Hasret ki, yolların yorgun yüreklere yüklediği gam, gönül yurdunu vakitsiz kuşatan akşamdır. Hasret ki yolların yolculara geçit vermediği mevsimdir.

Yaşama sevincinin diğer adıdır ümid...

çizilmiş yalnızlıktır yüzün

Kara gece doğmadan

sen gelince yanıma güller açar yüregimde yaz gibi

Islak kumlara yazılmış hikayeler

Ömrümüzün çöllerinde

bu kadar masum

Mevsimlerden keder mi söyle

belki de hüznümüzü kendimiz yarattık

Aklı gözünde olanlar dedim ya, işte onlar, her şeyi yanlış yerde aradıkları gibi, mevsimleri de takvimlerde ararlar. Ömrünü rakamlara mahkum etmiş her zavallı için baharın kıştan farkı sadece renklerin değişmesidir.

Deyiversen.

Ne zaman gelebileceksin

Mesut Yekta

hüzün mevsimi kentin sokaklarında

Vuslata dair şiirler okunacak gözler nemli

yüzüne;

ışıkları tenimizde hüzne dönüşüyor

Sakin koyları özler

Su içtiğim ellerden

çiçeklerin açtığı, yaprakların döküldüğü mevsim...

vaybe hemşo sende de neler varmış öyle

asık suratlı paltolar herkesin omuzlarında

Dinle! ruhumun yatışmasını bekleyemem,

Dinle! hatırladıkça üzüyor beni

Hasret, ıssız yolların dikenlerini sevdanın ve sohbetin ezgileriyle ayıklama uğraşıdır. Dönmeyeceklerini bile bile gidenleri beklemektir. Beklemek ağız tadıdır hasret mevsiminde. Dem olur ki gönül; güneşi arayan ufuk, bülbülü sesleyen gül, ateşi arayan pervane, aklıyla kavgalı bir divane yahut sılaya selam göndermek için turna katarlarını bekleyen bir garip olur.

binbir gece seni yaşarım...

üzüldügünü gördügümde içim yanar karda yanmış bir el gibi

Bir şarkı tavsiyesi sana. Dinle bak...

sevinçler yaprağını dökerken

Vuslat ki, ruhların bedenleri imkansızın peşinde yorduğu mevsimdir.

Ahh sen...

Mevsimlerden keder mi söyle,

her sabah mahzun bir güneş doğuyor

gözlerimizde salkım salkım gözyaşı

elimizde alışveriş filesi

Bir mevsimi baharına geldik ki alemin

Sevim Erdogan Tezel

?Melali anlamayan nesle aşina değiliz?

Mevsim, kahverengi

ben ne baharım kara kışlara inat...

Şimdi izin verirsen

garip değil fiyatların düşmesi

Gönül bu işine akıl erer mi?

Hüzün, bütün duyguların birbirine karıştığı ve akılla gönlün kıyasıya yarıştığı bir kavşaktır ki ona varan bütün yollar ıssız, bütün yolcular yaralı, bütün haberler kötü ve bütün selamlar buruktur. Ve onun ikliminden geçen bütün kuşların kanatları kırıktır. Her şeyden geriye buruk bir tat kalmıştır ancak.

Gitmeliyim ve giderken

İskender Pala

Kalmasa da albenisi.

hüznün uykularımızı işgal ettiği

Ummana karışır, silinir yavaş yavaş

Şeyh Galib, meşhur mesnevisinde, 'Hüsn'ü bulmak için yollara düşen 'Aşk'ı mumdan bir gemiye bindirerek ateş denizinden geçirir.

Yalnızlık, yılgınlığın insafsız bir akınla gönül ülkesini tarumar eylediği mevsimdir.

Geri çekilirken yaktığım rüya

Son kum tanesi olana kadar

Bir Geliversen. .

Oysa durmadan boyamalıyım hiç durmadan

mevsimleri biz belirliyoruz aslında

tek mevsimlik bir coğrafyada olmasaydık

?Eylül, malum a, hüzün ve matem ayıdır? Mehmet Rauf, edebiyatımızın ilk psikolojik romanı olmak dolayısıyla büyük ün kazanan ve adını edebiyat tarihine yazdırmayı hak eden Eylül adlı romanına bundan yüz yıl evvel bu cümle ile başlamıştı.

ucuz hüzünler arıyoruz semt pazarlarında

"Mumdan bir gemiyle ateş denizini geçmek de ne ola ki?" diye yormayın zihninizi. Bu akılla kavranabilir bir keyfiyet değildir. Ve bu öyle bir manzaradır ki aklı gözünde olanlarda temaşa zevki dahi uyandırmaz.

Evet, ömrün sadece beş mevsimi vardır: Aşk, hasret, yalnızlık, vuslat ve hüzün.

ve patlıcan moru kadar ıssız gecelerime doğuveren hilal kaşlarına inat yüzündeki o engin tebessümü değil sadece... o senden esirgenmez ayrılığımı sevdim aşklarımla birlikte.

Hüzün zaman zaman deli dalgalarla gelir

Beyaz bulutlar

ve saf

Sonbaharım bildiğim

Bu tür muammaların hakkından ancak gönül gelir. Öyle ya ateşi gülşene çevirmek için İbrahim, İbrahim olmak içinse kainatı gönlün sorgusundan geçirmek gerek. İmkansızın peşine düşmek, mekanın ve zamanın ötesinde bir hayatın düşünü yormaya çalışmak ve aklın sınırlarının ötesine taşmaya çalışmak...

yürek derinliğinde kuyular

Gelişin hangi mevsim olacak?

Bekleyişlerimin umudu

Ve yapraklar üzerinde,

Sevda türküleri söylenecek dakikalar boyu

Ne zaman sen kokacak odası, kahve gözlü kadının

Dakikalara, saatlere, günlere, aylara ve yıllara bölerek yaşadığımızı sandığımız bu hayat aslında beş mevsimden ibarettir.

yıllanmış yıllara el pençe divan durmasayadık

Bakmamalıyım gözlerine hayat denen fakirin.

Hayatın hazan, aşkın hüzün mevsimindeyiz...

Son kum tanesini alana kadar

Eyvallah sayın Kül kedisi, çok hoş bir değerlendirme olmuş?

sonbaharda takılı kaldım.. yaz çok sıcak hem de çok!

şu an vivaldi dört mevsim dinliyorum. galiba en güzeli tüm mevsimleri yaşamımıza yaymak.. yoksa yaşamın tadı nasıl çıkar..:)

Aşk, zamanın gönül rengine boyandığı mevsimdir. Uçarı heveslerin, bıçkın arzuların beden mülkünü istila ettiği bu mevsimden hatıralar defterine nakşedilmiş birkaç soluk resim kalır. Ara sıra hayal aleminin pembe perdelerini aralayarak gönül penceresinden gülümseyen bu isimsiz suretlerin davetleri düşer aynalara. Damarda kanın ısınmaya başladığı anlar olur. Akıl gecikmiş davetlerin zelzelesinin enkazında kaybolur. Ve aşk her yıl mevsim ayırmadan birkaç kez misafir olur gönül ülkesine. Aşk, aklın bedenden firar eylediği mevsimdir.

Ümidin mevsimi de olmalı bence. Aslında mevsimler üstü bir konuma layık ümid. Ümidin olmadığı aşk acıdan başka hiçbir şeydir. Tahassürümüzü dizginleyen, yalnızlığımızı tahammül sınırlarında yaşatan, vuslatı iple çektiren, hüznü paylaştıran. Şayet ümitsizseniz bunları en dehşetli şekilde yaşarsınız. Melankolik bir ruh ümidi baştan reddetmiştir.

Bu cümleye bakarak kitabın sonunu kestirebilir, konusunu kavrayabilir, özetini alabilirsiniz. Önemli iki kelime var çünki elimizde: Eylül ve hüzün... Telaffuzu bile insanı, bir lirik roman okumuş gibi etkileyecek iki kelime...

Sahi, sen hangi mevsimdesin?

topraktan değil, hüzünden yaratıldık

ötede insanlar doyasıya gülerken

Nisan yağmurları çizmek istiyorum...

guncell

?Hangi mevsimdeniz ya da hangi mevsimdeyiz?e gelince; 365 günde bir tekerrür etmese de ömrümüzde en az bir defa yaşıyoruz galiba bu mevsimleri, belki de birden fazla?

Hangi mevsimdeyiz böyle

Hazan ile hüzün

İşte böyle ey gül-i rana!

Yarin hayali...

bir yazıma bir kaşık manolya atarım iki tutam menekşeyle..

Gökyüzünün

Dağıtamıyor hiçbir güneş ruhumdaki sisi

ne ayazlar görürüm lanet sıcaklarımda...

ve akşam kızıllığını beklemekle geçiyor ömür

Nedir bu ıtırımsı hüzün kokusu

Yazıda geçen ömrün mevsimleri içerisinde edebiyata en çok yakışan, belki en çok yazdıran mevsimlerden biridir hüzün...

ben senden çok aşkı sevdim sende.. gülüşün bakışın şöyle dursun, içinde kanat çırpan martıları, yeni doğan bebekleri, cıvıldaşan serçeleri sevdim. ve sen bir bahar akşamı rastlanmayacak kadar taze kokuluydun hazan bahçelerimde.7 ömürlük iklimlerimde sen suyuma hayat verendin.

Renklerini yitirmiş hayatı

Ne zaman açacak hüznünün çiçegi, kokusu vuslat

Sancılarımı dindiren ilacım

Yalnızlık, tutsaklık zincirinin gönül kuşunun ayaklarına dolandığı andır. Öyle yaman bir zamandır ki bu, gönül bahçesinin bütün renklerini siyaha dönüştürür. Huzur ürkek bir güvercin gibi uçup gider ötelere. Geceler alabildiğince uzar, gündüzler bir alacakaranlıktan ibaret kalır. Ağlasın hallerine talih ki şafağın zincirlerine vurulmuş birer gölgedir sevgiden yoksul yürekler.

Birazdan görünecek katran karası acı gece

Bana bir pişmanlık gelsin istemem.

Gönlümün kıyısına vurur

Aşınan kayalar gibi ruhum

içine salınan kovalarda

Bülbül hamuş, havz teki, gülistan harab

Uyuyorsun

Yüzünde durgun bir göl yalnızlığı

Bakışlar sisli

"Hazandidedir gönlüm, bahara hasretim ben,

ben binbir geceyim masallara inat.. binbir gece yaşarım...

melankolik pencerelerden hayata bakmasaydık

Ağır ağır sönen gönlüm

umutlarımız

Su gibi

Paletimde renkler kaskatı

Suskun yorgun öylece durur

Temel Kurt

Acıtacak canımı yine, yokluğunla gelen bayramlar

Neyleyim gülistanı bir güle kesretim ben..."

Bilmiyorum, siz bu yazıyı okurken yağmur yağıyor olacak mı?.. Belki yapraklar savruluyordur şimdi bulunduğunuz şehirde; belki sular kararıyordur yavaş yavaş... Altın kızılı bir gurubun soyunmuş dalında çifte kumruları seyrediyorsunuz belki de... Bir sanatoryum bahçesinde gezinen uzun saçlı, zayıf ve genç iki kaderdaştır belki ikindiler ve yağmurlar... Belki sizin kentin huzurludur akşamları, belki de alaca düşmüş gecenin bir yüzünde siyah tırnaklarını ruhunuza geçirmeye çalışan ifritler dolaşır... Eylül işte; nam?ı diğer melal...

hangi beden gülücük giysek uymuyor

yüregime yagmur çiselenir ilk bahar gibi...

Bir geliversen...

Saracak dört bir yanımı dalga dalga sensizlik saatleri

Vuslat, aldanıştır. İkiliğin olduğu yerde aşk, aşkın olmadığı yerde vuslat yoktur. Çöl Mecnun'dan, dağ Ferhat'tan, Kerem ateşten, Aslı külden, gül bülbülden ve gam gönülden ne zaman ayrıldı ki... Yusuf Züleyha'dan kaçabilir mi, tek kanatla uçabilir mi turnalar, aklın anahtarı açabilir mi sevdanın kapısını... Ve siz, denize ulaşmayan kaç ırmak gördünüz ki?

Düşen bir yaprak görürsen beni hatırla demiştim... Bilirsin seni ben SONBAHAR'da sevmiştim...

Eylül... Yaşanmamış mevsimlerin en gerçeği... Uçuk benizli koşuşturmacalar, yeniden kurulan defter?kitap pazarı... Eski okul çantasına kalem yerine ancak gözyaşını koyarak okula giden minik adımlar... Yoksul mahallelerde gitgide çamurlanacak karanlık sokaklar... Camlara mıhlanıp 70 yıllık muhteşem bir sükut ile yolları seyreden kırçıl hatıralar... Ciğer paresini okula eksik kitapla gönderen annenin yüreğindeki çizik... Para etse canını da verir ama... Eylül işte; nam?ı diğer, acının mührü...

kimbilir

Bir yıllık ömründe dört mevsimi yaşayan her insanın ömründe en az bir defa aşk, hasret, yalnızlık, vuslat ve hüzün mevsimleri vardır diye düşünüyorum. Böyle bir zaman diliminde yaşayabilmek ve?'Aşk'ın mumdan bir gemiyle ateş denizinden geçişini seyredebilmek? için dünyaya üçüncü gözüyle bakabilmeli insan. Gönlü aklının gerisinde kalanların bu gerçeği anlamaları çok zor olmalı?

Ve hüzün, yılların ötesinden buruk davetler gönderen hatıraların mevsimidir.

Tarih sayfalarına kaydedilmiş ne kadar kahramanlık öyküsü, edebi metinler arasında ün yapmış ne kadar aşk masalı varsa aklın ve eşya düzeninin ötesinde yaşanmış serüvenlerdir hepsi. Bu nedenledir ki kimin "evvel zaman içinde..." diye başlayan bir öyküsü vardır, işte o, zamanın ve mekanın dışına taşabiliyor demektir.

İnsanın bu mevsimde ya ağlayası, ya şair olası gelir ya!..

Eylül... Her şair için ayrı bir Leyla; kurşuni gelinlikler giyinip de gelen... Dilemmaların çıldırtıcı sükunu bir yanda; ve bir yanda sislerin ve buğuların ardından sökün edip yürümüş sancıların ilhamı... Katar katar uzaklaşan kuşların kanatlarına yüklenen son arzular kadar umutsuz ve beklenesi... Eylül işte; nam?ı diğer, pişmanlık...

ayıp kaçıyor artık tebessüm giyilmesi

Ne giysem yakışmıyor uçurumlardan başka

ve seni görme arzusu depreştiginde içimde

Dizlerimin dermanı dediğim

sen olmayınca hüzün düşer yüregime sonbahar gibi

Ömrün beş mevsimi var: Aşk, hasret, yalnızlık, vuslat ve hüzün.

hergün kendini büyütüyor yalnızlık

Mevsim, hüzün mevsimi

belki bu kadar mahzun olmayacaktık

kara kaplı defterine

oradan oraya avare

berrak

benim binbir baharım, binbir kara kışım, binbir çiçek açan yazlarım vardır. ve en çok hazandan korkarım nergis kokan yazlarıma inat. ayaklarına dolanasım gelir küflü badem karanlığında.

Bir geliversen. .

Eylül... Fersude sonbaharların giriş kapısı... İlk yaz rüzgarından alınmış bir hızla savrulan düşüncelerin, hoyrat hayallerin ve avare zamanların yorgunluğu, kırgınlığı, pejmürdeliği içinde yeniden derlenip toparlanması gereken hayatın rengi... Ve yeniden başlamanın yorgun ritmini hatırlatan yağmurlar... Bölük pörçük hatıralar, kırık dökük sevinçler... Şiir kılığında gelen acı... Eylül işte; nam?ı diğer, hüzün...

Ve ben hala yarın güzeldir diyorum

Her dalga ömrümden birşeyler koparır

Henüz akşam saatleri