Elmayı sevdim, ama elma ağacına hiç bakmadım. Elma ağacı susayınca ona su vermedim. Lezzetli elmalardan yerken; elma ağacının serzenişlerine hiç kulak vermedim. Bir de zeytinyağ gibi üste çıkıp o güzelim ağaca kendi suçumu yükledim. Buna rağmen, bu susuzluğuna rağmen, benim elma ağacım büyümesini sürdürdü. Ona yaptığım tüm haksızlıklara karşın bana elmasını vermekten hiç çekinmedi. 2010'a girdiğimiz günlerin ertesindeydi. Elma ağacınından yine elma yemek istemiştim. Elma ağacı bu kez çok sinirliydi ve bana artık elmasından vermeyeceğini söyledi. Elmalarından koparmaya çalışsam da ellerimde müthiş bir acı hissettim. Elmaya dokuduğumda sanki elektirik akımına kapılıyordum. Elma ağacı haklıydı. Ama ben yine zeytinyağ gibi üste çıkıp elma ağacına etmediğim hakareti bırakmadım. İşte bu sırada her tarafı kasıp kavuran bir rüzgar çıktı ve elma ağacından çok uzak bir yere savruldum. Savrulduğum bu yerde elma ağacının beni özlediğini; ama tek bir şey yaparsam beni bağışlayacağını duydum. O tek şeyi yaptım mı? Hayır, yapmadım. Yukarıda demiştim ya, hep risk anlarında cesaretliydim.

nedir bizleri tüketen gercekten... sevdiklerimiz mi bir türlü severek yapamadıgımız işimiz mi... sevmeden de aynı yastıga başkoydugumuz eşimiz mi? bizi tüketen bunlar mı yoksa kendimize layık görmedigimiz mutluluklarımız mı?yanı mücadele vermeyerek başkalarının kararlarına boyun ermek mi?

? Alınganlık yapmak

bebeğimi özlüyorum...

Polyanacı değilim ama hayata pozitif bakmaya, bardağın boş değil dolu tarafını görmeyi pirensip edindim.

nereye kadar tükenir ki insan...?

kaybetme korkusu..:(( gelecek kaygısı.. vs..

Bir bomba uzmanının patlamdan sonra delil toplarkenki cesaretine sahibim. Yani cesaretim ancak risk anlarında kendini gösteriyor. Risk anlarında gösterirdiğim cesaret de işime hiç yaramadı. İşte bunun cezasını çekiyorum. Gösterilmesi gereken yerde gösterilmeyen cesaret, kılıçların kuşandığı anda gösterildiğinde bir tükenmişliğin işareti oluyor. En azından benim için böyle!..

Elma ağacına baktım. Bakışlarım "Affet beni, seni sulamadım, sana teşekkür etmedim..." kıvamında acılı bir yüz ifadesiyle birleşmişti. Elma ağacı bu acılı yüz ifadesine alaycı alaycı bakıyordu. "Cesaretini zamanında gösterseydin de beni sulasaydın!" diyordu adeta. Hem de "Yeni sahibim bana teşekkür de ediyor!" diyordu.

Bu süreçte en büyük yanlışı kendimde buluyorum. Ama bunu karşı tarafa itiraf edemeyecek kadar cesaretsiz im. Aslında hep bu cesaretsizliğimin tazyiki altında hayat okulunda yürüdüm / yürüyorum. Hiç cesaretim yok mu? Var, var da...

? Esnek olmamak

insanı tüketen yine başka insanlar...

Doğanın açıkça ifade ettiği o korkunç "öleceksin" hükmüne karşın zihnimizdeki karanlığa gizlenmiş bir ses bize "inanma" diyor, "unut ölümü" diyor ve sözünü dinletiyor.

İnsanı en çok kendisi tüketir düşünceleriyle. Nereye giderse gitsin kendi ile götürdüğü tükenmeye dair düşüncelerdir tüketen.

.. tükenmeye bir çok gözle bakış..

? Başkasından çok şey beklemek

Hayat o kadar güzel şeyle dolu ki belki bizler bu güzellikleri sıradanlaştırdığımız için farkında değiliz artık ve bizlere monoton geliyor heşey ve herkes.

Tıpkı şimdi yazamayacağım gibi, tükenmiştim.

insan neden bazen ölmek ister ki?

? Uygunsuz neden? sonuç ilişkisi kurmak

tükendım artık ne yapmam lazımmm kafa kalmadıkı bendee

tükenmişlik, kendinden umudu kesmek gibi, oysa insan umud etmeden yaşayamaz, yani yalandır bence umutsuzluğun özgürlük olduğu önermesi.. ve zaman tükenmişlik hızıyla geçiyor!

Bugün aldığım bir haber, yaşamının geri kalanını doğrudan etkileyebilcek ölçüde. Bu haber, kendimi tüketmem için bana bütün kapıları açıyor.

Bugün yine elma ağacının yakınından geçmek istedim. Tam yanından geçerken durdum. Elmasından yiyemezdim. Ama uzaktan bir selam veriyim dedim. Selamıma karşılık buldum bulmasına da elma ağacı çok büyümüştü. Ve herkes tarafından beğenilen bir elma ağacı olmuştu. Yeni bir "elmasever" bulmuştu kendine. Bu "elmasever", hem elmaları yiyor hem de elma ağacını suluyordu. Hem de ne zaman bir elma yese teşekkürlerini sunuyordu. Elma ağacı ve yeni elmaseveri çok mutlu idi. Ya da mutlu görünmek istiyordu.

Zihninizdeki karanlığı bir gün tümüyle aydınlatırsanız, sizi "ölmeyeceğinize" inandıran sesi de susturursunuz, hayat biter.

Döndüm. Usulca oradan uzaklaştım.

Gözlerim yaşlanmıştı ama bu yaşları akıtmaya bile cesaretim yoktu.

? Abartılı genellemeler yapmak

? Olayları büyütmek

? Olumsuzluklara hazırlıklı olmak

insanı en çok tüketen kendisidir onu bilirim.

yada tükendiğini mi sanar yalnız...

Nazım Hikmet, "Yani sen elmayı seviyorsun diye elmanın da seni sevmesi şart mı?" demişti.

? Kendini küçümsemek

? Küçük parçaya odaklanıp, hata yapmak

tükenmiyor, tükenemiyorsun... asıl tükenmişlik bu galiba.

her şeyin başı, işte, evde her alanda verimli olabilmenin, çevresindeki herkese ve her olaya pozitif bakabilmenin başı hissedilen sevgidir. eğer ki dünya üzerinde tek bir kişi sizi gerçekten seviyor ve bunu zaman zaman da olsa size çeşitli şekillerde hissettirriyorsa karşınıza çıkan her zorlukla hem de tebessüm ederek mücadele edersiniz ve de başarılı olursunuz. ha bu durumun sürekliliği de bir süre sonra sıkıcı hale gelir de yine mi tükenişe geçersiniz orasını bilemem. henüz tecrübe edilmedi:)

Neden başka insanlar?

İNSANI TÜKETEN İNSANIN KENDİSİ OLAMAZ AKSİNE KENDİİN DIŞINDA YÜKLENMİŞ MECBURİYETLERİDİR...

Suçluyum.

yada şöyle, öyle bir Rabb'in kulusun ki, O'nda imkansızlık olmadığından imkansızlığı düşleyemiyor, bunun varlığına ümitsiz kalamıyorsun. inanç meselesi olsa gerek.

Hayat mücadelesi bana göre yaşama sanatıdır ve bu sanatı ne kadar profesyonel ve pozitif yapabilirsem hayatla olan mücadelemde de o kadar başarılı olacağımı ve tükenmişlik oluşmayacağını düşünüyorum.

tüketici olmak çağımızın hastalığı buna kişini kendini tüketmesi de dahil.. beyin sürekli beslenebilmeli.. bir devinim olmalı beyinde.. bu bazen bir düşünce olabilir bazen yaratıcılık gerektiren bir konu.. bir üretim olabilir.. ama kesinlikle yeni bir şeyler, bir itici güç gerekiyor yaşamda.. bir şey tükendiğinde yerinin başka bir şeyle dolması gerekiyor.. bence kişiyi ayakta tutan beyinsel faaliyetler. eğer beyin tükenirse hayata havlu atasımız geliyor..

çünkü başkalarını suçlamak daha kolay. mutsuzluklarımıza ve tükenmişliğe başkaları yol açar ama asıl kendimizi tüketen bizati bizizdir. ama insan bunun farkına vardıgında kendisini daha çok tüketir. başkasıdır deyip geçmek en kolayı yani kolayı seçmek.

şimdilerde kendimi en çok böyle hissediyorum..

Tükenmişlik...

İşte bu yüzden "tükenmişlik" gereklidir. "Canlı" kalabilmek adına!

hevesimiz kursağımızda kalacak belki de, sonuna kadar bir tükenmişlik hiç var oldu mu ki?

Tükettim; kendimi!

İnsanın bir tarafı tükenirken diğer tafarı çoğlır...

Bacaklarım tükenmişti, yürüyemiyordum.