HASAN BASRİ

Çok zaman düşünceyle karıştırılan bir kavram. Çünkü herhangi bir konuyla ilgili olarak, o şeye "inandığını düşünmek" başka ; o şeyin durumun, fikrin, vb.) kendisine "inanmak" başka şeylerdir.

Görünmeyene inanmakla varolmayana inanmak arasında büyük bir fark var. Bence "inanmak ihtiyaçtır" diye yorum yazan arkadaşımız konuyu özetlemiş. Ayrıca ben varlık yokluk tartışmasının kimseyi biryerlere götüreceği kanaatinde değilim. Çünkü bu tartışma gerçekten kısırdöngü. Ben ateistim. Olaylara bakış açım şöyle; Her insan saygıyı hakeder. Herkes diini inancını özgürce yaşamalı. Ama şöyle bir çelişki sözkonusu; ben de hayatımı istediğim gibi yaşamak istiyorum. Korkularım yok mu? Var tabi ki. Belki de bilinçaltında güçlü bir inanma iste gizliyorum. Bilemiyorum. Ama inanan biri karşıma çıkıp kendi tanrısının inancının taleplerini benden de beklemeye kalkarsa o noktada büyükkkkkkk bir sorun ortaya çıkıyor ve çıkmaktadır. Herkesin tanrısının isteği o kişiyi bağlar bir başkasını değil. Şimdi şunu söylersem inanalar öfkelecek biliyorum. Ama bunu bence aşmak gerekiyor. Mesela ben Ramazanlık ayında yaşam biçimimi örtpas etmekten hoşlanmıyorum. Yaz aylarında balkonda uyurken sabahın beşinde ezan sesiyle uyanmak istemiyorum. Siz gerçekten oruç tutan insaların tutmayanlardan da tutuyor gibi davranmasını beklemesini mantıklı mı buluyorsunuz? Çünkü oruç bir nefis terbiyesidir. Tutamayan tutmasın bence. Ama olay çok farklı boyutlar alıyor. Bence bunun psikolojik bir kökeni var: bir müslümanın karşıdakinden kendisi gibi olmasını beklemesi bence inancına karşı olan kuşkusundan kaynaklanıyordur. Çünkü gerçek bir inanan yani kuşku duymadan inanan biri inanamayan ya da farklı bir dine inanan birinden kendisini gizlemesini asla talep etmez.

inanıp inanmamak insanların kendi tercihleri... önemli olan sınıflandımalar olmadan bıreylerın bırbırlerıne olan saygısı...

Necip Fazıl Kisakürekle bitirmekte fayda var. Üstad derki :

ben sonsuz ınanıorum bu cumleye;ınanc goremedıgını ınanmak ve ona sadık kalmaktırr

Derken Hz. İsa da bu adama "ne diye görene kadar kuşku duyuyorsun adamım. Şimdi sevgili İsa, tamam konsept olarak tanrının oğlusun amma ve lakin, Thomas çok yalın bir şeyi yapmış adamım, kafayı kullanmış, işin oluruna olmazına bakmış. Beyin di mi bu? Hani kullanmayacaksın da her birşeye inanacaksın da niye var?

yorumlarınıza yardımcı olacağı kanaatindeyim...

VESSELAM...

inanmak için mi biliyorum yoksa bilmek için mi inanıyorum

Thomas gerçeğin inancın ne oldugunu sonunda görüyor, hatasının nerde oldugunu düşündüğünü düşündüğümde ; inancı, gerçeği kalbiyle değil de beyniyle aramakta oldugunu anladı sanırım :)

inanmak ihtiyaçtır,,,

St. Augustinus der ki : İnanç, görmediklerimize inanmaktır. Bunun mükafatı ise inandıklarımızı görmektir.

Aklımızı görmüyoruz ama onunda varolduğuna inanıyoruz..

Gelecek hayalleriniz olsun. Hayal dediğimiz şey ulaşılamayacak kadar da olabilir bunu unutmayalım. Önemli olan bir hayalimiz olmasıdır. Şu şekilde bakalım: mutlu günlerimizde zaten hayallerimiz ihtiyaç duymayız gibi ancak kötü günlerimizi düşünelim.. Genelde bir hayalimize tutunarak o zor günleri atlatırız. Gelecek hayaliniz olsun.. ulaşmaya gayret göstermeseniz de olsun.. Bir Fransız atasözü der ki:"Yıldızlara dokunamazsınız ama karanlık gecelerde onlar size yol gösterirler."İşte o karanlık gecelerimizden birinde kafamızı yukarı kaldırırız.. ve hayalimiz bize yol gösterir ama eğer böyle bir hayalimzi yoksa bakarsınız ki etraf zifiri karanlık..

her insan aslında inançlı dır. bazıları yok ben inanmam desede sen akıllımısın denildiğinde evet der. nerden biliyor peki görüyormu aklını hayır ama olduğuna inanıyor.

inaç ta böyledir göremediğimiz ama var olan içimzdeki boşlukları doldurur iancınız olmas hayatta tutunacak bir şeyi kalmaz insanın

Şüpheci Thomas adında bir havari vardır. Hz. İsa'nın çarmıhtan sonra dirildiğine inanmamış ilkten.

Haklı adam, boru mu bu? Daha sonra Hz. İsa, adamın karşısına dikilir, Thomas da yaralara filan bakar. Parmağını sokar, şaşırır.

cok karıştı sanırm da. anladım ben genede konuyu sadece uygun cümle bulamadım heralde yazmak için

Elmalarla armutlar karışmış yine birbirine :) Herkes tutmak istediği yerden konuyu tutmuş ve ele almış. Vira BİSMİLLAH bakalım biz nereye varacaz!

Simyacı kitabında bir sahne vardır. Şu şekilde:Endülüslü çoban yola çıkar. Yolda bir handa cüzdanını çaldırır. AÇlışacak ve tekrar yola çıkacaktır. Bu arada bir müslümanla tanışır. Müslümanla ne zaman otursalar ya abi param olsa da Hacc a gitsem, Hacc a bi gitsem, başka hayalim yok. Çoban bakar adamın maddi olarak gitmeye engeli yok müslümanın daha da parası olur daha da parası olur ama Hacc a gitmiyor. Birgün çeker ve sorar:"Senin paran var hayalin de Hacc a gitmek niye Hacca gitmiyorsun?". Müslüman'ın verdiği cevap ilginçtir: "Geçen yola çıktım ve gördüm ki Hacc dan döndükten sonra başka hayalim kalmayacak, çok korkuyorum bundan".

-İnsanoğlu, dünyadan üç hasretle gider: Evvela yaptıklarından hiçbirine doymaz. Sonra, umduklarından hiçbirini bulamaz. Daha sonra, inandığı sonsuzluk yolculuğu için hiçbir azık ve nevale tertiplemeyi düşünmez.

İnanmak, insanoğluna vaat edilen büyük mucizelerin anahtarı. İnanmaya memuruz. Ne kadar kuvvetimiz varsa hepsini inanmaktan alıyoruz. Neye inanmıyorsan, sen o şeyde, kanatları kesilmiş bir kuşsun. Uç bakalım, uçabilirsen. Eşya ve hadiselerin varlığı, kendisini, kendi varlığından evvel, bizim inanmamıza borçlu; inandığımız her şey var, inanmadığımız hiçbir şey yok."

En önelisi de herhalde Allaha ve ilahi adalete inanmaktır.

ÖNEMLİ... başlık sahibi arkadaşım seninle konuşmak istediğim bir konu var ama özelden msj kabul etmiyormuşsun. rica etsem bana ulaşır mısın. başka çarem kalmadı umarım buradaki bu notu görürsün...

İnsanlar var... Bir şeylere inanmayı istiyorlar ve inanıyorlar. Akış şeması bu kadar basit, teklemiyor, detaylanma, dallanıp budaklanma, gelin olup duvaklanma yok. İstiyor, inanıyor...

İnsan bir inanca sahip değil ise boşuna yaşıyor demektir. Onu ayakta tutacak zaten eksik hatta yoktur.

Cinleri ve melekleride görmüyoruz onlara da inanıyoruz..

devamında ne cıkarsa bahta artık.

İyilerin mukafavatlandırılacağına ve kötülerin cezalandırılacağına inanıyorun.

İnsan türünün belki de en başarılı olduğu alan. Oysa bence, göz kapakların kaşına dikilmiş haldeyken uyumak gibi.

Sonuç olarak, ister inanın ister inanmayın ama inanç bir elmanın ağaca tutunduğu dalı değil de, dibinden giren çubuğu olabilir. Elma şekeri mantığı...

"Batmayacağına inanarak, dedi, suya bas, yürür gidersin. İmkansız olan belki buna inanmandır ; suyun üstünde yürüyebilmen değil... İnanmaktan açayım, inanmaktan...

Bir yeti. İnsan diye bir bakteri geliştirmiş.

Bu nasıl bir başarıdır? İnsanların hayali dostları olur ama onu gerçek sanırlar. Hayal olduğunu bile bile nasıl dostluk edilir olmayan biriyle?

Öyle zannediyorum, aslolan itaattir.

İnanan zaten inanmadıklarına inandıgı zaman değişimi anlıyor ve aynen devam ediyor. Bu bunun doğrusu yani inanmayan kişinin ihtimalinin yok saydıgı duruma erişiyor.

Gel gör ki inanmayan inanmadıgından dolayı zaten birşeyleri görmesi söz konusu değil. Görmedıgınden dolayı da görmedıgını yok sayıyor.

görünmeyene inanmak ; hiç görmediğine inanmak mı, o an için görmediğine inanmak mı hüzün çiçeği?

Ahmet Şerif İzgören'in bir konuşmasından :

Kendi kendini hipnoz etme.

evet günaydın görünmeyene inanmak?

Örneğin tanrıya inanmak başka; tanrıya inandığını düşünmek başkadır.

Burada bakılırsa Gelecek hayali ulaşmamız gerekn bir şey değildir. Hedeflerimize ulaşmamız gereken birşeydir, hayallerimiz ulaşmamız gerekmez.. o ilerde bir yerdedir ve hiç bir kriter yoktur, tek kritrer bizim inanmamızdır. Biz inanıyorsak tamam gerisi yalan. "ÇÜNKÜ İNANÇ GÖRÜNMEYENE İNANMAKTIR, GÖRÜNMEYENE İNANIRSANIZ BAŞKALARININ GÖREMEDİKLERİNİ GÖRÜRSÜNÜZ."

ama şu var inanmak istenilen şeyde belli bir mantık temelinde olmalı cok ucuk kacık hatta hayalle alakalandırılmadan...

Sözü:

Son yoruma alkış tutmak istedim içimden.

"İnanç görünmeyene inanmaktır, görünmeyene inaniyorsanız başkalarının görmediklerini görürsünüz." derler...

Biz zaten görmediğimiz bir çok şeye inanıyoruz..

insan hem beden hem ruhtur ama ruhu gören kimse de yoktur

Mevlana der ki : İki parmagınızla gözünüzü kapayın, siz birşey görmüyosunuz diye dünya yok değil.

inanılınca görünmesi görünmemesi cok önemlimidir bilmem ama bence biat etmek tabi olmak gerekir

görünmeyeni görmek içinde :) tutulanı taş gibi tutmak sıkı sıkıya o amac için caba sarf etmek olsa gerek

En basitinden Allah'ı görmüyoruz ama inanıyoruz.. O'na elimizden geldiği kadar itaat etmeye çalışıyoruz.. Korkuyoruz, korktuğumuz kadar da seviyoruz, dua ediyoruz, medet umuyoruz..

Peki ya sizce?

inanmadan bu yollar aşılmaz.. inanmadan sevilmez... güzel günlere inanmadan yaşanılmaz.. insan imanın kuvvetine göre hadislerin tazyikinden kurtulurr..

Ben inanıyorum.

bu birazda şeye benziyo parlak bir fikir akla gelince yanıp sönen lamba gibi kafa üzerinde oluşan

Doğru olup olmadığını umursamıyor, yalan olduğunu göstersen dahi inanç kütlesinden toz kalkmıyor.

insanları belirsizlik korkutur o neenle bilmek için inanmak zorundayız insana inanma dürtüsü yüklemiştir yada önce bir şeyi öğrenip öğrendiğimize inanmalıyız