Köy öğretmenleri yine yollara düştüler.

Mevsimleden nefti bir sonbahar akşamıydı yüreğime ses verip sırtıma vurduğum valizimle düştüğüm yollara. Anadolu?yu geçiyorum bir baştan diğer başa.. Kıraç toprakların akşamlarını seyrediyorum alıp giden gözlerimden. Sıra sıra dizilmiş Toroslar?ı aşıyorum, bir de rüzgarın sessizliğini dinliyorum uzayıp giden kavak ağaçlarının yeşil hışırtısında. Sessiz ve suskun Fırat?ı geçiyorum korkulu bir sevinçle ve göz göze geldim işte bu suyun yuttuğu gencecik bedenlerle.

Akıncılar İ. Ö. Okulu Kahta Adıyaman

İbrahim KAYA

Bir köy yerinde, hem de yaşamaya dair her şeyden mahrum bu köyde, akşamın gelişini bekliyorum ilk kez yalnızken. Karanlık, bir fırtına gibi yayılıyor bu akşam, neden böyle ıssız bu köy, bu lojman ve böyle yalnız ve böyle karanlıklarda kaç kez güneşi bekleyeceğim, kaç kez böyle sabırsız. Sonra bir okul, bir köy ve birkaç kocaman yürek olduk bu yerde. An oldu iki damla yaş oldum, gevrek bir çocuğun öksüz kalan gözlerinde. An oldu sessiz bir türkü oldum tenha bir köşede dillerde. Sarı saçlarda bir rüzgardım, estim şöyle püfür püfür. Öğrenilen ilk hece ben, gözlerdeydim kömür kömür.

çok güzel bir yazı olmuş. elinize yüreğinize sağlık

Bir gece yine gözlerimde uyku yok, penceredeyim tıpkı uykusuz kaldığım her gece. Karcadağ?dan savuruyordu yine rüzgar, ekin tarlaları birer deniz dalgası, rüzgara kaşı tarumar. Ay ışığında akrebin dansını görmüştüm o an. Deliğinde tarla faresi, kovuğunda yavrulayan kuş bağırtısı yankılanıyordu bu derin gecede. Avcı uzaktan bakıyordu gözlerime. Burası benimdir dercesine. Sonra görmüştüm ilk kez bu kocaman, bu yılan ki, tüyler ürperten.

hocam köyde özellilede doğunu n dağ köyünde görev yapmdıysanız bunları düşünmeniz çok kolay

Öğretmenin yolu her gün düşer bu yollara ama siz sadece bir defa onun yoluna düşmeyin!

İlkin sınıfa giriyorum taze bir öğretmen edasıyla ve yıkık dökük duvarlara dalıyor gözlerim, yanarım, yanarım şimdi parçalanmış ve elden avuçtan kayıp giden taptaze hayallerime. Lojman, bir sürüngenler yuvası, öğreniyorum artık bu yerde yaşamak, yaşayabilmek ve yüreğini ortaya koyabilmektir asıl mesele.

geçmiş olsun berfin hocam.

Geride bıraktıklarım yaşıyor zaten içimde, orada kalanlar ise taşıyor, taşıyor durmuyor bende?

Anadolu?da her gece bin bir bilmece ve geceyi saran yılanın avına yaklaşmasıdır sinsice.

Çok teşekkür ederim uğursa hocam.

-her gün bekleriz!

Köyde görev yapmadan yorum yapsam haklısınız ama davulun sesi yakındayken de hoş geliyordu emin olun!!

Sadece köy öğretmenleri mi? Memleketinden uzak görev yapan bütün öğretmenler, çalışanlar yollarda. Allah hepimizin yardımcısı olsun.

Sayın karayip korsanı

Akşam karanlığının korkunç yalnızlığında alıyorum soluğu, ıssız ve soğuk bir dağ köyü ortasında. Yabancılığıma saldıran köpeklere aldırış etmeyenlere şaşırmışlığım oldu önce, sonra Anadolu?da misafiri karşılayan köyde ipe sapa gelmez köpekler oluyor ilkin dediler. Dost düşman iyice bilinsin diye. Sonra tanınamazlığın içinde çöken hayallerimin acısı vuruyordu gencecik yüreğime. Ağlamak olmaz diyordum bu yerde ve yoksulluğun yüzlere yansıttığı ağır çizgilere dalıp dalıp düşünmek, vakit kaybetmek olmaz artık diyordum kendi kendime..

köy belki zor ve çok emek istiyor ama arkadaş ortamı güzelse en güzel anılarda o köylerde yaşanıyor...

evet öğretmenlk okurken böyle bi anlaşma yapmadık ama benm görüdüğüm köyler dağda bayırdada olsa böyle deildi. emin olun ki oralarda çalışan öğretmenler de yapabileceklerinin en iyiysini yapıyorlardr

Güneşte yıkanıyorum şimdi ve isminden öte hiçbir şeyinin bilinmediği okuluma yaklaşıyorum ağır adımlarla. Okula yaklaştıkça nedense içimde bir ürperti ve buralarda kaderine terkedilmiş bir okul, okul demeye bin şahit bir yıkıntı.

Köyden gideceğim günü iple çekiyorum. Benim için ne zaman gelecek ayrılık vakti?

İşte beş yıl böyle geçti ve günü geldi ayrılık damlaları birikti yürekte. Ayrılmam gerekti bu yerden..

Allah hepsine kolaylık versin.

"Vakit yok, bu çocukların o içimi ısıtan bakışlarıyla tanışmalıyım tez elden" derken, bir gerçeği daha öğreniyorum sulak yurdumun şarıl şarıl boşa akan suları düşüyor aklıma. Köyde su yokmuş, dizlerimin bağı çözülmüş işte en zoru bu demiştim. Evet, her şeyi kabullenmiştim ve evet her şeye tamam demiştim ama bağıra bağıra?hayır olamaz? dediğim gün gibi aklımda. Suyun olmadığını anlayınca ve güneşin kavurduğu suya hasret bu dudaklarımın bilmem kaç yıl, susuz bir hayat süreceğini düşününce.

Bayan Öğretmen köyde olmuyor hele birde doguda ise bende şanlıurfanın ilçesinin köyündeyim ulaşım zor sıkıntı çok yol yok çok zorlanıyorum 3. yılım :))

Köylerde görev yapan öğretmen arkadaşlarımızın üzerine düşen görevi en güzel şekillerde yaptıklarından hiç şüphem yok. Öğretmenlik asıl oralarda kutsallık kazanıyor bence...

En çok düğün gecelerinde ağlardım sebepsiz sevmelere. Belki de bir umuttum ama çabalarım nafile. Bu coğrafyada yasaklıdır aşk, bildiğim alev alev bir sızıdır gizlenmiştir yürekte. Bazen bir ırmaktım durmaksızın akardım. Bazen bir ağıttım, kanlı bıçaklı, yere düşen yiğide. Bazen bir öğrenciydim, okur okur severdim, bazen de inceden bir kaval, koyun güden ellerde?.

Akşam karanlığında, kimsesizliğin içinde kimse olmak yeter derken, bir kağnı arabasının kulakları delen cızırtısı giriyordu yalnızlığımın içine. Kağnıyı süren bin yıllık çile ve çileyi uğraş bilen bir yaşlı adam, yaklaştı, yaklaşıyor ama nerede? Önce öğretmen olduğumu anlatmalıydım ona, ya da kanıtlamalı bu ıssız gecede. Gecede bir sessizlik, bir sessizlik dışarı çıkma uğruna tarla faresi çıldırıyordu deliğinde.

sınır köyünde iki yıl görev yaptım. Diyebilirim ki öğretmenliğimin en zor şartlarda ama bir o kadar da güzel günlerini orada yaşadım. Şu an köyde görev yapan ve bir an önce tayinlerinin çıkmasını isteyen arkadaşlar ;inanın bulunduğunuz köyden ayrılınca insan özlüyor köyü..

defnee eğer tanıdığım defneeysen köyde olmak iyidir arkadaşım :))))

Anadolu kadınını seyrediyorum Harran Ovası?nın uçsuz bucaksız altın sarısında, gölgelerinde ise uzanan adamları, yüzümde bir tebessüm, bir öfke, akıp giden otobüste. Her şey gülümsüyor gibi bana ve ben, bu yolun bilindik yolcusuyum, ben Anadolu kadar saf ve Anadolu kadar temiz yüreklilerin aşığıyım. Koşar adım varayım, varayım da seveyim diyorum, kocaman dünyada sevilecek ne varsa.

Sabahın o içime doğan berrak güneşiyle uyanıyorum ilk kez. Memleketim gibi kokuyor her yer, kalabalık kentlerin duman kokan havasına inat ve buralarda bin ömre bedeldir, toprak damlı evlerde kaymak tutan yoğurda kaşık sallamak.

davulun sesi uzaktan hoş gelir. kurtulup gidince çektiğiniz sıkıntılar anı adını alıyor. bırakın polyannacılık oynamayı. hem ben şunu anlamıyorum insanlar bu dağ başına nasıl ev yapabilmişler pesss ya.

Sağolun sayın editörüm sakarya_54. Dün gece yoldan geldim ben de. Ayrıca iki gün önce okulun giriş merdiveninden inerken çok kötü bir şekide düştüm :) Elim mosmor oldu. Şükür kolumu kırmadım :)

Öğretmenlik biraz da tüm sevdiklerini geride bırakıp yepyeni umutlar için hiç düşünmeden yola düşmektir. Yorumlarınız için teşekkürler

Öğretmenlik mesleğini seçerken büyük şehirlerde görev yapacaksınız, ilgili aile çocuklarını okutacaksınız, her türlü kolaylık size sunulacak diye bir anlaşma mı yaptınız bilmiyorum ama Türkiye şartları böyle.. dağda da ev var bayırda da. Bize düşen durumdan şikayet etmek değil, mevcut imkanlarda en iyi görevi yapmaktır öyle değil mi?