bu değiş tokuşta zarar mı ettim diye..

yalnızlığı sevme pahasına

babamın köyüne gitseydik yine

Her çocuk çiçek; aynı zamanda bayrak! Orijin çocuk; yani, olanca saflığıyla, haysiyetiyle insan!

Bana bir hak verseler yani çocuk olabilsem eğer, gülmek için çok nedenim olurdu.. üstelik maskesiz gülebilirdim.. mutluluk nedir sorgulamadan mutlu olurdum.. meğer ne büyük bir lüksmüş çocukluk.. Şimdi ceza gibi, vergi gibi, boynumun borcu gibi bir yük sırtımda yetişkinlik.. geri dönüş yok, imkan yok..

Biz çocukken daha renkliydi hayat. Büyüdükçe unutmamamız gereken şeyler olduğunu öğrendik.

Bayraktaki hilal; ayın en güzel görünüşü ve zamanda aydınlığın sembolü. Bir yerlerden bir şeylerden aldığı ışığı, bir yerlere yansıtmanın bahtiyarlığında cömertliğin çehresi al bayrak. Asırlarca ibadetgahların sonsuzluğu kucaklama iddialarındaki minarelerinin şahadetleri arasındaki kubbelerini süslemiş bayrağın hilali? Ve bir tarih, cetler yaşamışlığının aziz hatırası olmuş. Kubbede Türk tarihinin çınlayan sesi.. Gök kubbenin tuvallere sığmayan maviliğine konan Türk busesi?

İnsana mutluluk muştularıyla yola çıkanlar, çocuk masumiyetini hedef göstermiş. Dünya çapında liderlik tahtına oturanlar da bidayette çocuk saflığına imrenmişler ve keskin nefeslerine katkı etmişler bu özlemi. Bu fısıltı, geniş yankılarla çiçek dekorluğunda taç olmuş fanilik devranında. Ve çocuk masumiyetinin dembedemliği sonsuzluk kervanının ruhu olmuş.

Çocuk masumiyeti; çiçek güzelliğiyle bezenip, bayrak milliliğiyle abideleşerek ebediyet yolculuğuna hazırlanır.

ben çocukluğumu

tüm çocuklar saf ve temizdir.

şimdi "sen" i tanıdım

ah çocukluğum

özler seni yüreğim

Büyüyünce anladım çocuk olmanın güzelliğini

Ve ben artık sadece her sabah gördüğüm çocuklarımla yaşayabiliyorum çocukluğumu.. artık bende hiç olmayacak çocukluğu onlarda arıyorum.. onların gözlerinde.. oluyorum.. bazen farkında bile değiller, artık onlarla mutlu oluyorum..

Bitmeyen oyunlarım vardı, en çok oynanan körebeydi.. belki de büyüdüğümüzde çok yapacağımız bir oyuna hazırlık yaptık bilmeden.. saklambaç da vardı.. anneannemin evinin arkasına saklanırdım hep.. saklandığım yeri diğerlerine söyleyen arkadaşım en büyük düşmanım olurdu.. ama sadece oyun bitene kadar?ve okuldan koşa koşa çıkışlar.. eve en önce kim varacak diye kolumdaki ve bacağımdaki düşmelerden kalma izler, hala en güzel izlerdir bendeki.. ve peşinden hemen ödevleri yapmalar, öyle ya vakit dar akşam ezanı okundumu evde olunacaktı..10 dakika bile olsa oynanabilecek en güzel oyunlarımı oynadım semtimde.. akşamları çat kapı gittiğim dayım.. en güzel tatlılar hep onun evinde olurdu.. bilirdim. üşendiğim zamanlarda da imdadıma koşan kırmızı bir bisikletim..

eğer sorsalar bana

Dalında güzel olan çiçek; tabiatın insanlara sunduğu katıksız sevgi olmuş.

Işık ışık, dalga dalga bayrağım,..?

?Yurt, dediler gölgesine,

Aslında o anlamda yazmamıştım.. Yani insanın çocuk yanı hep kalmalı içimizdeki çocuğu öldürmemeliyiz.. Bu anlamda yazmıştım..

Nihayet döne döne aynı noktaya vardım.? Şiirliğinde edebi olarak dillendirilir.

ve hatta

Yaşamak azap oldu

Ah bir çocuk olsaydım...

şimdi tek başıma zor sığıyorum

misketlerimle oynarken

çamurdan eşya yapıp, derede yüzseydik..

annemden habersiz arkadaşlarla dereye gitseydik

Çiçek, doğanın gönül incisi; bayrak, yurdun gönül incisi; çocuk, gönlün gönül incisi? Hepsi de incilerin birincisi. Hoş gönüllü, hoş özlü, hoş yüzlü, hoş sözlü insanlarda olması gerekenleri olanca orjinalliğiyle temsilleyenlerden üç varlık..

çocukken iki kişi oturduğumuz kapının eşiğine

amaçsız yere günlük tutarken

çocuk olsaydım, kolay unuturdum... çocuk kalabilen yüreklere ne mutlu...

yada olgun numarası yapıyor..

mahalledeki arkadaşımla değiş tokuş yapsaydım, ona elimdeki portakalı verip tokasını alsaydım, sonra uzun uzun düşünseydim

yalnızlıkla arkadaş oldum

Ah bir çocuk olsaydım. Okulu hep assaydım. Okumasaydım tarih kitaplarını. Bilmeseydim akan onca kanı. Tek mevsimin bahar olduğunu sansaydım Öğretmeselerdi yazın onca sıcağında, kışın acımasızca soğuğunda, sırf açlıktan çocukların ölebileceğini, gözüdoymaz büyükleri yüzünden.

Bir ipek dala astılar?

Göklerin al ve beyaz süsü: Bayrak, bayrağımız? Allığı, kanımız; aklığı, sütümüz.

bir ah çeker derinden, bir kez daha yeniden...

Milliliğin sembolü, bağımsızlığın teminatı.. Al renkli hakikat.

?Çocukken gün battı mı, bir köşede ağlardım;

Hep sabahçı oldum ben okulumda.. kardeşimle uyanma vakti anneme dediğimiz 5 kelimelik bir cümle olurdu hep :? nooolur annee beş dakika daha?

"sen" i tanımadan önce ben

Ayaklarını bastılar.? Öylesine öncelikli, öylesine yücelikli?

Böylece; bilinmeyen evvelden bugüne, tahmin edilemeyecek bir geleceğe sevgi mesajı terennüm edilip durulur olmuş, çiçeklerin dilinden? Ve denir ki; insanlar, bu hoş jest karşısında tabiatla olan kavgalarını unutmuşlar, yumuşatmışlar, çiçekle bütünleşerek dost olmuşlar. Saksılarda taşımışlar çiçekleri, evlerinin mahrem ve baş köşelerine..

büyümek yalnızlık mı yoksa yalnızlık büyümek mi!!

güzel "sen" i sevdim

Sonra sonra,

Fanilerin ulaşabileceği doruk ölümdeki yiğidin, yani şehidin son örtüsü.. Yiğitleri doğuran anaların gelinliği.. Çift renkli çiçekler gibi:

?Kız kardeşimin gelinliği, şehidimin son örtüsü,

Bunlardan en önemlisi çocuksu masumiyetimizdi. Ama bunu ilk önce unuttuk...

Ah bir çocuk olsaydım

Ve çocuk? Masumluğun, zafiyetsiz safiyetin bin bir şualı cıvıltısı.. Dini motif gördükte huşulanan, hissi motifte hüzünlenen, hareketli müzikte neşelenen su berraklığında minicik insan.. İnsan maketi. ?Çocuktan al haberi?nin orjinalliği.. İçinden geldiği gibi koşan, yapmacıksız coşan, katıksız sözü-özübirlik. Ne derler, nasıl görürler? zincirlerinden azade, yapmacıksız bir sevimlilik..

ertesi gün gözümü yine derede açsaydım..

Umutlarım yel oldu

Gözlerden kaçmış, ancak gözlere alem olması gereken bu detay;

insan büyüdükçe yalnız mı kalıyor ne?

ev dönüşü annem terlikle karşılasaydı, hissettiğim tek acı yine terlik acısı olsaydı..

Yaramazlıklar yapıp, nenemin arkasına sığınıp dokunulmazlık ilan etseydim.

Gözyaşlarım sel oldu

Ah bir çocuk olsaydım. İnanın ki hiç büyümezdim.

Çiçek güzelliğin, bayrak milliliğin,

Çocuklar denilince.. masumluk.. şeffaflık.. sıcaklık.. samimiyet.. yani bütün güzel düşünceleri hep çocuklarda görürüz yada o duyguları yaşarız ya.. bunların hiç ölmemesi için çocuk yanımızı asla unutmayalım ve içimizdeki çocuğu yaşatalım demek istemiştim..

anladımda insan çocuk olmalı sözünü duyunca aklıma hep yazdıklarım geliyor..

çocukluğunu yaşayamayan hep çocuk olarak kalıyor zaten..

Okudunuz ve fikirlerinizi paylaştınız için yine de çok tşkler..

ÇİÇEK, BAYRAK ve ÇOCUK

Çocuk olsaydım, kendime büyüyünce yaşayabileceğim bir dünya yapardım. Özlemlerin olmadığı, kaybedişlerin olmadığı bir dünya. Sevdiklerim sonsuz olsun isterdim.

alıntı

ah bir çocuk olsaydım ve hep öyle kalsaydım hiç büyümeseydim keşke... olandan bitenden haberim olmasaydı... dünyayı hep benim çocuk dünyam gibi tertemiz bilseydim... güven vardı dürüstlük saygı sevgi vardı benim dünyamda... yıktılar dağıttılar çocuk dünyamı... benide dünyalarına almak istiyorlar direniyorum... ben dünyamda mutluyum. dokunmayın bana...

?Kopardılar ayı gökten,

sadece yalnızlığı sevdim

ÇOCUK KALMANIN GÜZEL YANI NE DİYEBİLİRİM:)

misketlerimi özledim

Şimdi işe yetişme telaşları var ama?nooolur? diyebilecek yaşta değilim?diyemem..

Zevkin, inceliğin, asriliğin saf tezahürü olmuş çiçek. Gönül köprülerinin ritimli/ritimsiz, gel-gitlerini çiçek dekorlamış.

yağmurlarla ıslanmış şu gönlüm

yemeklerimi annem yaparken

Çocuk simgesi, masumiyetin..

yalanları hileleri art niyetleri olmadığından etraflarına neşe saçarlar.

Birbirleriyle ahenk çizgisinde bütünleşen üç varlık: Çiçek, bayrak ve çocuk?

İnsanla dost olmanın abideleşmesi dönemecinde ise aracı olmuş.