o nedenle beklemediğin anda olan şeylere, tesadüflere inanıp, sabrı da ortak edinip yalnız geldiğimiz ve yine yalnız terkedeceğimiz bu yoldaki tüm patikaları denemek gerek Edward'ın Big Fish de düşünmeden o kestirme patikaya daldığı gibi..

hayal kırıklığı, ihanet, yaşamayan mı var. yaşıyoruz işte. ancak sabredeceksin. belanın ilk geldiği andaki SABIR önemlidir. üzenlerin umrunda bile değildir üzülenler. çıkarıları için nefes alırlar. hele bayanlar hepsi değil tabi ama çoğunluğu. o yüzden bırak nişanlansın dert etme evlensin üzülmemeye çlış. sen kendi hayatını kur. aile kur çocuk yap. onların yani karının ve çocuklarının dertlerini üstlen ve hayatı bunlar bitir çek ve git asıl ait olduğun yere.

diyeceğim o ki, bazı konularda doğuştan şanslı değilsek asgari ucretle gecinmeye çalısan aılenın cocukları olarak biraz kendimizi birşeylerden, hipnotize hayatlarımızdan, kendimizi kandırmacalardan sıyrılıp, planları boşverip, olmayacak kişilere bel bağlamayı, umut etmeyi bırakıp olduğu gibi hayatımıza çıkan fırsatları değerlendirerek yaşamak gerek.. ben devamı gelmesi mumkun olmayan bir kişi yüzünden bulunduğum şehir mekan beni bağlamazken bu şehirden ayrılmak istemediğimi farkettmiştim bir ara. ama olmayacak bir şey için beklemeleri oynayıp monotonlukla arkadaş olmaya gerek yok..

hocam az çok anlayabiliyorum seni. ama şu bir gerçek ki herkes kendi hayatını yaşıyor. hepimiz farklı kaderlerin oyuncularıyız. öncelikle hayırlı olsun, inşallah bu yolda başarıyla ilerlersin. eski davaları ise kapatıp fazla kurcalamamak gerektiği kanısındayım. unutamamış, anıların depreşmiş olabilirsin. şu anda bu duyguları yaşıyor olman senin hiç bir zaman mutluluğu tekrar bir başkasıyla yakalamayacağın anlamına da gelmiyor ;) hep birlikte ölmeyiz elbet. bence sabret ve işten sonra aşk hayatının da yola gireceği günü bekle ;) "kalp acısı geçmez, unutulmaz" derken bir anda bir yerde öyle bir şey olur ki "şimdiye kadar kendimi boşuna üzmüşüm" dersin ;) hayat bizim gelgitlerimiz sırasında akıp geçiyor ama taşlar kendi kendine yerine oturuyor. acılar gelip geçiyor, mutluluklar gelip geçiyor... hayat bu işte! bence biraz oluruna bırakıp yaşamayı bilmek lazım. herkes kendi yolunda mutlu olsun inşallah. ama unutma bu senin hayatın ve yalnız bir hakkın var;) hırslarımız, tüketişlerimiz, başarılarımız.. hepsi insan olmanın bir gereği. hayatımıza anlam katmanın peşinde değil miyiz?

evet zorlanacağım.. evet idare etmek zorunda kalacağım, erasmus donemımden bılıyorum cok cekeceğım, parasız kalacağım olsa da ek iş bulup çalışmak zorunda kalacağım belki ama artık ılersıı ıcın nolru benı ney ne kadar baglar aman donunce nolur o bu su dusnumuyor ylsy' e basvurup farklı bir ulkeye gitmeyı 2 yıl takılmayı sonra da nasıl sekil almam gerekıyorsa yıne fırsatları es gecmeyerek yasamayı düşünüyorum.. cunku umut etmekten, plan yapmaktan vazgectım.

dogru mu dıye soruyorum şimdi bunu okuyunca ama zaten artık dogru mu yanlıs mı dıye sorgulamadıgım bir kafayla bu kararı verdim ben.. inanın iyi geliyor boyle düşünmek.

merhaba, çok eski bir başlık ama yazmak istedim

"Düşmanın belini ÇALIŞARAK kırarsın" bu felsefeyle yaşadım ve de ölüme kadar da böyle gideceğim. Bu sözde 1959 da rahmetli olmuş olan dedemin dedesinin sözü.

çunku olecegiz, çunku dünyanın bı ucundaki de benim gibi Dante kurgusu bir dünyaya düşmüş bir insan, çünkü dünyanın herhangi bir kıtasındaki bir toprak parçası da üstüne ben basayım diye yaratılmış.. ne hayatlar, ne sanatlar, ne hazlar var kimbilir bir aşkta dahi karşılaşılamayacak.. belki de aşkı yanlış yerde yanlış şey de arıyoruz.. bunu bir insanda bulmak büyük şans, belkide hep yapmak isteğin bir meslekte, ya da cok farklı bir şey de bulacaksın aşkı buldugunda yaşayacağını sandığın hazzı..

yazmak istedim sadece,

bunları niye anlatıyorum..

hocam hakkında hayırlısı olsun, ben yine de artık bir araştırma görevlisi olduğunu okumuş olmaktan dolayı mutluyum. zamanla yoluna girer herşey inşallah ;)

sevgiler..

İyi geldi okudularım... Her gün "kaygılarımı\kaygılarımızı cesaretlendiren" başşlıklar arasında dolaşıyorum\dolaşıyoruz... Bu başlık ve yorumlar biraz ara verip düşünmemi sağladı... En iyisi de "benim adım atmam için yaratılmış toprakların" olduğunu düşünüp varlığımın sadece iş kaygısı içn olmadığını hissetmemdi...

" bizler ne çok çalışıyoruz. unutuyoruz, unuttukça çalışıyoruz. çalıştıkça üretiyoruz. ürettikçe başarılar geliyor, başardıkça hırslanıyoruz daha çok çalışıyor daha çok üretiyoruz. acaba çalıştıkça üretiyor muyuz, yoksa sadece kendimizi mi tüketiyoruz?"

bu manalara gelen cümlelerdi.. düşündüm.. düşündüm.. içinden çıkamadım. ilk defa böyle alakasız bir başlık açıp bişiler yazıyorum. umarum "şımarıklığımı" mazur görülür...

ben 2010 mezunuyum, sırf tez yazma, yükselme, bidaha tez yazma ve bidaha bidaha vs. gibi şeylerle zaten kısacık hayatımda muhattap olmak istemediğim için üni benim için en mantıklı ortam dememe rağmen üni. de kalmayı düşünmemiştim. okul sürsince çalıştığım işler ve aldığım eğitimlerden cesaret alıp dış ticaret istedim nitekim dilde iyi olmana bakıp ufak tefek eğitimlerle bile büyük kurumlar hemen kapı açmıyor size, bir kac aylık bu süreçte asıl para kazanılan ancak kurtlar sofrası olan ticaretten kurtardım kafayı ve yine üniye yöneldim maksat ögretim görevliligi, doktora filan düşünmüyorum şimdilik hala..

hersey planlı kafa rahat gibi artık değil mi tek şey amac için çalışmak.. sonra planlar yapıyorsun, para biriksin, evin olsun, rahat bir hayatın olsun.. ama hayat bu kadar basit ve uzun değil. görmeyince, yaşamayınca anlamıyorsun.. kurumumda 7 senelik çalışan evli cocuklu hoca arkadaşım ilk defa ev almaya kalkar ne kredi alabiliyor ne birikmiş para yetiyor.. ve paşa torunu değilseniz kimse de anne babasından dahi destek yaht kefillik dahi isteyemiyor sonra bakıyorsunki sen hayal alemindesin.. birilerini seversin yürümez, şans bile verebileceğin insan karşına yıllarca dahi çıkmayabilir.. herşey monoton.. bak defne öldü beklermiydin? yarın olmeyecegım ne malum? ya da yarın omurluk hayat arkadşımla çarpışmayacağım? tesadüflere inanıyorsan tabi..

uzun süredir bu foruma üyeyim. kendi halinde, saygı sınırlarını aşmadan mesajlarımı yazıyorum. aklıma birşeyler takılyor, dertlerime çare arıyorum. bildiğim bir konu var ise cevap vermeye çalışıyorum . 2 buçuk senedir işsizim . bugün itibariyle artık işsiz değilim. bir üniversitede araş. gör. kazandım. saatler önce aradılar ve atama yazınız gelmiştir bir an önce başlayn dediler. ne tesadüf ki, birkaç saat sonra hayatımda derin izler bırakmış eski bir kız arkadaşımın nişanlandığını öğrendim. resimlerinde öyle mutlu gözüküyordu ki.. sınıf arkadaşımdı.. ve o sınıfın 1. si bendim.. sonra kendme baktım.. öyle mutsuzdum ki.. kendime baktığımda düşündüğüm tek şey acaba ylsy 2010 la doktora için yurtdışına gidebelicek miyim? sorusu idi.. ilginç değil mi? uzun yıllar sonra onun mutluluğunu gördüğümde tek hissettiğim bu oldu.. ne özlem, ne kıskançlık... sadece yine kendim... düşünüyorum bu günü.. ben mutsuz.. o mutlu.. bir yanlış var diyorum. ama nerde bulamıyorum.. sonra ylsy ile ilgili yaptığım araştırmalarda hafızamda kalan bölük pörçük bir yazı geliyor hatırama.. tam olarak da hatırlayamıyorum.. ama şöyle birşeydi sanırım;