gibi gelen upuzun gece boyunca aralıksız yağan yağmur ve şiddetle esen

hem de mutlu olmaya çalışması, günümüz şartlarında mümkün değil.

- Elime dokundun. .

Alt katlarında ise yaşlı bir ressam otururdu.

bulmuş. Pabuçları, elbisesi baştan aşağı sırılsıklam, her yanı buz gibi bir

Bitiyor öyküsü.

karışmış sarı, yeşil boyalarla bir palet ve sağa sola saçılmış bir kaç fırça

Yaşlı adamcağız çok ağır bir durumda, kurtulma umudu yok ama

Akşamüstü gelen doktor ayrılırken; şimdi alt kattaki bir hastaya

Görünürde sadece kasvetli, bomboş bir avlu ile altı yedi metre ötedeki

Hayatın yrısından çoğu hüzün.

Can Yücel

Hastalandığı günün sabahı kapıcı onu, odasında sancıdan kıvranırken

insana ulaşmak çok sarp yollardan geçmekle olasıdır ancak

bakmam gerekiyor. Yaşlı bir ressammış sanırım. O da zatürree.

Sen iyi bi' aşçısın.

rüzgardan sonra, bir asma yaprağı hala yerinde duruyordu.

kimse. Sonra, hala yanık duran bir gemici feneri, yerinden sürüklene

Sayın gülce,

görmek istiyorum.. Ondan sonra ben de gidecegim.' diyerek cevap verdi.

Günlerden bir gün kız arkadaşlardan biri zatürree hastalığına yakalandı.

Dönüp arkadaışna 'Neyin var? ' diye sordu. Hasta kız fısıltı halinde' altı' dedi.

-- Duygularına güvenmek zorundasın...

'Bu sonuncusu' dedi hasta kız.'Geceleyin mutlaka düşer diye düşünmüştüm.

- Hissettim!..

yerden altı yedi metre yükseklikteki bir dala yiğitçe asılmış duruyordu.

tırtıllı kenarlarına ölümün ve çürümenin sarı rengi gelmiş olan yaprak,

Ve hüzün düşürüyor usul usul her yana. Kendi hüznümü buluyorum düşen her damlada. Evet her tarafta alabildiğine yalnızlık, kusuyor üzerime acılarını. Neden böyle düşündüğümü sorgulamadan bana düşen acıyı yazıyorum şimdi anlatabildiğim kadarıyla.

Hayata tepeden bakarsan insanların sadece tepesini görürsün. Hayata daima insanlarla aynı mesafeden bak. O zaman insanların hem yüzünü, hem kalbini görürsün. Mühim olan yükseklere çıkıp hayata tepeden bakmak değildir. Mühim olan ne kadar yükselsende herşeye eşit mesafeden bakabilmektir. Hayatta herşey olabilirsin... Fakat mühim olan hayatın içinde "İNSAN" olabilmektir.. alıntı

Derken şiddetli yağmur tekrar başladı. Hava yeteri kadar aydınlanır

aydınlanmaz, genç kız hemen perdenin açılmasını istedi. Asma yaprağı

İşte biri daha gitti. Topu topu beş tane kaldı şimdi.'

--Hissettim.

Ölümü istemek günahtır. Şimdi biraz bana çorba verebilirsin.' dedi.

İnsanın öyküsü çok acı diyerek bitirmişsiniz. Gerçekten kendi adıma söylemek isterim ki çok acı öyküler bırakıyoruz arkamızda. Sadece bizim bildiğimiz ve yalnızca yalnız kaldığımızda gözyaşlarımızın boşalmasına neden olan acılar bunlar. Biliyor musun bunları paylaşamamak en acısı.

-- Gözlerini kapa!

tuğla evin çıplak duvarı vardı. Budaklı köklerinden çürümüş,

yaşlı mı yaşlı bir asma, tuğla duvarın yarı boyuna kadar tırmanmıştı.

Kendi kendine kalabilenlerin sayısı oldukca azdır. Aslında yalnızlıktan pekte hoşnut değillerdir ama yine de etraflarına mutlu görünmeye çalışırlar. İçlerinde bir büyük hüzün ağacı vardır ki yalnız kalışlarında dallanıp budaklandığı dikenlendiği ve içlerine takılıp kanattığı yabani, hükümran oluverir. Zordur bu ağacın kesilmesi çünkü beslendiği yalnızlık duygusu bir toprak katmanı gibi kökleşmesine meyil verir. İhtiyaç duyduğu şey ise tek başına kalabilmektir. Oysa bu ağacın büyümesine izin vermeyelim bir köşe bucak saklanbaç oyununa kapılıp kaybolmayalım.

sürüklene çıkarılmış bir portatif merdiven, bir de üstünde birbirine

City Of Angels

Oysa şükretmeli insan. Aç olmadığına, sağlıklı olduğuna, nefes alabildiğine doya sıya. Bize öğretilen düşünce bundan başka bişey değil.

Ne çok acı var insanın hayatında... İnsan ki doğayla mücadele veren tek canlı, yaşama paralel gitmeyen, kendi elleriyle acı kaynaklarını besleyen, attığı her adımla tüm dünyanın kaderiyle oynayan... Açlıkla savaşanlar, iskelet gibi görünenler, masumca yaşayamayan çocuklar, çocukları masumca yaşatmayanlar, annelerinin güvenli sıcacık koynunu çocuklara çok görenler... Nasıl yaşıyoruz bunları görerek... İnsanları bile bile zehirleyen üreticiler, masum meleklere kötülük eden canilerle aynı atmosferi solumak bile ne kadar acı... İnsanın öyküsü çok acı...

Aslında kastettiğim bireysel acılar değil, en azından birey olarak benim acılarım hüzünlerim değil. Çok şükür şanslıyımdır, nasıl vereceğim bu kadar rahat bir hayatın hesabını bilemiyorum ama yine de özellikle sevdiklerimin acılarıyla sınamasın beni.

Arkadaşı merakla dışarı baktı. Sayılacak ne vardı acaba?

tamamı ressamlardan oluşmaktaydı. Bu mahallede, üç katlı bodur

son yaprağın düştüğü gece oraya bir yaprak resmi yapıp yapıştırmıştı.

Beyaz kefene sarılıp bırakılıveriyor, toprağın koynuna, gözlerini son yumuşundan sonra.

Beyaz bezlere sarılarak kundaklanıyor gözlerini açtığı an.

hala yerindeydi. Genç kız, yattığı yerden uzun uzun yaprağı seyretti. Sonra

çetin bir ceviz insan,

'Artık hızla düşüyorlar. Üç gün önce neredeyse yüz tane vardı.

- Nerden anladın?

İbrahim Tenekeci

Arkadaşı ona saçmalamamasını söyleyip içmesi için çorba götürdü.

Başlıyor öyküsü.

Gökyüzünde küme küme bulutlar sanki üzerime üzerime geliyor. Yağmur taşıdıklarını hissediyorum. Hüznü de içinde barındıran nemli bulutlar, ardı sıra gökyüzünün mavisini siyaha boyuyor.

Fakat o: 'İşte bir tanesi daha gidiyor. Hayır, çorba filan istemiyorum.

Yapmamız gereken içimizde büyüyen yabani otları ağaçları fazla dikenleştirmeden büyütmeden kesebilmektir. Bu da ancak bir dost muhabbetinin bir yaşam sevincinin el verdiği güzelliklerle sağlanabilir.

Ne çok acı var insanın hayatında diye başlamışsınız söze. Evet gerçekten düşününce insanın içini titreten o kadar çok şey varki. Bunları düşününce yüreğimiz sızlıyor bazen de gözlerimizden boşalıyor gözyaşlarımız. Ağlamakla yetinmek zorunda kalmamız ve elimizden hiçbirşeyin gelmediğini görmek, çaresizliğimize isyan etmekten başka yapabilecek birşeyin olmadığını düşünmek acılarımızı daha da büyütüyor maalesef. İnsan acılarıyla büyüyor. Bir zaman sonra bunu öylesine kanıksıyoruz ki artık acılara gülüp geçebildiğimiz bile oluyor. En azından kendi acılarımıza kapıyoruz gözlerimizi. Çünkü acıyla yoğrulsakta kayıtları zaman zaman silmemiz gerekiyor çıldırmamak adına. En büyük acıları gömüyoruz içimize. En derinlere gömüyoruz unutmak için. Allah dağına göre kar verir sözünü düşünerek belki de üstesinden gelebileceğimiz inancını güçlendiriyoruz ve tutunuyoruz hayata.

Ülkenin batısındaki küçük bir mahallenin bir sokağının neredeyse

Haber falan izleyemiyorum, klasik laflar bunlar biliyorum ama "insan" diyoruz... Aslan, aslan olarak doğuyor ve öyle ölüyor, inek "bugün keyfim yok süt vermeyeceğim" demiyor, yırtıcı hayvanlar bile yavrulu hayvanı yerse bir hüzün taşıyor. Ama "insan" bebek olarak doğuyor da hayvandan aşağı inebiliyor. Yavrucuklara işkence eden pislikler insansa, ben değilim. Bile bile zararlı maddeleri gıdalara katan insansa, ben değilim...

--Ne yaptım?

"Anne karnına sığarken dünyaya neden sığamadığını, ve sonra 1 metrekarelik yere sığacağını düşünmeli insan.."

haldeymiş. Öyle korkunç bir gecede nereye çıktığına akıl sır erdirememişti

Ağır ağır geçen gün sona erdiğinde onlar, alacakaranlıkta bile, asma

yaprağının duvarın önünde sapına tutunmakta olduğunu görebiliyorlardı.

Kutsallaştırmadan acıyı kabullenebilmek duyarlı olabilmek anlamını ekliyor yaşama. Yaşam her duygunun farkında olarak ve duyumsayarak yaşayınca güzel...

Hüzün hüzün üstüne... Gençlerimiz son günlerde vahim bir şekilde yaşamlarının sonlarını yaşadılar. Elbet kimse kalıcı değil ama yaşadıkları vahşetler dile gelmiyor, dile gelse bile yüreği yakıcılığı bir ömür boyu...

O gün öğleden sonra arkadaşı artık iyileşmiş olan arkadaşına alt kattaki

bir kabuk daha...

'Beş tane ne? ' diye sordu arkadaşı. 'Yapraklar, asmanın yaprakları.

daha rahat eder diye bugün hastaneye kaldırılıyor dedi.

Mutluluklar ise insan hayatına serpiştirilmiş küçük yıldızlar. Kimisi acyip parlıyor kimisi ise bir bakmışsınız ki sönüp düşüyor bu yıldızların.

Rüzgarı duydum. Bugün düşecektir, o düştüğü an ben de öleceğim.'

Lakin dört mevsim gibi insanoğlu. Tekdüzeliğin çıkışı belki de acılar. Yaşanması ve yaşandıkça üstesinden gelinmesi gereken zoluklar bunlar. İnsanı acılar büyütüyor, mutluluklardan fazla.

Genç kız günden güne eriyordu. Bir gün, arkadaşı resim yaparken

bulmuşlar. O zaman o son yaprağın sırrı da çözüldü. Rüzgar estiği zaman

Paylaşmak istedim.

Saymaktan başıma ağrı giriyordu. Ama şimdi kolaylaştı.

SON YAPRAK

bu madalyonun bir yüzü malesef :(

arkadaşına seslendi. 'Münasebetsizlik ettim. Benim ne kötü bir insan

vayyy... bu günü de burda kapatayım, tüm diğercilere iyi geceleerrr...

olduğumu göstermek istercesine, bir kuvvet o son yaprağı orada tuttu.

Bununla geriye dört tane kaldı. Hava kararmadan sonuncusunun da düştüğünü

Nuri PAKDİL

-- Hissetmek yeterli değil midir?

ziyarete gitti. Bu sırada yaprak olayını da anlattı yaşlı adama.

Ahmet Hamdi Tampınar

- Hissetmek yeterli değildir!

-- Ama gözlerin kapalıydı bunu nasıl bildin?

-- Elini ver!

"Cahilsin, okur öğrenirsin. Gerisin, ilerlersin. Adam yok, yetiştirirsin. Paran yok, kazanırsın. Her şeyin çaresi vardır. Fakat insan bozuldu mu, bunun çaresi yoktur.."

yaşlı adamı anlattı. Yaşlı adam iki gün hastanede yattıktan sonra ölmüş.

onu da kır;

Yukarı çıktığında arkadaşı uyuyordu. Ertesi sabah hasta kız hemen

İnsan hüzünlü bir canlı,

Genç kız uykuya daldığında arkadaşı da alt katta ki yaşlı ressama

...- Hayır hissetmek yeterli değildir!

Bir insanın hem ahlaklı ve dürüst kalmaya,

arkadaşına perdeyi açmasını söyledi. Ama hayret! Hiç bitmeyecekmiş

Sonuncusu da düşünce, ben de mutlaka gideceğim. Hissediyorum bunu.'

Bir insanı anlayabilmek için öncelikle O'nun nelere üzüldüğünü bilmek gerekir kanısındayım. Hüzünlü öykülerini paylaştıklarımla bütünleştim. Hiç eksilmedim duygularının derinlerine yaptığımız yolculuklarında. Ve anlamdım ki insanlar paylaşırken çözüm aramıyor aslında. Fırtınada sığınacak bir liman özlemi yaklaştırıyor insanları birbirlerine. Ve kendini dinleyen, anlamaya çalışan insanların varlığıyla güç buluyor insan...

'on', sonra 'dokuz'; daha sonra, hemen birbiri ardina 'sekiz' ve 'yedi'.

Ertesi gün doktor: 'Tehlikeyi atlattınız, siz kazandınız.' dedi.

bir tuğla yığınının tepesinde iki kız arkadaşın stüdyoları bulunmaktaydı.

Geriye doğru sayıyordu; 'Oniki' dedi, biraz sonra da 'onbir'; arkasindan

o da yatağında pencereden dışarı bakıyor ve sayıyordu...

çok derinlerde insanın bilmecesi.

bile yerinden oynamayan yaprak, yaşlı ressamın şaheseriydi. Yaşlı adam,

Sapına yakın tarafları hala koyu yeşil kalmakla birlikte, testere ağzı gibi