Topluluk karşısında hazırlıksız konuşmalar yapmak hele de bilgi sahibi olmadığımız konuda elbette çok zor. Fakat burada önemli olan korkuların üzerine gitmek olmalıdır. İnanın en zor an konuşmaya başlamak, sonrası o kadar kolay ki buna siz bile inanamıyorsunuz sonrasında. Tabi şu da var bu konuşmalara ilk başladığımız zamanlarda önceden mutlaka hazırlık yapmak ve mümkünse küçük notlarınızı elinizin altında bir yerde bulundurmak gerekecektir. Arasıra bakın, korkmayın kimse sizi kopya çektiğiniz için suçlamaz:)

Özellikle de mikrofonlu konuşmalar benim için bayağı sıkıntı verici.

Uzun cümleler kurarken takılmalarım oluyor.

Aynı dert bende de var. Hatta tam olarak sizin anlattığınız şekilde sayın hocam. Zamanında bir okul dergisi için yazdığım merhum arkadaşımla ilgili yazıyı onun için hazırladığımız anma programında okumam istenmişti. Fakat bundan şiddetle kaçındım. Ve benim yazdığım yazıyı ben orada hazır bulunduğum halde başka bir arkadaşım okudu. Çünkü gerçekten tanıdık tanımadık bir topluluğun önüne çıktığım zaman maalesef sıkıntıya giriyorum.

Şimdi düşünüyorum da artık bu sorunun çözüm zamanı da geldi. Artık mikrofonu elime alıp susmamak üzere konuşmaya başlamak istiyorum.:) Her fırsatı değerlendireceğim bu konuda. Başka çıkar yolum yok gibi:(

Hitabet bol bol okuma ve pratik işidir başka bir şey değil.

Aynı meseleden ben de muzdaribim. Ve yukarıda bazı arkadaşalrın anlattığı gibi; tanıdıklarımın, samimi olduklarımın karşışında değil de, tanımadıklarımın karşısında konuşurken çekingen davranıyorum. Bunun da kendimize güvenden geçeceğini biliyorum. Lakin, çevremize güven duymadan o çevrede kendimize güvenden bahsedemeyiz. Toplumsal farklılıklarımızın sivrileştirildiği ortamlarda da çevremize güven zor gelişiyor.

Hatiplik, edebi bir dilden ve üsluptan geçiyor. Hatiplik bağırıp çağırmakla ya da iyi bir diksiyonla olmuyor. Bir konuşmacı bilinçaltındaki bilgi birikimini, düşünce sağlamlığını konuşmaya aktardığında su gibi akıp gider. Elbette hatipliğin özel durumları var, deneyim ister. Lakin deneyim de bir başına yetmiyor. Çünkü bilgi ile kendisini donandırmayan, beslenmeyen bir kişinin zaman içinde konuşmaları yavanlaşıyor.

Topluluk önünde konuşacaksam acaip derecede heyecanlanıyorum.

Kaygıyı yenmenin yolu üzerine gitmektir.. Eh bu fayda sağlamıyorsa zaman içerisinde,,,, bazı tansiyon ilaçları var onlara başvuracaksınız..

NOT:. Her durumda ve ortamda konuşabilmek gibi bir yeteneğe sahip olmakta insanın başına olmadık işler açabiliyor.:)

mezuniyet günü diploma töreninde bölüm başkanımız konuşmayı benim yapmam konusunda çok ısrarcı davranmıştı. Öncelikle gurur duydum. Ancak ne kadar kendinize güvenirseniz güvenin yaprak gibi titriyor insan böyle durumlarda. Allahtan bölüm birincisi değildim. Huysuz bi doçent konuşmayı bölüm birincisinin yapması gerektiği yönünde baskı yapınca konuşmayı yapmaktan yırttım:)

Doğru söylemişsin @su bazen işler tersine de dönebiliyor. Nasılsa sen bu işi güzel yapıyorsun diyerek ortada kalabiliyorsun. Lisede hitabet dersi alırken hocamız ayna karşısında çalışmamızı isteyince gülmüştük ama çok faydasını gördük. Sesli, tane tane, bol tekrar, tiyatro çalışır gibi derdi. Edebiyat hocamızda radyo dinlememizi O zaman sınırlı sayıdaki Türkçeyi güzel konuşan spikerlerden bir şeyler kapmamızı önerirdi. Sonuç öğrencilerinden birini yani beni üni. de koca salonda tek başına monolog oynayacak hale getirmişlerdi. Daha ne olsun:)

İnsanlar hangi olay karşışında ne kadar kaygı duyuyor ölçeğini uygulamışlar 1. sırada Topluluk önünde konuşmak olarak çıkmış..

Aslında işin uzmanından heyacanımızı yenmenin yollarını bulmalıyız diye düşünüyorum.

Kendi durumum açısından konuşmam gerekirse daha önce sosyal fobi ile ilgili bir tedavi süreci geçirdim. Durumum çok daha karmaşık ve zordu. Diyebilirim ki bu tedavi sonrası birçok sıkıntımdan kurtuldum. Eskiden güvensiz ve içine kapanık biriyken şimdi okul ortamının susturulamayan üyesi oldum:) Kendime güvenim de yeterli seviyeye ulaştı diyebilirim. Lakin bu topluluğa konuşma hususunda işin üstüne hiç gitmedim. Hep işi başkalarının üzerine yıktım. Sıkıntıya düştüğümü de açıkça söyledim, bana anlayış gösterdiler.

Başbakanlık ve cumhurbaşkanlığı yapmış bir isim, hiç unutmam aynen şunu söylemişti tv de : ilk mitingimi yaparken bacaklarım o kadar titriyorduki, bir an yere yığılıp kalacağımı sandım"

Konuyu açalı bir seneden fazla olmuş, haliyle aynı sorunu yaşamaya devam ediyorum. Zaten iyice takınak oldu.

Bir de unutmayın sizin bu yazdıklarınızı hisseden sayısı çok ama çok fazla. Bu konuda asla yalnız değilsiniz:)

zaman.. en güzel ilaç.. göreve başladığımda elim ayağım birbirine karışıyordu.. hele tören konuşması yapacaksam mahvoluyodum.. sesimi tanıyamıyodum.. sonuç 16 yıl.. artık rahatım

Ses tonum bozuk çıkıyor.

Bir metin okuduğumda da yanlışlarım oluyor.

Arkadaşlar hitabet gücüm maalesef istediğim gibi değil.

aynı durum bende de var ama bu durumu yenmenın tek yolu da maalesef topluluk karsısında bol bol konusmaktan geçiyor. Aynı durumda benım öğrencimde vardı her programda bır şiir veya yazı verdım bıraz olsun ılerleme var. Eeee öğrencilere zorla bir şeyler yaptırıyoruz ama kendimize gelince kaçıyoruz maalesef :(

Başlık ben anlatıyor.. yenemiyorumm şu heyecanı bildiğim herşey uçup gidiyor, özgüvenim kırılıyor...:((((

Ancak bu hususlar genelde yabancı olduğum bir topluluk önünde konuşacaksam oluyor. Sınıf ortamında veya samimi olduğum bir ortam da böyle bir sorunum yok, bilakis etkileyici konuşmalarımın olduğu herkesin ortak görüşü. Ancak topluluk önündeki heyecan olayını bir türlü yenemiyorum.

Şuan gayet güzel konuşuyorsunuz..:))))

Bir de şu var ki bir törende önemli olan konuşmayı kendinizin hazırlaması. Başkalarının hazırladığı metinleri okumayın. Çeşitli kaynaklardan yararlanarak kendiniz yazın ve sunun. inanın etkili oluyor. Yapmacık olmamak da çok önemli, inanarak ve topluluğa bakarak konuşun. Ve unutmayın heyecan ve stres yoksa konuşma sıradan ve monoton, sıkıcı olmaktan öteye geçmez.

Çalışmakla giderilebilir şeyler.. Meşhur hatplerden biri önce kekeme imiş..

Herşeyden önce kendinize güvenin...