ANONİM...

Har daim güle gönül vermek yakışır.

gül benim bülbül sen

bülbül ne eyler gülsüz

Yıllar yılı aşkını arayan bir bülbülüm,

Benim derdim bana yeter

. Bahçenin birinde bir kırmızı gül vardı. Ne var ki, eşsiz güzelliğine rağmen tomurcuk olduğu günden beri kendini sıradan bir `ot` sanıyordu. Gülün bu zannı, zaman içerisinde bir kabullenişe dönüşmüş, gül mevsimi gelip de bütün güzelliğiyle etrafa türlü renkler ve kokular saldığı günlerde bile devam etmişti.

Bülbüle gülün aşkıyla ölmek yakışır.

bülün adı çıkmış güle feryadıyla

Gülmesede gülü bülbüle

bülbül daim ağlar gül için

diyerek kalbini gülünün dikenine batırdı ve oracıkta öldü. O an, gül, onu tekrar hayata döndürmek için uğraşsa da nafileydi, çünkü kendisinin bir gül olduğunu anlaması, çok sevdiği bülbülünün hayatına mal olmuştu.

Gülü bülbüle, bülbülü güle

Haydi gülüm gülüver de, gülü vereyim.

Duyan anlar vefasını...

kanını akıtıp gider...

yine hasretini çekerdim...

Yüreğine toroslardan çığ düştü,

Yakıştırmışışlar birbirlerine

Çok geçmeden bülbül, aşkını haykırdı gülün güzel ve mahcup yüzüne bakarak... Gül, içinde ilk defa rastladığı ve anlam veremediği kıpırtıya rağmen bülbülün aşkına ve vuslat arzusuna çok şaşırmıştı. Öyle ya?... Güle aşkıyla meşhur bülbülün kendisi gibi bir `ot`la ne işi olabilirdi? Hayır, hayır... Bülbül yanılıyor olmalıydı. Kendisi gül olamazdı.

Olurum bu aşkın seyriyle bitap..

"Açmam" diyemez gül bile,

Haydi uzat dikenini, işte burda yüreğim,

Bir gül için can evinden tutuştu,

"Bir demet reyhan verseler bülbüle

Derdi derde katma bülbül

"Bülbül'ün dili on nağme okusa, onu da gül yüzüne.

tek o sevmektedir güya

Sevgisi gelince dile,

Gülün hali ya kim bile

Koklamaz onu yine gider dikenli bir güle."

Bizim bahçedeki güle

ben bülbülü buldum

-Ben gül değil, sıradan bir otum, sense güle olan aşkını şiirlerle, şarkılarla ve nice efsanelerle anlatmakla meşhur bir bülbül... Beni nasıl seversin? diye sesleniyordu sürekli bülbüle... Bülbül, güle aşkla bakıp konuştu:

onsuz goncası patlamaz

"Bülbül her mevsim;gül, bir mevsim... Gül bir mevsim açsa da, bülbüle sorsan, kokusu her mevsim..."

Artık senle doldu bak gecelerim, gündüzüm.

Mevsimlerin güzü göstermesine yakın günlerde bahçeye bir bülbül girdi. Bülbül, adeta kabuğuna sığınmış bir inci tanesi gibi gül olduğunu unutup kendini saklamış gülü daha ilk gördüğünde yıllardır aradığı şeyi bulduğunu hissetti. Kalbi çarptı, içi titredi. Daha önce hiç öyle olmadığı için ruhuna işlenmiş aşkı ilk görüşte tanımıştı. Yıllardır aradığı işte oradaydı.

Benim kadar yaslımısın

Fuzuli

Gül, su ile büyür ve susuz olamaz. Ancak efsaneye göre o, su ihtiyacını genellikle bülbülün kanıyla karşılamaktadır. Öyle ki çılgın aşıkı bülbül nağmeleriyle kendinden geçerken gül de naz uykusundan uyanıp onun kanını içiverir. Bilindiği gibi goncanın açılması için bülbülün bütün gece boyunca aşk neşidelerine devam etmesi gerekir. Gül, aşıkının kendisi uğruna ne kadar fedakarlık yapabildiğini görmek için önce dallarına konmasına izin verir, sonra da onun mestliğinden yararlanarak dikenlerini batırıp bağrını kanatır. Böylece bülbülün kanı, gülün dikenlerine sızıp goncaya ulaşır ve ona renk katar. Güle kırmızı rengini veren de zaten bülbülün aşk için akıttığı bu kandır. Yoksa gülde bu kırmızı güzellik olmazdı.

Bülbülse içinde yıllardır usul usul yanan ateşin sahibini bulmanın o engin coşkusuyla şakıyor, tekrar tekrar güle olan aşkını ve vuslat arzusunu haykırıyordu güle ve bütün dünyaya...

Dilinde nale, cümle alem ilm-i aşkı dinledi...

Bülbüllerin aslımısın

bir ilahi vardı en sevdiğim dörtlüğü şuydu

karlı dağları mı aştın

bülbül onu sevdiği içindir,

İnsan zoru seviyor değil mi ladym...:)

Bülbül kararını vermişti. Her ne pahasına olursa olsun güle olan aşkını ve daha da önemlisi gülün, onun içini aşkla dolduran hakiki bir gül olduğunu ona ispat edecekti. Aşkı bulunca söylemek yakışır.

Bu konuya uygun bir şiirimi paylaşmak isterim sizlerle...

Bir dert de sen katma bülbül

Yangınımı söndürmedi kar benim...

Bülbül cevreyleme güle yazıktır. :))

Günler hızla geçiyordu. İlk günlerdeki gülün bülbüle olan ve tarifini yapamadığı ilgisi ve sevgisi, azalmak üzereydi. Gül için, kendisini sıradan bir ot olarak görmek kolay geliyordu belki de... Aşk, kişisel sorumluluk gerektiriyordu, bir ot olarak hissetmeden, düşünmeden kısaca bir armağan gibi sunulan hayatı gerektiği gibi yaşamadan geçirmek ve hatta belki de baştan savmak varken... Ama ya bir gülse ve bunun farkına ancak solduktan sonra varırsa yaşamadan, gül olmanın hakkını vermeden geçip giden günler, yüreğine bir hançer olup saplanmayacaklar mıydı? Yüreği, gel-gitler içinde yüzüyordu.

Tanışıp uzun uzun konuştular. İlk günlerde gül şaşkındı. ?Gül olmadığım halde bu bülbülü neden sevdim? diye geçiyordu içinden... Ama yanlış ta olsa yılların kabullenişini değiştiremiyordu. Herşeye rağmen içine?acaba ben gül müyüm? sorusu da düşmüştü.

derin ırmaklar mı geçtin

El atıp dalaşma bülbül

İhsan edip gönlüme bir nur hal-i nigah eylesen.

kanmayın! gül, bülbülsüz yapamaz

?Gül-Bülbül? Hikayesi

Kafeslerde beslimisin

gonca, açılıp güzelliğini sersin

boynunu büküp bekler

yine seni severdim

güldüm bülbülü buldum

Bülbül, çaresizdi. Gülünün, içinde yanan ateşi paylaşmak yerine söndürmek için üzerine su dökme telaşı, onu yaralıyordu. Zira bu gayretin beyhude olduğunu, ateşi söndürmenin bülbülün bülbüllüğünü yok etmek demek olduğunu, gül, bilmiyordu.

Bülbül güle meyletti, gönlünde melal ile inledi

Bir otu nasıl sever, söylesene ey gülüm!

Yunus Emre

gül, gül olmasını bülbüle borçludur

kulağına imkansız sevdalar fısıldadığı içindir...

Rabbin bana bir emaneti varsa, o da sensin..."

"Solsan da sararsan yine gül pembe dehensin.

Gül, telaşa kapılmıştı. Gül olduğuna dair işaretler çoğalmıştı ama aniden ortaya çıkan bu durum kendisini tedirgin ediyordu. İçindeki türlü şüphelere rağmen:

gül neyler bülbülsüz

artık kana doydum

gülün umrunda değildir bu rüya

bekler ki gelsin başucunda inlesin

Bülbül benim lisanımla ötüştü,

niçin ağlarsın ey bülbül...

Lakin gül'e sorsan, okunan bir tek nağme...

yarinden ayrı mı düştün

gül, gülüyorsa bülbül ağladığı için

geç kaldım soldum...

Şir mi nedir, söz nedir, gazel nedir hal-i gül?

Gülü vermen için gülü vermem mi gerek

Bu güzellikleri yazanların yürekleri ne güzel, ne geniş, ne hoş kokularla doluymuş. Anlatması bile zor.

Gül ile bülbül beni eyler harap

duyulmamış şarkıları birleştirir gözyaşıyla

gül rengarenk açmışsa seher vakti

Ötme bülbül ötme bülbül

Aşık olunca bülbüle,

cihana bir daha gelsem

söylesin gönül titreten nağmelerini

Bülbül şarkı söyler gülüne

Bilirim aşıksın güle

Bülbül'ün gül yüzüne okuduğu, gül için doyumsuz."

Gül ile bülbül deyince hemen aklıma bir efsane gelir paylaşmadan yapamam:))

gül, güzelse bülbül peşinde olduğundan

Gülü sevmek için yaratılmış yüreğim,