Ne Mutlu dinimizi Peygamberimiz gibi hoşgörü ve sabırla anlatanlara...

Hálá da değilim.

Din hocası benim çocukluk dünyamın en huzurlu hayalini, o soğuk yatakhanelerde uyumadan önce dua edip kendisine gülümsediğim, herkes bana yaramazlık yaptım diye kızdığında kendisine sığındığım?yakınımı? benden koparmıştı.

Beni sessizce dinler, ben sözümü bitirince?Ahmet, kardeşim? diye başlardı lafa, beni?doğru yola? getirmek için uğraşırdı. Dini korkuyla değil sevgiyle anlatırdı.

Beni sevmiyordu.

Biz dede-torun değildik.

Allah razı olsun bu konuları paylaşan kardeşlerimizden. Hem Ahmet Altan'ın yazısı hemde Münir Özkul'un anılarını okurken hem şükrettim inançlı biri olarak büyüyebildiğim için hem de üzüldüm onların yaşadığı o eksiklik içimi acıttı.

Çocukluktan gençliğe geçmeye çalıştığım dönemlerde yazarlık hayalleriyle dolu olduğumu gören babam, ?Yanağını cama yapıştırıp, evin çaprazındaki caminin şerefesinde iftar zamanını haber veren ışıkların yanmasını, ışıklar yanar yanmaz bunu bağırarak haber verdiğinde büyüklerin aferinini almak için heyecanla bekleyen bir çocuğu anlatabilir misin? demişti.

internettin hocam, münir ozkul ile ilgili yazıyı kopyalıyorum müsadenle, gerçekten bu olayda aynı nitelik taşıyor :

O, beni çok korkutan, bana çok uzak, çok mesafeli, çok gazaplı, benim çocuk aklımın kavrayamayacağı çok ürkütücü bir güçten bahsediyordu.

tevhid hocam sağolasın...

Elbette bu olaylarda suç tamamen hoca efendilerde değil, bu yaşananları bahane edip dinden uzaklaşanlarda da suç var.

Artık ne ölümden ne de ölümden sonrasından korkuyorum ama öldükten sonra sevecen bir ışıkla karşılaşıp yaramazlık yapmış küçük bir çocuk gibi ona sığınıp gülümseyeceğimi aklımdan geçiriyorum.

Uğur?la anlaştığımız gün ve saatte buluşup Nurullah Efendi?ye gittik. Beni büyük bir sempati ve sevecenlikle karşıladı. Daha ilk anda korkularım, endişelerim yok oldu. Yanında büyük bir huzur duydum. O güzel insanın şahsında çoktan vefat etmiş babamı bulmuş gibi oldum.

3-çocuklarınızzın yanında dindarların yaptığı kötü şeylerden bahsedin..

Küçük bir çocukken inanmayı ne kadar sevdiysem, ilk gençliğimde de inanmamayı o kadar sevdim.

Hayatın zıpkınlı acılarından beni koruyacak bir güç yoktu artık, her acı doğrudan tenime yapışıyor, o acıları taşımakta ilahi bir güç bana yardımcı olmuyordu.

Gençlik yıllarımda, içimdeki inanma arzusu bir defa öylesine tepti ki, engelleyemedim. O zamanki arkadaşlarımdan dindar bildiğim Uğur Bey?e başvurdum ve ne yapmam gerektiğini sordum. Çünkü inanma ihtiyacı beni müthiş zorluyordu. O vakit, içinde bulunduğum çevrenin seçimi ve beğenisi istikametinde, her ne kadar inançsız takılıyorsam da, kendimi tutamadım.

bizim gibi görevli insanlara somut bir olayla yol göstermiş. eline sağlık Ahmet altan

Kendime oturacak bir yer arayarak, safları aşmaya başladım. Ancak fazla önlerde de olmayı istemiyordum. Hem Uğur?un beni görmesi hem de sanki ön safların daha bir dikkat istediğini hissetmiş olmam, beni biraz arkalarda tuttu. Caminin ortasına yakın bir yerde oturdum.

Tekrar inançsız, ibadetsiz, mabetsiz ortamıma dönerken, içimdeki tek hüzün, Nurullah Efendi?yi kaybetmekten kaynaklanıyordu. O güzel adam bana, ?Biz senin gibileri çok severiz. Çünkü senin gibilerin yolu düzeltmesi, şaraptan bozma sirkeye benzer, tadına doyum olmaz.? demişti.

? Ne yapıyorsun ulan orada! Şimdi gelirsem, koparırım kulaklarını!

Zor günlerdi, babam hapisteydi, kız kardeşim hastaydı, karım hamileydi, beş kuruş para yoktu, bir yayınevinin zemin katında düzeltmen olarak çalışıyor, kazandığım paranın çoğunu kiraya veriyordum.

Din hakkında düşünmeye başladım, ?din bir afyondur? ezberinden?din nedir? sorusuna geçtim, insanların ve toplumların hayatında dinin yerini merak ettim.

Anlaştığımız saatten biraz da erken gelmiştim. O tarihi dekor içindeki avluda biraz bekledim. Neredeyse her dakika saatime göz atıyordum. İnsanlar camiyi doldurmaya başlamışlardı. İçeriden vaaz sesi de gelmeye başlamıştı. Ancak ben dışarıda beklemeyi sürdürüyordum. Çünkü bana kılavuzluk yapacak arkadaşım henüz gelmemişti.

Kendi inançsızlığımla onları kırmamaya özen gösterdim.

1-çocuklarınız sure, dua vb ezberletin, ezberleyemedikleri zaman kızın..

Başkaldırmanın müthiş cazibesine kapılmıştım.

Son bir söz:

Çocuksu ve temiz bir ruh yapısında gördüğüm Münir Bey?e dedim ki:

MÜNİR ÖZKUL`UN `CAMİDEN NEFRET ETTİRİLDİĞİ` İKİ OLAY

Sussam tesiri yok, söylesem gönül tazı değil...

Uğur?u kırma pahasına sert şeyler söyledim ve camiyi arkada bıraktım. Hayatımda ikinci kere cami gerimde kalıyordu. Artık kesin kararımı vermiştim: ?Camii ve cemaat bana göre değil!?

Günahkar olduğumu da, babasının sevgisine sığınan biraz şımarık bir evlat gibi bu günahları işlemeye devam edeceğimi de.

Lise yıllarında karşımdakinin inançlarına hiç aldırmaz, herkesin korktuğu bir güçten korkmamanın tuhaf lezzetiyle diğer çocuklarla kıyasıya tartışırdım, onlar Tanrı?nın varlığını kanıtlamaya çalışırlardı ben yokluğunu.

selamlar herkese...

İşte şimdi geldim altmış yaşıma? Ancak bu yaşta babamın sözüne gelebildim. Babam doğru söylemiş. Ancak, öz kul olmakla mutluluk bulunurmuş? Kulluğa giden yolda da insanlara bakmamak gerekiyormuş.

Dindarları sevdim.

bunu daha önce okumustum gercekten güzel...

Ama, ?yanağını dışarının soğuğunu hissederek cama dayayıp, evin çaprazındaki caminin ışıklarının yanmasını bekleyen? çocuğu anlatmayı hep deneyeceğim.

Yaşam huzur verdiği için mi ölüm ürkütür?

Sahur vakti sıcak yataktan gözlerim yarı kapalı kalkıp sobası yakılmış salonda hazırlanmış sofraya oturuşum, galiba sadece ramazanlarda yapılan o yumurtaya bulanmış ekmek kızartmaları, demli çay, beni sevgiyle ve gururla bağrına bastığını düşündüğüm büyük bir kalabalığın parçası olmanın güveni ve sonsuz bir huzur.

Böyle karmaşık duygu ve düşünceler içinde, tabii yine de önemli kuşku ve korkuyu da içimde taşıyarak camiye geldim.

Teneffüse çıkmış olan küçük Münir, etrafına bakar ve birden caminin avlusuna geçer. O çok sevdiği güzelim çiçeklere doğru koşar. Maksadı, onlardan bir kaçını koparıp götürmek ve öğretmenine vermektir.

bu yazı yeryüzünde cehennemi yaratan din-ci ve din-i daarlara kapak olsun... Onlara duyduğum nefreti zalim israile duymuyorum. o kadar itici ve de kötü emsal din görevlisi var ki ya da din kültürü öğretmeni... basit ve düz yazılmış bir yazıyı bile anlamamak için direnen beynini kiralamış diz bezirganları var. sanki bu din sizin tekelinizde. iki satır kuran okumakla veya hafız olmakla herşeyi bildiğini sanan meslekdaşlarımın sayısı o kadar çok ki... offff.. bu yazı beni mübarek günde bütün hücrelerimi yerinden oynattı... mini de olsa duygularıma tercüman oldu... ama az kaldı... bu diyardan birgün uzaklaşacağım... anlayan anlasın anlamayan da problem yaşayan beyincikler lütfen yorum yazmasın...

Bir daha uzun yıllar camiye gitmedim.

bence güzel bir tesbit, özellikle dua, ezberleme ile ilgili bölüm çok düşündürücü

Benim bu feryadımla, yanımdaki yaşlı adamın sabrı iyice taşmış olmalı ki, Yaradan?a sığınıp, okkalı bir tokat aşketti suratıma. Ben neye uğradığımı bilemedim. Birkaç saniyelik tereddütten sonra, yerimden fırladım. Cemaatin üzerinden atlayarak ve oturanlara çarparak kendimi kapıdan dışarı attım.

Ona duyduğum sevginin, eğer o varsa, bir beklentiden ya da bir korkudan kaynaklanmadığını o biliyor.

Evimizin hemen karşısındaki küçük cami.

Zaten bana doktorum da on dokuz defa içki ve uyuşturucu tedavisinden sonra başka yol kalmadığını söyledi. Ancak ben artık yolun burasında mecburen Rabbime teslim olmuş bulunuyorum.

Zor günlerde bir?inançsıza? bağışladıkları dostluğu hiç unutmadım.

Allah?ı çok sevmiştim.

Cami kapısının kenarında tedirgin durmam, kılık kıyafetim, tipim, belki de o cemaatten hiç kimsede görünmeyen saç biçimim ve uzun favorilerim dikkati çekmişti. Birilerinin dikkatimi çeken tarafımı tam da bilmiyordum ama onlardan hiçbirine benzemediğim kesindi.

İlkokulu Kartaltepe?de okumuştur. Kartaltepe ilkokulunun avlusu, aynı adı taşıyan caminin bahçesine bitişiktir.

Çok korktuğumu, çok üzüldüğümü hatırlıyorum.

Hálá o sahneyi ve o çocuğu en iyi biçimde nasıl anlatacağımı bulamadım.

Yirmili yaşlarımda Ankara?da bir işçi kooperatifinde karımla birlikte epeyce sıkıntılar çekerek yaşarken komşularımız olan bir?inançlı insanlar? grubuyla karşılaşmıştık.

Nerdeyse çeyrek asır aradan sonra, ilk defa camiye girecektim. Hata yapmamak, göze batmamak, pot kırmamak için çok dikkatli olmalıydım. Ama bir tesellim de vardı. Çünkü Uğur ile buluşacak ve camiye birlikte girecektik. O bana, ?Hiç merak etme. Zor bir şey yok. Üstelik ben senin yanında olacağım, yapman gereken her şeyi söyleyeceğim.? demişti. Rehberim tecrübeli idi. Çünkü o, her cuma camiye giden bir arkadaştı.

Korkunun olduğu yerde sevgi olmaz ama sevginin olduğu yerde korku olur...

Ama din fikrini, gerçek dindarları seviyorum.

sadece kendisini ifade edbilmiş ve felsefe yapmış. dilerim Allah tan hidyete ersin. çok isterim böyle birinin hidayete ermesini.

Sonra büyüdüm.

Uğur, çok takdir ettiğim namazlı bir arkadaşımdı. Bana yardımcı olmasını istedim. Ancak o, istediğim yardım için beni bir başkasına götürmeyi teklif etti. Dedi ki:

İçinde bir vahşetle, bencillikle hatta kötülükle doğan ve ölüm gibi karanlık bir yok oluşla varlıkları sona eren insanların gelişiminde, yaşama gücü buluşunda, ahlakı yaratışında, vahşetini sınırlayışında dinin çok önemli kültürel bir değer olduğunu fark ettim.

Zaman epeyce geçmiş ve ben de kapıda iyiden iyiye sıkılmıştım. Üstelik dinlemeyi çok istediğim konuşmadan da mahrum kalıyordum. Kapıdan şöyle bir göz attım. Cami epeyce dolmuştu. Belki bana namaz kılacak yer de kalmayacaktı.

Merakımı yenemedim.

Doğrusu ya ondan pek korkmazdım.

Tanrı?dan bir beklentim yok.

Hemen cuma günü Sümbül Efendi Camii?nde buluşmaya karar verdik. Cuma vaazından önce, caminin kapısı önünde buluşmak üzere sözleşip vedalaştık.

Ama bu görüntü benim yazarlık temrinlerimden biri oldu.

Yaklaşık kırk yıldan beri o çocuk aklımdadır.

Bugün, bir tek kez öyle bir huzurla iftar yapabilmek isterdim.

Hiçbir zaman da olmayacağım herhalde.

diyanet aylık dergisinin bu ayki saysında prf. dr ali kose ile "çocuklarda dini yaşantı üzerine" adlı bir söyleşi var.

çıkarılması gereken çok ders var vesselam...

Ben ona hiç böyle şeyler yapmazdım ki, ben onun için hiç böyle cezalar düşünmezdim ki, ben onu seviyordum, o niye beni ateşlerin içine atmak istiyordu.

Camiye girip, arkadaşımı içeride bekleyeyim dedim. Bu benim için zor bir karardı. Kapıdaki meşin örtüyü kaldırıp camiye ilk adımı attığımda, heyecanım bayağı artmıştı.

?Başka ne dedi? Ona doğru kaç adım attı? Bunları düşünmeye çalışması da nafiledir. Çünkü korku ve heyecanı, ayrıntıları perdelemektedir.

?Bu temiz yapınızla, daha önceleri inanca, ibadete hiç yönelme-diniz mi?

Varlığına inanmıyorum ama o varmış gibi hissetmekten hoşlanıyorum, annemin mezarına gittiğimde dua etmiyorum ama annemi?ona? emanet ediyorum.

Gerçekten bir baba gibi davranıyor ve müthiş bir güven ortamı oluşturuyor, yangın yerine dönmüş içimi rahatlatıyordu. Nurullah Efendi?yi o güne kadar tanımadığıma çok üzülmüştüm.

2-çocukalrınız yanlış bir şey yaptığında "allah seni yakacak, taş edecek" gibi sözlerle korkutun..

Bana çocukluğumu, teravih namazlarını, sahurları, iftar sofralarını, huzuru hatırlatıyorlardı.

Kendisine çok ısındığımı ve bundan sonra sıkça ziyaret edip istifade etmek istediğimi söyledim. Çok sevindi ve?Zaten öyle olacak. Artık hiç ayrılmayacağız. İnşallah iki cihanda da beraber olacağız, beklerim.? dedi.

SEVEN SEVDİĞİNE KOŞAR, KORKAN KORKTUĞUNDAN KAÇAR. Korkutmayalım sevdirelim inşallah

Münir Özkul dindar bir babanın çocuğudur. İstanbul?un Bakırköy ilçesinde çocukluğunu ve gençliğini yaşamıştır.

O sırada hayatımdaki en iyi şey o dindar insanlardı.

O çocukluk dönemimden sonra bir daha hiç dindar olmadım, oruç tutmadım, dua etmedim, namaz kılmadım.

Onlara saygı göstermeyi öğrendim.

Gerçekten çok hoş insanlardı, yumuşaktılar, hoşgörülüydüler, benim gençlik saygısızlıklarımı kibar bir sabırla karşılıyorlardı.

Gerçek bir dindarla, bir müminle, dini gösterişli bir rozet gibi yakasına takanlar arasındaki farkı gördüm.

belki aramızda okuyanlarınız vardır bu yazıyı ama okumayanların mutlaka okuması gereken bir yazı..

Uğur da arkamdan geldi. Çok yalvarıp yakardı, özür diledi ama hiç tınmadım. Artık kesin kararımı vermiştim. Dindar insan sözünde durmuyordu.

Bu adam gerçekten taraf...

?Sümbül Efendi Camii?nin çok muhterem bir hocası vardır. Umarım sen de onu çok seversin. Dinimizi çok iyi bilen bir insandır. Seni ona götüreyim.?

İlk kez okulda din hocası cehennemi uzun uzadıya bütün korkunçluğuyla anlattığında dehşete düşmüştüm, benim teravih namazlarında, iftarlarda, sahurlarda hissettiklerimle hocanın anlattıkları hiç birbirine benzemiyordu.

prf dr ali köse söyleşisinde "pskolog SALZAM, çocuklarınızın dinden soğumasını istiyorsanız şu üç şeyi yapın der" :

Büyük bir heyecan içindeydim. Cumayı iple çektim.

Nihayet beklenen gün geldi. İçim içime sığmıyordu. Epey araştırarak ve yanlış yapmamaya çalışarak abdest aldım.

Başkaları için kötülük düşünmezsem, onun varlığına inanmasam bile beni affedeceğini sanıyorum.

Önce tiyatro, sonra da sinema oyuncusu olarak, yıllar yılı inanç ve ibadet hayatına ilgisiz kaldı.

Kötü bir şey yaparsam beni ateşlerin içine atacak, beni yakacak, bana acılar çektirecekti.

Ancak etrafımdaki insanların oturmasına benzemedi benimkisi. O an diz çöküp oturmanın ne kadar zor iş olduğunu anlamıştım. Ancak nasıl oturacağımı da bilemiyordum. Benim sürekli durum değiştirmem yanımdakileri rahatsız etmişti. Tipimi, giyimimi de hiç beğenmediklerini zaten bakışlarından anlamıştım. Sanki bana, ?Senin burada ne işin var? der gibi bakmışlardı.

Öfkeli değillerdi, çıkarcı değillerdi, haramdan ölesiye korkuyorlardı, muhtaçlara yardım ediyorlardı, inançlarıyla böbürlenmiyorlar, dini bir gösterişe döndürmüyorlardı.

İster istemez, bana şöyle bir göz atıp camiye giriyorlardı. Bazıları, hafif bir tebessümle beni selamlıyor, bazıları da başlarını eğerek sessiz bir sempati gösteriyorlardı.

Bir ara, girip içeride beklesem, hem de konuşmayı kaçırmasam diye düşündüm ama buna cesaret edemedim. Çünkü cemaatten bazıları, bana tuhaf bakıyorlardı.

evet ağlattın beni Ahmet Altan.. Bir yazı bu kadar duyguu yazılır.. Huzuru kaybetme ihtimalinin korkusunun tadını hissettim.. Allah kimsenin dinsel ve dünyevi huzurunu kaybettirmesin.. müslüman olmak, inanç eksikliği olan ya da inançsız insanlara göre büyük bir avantaj.. tıpkı aileden kalmış bir ev bir araba bir miras gib.. biz onu her an kullanabiliriz mutlu olmak için.

Vakit bahardır ve caminin bahçesinde çiçekler rengarenktir.

Nefes nefesedir. Kan ter içinde kalmıştır. Artık aklına ne ders girer, ne de başka bir şey? Varsa yoksa o müthiş heyula ve onun avazı çıktığınca ortalığa saldığı bağırtısı:

Ama beni sevmesini isterdim.

Bu teklifi büyük bir sevinç ve heyecanla kabul ettim. Böyle saygın bir din alimi beni kabul ettikten sonra, ben neden görüşmek istemeyeyim?

ahmet ALTAN

Din hocası cehennemi anlatana kadar süren kuvvetli bir inanca dayalı?ilişkim? şimdi bir başka biçimde sürüyor, onun adına yeryüzünde cehennemi yaratanları, onun adıyla gösteriş yapanları, onun adına benim gibi?inançsızlara? öfkelenenleri, onun adını sadece insanları korkutmak için kullananları?onunla? arama sokmuyorum.

Affetmezse de gücenmeyeceğim.

Ramazan geceleri mahallenin çocuklarıyla birlikte gittiğimiz teravih namazları, camideki büyüklerin bize başka zamanlarda pek de göstermedikleri bir şefkati göstermeleri, hálá çocuk aklımla ezberlediğim biçimde söylediğim?allah umme salli ala?nın muhteşem melodisiyle dalgalar gibi kabaran o tuhaf coşku, namaz çıkışında hissettiğimiz o ağırbaşlı memnuniyet...

10 Numara bir yazı. Biz din görevlisi arkadaşlara ders niteliğinde bir yazı. Bu konuya benzer bir konu da Münir Özkulun hayat hikayesinde var. Dini ve Allahı sevdirmek yerine korkutarak din anlatmak... ahmet altanı dinden soğutan o hoca efendi acaba farkında mıydı yaptığı hatanın... Bizlerde çocuk okuturken, vaaz verirken bu konuya dikkat ediyor muyuz... Dini sevdirmek mi yoksa hep Cehennemi anlatarak dinden soğutmak mı...

Namaz kılanların çoğu kaba ve katı insanlardı. Cami bana göre değildi. Çünkü orada sevgi, anlayış ve hoşgörü yoktu. Yabancı gördüklerine yardım edecek yerde tokat atıyorlardı.

Allah bizi kendınden hakkıyla korkanlardan eylesin...

Ancak bunu başaramaz. Çünkü tam da eğilip elini çiçeklere uzattığı sırada, caminin kapısı açılıverir ve orada korkunç bir heyula belirir. Adam avazının çıktığı kadar bağırmakta ve Münir?in gözüne insan dışı bir yaratık görünmektedir. Bu korkunç ses, kısa boylu, göbekli ve özellikle de sakallı birine aittir. Münir bir anda fark ettiği bu korkunç görüntü yüzünden, çiçeği unutur, adeta can korkusuna düşer ve kendisini ilkokulun avlusuna zor atar.

Din adına dehşet salanlar ne derlerse desinler, başkaları için kötülük düşünmeyenleri onun affedeceğine inancım tam, benim tanrım her şeyden önce?başkaları için kötülük düşündün mü? diye soracak bir tanrı.

İnanmanın huzurundan aklın huzursuzluğuna geçtim.

Hayır, asla onların arasında benim yerim olamazdı.

Babamın kendi çocukluğunun anılarının arasından çıkartıp bana yazı ödevi olarak verdiği sahneye kendi çocukluğumun anıları da eklendi.

Ben bir daha o huzuru bulamayacağım.

Aralarından bir tanesi eski bir kabadayıydı, iriyarı, güçlü kuvvetli bir adamdı, epey kavgaya karışmış, günahın her türlüsüne batıp çıkmıştı, sonra?inancı? bulmuştu.

Ancak bizler yaşanan bu olaylardan ders çıkarıp dinimizi ona göre anlatmalıyız. Kimbilir belki bizim talebelerimizden de bu şekilde dinden soğuyanlar olmuştur ve bunun günahını bizler çekeceğiz.

?Galiba babam haklıymış? diyordu.

O huzuru hissedenler, dilerim, o huzuru gereksiz öfkelerle bozmazlar.

Dindar olmadım, inançlı olmadım.

Ben onu tanıdığım zaman, altmış yaşını geçmişti. Ve:

Bu sözü de beni çok sevindirmişti ama?Demek ki benim nasibim şarapta ve şarap olarak kalmakta imiş.? dedim ve ondan da uzaklaştım.

?Yönelmez olur muyum? dedi.

Sanırım bunu hiçbir zaman da tam beceremeyeceğim.

İkide bir sağa sola çarparak oturuşumu değiştirmeye başlayınca, bakışlar daha da kızgınlaştı. Benim de tedirginliğim oldukça arttı. Bu arada kapının meşin örtüsü her girenle birlikte bir ses çıkardığı için, ben de her defasında bir ümitle arkama dönüp bakıyordum. Hocaefendinin konuşmasını bile dinleyemiyor ve hep gözüm arkada kalıyordu. Her defasında, ?İnşallah Uğur gelmiştir.? diye dönüp ümitle kapıya bakıyordum. Uğur bir türlü gelmiyor, benim de ona kırgınlığım çoğalıyordu. Nurullah Efendi, artık ezan vakti geldi, sözlerimi bitiriyorum dediğinde Uğur kapıda göründü. Ben de içimde birikmiş bütün kırgınlık, kızgınlık, tedirginlikle birden bağırmıştım:

Çocukluğumda tuttuğum oruçların, oturduğum iftar sofralarının huzurunu hiç unutmadım.

allah razı olsun

Niçin bu kadar geç? Acaba belli bir sebebi var mıydı?

?Uğur, gel, buradayım!?

İnançlarını paylaşmadım ama onlara ve inançlarına imrendim.

Ölüm ürküttüğü için mi yaşam huzur verir...

Ondan benim anlamadığım kelimelerle söz ediyorlardı ama o benim için, beni sevmesini istediğim temiz yüzlü yaşlı bir dedeydi, oruç tuttuğum zamanlarda bana gülümsediğini düşünürdüm.

ali köse hoca, ahmet altan ın bu yazısının bir bölümünü orada paylaşıyor. bende tarattım internetten. insanın on defa okuyup on defa düşünmesi gereken bir yazı.

arkadalar yazılanlara söylenenlere hak veriyorum ancak hırsızın hiçmi suçuyok. ahmet altan düşünen bir insan gayet tabii travmalardan sıyrılabilirdi. kendi inançsızlığına bahane ve sebeb buluyor gibi sanki bişeylerin arkasına sığınıyor. sanki cehennemi yok saymak istiyor sanki herkes yaramaz bir çocuk gibi cennete girmesini istiyor. bu öyle değildir deyince bizleri öcü yapıyor. tabiki cehennem ve azap var. tabi ki bu çocuklara anlatılırken cennetten başlanmalı ama bence hırsızın da suçu var...

O günden sonra, bir daha cami tarafına dönüp bakmaz bile? Hele de, cami bahçesinde gördüğü sakallı tiplere rastladığında, bütün benliğini derin bir korku ve öfke kaplar.

çok güzel ve çok şükür ki bazı şeyler değişiyor. evet sevdirerek anlatanlar ve bunun doğru olduğunu idrak edenlerin sayısı çoğalıyor. tebrikler ve teşekkürler arkadaşlar. bence çok önemli bir konu. sadece çocuklara mı?hayır bence... bir insana bir şey anlatmak istersen o insanda istek bırakacaksın. istek olmadan kabul olamaz. isteği doğuran da nefretten uzak, korkudan uzak sevgiyle enjekte edilen duygu dolu söylemlerdir...

Tanrı?yla ilişkim ise anlatılması çok zor çelişkilerle dolu.

Ancak dindar babanın bu vasiyeti uzun yıllar ciddiye alınmadı, hatta çağdışı bulundu ve sonra da unutuldu. Hatta yaşanan olumsuzluklar sonucu, tam tersine gelişmeler de yaşandı.

Aradan yıllar geçti. Ama Münir Bey?in camiye ve dindar insanlara kırgınlığı, kızgınlığı, küskünlüğü geçmedi. Kendi dünyasından, dini ve inancı büsbütün uzaklaştırdı. Oysaki dindar bir insan olan babası, vefatından kısa bir süre önce, onu yanına çağırmış ve demişti ki:

?Oğlum, sana inanç, ibadet konusunda faydalı olamadım. Ancak, bunları unutmayasın ve bir gün mutlaka içten hatırlayasın diye, sana bir soyadı bırakıyorum. Baban olarak, senden tek isteğimi, bu soyadı ile açıklıyorum. Ben senin kul, hem de öz kul olmanı istiyorum. Kul olmayı hayatının gayesi bilmeni arzuluyorum. Bu sebeple, soyadı kanunu çıkınca, ÖZKUL?u seçtim. Özden kul olalım diye. Evladım, senden başka bir isteğim yoktur. Kul olduğunu unutma yeter. O zaman sana babalık hakkımı helal ederim.?