İlim ilim bilmektir

Ömer Seyfettin, "başkadır cancağızım dedi. Kızmazsanız bir misalle anlatayım. Mesela siz çok okumuşsunuz, alimsiniz, fakat arif değilsiniz. Bizim serhademe okumamıştır. Binaenaleyh alim değildir, fakat ariftir" Muallim arkadaşı biraz bozuldu. Fakat Ömer darılacak bir insan olmadığı için renk vermedi. Herkesle beraber güldü, geçti.

İnsan suçluyken mi daha saldırgandır, mazlumken mi?

Gerçekten istedin mi? Mücadele ettin mi istediğin şeylere ulaşabilmek için?

Anlamadan inanmak daha doğru sizce öyle mi? Önce inanıp sonra anlamaya çalışmak mı yoksa önce anlayıp sonra inanmak mıdır asıl doğru olan.

İlim kendin bilmektir

bence ilk önce inanmak

bildikçe batıyor, battıkça çıkıyorum.

Elbette ki irfan...

"Zaman ayırdıklarımın hepsini "yaşarken" yapıyorum" diyen var aranızda...

Bir iki dakika sonra odaya giren Serhademeye Ömer, aynı havadisi tekrar etti. Fakat o pek seviniyor gibi görünmedi, terbiyeli bir tavırla 'inanma beyim, yem borusudur bu. Avustralya şekeri bulsa kendisi yer' dedi. Ömer çocuk gibi ellerini çırparak zıplamağa başladı. Alim arkadaşına; 'Yalan mı söylemişim cancağızım', dedi. 'Bak siz bütün ilminize rağmen bu havadise inandınız. Fakat o yutmadı, cancağızım. Çünkü onda ilim yok ama irfan var. "

en güzeli bilerek ve anlayarak inanmak ve inandığın şekilde yaşamak...

ve ben aslında... BİLMİYORUM.

Biliyoruz ama yapamıyoruz. Anlıyoruz ama işimize gelmiyor. Bir şeyi başarmanın yolu inanmaktan gelir bence. İnancın olduğu sürece başarırsın. İnancın yoksa o işi ne kadar bilirsende anlasanda boş bence..

biri yaşamak demiş, kapsamış cevap tüm verilenleri:)

Sekiz, on gün kadar sonraydı. Ömer bir gün muallimler odasına sevinçli bir havadisle girdi. 'Müjde', diyordu. 'Avusturalya'dan iki yüz vagon şeker geliyormuş... Şeker dehşetli ucuzlayacak' Ömer sık sık İttihat ve Terakki Merkez-i Umumisine gidip geldiği için diğer bazı arkadaşlarla beraber alim dediğimiz arkadaş da havadise inandı ve memnuniyet gösterdi.

ALINTI

bilmek... beni yerle gök arasında sıkıştırsa da bu kelime, tüm genişliklerden azade bir niteliğe bürünmüş ferahlıkta veriyor.

Derin bilgisi ve çok okumasıyla şöhret almış bir muallim arkadaşı bir gün Ömer'e takılmak istedi: "Ömer Bey, 'ilim başka irfan başka' diyorsunuz. Ben buna pek akıl erdiremiyorum. Lutfedin de bana bunu bir anlatın" dedi.

Ya nice okumaktır

İlim mi önemli, irfan mı?

Değişik şekilde, alimlik mi ariflik mi?

inanmak bir şeye her şeye... inanmadan anlamaya calısmaz bilemeyeiz. inancı olmayan tutunamaz..

Sen kendini bilmezsin

bilmek, anlamak, inanmak... hangisi, diye sormuş biri.

yaşayabildiğin kadar.

insan inandığı şeyi yaşar.. fakat bildiği ve anladığı şeyi yaşamak zorunda değildir... bilmesi ona katkı sağlar sadece ama inancı tutunmasını ve kopmamasını sağlar..

Bildiğim ve artık anladığım tek şey inandığım hiç bir şeyin gerçekleşmemesidir.

"Herkes" sözcüğünü neden bu kadar kolay kullanıyoruz?

anladığım birşeyler var... ve inandığım BİR şey.

Mücadele... Neye ne kadar ve nasıl yapılacağı pek çok konuya göre değişkenlik göstereceğinden her istediğim şey için yapılması gereken kadar evet yaptım. Ama neydiki eksik kalan yan?İşte onu hiçççç çözemedim.

Yunus Emre

Bilmek ve anlamak mı önemli yoksa inanmak mı?

Uyur gezerim. Uyurken yaşıyorum...:))

galiba buna da yaşamak deniyor...

Alim ve arif arasındaki farkı edebiyatımızın meşhur simalarının yaşadığı bir tecrübe ile açıklamaya çalışalım: Reşat Nuri Güntekin, Anadolu Notları isimli gezi yazılarında, Ömer Seyfettin'in alimler ve arifler arasındaki farka işaret ettiği yaşanmış bir olayı şöyle aktarır:

"Ömer, mekteplerden birinde edebiyat muallimiydi. Merhumu yakından tanımış olanlar pek iyi bilirler; bazen bir şeyi diline dolar, günlerce onu tekrar ederdi. O zaman da bir şey tutturmuştu: "İlim başka, irfan başka... Arif başka, alim başka diyordu.

İşte alimle arif arasındaki fark böyle bir şey olsa gerek. Alim bir bilen iken, arif, bir sezen konumunda. Arifler güçlü sezgileri ve olayların arka planına bakma kabiliyetleri ile ön plana çıkarken, alimler daha çok analize tabi tutulmamış safi bilgileri ile ön plana çıkıyorlar.

Bilmediği ve anlamadığı, anlamaya da gayret göstermediği şeylere körü körüne inananlar yüzünden çekilmez oluyor zaten hayat.

Önemli olan yaşamak...

Herkes kullandığı için...