devrim yapıyorum

Tüm bunları yaşarken beynin ve yüreğin, yani sen "göreceli konforuna" yenik düşerek, kendini gerçekleştirme yerine, sana sahte mazeretler üretmesine izin veriyorsa;

yazmaktan vazgeçiyorum

Kendini yani yaşadığını, kendine yani yaşadığına acımadan eleştirebilip," artık yeter" diyerek iradi olarak ruhundaki dönüşümü başlattığın an devrimcidir...

can sıkıntısının oyalanmanın, avuntular bulmanın hafifliğinde seyretmesinden de ilave can sıkıntısı yaratmasından..

aynı muhabbet içerikli arkadaş buluşmalarına bahaneler bulup eve tıkınmaktan, artık keyif vermediği halde aynı siteyi defalarca açıp kapamaktan, bu şehirden ayrılmama az kaldı deyip, aslında gideceğin yere heyecan duymamaktan...

benimki çok sabit.

Çünkü korkaklığınla yüzleşirsin içinden... Kimse bilmese de sen kendini biliyorsundur artık...

can sıkıntısı esnasında icad ettiğin her yeni oyun, kendi devrimine kaldırım taşı döşer. yoksa devrimi bütün cihanda yapmak zorunda da değilsin yani. zaten tüm cihanda bir devrim için kendinden vazgeçmen gerekir ki bence bu hiç de devrimci değil. ;)

Evet, "can sıkıntısı" devrimcidir, bir yerden sonra insanı üretime yöneltir... Varoluşçu akımın iki önemli isminde, Sartre ve Camus'ün yapıtlarında bu duygunun izlerini görebilirsiniz...

O zaman can sıkıntısı da devrimcidir...

vazgeçişin kendisidir..!

can sıkıntısı

bir önceki mesajda arkadaşın yazdığı gibi devrim değil, atalet doğuyor.

Can sıkıntısı yine devrimcidir,

Aynı şehirde aynı mekanları defalarca dolaşmaktan,

uzun uzadıya yazılıp açıklanacak bir cümle;

seni hangi gezegenden attılar diye boşuna sormuyorlar demekki:)

kişiye devrim yaptıran sıkıntılar da vardır tabii ve makbul olan da budur. yoksa boş işkence...

Can sıkıntısı her halükarda devrimcidir:)

can sıkıntısı yapabilirsen devrime, altından kalkamazsan çöküşe götürür. ama en çok seçileni ya da yaşanan hali, onu müzminleştirerek bir yaşama alışkanlığı haline getirmektir ki buna psikiyatride distimi, dinde gaflet ve fizikte atalet denir.