hangi semtte sayın hocam, beyazıtta mı?

eski kitapların havası, kokusu bambaşka gerçekten... gün görmüşlüğün, geçirmişliğin o sonbahar sarısı mazisinin bilmediğiniz anılarına götürüyor sizi.

ankara da sahaflar denince olgular sokak geliyor aklıma bir de zafer çarşısı.

Sahaflar için bir şeyler yapmalı! Elbette şehir sahafları ile taşra sahafları aynı kaynak zenginliğinde olamaz. Fakat bu durum değişebilemeli!

Bende ilimizdeki sahafçıya üyeyim sürekli kitap alıyorum.

Çocukluğumda belediye dükkanları vardı, küçücük yerleri vardı ve yaşlı amcalar otururdu başlarında. Kitaplar satılırdı oralarda; fakat hiçbiri yok, hatta o dükkanlarda yenilendi. Geçmiş silindi gitti, hafızamızda yer ettiği kadar kaldı maalesef..

Özetle her sahaf mekanı, o sahafı işleten şahsın karakterini, zihniyet yapısını, dünyaya karşı tavrı yansıtır. Sahaf büyük bir kütüphanedir.

Birde Adil İşhanı vardır Ankara'da. Ders kitaplarını pek bulamazsınız ama okunmuş kitapları içindeki yazılarla, küçük notlarla bulabilirsiniz. Geçmiş senelerde çıkan dergi sayılarını bulup oluşturduğunuz arşivi tamamlayabilirsiniz.

Postacılar artık sadece tebligat-kredi kartı ekstresi-ödeme emri-haciz-fatura dağıtır oldu. Buda hemen bir eski günler güzeldi dedirtiyor insana...

"Eski kitaba dokunmak, zamanda yolculuk gibi birşey". diyor, sahaf Lütfi BAYER. 1989'dan beri İstanbul'da sahaflık yapıyor. Babil Sahaf'ta çalışıyor.

hoşuma gidiyor herkesin okuduğu kitapları okumak içinden notlar çıkıyor, kitap ayarçları, kurumuş çiçekler :)))

Biz kitapları piyasanın tepkileri doğrultusunda değil, bizim seçkimiz doğrultusunda raflarımıza taşımaya gayret ettik. Yani okur değil benim seçkim önemli, sahaflığın genel özelliği de budur.

Türk Edebiyatı Dergisi Temmuz 2010 sayısında yer verilen bir sahaf.

Teşekkürler Uluda.. Beyazıt'taki Sahaflar Çarşısı, resimde de görüleceği gibi tarihi bir mekanda.. Beyazıt külliyesinin içinde. Görünen duvarlar Beyazıt Kütüphanesine ait. Dibinde bulunduğu çınar, bilinen iki Çınaraltı'ndan biri . Duvarların karşısında Beyazıt Camiinin iç avluya giriş kapısı var. Meydanda zaman zaman çay bahçesi açılıyor, zaman zaman düzenleme adı altında kapatılıyor. Sahaflar Çarşısına girişe daha 3-5 metre var.. ve aslında Sahaflarda daha çok yeni kitap var, kırtasiye ürünleri var.

Röportaj da -kitapların anlattığı- sorusuna Lütfi BAYER şöyle cevap veriyor

Elbette.. O isim sadece oraya aitmiş gibi geliyor bana, başka yere Sahaflar'ı yakıştıramıyorum..

böyle bir konu açılmışken herkes yaşadığı veya bildiği bazı şehirlerde ki sahafları söylese, kitap severler olarak faydalansak bu bilgilerden...

Sahaflar bence değerlerini yitirmemeli diye düşünüyorum...

Ali hocam asıl ben teşekkür ederim..

Birçok eski kitabı bulabilmek için tek alternatif sahaf.

kokusuyla havasıyla bambaşkadır özellikle olgunlar sokak. müdavimleri çoğunlukla öğrenciler olmakla birlikte okur yazar takımının sıklıkla uğradığı yerdir. kitap almasam da sırf havasını teneffüs etmek için her kızılay a gidişimde uğradığım sokak.

Sahaf olarak değerlendireceğim pek bir yer yok yaşadığım şehirde. Kitap aldığım bir yer var ama orasıda tam olarak sahaf değil. Eski basım kitaplar falan var ama böyle 40 yada 30 yıllık bir kitap çıkmaz sanırım.

-Ben yaptığım iş itibari ile 150-200-300 yıllık malzemelerle, kitaplarla birlikte oluyorum. Yani rafıma koyduğum bir kitap bana 300 yıl öncesinden birşeylersöylüyor, anlatıyor. Dolayısıyla buradan yola çıkarak şu anda basılan bir kitabın 300 yıl sonrasına birşey smyleyebile ihtimalini de düşünüyorum. Yani kitabın böyle maddi, zamansal imkanı, böyle bir potansiyeli var.

Memlekete gittikçe uğradığım sahafların bulunduğu sokak dar ve küçük olmasına rağmen bana her gidişimde huzur verir. Her dükkanın önünde kitaplar da sıralanmıştır çokça. Bir de yaşlıca bir amcamız vardır ki yıllardır aynı yerinde aynı işi yapar. Öğrenciliğim sırasında aradığım bir kitabı sormak için dükkanına girdiğimde yaptığı işi ne kadar benimsediğini, onun için işten ötesi olduğunu gördüm. Onunla biraz sohbet de ettim, o sırada gördüm ki dükkanda yok yok... Raf raf kitaplar, sayfaları sararmış onlarca cilt... Kendi kendime burayı keşfetmekle ne iyi ettim demiştim, hala aynı kanıdayım. Yaşlı amcayı son zamanlarda ziyaret edemedim ama kara kara da düşünüyorum; acaba ondan sonra bu işi bu kadar severek kim yapacak, yeri dolacak mı...

Ben çok sık uğrarım sahaflara hem arayanı hem soranıyım. Değer vermek yada vermemek insanların takdiri. Zengin kitaplarla donanmış sahaflar yok bulunduğum yerde ve ben buna üzülüyorum :( Ancak teknolojinin birçok değeri gölgede bırakmasına daha çok üzülüyorum :(

Konu başlığını görünce eklemek ve derginin bu sayısında, aldığım keyfi sizinlede paylaşmak istedim

O zamanlar siyahtı sakalı ve saçları.. Sahaflardaki kitaplar aklımızı almıştı ve oradaki kültürel yapı.. Memlekete geri döndüğümüzde bir çeşit üst insandık artık.. Sizin bir cümleniz bana o günleri anımsattı ve mavi gibi düşleri..

İki genç taşradan yola çıkarak kitapçı dükkanı açmak için doksanlı yıllarda İstanbul'a gittiğimizde tanışmıştım Hüseyin Avni Dede ile..

Sahaflar...

Elle özene bezene yazılmış bir mektubun kokusu ile eş değerdir bir kitabın kokusu, anlattıkları ve hissettirdikleri. Ama artık insanımız bu tür zevklerden yoksun. Mektup yazana deli diyorlar neredeyse. Artık bu gibi şeylerden tad almak yerine, bilgisayardan cep telefonundan alıyoruz. Halbuki bu kadar tüketim toplumu olmasak mektupta yazabiliriz, mailde atabiliriz. Bunları koruyabiliriz.

tüketim çağında yaşıyoruz ve ister istemez her değer bundan etkileniyor... bilinç bilinmesi gerekenlerin kapsamında olsa da, "tüketicilik" üzerine yoğunlaşmış.