İşte, bu iki durumda da kişiler diğerlerini anlatırken aslında bana kendilerini anlattılar. Bizde öyle yapmazmıyız...?

Eylemi duygular, duyguları niyetler yönlendirir.

bazen düşünüyorum kıskançlığın altında da insanın kendi içindeki aldatma potansiyeli mi var

Herkes, veri tabanına göre kendi hayal dünyasında yaşamada!. Başkalarını da, tanıdığını sanarak, onlar hakkında budalaca yorumlarla yorulup, ömür tüketmede!.

İnsan davranışları çok karmaşık. Tepkilerimizi yukarıdaki gibi belirli açıklamalarla değerlendirebiliriz belki. Bir tür bilinç altı davranışı bu sanki. Karşımızdakine "İnsanlara daha fazla değer vermelisin" şeklinde bir nasihatte bulunurken bir yerlerde ihmal ettiğimiz ya da görmezden geldiğimiz bir insanla ilgili vicdanımızın bir köşesine çöreklenen sıkıntıyı dile getiriyoruz demek. Aklıma böyle bir örnek geliyor. Ya da birilerinin çok kolay güvendiği için sıkıntıya girdiğini düşündüğümüzde bazı insanlara olan güvenimizin bize çektirdiği acıları dillendiriyoruz. Çoğu kez farkına varmadan. Belki de hiç farkına varmadan. Ve bu yazıdan anladığım kadarıyla başka kimselere karşı yaptığımız suçlama ya da eleştirileri önce içimizde değerlendirip karşımızdakinin adının geçtiği yerlere kendi adımızı koyarak konuyu bir daha seslendirmeliyiz içimizde. Muhakkak kendimizden bir şeyler buluyoruz bu noktada.

Merhaba değerli?Anna.?,

Bu mesajda bana ait olmayan kaç tane cümle var? Sahip olmak yazmış olmak mı sadece? Ya da yaşadıklarımı bir şekilde dışa vurduğum cümlelerin kaynağının yüreğim olması da olabilir mi?

Öyle yaparız yapmasınada bunu kabullenmek müşkil iştir vesselam.

İçimizdeki acılara, yoksunluklara, sıkıntılara hapis hayatı yaşattığımızdan olabilir mi? Onları dışa vuramadığımızda bazen hakkınca yaşayamadığımızda hapsoluyorlar orada. Ve kendilerine çıkmak için bir yer arıyorlar. Diğer yollar bizim tarafımızdan yasaklanınca da görünüş itibariyle "yasal" bir yoldan dışa vuruluyorlar. Suyun topraktaki bir çatlaktan kendine yol bulması gibi.

Ben, veri tabanına göre oluşmuş bir hayalden başka bir şey değilim senin bilincinde!?

Oysa, o yorumlarının tümü, karşısındakine değil; kendi hayalinde yarattığı ve karşısındakinin adını taktığı kendi hayalindeki yarattığına; yani kendine dönük!? Asla karşısındakine ulaşmıyor!.

Bilincindeki sen, asla değilsin benim ya da bir başkasının bilincindeki sen!.

Sevgili?Anna.?, hergün en az bir mesaj okurum/Ahmed Hulusi?den/ ve senin yazını okuduktan sonraki mesajın bir kısmını paylaşmak istiyorum?

Budur işte!

Yeni bir günün telaşıyla hareketlenmiş sokaklardan birinde, büzüldüğü kaldırımın köşesinde, mışıl mışıl uyumaktaymış adam.

Gerçeğe ulaşmak istiyorsak eğer, tahammül sınırlarımızı zorlayan insanları dikkatle inceleyerek, onlar için sarf ettiğimiz sözlerin ne anlama geldiğini irdelememiz gerekiyor. Öz güvenle ilgili bir probleminiz varsa mesela, zaman zaman yaptığınız çıkışlarda, karşınızdakini "akılsız ve aptal olmakla" suçlayarak rahatlamaya yeltenirsiniz. Egonuzu aşmakta zorlanıyorsanı z, başkalarında şahit olduğunuz ego sizi tedirgin ederek, çözüm bulmayı bekleyecektir.

Çalışma mekanizmasını ancak deneyerek kavrayabileceğimiz bu yasanın çok enteresan bir başka yönü de var. Başkalarına verdiğimiz nasihatleri genellikle kendimiz duymak ve ikna olmak için söyleriz. Dolayısıyla yol gösterip, nasihat verdiğinizde, kullandığınız kelimelere, kurduğunuz cümlelere dikkat edin. Onların mutlaka bir şekilde geçerli olduğunu; en iyiyi, en doğruyu seçip yaşayabilmeniz için ipucu verdiklerini fark edeceksiniz. Söylediklerinizi dinlerseniz, içinizde keşfedeceğiniz derinlik, dinginlik ve irfan, kendinize duyduğunuz güvenin, saygı ve sevginin artmasını sağlayacaktır.

Şahsımıza yöneltilen eleştirilerden, kendimizi geliştirmek, güçlendirmek adına payımıza düşeni kabullenirken, sözlerin gerisindeki manayı deşifre ederek karşımızdakini daha iyi anlama olanağını elde ederiz. Duyduklarınız sizi yüreğinizden vurduğunda, saldırıya veya savunmaya kalkışmadan, durup düşünün. Çünkü o, acıyan bir yaranın sözlere, hareketlere dökülerek, çare bulma arayışıdır.

Gerçekten çok ilginç bir yazı. Paylaştığınız için teşekkürler truth:)

Bence var, haklısınız. Hemde daha neler var neler. Şöyle ki:

Rica ederim. Yazıda yansımalar üzerine kurulu bir sistemin içerisinde yer aldığımız gerçeğinin sizinde belirttiğiniz gibi, içimizdekinin dışa vurumu temelinde bir yelpazeye dayandırılması söz konusu lakin çok hoş betimlemişsiniz açıkçası yaşamımızda her duruşun her sözün yazıda belirtildiği gibi olduğunu düşünüyorum. Değilmidir ki söylenen her söz ya da yapılan edalanma geriye dönüşümü beraberinde getirir. Öz/gerçek bir yansımadan ibaret ötesi değil?

Eğer anlarsan bu anlatmak istediğimi, fark edersin ki, her an daima yanlızca hayalindeki kişilerle berabersin; asla karşındakiyle değil! Bu dünya yaşamında da böyle, ötesinde de?

Oysa, ebeden beni tanıman mümkün değil!

Bilincimdeki ben, ASLA değilim bir başkasının bilincindeki ben!.

İnsan başkasında gördüğü bir fiili, sözü vs. irdelerken aslında o an kendinde olanı anlatır. Yani o manzaranın kendisindeki karşılığını.

Diğeriyse, "Zavallı, çok hasta herhalde. Onu uyandırmamalı. Kendine geldiğinde evine gider nasılsa," demiş ve yoluna devam etmiş. "Şu hale bak!" diye söylenmiş ötekisi, "Pis sokak serserisi, insan müsvettesi! Bedava içki buldun; içip körkütük sarhoş oldun. Şimdi de yolumuzu tıkıyorsun."

"Bütün gece kumar oynayıp, yorgunluktan sızıp kalmış olmalı. Kumarbazlar böyledir işte," diye düşünmüş birisi.

Kendi içindeki kızgınlığı, saldırganlığı, kabalığı sahiplenmeyenler nereye giderlerse gitsinler, dünyanın agresif ve nezaketsiz insanlarla dolu olduğunu söyleyeceklerdir. Ağzımızdan bilinçsizce çıkanları, kulağımız farkındalıkla duyduğunda; başkalarına atfettiğimiz duygu ve düşünceler kendimizi sevmemiz ve yaşadıklarımıza müteşekkir kalmamız için eşsiz birer fırsata dönüşecektir..

Kötü bir gündü de:))

Nefsin kötü huyları ortaktır. Sadece bizde ya da sadece diğerlerinde bulunmaz. Herkeste vardır.

Ordan çıkıp, bu dükkanın hemen bitişiğindeki diğer ayakkabıcı dükkanına girdim. Bu abimizlede hoşbeşten sonra laf bu şehrin insanlarına geldi. Abimiz, bak delikanlı dedi. Şehirler seni aldatmasın. Aslolan insanın kendisidir. Her şehirden iyi ve kötü insanlar çıkabilir. Bu şehrin insanlarından genelde şikayet ederler bilirsin. Uzun yıllardır burdayım ama benim şu ana kadar şikayet edeceğim hiçbir olay olmadı biliyormusun?Aksine çok güzel insanlar tanıdım dedi.

Problemlerinizi halledip, yaralarınızı iyileştirdiğinizde, önceleri gösterdiğiniz aşırı reaksiyonlar gittikçe dinecek ve sizi daha nötr bir davranış tarzına yöneltecektir.

Metafizikçilerin önemini anlatmakla bitiremedikleri evrensel bir yasayı işliyor bu Hint hikayesi. İçimizdeki bir şeyleri daimi olarak dışarıya projekte ettiğimizi; yaşamın ekranında ancak kendimizde varolanları görüp, algılayabileceğimizi vurguluyor, "Yansıtma Yasası".

Son şahıs ise, saygıyla adamın önünde eğilerek şöyle demiş: "Bir ermiş için Tanrı'dan başka hiçbir şeyin önemi yoktur. Şu anda kim bilir hangi boyutlarda dolaşıyor. Onu rahatsız etmemeli."

Sevgiler...

Genellikle sizi üzen, sinirlendiren, tedirgin eden bir tavır veya söz karşısında artık hiç etkilenmediğinizi, tepki bile göstermediğinizi fark ettiğiniz an, bilin ki konu kapanmıştır .

Sen de, benim için öyle!.

Birgün, reklam işi için dolaşırken bir ayakkabıcı dükkanına girmiştim. Adam hoşbeşten sonra lafı bulunduğumuz şehrin insanlarına getirdi. Bu esnaf abimizde şikayetlerin ardı arkası kesilmiyordu. Sürekli bu şehrin insanlarından yediği kazıkları, aldığı darbeleri hadi onlarıda geçtim küçük olaylarda bile onların takındığı menfi tavırları anlattı.

Verdiğin kadarsın fazlası değil.

"Bütün dünya kendi projeksiyonları mızdan başka bir şey değildir," diye izah ediyor Swami Satchidananda, "Temeliyse, düşüncelerinize ve zihni tavırlarınıza dayanır. Eğer zihninizde cehennem varsa, hiçbir yerde cenneti göremezsiniz. Eğer zihninizde cennet varsa, cehennem bile sizin için cennet olacaktır."

Geçmişte bunu çok düşünmüşümdür ama başlık yazısı ve devamı açıklamayı güzel tamamlamış. Özellikle bu kısmı;

Bu manzarayı görenler, farklı yargılara varmışlar.