Yazdan kalan ne varsa olurken haşır neşir;

Teslim olunca va'desi gelmiş zevaline,

Mevsim boyunca kendini hissettirir veda;

Benzer cihana gelmeden evvelki haline.

Artık bu dağdağayla uğuldar deniz ve dağ.

Günler hazinleşir, geceler uhrevileşir;

Ruh öyle yollanır uyanılmaz bir uykuya,

Farketmez anne toprak ölüm maceramızı.

Yaprak, çiçek ve kuş dağılır, tarümar olur.

Her gün sürüklenip yaşamak ruha bar olur.

Teşrinlerin bu hüznü geçer ta iliklere.

Dünyanın ufku, gözlere gittikçe tar olur,

Duymaz bu anda taş gibi kalbinde bir sızı:

Fani ömür biter, bir uzun sonbahar olur.

Bir başka musıkiye geçiş farzeder bunu;

Anlar ki yolcu, yol görünür serviliklere.

SONBAHAR

İnsan duyar yerin dile gelmiş sükutunu;

Yaprak nasıl düşerse akıp kaybolan suya,