aga kimseden lafını esirgeme sustukca ezerler. Allah sana iş bulur sen Allaha sığın gerisinden korkma intihar ne abi limon sat yine geçinirsin. kimseden çekinme git bimere şikayet et isim vermeden dilekçe ver kaymakamlık yada valiliğe onların azına... ederler merak etme. kanuni hakların var senin dingonun ahırı değil bu ülke.

çok tşk ederim. zaten benim sabırlı davranmamı sağlayan allah korkusudur. yoksa bunların yaptığı yenilir, yutulur, dayanılır iş değil. çocuk gibi azarlıyorlar herkesin içinde. üstelik öğrencilerin önünde. yani kaldırılacak iş değil ama mecburiyetten katlanmaya çalışıyoruz. allah bizlere sabır, onlara da hidayet versin. memur olsaydım tek bir hakaret bile edemezlerdi. valla mahkemelerde süründürürdüm. ama geleceğimiz onların elinde olduğu için hiçbir şey yapamıyorum. ve hiçbir şey yapamamak beni kahrediyor. ben onurlu bir insanım. bugünüme tek başıma geldim. benim başımda ne anne ne de baba vardı. onca zorluğa katlanıp bugünlere geldikten sonra artık rahatlayacam diye beklerken her gün ağlayacak konuma getiriyorlar insanı... allaha havale ediyorum...

mrb arkadaşlar. eğitimin en üst düzeyi olan üniversitelerde eğitmen olmak sanırdım ki en güzel işlerden biri. ama hiç de öyle değilmiş. ne zorluklarla ancak 50dli olarak atanabildiğim bu meslekte sürekli öğretim üyelerinin bağırmalarına, kızmalarına, hakaretlerine, rencide etmelerine ve haksızlıklarına maruz kalıyorum. ne kadar haklı olursam olayım, yaptığım iş ne kadar doğru olursa olsun hep haksız gören, eleştiren, olumsuz yorum apan, kızan, bağıran, hor gören, hakaret eden, rencide eden, gururumu kıran birileri oluyor. iki buçuk yıldır bu meslekteyim. daha birine bile bir defa olsun saygısızlık yapmadım. hep işimi en titiz bir şekilde yerine getirmeye çalıştım. ama ne yaptıysam yaranamadım. birilerin hoşuna giden illaki diğerlerinin hoşuna gitmiyor. ne yapacağımı, nasıl hareket edeceğimi şaşırdım. çünkü ne yapsam sorun oluyor. doğru da yapsam sorun oluyor, yanlış da yapsam sorun oluyor. şu anda yüksek lisansım bitmek üzere. önümüzdeki dönem doktoraya başlayacam inşallah. ama bu haksızlıklara dayanacak gücüm kalmadı artık. istifa etsem yapacak başka işim yok. üstelik evliyim. şikayet edeyim diyorum, bu sefer doktoraya almazlar beni ve 50dli olduğum için araştırma görevliliğim yanar. kaç defa konuşmayı denedim ama bunlarda allah korkusu yok. ne yapmam lazım arkadaşlar, bir fikir verin lütfen. yoksa sonunda hepsinin başını yakan bir mektup bırakarak üniversitemdeki odada intihar edecem... :((((((((

Değerli meslektaşım, ben doçent olarak görev yapıyorum. Yazdıklarınız beni çok üzdü. Size yapılanlar insanlık dışı. Bizim bölümümüzde 50d kadrosunda olan iki kardeşimiz var. Onlara elimizden geldiğince destek olmaya çalışıyoruz. Onları fakülte kadrosuna geçirmeye çalışıyoruz. 50d kadrolarını bazıları destekleyebilir. Efendim doktora sonrası başının çaresine baksın Amerika'da böyle. Burası Amerika değil bu kadrolar Türkiye'ye uygun değil. Zira bizde egosu yüksek hocaların insafına gencecik akademisyenleri teslim edersen böyle sıkıntılar olur. Zaten akademik personel özlük haklarını yeterince alamıyor birde geçici kadrolarla fidanlığımız kurutuluyor. Size tavsiyem başka üniversitelerde daimi kadro bulmanızdır. Zira çalıştığınız yer ifadelerinizden anladığım kadarıyla size doktora sonrası kadro vermez. Kadro olayı Bölüm başkanı ve dekanın görüşü doğrultusunda verilir. Çalıştığınız üniversitede kadro sıkıntısı varsa bu sizin kadro almanızı ayrıca güçleştirir. Batıda bazı üniversitelerde doktora sonrası 4-5 yıl beklemek normal karşılanıyor. Sizin böyle bir ihtimaliniz zaten yok. İkincisi siz gene efendiliğinizle saygınızı koruyun. Tabi buna ne kadar dayanacaksınız? İntihar etmeniz durumunda tek üzülen eşiniz ve aileniz olacaktır. Mobing yapanlar başka kurban bulurlar ve egolarını onun üzerinde tatmin etmeye devam ederler. Yasal mücadele hakkınız var ama size karşı saldırıya geçerler, veniveristelerimizde dönen dolap inanın lunaparklarda bile yoktur. Ama intihar edecek kadar ümitsiz olmayın. Yeni açılan üniversitelere bakın gidip görüşün. Hakkınızı yedirmeyin, ezilmeyin. Siz akademisyensiniz.

eyvallah. tşk ederim. bir daha beni o duruma getirdikleri an dediklerinizi yapacam. haklısınız...

tşk ederim. elimden geldiği kadar hakkımı savunmaya kendimi ifade etmeye çalışıyorum. ama insan olan anlar. içinde allah korkusu olmayanda vicdan, vicdanı olmayanda insanlık olmaz. sanki kendileri gökten profesör olarak indiler. bir insan nerden geldiğini unutmamalı ve ona göre hareket etmeli. allaha şükür ben öğrencilerimle çok güzel bir diyalog içindeyim ve böyle de devam edecek inşallah. istisnalar hariç tabii...

Hocam okutmanım ve bir üniversitede doktora yapıyorum. Şu anda doktora yaptığım yerdeki asistanlar da aynen senin anlattığın gibi çocuk gibi azarlanıyorlar, buna şahidim. Yalnız burada şu var bir kişinin insani yönü daima mesleğinden önce gelir. En acısı da bu hocaların da bir zamanlar bu yollardan geçmiş olmaları. Benim acizane tavsiyem ezik durarak, mazlum durarak onlara bu fırsatı verme. Biraz daha dik durarak ve özgüvenli olarak caydırı olabilirsin. Ve her şeyden önemlisi bu anlayışı değiştirmek için devam etmelisin bir gün sen de öğretim üyesi olursan şimdiki hocaların gibi bu şekilde davranıp öğrencileri arkandan sövdürme, akademisyenliği ve kişiliğiyle öğrencilerine örnek bir insan ol. Allah sabır ve kolaylık versin. İyi çalışmalar. Mücadeleye devam...

ne intiharı aman diyim onlarda allah korkusu yok diye sendeki allah korkusunu kaybetme hem evliymişsinde böyle şeyler düşünme. ben memurum öyp'yi düşünüyordüm ama artık düşünmüyom. ne şirlet bir işmiş yaa millet yılmış artık. hoş bizim üni de de var birkaç psikopat ama biz memur olunca dalaşmıyorlar dalaşacak oldular mı da lafımızı sakınmıyoruz ama müdür de koruyor bizi. allah kolaylık versin. bu ruh halindeysen başka işe bak hayat sadece idealler üzerine yaşanmıyor. inşallah doğru sağlıklı kararlar verirsiniz.

çok güzel ve anlamlı msjınız için çok tşk ederim. keşke her öğretim üyesi sizin gibi düşünebilse. o zaman herkes bilimsel araştırma için daha bir motivasyonlu, daha bir istekli olur. ama maalesef daha önce de belirttiğim gibi bazıları bulundukları konuma gökten indirildiklerini sanıyor herhalde. nerden nasıl geldiklerini unutmuş gibiler. bir zamanlar onlar da bizim konumumuzdaydı ve bir süre sonra da allahın izniyle biz onların konumunda olacağız. allaha şükür intihar etmeyecek kadar iradem var. ama o ilk msjı yazdığım gün ne kadar kötü olduğumu size anlatamam. çok sevdiğim eşim bile umurumda olmadı. dayanılmaz bir hal içerisindeydim. ben sabırlı davranıp saygımı korumaya devam edecem. eminim allah bir çözüm yolu çukaracaktır karşıma...