Derme çatma kurduğum dünyamı...

Yine de herkes bir şeylere ait. Deniz ailesine, Orhan usta dükkanına, babam o sahte dindarlığına... Bense hiçbir şeye ait hissetmiyorum kendimi. Hiçbir şeye! Sanki oradan geçiyormuşum da uğramışım gibi.

Yalnızlık sesinin duvara çarpıp sana dönmesi değildir. Asıl yalnızlık, senin duvarlarla konuşuyor olmandır...

Zehir, zırhlarıdır!..

Bir insanın kimliğini saklaması, bir kadının gebeliğini saklaması gibidir...

Cesedimin başında suyumu ısıtanlara söyle Tanrı; "kenara çekilmezseniz, siz de ısınacaksınız!"

ateşin icadından önce ölüp cehenneme giden mağara adamının şaşkınlığı içindeyim.. m. m

"Bende zaafı basar var. Sen bakar kör gibisin."

fikrim; bir yetimin eline tutturulmuş kuru ekmek gibi, kırıntıları karıncalara zekat olan.

İlk sorun, kendimizden hoşnut olup olmadığımız değil kesinlikle; ama sonuçta herhangi bir şeyden hoşnut olup olmadığımız. Tek bir an'ı onaylarsak, böylece yalnızca kendimizi onaylamış olmakla kalmayız; varoluşun tümünü de onaylamış oluruz. Çünkü ne bizim kendimizdeki ne de şeylerdeki herhangi bir şey kendi kendine yeterli değildir; dolayısıyla, ruhlarımız tek bir kez mutluluktan titreyip bir arp teli gibi tınlamış olsa, bu tek olayı doğurabilmek için sonsuzluğun tümüne ihtiyaç duyulurdu ve bu tek onaylama anında, sonsuzluğun tümü iyi diye adlandırılır, kurtarılır, haklı çıkarılır ve onaylanırdı.

Bugünlerde omzumdaki melekler.

Hep bir katlanmadır hayatlarımız; bir zarf içinde mektup misali...

Virginia Woolf - Yazmak Sanatı

Aforizmalar.

iki şey sonsuzdur.. evren ve insan ahmaklığı; ve evreninkinden ise şüpheliyim...

ben varken o yok, o varken ben yokum...

Yıkıp yıkıp baştan inşaa ediyorum;

Einstein...

filmi adı Çakal. ve şöyle güzel bi repliği barındırır:

hangi film acaba bu bilen varmı?

Tevazu kartal gibidir. Gerektiğinde en yüksekten uçar, gerektiğinde leşten başka her şeye konar...

Bir nokta olsaydım; üzerinde sonsuz doğrular olan.

Neyapacağımı bilmezliğin savrulmalarında,

Sahipsizliğini de!..

"Rakının kokusu sana acı geliyorsa senin rakıyı içecek kadar acın yok demektir."

Hayret verici bi sulh içinde,

Sayfalar dolusu saçmalayın. Aptal olun. Duygusal olun. Shelley'i taklit edin. İçinizden gelen her sese kulak verin. Dil bilgisi kurallarını da, teknik ve biçimsel alanda bilinen tüm kurallarla beraber ihlal edin; dökün, devirin; kendi keşfiniz olan, olmayan, her türlü kelimeyi kullanın, şiirsel bir biçimde, düzyazı bir metinde, ya da elinize geldiği gibi bir çırpıda yazılan anlamsız sözlerle öfkelenin. Sevin, alay edin. Ta ki yazmayı öğrenene kadar!

Cümleler anne kokusu taşıyan bebek gibidir. Hangi cami avlusunda bulunursa bulunsun, sahibini ele verir...

ölümden niçin korkayım ki,

İçindeki zehri kusmak istiyorsun ya, önce acıyacak olan, kendi boğazın!..

Yılanlar zehirle beslenmez ama beslenebilmeleri için de zehir gereklidir...