Psikiyatrist: Yani pazardan alışveriş yaptığınızda evin halılarını topluyorsunuz. Neden?

Hasta: 2 yıl boyunca sürekli ilaç kullandım. 2 yıl sonunda ara ara bırakıp başladım.

Hasta: Evet telefonla görüşüyorum.

Psikiyatrist: Yapacağımız görüşmenin herhangi bir biçimde isminizi ve kimlik bilgilerinizi açık etmeden internet ortamında diğer hastalarımızın da faydalanması için paylaşmamızda bir sakınca var mı? Hanım?

Psikiyatrist: Bir şeyler yiyemediğiniz için oruç tutuyorsunuz.

Hasta: Yok, izin vermiyorum hazırlamalarına. Onlar dışarıda yiyor.

Psikiyatrist: Aileden görüştüğünüz kimse var mı peki akrabalarınız falan?

Hasta: Evet, mutfağın ortasına koyuyorum. Poşetlerin hiçbir şeye değmemesi lazım.

Hasta: Haftanın 3-4 günü orucum.

Hasta: Evet.

Hasta: Cinsel hayatım sıfır zaten.

Hasta: Yok hayır, banyoya yapıyorum. Duşakabinin olduğu yere.

Psikiyatrist: Mesela cinsellik size kirli geliyor mu?

Psikiyatrist: Kirlenmek korkusuyla mı?

Hasta: Giremiyorum tuvalete. Banyoyu kullanıyorum onun için. Çünkü her tuvalete girip çıktığımda banyo yapmam lazım.

Hasta: Kesinlikle değmeyecek çünkü onları da dezenfekte etmek zorunda kalıyorum.

Psikiyatrist: Neden?

Hasta: Çocuklarım sabah giderken kahvaltı hazırlayamıyorum onlara hocam.

Psikiyatrist: Ben ümitliyim ama yeter ki ilaçlarınızı düzenli kullanın.

Psikiyatrist: 1-2 metre ileride mi durur?

Hasta: Annemle küstük, barışmadan vefat etti.

Hasta: Sürekli ellerini yıkamalarını, banyo yapmalarını, üstlerini değişmelerini istiyorum. Bunları duyunca oğlum çıldırıyor zaten.

Psikiyatrist: Bütünüyle soyunuyor mu?

Psikiyatrist: Akşam yemekleri nasıl oluyor?

Hasta: Her şeyi.

Hasta: Onlar tuvalete girip çıktıklarında sorun yaşıyorum. Üstlerine pisliğin sıçradığını düşüyorum. Gidip ellerini ayaklarını yıkamalarını istiyorum.

Psikiyatrist: Yani o mutfak yeniden elden geçiyor.

Hasta: Peki hocam.

Hasta: Ondan sonra ben o çamaşırları makinaya atıyorum. Onun geçtiği yerleri siliyorum. Banyodan çıkana kadar bekliyorum, sonrasında da ben banyoya giriyorum. O günü öyle bitiriyoruz.

Hasta: İşte bu hastalığım başlamadan önce görüşüyorduk, birbirimize gidip geliyorduk hocam. Ama uzun zamandır eve hiç kimseyi alamıyorum, ben de gidemiyorum.

kapatılsın

Hasta: Evet evet. Soyunmasını istiyorum, sonra banyoya gidiyor adam.

Psikiyatrist: Kabızlık, ağız kuruluğu, kilo alma?

Psikiyatrist: Peki komşularla görüşmüyorum dediniz.

Psikiyatrist: Bir faydasını gördünüz mü?

Hasta: Hiçbir şey yaşamıyorum.

Psikiyatrist: İç çamaşırları da dahil mi?

Psikiyatrist: Sarılmak, öpmek vs. rahatsız ediyor mu sizi?

Psikiyatrist: Anladım. Bir de günde 4 kez banyo yapıyordunuz galiba.

Hasta: Yok hayır, o da dışarıda yiyor.

Psikiyatrist: Sizin daha önceden yaşadığınız bir psikiyatrik rahatsızlığınız var mı?

Hasta: Evet. Açmıyorum zaten kapıyı hocam, çok gerekli durumlarda açmak zorunda kalıyorum. Mesela bir evrak imzalamam gerektiğinde açıyorum. O da kırk yılın başında oluyor açıkçası. O zamanlarda da adamla görüştüm ve tükürüğü üstüme sıçradı diye tekrar banyoya giriyorum.

Hasta: Tamam hocam.

Hasta: Evet. Kapıcıya, komşulara kapıyı açmıyorum çünkü. İnsanlar benimle konuşurken üstüme tükürüklerinin sıçradığını düşünüyorum.

Psikiyatrist: Onlarla aranız nasıl?

Hasta: 6 sene önce ben çok fark edemedim de eşim fark etti. Balkonda falan sürekli kollarımı ve bacaklarımı yıkamaya başladım. Ondan sonra eşyalardan tedirgin olmaya başladım. Sık sık banyo yapmaya başladım. Eve giren eşyalardan huylanmaya başlayınca rahatsızlığım arttı. İşte 6 yıldır cedelleşiyorum bu durumla.

<i><u>Hasta eve gelen gıdaları temizlerken çıplak kalmak zorunda hissediyor!</u></i>

Psikiyatrist: 6 senedir böyle.

Psikiyatrist: Yani masaya, tezgaha vs. değmeyecek.

Hasta: Sürekli bir üzüntü, sıkıntı hali var bende. Neşelenecek şeylere neşelenemiyorum. Çocuklarım için iyi olan bir şeylere bile sevinemiyorum. İçten seviniyorum ama gülümsemeyi veya kahkaha atmayı unuttum.

Hasta: İşe gidiyor.

Psikiyatrist: Yani siz bu işlemleri yapmak için çıplak olmak zorunda mı hissediyorsunuz?

Hasta: Kirleniyorum ve üstümdeki eşyalar etrafa sürünüyor. Ben diğer yerleri silerken üstümdekiler oraya değmesin orayı da kirletmesin diye üstümü çıkarıyorum. Oraları temiz tutmak için.

Hasta: İnşallah.

Hasta: Başka insanlar gibi olmak istiyorum. Normal olmak istiyorum hocam.

Psikiyatrist: Görüşmüyorsunuz öyle mi?

Hasta: Yani yerimde saydım gibi geliyor bana. İlerlemedim ama faydası da olmadı.

Hasta: Hiçbir şeyleri yok çok şükür hocam.

Hasta: Evet. Deterjan, sabun alıyorum mesela onların dış kabını bile yıkıyorum. Marketten gelen her şeyi yıkıyorum, elden geçiriyorum. Onları temiz bir yere koyuyorum, temiz tezgahın üstüne mesela sonra kurutuyorum. Tek tek temizliyorum, yerleştiriyorum.

Psikiyatrist: Hiçbir faydası olmadı mı?

Psikiyatrist: Hıhı. Peki siz bu işlemleri yaparken bir komşunuz sizi ziyaret ederse ne oluyor?

Hasta: Yok. Kız kardeşim çok problemleydi hocam. Benim evime gelip gitmesini istemiyordum, aramız çok iyi değildi. Bana uygun olmayan davranışları vardı. Kendisi duldu, biraz serbest yaşıyordu. Bu da benim pek sevdiğim bir durum değildi. Annem benimle yaşıyordu ve bende kardeşimi evime getirmesini istemiyordum. Annem de bunu yapamadı. Ben de?ya o ya ben? diye tercih yapmasını istedim. Annem kardeşimi seçti. Kardeşim sonradan anneme bakmadı, zaten annem yalnız kaldı. Sonra benim yanıma gelmek istedi ama ben kabul etmedim. Çünkü benim evime geldiğinde yine aynı şeyin yaşanacağını düşünüyordum?

Psikiyatrist: Pazara giremiyor ama markete giriyor mu?

Hasta: Hayır kimseyle görüşmüyorum ve onlarda bu konudan çok şikayetçiler. Çocuklarım da öyle. Arkadaşlarını eve çağırmalarına izin vermiyorum. Aynı şekilde onlarında arkadaşlarının evine gitmelerine izin vermiyorum. Benden gizli gidiyorlarsa da bilmiyorum artık.

Psikiyatrist: Mesela maydanozu deterjanla mı yıkıyorsunuz?

Hasta: Yok değil. Hala o yaşantısına devam ediyor zaten.

Hasta: Onları geçin; kapalı bisküvi, gofret, çikolatayı da yıkıyorum.

Hasta: Halıları topladım, ortaya getirdim koydum eşyaları.

Psikiyatrist: Teşekkür ederim.

Psikiyatrist: Şimdi hem ilaç tedavisi uygulayacağız hem de Bilişsel-Davranışçı Terapiyi uygulayacağız. Birlikte alıştırmalar yapacağız ve ciddi bir şekilde üzerinde duracağız.

Psikiyatrist: Dolayısıyla insanlarla ilişkileriniz kısıtlandı.

Hasta: Eşim benimle alışverişe geliyor. Pazara koymuyorum kendisini girdirmiyorum oraya.

Psikiyatrist: Nereye gidiyor?

Hasta: Kilo aldım.

Hasta: Çünkü sepetlere değiyor, eşyalara değiyor, üstünü başını değdiriyor etrafa. Yani ben görmesem de değdi diye hissediyorum.

Psikiyatrist: Diğer kardeşlerinizle görüşüyor musunuz peki?

Hasta: Evde yoklar zaten. Çarşamba günleri gidiyorum alışverişe. O gün çocuklarım okulda oluyor.

Psikiyatrist: Evde çıplaksınız?

Psikiyatrist: Venlafaksin aldınız mı peki?

Psikiyatrist: Hemen her gün oruç musunuz?

Hasta: Kimseye açmıyorum kapıyı. Ben kimseyle görüşmüyorum hocam. Hiçbir komşumla görüşmüyorum.

Hasta: Bilmiyorum hocam.

Hasta: Akşam yemekleri açıkçası çıkarabildiğim kadar oluyor. Kafama vura vura yapmaya çalışıyorum. Bazen ağlıyorum, strese giriyorum çünkü yemek yapmak istemiyorum. Yoğurt, süt, peynir ve et bu ürünler beni aşırı rahatsız ediyor.

Psikiyatrist: Siz onlara ziyarete gidiyor musunuz?

Hasta: Görüşüyorduk ama sık değildi.

Hasta: Her şeyi topluyorum, kaldırıyorum. Ondan sonra dolaptan eşya çıkaracağım zaman altına tabak tutuyorum hocam.

Psikiyatrist: Tümüyle mi?

Psikiyatrist: Görüşmüyordunuz yani.

Hasta: Evet ama orada da kirlendiğini hissediyorum zaten.

Psikiyatrist: Kaç kardeşsiniz peki?

Hasta: Bitti hocam.

Hasta: Çünkü dolaptan yiyecekleri çıkaramıyorum. Yiyecekleri çıkardığım zaman halıların kirlendiğini, yerlere pislik döküldüğünü düşünüyorum. E sonrasında da oraları baştan temizlemem gerekiyor. Ben de bu kadar işi yapacağıma aç kalırım daha iyi diyorum ve dolaptan bir şeyler çıkarıp yemiyorum.

Psikiyatrist: Kirli geldiğini mi düşünebilirsiniz?

Hasta: Ben çocuklarımı çok seviyorum hocam ama onlara bile dokunamıyorum. Bazen kirli olduklarını düşünüyorum. Yani daha ne diyeyim ki hocam, anlattım her şeyi ve belki anlatamadığım daha çok şey var.

Psikiyatrist: Ben ilaçlarınızı düzenlemeden evvel eklemek istediğiniz başka bir şey var mı?

Hasta: Sonra poşetleri toplayıp dışarı koyuyorum. O poşetlerin geçtiği ve değdiği yerleri çamaşır suyuyla siliyorum. Ondan sonra mutfak dolaplarının kapağını ve benim değdiğim yerleri siliyorum.

Hasta: Dışarıdan gelen bütün eşyaların her ne olursa olsun kirli ve pis olduğunu düşünüyorum. Mikrop saçtığını ve çevreye yayıldığını düşünüyorum. O eşya eve girerken poşetler kapılara mı değdi, mutfak dolaplarının kapağına mı değdi diye endişe ediyorum. O eşyaları ortaya koyuyorum, evin halılarını topluyorum, her şeyi topluyorum.

Psikiyatrist: Mesela cinsel hayatınızı etkileyen bir şey var mı?

Hasta: Tamam.

Hasta: İlk şikayetim el ayak yıkamayla başladı.

Psikiyatrist: Kaç senedir böyle yaşıyorsunuz?

Psikiyatrist: Eşiniz ne yapıyor o gün?

Hasta: Yok hocam, sadece normal insanlar gibi yaşamak istiyorum.

Psikiyatrist: Peki annenizle küs olmanızın özel bir nedeni var mıydı?

Hasta: Gidemem, halıları toplamalıyım. Eğer toplamazsam her seferinde ben o halıları silip yıkamalıyım.

Hasta: Kesinlikle.

Psikiyatrist: Moraliniz nasıl?

Hasta: Yok yaklaşamaz.

Hasta: Yok hocam.

Psikiyatrist: Peki ilk şikayetiniz ne zaman başladı?

Hasta: İlk sertralin ile başladım zaten ama kaç miligrama kadar çıktığımı hatırlamıyorum hocam.

Hasta: Her gün böyle hocam.

Hasta: Eti pişiremiyorum zaten de benim oğlan çok seviyor. Evde etli yemek istiyor. Bende yapamıyorum yaparsam da sebze yemeklerine yöneliyorum.

Psikiyatrist: Sizi hayata rahat bir şekilde döndürmek için elimizden gelen her şeyi yapacağız.

Psikiyatrist: Bu her zaman mı böyle yoksa alışveriş yaptığınız günlerde mi böyle?

Hasta: Evet evet. Halıları önce topluyorum. Çünkü onun üzerinden poşetleri geçiremem.

Hasta: Hayır her zaman böyle hocam.

Psikiyatrist: O zaman evdeki herkesi dışarı çıkarıyorsunuz öyle mi?

Psikiyatrist: Şimdi o zaman baştan alalım. Bize tam olarak hangi şikayetlerle geldiniz?

Hasta görüşme boyunca hastalığın kendi ve ailesinin hayatını nasıl kısıtladığını ayrıntılı bir biçimde aktarıyor. Bugüne kadarki tedavi girişimlerinin nasıl başarısızlıkla sonuçlandığına da değiniyor. Oysa obsesif kompulsif bozukluk güçlükler içerse de tedavi edilebilme imkanı olan bir hastalıktır. Görüşmede hekim hastanın nasıl tedavi olacağına ilişkin planı da sunuyor ...

Psikiyatrist: Herhangi bir psikiyatrik rahatsızlığı olan biri var mı?

Psikiyatrist: Kaç miligrama kadar çıktınız?

Hasta: Üzülüyorlar hocam. Artık kendi yaşamları da kısıtlandığı için bana sıkıntı yaratıyorlar. Mesela temizlik açısından oğlumla kızıma normal gelen şeyler bana çok anormal geliyor.

Psikiyatrist: Yani banyodaki tuvaleti kullanıyorsunuz.

Psikiyatrist: Tamam.

<i><u>Hasta komşularını ziyaretçi olarak kabul etmiyor!</u></i>

Psikiyatrist: İnşallah olacak?Hanım.

Psikiyatrist: Yoğurt, süt, peynir ve et. Neden?

Psikiyatrist: Allah rahmet eylesin.

Psikiyatrist: Gerçekten çok zor bir durum. Peki telefonla görüşüyor musunuz?

Hasta: ? Normal insanlar gibi olmak istiyorum.

Hasta: Annem vefat ettiğinden beri kız kardeşimle görüşmüyorum zaten.

Psikiyatrist: Kız kardeşiniz evli mi şu an?

Psikiyatrist: Pazara giremiyor mu?

Psikiyatrist: Umarım başarılı oluruz.

Hasta: Eşyaları poşetten çıkarıyorum. Musluğun altında tek tek deterjanla yıkıyorum.

Hasta: Görüşüyorum hocam.

Hasta: Yok. Hafta sonları yapıyorlar, onda da halılar toplu oluyor yine.

Hasta: Evet aramızda belli bir mesafe oluyor. Mesela kapıcı benimle konuşurken uzakta durmak zorunda.

Psikiyatrist: O zaman bütün perdeler sıkı sıkıya kapalı, evde kimse yok.

Hasta: Geliyor, beni eve bırakıyor. Poşetleri içeriye koyuyor, çıkıyor.

Hasta: Zorunlu olarak oruç tutuyorum hocam.

Psikiyatrist: Yani bütün bu işlemleri yaparken pazardan gelen eşyaları boşaltıp yıkarken çıplak halde bunu yapıyorsunuz.

Psikiyatrist: Hıhı. Ne zaman başladı?

Hasta: Hayır.

Hasta: Evet kimse yok evde.

Psikiyatrist: Yani onlar geldiklerini ayrıca sözel olarak ifade ediyorlar öyle mi?

Psikiyatrist: Eşiniz kahvaltı yapabiliyor mu peki?

Hasta: Hayır, ben cinselliği çok seven bir insan değilim zaten. Yani yapım soğuk. Eşim de o konuda bir şey demiyor. Çünkü yaşadığım sıkıntıları görüyor.

bu başlık derhal kapatılsın

Psikiyatrist: Anladım. Peki bunun dışında hayatınızı kısıtlayan başka bir şey var mı?

Psikiyatrist: Bu obsesyonlar başlamadan evvel yani 6 yıl önce üzücü bir olay yaşadınız?Hanım? Hastalığı tetikleyecek bir faktör oldu mu?

<i><u>Tek tek deterjanla yıkanmak zorunda kalan sebze ve gıdalar!</u></i>

Psikiyatrist: Peki ciddi bir yan etki oldu mu?

Hasta: Çocuklar geldikleri zaman paltolarını çıkarıp asarlar. Yine onlarla temas kuramıyorum tabii. İçeriye geçip ellerini yıkarlar, dolaplara falan değmeden. Dışarıdan geldikleri kıyafeti çıkarıp odalarındaki askıya asarlar. Sonra günlük kıyafetlerini giyerler. Çoraplarına kadar çıkarırlar. Dışarının çorabı ayrıdır, içerininki ayrıdır.

Psikiyatrist: Kapıya yaklaşamaz mı yani?

Hasta: Ondan sonra eşim işe gittiğinde ben temizliğimi bitiriyorum ama o gün halıları açmıyorum. Eşim gelince kapıda soyunuyor, kıyafetlerini çıkarmasını istiyorum.

Hasta: Hocam şimdi ben hiçbir şeye dokunamıyorum.

Psikiyatrist: Başka ne aldınız peki?

Hasta: Evet hocam.

Hasta: Hayır, yok.

Psikiyatrist: Her gün böyle temizlikle geçiyor o zaman.

Psikiyatrist: Peki onların benzer bir rahatsızlığı var mı?

Psikiyatrist: Her gün böyle mi?

Psikiyatrist: Kullandığınız sırada klomipramin ve risperidon almışsınız.

Psikiyatrist: Yani bu hastalık hayatınızın çok geniş bir bölümünü işgal etmiş görünüyor, değil mi?

Psikiyatrist: Anladım. Yani kıyafetlerin mutfağı kirlettiğini mi düşünüyorsunuz?

Psikiyatrist : Peki hayatınızı kısıtlayan başka şeyler var mı? Mesela tuvalete nasıl giriyorsunuz?

Psikiyatrist: Domates, salatalık, patlıcan?

Psikiyatrist: Deterjanla neleri yıkıyorsunuz?

Psikiyatrist: Sizin onaylamadığınız bir yaşamı var.

Hasta: Sağolun.

Evet, başlığı açan kişi çok uzun bir konuşmayı paylaşmış ama konuyla alakalı ve faydalı bir yazı olmuş.

Hasta: Hocam bu obsesyonlar başlamadan 3-4 sene önce annemi kaybettim ben.

Hasta: Her gün böyle hocam. Artık ben yıldım ve beslenemiyorum da artık.

Hasta: Köyden geldiğini düşünüyorum. Oradaki insanların tuvalet alışkanlığının olmadığını düşünüyorum. Ellerini pis yerlere mi vurdular, bu ürünleri nasıl yaptılar diye düşünüyorum. Et konusunda o kadar sıkıntı yaşamıyorum ama o zaman da şöyle düşünüyorum: Et evde piştiği zaman mikrobu ölüyor ama bu sefer sıçrama yapıyor. Üstüme sıçradığını veya tüpün kenarına sıçrayıp oradan da tüm mutfağa yayıldığını düşünüyorum. Bir etli yemek yaptığımda o gün sabah saat 4?e kadar temizlik yapıyorum. Sabahın 4?ünde yatıyorum hocam.

Psikiyatrist: Hıhı, anladım. Peki başka ilaç aldınız mı?

Psikiyatrist: Nasıl?

Hasta: Yok.

Psikiyatrist: Belirli bir mesafede mi duruyorsunuz?

Psikiyatrist: Evet, üzülüyorsunuz.

Bu başlık kapatılsın diyenler erkeklerse adreslerini yazsınlar bana.

Hasta: Evet, tamamen dezenfekte ediyorum. Davlumbazdan tutun da mutfak dolaplarına kadar artık aklınıza ne gelirse hepsini temizliyorum.

Hasta: Her yeri siliyorum, sonra banyoya giriyorum.

Psikiyatrist: Yani pazar eşyasıyla mutfağa kadar gidemez misiniz?

Psikiyatrist: Hıhı.

Hasta: 6 senedir.

Psikiyatrist: Onların dış kabını mı deterjanla yıkıyorsunuz?

Psikiyatrist: Onlar kendileri mi hazırlıyor?

<i><u>Hasta zorunlu olarak hep oruç tutuyor! </u></i>

Hasta: Gelirken şimdi tramvayla geldim, kimseye dokunamıyorum. Tutacak yerleri tutamıyorum, insanlara dokunamıyorum, onlar bana değdiğinde her tarafımın kirlendiğini, pislendiğini hissediyorum.

Hasta: Rica ederim.

Psikiyatrist: Ailenizde benzer rahatsızlığı olan kimse var mı?

Psikiyatrist: Peki bu temizlikle ilgili takıntılardan dolayı etkilendi mi cinsel hayatınız?

Psikiyatrist: Onlar için de büyük bir sorun yani.

Hasta: Yok. Belki şu anda olabilir ama düşünebilirim.

Psikiyatrist: Mutfağın ortasına mı koyuyorsunuz?

Hasta: Kapıyı kimseye açmıyorum. Sadece çocuklarım geldiğinde arıyorlar. Anne biz geldik, kapıyı aç diyorlar. Sadece onlara kapıyı açıyorum.

Hasta: Iıı.

Hasta: Babam 2 evlilik yaptı. İlk hanımından 5 çocuğu var. Benim annemden ise 2 çocuğu var. Yani anne-baba öz 1 kardeşim var hocam.

Bu görüşmede Prof. Dr. Haluk Savaş "temizlik hastalığı" olarak da bilinen "obsesif kompulsif bozukluk" nedeniyle çok ciddi ızdırap çeken bir kadın hastasının şikayetlerini ve hastalık öyküsünü dinliyor. Görüşme kaydı ve burada yayınlanabilmesi izni hastanın rızası ile alınıyor.

Psikiyatrist: O zaman sizin için alışveriş yaptığınız, pazara gittiğiniz günler evde kimsenin olmaması gerekiyor.

Hasta: O da kirlenir diye. Zaten kirleniyor, benimle birlikte markete giriyor.

Hasta: Tabii bu arada çıplağım hocam.

Psikiyatrist: Çocuklarınız ve eşiniz ne düşünüyor rahatsızlığınız hakkında?

Psikiyatrist: Peki daha önceden düzenli bir ilaç tedavisi gördünüz mü?

Psikiyatrist: Evde kahvaltı yapamıyorlar yani.

Hasta: Evet, onaylamıyorum.

Hasta: Evet, kirli olduğunu ve bulaşabileceğini düşünürüm. Bir de kim olursa olsun kimseyle yakın temasa giremem ve dokunamam.

Psikiyatrist: Şimdi ilaçlarınızı düzenleyeceğim ama terapiye devam etmeniz gerek? Hanım. Yılmadan, sebat ederek tedavinize devam etmeniz gerekli.

Hasta: Hayır, hiçbir sakınca yok.

Psikiyatrist: Biraz da nasıl beslendiğinizi anlatır mısınız?

Psikiyatrist: Anladım.

Hasta: Fluvoxamine, fluoksetin aldım.

Hasta: Sertralin aldım.