(Yedi İklim Dergisi, Şubat/Mart 2008)

Bakışları

Bir aydınlık denizin sonsuz derinliğinde

Sebeb Ey... Bir hayret mi, bir uyarı mı, bir anımsayış mı? Bütün bunları sahiplenmek ve onunla anılmak da bir lütuf olsa gerek Şiir soluğunda ve şiir sesinde,

Bir an oldu

Sonra eğildi sevgilinin yüzüne

Sürdü bulutlanmış gözlerini

Çiçeğe durdu kalbim içtim parmaklarından

Kalpler tutuştu

Daha der sigmaz kabina yönelir göge teslim olur

Damla damla oluşuyor hayat

Zamanin idrak incisi ses döner döner döner de

Sonra daldı daldı uyandı

Ulu ses dokununca carka

Ve beyaz iman cizer sesini

O güzellikler ülkesine

Ve dedi:

Sebeb ey

Toprak

Ayrılık ateşinden

Hayy ve Layemuttur

Portakalla yayilir karanfilde tutusur karar kilar denizde

Bir bakışın can verdi kurumuş toprağıma

Şiiri bir ey uyarısıyla anımsatan şair, sana selam olsun.

Vakit te mahluktur

Hazar gölü kıyısında?Hazar şiir günlerine? davette bir yumaktık birkaç kişi. Birlikle yürüyüş yaptık, söğüt ağaçlarının altında birlikle oturduk. Risalelerin birinin hayret dolu seslenişinle suya ses verirken ince bir damar yakalamış ve sevgiliye seslenmiştin. Orada suların yüzeyine yitmeyecek yakamozlar bırakmıştın. İçinden akıp gelen o gür sesin tınısındaki inceliği, nahifligi ve hatta duyguyu orada o an görmüştüm. Şiirle şiir dışında bir sesleniş ve bir duygu akışı...

Bir kurtuluştur o an çağrılsa senin adın

Son defa aralandı

Bir ışık bir kelebek biraz çiçek biraz kuş

O sultan hazinesi o hep veren sonsuz cömert anayi

Sonra baktı çevresine

Kim ki Resulullaha tapmaktadır

Bulmak

Baslar esyada hareket kurtulmak icin kendinden

Mahlukatın var olduğu

Günesin carpilmis elcisi van gong ́la gelir önümüze

Bir bebegin ilk hecesi düser agzindan ansizin ve bulur

-Ey nas, susun!

Aydınlık ruh aydınlıktan beslenirce oluşur. Büyük ve aydınlık medeniyetin simgeleri kendindedir. Kendisini kendisi besler. Bir medeniyete sur, gül ve anlık sunan ruh onu kendisiyle birlikle büyütür, Hasan bin Sabit?e, Lebid'e si ir ruhsatı veren yeryüzü Efendisi, yeryüzünün yaratılış nedeni güzeller güzeli insan... İnsanlığa şiir izin verdi. Şiir bir karsı koyuş, bir direniş, bir özgünlük, bir istihza, bir tebessüm, bir hiciv, bazen de bir öfke, bir hayret ve uyanış nedeni. Hayatın inceliklerim içinde taşır.

Renk baskaldirirken helezonlar cizerken ses

İşte yeni bir dünya peygamber sözlerinden

Sebep Ey

Sesi damarla cizer

Ölümünde güzelsin

Sesin ne kadar sıcak sesin ne kadar yakın

İlk yaratılış düğümüne

Öldün

Akıllar kamaştı

-Ebu Bekir kıldırsın namazı

Anlatmak değil

Baktı baktı ve dedi:

Soluğum bir kuş gibi uçuyor ellerine

Ölüme aç

Sonsuzu kuşatan bakışları

Şimşek yalımları gökyüzünün ruh damarları. İçimizi bir anda delip geçer. Ve birden çekilirler Ruhumuzda derin bir sarsıntı olur, bir ürperiş anı yaşanır. Beklenmedik bir duygu akışı yaşanır. İnsan zamanla toparlanır, olanı biteni derinden kavrar.

Tekrarlayıp duruyor saat

Merhametin son durağı

Göz çeşmem suya erdi sevda kaynaklarından

Ölüm bize ne uzak bize ne yakın ölüm

Yatağında.

Toprak yağmurla kendini bulur, kabarır, kendinden filizler verir. Ve hayret işte o zaman uyanır. Bunların her biri nedenlere bağadır, her şeyin, oluşun bir seslenişi vardır. Eşyanın dilini yakalamak ise bir nasip işi.

Olacak oldu

Hayata şafak olan alnında

Ateşin şiddetinden

Şehri bir yabancı gibi dolaşıyor

Zamanlar ve dönemler renkler taşır. Renklerin oluşu, fonları, seslerin ritimleri, usulleri ve tarzları da bir nedene bağlıdır.

Döner döner dögünür eritir daglari yobaz kayalari

Okuyorum hayatı

Yüzüsuyu hürmetine

Altındakilerle var olduğunu

Karar kıldı bir noktada

Kutsal tenine

Şehrin mabetleri bir bir tükeniyor

Farkındayım

Hayatın menbaı

Duymak kolay

Bir yol buldum öteye geçerek gözlerinden

Sebeplere seslenişine selam olsun.

Emer emer emer toprak anayi

Yüzüme kar yağıyor sanki elinmiş gibi

Kapılıp gidiyorum saçının sellerine

Süzdü tek tek çevresindeki

Yöneldi bir noktaya

Bir an kayboldun gibi! yaşadım kıyameti

Madeni, muhabbet ocağının

-Merhaba ey refik-i ala!

Ey nas, susun!

Eriyen karın akan suyun

Bir daha ölmeyeceksin

Som fatih su fetheder tabiati

Süzdü ciğerparesi Fatıma'yı

Aline

Aralandı gözleri

Ölüme muhtaç

-Hayatında güzeldin

Ve zaman döne döne

Yakalar ölümsüzlügün sonsuz ipini

Ürperir tabiat üfleyince rüzgari derin gök solugu

Her oluş bir sebebe bağlı. Hiçbir şey nedensiz değil.

Ve gözlerimin en ince hücreleri

Yeniden su yürüdü dalıma yaprağıma

Sıçradı orta yere:

Ashabına

Sanki bendler çözülmüş

Yesil hayat kirmizi hareket sari sabir emer

Baktı baktı yatağında hareketsiz yatan sevgiliye

Kavuşmak vakti gelmişti sevgilisine.

Karanlık yüzlü bir yüzyılın karmaşasına bir hayret nidası gerek.

Kim ki Allaha tapmaktadır

Her an

Tabiat bir bembeyaz gelinlik giymiş gibi

Yönelir sebebe

İçimizin hazin seslenişini yüksek sese dönüştüren şair. Şiir sesiyle karanlığa keskin yıldırımlarla şavkıyan güçlü ses sana selam olsun.

Uzar bir göz agrisinin gecesi ucsuz bir nehir gibi

Felekler çökmüştü

Mağarada arkadaşına Hicrette yoldaşına

Gözlerinden göğüme sayısız yıldız akar

Yüzüyorum gözünün yeşil serinliğinde

Sonra ses olur

İşliyor kalbim

-Kim derse ''O öldü'', öldürürüm!

Tek kapısıdır ölümsüzlüğün

Bir haberdi sanki

Yoruldun ama buldun ey kalbim emaneti

Mutlak sözü damarda kanla cizer

Başlıyor içinde sonsuz susuzluk

Tamamlar kavisini

Bir gülüşün içimde binlerce lamba yakar

Kıpırdadı dudakları, dedi:

Bilsin ki Resul ölmüştür

Evrenin Efendisinin

Sensizlik bir kuyuymuş onu aşamamışım

Yetişti geldi

Ve düserken topraga cagirir

''İnna Lillah ve inna ileyhi raciun''

Eskiyor saçlarım

Ateşler içindeydi

Sensiz geçen zamanı belli yaşamamışım

Ebu Bekir dedi:

Ölüm muhakkak

Sonra toprak sikisir sikisir tasar da renk olur tarla da

Erdem Bayazıt bir yüzyılın karmaşasında kendisi ne özgü ve düşen bir sesi yakaladı. Sebeb Ey! Diye ünledi. Bu ses bir başkasından tevarüs etse de, bir yüzyılda ve bir dönemde Erdem Bayazıt'la karşılık buldu. Şiirle kayıt düşmek başlı başına bir incelik ve özgünlük. Cağın ruhuna dadanmış karanlıkları dağılmanın bir yolu var. Güçlü bir soluk, bir beş, bir içleniş.

Her biri insanlık çilesinden

Çekti kılıcını Faruk olan

Ter taneleri

Bilincindeyim doğan ayın

Az az öldüğümün

Daha öteye gecmek icin arinmak gibi elbiseden

Feryat ve figan gökleri tuttu

Son yüzyıllar insanlığın talihsiz dönemleri. İnsanlık tarihinin en karanlık çağı. Bunu oluşturanlar da insanlar. Kuyusunu kazan, idam ipini geren ve sehpasını hazırlayan, kendini karanlığa boğan da kendisi, Cenneti de cehennemi de kendisi. Karanlığın karanlıkla çarpışmasından ve çatışmasından söz edemeyiz, Karanlığı dağılan, çatışma çarpışmaları ve gerilimleri de ortadan kaldıran insan.

Şuur tutuşmuş

Ölüm kımıl kımıl

Sonra Sıddıyk olan

Bir Gezgin Adam

Ve ölüm mutlak

Ölümsüzlüğü tattık bize ne yapsın ölüm

Her sabah bütün bitkiler istahli bir cocuktur

Akıl iflas etmişti.

Toprağın üstünden çok

Renk denizde karar kilan ebedi tarla olur.

Bilsin ki Allah ölmez

Ve usul usul tükenen zamanın

Mahşerden önce mahşer hali yaşayan

Gelmişti başlangıç noktasına

Bir adam belki de en çok bir rüzgardır şimdi

Can dostlarını

Şiir güzelliktir. Güzellik hayatımızın en temel ilkesi. Şiirle hayal ve ruh buluyoruz. Şiirle sur gibi yasıyoruz.

Sisli yabancı gölge gibi gezgin bir rüzgar

Düser ölümün gölgesi esyaya.

Yeni bir ülke yüzün ellerimde kaybolmuş

Avuçlarının içi terliyor.

İltica etmişti sanki Kainat