Sabahlara kadar okuduğumuz o kitapları

on tane arkadaşın olacağına, bir tane sağlam dostun olsun yeterli..

Pişmanlıklarla yoğrulmamalı...

Ben olduğum için bırakırsan beni,

Beni, bana sormadan yargılama!

Sağlam dostmu dediniz, zor ama imkansız değil. Bulursanızda sıkı sıkıya sarılınız.

Sevgiyle, saygıyla ve huzurla gel sokağıma...

Aynan olmalıyım...

Can sağ iken sarılmalı...

Öyle hisset ki, güvenle bakabileyim...

Muhabbeti varken, yokmuş gibi yapanla,

Senin işin bu değil!

Yoluna bas koymaya hazırım ya,

Ağladığında seninle birlikte oturup ağlarım...

Küçümsemeden, küfretmeden,

Mutlaka bir açıklama da beklemem senden, ama,

Yas da tutmam arkandan!

DOSTUM MUSUN?

Kuşları ürkütülmüş bir dal gibiydin, öylesine mahzun!

Kendisi olmaktan kaçmamalı!

Göz bakarken bakmalıyım sana...

Başkaları enayilik sayabilir,

Arkana hiç bakmadan, dönüp gidebilirsin...

Dost dediğin, Dostun yüreğinden geçeni bilmeli,

Bil ki, sensin diye seni bırakmam, ama,

Ve inanmamışsan, sakın rol yapma!

Her akşam bir mektup yazarım dağlar kadar

Yorulduğum zamanlarda,

Seni de dupduru isterim karşımda...

Unutalım mı şimdi kente indiğimiz o ilk günü

İnanmışsan bana, kimse çevirmesin seni yolundan!

Görmezden gelebilirim yanlışlarını...

Arkamdan şikayetlenme!

Hani bilirsin, esirgemem lafımı,

ahmet telli yi çok severim ama bu şiirini bilmiyordum gerçekten çok doğru noktalara değinmiş çok beğendim

Dost dediğin, Kara toprak gibi sadık kalabilmeli,

Kulak duyarken anlatılmalı...

Hem sakınmadan, mertçe...

Kendince küser barışır, kendi kendini yersin!

Dilediğimce sığınabilmeliyim koylarına...

Derdine ortak ararsan, koşarım...

Sen dostumdun benim gülünce güneşler açan

Dirime selam vermeyen,

Bedel mi?

Gözlerimin içine baka baka yaka silk benden!

Ölüme de fazla yaklaşmasın!

Dostsan, mevsimince yağ...

Sen, aslında aptal olmadığımı,

Hiç sevmediği halde, yılışıp durana sinir olurum!

Sevmem, ölenin ardından ağıt yakmayı!

belki bir yerlerde vardır öyle bir omuz, belki bir gün beni de bulur kimbilir...

Laf değil, icraat beklerim senden!

Haklıysam, yaşarken savun beni!

Dostsan,

Bunları dert bile etmem, ama,

Ne göklere çıkar beni, ne de yerin dibine sok!

Kayıp bir adresten geliyor sesin şimdi, üşüyorsun

UNUTMA DOSTUMSUN

Her yediğimiz aynı olmaz belki,

Dost dediğin, Dostunu karşılıksız sevmeli,

Seni bir çocuk kadar saf sevebilirim

Bulutlara rüzgara asarım suretini her akşam

Öyleyse, canın canımdır,

Her söylediğimi onaylaman şart değil...

Öyle bak ki, hislerini görebileyim...

Her an, tekrar tekrar hatırla!

Dil dönerken söylenmeli her şey...

UNUTMA!...

Geçip gidebilirsin, borçluluk hissetmeden...

Üçüncü şarkının ilk nakaratındaki gibi düşler. Kısa ama akılda bir yer edindiriyor kendine, ısrarla. Algının öze ulaştığı an gözlerinin rengini görüyorum. Sen... umarsız bir uykuda pembe arabasıyla oynayan küçük çocukların saflığı gibisin. O kadar temiz, o kadar morsun. Yüreğin balıklardan çok uzak bir tosbağanın akılsız yürekliliğini üstlenmiş, dört nala büyüyorsun, kabullenmeksizin yaşıyorsun. Eksik olmayan, gözyaşlarının daimi varlığı. Tek istediğinin yaslanıp ağlayabileceğin bir omuz olduğunu ben senden daha iyi biliyorum.. Adını bilmediğim bir mevsim gibi kokuyorsun. Yağmurun güzelliği ağaçların çiçeklerine konarken kar atıştırıyor inceden. Güneş taa oradan, yüreğinden geliyor. Ansız vurdumduymazlıkların içinde acı olarak dönüyor. Dünyanın bir çöp kutusuna girip, karışıp, her şeyin yok olup sonra tekrar başlaması tek dileğin oysa... Yalnızlık ömür boyu, bile bile karanlığı istiyorsun. Çiçekler sadece baharda açar. Bunu karanlıkta istesen de göremezsin. Omuzlarıma ihtiyacın var mı

arkadaş çok ama dost denilince orada biraz durup üzerine düşünmek lazım.

Soğuğuna, sıcağına, esip savurmana itiraz etmem,

Unutma dostumsun sen, neredeysen orada ölmek isterim!

herkesin taş gibi sağlam dosta ve arkadaşa ihtiyacı vardır:)

Yazdığım şiirlere yabancıyım, sokaklara yabancıyım

Kar aydınlığında yürüdüğümüz o yolları

Belki her çağırdığında gelemem fakat,

Yadırgayabilirsin beni,

Sevildiğimiz kadar değil...

Dostsan, ölmemi bekleme!

Bana karşı hiçbir mecburiyetin yok, korkma...

Biraz uzun olacak arkadaşlar kusura bakmayın ama dostluk üzerine çok sevdiğim için bu şiirleri buraya da atıyorum...

AHMET TELLİ

Anlamını yitiren bir şeyler mi var şimdilerde

Dost dediğin, Verecekse almadan vermeli,

Sabahlara kadar düşüncelerimizde yaşattığımız hayallerimizi

Yüzüne söyleyebilmeliyim her şeyi...

Sen de karşımda set olma!

Ve bir deli kadar art niyetsiz...

Dost dediğin, Yüreği kan ağlarken, dost için gülmeli,

Dayanmalısın en şiddetli fırtınalarıma...

Belki de çok geldi bunca talep...

Ödemeyeceksen çıkma yola!

Kandırmanı asla kabul edemem!

Her güldüğünde gülmeyi garanti edemesem de,

Başını da yollarımda isterim, unutma?

Dost musun?

Dünya yetmiyor bazen, bırakıp gidebilir miyim?

Her dakikamız birlikte geçmez...

Gitmeye davranırsam bir gün,

Kendisi olmaktan korkmamalı!

Ne şekil gelirse, öylece...

Uğruna seve seve hesabı şaşırırım...

Her yaptığımı beğenmen de gerekmez..

İçten pazarlık edersen, ancak kendine edersin..

Hayır!

Meşeler göğermiş diyorsun, varsın göğersin

Keşkelere meydan vermemeli hayatım,

Dost dediğin, Sığınacak yerin yoksa kucağını açabilmeli.

çok ihtiyacım var hemde benim o omza, ama sağlam, yıkılmayacak en küçük sarsıntıda ya da tam yaslandığım sırada kalkmak istemeyecek...

Seviyorsan, cimrilik etme, söyle!

Yiğit ol! Gerekirse yiğitçe azarla, çekinme!

Su oluyorum ipince, kendime sızıyorum

Sevebildiğimiz kadar değerliyiz...

Ve sakın beni aptal yerine koymaya kalkışma!

herkes arkdş olur ama dost olmak ve bulmak zordr. menfaat dünyası

Dostsan, rahatça eleştir, fikrini rahatça söyle, sıkılma!

Taşı delemiyor bir çığlık ve apansız

Senden, ille de bahar olmanı beklemem, ama,

Kışsan kar ol, güzsen yağmur...

Neyse, o olmalı insan...

Her akşam mektup yazarım dağlar kadar

yokluğunda özlememeliyim ben seni varlığında yanmalı hasret yangınlarım. ne yorgun sabahlarda nede durgun akşamlarda gelmemeliyim sana işte o zaman yanmalıyım. teninin kokusunu duymamalıyım deli poyrazlarda asude baharda almalıyım ruhunun gül kokularını. güneşle aramalıyım içimdeki evrenin dipsiz karanlıklarında ve bir yürek okyanusunda yakamoz gibi parlamalısın sönen gözlerimde. bilmeliyim yıldızımın beni biryerlerde izlediğini..

Her dediğini, her yaptığını hoş görürüm, ama,

Ben de herkes gibi insanım elbet,

Yaşarken yanımda ol!

Efkar da yakışırdı sana, ilk kadeh kekik kokardı

Hazırım tüm içtenliğimle konuşmaya, ama,

Sana fazla geldiğim ilk anda,

Benim zaten bir yerim var herkes gibi yer ile gök arasında...

Başkaları akılsızlığıma yorabilir,

Ve ben de seni tuhaf bulursam şaşırma...

Dinlenmek istediğinde, hiç düşünme, sana özel bir limanım,