komutan:noldu asker!

komutan :ver bakayım şunu. . Oğlum bu sağlam!!

Allah bugün bizden razı olacak

Çanakkale şahit, düşmandan azdık

Azmimiz şerefli mazi olacak

Allah razı olsun hepsinden.

Bu günü düşünüpte başlık açan editörümüze teşekkür ediyorum. 18 mart 1915 tam 95 yıl gerçekten onların zaferi sayesinde buralardayız. Allah rahmet etsin hepsine.

Nefer şehit, ordu gazi olacak

Nefer hemen yerinden fırlayıp esas duruş vaziyeti aldı. Çünkü sesi tanımıştı. Ama gözleri başka tarafa bakıyordu.

? Gözlerine bir şey mi oldu oğlum?

çanakkale savaşında şehit düşen atalarımza Allah rahmet etsin. onların sayesinde bugün buralardayız. başta Atatürk olmak üzere bütün şehitlerimizi rahmetle aniyoruz.

komutan:ver bakayım..

Kurtuluş ve Çanakkale savaşlarında şehit ve gazi olan tüm dedelerimizi şükranla anıyor, ruhları şad olsun diyorum, bu vatanı sizler kurtardınız biz torunlarınız kutsal emanetinizi canımız pahasına koruyacağız.

bu iki yaşanmış olaydan anlayacağımız şu çanakkale bir savaş değildi sadece, bir destandı, eğilmemekti, özgürlük uğruna 3 dakika sanra öleceğini bilerek ölüme gitmekti, haerşeyden vazgeçmek vatandan asla diyebilmekti, ay yıldız uğruna can vermekti, imkansızlıklarla dolu bir anda ümit olabilmekti, bedenleri siper etmekti burada düşerse kim taşıyacaktı ay yıldızın kim taşıyacaktı islam sancağını, Aslında DUR YOLCU DERKEN elindeki bayrakla vatan evladı burada yatan isimsiz kahramanları an geçmişine sahip çık der gibi,

Düşmanda imkan var Mehmet?te iman

? Ne var evlat? diye sordu.

18 MART ÇANAKKELE ZAFERİNDE TÜM ŞEHİTLERİMİZE BİR KEZ DAHA ALLAHTAN RAHMET DİLİYORUZ NE MUTLU TÜRKÜM DİYENE!!!!!

asker tüfeği alır mevzisine geçer ama tüfek onca uğraşmasına rağmen tekrar ateş almaz.. ve komutana tekrar gider..

Cevat Paşa sessiz sessiz ağlıyordu.

onlar yapacaklarını fazlasıyla yaptı şimdi sıra bizde.

asker mevzisine döner ve tüfeği öbür eline alarak kahramanca savaşmaya devam eder...

Diş ile tırnakla siperler kazdık

Hastahaneden kurtularak halen harbe iştirak edemediğim için beni mazur görünüz, affedeniz muhterem kumandanım.."

Etten ve kemikten kilit vurmuştuk

asker :komutanım beş sefer tetiği çektim. tüfek ateş almadı:..!

düşman mevzilerden çıkmış saldırıya geçmiştir..

O zaman nefer tok sesiyle? Üzülmeyin efendim? diye cevap verdi. ? benim gözlerim göreceğini gördü?

türk cephesinde ise her asker ateşe başlamış.. bu sırada...

Her siperde ayrı destanlar yazdık

"SAĞ KOLUMU KAYBETTİM AMA SOL KOLUM VAR"

Dünya görsün el mi, bey midir yaman

asker :hay allah hiç hissetmedim komutanım...

Çanakkale bugün toz ile duman

? BENİM GÖZLERİM GÖRECEĞİNİ GÖRDÜ?

Zabiti, neferi karar vermiştik

Burada son söz Türk?ün sözü olacak

O gün Boğaz tabyaları arasında en çok iş gören ve en çok hasara uğrayan Rumeli Mecidiyesi Bataryası oldu. Sabahtan beri muharebenin en şiddetli anlarında dahi iki sahil arasında gidip gelmekten çekinmemiş olan Müstahkem Mevki Komutanı Cevat Paşa, tabyanın feci durumunu haber aldığı zaman yine motora atlayıp Çimenlik İskelesi?nden karşı sahile hareket etti. Cephaneliği berhava olan tabyanın durumu hazindi. İstihkam yıkıntıları arasında dolaşmakta olduğu sırada bir ağacın altına uzanmış olan bir askerin hali dikkatini çekti ve yanına gidip

asker :komutanım!

NE MUTLU TÜRKÜM DİYENE

"Sağ kolumu kaybettim, zarar yok, sol kolum var. Onunla da pekala iş görebilirim. Beni müteessir eden ve yüne kıtama iltihak edip düşmanla çarpışmama mani olan şey yaramın henüz kapanmamış olmasıdır.

komutan :Oğlum bu tüfek sağlam lakin!! senin tetik çeken parmağın düşman kurşunun dan kopmuş ondan tetiği çekemiyorsun...

Boğaz?da cihana karşı durmuştuk

Çanakkale savaşı sırasında yaşanan gerçek bir olay..

Seddülbahir ve Conkbayır'ın büyük kahramanlarından biride Bombacı Mehmet Çavuş 'tu. Bu kahraman Anadolu çocuğu, İngilizlerin siperlerimize fırlattığı el bombalarını korkusuzca hemen yakalar, karşı tarafa fırlatır ve zararını kendilerine dokundururdu. İngilizler bunu anlamış olacaklar ki bombaları bir kaç sayı saydıktan sonra fırlatarak Mehmet Çavuş 'un iadesini önlemeye çalışmışlardı. İşte böyle bir bomba Mehmet Çavuş 'un elinde patlayarak sağ elinin bileğinden kopmasına sebep olmuştu. Bu yiğit delikanlı vazife şuuruyla hastahaneden tabur kumandanına yazdığı mektupta şöyle diyordu:

Bu millet bir daha öyle günler yaşamaz inşallah. O fedakar, asil, mert yüreklerin hakkını asla ödeyemeyiz. Unutma o günleri, o çılgın Türkleri! Aziz şehitlerimizin ruhu şad olsun...

asker :komutanım bu tüfek yine patlamıyor..!!