Yavaş yavaş ölürler,

Otur bir çardak altına

Bir Pazar sabahı şehrine geleceğim sevgilim

Dönersen ıslık çalarsın

Ölünün Babasıyla

Gerçekten çok güzel yüreğinize ve kaleminize sağlık. duygular ve anlatım çok içten... bir insanın kendiyle çekişmesi, hesaplaşması, gel-gitler... hislere tercüman olmuşsunuz..

Tahta kutu içinde

"Gözlerimle kurşuna dizebilmek için seni, son bir hoşçakal ıssızlığını yaşayabilmek için geldim kapılarına korkma ; içeri girecek değilim sadece kapına asılı kalsın istedim dualarım, gözlerim ve tüm düşlerim..."

Artık Pazar değil, sabah da değil...

Veya bir yabancı ile konuşmayanlar.

sizmi yazdınz alıntımı cok güzell

Hayatlarında bir kez dahi mantıklı tavsiyelerin

O bir türlü dindiremediğim en derinlere inebilme isteği mi?

Bu yazının ilk harfinden bu yana üç saat geçti. Bu yazıyı yazan parmaklardan kaç ömür geçti, kaç ütopya kendi okyanuslarında kayboldu sen bilemezsin.. Bir pazar sabahı ölü düşlere otopsi.

Kendimi düelloya davet ettim bu sabah. Senin için düello eden iki erkek, ikisi de benim... Bir pazar sabahı ölü düşlere otopsi."

Bilir misin ardından kapanan kapılara asılı kalan göz bebeklerinin inanılmaz harabeliğini? Tüm anlamlarını kaybetmiş bir alfabeyle, "Lütfen" kelimesini kekeleyebilir misin? Defalarca yutkunarak ve direnmeye çabalayarak gözlerini sürüklemeye hazır sele, nasıl "Kendine iyi bak" denir bilir misin?

ÖLMEYİN / PABLO NERUDA

kimim neyim bilmiyorum.

İkisi de ölecek ve sen gideceksin, ben kalacağım cesedimle, yine gömüleceğim içime, kendimi bulamayacak kadar derinlere...

içimdeki kuytu köşelerde kayboluyorum,

zaten ölmüşler otopsiye gerek yok!

Yaşama ve aşka dair gizlerim ayaklandığında bir özlem parçalar sızlayan yüreğimin kapakçıklarını.. Nabız zorlar, çözerim gözlerimi,

Vicdanlarında hoş görmeyi barındırmayanlar.

Yılın en güzel ayı Eylül değil mi sevgilim?

Seyahat etmeyenler,

Aslında; gidilecek yerin aynı olması bu gelmeler...

Onarılması zor yanlarımı anestezik yazılarla uyuşturuyorum...

Açlığından, üşümesinden bitkin düşen küçük çocuk daha fazla dayanamamış. Satmış düşlerini...

Üçüncü tekil şahıs olarak, nesnesiz ve kimsesiz kurabildiğim tüm cümleler, tek tek yıkılıyor işte bu sabah...

Yol uzun, Su karanlık

Alışkanlıklara esir olanlar,

Seninleyken yap-bozundaki yanlış adlandırmalarına kurban giden soğuk benliğime ters kaynayan kalbimin alt katındaki eksik çocukluk geçiren mide ağrılarım seni hatırlamaya ve yaşamaya yetiyor. Onun için ülser krizim başladıkça sen daha bir sen oluyorsun ruhum tırmıklanırken midem ağrıyor ve kalbim aldanıyor yine aldatan sana...

İncirlerin altına

düşlerimi çalıyorlar önümden geçenler bir bir

"İkisi de ölecek ve sen gideceksin, ben kalacağım cesedimle, yine gömüleceğim içime, kendimi bulamayacak kadar derinlere...

Yüreğimin devrik hükümdarlığı isyanın eşiğindedir..

Bu yazı bir pul istemez sevgilim...

Bir "Hoşçakal" ıssızlığıyla kalmak nedir bilir misin?...

"Herkese bir şeylerin açıklamasını yapmaya çalışan ben, herkesin sorunlarının cevap anahtarlarını çoğaltmaya uğraşan ben, anahtarını kaybetmiş bir çilingir gibi dışarıdayım şimdi... Üşüyorum, sabah güneşinin aydınlığı ortaya çıkarıyor karanlığımı ve ben karanlıkta görebiliyorum ama üşütüyor beni görebildiğim her şey...""

Adlandırmaya çalıştığımız...

Çocukluğum bittiği zaman kendimi terk ederim...

Artık biliyorum... Yokluğunda çoğalıyor yokluklar..."

Yine de bu yazıya başladığımda biliyordum keşif atlaslarında ikimizi işaretlemenin zorluğunu...

Hikayelerim bittiği zaman, sana çocukluğumu anlatırım... Sıkılmayasın ve hüzünlenmeyesin diye başka çocukluklardan mutlu alıntılar bile yaparım. Aşkın, onurun ve iyi bildiğim her şeyin, çocukluk kütüphanemdeki kitaplarımda yazılı kaldığı zamanlarımı anlatırım sana. O kitapları okuyarak nasıl büyüdüğümü, büyüdükçe küçülmenin ne olduğunu anlatırım...

Yığılıp kalabilmek için ellerine...

Yavaş yavaş ölürler

Ufuklarını genişletmeyen ve değiştirmeyenler,

Ve artık her şeyin boşluğunda salınırken, her şeyden tanım çıkarmaya ve anlam bulmaya zorlanırken yabancılar kolonisidir her bildik yüz... Bir amaçsızlık yatağına varmaktadır her eylemimle içimde yükselen nehir... Şimdi; Her yaşadığım bir fotoğraftır... İncelen ve giderek soluklaşan her bakışta, kalbimde bir telaş hazırlanır yeni bir yaşama...

Bir Dostu Ölü Götürmek

Surlarında boşuna bekleme geceni

İstedim ki bağlayabilsinler inceldiği yerden kopmasına izin verdiğim onca şeyi...

Kendimi düelloya davet ettim bu sabah. Senin için düello eden iki erkek, ikisi de benim... Bir pazar sabahı ölü düşlere otopsi.

yazınız çok güzel olmuşş... lütfen devamını getirin..

Müzik dinl... emeyenler,

Okuduğun bu darmadağın yazı, darmadağın bir Pazar sabahında kendime özgü bir sen anlatımıdır sadece. Satır aralarında saklı hiçbir anlam kendimden sakladığım, yüzleşmeye korktuğum anlamları açıklayabilecek kadar cüretkar değil...

Nedense bu sabah erken başladım içmeye, nedense erken uyandı, içimdeki kozasını kalın ören duygu sinsilesi. Kozasından çıkabilmek için tek kanadını feda etmeye hazır bir kelebek gördüm içimde bu sabah. Ve hatırladım ne kaldıysa dün geceden...

Tamir edilen kırık kalplerin gözlerindeki pırıltıyı

Anmadan eski günleri

Bir Ölünü görünce

Nedir, içimi en acıyan yerlerinden mühürleyen?

Şimdi senden bana kalan ne bir resim ne de yüzünü anımsatacak bir hayal bıraktın...

Hayat, bencil veya düşüncesizce hareketler nedeniyle yok edilemeyeceği gibi, daha yüce bir değer veya amaç için de feda edilemez

Ocağa Tütsü atarsın

Biz okumaya devam siz yazmaya...

Satılık düşün var mı sevgilim?

Yazılarınıza devam ediniz lütfen. çok güzel...

Sonbaharın en inatçı yaprağıyla dalı gibi...

Yırtılan onca yelkenime rağmen hazırdım fırtınalarının hırçınlığına...

Boş bulunup gülersen

Herkese bir şeylerin açıklamasını yapmaya çalışan ben, herkesin sorunlarının cevap anahtarlarını çoğaltmaya uğraşan ben, anahtarını kaybetmiş bir çilingir gibi dışarıdayım şimdi... Üşüyorum, sabah güneşinin aydınlığı ortaya çıkarıyor karanlığımı ve ben karanlıkta görebiliyorum ama üşütüyor beni görebildiğim her şey...

İzzetinefislerini yıkanlar

Hiç tanımadığım insanlar hakkında bildiklerimi, kendime ait bilgisizliğe dönüştüren ne?

Uzunca bir Rakı iç

Ama sen unuttun mu yoksa şizofren oyununda sürükleyici bir sahne yaratma düşüncesi miydi bilmiyorum...

Aldığı paralarla karnını doyurmuş, üstünü örtmüş küçük çocuk. Ama şimdi daha çok üşüyormuş..

Rüyalarını gerçekleştirmek için risk almayanlar,

Yavaş yavaş ölürler okumayanlar,

Pencerene sürme çek

devamını hala beklemedeyiz..

Çocuk yanlarımın kimliğini sana gösterebilmek isterdim sevgilim...

Aynaya baktığımda bu sabah, canlanmak için sabırsızlanan bir heykel duruyordu karşımda...

Adressiz sorgulara bulaşmayan, hiçbir nedene ihtiyaç duymamasına rağmen, çok sebebini kendi içinde gizleyebilen, zamanı bazen birimsiz, bazen çekilmez bırakan, dibine kadar yaşanmasını kendiliğinden zorunlu kılan, duygusal bir coşkuydu yaşadığımız...

Sana sevgilim dememi yadırgıyor musun sevgilim?

"Aşk; ihanetine bile ihtiyacım var...

Albert Schweitzer

Kaç kere bu mevsimde kıyılara vurdum, karasularımın genişliğinden...

Yokluğun, ismi bile henüz konmamış bir çocuğun ağlamasıdır şimdi. Yine de o çocuk ödedi ne varsa aşkın vasiyetinde yazanı. Ve ben bir vasiyet gibi saklıyorum ne kaldıysa bana senle yaşanan özlemi...

Nedir insanı en yükseklerden kuytulara sürükleyen?

Şimdi, gecenin bir vakti, erken ve hesapsız devinimlerimde inceldiği yerlerden kopmasına izin verdiğim bir şeyleri bağlamaya çalışıyorum...

Gözlerimle kurşuna dizebilmek için seni...

Susarmış susmasına, düşleri büyürmüş, bedeni açlıktan küçülürken yine de direnmeye çalışırmış küçük busesinden taşan yaşlarına...

Kendinden bir şeyler çıkarmaya çalışmanın, en karanlık labirente girme cüreti istediği, birimi umursanmaz, bir dingin zaman şimdi...

Çok eski bir zamanda ailesiz, oyunsuz, şaşkınlığını ve açlığını örtbas etmeye çalışan gözleriyle, kimseyle konuşmayan, baktığı her şeyi anlamaya ve küçük aklına sığdırmaya çalışan bir çocuk varmış. Üşümesini ve açlığını sıcacık düşleriyle örtermiş küçük çocuk...

hayallerime otopsi istiyorum kendi ecelleri ile ölmmüş olamazlar...

Yazı bana aittir, forumların birinde "Cactus" rumuzu ile bir kişi paylaşmıştır, haberim vardır.

Kayıp adaları geçecektim,

Büyük paralar veriyorlarmış büyük düşlere...

Dört arkadaş bir olup

Sahip olduğu tek varlığını da takas etmiş düş tacirleriyle..

İçimde; bir düşün yükseklerden düşme korkusu...

Şimdi ben, vaktin ağır aksak ivmesinde, bir sigara paketinin arkasına yazmış olduğum imlası alkollü şu satırları okuyorum:

Bir Pazar sabahı ansızın ve hiçbir şeyin hesabında olmaksızın çıkıp geleceğim geleceğim şehrine gözlerimi bırakacağım gözlerine ve birkaç kurşunu

Aşkın ihanetine bile ihtiyacım olduğunu bilebilmeni isterdim...

Bırak biraz Ay doğsun

"Çocukluğun bittiği zaman ne anlatacaksın?" diye sorma sevgilim...

Yavaş yavaş ölürler.

Yavaş yavaş ölürler...

Görmek istemekten kaçınanlar

Gelecektim...

Eski tanıdıklar geçiyordu içimden...

Göz ucuyla aşka bakarken gizliden gizliye,

çok güzel bir yazı, yaşanmışlıklar, yaşanmışlılkarın verdigi umarsız çırpınışlar insanın yüreginin sessiz çıglıklarını dinlemesi ve kendi iç hesaplamasını yaparken kendi kendisini aynı zamanda sorgulaması!!

İstemeyenler.

İçimde; bir düşün yükseklerden düşme korkusu..."

Bırak biraz Yağmur yağsın

Merhabalar. Uzunca bir süre yurtdışında olduğumdan siteye bakma fırsatı bulamadım. Beğenmenize sevindim. Ne mutlu bize yaşanmışlıkları anımsatabiliyorsak. Vatandan uzakta iken yazmaya çalıştıklarımı da paylaşacağım. Tekrar teşekkürler.

çok güzel yazmışsınız gerçekten. parmaklarınıza sağlık.

Aşkta veya işte bedbaht olup istikamet değiştirmeyenler,

/ Ergin Günçe

"Sen de" dendiğinde çoktan dağılmış yanlarını saklayabilir misin?... Aşkın ihanetini bile özleyecek kadar, Aşkı sevebilir misin?...

kendimle oynadığınım oyunu bitiririm.. Gelmeye çalışırım gittiğim yerlerden zordur kendime dönüş, artık bilirim..

Cümleleriniz o kadar güzel ve içten ki...

Ölünüzü götürün

Hiçbir zaman yardım

Amacım; en çözülmez düğümde buluşmaktı seninle...

Üflediğim zaman geçmişin tozlarını, geleceğin pasları ortaya çıkıyor sanki...

Oysa ne kadar huzurdun, ne kadar bendin, biliyorum belki uzaktın ama o gece uyuduğumda suydun, başucumdaydın..

Seninle ve kendimle konuşmaya başladığım, giderek, tanımadığım insanlara şahitlik yaptığım zamanların, tutanakları bu harfsel coşku. Tahribatı yüksek, zaman ayarsız duygular sana yapmaya çalıştığım tarifler. Akan suyun, yatağını bulduğunu sanıp durgunlaşması, yatağından kovulup tekrar çağlaması bu sezinlediğin gel-gitler...

Her gün aynı yolları yürüyenler,

Yaşıyorsun kendi şehrini

En güzel anın sen olduğun bir mevsimde...

Bu Pazar sabahı hissettiğim her şeyin, bir ana fikir istemediği gibi...

@ayine41

Yeni kıtalarda oyalanmayıp bulacaktım şehrini,

Suskunluğum yeni cinayetler tasarlıyordu,

Barındıracak anlamı bile olmayan yerlere sığınmayacak kadar cesur, sığındığı yerlerde fazla kalamayacak bir göçebe kadar korkak olmanın gel - gitleri siniyor kelimelere...

Okuyan arkadaşlara teşekkürler. Elimden geldiği kadar paylaşmaya çalışacağım hissettiklerimi.

zaman ve mekan anlamını yitiriyor,

sonu çok güzelmiş-

Ve konuşur içim, dudağımı ısırırken düşlerim:

Keşif atlaslarında ikimizi işaretlemeye kalkıştığım bu Pazar sabahında, bildiğim tüm gemicileri konuk ettim sana yazdığım bu yazıya...

Seni özledim sevgilim...

Elbiselerinin rengini değiştirme riskine bile girmeyen,

Uyandığımda yoktun devrilmişti bardak akmıştı su...

kelimelere çok güzel şekli verilmiş, sözcükler en anlamlı renklere boyanmış ve bir insan ruhundaki ızdırabın çemberi kırıp salı vermiş isyanını vücudun her organına tüm benliginde hissetmiş yaşanmışlıkların derin vede anlamlı hazan'ını ve muhtemelende gecenin ilerleyen saatlerinde kaleme alınmış bu yazı çünkü duygular da acılarda en yogun, en yakıcı, en yıkıcı haline gecenin EN KİMSESİZ EN SESSİZ saatlerin de dile gelir teşekküler sn başlık sahibi.

Şimdi uzaktasın

Yoksa başkalarının yaşamlarını, aşklarını, acılarını paylaşırken, bir türlü kendi iç dökümünü kimseye yapamayan kalbim mi?

Bir gün düş tacirleri gelmiş küçük çocuğun büyük şehrine...

ne kadar anlamlı

Kaç Eylül' de dirildim daha Mayıs'taki cesedimi toprağa vermeden.

Şimdi midesi aç değilse bile içinde bir yerlerde bilemediği bir yanları acıyormuş tokluk açlığından...

Dışına çıkmamış olanlar.

gerçekten güzel... yüreginize sağlık:)

En derin okyanusları içecektim,

İhtiraslardan ve verdikleri heyecanlardan kaçınanlar,