Bu arada CNBC muhabiri mi ne yapıyor?.. An itibariyle 19:23 ve ona her baktığımda ya bir sayfayı okuyor, ya da çeviriyor...

biz, siz, onlar... "hepimiz". ve yüreğimin kıyısına boşalmış enkazlar: -bizsiz- onlar.

Belki onlar da benim üzüm, ekmekten ne anladığımı hiç anlamadılar...

"Onlar" olabilmelerinin ön koşuluydu içlerinden "biz"i çıkarmaları... Çıkardılar ya da çıktık.

"biz, onları anlayışla karşılıyoruz."

"Senin kız kaç puan aldı?.. Bizimki Fen lisesi..." Diğeri altta kalır mı!.. Bahaneden dağlar örüyor; ilki iyiydi de teyzesi ikincisi biraz yalpalıyor...

Zaman ilerliyor ve Almanya cenahına bir sessizlik çökünce anlaşılıyor, bizim yerli siyasetçiler konudan konuya ışık hızıyla atlıyor...

Anlamadığım kadarıyla Almanca konuşuyorlar... Sabah sanırım bir 45 dakika kadar bayan olan Irak'a özgürlük götüren ABD'nin hayranı CNBC muhabiri gibi hararetli hararetli konuştu... Dedim eyvah; hiç değilse bizimkilerin dilini biliyorduk da içimizden sesli olarak konuştuğu konulara öfke yüklü tempo tutuyorduk... Şimdi buna yorum da yapamayız... Belki de bayan Merkel'in "ABD'deki sokak olaylarını hayretle seyrediyoruz sözlerine açıklık getiriyordur... Belki gündemi üçüncü köprüdür, ya da havalimanı... Bilemiyoruz... Bildiğimiz değil, duyduğumuzu söylüyoruz... Gökten sağanak gibi yağan kelimelerinin anlamsız tutkunuyuz...

Biz, biz olmanın farklılığını yaşarken, onlar hep "onlar" olarak kalacaklarının farkındalığından çok uzaklaştılar.

Bir başkası komşusunun yeni evini, evin odalarını sıralıyor... Bir diğeri bu gavur turistin başını örttürürse ne çok sevap kazanacağını söylüyor... Tam o esnada kucağındaki çocuk "anne, anne!" diye annesinin göğsüne vura vura sesleniyor... Kendi çapında vurmanın dozunu arttırınca anne göğsündeki çağlayandan habersiz, bir kedi kovarcasına "süs süs!" diye bağırıyor... Neden çünkü o an kendi çapında emri bil mağruf" yapıyor...

Oğuz Atay da bahseder onlar dan. Onlar, zaman zaman değişebilir belki ama bizim için kim onlar?

Karpuz, peynirden ne anlarlar hiç bilmiyorum...

İnsanları birbirinden ayrıştırmanın en iyi yolu, diğer insanlara özel oldukları hissini vermektir... Şeytanın denediği yol da budur... İyi yöneticilerin ve karizma liderlerin yolu da!..

Değişiyor kavrayışımıza göre. Kimi zaman alkışladıklarımıza diyoruz, kimi zaman insafsızlık edenlere, kimi zaman fütursuzc konuşana, düzen bozana, kalp kırmayı kendine meslek edinmişlere, insanlıktan nasibini almayı erteleyenlere...

Sabah 07:45'ten beri yoldayım... Çevremdeki yüzler sürekli değişti; üç yüz hariç...