Ha uzunnnnnnn,

İpi ayırıp uç uça bağlayacağız..

sanki ortaasya bozkırlarındaki şamanların bir av sahnesinden alıntı gibi:) karıştırdım bu saatte:)

İnsanoğlu yaratılışı itibariyle en güçlü, en iradeli canlıların başındadır. Savaşmak, çözüm üretmek, dayanmak, sabretmek insana özgüdür. Ancak bazı şeyler vardır ki, insan iradesini aşar. Kollarımızı yettiği yere kadar uzatırız. Ondan ötesine yapacak bir şey yoktur. Kader ve kaza dediğimiz olay nihayetinde bizi bir yerde durduracaktır. Tabi mücadelesiz bir pes ediş, kabulleniş ancak zayıfların işidir. Akıntıya karşı kürek çekmek bir yere kadar...

Uç uça bağlamak da bir çözüm yoludur.

yine bu başlığa uygun okunması elzem bir başka başlık:

biz bilmesekte senaryoda rollerimiz belli! gelişine göre yaşamak ne kadar doğru bilinmez... tükenmeden direnmek, kabullenmeden reddetmek senaryonun sonucunu etkiler mi?

elde olanı uzatmanın yolunu bulmalı, eklenecek ikinci ip yok!

hayat bu:( bir oyun süresi belli :( süresi gelmeden oyunu bırakmak zor! ve oyun devam ediyor, sesli ya da sessiz direnişlerle, ya da tükenme hızınızı asgariye çekme çabasında boğulup daha da ivme kazandırarak:( çarklar bizim isteğimiz dışında dönüyor!

kuyudan çıkaracak ya! kapasitesi ölüm ya da dirimi belirleyecek:)

Bence de:))Unutmayalım ki, kementte bir ip:))

Deminki hikaye ama dedim ya!

evet ama uzun bir ip:)

Ders Alınacak Bir ''Eşek''Hikayesi

Elbette... Denemeden pes etmek; zayıfların, acizlerin ve yılgınların işidir:)

Eldeki ipi katlarına ayırıp uç uça bağlamalı.

Ne farkeder,

Etrafımızda olup bitenlere tepki veririz çoğu kez. Ve bu tepkinin işe yaradığı, yani kötü olanın iyiye dönüştüğü pek nadirdir. Örneğin kimse savaşları durduramadı şimdiye kadar. İnsanoğlunun tarihi boyuca barış içinde geçen sadece 200 küsur yıl olduğu söylenir. Birileri savaşır, birileri acı çeker ve kabullenir. Ama bu yara hiç kapanmaz aslında. Filistin?de, Bosna?da olanlar şu an sona ermiş gibi gözükse de hep içimizi kanatacak. Gidenler geri dönmeyecek.

Evet güzel bir ders verici öyküdür. Sonuna kadar mücadele diyen.:)

Bu, hiçbir şey için mücadele etmeyeceğiz anlamına gelmiyor elbette. Sadece geçmiş, geçmişte kalıyor ve biz farkında olmasak da kabullenişlerimiz an be an tüketiyor bizi. Geride kalmış gibi görünse de birçok şey, bizi üzmeye ve yıpratmaya devam ediyor.

Bu başlığa uyacak yaşanmış bir olay vardı. Bilirsiniz zenciler otobüslerde beyazlara yer vermek zorundadır. Zenci kadının biri yer vermez. Olay olur. Ondan sonra diğer zencilerde kalkıp yer vermezler. Ve bu dirteniş ABD. nin diğer kentlerine de yayılır. Ve bu saçma uygulama ortadan kalkar. Yıllardır mücadele veriyorlar hepimizin bildiği gibi. Şu an zenci bir başkana sahip ABD. Acaba direnmek gerçekten bir yerde kaderi değiştirir mi?

aslında bu manzara? ...

Riski göze alamayan hiç bir şeye ulaşamaz.

Ha kısa..

Ya da bir kadın kocasından yediği dayağın acısıyla da olsa yaşamak ve evliliğini sürdürmek zorunda olacak. Ama evliliği ve duyguları hiçbir zaman eskisi gibi olamayacak.

Ve kopmayacak.

ipi uzatmanın yollarını bulmalı:)

Ulu manitu ataların dağa tırmanırken kullanmış olduğu sağlam iplerin kopmayacağı tahmin edilir.

ya koparsa?

onlar dağa yalınayak tırmanırlardı, keskin gözleriyle uzakları kolaçan eder, kışlık avlakların yerini bulur, hedefe odaklanıp çıplak at sırtında saatte 200km hızla ava doğru dörtnala gider bellerindeki, ağaç liflerinden örüp ayı yağıyla yağladıkları kementlerini 500m uzaktan öyle bir savururlardı ki...

Birçok şeyi kabullenmek zorundayızdır hayatımızda. Kimi zaman haksızlığı, kimi zaman güçsüzlüğü ve çaresizliği? Fakat her kabulleniş aslında kanayan bir yaradır. Yaptığımız şeyse yara yokmuş gibi davranmaktır. Ama o hep kanamaktadır ve kanayacaktır.

İp iptir,

Öyle ya hayat bir kabullenişler bütünüdür aslında. Sahip olduğumuz acz ile yel değirmenlerine karşı savaş açacak değiliz.

Sorun kuyunun derinliği değil hedefe ulaştırmayan ipin kısalığıdır .

Her halükarda...

denemeden bilinmez:) deneyenler yada direnenler başarmış!