merkezinden ayrılmadan önce onunla beraber badem yedik sohbet ettik. Ben

yeni makalemi yazdım ve biraz sonra yayınlayacağım. Şunu samimiyetimle söyliyeyim

bakışlarıdan ve yüzündeki derin çizgilerin enerjisinden anlaşılıyordu. Polis

karakola götüren komiserin ileri saatlerde konuyla ilgili duyduğu üzüntü ve

Cansın be Ünal abi...

olay hiç yaşanmamış olsaydı dedi. Bende ona herşeyi kontrol altında tutmamızın

yaşadığı sıkıntı, pişmanlık ve keşke olmsaydı duyguları gözlerindeki masumiyet

kimi zaman ise sevineceğiz. Bu nedenle kimseye kırgın ve dargın değilim. Bugün

Yaşamış olduğum bu olay

çözemedi ve heyecana kapılarak panik yaptı.

hayatın akışında olabilmesi muhtemel bir karşılaşmadır. Kimi zaman üzüleceğiz

arkadaşlar ile beraber gittik o da yanımdaydı. Helallaşarak ayrıldık. Ben

karakoldan uzaklaşıncaya kadar kapıdan ayrılmadı. Sanırım o afişleri bir anda

mümkün olamayacağını söyleyerek teselli ettim. sonra kapıya kadar diğer polis

ki, polis merkezinin önünde arabanın yanına gelerek beni arabadan indiren ve

gözyaşlarını tutamadım. Çocuğum yaşında gencecik bir. iydi. Bana amca keşke bu