Ne eşek inatcıdır, ne de kedi nankör. Aslında her iki canlının da doğasını tam bilmediğimiz için kendimiz uyduruyoruz birçok seyi. İyi geliyor sanırım, seçeneğin olmayınca...

Gönül gözüyle görecek, duyacaksın. Gönül diliyle konuşacaksın. Bilmez misin gönlü kainat bile kuşatamaz dar gelir. Gönül dilinden anlamam konuşamam, dayanamam bu çileye karşılıksız hiçbir şey veremem diyorsan; talip olmayacaksın Yusufluğa. Yusuf olmak için Yusuf gibi yürek gerek, gönül gerek, iman gerek. Züleyha değilsen eğer peşine düşmeyeceksin Yusufların. Kendi ayarında birini seveceksin ki mutlu olasın.

Son bir kez elini tutsa yeterdi. Gözlerini son bir kez öpse, rahatça ebediyen gözlerini kapatabilirdi artik...

Genç kizda zaten baska birsey istemiyordu...

Ayriliklarindan bu yana 5 bitmeyen, çile dolu yil geçmisti...

Hep ben geldim simdiye kadar senin yanina, yarinda sen gel olur mu sevgilim..

Seni daha çok özlüyorum artik... Senden çok uzaklardayim belki, ama yinede seni görmek için uzaklardan gelebiliyorum. Hemde her gece...

Yavasça egilip zarfi yerden aldi. Birden kalbi deli gibi atmaya basladi.

Zamanla o da?bay?dı ve kesiverdik ucundan?bayy? olarak yetti. ?Güle güle? nin yerine de uydu ne ala!

Tekleyen ve görevini yerine getirmeyen kalbi degistirilmisti.

Çok zengin olan ailesim tüm gazetelere, kalp nakli için ilan vermislerdi...

Genç kiz bir anlam veremedigi bu durumu doktora anlamis, ama ameliyat kolay degil, bir aydan geçer demisti doktor.

Ölmek istedi, artik yasamak istemiyordu bu dünyada..

Eskiden yola gidenler?Allah?a ısmarladık? derlerdi. Yolcu edenler ise?uğurlar ola? ya da?selametle? sözcükleriyle karşılık verirdi? .

Yinede engel olamadi pinar gibi çaglayan gözyaslarina.

Her günüm digerinden daha zor geçti, çünkü her gün özlemin dahada artiyordu..

Her gece seni düsündüm sabahlara kadar, her gece senin yaninda olmayi istedim.

Aşağıdaki mısralar bu sebeple söylenmiş olsa gerektir.

ELLERİM ŞİMDİDEN TERLEMEKTE.

Yine yalnizdi odasinda, gözü yasli, boynu bükük ölümü bekliyordu...

Bu yazı çok hoşuma gittiği için ekledim buraya. GÜnlük hayatımızı geröekten çok güzel analiz eden bir yazı.

SES GELİYOR UZAKTAN.

Ama olmamisti iste, dünyalar kadar olan sevgilerinin arasina,

Ve bir gün herseyi degistirecek bir firsat çikti önüme.

Kimbilir kiminle evlenmis, çoluk çocuga karismisti...

Unutma, kirmizi gülüde unutma olur mu?...

Haydı, Kadıköy arabası geçecek, işe geç kalacaksın, kalk artık! dedi annem kulağı tırmalayan bir sesle. Gözlerimi açtım, İstanbul benden önce uyanmış tıpkı rüyamdaki gibi?

Kapi çaldi aniden. Kapiyi açti ama kimse yoktu. Gözü yerdeki beyaz zarfa ilisti.

Kalemlere veda... Hanım sultanlara dair bir selam saklasın; Topkapı Sarayı?nda; sedef kamalı yazı takımları... Kalem bitti... Devir okuma-yazma emirlerinin uygulandığı devir. Sılaya hasret yok. O hasretten yarına devredilebilecek duyguların barınağı mektuplar da... Telgrafın tellerine kuşlar konmuyor! Telefonun tellerine sevgiler özlemler konuyor. Bir gönülden bir gönüle tellerin üstünde büyüsü kalır mı kelimelerin?

Bir melegi andiran masum yüzü, sevdiginin özleminden sirilsiklamdi...

Her babayiğidin harcı değildir Yusufluk ve her kadının harcı değildir Yusuf yüreklileri taşıyabilmek, layık olabilmek, Züleyha olabilmek!..

Kalem feryad eder, ağlar mürekkeb

kendim karaladım. bilmem artık kalemi oynatan duygular :)

Her bir tanesi koptugunda, kalbine bir ok daha saplaniyordu.

Genç kiz feci bir hastaligin pencesinde kivraniyordu.

Ah acılar.. Nazlı bir bebek gibi kollarımız arasında avutmayı sevdiğimiz yaramazlarımız... Geriye dönüp hep acılar defterinin sayfalarını karıştırıyoruz... Mutluluklarımızı hatırlamak zor geliyor bize... Sanki ömrümüz acılarla iç içe geçmişçesine hep onları yad ediyoruz. Bazen bir şarkının nağmelerinde, bazen daldığımız anların en kuytusunda...

Su gibi aziz ol, derler ya... İşte öyle...

Sevdigi aklina gelince kalbi eskisinden daha çok sizliyordu..

Ey benim canıgönülden kursağımın incisi, gözümün zencisi, gıymatlım, çılbağım, bağrıyanığım, yetimim, elimin asası, gönlümün tasası, evlerin yakışığı, gızların aşığı, çorbamın kaşığı, bidanem yavrım benim. nasılsın bakem, eyi misin len? eyi olman için dağları taşları, kurtları kuşları, herşeyi yaratanıma dua edip oturuyom gari. sen de benden, gözü yolda, bağrı yufka ninenden sorarsan, şükürler ırabbıma eyiyim. sen yavrımdan başka heç bi tasam yok, anlat, köyün içinde ne kadar havadisler varsa hepiciğini yazın deyon. bizim köyün çobanı mustafaali aben var ya, malları güdüvemeyo gari. zebebi de, geçenlerde iraz kızın kına gecesinde karılar toplandık, çengiler, çalgılar başladılar ünleşmeye, tüm garılar oynadılar gari. tam mustafali abeyinin garısı ayşe'ye gelmişti sıra, oyneycem diye kalkıvediydi, çengiler, çalgılar da susuvemedi mi len, karıcağız ortalıkta sinek gibi kalıkaldı. sona ağlaya ağlaya eve gelmiş gari, ''biz çoban karısı olduysak, insan değil miyiz'' diye. mustafali abeyin de 'gız karı ne ağlıyon''demiş, o da anlatıvemiş. bi yol baktık ertesi gün, mustafali abeyin malları güdüvemeyecen gari demiş. e köyün böyükleri hep mustafali abeyinin ayağına geldiler. ee ne etcen yavrım, şimdiye kadar hep mustafali abeyin onların ayağına giderdi, işler değişti gari, accık da onlar gelivesin. len bizin oğlan, şu işi nasıl tamir edem, ne etçeksek edem diye. o da on parça çengiyi, çalgıyı şeherden getireceksiniz, sabehten akşama kadar bizim için çalıp, bizim için çığırecekler demiş. mustafali abenin lafını geri mi koycekler ya, aldılar geldiler gari çengiyi, çalgıyı on parça. yeniden bi düğün kurdular. hani öyle derler karı kısmına gökte düğün var desen merdiven dayayıp da çıkmaya kalkarmış ya, karılar hepiciğimiz toplandık. senin ayşe gelin bi oyun döktürüvedi, kahpanalı, dizleri de yorulmadı gavurun. akşamüstü koyunları moyunları gütmüş, mustafali abeyin eve gelmiş, bakmış anahtar yok cebinde. e karı nerede? düğün yerinde. anahtar nerede? karıda varmış. habire oynayıp duru daha ayşe... '' gız ayşe yörü gari karı, eve gidem, şu evin anahtarını ver, yörü gari, oynadığın yeter diyom!'' eee ayşe'nin içinde kaldı, kursağında kaldı yavrım oynaması, bırakcak mı ya. ''kız ayşe yörü gari, eve gidem, yeter oynadığıun diyom!'' ayşe de evin anahtarını beline bağlamış ipinen, hem oyneyomuş hem de ''çöz de al mustafa alim çöz de al ''diyomuş gavır. Büyük üstad Özay Gönlümü saygıyla anıyorum.

Hergün ayni seyleri düsünüyor, anilari bir film seridi gibi gözünün önünden geçiyordu... "

Kalbi yine sizlamaya baslamisti..

Gözlerini kapadi, bu küçük odada gözyasi dökmekten bikmisti...

BEKLE YÜREĞİN ILIMAN İKLİMLERİN HAVASINI ALANA KADAR.

Ellerine bakti, bir zamanlar ellerinin, elerini tuttugunu hayal edip, her gün saatlerce ellerini seyrederdi...

Genç kiz ise hergün hastahane odasinda biraz daha solmaktaydi.

Çünkü gözyaslarimla, adini yazdim ona...

Varlıktan bir sermayem yok, gölge içinde kaybolmuş bir zerreyim. Karanlıklar içinde kayboldum, bir nur yolla, kimsem yok benim, yardımcım sen ol.

gürültüler koparan yerinden su içmeye çalışmadı ki şimdiye kadar. Hepsi hep sabahın en sakin anını bekledi;suyun durgun yerini bulabilmek için gittiler ve sakin sakin ihtiyaçlarını giderdiler;onlar için en uygun olan ve kendi istedikleri zamanda... Sen, hep bir su olduğunu düşün. Su gibi güzel, su gibi yararlı, su gibi vazgeçilmez.. Ve su gibi hayat kaynağı olduğunu düşün. Ama su gibi yaşatıcı ol...

Kutluyorum sizi, devamını bekleriz...

Aylar geçmisti ama hala ayniydi durum.

Zararlı bir şeyi yapmak her zaman kötü değildir. Zira onu yapmadığımızda, ondan cok daha kötü bir şeyi yapıp yapmayacağımızı bilemeyiz ki...

Şimdi sen "su" olduğunu düşün. Su kadar özel, su kadar faydalı

Çocukların dilinde bi başka hoş dururdu?Ayasmaydık? söyleyenede de söylenilene de ayrı bir neşe katardı. İçerikle alakadar olmayan dillerde ise?Alasmaldık? haline gelirdi.

Hayat bir muammadır ve biz bu bilinmezliğin içinde bir garip yolcu...

Sevdigi geldi aklina, fakir ama onu seven sevgilisi...

?Beyanda sihir vardır.? Der O Yüce Peygamber... söz gücünü anlatımdaki edadan alır yani.

Ve her gece sensizlige lanet ettim, uykulari haram ettim kendime, sensiz olmanin acisini gözlerimden çikardim...

Dolmakalem adının ve görüntüsünün aksine kaprisli bir sevgilidir. Her duygu ve düşünce için ayrı tavırlar ister. O tavırlar, inceli kalınlı uçlarla dile gelir. Her zaman asildir. Sahibi için masanın üzerinde daima bir merasim hazırlar. Çantayı, çekmeceyi beğenmez o. Sürekli cepte gezmek ister.

Aradan aylar geçmis genç kiz artik iyice iyilesmisti.

Tekrar gözlerini açti. Kimbilir belkide sevdigi onu unutmustu..

Seni özledim?

Onu sevdigi gibi görüyordu genç kiz. Ve gülünü sevdigini ilk gördügünde ona hediye edecegine dair yemin etmisti. Baska türlü paylasamazdi gülünü kimseyle...

Bu kişiler aynalardan hep kaçarlar. Çünkü bakarsa maskelerini görurler. Niye duvara toslamak istesinler ki...

Ama sevdiginden bi hatira almadan ölmeyecegine and içmisti.

Yarali kalbi artik bu dünyaya daha fazla dayanamamaya baslamisti.

Ne oldugunu anlayamiyordu. Zarfin üzerinde ne bir isim, ne bir adres vardi. Zarfi açti, içinden beyaz bir kagida yazilmis bir mektup çikti.

Ayıplanmaktan korkmayacaksın. Sevgini gurur madalyası olarak taşıyacaksın göğsünde, kim ne derse desin?Sevgin için zindana atılmayı da attırmayı da göze alacaksın. Karanlıklar sırdaşın, böcekler yoldaşın olacak. Bileceksin sonunda ayrılık olduğunu. İsyan etmeyeceksin, vuslat beklemeyeceksin.

Kalbime iyi bak

Kalbi yine sizlamaya baslamisti.

Yazdim, okudum, agladim... Hergün yazdim, her gün okudum, senelerce agladim...

merhaba FATMA..

Bu düsünceler içinde derinlige daldi... Birden babasi girdi odaya, kizina kalp nakli için bir gönüllü bulduklarini müjdeleyecekti.

Ak kağıt ile kara kalemin sevdaları, şimdi artık camaltı resimlerinde. Her kalemle her şey yazılmaz, bilirsiniz. Kamış kalem kağıt üzerinde yazı yazarken tatlı bir cızırtı çıkarırdı. Buna eskiler sarir-i hame veya kalem feryadı derlerdi.

Seni Seviyorum, Yanima Gelinceye Kadarda Sevecegim...

En çokta kan kirmizisi gülünü seviyordu. Çünkü kirmizi gülün onun için yeri apayri idi.

Her şey güzel hayat gibi, güzelliğini hayatın derler ya kaybedince anlıyorsun; her kaybediş de biraz daha anladım. Aslında kaybederken buldum da hayatı ta kendisini. İnsanlara göre mi yaşamalıyım onlar bana göre mi yaşamalı. Felsefe değil aklımda sözümdeki.. İnsan coğrafyasını bilmek, insanı anlamak hayata bakmanı daha da kolaylaştırıyor.

Alternatifi henüz yoktu öylesine dilimizin ucunda eğreti dururdu. Neyseki cok gecmeden batı özentisi yerli filmlerimiz imdadımıza yetişiverdi. Esas oglan veya esas kız genellikle eğitimini Avrupada tamamlamış yarı Avrupalıydı. ?Adios? ?Çüzzz? ?Bay bay? gidenlerin kullandıkları yepisyeni sözlerdi. Kullanana da ayrı bir hava katıyordu hani biraz Avrupalı! ?Adios?u pek tutmadık biraz çapkın havası olduğundan mı bilmem. ?Çüzzz? de sarmadı?çüüşş? ü anımsattığından mıdır? Ama?Bay bay? a BAYıldık! Tam aradığımız kelimeydi üstelik de kısacıktı.

?.. Seni bırakıp giderken bedenimdi götürdüğüm, kalbim yanında kaldı ve yarım kaldım. Hayallerimiz, tutkularımız yarım kaldı. Gurur, kibir, inat? hepsi ama hepsi boşunaymış. Bu şehirde gözlerin yok; kokun, sesin yok! Bir kaybediş, haykırış. Baştan yanlıştık aslında duygulara kapılıp sadece onların esiri olduk. Sadece sevmek yetmiyormuş, sadece ölmek yetmiyormuş. Değer vermekmiş değerlerine, saygı duymakmış varlığına emek vermekmiş beraberliğe? Hiç birini görememişim ve kaybetmişim seni. Şimdi itiraf etmek nafile ve yersiz. Zaman geçiyor, su yolunu buluyor; yolunu buluyor ya geçerken bıraktığı izler çok derin oluyor.

Kalbi daha hizli atmaya basladi. Onun kokusu vardi kagitta. Evet, onun kokusu vardi.

Gözlerinden bir damla yas daha damladi kurumus, bitmis ellerine.

İçine düştüğü örumcek ağında debelenen arı, kendisini kurtarmaya çalışan iyi niyetli bir eli sokmaz ki...

Ey Rabbim, beni yaratanım! Dünyaya geldim geleli senin sofrandan, senin ekmeğinden yiyip duruyorum... Bir kimse, birinin ekmeğinden yedi mi, ona hakkı geçer; ekmek sahibi de onun hakkına riayet eder. Ben, cömertlik denizinin sahibi olan senin ekmeğini çok yedim, hakkımı gözet.

BEKLE ÜLKEMİN KIZGIN YILLARI

?kuyunun başında duruyor sara. ince bir serinlik vuruyor yüzüne. kuyunun dibindeki karanlığa vuran, orada elmas ışıltılarıyla kıpırdanan yansısına bakıyor, suyun gizemli çağrısından ürkerek. ağaçlar, rüzgar suskun, sabah gece. tuğladan örülmüş bahçe duvarlarında erken bir güneş. isıtmayan, ilgisiz bir güneş. o güneşe ait değil hiç kimse, hiçbir şey. hiçbir aşk, hiçbir ölüm. özlemler yok. gülüşler bakışlar öpüşler yitik...

Her günü zehir, her günü hüsran...

Seni senden bile çok seven bir sevgi var kalbinin içinde...

SON ANDA VAZGEÇMESİNDE KORKUYORUM.

Oysa sevdigi, kimbilir kiminle beraberdi...

Bazen gözlerini açip bakiyorsun, geldigimi bildigimi saniyorum ama yine o tatli uykuna geri dönüyorsun.

edebiyatçı kalemi kuvvetli olmalı.

Sevgilin

Sarir-i hameme siz güldünüz tahayyürle

Beni nadan eline verme ya Rab!

O lanet olasica para girmeyi bilmis, onlari ayirmisti...

Seni seviyor, seyrediyor ve egilip sen uyurken yanagina bir öpücük konduruyorum..

-Fahrettin Petriçli-

Bir kere, bir kere görebilsem diye mirildandi...

Kurşun kalemde bir ahşap sıcaklığı vardı. O, mahrem duyguların süvarisi idi. İçten geldiği gibi yazılan, yazılıp da kağıtla bile paylaşmaya kıyılamayan duyguların.

Korkmayacaksın ölümden. Ölümün ayrılık değil kavuşmak olduğunu bileceksin. Dünyaya kafa tutacaksın tek başına. Yandaş yoldaş aramayacaksın. Bir Allah?ına bir kendine güveneceksin sadece. Yol arkadaşın terk etse bile seni yarı yolda, aşkına sahip çıkacaksın sonuna kadar. Tek başıma taşıyamam demeyeceksin. Ölünceye kadar taşıyacaksın şerefle. Karşılık beklemeyeceksin. Sevmek olacak tek amacın. Sevilmemişsin ne fark eder.

UZAK DİYARLARDA BİR TREN KALKACAK.

Kendi sevgi dolu kalbinin kimseyle paylasmayi düsünmemisti bile, ama acaba o paylasmis miydi?

Param yok ama sana verebilecegim sevgi dolu bir kalbim var" demisti delikanli...

Zaman ve mekan sizi ayıramayacak. Nerede olursan ol, her daim sevdiğinin yanında olacaksın. Üzüntüsüne üzülecek, sevincine sevineceksin. Sanma ki beraber olmak için yan yana olmak lazım. Gönüller beraberse mesafenin ne önemi var!..

Hem şekil hem de içerik olarak planlaması çok yerinde yapılmış. Okurken, okuyucuyu yormak yerine peşinde sürüklüyor adeta. Betimlemeler ve üslup da bana çok orijinal geldi.

Sevdiğim, hayatı öğrendim, seni öğrendim ve seni özledim. Anlayışına, öfkelensem de bana akıl vermeni, arkadaşlarıma karışsan da onları eleştirmeni, eşyalarımı dağıttığımda bağırışlarını, bilgisayara daldığımda elektrikleri kesmeni velhasıl sana özgü olan her şeyi özledim.

Yersiz olacak bir şey geldi aklıma; bir gün güneşin gözlerimi aydınlattığı, kırlangıçların martılara eşlik ettiği, araya şehrin renginin karıştığı bir günde gözlerimi açtım İstanbul sabahına. Unutulmaya yüz tutmuş kapımın?haydi ne duruyorsun artık aç beni? deyişini işittim. Meraklı adımlarla vardım eşiğine, tekrar dayadım kulağımı inanmak istemezcesine çaldığına. Evet, evet çalıyordu! Şaşkındı gözlerim kapıyı açınca.. Bir zarf uzattı postacı titreyen elleriyle. Başımı salladım teşekkür eder gibi.

Sevdiğim, giderken kalbimdi bıraktığım kalbindi aldığım. Bedenim başka yaşasa da ruhum yanında seni yaşıyor.

Söyleyende dinleyende asıl sahibini anımsıyor acizliğini anlıyor ama umid anahtarı da elinde dilinde? İlkinden farkı yok sadece yan yana gelen harfler farklı..

Belki sevdigi yaninda olsa, kalbi bu kadar yorulup, veda etmezdi yasama...

Çiçeklerinin yanina gitti. Hergün onlarla saatlerce dertlesiyor, zaman zaman agliyordu onlarla..

En çokta saçlarinin dökülmesine üzülüyordu. Çünkü sevdigi öpmüs, koklamisti onlari.

DAĞLAR SÜNGÜYE YATMIŞ.

O devir hokka ile dividin devri idi. O devir kalem efendileri ile birlikte tarihe karıştı.

Aşklar günübirlik; gençlik, sevgilisi için bile eline kalem almaya üşeniyor. Postacılar beyannameler, çekler, protestolar ve üç kelimelik bayram kartları taşır. Mektup mu? Unutulmuş... Yazılacak ne kaldı ki! Memur kafalı daktilo tuşlarından ukala bilgisayarlara uzanan bir hükümranlıkta.

FatmaS

Ellerimin arasından kayıp gitti sözleri.

Canini feda edecek birini ariyorlardi...

Onun sevgisini silmis atmis miydi acaba kalbinden?

O gece biri gözlerini dünyaya kapadi, genç kiz ameliyata alindi.

Hazırlıksız başlanır mı bilmem bir "ŞEY" aslında bu. İnsan içinden geçenleri yazmak istiyor da yazamıyor ya kelimeler kifayetsiz ya da duygular. Benim için hangisi acaba bilemiyorum.

Buna mukabil tükenmez kalem pervasız ve vurdum-duymazdır. Ne hürmetkardır, ne itaatkar... İki parmağım gözüne diye yazıyı adeta dürte dürte sunar. Mahremiyete hiç saygısı yoktur. Buradaydı ama karaladım der gibi salananın yerini gösterir.

Fatma Karabıyık BARBARASOĞLU

Uzun bir sözcük tabi; icinde barındırdığı derin duygular kadar da harf sayısı kabarık. Ne anlama geldiğini hiç dusunmezdik ya! Günlük yaşamda sıkca tekrarlanan bir sözcük olması dolayısıyla telafuzda yaşanılan bozukluğa da aldırmazdık.

1 hafta sonra tekrar gözlerini açti dünyaya genç kiz.

Sevdiğim, bir pişmanlık değil bu sadece itiraf: hayatın itirafı! Başın hep dikti: her şeye inat, bana inat korudun değerlerini, bana anlatmaya çalıştın aslında gerçeği; ama göremedim. Şimdi sen de yalnızsın yanında varken birileri ben de yalnızım senin gibi.

Yusuf olmaksa muradın ya da Züleyha;

Fakat genç kiz çoktan uykuya dalmisti..

Senden çok uzaklara gittim, belki seni unuturum diye.. Ama tam tersi oldu.

Ne önemi vardi artik? Su son günlerinde, sevdigi yaninda olsa yeterdi...

Sana kitaplari dolduracak kadar siirler yazdim. Her biri digerinden dahada hüzünlüydü.

Iste paranin geçmedigi zamanlara gelmislerdi..

teşekkür ederim arkadaşlar. inanşar pek durmuyorlar şevki kırılıyor sonra yazanın ara vermiştim sevindim okuduğunuza. yazamaya çalışıcam. o anda karalamoıştım yaşanan şeyler olduğu için belki bu kadar akıcı ve içten oldu.

" Sevgilim, senden ayrildiktan sonra, bir kalbe 2 sevginin sigmayacagini bildigimden dolayi, ne bir kimseyi sevebildim, nede kimseye bakabildim...

Olan herşeyi koşulları içinde degerlendirirler. .. Sanki seçenekleri yokmuşçasına, feda ettirirler. Tercih ederler. Ta ki, Her şey olup bittikten yıllar sonra, şimdiki aklım olsaydı bunu yapmazdım gibisinden hayıflana hayıflana

Sn. fatm_a,

Önemli olan, OLMAN GEREKEN YERDE TAM ZAMANINDA OLMANDIR...

Gözleri pinar gibi çaglamaya basladi. Sevdigini son bir kez göremeden ölmek istemiyordu..

EVET FATMA, bekliyoruz yeni yazılarını...

Güzel bir analiz, tebrik ederim, kendinize mi ait acaba?

Basi dönmeye basladi. Koltuguna geçip oturdu yavasça.. . Kagidi açti.

Yilar yili özlemini çektigi, yaninda olabilmek için canini bile verebilecegi sevdiginin kokusu vardi mektupta..

ömurlerini tamamlarlar. ..

Ne tuhaftır bu hayat. Yenilgilerimizin mimarlarını bizden daha zeki olanlarda ararız...

Ama içindeki buruklugu bir türlü atamiyordu.

Ey derdime derman olan Allah'ım! Kafire küfür gerek, dindara din. Attar'ın gönlüne ise derdinden bir zerre. Şu kulağı halkalı kuluna bir zerre dert ver. Eğer senin derdin olmazsa canım ölür gider.

Yürüyerek gidebileceğimiz bir yere koşarak varmak bir sey kazandırmıyor çogu zaman bize.

Ufakta olsa ondan bi hatirasini almadan bu dünyadan göçmek istemiyordu...

Içi birden nefretle doldu. Üstüne büyük bir agirlik çöktü. Onu düsündükçe her dakikasinin zehir olmasi artik çok daha agir geliyordu genç kiza...

Yaşamam gereken her şeyi yaşadım. Hani deriz ya şu anda ölsem gam yemem deriz ya. Sonra birileri çıkar ne kadar küçükmüş hayllerin der sana... Sevdiğin birini kendine benzetmeye kalkarsan eger, onun kendisi olmasından korkuyoruz demektir bu. Kendimize benzeterek daha kolay başa çıkabileceğimizi duşundüğümüz içindir belki..

Yarin birbirimizi sevmemizin 6. senesi...

Oda genç kizla beraber gülüyor, onunla beraber agliyordu.

Yaşanılanı yazmak için bire bir idi kurşun kalem. Sonra sus payı gibi üzerinde gezdirilen silgi. Kalemin derdi içindedir. Sahibi sırrı kendisiyle paylaşmış, sırrı onun incecik gövdesine yüklemiştir. Taşıyabilir mi o narin gövde bunu? Rüyalarında bembeyaz kağıtlar görür kurşun kalem. Onlarn üzerinde gönlünce gezinip durur. Sonra bir yerden sahibi ansızın çıkıverir. ?Sana güvenmiştim? diye seslenir. Kurşun kalem kan ter içinde uyanır.

Ha, unutmadan, sana hep sözünü ettigim, kalbime iyi bak olur mu?

Bu yazı çok güzel. Nereden?

Yeni kalbi onu iyilestirmisti ama nedense her gece aniden hizlaniyor, onu uykusundan uyandiriyor ve sanki yerinden çikacakmis gibi atmaya basliyordu...

Sevgiye muhtaç biri, sevdiginin sevgisinden baska ne isteyebilirdi ki...

Zaten artik ölüm umrunda degildi genç kizin. Sevdiginden ayri yasamanin ölümden ne farki vardi ki..

Sevdigini düsündü iste o an.. Acaba o neler yapmisti bu kadar sene boyunca..

Hayatı ve kelimeleri özenle seçip yaşayanlar da var. Ayrıca dil ve gönül gayretkeşleri calışıyor çok şükür ki son bir kac yıldır?Allaha emanet ol? ya da?Allaha emanet ettim seni?diyor gidenler ve uğurlayanlar.

Ey Alemlerin Rabbi! Acizim kanlara boğuldum, karada gemi yüzdürdüm. Feryadımı duy elimden tut. Daha ne kadar sinikler gibi ellerimi başıma götürüp bekleyeyim? Bilemedim, yanıldım, sen bağışla. Şu kan ağlayan yüreğime bak, bütün bu musibetlerden sen kurtar beni.

Ve elleri titreyerek okumaya basladi.

Tekrar o geldi aklina... Keske keske yanimda olsa dedi.

Geçmişten kurtulmak bu kadar zor mu, diyenler de geçmişlerinden kurtulamıyor bir türlü... Biz yaşanmış aşkların esrikliğinde başımızı döndürmeyi seviyoruz sanırım. Eskiler hep değerli kalıyor bizim için. Ve eskilerimizden vaz geçemiyoruz...

"ŞEY" başlıklı denemeniz edebi açıdan hakikaten değerli bir yazı.

Oysa bizi yenenler, sabırlı, planlı, hayatın anlamını bilmeyen, sevmekten, kaptırmaktan, her şeyden vazgeçemeyen, doğrusu yanlışı birbirine girmiş kişilerdir...

ve su kadar çok tükenmez... İnanıyorum ki gerçekten de öylesin. Ama ister çeşmelerden dökül, ister göklerden yağ, ister nehir dolusu ak; dibi olmayan bir kovayı dolduramazsın. Yani seni dinlemeyenlere sesini duyuramazsın... Unutma;daha çok bağırdığında daha çok dinlenmezsin... Gürültünün parçası olursun sadece!.. Suyun yanında olanlar suyu en az içenlerdir. Çünkü;"Su nasılsa burda, lüzum yok ki suyu kana kana içmeye"diye düşünürler... Aynen, sesini sürekli duyanların seni dinlemedikleri gibi! Ormandaki hiç bir hayvan, ırmağın

HAYATIN İÇİNDE GEZİNİRKEN UNUTTUKLARIMIZ

Allah?a ısmarladık...

Ama genç kiz hep sevgisini yüreginde tasimis, kalbini kimseyle paylasmamisti.

Ama dünya daha farkli geldi ona. Sanki birseyler eksikti...

İyi ki yaşamışım seni! Biliyorum gözlerin doldu, gülümsedin hafifçe kendine özgü halinle, belki pijamaların vardır şimdi üstünde hani o sarı ördek yavruları olan.

Bunu firsati degerlendirmeyip, kendime haksizlik edemezdim... Ve degerlendirdim...

Ruh ikizimizi ararız ya hep, her seferinde de yanılırız. Neden mi?Kendimiz gibi birini ararız a ondan.. Oysa hiç kimse kendimiz gibi değildir ki yeryuzunde.. .

Mantık-ut Tayr'dan