Merhum Erol Güngör "İslam'ın Bugünkü Meseleleri" adlı eserinde bu durumun nedenleri üzerinde durmakta ve problemin sosyo-ekonomik analizini yapmaktadır. O, mezkur eserinde bu konudaki görüşlerini şöyle anlatıyor:

"Din tahsili gören ve dinle ilgili hizmetler için yetiştirilmiş olan aydınlar zümresinin devlet desteğinden tamamen mahrum kalması bu zümrenin ölümü manasına geliyordu. Avrupa'da hükümdarlar kilise ile bağlarını kopardıkları veya ruhban sınıfı eski mevkiini kaybettiği zaman, kilisenin geniş teşkilatı ve iktisadi gücü böyle bir zümreyi ayakta tutmaya yetiyordu. Müslümanlar'da kilise teşkilatı yoktu; gelir kaynağının aslını teşkil eden vakıflar ise devletin dağılmasıyla yabancı ellerde kalmış, Türkiye'de bulunanalar da devletleştirilmişti. Din görevlileri-ki bunlara hayrat hademesi adı verilmişti- vakıflar idaresinden maaş alıyorlardı; onların dışında kaynağını dinden alan herhangi bir makam ve memuriyet tanımadığı için, camilerde imam ve müezzinler dışında din eğitimi gören kimseler için hiçbir geçim imkanı-köy imamlığı hariç- kalmamıştı. Tekkkelerin kapatılması ve tarikat faaliyetlerinin yasaklanması üzerine oradaki pekçok kimse de aynı duruma düşmüştü. Bunlar iktisadi seviyeleri ile birlikte sosyal mevkiilerini de kaybederek sahneden çekildiler. Haklarında yapılan menfi propoganda bunları yeni nesillerin gözünde hem gülünç, hem korkunç bir kılığa sokmuştu. Bugün orta yaşlı aydınların nazarında medrese, İmam, Ulema, Sarık, şeyh kelimeleri korku filimlerindeki hortlaklar veya karnaval maskaraları gibi korku ve istihza arasında karışık duygular uyandırmaktadır. A. g. e.; sayfa: 202-203)

Erol Güngör'ün yapmış olduğu tespitler, Osmanlı'dan Cumhuriyet dönemine geçişin sancılı olduğunu ve bu noktada en büyük sıkıntıya maruz kalanların başında Din görevlilerinin geldiğini bizlere anlatıyor.

Medyanın büyük bölümü din görevlilerine şüpheli ve suçlu nazarı ile bakıyor. Köyde görev yapan İmamın tavuğu çalınsa etresi gün gazete manşetleri: "İmam tavuk çaldı" şeklinde çıkar. Demem o ki; Din görevlileri aleyhine yapılan menfi propoganda birçok kseimi olumsuz manada etkilemiştir.

Ülkemizde yazılan romanlarda , çevrilen sinema filmlerinde İmamları cahil, görgüsüz, menfaat düşkünü ve çıkarcı göstermek için bir dönem sistematik ve kesif bir propaganda yürütüldü. Bu olumsuz propoganda toplumun bir kesmi üzerinde tesir göstermiş olmalı ki, günümüzde bile "İmam" dendiği zaman bazı kimselerin aklına olumsuz çağrışımlar gelmektedir. İmamfobia, yani İmamları küçük görme ve tahkir etme düşüncesi bir insanlık ayıbıdır. Böyle bir vahim tablo insanların zihinlerindeki önyargıları yıkamadıklarının hazin bir göstergesidir.