Böylece tek tek dolaşır delikanlı,

Sanki öldürmüşler de bir adamı,

Birkaç hafta içinde adam ruhbilimciye bir insana yiyecek ve barınak sağlanmasının ne kadar iyi olduğunu anlatmaya başlamış. İnsanın kaderine rıza göstermesi gerektiğini, kadere rızanın bilgeliğin bir parçası olduğunu söylüyormuş. Bir süre sonra da güvenlik ve kadere teslimiyet konusunda kapsamlı bir kuram geliştirmeye başlamış. Bu uzun ve çoğu kez adamın monologundan ibaret sohbetlerinde, ruhbilimci onun sesinin düzleştiğini, adeta içinin boşaldığını hissetmiş. ?Çok zor? diye düşünmüş. ?Bir insan kime buğzedeceğini bilmiyorsa eğer, ona yardım etmek çok zor.?

Birey toplumu oluşturur, toplum bireyi yaşatır. Arasındaki ilişki, inanılmaz derece de yakındır. Bireylerin düşünce, hal ve davranış benzerliği, toplumun da yaşayış biçimini temsil etmez mi?

Gel zaman git zaman ülkedeki huzursuzluk tehlikeli boyutlara ulaşmış. İnsanlar kendilerinden farklı davranan Kral ve Kraliçeye karşı nefret ve şüphe beslemeye başlamışlar. Onlar kalabalık bir toplum oluşturdukları halde iki kişiden oluşan yöneticilerinin farklı tutum sergiliyor olmasını hazmedememişler.

Dostun hakikisini anlamaya...

Fazlasını bulamazsın gerçek, hakiki...

çalar kapıyı.

gözler çok şey ifade ediyor. insanların söylediklerinden çok gözleriyle bakışlarıyla ifade ettiklerine bakıyorum.

Olmaz öyle çok dost, hakikisi

tabi bu yaşam kişiye göre değişiyor

yanılıyormuyum?

Bir çukur kazarlar birlikte,

insanları tanımak için bir şey yapmam

baskı eskiye dayalı yaşamın azaldığını insanların daha hür yaşadığını

başka milletleri bilmem ama biz TÜRKLER için bu olay bu ruh haline toplum olarak düşmemiz imkansuz

O dost, delikanlıyı alır hemen içeri.

Yunus Emre'nin dediği gibi, kendini bilmek gerek. Toplumu okumak için, önce kendini bilmek, kendini tanımak gerektir.

artık toplumumuzun eskisi gibi olmadığını düşünüyorum

Birey nedir, her kişi birey midir, birey olmak kolay bir süreç midir, birey olamadan toplumcu olunabilir mi?

oluruna bırakırım

Geçerler arka bahçeye.

Ne çare, hepsinde de sonuç aynıdır.

3)uzun süren eziyetli yolculuk ve seyehat: müslüman alimler kişiyi tanımak için onunla yolculuk yap demiştir...

Kendi öz benliğinden uzaklaşıp, ait olmayı bir varoluş biçimi olarak adlandıran ve sosyal rollerin dışına çıkamayan, aidiyet duygusu kişisel ve özgürlüklerden ağır basan kişiye birey diyebilir miyiz? Fikrimce birey olmadan da toplumcu olunmaz. Bir kişi herhangi bir otoritenin etkisinde kalmadan karar verebiliyorsa, vermiş olduğu kararın sorumluluğunu üstleniyorsa; bütünün içinde kendisi olabiliyorsa, kendi değerlerinin, olumlu ve olumsuz yanlarının, davranışlarının farkındaysa; oturup kendi haline yanmayıp da sorunlarına aklı ile çözüm üretebiliyorsa kısacası kendi iç dünyasının mimarı olabilirsa kişi o vakit bireyleşebilir. İşte o zaman birey sağlıklı bir toplum oluşturur ve toplumda o bireyi yaşatır. Değilse kişi, toplumun kurbanı olur..:)

Kendince tanıdığı, sevdiği dostlarını.

Genç adamın biri,

Ertesi gün hemen ruhbilimcisini çağırıp ona bu düşüncesinden söz açmış ve kendisini bu deneyin gözlemini yapmaya çağırmış. Ruhbilimci bunun imkansız olduğunu söyleyip itiraz edecek olduysa da, kral, Cengiz Han?dan Hitler?e kadar pek çok totaliter liderin bunu yaptığını ve şimdi bu durumu bilimsel açıdan incelemenin hiçbir mahzuru bulunmadığını söyleyerek kestirip atmış. ?Üstelik? demiş kral, ?bu iş için külliyetli miktarda para ayırdım. Bu para heba olsun istemem.?

Kral ne zaman avluda yürüyüşe çıksa, kafesteki adama kendisine iyi bakıldığını, bol yiyecek ve barınak verildiğini hatırlatıyormuş. Gel zaman git zaman, ruhbilimci adamın kralın sözlerine eskisi gibi öfkeyle mukabele etmediğini, bunları sessizlikle karşıladığını farketmiş. Adam kralın doğru söyleyip söylemediğini tartmak ister gibi, düşünceli bir halde, susuyormuş. Öfkenin yaktığı o derin ateş zaman içinde sönmeye yüz tutmuş.

Kendimizi tanımak için, içinde bulunduğumuz topluma bakmak yeterli.

insanların samimiyetsizliklerinden yoruldum. hiçbirini tanımak istemiorum :(

bu olaylar bu kişinin süre gelen hikayeside tıpkı bize

4)alış veriş ve ticaret: kişinin namazına niyazına değil para konusundaki tavrına bakın der hazreti peygamber... gerçekten çok doğru... para bir turnusol kağıdı gibidir.. kişiliğinin rengini verir..

Gider, baba dostuna. Kabul görür, sevinir.

Ve koyarlar çuvala.

Babası; 'daha erken, o belli olmaz daha.

Üzerine de serpiştirirler toprak.

Atacaksın iki tokat, hiç çekinmeden ona,

Aralarında başlar bir tartışma,

Genç adam, aynen yapar babasının dediğini,

Sen yarın git O'na, çıkart bir kavga,

Çuvaldan kanlar damlamakta,

Böylece hain büyücü kararını uygulamaya koymuş. Ve hatırı sayılır miktarda zehiri bir fırsat yakalayıp kuyuya boşaltmışErtesi sabahtan itibaren sudan

Dıştan böyle sanılmakta.

Trafikte nasıl araba kullandığına bakmak, Hastalanan çocuğuna karşı tutumu, Bayramlardaki eş dost akraba ziyaretleri gibi bazı temel kıstaslar.:))

Baba, itiraz eder,

Birden bir merak sarmış kralı: ?Hayvanat bahçesindeki hayvanlar gibi, bu adamı da bir kafese kapatsak acaba ne olur?

Aktarmış olduğunuz hikaye bana Kemal Sayar'ın "Kafesteki Adam" yazısını anımsattı.:)

kaç yıl üniversitede birlikte okursun o kadar güzel günlerin geçmiştir ama okul biter arkadaşın ne arar ne sorar onun için artık bitmişsindir bu şimdi arkadaşlık mı?eğer arkadaşın seni arayıp soruyorsa tamamdır. ama işte zaman gösteriyor

Ertesi gün kral hayvanat bahçesinden kafes getirilmesini emretmiş. Kafes sarayın iç avlusuna yerleştirilmiş ve kralın gözüne kestirdiği o sıradan adam derdest edilerek kafese konulmuş. Ruhbilimci de adamı gözlemlemek için kafesin kenarında bir yere ilişmiş. Adam önceleri yakınmış hep. Ruhbilimciye, ?Tramvayı yakalamam gerek, işe gitmeliyim, saate bak, geç kaldım!? deyip duruyormuş. İkindiye doğru, neler olup bittiğinin farkına varmış ve protestoya başlamış: ?Kral bunu bana yapamaz! Bu adil değil, kanuna aykırı!..? Sesi kuvvetli, gözleri öfke doluymuş.

Maksadı anlamaktır dostun hakikisini,

sona ereceğini düşünmüş. Ve içipte topluma ayak uydurduklarında, halk ta onları bağrına basmış.

fukara isen ya adtal derler ya cigen haşa

Bir müddet düşündükten sonra en kolay yolun zehiri, ülkenin tek kuyusuna boşaltmak olduğuna karar vermiş. Gerçekten de orada yaşayanların su içmek için başka yerleri yokmuş.

Bu masalı bize Rollo May anlatıyor, Psychology and the Human Dilemma adlı eserinde.

Ben konuşmalarına bakıyorum şuan için ya siz?

Belli olmasın diye dikerler sarımsak...

Karar verirler bir sınava,

ama kesinlikle insanların çoğu artık özgür ve hür iradeleri ile birşeyler yapıyorlar

Alnından ter, çuvaldan kanlar damlar...

''Sen kendini bilmessen, ya nice okumaktır''

Der ki tokadı yiyen DOST;

işte o zaman anlaşılacak, dostun hakikisi.

Dost yokmuş bu dünyada ne sana, ne de bana.

Uzun, çok uzun yıllar önce dünyanın herhangi bir yerinde çok güzel bir krallık varmış. Bu ülkenin insanları refah düzeyi yüksek, mutlu ve barış ortamına alışık bir toplum oluştururlarmış. Başlarında bulunan Kral ve Kraliçe de iyi yöneticilermiş. Zaten bu yüzden halk onlara sonuna kadar bağlıymış.

Dermiş babasına her gün;

Gider en iyi bildiği dostuna,

bir insanın gerçek kişiliğinin ve karakterinin ortaya çıktığı yerler ve ortamlar:

birini tanımak için göstereceğim bilinçli çaba beni rahatsız eder

?Çok iyi? diye düşünmüş ruhbilimci. ?Öfke, yanlış giden şeylerle savaşmak, onu doğrudan protesto etmek isteyen insanların davranışıdır. Birisi kliniğe bu duygu içinde gelse iyi sayılır, ona yardımcı olunabilir.?

iki TÜRK bir araya geldimi devleti nasıl kuruarız nasıl özgür oluruz düşüncesini besleyen bir milletiz biz

arkadaşlar bu devirde kişilik para ile ölçülüyor paran varsa sen en iyisin paran yoksa en kötü

kendinizi tanımak için de bir formülünüz var mı?

Almaz içeri arkadaşını,

Hadi, çuvalı alda bir kerede git ona.

Kafesteki adam artık gün boyu kafesinde oturuyor, sadece güneşin hareketlerine göre pozisyonunu değiştiriyormuş. Ruhbilimci, adamın yüzünün artık belirli bir ifade taşımadığını, o yüzde gülümseyişten bir iz bulunmadığını, yüz ifadesinin tümüyle boş ve anlamsız bir hale büründüğünü farketmiş. Adam yemeğini yiyor ve ruhbilimciye en fazla birkaç kelime diyormuş. Gözleri uzak ve belirsiz bir noktaya tıkılmış gibi, bakıyor, ama etrafını görmüyormuş. Adam o basit konuşmalarında artık hiç?ben? demiyormuş. Kafesi ve bir kafes içinde yaşamayı kabullenmiş. Öfkesi, nefreti, dahası içinde bulunduğu hali meşrulaştırma yolunda bir gayreti yokmuş. Zira artık aklı başında değilmiş.

Kapar hızla kapıyı delikanlının suratına,

Delikanlı sırtlar çuvalı,

bazen eski iyimiymiş ne

Bu mutluluk tablosu her zaman olduğu gibi bazı kişileri rahatsız etmiş.

zengin isen ya bey derler ya paşa

Ancak, şöyle diyormuş kral: ?Şuraya bak! İyi bir yatağın, bol yiyeceğin var, çalışman de gerekmiyor. Sana burada çok iyi bakıyoruz. Niye itiraz ediyorsun ki?

insanları tanımak için para ile test gerek ki

Acaba diyorum, burada adamın yerine bir milleti koysak, bu kıssadan bir hisse devşirmek mümkün olur mu? Kafese konmuş bir millet de, tarihsel süreç içerisinde benzeri tepkileri verir mi?

hem de kanlı,

Sonra gel olanları anlat bana...'

insanları tanımak o kadar zor ki, bu zoru basarabilenler mutlu ve kacımız mutluyuz ki... ha tanımak için cok zor bir günümde yardım isterim, işte gercek kişiligi o zaman ortaya cıkar.

Babasına dönerek; haklıymışsın baba ' der.

Belki bir, belki iki,

'Hadi al bu çuvalı, şimdi götür dostuna'.

Ruhbilimci bu derin ateşi haksızlığa uğrayan çok insanın gözlerinde gördüğünü düşünmüş: ?Hala iyi, içinde kavga ateşi taşıyan bir kişiye yardım edilebilir.?

babasının dostuna istemeden basar iki tokadı!

içen herkes delirmeye başlamış. Abuk sabuk konuşup anlamsızca gülen, kahkahalar atan ve hiç sebepsiz kavgaya tutuşan insanlar haline gelmişler. Kimsenin aklına sorunun kuyuda olduğu gelmediği için kısa sürede ülkede bulunan herkes delirmiş.

aslında insanları tanımak imkansız yani tek bir yöntem yok tanımak için. çünkü insanlar kendilerini öyle gizliyorlarki tanımak imkansız.

Haftanın sonraki günlerinde adam protestolarını devam ettirmiş. Kral ne zaman kafesin yanından geçse, protestolarını onun yüzüne haykırıyormuş.

'Benim de dostlarım var, sendeki dost gibi'

İçinde bulunduğumuz toplum öznel değeri baskılayıp, toplumsal değerleri yeğ tuttuğu sürece binlerce insan hayatın anlam ve amacını bilmeden, hiç istemediği bir hayatı yaşayacak, kendini gerçekleştiremeyeceği işlerde çalışmak zorunda kalacaktır... Dolayısıyla hayatında bir takım olumsuz olaylar yaşayacak, içinde bulunduğu toplum onu sahtekar insan, yalancı, üçkağıtcı diye katagorilere ayıracaktır.

'Git de söyle babana, biz satmayız Sarımsak tarlasını böyle iki tokada'

Günümüzde çevremizden yediğimiz kazıklar üzerine bir araştırma yapalım ve hangi insanların düzgün bir kişiliğie sahip olduğunu anlamaya çalışıp tartışalım.

Koymuşlar çuvala,

Bir akşam bir koyun keserler,

Devam eder durur konuşma...

kayıboylu

miss22 ye katılıyorum.. gözler kalbin aynasıdır derler.. gerçekten insanın kendisini ele veriyor... sadece birazcık bu konuda sarraflık lazım... belli bir kuralıda yok... tecrübevi bir şey.. ben ilk tanıştığım insanın en az 5 saniye gözlerine bakarım.. ve biraz kişiliğinin röntgenini çekerim...

Aslında, ruhbilimci de bir insanın kafese kapatıldığında ne gibi davranışlar gösterebileceğini için için merak ediyormuş zaten.

Ama içten yıkılır...

'Baba, işte dost buymuş' diye konuşunca,

Bir bireyin hatalı, yada doğru tutum içerisine girdiği subjektif bir değerlendirmedir. Objektif olması mümkün değildir. Zaten objektiflik, subjektifşliğin çoğulu değil midir. Bir hikaye vardır,

alış veriş ticaret yaparım

o kadar iyi oynayan insanlar var ki onları tanımak imkansız... zaman gerekiyor tanımak için... ama işte o giden zaman bizim hayatımızın en güzel yılları oluyor maalesef...

Birkaç gün daha geçince adamın protestoları azalmış ve sonra bitmiş. Kafesinde sessiz duruyor ve konuşmayı reddediyormuş. Ama ruhbilimci adamın gözlerinde bir ateş yalımı gibi parlayan nefreti görebiliyormuş. Ağzından birkaç söz çıktığında kısa ve kesin kelimelerle oluyormuş bu; kimden ve niçin nefret ettiğini bilen sakin ama kuvvetli bir sesle oluyormuş. Kral avluya çıktığında adamın gözlerinde derin bir ateş yanıyormuş.

ben böyle insanlar arıyorum ve bekliyorum

evlat geriye döner.

İleriki günlerde kral avluya gezmeye çıktığında adam kafesin parmaklıkları ardından ona şükran ve minnetini bildirmeye başlamış. Kral ortalıkta olmadığında ise, içine kapanık, künt ve vurdumduymaz bir hale bürünüyormuş. Parmaklıklar arasından yiyeceğini aldığında bardağı yahut tabağı yere düşürüyor, sakarlığına üzülüyormuş. Konuşması da giderek fakirleşmiş ve gözetilip kollanmanın değeri üzerine geliştirdiği felsefi kuramlar, yerlerini?Kader bu!? gibi basit ve sıklıkla yinelenen cümlelere bırakmış. Önceki testlerinde hiçbir zeka sorunu olmadığı açığa çıkan adamın bu durumu, ruhbilimciyi şaşırtmış. Neden sonra, bunun efendilerinin elini öpmeye zorlanan kölelerde sıklıkla görülen bir davranış biçimi olduğunu hatırlamış. Kendilerini besleyen ama aynı zamanda onları köleleştirmiş kişilere karşı ne isyan, ne de buğz edebilen köleler de böyle umarsız bir duruma düşerlermiş.

2)uzun bir askerlik ve savaşlar: uzun bir askerlikte ve bunun içinde savaşlarda varsa, silah arkadaşınızdan hiçbir şeyi saklayamassınız.. vede oda sizden bir şey saklayamaz..

Kraliyet ailesi hariç.

"Birey toplumu oluşturur, toplum bireyi yaşatır."

O dost, bakar ki bir çuval,

Çuvaldaki koyunu gömerler adam diye,

Adam, kendisini ziyarete gelen bilim adamları heyetine şaşırtıcı bir biçimde dostane davranmış ve onlara bu yaşam biçimini kendisinin seçtiğini, emniyetin ve gözetilip kollanmanın büyük değerler olduğunu anlatmış. ?Ne garip!? diye düşünmüş ruhbilimci. ?Kendi yaşam biçimini temize çıkarmak için neden bu kadar uğraşıyor ki?

bu testten sonra çoğu insanın insan olmadığını fark edersiniz.

Ne dersiniz: Bu masaldan asri zamanlara uygun bir mesel çıkar mı?

Özellikle de yakınlarda bir yerlerde yaşayan kötü kalpli büyücüyü! Kıskançlığın pençesinde kıvranan büyücü sonunda oturmuş ve bir zehir üretmiş. Hain planına göre bu zehirden ufacık bir yudum alan insanlar bile bir daha tedavi edilemez ölçüde delirecekmiş.

Baba der ki oğluna,

Bir akşam sarayın bir penceresinden sokakta akıp giden kalabalığı seyreden bir kralın gözüne, o kalabalığın içinden bir adam takılmış. Sıradan bir insanmış bu. O akşam vakti, evine yürümekteymiş. Tıpkı, yıllardan beri haftada beş akşam yaptığı gibi... Kral, adamın evine vardığında yapacaklarını tahayyül etmiş: hanımı ve çocuklarıyla merhabalaşmak, hal hatır sormak, yemeğini yemek, televizyon seyretmek veya birşeyler okumak, uyumak, sonra da, ertesi sabah her zamanki saatinde uyanıp yine işe doğru yola koyulmak.

Yediğimiz kazıklar üzerine araştırma yapmaktan ziyade; çevremizdeki kişileri çeşitli katagorilere ayırmadan, o kişinin o davranışı ya da davranışları neden, niçin yapmış olabileceğini düşünüp, onu anlamaya çalışırsak daha iyi olmaz mı?

yazar gibi yabancı

Bizler toplumun yaratmış olduğu birer insan profiliyken, çevremizdekilere sıkı sıkı bağlı/bağımlıyken kendimizi veyahut diğerlerini tanımamız mümkün mü?

Baba 'hayır Evlat 'der, benim bir dostum var bildiğim.

1)hapishane: hapise düşen bir insan maskesini çıkarır.. öyle girer.. çıkarmasa bile uzun geçen zaman sonucunda herkes herkesin en gizli sırlarına bile hakim olur.. çünkü anlatmak zorundasınızdır.. yoksa çıldırırsınız...

Çünkü sarayın kuyusu ayrıymış ve onlar zehirli sudan içmek zorunda kalmamışlar.

Genç adam gelir babasına;

Çaresiz kalan Kraliçe sonunda Kral eşine bir teklif götürmüş ve kendilerinin de o kuyudan su içmelerini salık vermiş. Böylece onlar da delireceklerinden topluma uyum sağlayacaklarını ve huzursuzluğun

Ortalarına 1 Kuruş atarım.

Genç adam, çuvalı sırtlar tekrar.