Rahman'ın rahmetine muhatap biricik varlık insan, eksik değildir. öyle muntazamdır ki her yönüyle, hakkıyla bakan her gözün "mucizeye inanmak" fikrine kapılmaması imkansız gibidir.

"Asıl eksiklik, eksik olduğumuzu düşünmekti. Bir yanıyla, çareyi başkasında aramaktı"... evet bence yaşadığımız psikolojık birçok sorunun başlangıç noktasına ışık tutuyor bu iki cümle.

eksikliklerini görmek de güzel. Herkes göremez.

Çıkış noktası; "Asıl eksiklik, eksik olduğumuzu düşünmekti." değil, gerçekten uzak kalıp bir son'dur insan için. Esas çıkış noktası, eksik olduğunu düşünmesi ve bilmesidir insanın.

insan bir diğeriyle tamamlanır. benim eksiğim senin fazlandır senin ki de benim. eksiklik olmadan arkadaşlık, dostluk hatta aşk olmaz.

Eksikliklerimleyim ben böyle iyiyim.

Parçalar bütüne, bütün özüne ulaşıyor.

Melih Cevdet Anday

Bir eksiklik var evet...

düşündüm.

TAMAMLA BİZİ EY RABBİM..

sloganı da bulduk mesajı da verdik,)

Uyku tutmuyorsa,

Herşey huzura kavuşuyor ve beklemeler yalan oluyor... yalanlar doğru.

Bunca eksiğin arasında

Boynu bükülmüşse tebessümlerimin,

cevap ışığında şöyle bir cümle de kurabilir miyiz o halde; "eksiklik eksik olduğunu düşünmek değil, eksik olduğunun bilinciyle kendini tamamlayabilmektir" ?

Tüm eksiklikler burada mı başlıyor peki hayatımızda? Çıkış noktamız burası olabilir mi? Eksik olan biz miyiz, sadece eksiklerimiz mi var? Hangisi sizce?

yoksa var mı?

"Her şey tamamlanacak değil ya, bu da böyle yarım kalsın."

ama katılmıyor yazaraifadeniz çelişki var ne yazdığını bilmiyor bu fani derseniz, careyi başkasında aramaktan vazgeçtim ondandır derim.

Asıl eksiklik, eksik olduğumuzu düşünmekti, diyor Can Dündar. Ve devam ediyor... "bir yanıyla, çareyi başkasında aramaktı" diyor.

soruyu düşünürken bile bir cevap eksikliğim var...

Düşündüm, düşündüm. Düşünürken de eksik düşündüm, cevabım da eksik olacak, biliyorum. Nihayetinde eksik insanlarız.

bir yönüyle de hep eksiktir... eksikliği acizliğinden, tüm kainata sultanken, yaratıcı o Sonsuz Güç'e boyun eğmişliğindendir. ben ben'e sahip değil ama Sen bana sahipken, ben ben'e nasıl ehemmiyet verip, "ben yaptım, yapabilirim" diyebilirim der, bir açıdan.

durup düşünelim.

"Bizim yanlışlarımızın sonuçları yalnız bizi ilgilendirir olarak kaldıkça öz eleştirimiz güzel karşılanabilir."

Eksik olan biz miyiz, sadece eksiklerimiz mi var?

Yani tüm eksiklikler çareyi başkasında aramakta değil, eksik olmadığımızı düşündüğümüz anda başlıyor hayatımızda...

Bu kadar mı büyük ve zor olur..

eksiklik de bir inanç bazen özgürlük eksikliği, bazen güç, bazen hayaller sonuçta doldurmanın yollarını buluyoruz. İnsan hayatta kalmaya devam etmenin yolunu bir şekilde buluyor

sonra mı?

Eksiklikler, eksikliklerimiz aslında o fazlalıkları oluşturan toplamdır diyorum.

kabulleneceksin.

eksik olmayan yok ki

eksik olan biziz eksiklerimiz var..

sonra...

burada en güzeli hem en eksik, hem de en kıymetli olduğunu bilerek devam etmektir. sn sırrınihanın da belirttiği gibi "tamamlanmayı" dileyerek...

Format attım hayatıma, eksik yok her şey tastamam.

Yazmakta bile zorlanıyorum anlatamıyorum.

Evet!

Tabii ki çareyi başkasında arayacağız. Ama o başkası bizim gibi insan olan bir varlık değil, gücü herşeye yeten bir "kudreti sonsuz" olmalıdır. Ancak böylelikle bu eksikliği giderebilir veya telafi edebiliriz.

O halde sonuç ne?

Asıl eksiklik, eksik olduğumuzu düşünmekti, diyor Can Dündar demişsiniz soruya cevap verirken yazarı haklı çıkarıyor cümlem.

Yine eksiğim , yine eksikliklerim var. Bu da eksik bir cevap olsun.

Sadece eksikliklerimiz yok elbette. İnsanı yaratan Allah, hayatını idame ettirecek gücü ve öğrenme kabiliyetini ona vermiştir. Ancak insan, daha fazlasını istedikçe sürekli daha yükseklere, elinin ve iradesinin yetişemeyeceği yerlere çıkmak istemekte ve bunun sonucunda da hüsrana uğramaktadır. Mesela insana bir hurma ve suyun yaşamasına yeteceği hadisle sabitken, yeme-içme alışkanlıklarımızdan dolayı belki de harcamamızın büyük bölümünü yiyecek- içeceğe veriyor ve kazandığımız parayı yine hayatta kalmaya harcıyoruz. Aynen bunun gibi birçok konuda insan kendisine yetecek olandan daha fazlasını istemekte ve sonuç olarak da eksikliğini, acizliğini hissetmektedir.

olanca eksik yaşananın ardında beklenen bir fazlalık olmalı diyorum bazen

Bir seyler karamalak istiyorum eksikliğimi anlatırsam geçer belki diye.

"Asıl eksiklik, eksik olduğumuzu düşünmekti."

kullandım.

ve olmaz olmaz deme olmazolmaz diyenler için çarenin arasına sıkıştırdılar bizi, yanetki yaptı bundar diye sıralarım velhasıl kelam

Öz eleştiri.

Can Dündar'a katılmıyorum hiç. İnsan elbette eksiktir. Komşu bile komşunun külüne muhtaçken kim diyebilir "ben tamamım" diye... İnsanın acizliği, fakrı, ihtiyaçlarının çokluğu ve isteklerinin nihayetsizliği herkesin malumuyken, nasıl diyebilir ben eksik değilim diye... Evlenmenin bir amacı da eksik olan yarımızı bulmak değil midir?

Saydım. Satrançın bütün taşları tastamam. Tek eksik var o da ben ve hayatı ustaca oynayabilmek için yapacağım hamlem!

zorlamanın bir anlamı var mı?

Asıl eksiklik, insanın eksik olmadığını düşündüğü anda başlıyordu. Eksik olan insanoğlu ve eksiklikleri olan da insanoğlu.

Deveye sormuşlar "Boynun niye eğri diye" Oda demiş ki "nerem doğru". Bizim içinde öyle hayatımız boyunca mutlaka bir şeylerin eksikliğini duyacağız. Çünkü azla yetinmesini bilmiyoruz, hep daha fazlasını istiyoruz. İhtiyaçlar nasıl sınırsızsa, eksikliklerde hep olacak hayat boyunca..

Nakıs varlıklarız... kabullenip yaşamak en iyisi..

Dinlediğim şarkılar gönlüme batıp batıp çıkıyorsa,

buraya yazmamaktan yana tercihimi kullanıyorum.