sonuç itibariyle avcumuzu yaladık sanırım

Aydınlık beklerken karanlık bir girdap çıktı.

Güvendik herkesi kendimizden bildik, belki de ondan kaybettik..

<i>Umduklarımı bulduklarımın içine gömdüm, kaybolup gitti umutlarım</i>

Biz bütün yenilenleri kendimiz sandık...

güçlü olmak istedik gücümğz güçsüzlüğümüz oldu

biz bu dünyadan değilmiydik?

nedense küçükken hikaye roman okurken hep birgün kitap yazacağımı düşünür içimden geçirirdim. hayal değildi sadece sürecin sonucu bu olacaktı büyüdükçe daha çok okuyup daha çok düşünüp bi veya bikaç kitap yazabileceğimi düşünürdüm. ama büyüdükçe okumalarım bile azaldı bırak kitap yazmayı:(

mutluluk umduk, sevgi umduk, huzur ve başarı umduk yerine göre ama bir sepet pişmanlık derledik hayattan

bize hayatı böyle anlatmamışlardı ondan umduğumuuzu bulamadık

Bulduğumuz acılar bulacaklarımızın garantisiymiş, bilemedik..

mutluluk umdum yanlızlık buldum

toz pembe hayaller kurduk kirli beyaz günler gördük

Yeşiller maviler beklerken karanlıklar döşeliymiş yollara.

Handan hamamdan geçtik

gün ışığındaki hissemize razıydık

umut ettik geleceğe dair güzel şeyler ama bunun için yeterli çaba sarfettik mi acaba yada nerede yanlış yaptık umutlarımız umutsuzluğa dönüştü hakkımız olandan fazlasını mı istedik hayattan...

Basitti, dolanmaçsız dümdüz, sarpa sardı artık kördüğümden farksız.

Sanırım orada yanıldık...

Yaşamayı beklerken ölümü bulanların yanında...