Ve bu aşk, sadece beşeri aşk değil, vatan, bayrak, aile, doğa vs. vs.

orhan veli benim için yeri başkadır

" Şiir yazmalıyım" dan yola çıkılırsa,

sait faik usta gibi

Arif Nihat Asya; "şiir yazan şair, doğum sancısı çeken kadına benzer, sancı çeker ve bir şiir doğurur" demiştir. Bu nedenle belki şiir şairin çocuğu gibidir. Bir kısım insanda şiir gibi konuşmak özelliği vardır doğuştan. bazılarındaysa genetiktir bu yetenek...

bende ondan hareketle yorum yapıyorum

insanların hatalarını yüzüne vurmadığınız için teşekkürler. çok incesiniz...

Bence doğru bir söz yetenek ayrı mesele elbette ama aşktır insana şiir yazdıran birde aşk bitip tek kişi kalındığında beliren yalnızlık hali

Konular değişir ve aşk şekil değiştirir içlerinde...

"bir insanı sevmekle başlar herşey" diyelim

Şair aşksız yapamaz. Şairlik istidadı zaten aşıklık istidadına dalalettir. Ama aşk şiirsiz yapabilir. Hatta ben yazamayanların hayranıyım. Birşeyler karalayanlar içlerini dökebiliyorlar ama yazamayanların herşey içinde kalıyor. Asıl zor olan bu olsa gerek.

varsın öyle olsun

yani gelecekten, hayattan ümitvar olmak için

Şiire konu olan ne varsa şiirin bahanesidir.

hehhe şaka şaka..:)

ilerki günlerde, bakalım..

ben septik geldim, septik gideceğim büyük ihtimalle..

Bana göre değil.

rasyonal açılımları sevmediği artı yorumlardan belli..:)

o olduktan sonra bir bahanesi bulunur elbette şiiirin..:)

bu arada slm sıfırcım, hayatın umarım bahaneleri çok olur zira ona ihtiyacımız var..

yazılarımı entere basmadan kontrol etme alışkanlığı edinmeliyim..

Kişi her zaman uğraştığı şeyi büyütme eğilimindedir. Normaldir yani. Şiire çok dalarsan dünya şiirle dolar. Bestekarsanda notalarla. Gibi... Ama insan özü kaçırmamalı diye düşünüyorum. İçimizde sahte şehirler inşa etmekle özgürlüğümüzü değil acemiliğimizi ilan ederiz. Ve nice bütük şair dahi acemidir bu hususta. Asıl şair odur ki şiiri hayatla harman edebile. Yoksa sadece hisler, duyuşlar, farkındalıklarla olacak bir iş değil bu.

Kesinlikle katılmıyorum bu söze.

yani sayın ferhatça, yalnız duygulanmakla olmaz, emek gerektirir kelimelere hizmet gerektirir şairlik bence..

ilahi şiir değil sanırım sizin bahsettikleriniz

kelimeye bürünmüş halini seviyorum

Satırlara sığdırılamayan güzel bir bahane.

Orhan Veliye ne oluyor o zaman :)

espiri miydi veyahut ciddi bir itiraf mı?:)

Not: Bir argümanı savunurken biraz kuvvetlice savunma huyum var. Lütfen bu yazdıklarım bir buyruk, bir büyüklük taslama olarak algılanmasın.

Bir ihtimalde şudur ki birşeyleri çok çabuk diline dolayabilen şairler altta kalmayı hiç sevmediklerinden eski aşklarından birisi Orhan benim için şöyle yandı, böyle perişan oldu demiştir, Orhan Veli de altta kalırmı ben o şiirleri iş olsun diye yazdım demiştir. Bu da şair hıncı gibi birşey. İki dakikada verir cevabını, alır intikamını :)

İşte bu hayal-gerçek ikileminde bazen bir umarsızlık gelip yapışır üstüne. Yani aslında hissettiğinin tam tersini çalıp söylemeye başlar insan. Kafası karışır:) Bugün yazdığını yarın başka bir şiirinde inkar bile edebilir. Şairlik dalgalanmalarıdır bunlar, gayet normaldir.

bir şairin savunması..

olursa da şikayet ölümden olsun

tabi bir de yürek işidir şairlik... yürek işçiliğidir bir nevi.. İzzetbegoviçin dediği gibi; "şiir, anlatılmazın anlatılamazlığını anlatmaktır."

Hemen geriye gidelim. Çook geriye, dünyanın var oluş sebeplerine. Oralarda şiiri göreniniz varmı? Ama aşkı gören çok...

Nasıl yazarsa, ne yazarsa yazsın şair, ilk şiire olan aşkı ile çıkar yola.

sırf mesleki hassasiyetlerinden ötürü sürekli aşık olmaları mı gerekir bu durumda?:)

ve bilumum duyguların

bu yönüyle de orhan veliye hak veriyorum. şair alışkanlığıdır bazı sözler ve kanmamak lazım belki de:)

iki genç şair Rüştü Onur ve Muzaffer Tayyip Uslu'nun hayatını anlattığı filmden alıntılamıştım başlık adını. ilk yorumda geçen şükrü her kimse inanın tanımıyorum.:)

kanlanıp canlanmış

sizler için şiir, hayat, mevsimler -ne varsa dile getirmediğim işte-aşkın bahanesi olsun

Ama her şiir böyle mi yazılır veya her şair böyle mi yazar?

"aşk bahanesidir şiirin"

Bu düşünceden hareketle, bir tabak yemeğe ne dizeler sıralanabilir :)

ve şiir bahanesidir hayatın..

şair bir büyüğüm vardı; "binlerce şiir yazdım ve artık ağzımdan her söz şiir gibi çıkıyor" derdi.

ramantiktik değil romantikdir olacaktı..

Aslında cevabı çok basit. Şiirlere çokça dalanlar bilirler ki şiirde hayal ve gerçek birbirine girer. Mesela yariniz gerçektir, sevdanızda gerçektir. Fakat sevdiğiniz kişi sizi üzecek birşey yapar. Öyle aman aman büyük birşeyde değildir hani. Ama siz onu alır, iç dünyanızda bir kavga sebebi yapar ve bunu şiire dökebilirsiniz. Okuyanlar şiidetli bir kavga yaşanmış hissine kapılsalarda aslında olan biten hiçbirşey yoktur.

en gerçekçi illüzyonistler belki şairler

yeteneği ilk sırada sayıyorum ben..

severim onun muzip şiirlerini,

özgünlük gerektirir, aynı şeye bakıp diğer milyonlarca insandan farklı söylemektir. romanların yüzlerce sayfaya sığdırdığını bikaç dizeye hapsetmektir. Attila İlhanın söylediği gibi; "şiir şairin anlatmak istediklerini en doyumsuz ve en kestirme anlatabilmesidir." bu yönüyle de kuyumcu hassasiyeti gerektirir.

yazdığınız uzun yazıyı zevkle okudum ferhatça..

sözleri

evet aşk değil yenetektir bence şairleri yazdıran. yazmaya duydukları tutkuyu da eklemek gerekir. unutmamak gerekir ki tüm şiirler aşk ve kadın üzerine yazılmamıştır.

iş olsun diye mi tüm şiirler, şarkılar?

hayallerine inandırdıkları için bizi

çok acımasız hissettim kendimi..

mutlu hissetmek için...

iş olsun diye..:)

yılmaz erdoğan son filminde şairlere diyor ki şiir yazmak için üç şey gerekli; bir fikir, bir yazma aracı, bir de yazacak yer... ben buna bir dördüncü olarak yeteneği eklemek istiyorum:)

Peki aşkı çıkaralım yeryüzünden kaç tane şair kalır...?

Şiir yazmak kolay değildir. Şiir yazanlar elbet bilirler bunun zorluğunu.

ben de yazacağım,

vatan sevgisi, kahramanlık, açlık, dava, devrim, didaktik ve erdemsel mevzular... liste uzayıp gider böyle.. tek konusu aşk değildir şiirin. ancak belki en tatlı aracı olabilir..

şairlerin medarı maişet motoru mu?

kaygısız, umursamaz, bir o kadar toplumcu halini..

Başlığı gördüm ve gördüğümden beri ha yazdım ha yazacağım derken yazdım işte birşeyler. Aslında iyi de oluyor böyle beyin/gönül fırtınaları. Başlık sahibine teşekkürlerimle...

Şiir yazmak için aşk;

yapaylığı hissedemiyor muyum acaba?

Ya şiiri çıkarırsak kaç tane aşık kalır...?

zira bütün hayat boyunca süren bir o var biliyorum ben

aşkın ömrü olduğundan ekserinin ittifakı olduğunu düşünüyorum

bu durumda şairler çapkın diyebilir miyiz?

Aşk şiirin bahanesidir.

aşk deyince akla beşeri olan geliyor

Yeteneğin de gerekliliğini unutmamalı...

bizim insanımız ramantiktik nitekim

konuyu açtıktan kısa bir süre sonra farkettiğim halde acaba kim söyleyip beni mahçup edecek diye bekledim.

yani hala aynı yerdeyim ben ferhatça; aşk bahanesidir şiirin..:)

acıların, sevinçlerin, heyecanların

bazen şiir gibi aşkların varlığına inanmak gerekir

Bir Alim, kainattaki bütün zerreler birbirlerine aşkla bağlıdır der. Dönüş aşkladır. Dünyanın, ayın, güneşin, herşeyin dönüşü aşkla. İnsanında öyle... Bir insanı rahatça aşktan önce ve aşktan sonra diye ayırabilirsiniz. Aşk milattır.

en sevdiğim şiirlerinden birinde yazmış olduğu;

Şiir bir ifade şeklidir. Bu tanımın ötesinde bir ifade gücü de vardır. Aşksa yaşanır. Hani demiştim ya bir tiyatro sahnesi gibidir. Arası, matinesi, suaresi olmaz. Yaşanır... Ama şiirle ama şiirsiz. Şiirin cüreti hiçbir zaman aşkı alt edemez. Mümkün değil...

Ennetice şiirleri fazla kurcalamamalı diye düşünüyorum. Şiir dediğimiz şey içinden çıkılacak birşey değil ki... Sana ne hissettiriyorsa odur şiir. İçinde bir yerlere dokunuyorsa da senin şiirindir; onu sen yazmamış olsan bile...

isterseniz perspektifi daha geniş tutup

bir kişi de çıkıp şükrü kim arkadaş diye sormamış..

Orhan Veli'nin bu başlıkta bahsi geçen mısralarınıda bu minvalde değerlendiriyorum ben. Bu ve benzeri şeylere şair tesellisi diyorum :) Önce yana yakıla sev, harap ol, beter ol, sonra da iş olsun diye şiir yazdım de, bizde inanalım.