadırını, ama umudu kesmek yok özgürlüğe kanatsız kalana kadar umudu kaybetmek yok, kimse olmasada o yolun sonunda bu kendime sözüm..

<i>İçimi dökebileceğim hiç bir kelime bulamadım daha...</i>

Kuştur kadın,

Yarın ulusal egemenlik ve çocuk bayramı, Atamın çocuklara armağanı.. Sen ne güzel bir insandın ki bu dönemde bile hala namlusunu çocuklara doğrultacak kadar zalim kendini erkek zanneden savaş için canavara dönüşmüş o insanlar varken, dünyada olmayan bir günü çocuklara armağan edecek kadar düşünceli, asil bir adamdın, sen Türk milletinin başına gelen en güzel olay en kutsal varlıksın atam, huzur içinde yat sana ve bu vatan için toprağa düşmüş, bağımsızlık mücadelesi vermiş tüm atalarımızı rahmetle anıyoruz..

Gülüşlerimin hasretle acıdığını aynaların yansımasından yalnızca görebilen benim birde şahit Tanrım..

<i> Ahmet Demir </i>

bir sandalda denizin ortasında yunan şarkıları eşliğinde kaybolmak istiyorum mümkünse, bu kalabalık yorucu..

Düzeltmeye çalışırsın, biraz daha mutluluk biraz daha huzur için hayatından yontarsın hep kendine bencilce yontarsan, kendini korursan, dışında kalırsın. İyi niyetli olursan ve sevgiyle karşılarsan uzun sisli bulutlu havalar dağılır ve çiçekli baharların zamanlarına kavuşursun..

yaşama vakti varken hala, gülmeli

Daha kötü günlerim olmuştu, çaresiz kaldığım nadir zamanlardan biri, ama bu sefer gözlerimi kapattığımda geçmiyor, bekliyorum bu kabus bitsin..

Tüm sevdiklerim uzak şehirleri mesken etmişler, kime baksam yanlış yerde duruyor sanki onu alıp şu köşe başındaki eve de yerleştiremiyorum, kendim gitmek istesem gidemiyorum bu özlem kalıcı..

<i>Şems-i Tebrizi</i>

Serde erkeklik var

iyi oldu... bazen tahtı yerle bir etmek gerekir...

Türk sinemasından nefret ediyorum özellikle komedi olanları bazı yapımlar kaliteli ama onları bulmak içinde hepsini izlemek lazım, gözünü seveyim yeşil çam sizin kadar olamadılar..

Hamamböceği, hatta gübre yuvarlayan o böcek bile daha iyi

İçimden hiç bişey yapmak gelmiyor, belki bir çay iyi gelir üşüyen içime..

<i>"Tıka basa sevmişim seni.. </i>

<i>Aynı anda</i>

Bir kere de olsa görme ihtimalim geliyor aklıma

Ama asla!

gidene dur denmez, bana kimse birşey dememişti..

Ne demiş şair;

Hem birazdan boğazına yapışacak sanırsın, hem görürsün gözlerindeki korkuyu.

yok artık demek

Aşk halinden sıyrılıp karşındakinin mal halini görmeye başlıyorsun ya orası çok acı bi nokta..

Yazasım var, kendime kalasım var ama uykumda var, güzel şeyler hep kısa zamanlara sığdırılır, gecenin kör vaktinde karanlık sokaklarda yağmurdaki adamın sıcak bir ev bulup sığınması gibi..

Döktün kelimeler bir işe yaramıyorsa/yaramayacaksa/yaramadıysa susmaktır tek çıkar yol...

Bir kadın seni seviyorsa sana zarar veremez... yalnız genç adam, kadınlar vazgeçtikleri adamlara da acımayı beceremez bu da kalsın aklında..

Artık o kadını üstüne alınamazsın.

Zaman az, tembellik diz boyu olmaz bu iş...

Çaresizlik ne kötü şey Allah kimseyi birilerine muhtaç etmekle, işsizlikle aileyle, sevdikleriyle imtihan etmesin..

İnsanın dünyada sevdiği sevildiği dostlarının olması ne güzel şeymiş, bugün anladım, para biriktirmek gibi dost biriktirmeli kalp kumbaramızda..

<i>Devrik kuşlardan alınmış</i>

Avuntu kederlerden başka...

bi insan neyse odur...

İyiki hayaller var, bu karanlık bu gece siyahından sıyrılmış, yeşil bir zeytin bahçesinde maviyi görebilmek için denizi veya gökyüzünü güneş ışığında gözleri kamaşan ordan oraya koşan küçük birkız çocuğuyum, sanki...

Can havliyle, kaçar.

<i>Oysa ne çok cümlem vardı benim. Her şeye inat, yüreğimi ısıtan ne çok hayalim...</i>

yaşıyorum çok şükür, yine simitçiler aynı yerde sabahları, deniz aynı deniz gökyüzü aynı gökyüzü,

Benden uzak,

Sonu olmayan masallar gibi

Cüzdanın kilo kaybettikçe, sevgileri eksilen sevgililerin olur en fazla...

bir de anlayan üç beş kişi... gerisi çayla simit keyfi sahilde

bir de yazmak

Kendin gittin adın kaldı yadigar

Herkes haklı bir benim korkak..

Yapma öyle dönüşüm, değişim, diyalektik

gelmekmiş. Geldim. Bir sen nasıl sevdiğimi gördün de

Bazı şeyleri yaparken karşındakinin az da olsa allah vergisi zekası olabileceği hesaba katılmalı, bir çocuk bile bişeyden ağzı yansa onu üflemeyi öğrenir.. Sen kalk insanları aptal yerine koy sonra seyret, bu kadarı benim sevgimi bile aşar..

eğer Mustafa Kemal olmasaydı kıyıya vuran çocuk cesetlerinde bizim çocuklarımızda olabilirdi, şimdi oturup ona dua mı edelim yoksa bunca dünya lideri ne halta yarıyor buna mı değnelim..

Yağmurlu bir akşam üstü

Beklentisizlik iyimi bilmem, sinirlerimi uyuşturması insanların yaptıkları saçmalıkları görmezlikten gelmek ve söyledikleri kırıcı sözleri şuursuzlukla söyledikleri hoşgörüsünün yerleşmesi açısından belki kabul edilebilir, buna olgunluk deniyor sanırım, ama artçılarım içimde devam ediyor özellikle senden yana olanlar daha yıkıcı ve sarsıntılı bunlarda durulur mu bilmem şuan için hala etkin bu fay hatları..

Ölümden bahsetmekten hazetmiyorum, bilmemiz gereken bişey olsaydı bilirdik, ani olmalı işte ama hayırlı..

... şükretmeli...

İnsanları küçümsemeyi sevmem, küçümseyenleride sevmem, kendini bir halt sananlardan tiksinirim, ama bazen yerinide bilmek vede bildirmek gerekebiliyormuş ve allahın gücüne gitmesin ama bu kadar cahil ve aptal olup kendini arşı alada sanan insanları görünce harbiden bulunduğum yer itibariyle çok salakmışım diyorum ve artık madem öyle bazı oyunlarıda kurallarıyla oynamak gerektiğine inanıyorum, safi iyilik saflık demek..

Bu ara ben bir yerde aklım başka yerlerde kumdan kale yapmak için herşeyi bir araya toplama çabasındayım, yaza var dalgalar yüksek hava soğuk kumlar buz acelem ne böyle geç kalmış gibi, yetişememiş gibi, çok beklemiş ve bıkmış gibi, ne oluyor bu kalk gidelimlere ruhumu almışlar mengeneye bir ordan bir burdan sıkıştırıyorlar, oturan boğa benim içime mi oturmuş nedir boğazımda düğüm düğüm kelimeler fütursuz umursamazlığımla ben nerdeyiz, bilmiyoruz..

Büyük gelişmem şu ki, karamsarlık perdesini yırttığımdan beri, yüzüm gözüm güneş, henüz şeffaf ışıklar çıkaramıyorum, o kadarda değil, ama bi dinginlik oturmuş hissediyorum,, patlıcan oturtma gibi :))

geçtiğim yolları yeniden yürüyemem meleğim

Bir gece yanı var insanın kendine kaldığı, masumiyeti öfkeyi sevgiyi efkarı gizlediklerini döküp ortaya tek tek sayım yapıp canı gibi sevdiği gönül kutusuna sakladığı ne varsa hepsinin açığa çıktığı zaman gece, uykusuzluk biriktirip yazan insanlar hassastır onlara kelime dökerken dikkatli olmak gerekir sırça vazo kırıldımı toplanır toplanmasınada eski hali almaz, kaybolur sıçrayan parçalar bulunmaz yerine konmaz yavaş yavaş ilk hali bozulmaya başlar sonra kaba saba insanlar geceleri oturmaz, ince vede dünyaya ait insanlara insanlığa belki sevdiği bir cana söylemek istediklerini döker kapıya, en güzel zaman nedir diye sorulsa gece galip gelir her defasında gece konuşur cevap verir yalnızlara, ustura gibi kesen zamanı yavaşlatan şefkatli bir annedir gece duyguların kabardığı gerçeklerin daha az acıttığı zamandır, hatırlanır bolca eskiler, yad eller, aşklar, sevgililer, şiirler, şarkılar hitabı hoş gelen ne varsa gecededir hepsi..

Bu gri, donuk, sevimsiz vede soğuk günler iliklerime işlemişken, sanki hiç bahar gelmeyecek hissimartın dengesizliği gibiyim..

Yanılgılar var mesela, bunlar görünmez çukurlar gibi her köşe başında ne zaman düşüleceği belirsiz dizleri değil izleri kanatır bunların ve her defasında daha fazla..

Salkım saçaktı zaten şimdi saçılmış her tarafa inci taneleri gibi kelimeler onlar benim değerlilerim elbet her biri kıymetli lakin birbirleri çekmek yerine itiyorlar neden, onlar ki yıllarca yan yana sımsıkı birbirlerine kollarıyla bağlanıp kenetlenmişlerdi tamam arada arızalı rengi gitmiş belki sahte olanları bile vardı ama senden gelen her kelime benim hazinem bilmez misin, şimdi nasıl toplasam bunları aynı kutuya topkasam barışırlar mı aralarında, anlaşırlarmı yeniden o eski sevdayı kalplerinde duyarlar mı, ne çom soru var ne çok iş, bunları neden reva gördünüz bana inci kelimeler kıymetlimdiniz neden..

<i> Söyleyemediklerimiz, ince bir sızı gibi...</i>

Yada hiç yüzsüz olmayı diyecektim cümlem düştü kaldırayım..

bazen yerini haddini bildirmeli herkese

Beklemekten,

hep söylerim insanın başına ne gelirse dilinden gelirmiş. artık güzel de cümle kurmayacağız, kötüde değmez..

Hangi kelime hangi söz anlatır ki şimdi beni...

Umursamıyorum taş atmadan kolu yorulanları, herkes yorgunsa hancı ser yatakları, olduğu kadar olmadığı kader..

Az bir süre kaldı sanki son dem gibi heyecan var hiçteki karşılama yapmadım sanki bişey değişecek gibi bi heves içimde önce şu beynimdeki ne yapsam olmuyor bir puan ötesini göremicem korkusu ve algısını belleğimden silmeliyim ki yerine yeni bilgi kaydolsun, olmicak korkusu yapıştı neden ya neden böyle oldu :(

İnanamadım kendime şüpheci olmakta çağ atlamışım, içimde insanları sevme yetisi kaybolmuş, kimseye güvenim kalmamış, özgüvenim gidip gelme telaşında bi garip herşey tepetaklak, nefret de etmiyorum zerre kadarda merak etmiyorum hiçbişeyi, biliyorum, herşeyiiiiin sonu var..

Belediye başkanı olasım var, selamsız bandosu kuracağım..

kelimelerim uzaylıydı senin için

Herkesten herşeyi bekler olmak, duyarsızlığı iliklerinde hissetmek, umursamamak sakinlik belirtisi mi umudu kaybetmek mi, belli değil...

İnsanlar artık terbiyesizlik değil ahlak sınırını bile aşmışlar, kendileriyle alay edilmekten korkan korkaklar başkalarının özel hayatlarına girip karıştırmakta hatta uluorta alay konusu edebilmekte istediğiniz kadar adamım diye geçinin rezilliğiniz ayyuka çıkmış pişmiş kelle gibi her konuya kulp takıp sırıtmak karakteriniz olmuş, söylenecek kelime bile yok aslında ama söylenmeliymiş pisliğinizde boğulursunuz umarım tekil veya çoğul şahıslar, kimsenin yaptığı yanına kar kalmasın bunu diliyorum..

Küfretmek de çare değil, bu insanı daha çok gaza getirip daha öfkelenmesini sağlıyor, ayarlarımı sakine getirmeliyim..

eğer öyleyse doğduğun için mutlu bir yabancı var, biline...

yüreksizim diyen yok...

Bende biliyorum aslında sonunu esasen düşkünlüğünü ömrün, kırıklığını umutların ve kusmuş gibi söylenen kelimeleri yutmak zor geliyor, defalarca incinmeyi göze alıp dizlerimin kabuk bağlayan yaralarını elimle çıkarıp bir kenara atıp hiç yok gibi saymaya alışmışlığın nasıl bir kine dönüşeceğini bilememek.. Ne zor, asılı kalmak mı zor tepede yürek çarpıntısıyla ipin kopup yere çakılmanın acısı mı daha zor olur.. Bilememek, ve yine herşeye tek çareymiş gibi zamana küfürlü göndermelerle avunmak emanet gibi yaşadığım gecelerde..

Kadınlar susmaz genç adam, susmuş kadın gitmiş kadındır.

Yoruldum, düşüncelerime olmayan şeylere yenik düşmekten..

Yaratılış gereği hep bir arayış, insan azıcık düşünse bu isteğin varlığından bile tanrının varlığı çıkarabilir, görmeye yürek gerek..

Gürültülü beynim bugün, inziva vakti esasen..

Küçükken bir seneyi çok uzun zannederdim, şimdilerde seneler çabuk geçerken sabit bir yerde durmak kalıcı oluyor, zamanın nasıl geçtiğini farkedememek kötü his heleki o zaman bi yerde takılıysa kaç sene geçerse geçsin umursanmıyor.

üstüne sonu gelmeyen beklentiler, belirsizlikler. Bir çocuğun yaşama sevinci kayboldu içimde..

güzel şarkı

acının en güzel büyüten yağmur olduğunu

Keşke arap saçına döndüğünde hayatıda düzleştirecek bi makina olsa..

herşey üst üste gelir bazen altından kalkamayacak sanırsın, her gün yıpranırsın biraz daha, tam inancın bittiği noktada güzel bir insan hatırlatır, şimdi sus ve şikayeti bırak, sabır duayla olgunlaşır..

bekliyorum ki bir mutluluk yaşarsam ardından ne gelecek, sen hiç hiç oldun mu diye şebnemin şarkısı vardı ordaki yerden yükselip yere her defasında çarpan hep benim çünkü güvenim yok..

Bu şehir ışıklarlamı güzel geceleri, sen varsın diye mi bu kadar parlak..

Can çıkar huy çıkmaz ne kadarda doğru..

Doğacak her güneş

Bazen evet..

güzelden öte, hoş..

herkesin yeri doluyor neticede..

Karamsarlığın sardığı sokakları geride bıraktım, yağmur devam ediyor güzden kalan..

Özeti bu, yaşanan ve yanacak olan her şeyin...

Tüm hadsizlikleri içimde öğütüp yeniden çeki düzen verip belki birazda sabırla o kişilere kar topu gibi geri fırlatıyorum, karşımdaki biraz zeki ve hayata empatiyle yaklaşmasını bilen anlayışı kuvvetli biriyse kötü cümlemden dahi aslında hiddetimin kötülere karşı olduğunu anlayabiliyor, ve tahammülsüzlüğümün aslında kendi hatalarımdan ama dışa vurumsal iz düşününün yaralayıcı olmasını anlayışla karşılayabiliyor, diğerleriyse peşin ön yargı kuşları, herşeyin altında bişey arayan tipler veya herşeyin kendi etrafında döndüğünü zanneden bönler bunlara sabit fikirlerini ve herşeyde kendilerini haklı görmelerini eklersek knuşmak hata söz söyledin çarptı geri mi geldi hemen arkanı dön kaç, anlamıyorsa anlamıyordur yapacak bişey yok neyseki durumun sebebine inebilen teselli olmasada gerçeği söyleyebilen az sayıda canlı var, allah onlarla karşılaşmak nasip etsin. Velhasıl bunca kelamın sebebi tahammülsüzlüğe tahammülü öğrenmek bilgelik demekse bu yola baş koydum, anlatış yolları arayacağım söz ama bi yere kadar..

Sabun köpüklerinden oyuncaklarım paylaşamam, malım kıymetli sadece ben kırabilirim elimden düşürmem, uyurken sarıldığım oyuncak hayali ayım, adını koymayı unutmuşum senin biraz büyümüşüm özür dilerim unutkanlıklarım fazla şimdilerde.

Başlığı açalı bir yıldan fazla olmuş, ne kadar boş yaşadığımı burdan hesap etsem, nerden bakılsa yarım ömür gitmiş.

Hiçbir oyunu hazetmiyorum, buna çocuk oyunları ip atlama top zıplatma dart fırlatma dahil, nefret eder oldum. Elbette bir sebebi var oyunlara içerlememin sürekli kaybetmek sürekli egosu kabız olmuş kişilerin kazanıyor olması, oyunlar dürüst insanlara göre değil kartları açıp ıstakalardaki taşları döküp en hararetli yerinde masayı dağıtasım var. Hayatı oyun zannedenlere ise zerre tahammülü dirhem nefes kalmadı, takatim pamuk ipliğindeydi anlatamadım. Özellikle tiyatroculara hayatta başarılar..

Yakalayamazsın.

<i>Sen bulutlara baksan</i>

<i>"Her sabit düşünce, sahibi için zindandır..."</i>

Beynime çakıyor çivilerini zaman, en dişli testeresiyle kalbimi kanata kanata geçiyor, bir keçeye takılmış diken gibi canım çekiliyor sanki boğazımdan, sabır diyorum, hayır diliyorum neyse hak Rabbim onu yaz onu göster diyorum, sürdükçe sürüyor zindanlarda bekleyişim, dua etmek hatırlamak şükretmek içinse amenna senden gelecek her imtihana boynum kıldan ince diyorum, bitiyor sonra, bir ara sağanak gibi yeniden başlıyor delilik sendromum olmaz diyorum, bir ben bir o bir araya gelip bir biz etmeyiz böyle olmaz diyorum, olmuyor ikna edemiyorum kendime düşman beni, niyeti beni öldürmek değil bu benin belli süründürecek en çirkin yaratık misali, ikna etsem ne zindan kalacak ne tespih tanesi gibi atlamadan saydığım zaman, kelebek etkisi gibi bir anda uyanacağım sanki kabuslarımdan, uyanmamak için direndim çoğu zaman çünkü az da olsa inandıklarım vardı, bir gölge vardı ardı sıra koştuğum, şimdi onkoloji ünitesinde unutulmuş hasta gibiyim yaşamla ölüm arasındaki o binlerce basamaklardan birindeyim, gölge yok, benliğim yok, ses yok, iz yok, tek göz yaşlarıma hakimim gözlerimi doldurup yolumu görmeme mani olmasınlar diye, ama yoruldum, çok yoruldum, ya biri beni hayata döndürecek yada başka biri fişimi çekecek...

Eskiden resim konuyordu, olmamış bu..

"çıksam diyorum... kaza kaza çıksam. taşında adımı okuduğum ve durulduğum bu ketum karanlıktan..."

yokluğunda geçtiğim yollardan bensiz geçmişsin

<i>Bıraktım kendimi kaderin elini</i>

Hiçbir şey aradığım yok oysa, o bıkkınlık baştan yaşama hevesinin olmayışı, hayatı ortalamışken başa dönmeye üşenme hissi bende de var oysa, kılımı kıpırdatasım yok, bazen öyle bayramlık elbisesini giymeyi bekleyen sabırsız çocuklar gibi oluyorum, belki diyorum, yine geçiyor..

Ömür törpüsü şu zaman anlamadan geçiyor..

Kolay olmayacak, elbet üzüleceğim vay be.. Resmen aranıyorum efkar doldurmak için, yok yok kifayet filan aramayacağım, sadece güzeldi bee derim arada belkim..

Falan, filan feşmekan...

İnsanlar komik vede aslında kendileri ironik

Sabahı zor yaptığım gecelerden biriydi o kadarda geç yatmış olmama rağmen kaç kez uyandım bilmiyorum her uyanışımda kızgın yanım yontulmuştu bu nasıl oluyor anlamıyorum uyanır uyanmaz aklıma ilk ve hep aynı şeyin gelmesi sonra öfkenin azalan seyirle yine bana dönüp kucaklaşması, her seferinde kollarımı açmam kendiliğinden..

İkindi yağmurları vardı eskiden, eskidendi benim için çünkü rahmetli ananem beni sokağa salmamak için hep bu tabiri kullanırdı her seferinde kırk gün mü sürer demekten kendimi alıkoyamazdım o gidince benim içinde bu yağmurlar bitti, sinir olurdum itiraf ediyorum tam arkadaşlarımızla okulun bahçesinde piknik yapacağımız sıra, tam bisikletimi merdivenlerden indirmiş sokağa koşarken yada lastik topumu kolumun altına almışken sırasımıydı yağmurun dise bi dert her yer çamur, şimdi düşünüyorumda en sevdiğim yağmur oymuş meğer, böyle şeyler çokk sonraları anlaşılıyor, iş işten geçince.. Şimdi her yağmur tıpırtısı çocukluğum, şenliğim, ikindi yağmurlarım..

Seni her şeye rağmen sevebilen kadını satın alamazsın,

Küçük bedenine baktım, minicik boyunla tüm sevimliliğnle karşımda güneşli bahçenin gözünü kamaştıran ışıkları yüzünden kısık gözlerinle öyle tatlıydın ki, bir anda geçmişi değil geleceği yaşadım film şeridi gibi belki ileride ben olmam, göremem seni ama sanki karşımda kocaman genç bi delikanlı vardı her yanından hayat pınarları akan, artık elini tutan el başkaydı ben değildim, bu seferayakta durabilmek için değil yanındakilere güç vermek için ordaydın, sen küçük delikanlı hemen büyüme tamam mı..

Özet : çok sıkıcı

Ani ölümde kötü ama yaşlanıp ufak bir çocuğa dönüşüp başkalarına muhtaç olmak daha zor, bu gerçeklik varken, hala dünya hırsı ve ölmeyecekmiş gibi yaşayanlara hayret ediyorum, insan oğlusona gittikçe seviniyor, tuhaf..

Yağmurun

kimse kimseyi suçlamasın herkes kendi yediği nanelerin gazını çıkarır..

Kesildiği an, vazgeçer kadın.

On yıl öncesine bakıp ne kadar yaşlanmışım diye çaresizce kendime acımaktansa on yıl sonrasına bakıp hey ben daha gencim ve elimden pek çok gelir istesem hevesiyle yola koyulmayı tercih ederim, buna yaşama sevinci diyorlar ya da güçlü olabilmek..

cuma günlerin güzeli, rahmetlisi ve bereketlisidir.. bugün veya bugüne eş bir günde ölmek isterdim..

Bu gece yağmur var istanbulda, şarkıya uysun diye sabaha dek sürer mi bilmem, kimbilir ne uzak yollardan gelmiştir saygı duymak lazım..

Tahammülsüzlüğüm hat safhada düzene herşeye karşıyım diyen mandıra filozofu gibiyim hatta kıskançlığa yapmacıklığa yapaylığa hatta şu kelimeler arasındaki virgüllere bile tahammülsüzüm, zamanında çok yakınım bi adam bu acıları fazlasıyla doyurmuş olacak ki o huylardan birini gördüğümde cinnetime neden oluyor, feminendim zaten ama feminist olma yolunda hızla ilerliyorum ya hadi hayırlısı, aklımda deli sorular diri diri gömmek istediğim şarkılar var efkara bile tahammülüm yok etkilenmek bi yana sinirleniyorum neticede herşey yalan değil mi, dünya gibi acitasyona gerek yok,,,

<i>Oktay Rifat</i>

En akılcı günah keçisi zamandır

Çok sonra bu halime gülebilecek miyim, hiç sanmıyorum, kalıcı bedbahtlık..

Güzeldir kelimeler... sevinirsen salınır, üzülürsen dökülür. Senindir. İçtendir. Dökülen bir yüzün ardında kalsa da bazen, biz'dendir.

Susuyorum kendimce, içimde çığlıklar hapis

uyudum ben..

düşünüyorumda, hiçbirşey düşünmediğimde daha mutluyum..

Sahipsiz gölgelerim şimdilerde ithafen yazılmış kelimelerim çoğalsada kayıp bir sokaktayım senin şehrinde..

"Sesini duyunca ötüşmeye başlar

buna rağmen iyiyim havadan olsa gerek bi sarı sarı enerji vardı bugün ekimde değil ama kasımda bu hava süper olsa gerek..

Bütün renklerini hissederek

Çok neden sayarım üzdüğüme ve üzüldüğüme dair ama bildiğim bi tek şey var güven kapısı açılmadan dünya kadar aşkın olsa eşikten bir adım giremiyormuş.. Çoookkk anlatmaya çalıştım mabudla mahmut hikayesine dönmüştü kii bende anlatmayı bıraktım sadece, öyleyse böyle hayattt yuvarlanıp gidiyoruz işte..

bir babama güvenirdim, annemi aldatıyormuş meğer...

En akılcı çare olduğu kadar...

Unutsam ve dahi unutulsam..

Biliriz ki

İlk darbede yere çakılma oğlum,

İstemler anlamsızlaşıyor

<i>Umarım hayra alamettir...</i>

Kırgınım, nedeni yok, sana bir tek sitemim bile yok sen yoluna bak ve benden uzak kalmaya devam et, benim sitemim kendime yerli yersiz gücümü kaybetmeme, ufacık yüreğime ağır yükler yüklememe, bomboş yaşayamadım gitti..

Uzayıp gidiyor yollar, umut umut döşedim yaşamın taşlarını sanki bitmeyecek gibi bu yol çiçekli tarlalar, günebakanlar hepsi rüya, gözümü kamaştıran güneş biliyorum yalansın ama yalanın bile içimi ısıtıyor, bir son var hatırladım ansızın bitecek bu yol, o güne kadar umutlu yollarım bana kalsın..

kelimelerin yetemedibana içleri boştu anladım öylesine.

Herkesin bir beni vardı, bu yüzden biz olmayı başaramadı çoğu.. Kaç hikaye kimbilir böyle heba olmuştu, yine kazanan zaman, yine yaşlanan insan.. Sitemlerim yok artık demiştim doğruydu, çünkü yol aramaktan kendi yönümü kaybetmiştim, hep bi başına düşünmek çok yorucuymuş, artık yormak da istemiyorum, belki daha az kelime dökmeliyim çoğu bende kalmalı..

Sabah erken vakitlerde boyoz çay ve yumurta..

Hani hayat bir oyundu, artık içime sinmiyor..

şifayı zehire saklayan sır! acıtanın eline dermanı veren sır!

Herkese hak ettiği kadar değer vereceksin demişler, kime neye göre nasıl davranmalıyızı ölçecekolan bir alet maalesef yok, bazen kalp, bazen vicdan, bazen bize yapılanlar bunun ölçüsü, bazen de sonsuz kere affetmek.. Ama aslında bence doğru olan affettiğiniz kişi şımarıyor ve sürekli ayn. Hatayı tekrar ediyorsa ölçüsü bu olmalı.. Yoksa adınız aptala çıkar..

Güneşli vede baharı doyasıya yaşadığım bir gündü..

Güzel yazı tebrikler, yazmak çizmek rahatlama biçimi bazen..

<i>Beklemesem gelir mi? Umut vardır.</i>

İçimde bir sıkıntı var, hayır olsa bari sonu..

Uzunca bir ara vermek istiyorum hayata, mümkünse herşeyi unutana kadar uyumak sonra belki kaldığım yer için gücüm olurdu..

doğum günün kutlu olsun mu?

Güçlü olmayı öğreniyorsun, hergün bi tavırla karşına geçtiğinde ceplerinde bi sürü karşı tavırla mücadeleyi öğreniyorsun bu zamanlarda, yaşlılıkta bi işe yarar mı bilmem bana yarasa benim ufak nesillerim benden yararlanıcak mı sanki onuda bilmiyorum, bi işe yararsa işte dik durmayı böyleside varmışı dibine kadar görüyorsun bi yerde..

neden? ...

Yokluktan geldik, yokluğa gidiyruz

Bezginde değilim, hala kendime olan saygım ve hayattan beklentilerim var çok muhteşem bişeyle iştigal etmiyorum, milyoner filanda değilim ama kafama taktığım çook bişeyde yok, kırgınlıklarımı denize kusuyorum arada siz ona giriyosunuz filan mehtapta öpüşenleri filan görüyorum, komik bile geliyo desem yeri var, inancım sadece Tanrıya hemde sonuna dek çünkü insanların karakterlerini kendileri bile bilmezken ben çözecek değilim.. Rahatım yani, giden bazen iki damla göz yaşı ardı sabır, gelen iki damla mutluluk ardı şükür..

Gururlu gudubet şairler türedi, sözcükleri ıkınıyorlar resmen şairliğinde içine ettiler..

Göğüs kafesimdeki o suskun kuşlar"

Neden sonunu göremedim diye çok sordum kendime, çünkü benim değil senin hayallerinin dibi delikti, sen boşluğa aşıktın bu yüzdendi savrukluğun ben her bulduğum meyvayı aynı sepete doldurdum çürüklerini ayıklamadan olsun dedim olsun, olamazdı işte..

Başımıza iş açacak kötü sözleri yutmak evet iyi, ama güzellikler saklandıkça değil paylaştıkça çoğalır, hesap yapanlar kaybetmiş olanlardır...

Gökyüzüm, uçurtmam, kırmızı bağcıklı rugan ayakkabılarım, beyaz sarı papatyalarım, mutluluğa dair ne varsa yanında..

Kadın olmanın kuralıdır..

<i>Herkesin pişmanlıkları, keşkeleri var elbet ama hayatta hep hatalarından ders almak değil midir ki?...</i>

Hiç anlayamacağın kadar ihtiyacım var...

değiştirdiğini, dönüştürdüğünü...

Bedelden çok tercihtir yalnızlık...

Kıyamadıkların seni gözünü kırpmadan kırabilir..

bu kadar kalabalık ve yorucu bir günde bile kabuğumda gibiydim..

Geçimsiz huysuz yaşlı teyze tarafımla bir anlaşma yapmak istiyorum, bu huysuzluğundan vazgeçmesi için belli bir süre verebilirim, yoksa yakıcam gemileri çünkü ben mevlana değilim, yaşlıları çekemiyorum..

<i>Belki gözgöze geliriz </i>

Başkasının yönetimine girmeme arzusudur...

Ve asla,

Bir arkadaşım vardı bi yere giderken hep önden giderdi, bir grupta en dikkat çekici üyeydi kendisi durağa bizden önce gider sonrada durup bizi beklerdi, her seferinde söyledik dinlemedi, ne kadar önden gidersen git sonunda aynı otobüse bineceğiz..

Uzak zamanlara bıraktım seni

Ben daha önce hiç sevilmemişim bunu seninle öğrendim şahsen..

O zaman

Alt alta üst üste yaz, tıka basa doldur, dolsun dolsun taşsın kalbindeki bu heyecan, ben yine candan şarkısını söylerim işte, neşe benim umut benim ya da umut sen miydin :)

Ellerini bağlamış küsmüs bir kız çocuğunun suratına gülücükleri kondurmak için iki söz yeter mi gerçekten, bazı sözcüklerin çekim kuvveti herşeyden fazla olabilir öyleyse ama o doğru sözcükleri bulmak akıl işi..

Sevmek, gözlerinde yaşattığın biri için, kendini görmezden

Bir kez daha toparlanmalı, küllerinden doğmalı..

öylesine geçmekte sensiz günler

Bir sır gibi saklarım seni, bir yemin, bir gizli düş gibi..