Bir çok kez minberden ya da kürsüden okumuş olduğumuz Ayet-i Kerime'de Yüce Rabbimiz : "Toptan Allah'ın ipine sarılın, ayrılığa düşmeyin" buyuruyor.(Al-i İmran, 3/103) Bu Ayeti okuyan bir imam, müezzin, vaiz ya da müftü olarak, kendi nefsimize pay çıkarabiliyor muyuz? Yoksa; dini halk yaşasın, biz sadece nakledelim anlayışına mı sahibiz? Gerçekten din görevlileri için görmezden gelinen sıkıntılardan biri de budur. Hiçbirimiz diğerimizi Allah rızası için, tam manasıyla sev miyoruz. Bir görevlimizin ifadesiyle:" Fitnenin %99'u bu kurum çalışanları arasında yaşanmaktadır." Bu ifade abartılı olmakla birlikte dağınıklığımızın, birlik olamayışımızın tablosunu çiziyor bizlere.

sendikalarda laf.. arkadan konuşulur, asılır, kesilir, şöyle yaptık böyle yaptık;ama bir imam arkadaşın haksızlığa uğraması durumunda gık çıkmaz..

korkaklık var sayın hocam korkaklık. malesef bu kurumda çalışan arkadaşlarımızda ne hikmetse bir korkaklık var. yapılan haksızlıklara karşı, dur diyebilecek, yürek yok. o yüreği olan arkadaşlara da malesef destek verilmiyor.

diyanette bunca sıkıntı çekiliyorsa, bunun nedenlerinden bir tanesi de İMAM-HATİP lerin bir araya gelememesidir..

sayın hocam! aramızda ne ararsan var. ama kesinlikle olmayanı söyleyeyim: sevgi, saygı, birlik, kadeşlik, yardımlaşma... bunlar kesinlikle yok. düşünüyorum, tekrar tekrar düşünüyorum. bu nitelikleri özümseyememiş bir din adamları sınıfı ne yapabilir? nekadar topluma etki edebilir? sayın hocam özellikle iki olumsuz özellik çok göze çarpıyor: haset ve ırkçılık... din adamında asla olmaması gereken iki kötü özellik. bu iki özellik insanın adalet duygusunu tahrip ediyor. adaletin olmadığı yerde ne başlar?

İster sendikalı olalım ya da olmayalım, ister hafızlığımız olsun ya da olmasın, İlahiyat mezunu ya da lise mezunu farketmez, ister kadrolu, ister 4/B olalım şunu iyi bilelim ki; hepimiz Allah'ın kullarıyız ve din kardeşiyiz. Din görevlisi oluşumuz tefrika ve ayrılığımızın nedeni değil aksine birlik beraberliğimizin teminatı olmalı. Bizi bir arada tutan şey; cemaatimiz, tahsil durumumuz, sendikamız değil Allah'ın rızası olmalıdır. Bu kurum ancak bu düşünceye sahip görevliler marifetiyle yol alır. Bunu aklımızdan çıkartmayalım...

Bu kurumda görev yapan amirinden-memuruna herkesin bu konuyu ciddi biçimde düşünmesi gerekir. Çünkü bizlere zarar verenler genelde dışarıdan değil kendi içimizden çıkıyor. Bazan lüzumsuz tartışmalarla ayrılığımızı ve dağınıklığımızı derinleştiriyoruz.

Özellikle Sivil Tefrika Kuruluşları olarak nitelendirebileceğimiz sendikalar işi tuzu biberi oluyor. Diyanet bünyesinde vazife alan görevlilerin bağlı olduğu sendikalar, üzülerek söylemek zorundayız. Din görevlilerini ayrıştırıyor. "Ayvaz iş yapar, Köroğlu nam alır" misali Başkanlığın yaptığı her girişimi kendi projeleri olarak takdim ederek, göz boyama gibi basit yöntemlerle üye avına çıkıyorlar. Devamlı suretle rakip sendikayı kötüleyerek, kendilerini yüceltmeye çalışıyorlar. böyle bir durum ister istemez görevliler arasında tefrikaya neden oluyor.

bana dokunmayan yılan bin yaşasın, şeklinde düşünüp kendi yerinden veya camisinden başka bir yere gönderilmenin korkusu...