Not:Arkadaşlar eğer bir yerde paylaşacaksanız şayet yazarın adını da paylaşırsanız sevinirim.. En azından biraz emeğe saygı gösterelim..

Kış mevsiminin soğuk Şubat?ı. Ellerim cebimde ama kalbim her nedense dışarlarda bir yerde dolanmakta. Yürüyorum başıboş yanlızlıkların kaldırım taşı olmuş sokaklarda. Bendeki bene dair içimde ne varsa bahise giriyorum kendimle. Sonra her nedense yüzüm beliriyor gözlerimin önünde. Bana bir şeyler anlatmak istermişçesine. Hava soğuk, gözlerim karlı. Her halimde başka bir endişe...

Sahi neden geldim ben buralara. Neydi ayaklarımı manasız bir biçimde sürükleyen. Hani sanki ortaçağda at sürünmesi cezası almış gibiyim. Sürüyorlar beni nereye olduğunu bile bilmeden. Oysa çocuk düşlerim vardı sana karşı. Yıllar oldu galiba seni görmeyeli. Üzerimde eskilerden kalma sana dair bir kazağın vermiş olduğu sıcaklık teninin yerine. Hava soğuk, gözlerim karlı. Her halimde başka bir endişe.

Söylesene anne olmak nasıl bir duygu? Beni büyütmek nasıl bir olaydır ki, bu nasıl bir sabırdır ve sevgidir ki mezarının başında bile senden hesap sormaya gelmişken mezarından çıkan elin yanağımdan dökülen yaşları alıp da toprağındaki çiçeklere su olarak döküyorsun, sırf o çiçekler ben kokayım diye? Sana geldim yıllar sonra ama sen yoksun. Boynuna sarılmak için geldim ama sen gitmişsin. her seferinde hep aynı hikaye değil mi? Hep aynı son. İşte bu yüzden her halimde başka bir endişe. Seni çok özledim Anne.

Her defasında sana kocaman sarılmak istesem bile yapadım. Beyhude geçti bütün teşebbüslerim. Oysa biliyorum sarıldığım anda sana dünyanın en mutlu insanı sen olacaktın. Yanlızlığını da yaşanmışlıklarını da sevinçlerini de benimle paylaşmak istedin sen hep. Şimdi ellerim artık şeker tutmadığı halde sen hep sevdin o elleri. Ellerin daima yanaklarımda dolaşmaktayken hem de. Dedim ya yürüyorum başıbol yanlızlıkların kaldırım taşı olmuş sokaklarda?ki bu sokaklarda bir çember misali her seferinde nedense beşinci yolu olmayan yani penceresi olmayan odama çıkmakta. İçimde tuhaf bir ses sana doğru geldiğimi söylemekte oysa. Yok yok bu böyle olamayacak galiba. Ben ne sana doğru gelmekteyim ne de kendimdeyim. Neden, diye soracak olursan da cesaretim kalmadı. Çünkü hava soğuk, gözlerim karlı. Her halimde başka bir endişe.

Ne dediğimi ah keşke ben de bir bilsem. Bu aralar aynaya bile bakmaya korkuyorum, karşıma çıkan suretin verdiği acılara dayanamayacağımı bilerek. Oysa sen hep bu halimi sevdin biliyorum. Biraz şımarık biraz da çocuksu gençliğimi. Yaşayamadığın çocukluğu benimle mi yaşıyordun? Kendi suretinin yapamadığı o gülücüğü benim suretimde mi görmek istiyordun sürekli? Neden her defasında içinde olan kişi bendim? Yok soruları sordukça sorulması gerekenlerde bir başka rüzgardan kalemime doğru esmekte. Sana sorular sormayacağım tamam vazgeçtim. Ama her defasında sana doğru gelmeye çalışırken neden hep en sonunda kendime çıkıyorum, işte bunun cevabını bulamıyorum. Biliyorum yine diyeceksin ki; kokrma ben hep yanındayım. Anlasana işte, hava soğuk, gözlerim karlı. Her halimde başka bir endişe.

ÖYKÜ: Özgür BÜYÜKÇELİK

Sana aşık olmuştum gözlerimi dünyaya açmanın verdiği mutluluğu yakaladığım andan itibaren. Yüreğimdeki yaralara bile aldırış etmeden severdin beni biliyorum, farkındayım. Kaç gece beni düşünerek uyuduğunu, kaç uyku rüyanda beni görerek uyandığını da kuşlar gelip söyemese bile hissedebiliyorum. Her gün bir kaç damla gözyaşını gözlerinden uçuruma doğru yanaklarından süzdürdüğün de apayrı bir gerçek. Hava soğuk, gözlerim karlı. Her halimde başka bir endişe.