Yalan bişeydir aslında yanılsamadır..

Örneğin ben fotoğrafçıyım. Üzgünken hatta ağlamaklı halimle sırf çekmiş olmak için deklanşöre basıyorum ve çektiğim kare bir sergide çok beğenilip "en beğenilenler" arasına giriyor. Burada mutluluğu görebildiniz mi? Sanat hem heryerdedir hem de hiçbir yerde.."Bakan" değil gören "gözler" belirleyici unsurdur

sanatin kaynagi...

bence herseye ramen mutluluga dayanir sanat yaratisi...

arada mutlulukla aciyi baglayan öyle ince bir köprü vardir ki...

İnsanın hayatı nasıl yorumladıgı içselleştirdiğinin yansımasıdır sanat.

Özünde "ruh" vardır.

Olabilir.. Sonuçta göreceli.. Hissiyatımızın ihtiyacına göre beğenir ya da beğenmeyiz.

Sanatı sanatçı kendisi için yapmaz. Yaparsa da sanat olmaz. İsteyen mutluluğu, isteyen hüznü alır o eserden. Aynı anda hem mutluluk hem de acı varsa bunu sanatçı farketmeden yapmıştır.

yanmak!

Sanat yaratımının özünde insan yatar.. Çünkü insanın mutluluğu, hüznü, acısı, umutsuz aşkı.. Bir şiirin, bir tablonun, bir Tac Mahal'ın ortaya konmasında büyük bir rol oynar..

Bir sanatci, insanligin acilarini ya da kivanclarini resmedebilir, ya da notalara dökebilir ama.

Mutluluk hakim unsur değil paydalardan biri olabilir ancak..

Sanat, ruh halinin dışavurumu ile ortaya konan eserdir. İlla mutluluğu dışa vurmamız gerekmez. Üzgün ya da kızgınken de kimine göre güzel sanat eserleri ortaya çıkarılabilir.

Sanat belki de tüm bu durumlarin icinden süzülüp te kendini disa vuruyor..

Hayat;özunde muhtesemlik, mutluluk içerdiği için sanat guzeldir...

Güc kosularda az sayida sanatcinin güzel eserler vermesi, cektikleri acidan degil, iclerinde tasidiklari mutluluk, yasama sevinci, umut ve sevinc kivilcimlarindandir.

Duyguların ve düşüncelerin düşünsel bir arenada savaştırılması bi nevi onları ikonografik anlamlarla güçlendirmek

sanatın kaynagı insan değildir, hayattır..