Mesela "Babam ve Oğlum" Fikret KUŞKAN nedeniyle mi, yoksa Çağan IRMAK nedeniyle mi, etkileyici benim için bu önemli. Bütün filmleri ağlatır genellemesine ben pek katılmıyorum.

Bunu nasıl yapıyor bilemiyorum, ama kalbimize o hançeri sokuveriyor.

Sokmakla kalmayıp içerde bir güzel çeviriyor, bütün iç organlarımız birbirine giriyor.

Issız Adam da öyle oldu: Hiç ağlayacağımı sandığım anda gözyaşlarıyla doldum.

?Mustafa Hakkında Her Şey?, ?Çemberimde Gül Oya? dizisi, ?Babam ve Oğlum?, ?Ulak?, ve nihayet?Issız Adam?, Irmak?ın, senaryo dilini, kurguyu, anlatımını ve görselini giderek daha yüksek çıtaya eriştirdiği yapıtları.

Sizi bilmem, ama ben her Çağan Irmak filminde ağlıyorum.

Bilenler bilir, Irmak?ın ilk filmlerinden biri ATV için çektiği?Çilekli Pasta? idi. Issız Adam?ın daha az cesur olanı olarak nitelendirilebilecek bu film, Irmak?ın ismini ilk gördüğüm filmdi. Film; kendi pastanesi olan bir pastacının bir TV yıldızına olan aşkını anlatıyordu. Masum, dokunaklı ve mütevazi bir aşk hikayesi idi.

Issız Adam?da ise ilk bir saat, aha bu kez ağlamayacağım dedim.

Ben hepsinde ağladım.

Günahlarımıza...

Final sahnesi yıktı geçti beni.

Film bittiğinde ağlamaktan helak olmuş haldeydim.

Genelde öyle oluyor zaten; Irmak?ın filmlerinde ne zaman ağladığınızı fark etmiyorsunuz.

Filme değil, kendimize ağlıyoruz.

Çemberimde gül oya?da her bölümde ağlardım.

İşin sırrı sanırım, sizi sahnenin içerisine alması: bir laf geçiyor ve siz kendi geçmişinize akıp gidiyorsunuz, artık film sürüyor, ama siz kendi filminizi seyrediyorsunuz.

Ada o kanepede otururken ben de kendi çocukluğumun kanepesine gittim.

Bir bakmışsınız yanaklar şıpır şıpır olmuş.

Babamın sesi, annemin gülüşü...

Evimin kokusu geldi burnuma.

Geçmişimize, masumiyetimize, günahsızlığımıza...