onlar saklıyamazlar sonbahar agacları gıbı huzunlerını

Ah ruhumu dünyadan istediği yok da ah şu nefsimle mücadelesi onu yorar yoruldukça dünya dar gelir.. ah ruhum seni ney besler filize çiçeğe durdurur bilirimde ah şu nefsim bir ara ver her an tetikte zırhlı asker oldum uğraşma ruhumda bende nefes alalım az öte dur...

kalem işidir bu sarılık...

Sonra...

Aşk acısı mı?

Sonra bir hüzün geliverir, çöreklenir aniden.

neler söylediğini ise yalnız şairler duyabilir...

Maşallah ya, yine kalem ustaları konuşmuş, ne güzel konuşmuş. Yüreğinize sağlık :)

ha bugun ha yarın fark etmez dıye dusunenler cogunlukta olsada,

canlı yaprakların dallarından koparılmalarına alıstım...

Hiçbir izi kalmaz yılların, hiç uğramamıştır zaman.

bu yüzden rutubet kokar parmakları şairlerin...

yaklastıkca sonbahar...

kaç kalem eğilir o sayfanın önünde bilseniz

ıclerı dıslarından once doker yapraklarını...

Uzun zaman aynaya bakmasam ben bile tanıyamıyorum kendimi...

Ruh neyle beslenirde sararıp solar belki ölür...

İnsana en büyük kötülük kendisinden ruhun sararıp solması de öyle... Gamsız olmak gerekmiş bu dünyada ama sonradan da olmuyor işte, yaradılış...

daha seslı aglarlar mesela

Ne yapsan nafile, tutmuştur bir kere ellerinden ve yüreğinden,

gölgeler de konuşur

er yada gec dusecek olsada,

yorgunum yorgun ruhum yaşıma tezat geçiyor işte içi başka dışı başka denk düşer mi acaba irbirine diyerek...

Ruhumla bedenim yarış halindeler sararmak için..:(

sanırım kısa ve net cevabı şu erkekler hep çoçuktur ve bayanlar hep büyük en azından gözlemim bu yönde neden sence?

Coşturur, çocuklaşır hatta.

dalında guzel olanın koparılmasına...

damarlar içlerinde yazmaktan korktuğumuz ya da yok saydığımız ne kadar şiir varsa beyaz bir A4 kağıdına hapseder zihni...

Terkediliş mi?

nedense okur okumaz bennnnn diyesim geldi niye yaşa göre olgun olur ki bir insan neden hep olgun olmak zorundadır üstümüze atılmış sıfatlardan biri ama niye beni bulur bilmem ki

Demini alana kadar...

huzun yuklenmek ıcın,

ve kaç harfe diz çöker çaresizce...

Vakit, ruhun sararma vaktidir...

Karmaşalar mı?

Bence hiçbiri...

perdeler hep çekilidir

tavandaki çatlaklar da...

Şendir, her hareketi ve gönlü.

sebebi kalemdir...

ruhları bedenlerınden once sararır

Ta ki;

Ruhu ne sarartır?

Karabasanlar mı?

mum ışığının çemberinde geçer o çöl geceleri...

ama hayat dolu yaprakların kendılıgınden dusmelerını anlayamıyorum...

Bazen, bazı başlıklar o kadar güzel geliyor ki yazmak için tıklıyorum ama yazılanlara takılıyorum ve bu sözlerin üzerine artık bişey yazılmaz deyip çıkıyorum... :)

dusen hayat dolu her yaprak benı bıraz daha yalnızlastırıyor...

sonbahar agaclarının...

ruhumuzu yaşlandıran biz değiliz bize biçilmiş roller bütünü bence. Anne kavramı çok önemli sürekli ata erkil bir alt yapıyla yetiştirilen bireyler malesef bu süreci tetikliyor ve bu alt yapı içten içe bizi çürütüyor neden mesela bir olaya yaklaşırken aman alttan alalım yok sesimiz çıkmasın yok çok dikkat çekmeyelim der düşünürüz sebepleri hep bir adım geride tutulma öğretisi değil midir?

Bedenle uyumludur bazen ruh,

ve her muhabbet ruhunu taşıyamayan bedenlerin teslimiyetidir damar içlerine...

Tek sebep, aynadaki kainatta, kendi suretini göremeyecek kadar hipermetropi olmaktır...

yapragın kaderı dusmek olsada,

ve mum ışığı konuşur...

Ruhum açtı aradaki farkı ama bedenim birden atak yapacak gibi; panik ataklar öyle gösteriyor...

bu yüzden güneşte gözleri kamaşır...

ıcı dısı bırdır cocukların

Ruhumun bedenimden önce sararacağını sanmıyorum. Değil sararmak kurusa bile bedenim, eminim ruhum yemyeşil ayakta kalacak. ;)))

engel olmaktan coktan vazgectım ustelık,

İhanet mi?

Ruh sararır mı?

aynalarda kendimi göremiyorum yıllardır. yaşlanmış biri bakıyor ordan bana. ruhum çok yavaş büyüyor galiba...

Ruh sararması mı? İnsanın sararacak ya da sararmış da olsa bir ruhu olması ne güzel.

Yüzdeki her tebessüm, mutluluk emaresi, ruha yansır,