Eğer her dakika hayır yapma etme dersek gerçekten kendisi için tehlike arz eden bir durumda kural koymamız gerektiğinde "hayır "kelimesini çok duydugundan asla işlemez çocuğa. Hayır hakkımızı önemli yerlerde kullanmalıyız.

Mesela kızım küçük taburesinin üzerine çıkıp lavaboda suyla oynamaya bayılıyor. Öyle zamanlarda onu ordan indirmek ölüm. Napıyorum peki? suyla oynamaya baslamadan önce hatırlatmada bulunuyorum. Ben tamam bitti dediğimde musluğu kapatıp aşağı inceğiz tamamı şeklinde.. Biraz suyla oynamasına müsade edıyorum. Sonra banyonun önünden geçerken ikinci hatırlatmammı yapıyorum, birazdan gelip seni alacagım ve bıtırecegız annem tamam mı şeklinde,1-2 dakıka daha bekleyıp yanına gidiyorum. Hadi musluğu kapatalım ve ustumuzu değiştirelim diyorum. Hatta musluğu sen kapatmak ister misin deyip bir iş yaptıgını sanmasını sağlıyorum:)Genelde sorunsuz bitiryoruz. Burdaki nokta şu aslında. Her bunu yapışında ortalama süreyi hep aynı tutuyorum, birinde yarım saat suyla oynamasına izin verirken birinde 10 dakıka değil. Hep 10 dakıka.

Efendim zamane çocukları böyle napalım yani. Sendrom hep vardı da belki de anneler babalar daha bir bilinçlendi ve daha bilinçli çocuk yetiştirdiğimizden sendrom da görmezden gelinemez oldu. peki ben neler yapıyorum bu süreçte naçizane tecrübelerimi paylaşmak istedim. Belki faydası olur bazı anneler için

Sabah işe giderken nasıl vedalaşıyorum. Annecim benim okula gidip ablalara bir şeyler öğretmem gerek. Okuldan döndüğümde seninle oyun oynayacağız. Sen şimdi bana kapıyı örtmek istermisin diyorum ve genelde sorunsuzca evden cıkıyorum. bazen ağladığı zamanlarda birazdan tayo başlayacak sanırım. Biraz onu izleyebilirsin istersen diyorum. Hemen hoşuna gidiyor bay bay yapıyor bana:)

senin çocuk çikolatayla tanışmamış herhalde diyorsunuzdur. Tanışmaz olur mu. Bu meyve zebze işleri bitince doğruca pingui reyonuna koşuyor:)yerini de biliyor. Hemen iki eline birden pingui alarak kasaya gitmeye çalışıyor ama müsade etmıyorum hemen göz hizasına gelip "anneciğim iki çıkolata almıyoruz, bir tane alıyoruz,1 tane çikolata alabilirsin ya da ikisini de bırakalım" diyorum. 1 tane ya da hiç. Mecburen bırakıyor birini. Çünkü direttiğinde ikisini de elinden alacağımı söylüyorum. Elinde pingui kasaya doğru ilerlerken birden bonibon göruyor ve onu da almak istiyor. Yine göz hizasına eğilip ikisinden birini seçmesini istiyorum. Bunu mu almak istiyorsun bunu mu şeklinde soruyorum. Bir tanesini gösteriyor. Tamam o zaman o nu ablaya verelim deyip hemen ilgisini baska yöne çekiyorum. Ve genelde sorunsuz cıkıyoruz bu tarz yerlerden. Bir kez ağlayarak çıktıgımızı bılmem. Küçük kurallar koyup ve asla o kurallardan taviz vermemek çok önemli. mesela bizim kuralımız 1 çikolata ya da 1 abur cubur. yani sadece 1 tek sey alabilir istediği.2. şey asla olmaz.

Markete gittiğimizde ise önce bana yardım eder misin şurdan meyve almam lazım diyorum, eline poşeti verip tutmasını sağlıyorum meyveleri sebzeleri koyuyorum. Bu şekilde kendi alışverişimi yaparken hem onun sağa sola gitmesini engelliyorum hem de kendini işe yaramış hissetmesini sağlıyorum.

Not:Alıntı değildir. Ben bunu aslında bir yerde yazmıştım ve kopyala yapıştır yapamadım. o nedenle tek tek bastan yeniden yazdım.

Evinizin derli toplu olması gibi bir hayale asla kapılmayın. Her yerde bir oyuncak hiç problem etmiyorum. Eğer beni bu dağınıklığımla kim kabul etmıyorsa evime de gelmesin diyorum bitti. Çok değil 10 yıl sonra evımız derli toplu olacak ama cocugumuzu kaybetmiş olacagız belki de ruhen

Ergenlik çağına geldiğinde bugun neler yaptın, bir sıkıntın mı var bana anlatabılırsın dediğinizde inanın cok geç kalmış olursunuz. O na değer verdiğimizi hissettirmek bu yaşlarda başlıyor. O nedenle evimin düzeni tertipi kızımın mutluluğundan asla önemli değil.

Saygılar

sizlerin tecrubelerini de okumak isterim

Ev içerisinde olduğumuz zamanalrda onu yapma etme diye gereksiz engellemiyorum her seferindeBöyle demek yerine evimin dizaynını ona zarar vermeyecek şekilde yaptım. Mesela banyodaki tum deterjan türevi şeyleri kaldırabileceğim en alt rafa koydum. Keza mutfakta ve diğer odalarda da onun için tehlike arz edebilecek hiç bir şeyi dolaplarda alt raflara koymuyorum. Mutfakta çekmecelerde plastik kaplar falan var. Bu nedenle kızım dolapları açıp dağıttığında onu engellemiyorum. Zaten bir süre sonra merakını gidermiş oldugundan dolabın kapagını bıle açmıyor

2 yaş sendromu eşittir öfke nöbetleri, istediği her şeyde diretme hatta milleti özellikle anne babayı birbirine düşürmedir.2 yaş sendromu erken ergenlik diye de adlandırılıyor. Aslında çocuk bir kimlik arayışı içinde oldugundanmış bu bunalımları. Bir yazzıda okumuştum. Hem kendi yPbileceklerini keşfettiği hem de kendini aradığı bir dönemmiş aslında. Bu kadar bilgiden sonra ben kızımla neler yapıyorum bu süreçte.

Eskiden sendrom mu varmış, o neyki yenilir mi içilir mi? biz bilmeyiz öyle sendrom mendrom, yoksa 6-7 çocuk büyütülür mü öyle sendromlu sendromlu:)Ben bunları duyuyorum bir çok buyukten bugünlerde:)

2 yaş sendromuyla basa cıkmak için çocugumuzu tanımak ve yaratıcı olmak şart

Her şeylerine evet mi diyeceğiz? Tabiki hayır. Eline bıçağı aldığı zamanlar da önemli değil baksın incelesin mi diyeceğiz tabiki hayır. Öyle zamanlarda yine göz hizasına gelip bu senin için çok tehlikeli elin acıyabilir şeklinde açıklama yapıyorum. Eğer çok öfkelenmiş ve ağlıyorsa kucağıma alıp sakin bir ses tonumla " evet o bıçakla oynamak istiyordun, senden aldığım için çok öfkelendin farkındayım" diyerek sakinleştirmeye çalısıyorum. Ve 5 dakıka sürmuyor ağlaması. eğer hala ağlamaya devam edıyorsa ilgisini baska yöne cekıyorum, en sevdiği oyun havhavcılıgı:) oynamayı teklıf edıyorum. Böyle sinir bozucu zamanla cok sabır gerektırır. Asla siz de öfkelenip bağırmaya baslamayın. Çünkü cocugunuz o anda bir hezeyan yasıyor. Onunla empati kurdugunuzu ona farkettirdiğinizde aslında bir yerde hezeyanını paylaşmış oluyor ve duygusal bağ kuruyorsunuz bir yerde, İnanın bu bücürler zannettiğinizden de zekiler:)