Büyümek gerçekten zor iş :))

... Ve anladım ki insan ölene kadar büyürmüş.

doğru kararlar vererek, küçük kalmak yeğ

Ölene kadar büyüyeceğiz, acı çekip ders alıp, yeni der lere yol alacağız...

Seçimlerinin onları taşıdığı yerdeki yalnızlıklarını anlamamazlıktan gelişleriydi ve hayata 5-0 mağlup başlayanların, bir anne tebessümsüz, baba güvencesiz büyümelerin kulvarında yetişenlerin yanında o narin sızılı söylevleri büyük acılara çeviren ifadeleriydi monşerlerin beni bu duygulara iten..

Emin misiniz, sizin sevdiğiniz ama sizi sevmeyen kişilerin size bir şeyler öğrettiğine?

Işık hızında tüketim üreten bir toplumda ne kadar "heyecan" yaşanabilirki aynı düzeyde.. Tüm aç gözlülüğüyle insan nasıl doyar ve bu karmaşada "pes" edilmesinden öte ne yaşanabilirki faili meçhul gündelik sevilerle..

Ben iç dünyamızı kastetmiştim.

Yanlış yapmaktan korkarsak hiç bir şey yapamayız. Bırakalım yanlışlarımız da olsun hayat defterimizde.

Hata ya da yanlış yapmam diyen yalan söyler. Ölene kadar yanlış yapmaya, yanlış seçimler yapmaya devam edeceğiz. Doğru seçimlerle beraber... Kimi bize gerçekten bir şey öğretecek, kimi yüreğimizi kanatacak, kimini acıyla ve nedametle anacağız ama devam edeceğiz..

yine büyüyemedim:(

Evet, yanlış seçimler yaptım ve büyüdüm. Büyüdüğümde yine yanlış seçimler yaptım ve biraz daha büyüdüm. Ve anladım ki insan ölene kadar büyürmüş.

Elde ne kalmış?

"Kurallara uyarsam mutlu olurum" düşüncesiyle küf tutamam. Mutluluk göreceli bir kavram, ben sorguladıkça ve anlamı yakaladıkça mutlu oluyorum. Kurallar, kurallara uymayı sevenler içindir.

atılan yanlış adımlar, bir sonrakinin doğru atılmasını sağlayabilir ama adım atmaktan korkar hale de getirebilir. sonunu kestirerek yada sonucunu göremeden yaptığımız yanlışlar yıkıcı olursa, büyümenin aksine hayatımızı olumsuz biçimlendirir. zaman içinde pişmanlık duyulanlar, iyinin güzelin gelişine de kocaman bir duvar örebilir. dersler çıkarılıp yola devam edilebiliyorsa olgunlaşılır, bu da telafisi mümkün olabilen yanlışların ardından başarılır. oysa kiminin sonunda umudu yitirmek var, zamanı 5 saniye öncesine geri alabilmeyi istemek, samimiyetin varolmadığını görüp dünyaya küsmek.. .

Gezegendeki acılardan paylarına düşeni hesaba katmadan çok acılandım diyenlerin yanında, büyümek güzel bir duygu aslında..

Sonunda büyümek de olsa yanlış seçimler yapmamayı yeğ tutarım. Ama netice itibariyle insan beşerdir ve şaşar.

Sanırım böyle birşey büyümek..

Ne kazanmış ne kaybetmişiz?

"Yanlış mı acaba?"korkusuyla birini sevmekten asla korkmam. Sevginin sevilene değil sevene faydası vardır sevmeyi bilen için.

Özgürlüğüme kelepçeyi minik parmakları ile elimi tutan bir çocuk vurmuştu ben daha ne olduğumu anlamadan.. Ortalık biraz dağınıktı topralayamadık diyordu şair bu duruma...

Seçimler sizin elinizde olmadan daha çabuk büyüyebiliyorsunuz bazen..

Hatalar yaparız. Ders alırız. Büyürüz.

Bir ağaca çıkarken üst dallar ürkütüyorsa sizi, bir hendekten atlayacakken korkuya kapılıyorsanız, araba kullanırken eskisinden daha temkinli iseniz ve ölmekten korkuyorsanız artık, kesinlikle büyüyorsunuz.

Ben en çok burjuva iç çekişlerinin ağır acılarına dayanılmaz bakanlara acıdım.. Yaşamdan elini eteğini çekmiş ve sadece kendisini kucaklamış bir korunaklı fanus yerleşkesinden sesleyenlere ise kızgınım hep..

ve bende anladımki insan ölene kadar yanlış yaparmış, öldüğünde de bunun hesabını verecek olmasıda cabası:))))

Mesela ne öğretebilirler insana? Karşılıksız sevmeyi mi? Sevmeyen insan sevmeyi öğretebilir mi? Seviyorsak bunun kaynağı onlarda mı bizde mi?

zor bi durum,

Çocuklara niye "masum" deriz? Bence masum olmaktan çok özgürdürler onlar.

Ne mi yaptım:

Çeşm-i insaf kadar kamile mizan olamaz

Off of, ne karışık işler bunlar.

ben neden büyüyemedim?:(((((

Çok güzel bir görüntü yakalamışsınız tecahülarif hocam..

Yanlış ve doğru seçimlerimizden oluşan defterimizle öbür tarafa intikal edeceğiz netice itibariyle.

Biz büyüdükçe öğreniriz, öğrendiklerimizden ders çıkarırız ve karşılığında "olgunlaştığımızı" düşünürüz.

Sevmemem gereken insanları sevdim. Sonra onlar bana bir şeyler öğretti. Ve işin sonunda onları yine sevdim. Bana bir şeyler öğretmişlerdi ya...

Kişi noksanını bilmek gibi irfan olamaz

Ders alan, kurallara uymasını öğrenen kişinin daha mutlu olacağına inanıyorum.

Dava orada görülecek..

Yanlış seçimler yaşamak zorunda olduklarımız diğer bir tabirle görmemiz gerekenler, büyümeye ise olgunlaşmak ya da pişmek demiyor muyuz daha değişik kelimelerle. Bunların her biri duvarın bir tuğlası, biri eksik olsa nasıl durur bir düşünsenize evet duvar yıkılmaz ama duvarda 'duvar' olamaz.

Kanunsuz ve kuralsız, tamamen özgür ya da başıboş bir dünyayı kaç kişi ister.

Ders almayız, üzülmeye devam ederiz.

Kusura bakmayın yanlış okumuşum.

Sınavda üç yanlış bir doğruyu götürür. Hayat bunun tam tersidir.. Her yanlış bir doğruya denk gelir. Yanlış yaptıkça doğruyu öğrenir insan. Tabi bu kişiden kişiye değişir. Yapılan yanlışlardan ders almadıkça hayat hep eksidir. Artıya geçmek her baba yiğidin öğrenim harcı değildir. Herkes artı olamaz çünkü insan zayıftır. Zayıf olduğumuz içinde yaptığımız yanlışları etkisiz eleman 1 ile çarpar dururuz. Hayat okulunda başarısız olmamızın sebebide budur.

Gerçekte böyle midir acaba? Olgunlaştığımızı sanırken hayatın kurallarına boyun eğmiş de olabiliriz. Heyecanlarımızın durulmasına tecrübe, pes edişimize de olgunlaşmak mı diyoruz acaba?

Sevmemem gereken insanların beni sevmeyen insanlar olduğunu da nereden çıkardınız? Onların bir kısmı beni çok sevdi. Bir kısmı da hiç sevmedi. Ama herkesten öğrendiklerim oldu. Mesela bir insanı neden ve nasıl sevmem gerektiğini öğrettiler bana.

"Heyecanlarımızın durulmasına tecrübe, pes edişimize de olgunlaşmak mı diyoruz acaba?"