- Bu kalp sizin mi acaba? diye sordu. Hala atıyor da...

O muydu? Fakat hayır olamazdı. Pek cılızdı. Penceremin önünde durmuş ısrarla vızıldayıp sürüyordu:

Aşağı indim. Her günkü satıcıdan almıştım oysa gazetemi. Kapıyı açtım: Kısa pantolonlu, minnacık bir çocuk. Savrulan karların altında ıslanmış gazeteleriyle titreyip duruyordu.

- Belli olmaz. Babamın arkadaşı da sonradan o maksatla değil yavrum dedi. Ben senin baba dostunum. Bir daha evinin önünden geçmedim.

Karların savrulduğu bir kış sabahıydı.

- Babamın arkadaşı da bana para vermişti. Bayie yatırdıydım. Sonra kazanıp götürdüm almadı. Sende kalsın, dedi, yanağımı makasladı da paralarını suratına fırlatıp...

Değerli anadoludan ezgiler hocam;

- Ben kalbimi, her şeyimle birlikte ALLAH'a verdim evlad, diye gülümsedi. Elindekinin sahibini neden gidip anne ve babana sormuyorsun? Her ikisi de yaşlanıp bunadı, diye üfüldendi genç. Bir bebek gibi alaka görmek istediklerinden, üç gün önce kavga edip onları terketmiştim. İhtiyar adam, büyük bir üzüntüyle:

beyine götürdüler. Delikanlı, yumuşacık halıların üzerine damlayan kanları ayağıyla örtmeye çalışırken:

Günler günleri, günler haftaları, haftalar da ayları kovaladı.

Günler geçiyor, her sabah saat gibi geliyor, gazetelerimi verdikten sonra ekliyordu:

- Elli kuruş borcu kalmış size de...

Kısaca Allah hiç kimseyi vatansız bırakmasın. Saygılarımla. Allaha emanet olun. Mithat Cemal KUNTAY hoca diyorya,

kavradığı gömleğini bir hamlede yırtarak açıverdi. Delikanlının sol göğsünde, avuçlarında tuttuğu kalp büyüklüğünde kanlı bir boşluk vardı...

Unutmuştum.

Başlığa yaptığınız katkıdan dolayı şükranlarımı sunarım.

Yıllar önce, devre arasına denk gelen bir dönemde bir okula tayin oldum. Boş olan 5. sınıfları verdiler bana. Sınıfımda çocuk felci nedeniyle vücudunun büyük bölümü kalıcı zarar görmüş bir öğrencim vardı.

Öğretmenliğimin ilk yıllarındaydı. Ruh Sağlığı dersi verdiğim bir sınıfta oldukça problemli bir öğrencim vardı. Ve her problem çıkarışında büyük bir hışımla azarlıyordum çocuğu. Konuyla ilgili kitapları karıştırmaya ve probleme çözüm aramaya başladım. Önerilen her yöntemi denedim tek tek... Ama yok... Çocukla iletişim kurma çabalarım sonuçsuz kalıyordu. Sonra sınıfa bir duvar gazetesi asıp her okuduğum kitaptan ders verici öyküler, kişisel gelişim öyküleri, başarı öyküleri vb. astım, her ders değiştirdim. Çocuk yanıma geldi ve okumak için kitap istedi. Böylelikle ilk iletişimimiz başladı. Sonra anlatmaya başladı yavaş yavaş. Annesi ve babası ayrılmıştı. Üvey babası vardı ve bu baba olacak zat her akşam kızar, bağırır ve ergenlik çağındaki bu çocuğun kafasına silah dayarmış. Gece yarısı sokağa atar ve sabaha kadar içeri almazmış. Duyduklarım beni dehşete düşürmüştü. Ve ilk günler o çocuğa karşı gösterdiğim hışım bana utanç verdi. Çok uğraştım, görev ve sorumluluk verdim. Sevgi ve güven vermeye çalıştım. Ama yeterli olmadı sanırım. Yıllar sonra duyduğum hapiste olduğuydu. Ve ben yine kendimizi suçladım," Neden kurtaramadık?" diye... Neden?

-Gazte, havadiis!...

- Gazte, havadiiis!...

- Gazte, havadiiis!..."

- Bu kalp sizin mi? diye sordu. Biraz önce buldum onu. Kız, mahçup bir ifadeyle:

- Öldü dedi, dün Edirnekapı'ya gömdük... Elli kuruşu uzattı, sonra çekip gederken:

Sabahın erken saatinde kalkıp koşuyormuş gazete bayiine. Bayi ana baba günü. Kendi gibi o kadar çok okullu çocuk varmış ki bayii gazetelerini nazla veriyormuş. Daha kötüsü de gazeteleri alırken bayie kaparo vermek!

Yürürken her iki bacağı da aksıyordu. Ufak tefek bir çocuktu. Ne zaman görsem onu, bir duvarın dibinde parlayan gözleriyle ve dışarıdan çok belli olan heyecanıyla aynı noktaya bakardı. Top oynayan çocuklara? İzlerken çok heyecanlanırdı. Topu kapıp karşı kaleye doğru giden çocuklarla birlikte o da iki tarafına gidip gidip gelirdi. Yerinde duramazdı. Yürürken öylesine zorlanıyordu ki hayati bir hata yapıp ona Beden Eğitimi dersinde koşmayabileceğini söyledim. Sıradan ayrıldı. Meslek hayatımın en büyük hatalarından biriydi. Deneyimsizlik bana bunu yaptırmıştı ama Allah?tan Rehberlik servisindeki arkadaşıma durumu anlatmıştım ve o bana, onu mutlaka koşturmam gerektiğini söylemişti. Oysa koşabileceğini hiç sanmıyordum. Zaten bu yüzden ona bunu söylemiştim. Ama koştu. En geriye geçiyordu her seferinde. Sonra müthiş bir çaba sarf ederek koşuyordu. Attığı her adımda utandırıyordu kendisini sıradan ayıran öğretmenini.

- Gazte, havadiis!...

Çocuk bir gün hocasına 'Hocam ben çok sıkıldım, artık başka hareketlere geçsek' dedi. Hoca ise bunu kabul etmeyerek dünyada bu işi en hızlı yapan kişi olmadıkça bitirmeyeceğini söyledi. Çocuk o kadar hızlanmıştı ki, hocasını bile göz açıp kapayıncaya kadar yerden yere vuruyordu.

Orhan Kemal

Dersleri pek de iyi değildi. Babasını çağırdım bir gün. Dersti, ödevdi derken onun evdeki hallerinden söz açıldı. Babası şöyle anlatıyordu evdeki Hakkı?yı:

- Bu sizin mi? diye sordu. Çabuk olun. Neredeyse duracak. Yaşlı adam, okumakta olduğu Kur'anı yavaşça kapatırken:

- Abim kusura bakmasın dedi amca!

İster lapa lapa kar, ister şarıl şarıl yağmur yağsın, isterse de bütün gecenin ayazından karlar dona kesmiş olsun, sabahın beş buçuğunda karanlıkları ürperten sesiyle sokağa girerdi:

- Ben o maksatla vermek istemiyorum ki...

Tek Kollu Şampiyon

Bir kaç yıl önce, Seattle Özel Olimpiyatlarında, tümü fiziksel ve zihinsel özürlü olan dokuz yarışmacı, 100 metre koşusu için başlama çizgisinde toplandılar. Başlama işareti verilince, hepsi birlikte başladılar, bir hamlede başlamadılar belki, ama yarışı bitirmek ve kazanmak için istekliydiler. Yarışa başlar başlamaz içlerinden genç bir delikanlı tökezleyip yere düştü ve ağlamaya başladı. Diğer sekiz kişi oğlanın ağlamasını duydular. Yavaşladılar ve geriye baktılar. Sonra hepsi yönlerini değiştirdiler ve geriye döndüler ve oğlanın yanına geldiler. içlerinden Down Sendrom'lu bir kız eğilip oğlanı öptü ve 'Bu onun daha iyi olmasını sağlar' dedi. Sonra dokuzu birden kol kola girdiler ve bitiş çizgisine doğru hep birlikte yürüdüler. Stadyumdaki herkes ayağa kalkıp dakikalarca onları alkışladı. Orada bulunan insanlar hala bu öyküyü anlatıyorlar. Neden mi? Çünkü şu tek şeyi derinden bilmekteyiz:

- Kusura bakma abicim. Dersleri hazırlıyordum. Gece yarılarına kadar çalışıp sabahleyin de erkenden uyanmak fena yordu. İki gün aksattım. Dilber hanım teyze öksürük için bir ilaç yazdırdı ama nerdee?

-Niçin?

- Anladım ama siz benim neyimsiniz? Karşılığında benden ne isteyeceksiniz? Kötüye yormuş olmasından korkmuştum.

Dùnyaca Ünlü Boksör ve bu camia içinden duayen ve örnek aldığımız MUHAMMET ALİ CLAY, Hollywood'da ünlülerin İSİMLERİNİN yere yazıldığı bir CADDE'de, Ünlü Boksör isminin yazılmamasının verdiği beyanatta aynen:

İnsan olmak zor iş? Gerçekten zor iş? Kimi zaman karşılaştığınız iç burkan olaylara vereceğiniz tepkiyi kestiremeyebiliyorsunuz.

Ona, gerekli beş yüz otuz kuruşu bir şartla vereceğimi söyledim:

Delikanlı alaca karanlıkta yürürken, yumuşak bir şeye çarptığını fark etti. Eğildi baktı... Aman ALLAH'ım.!.. Ayaklarının arasında, yuvasından ustalıkla sökülmüş bil kalp duruyordu. Tıpkı resimlerdeki gibi diri ve anlıydı. Onu büyülenmişçesine avuçlarına aldığında, dehşetinden çıldıracak gibi oldu. Kalp tıp tıp atıyordu ve sıcacıktı. Delikanlı, sanki ellerine yapışıp bir başka uzvu haline geliveren kalpten kurtulmak

meczup var, o bilir sahibini.

Az önce öfkeden değişen hırçın yüzü yumuşamış, durulmuş, çocuksu halini almıştı:

Elinize yüreğinize sağlık. Öyle ya vatan olmayınca üstteki urba olmuş ne olmamış ne?.. Gözyaşımızı çayımıza karıştırdınız bu pazar günü ama elinize sağlık..

- Beş yüz otuz kuruş da abiciğim! Aklıma bir şey geldi:

Karne zamanı birkaç gün gelmedi. Meraklanmıştım. Sınavlar sırasında olduğu için belki de sınava hazırlanıyor demiştim. İyi düşünmüşüm. Geldi pırıl pırıl sesiyle.

istiyor, fakat ne olduğunu kestiremediği duygular tarafından engellendiğini hissediyordu. Bir müddet sonra sakinleştiğinde, onun sahibini bulmak için en yakındaki evin kapısını çaldı ve zincir aralığından bakan genç kıza:

?Ah hocam, bütün zamanını TV başında futbol izleyerek geçiriyor, derse bakan mı var. Ağlıyor sık sık, üzülüyor.?

Bayrakları bayrak yapan üstündeki kandır,

- Terkettin ha!... diye mırıldandı. Terkettin demek. Delikanlı, söylenenlere karşı kayıtsız görünüyordu. Oysa ki yaşlı adam, beklediği cevabı çoktan almıştı. Delikanlıya doğru emin adımlarla ilerledi ve iki eliyle

O, bugünlerde lise son sınıfta olmalı. Belki de okulu bırakmıştır. Ama eminim hala yüreği bir futbol topunun peşi sıra sürüklenip gidiyordur.

Yazı makinemin başına geçmiştim.

Hayırlı bir Cuma olsun, neşe ve güzellikler sizinle olsun.

İçlere çökük gözleri, fırlak elmacık kemikleri, solgun derisinin donukluğuyla yüzüme öyle bir baktı ki:

- Ben ne babanızın arkadaşı ne de bayiyim. Benimki yardım. Bakıyorum okuma hırsı var içinde. Okuyup adam olma hırsı. Hoşuma gitti. Mesele bu...

Hakkı, gündüz futbol oynayan çocukları izliyor akşamsa ağlıyordu. Kimse de ona engel olamıyordu.

"KELEBEK GİBİ UÇAR;ARI GİBİ SOKARIM..."MUHAMMET ALİ CLAY...

Bir hata mıydı asla oynayamayacağı ama delicesine bir tutkuyla sevdiği futbol maçlarını izlemek. Hem de kendi yaşındaki çocukların zafer çığlıkları eşliğinde. Yoksa dimdik bir duruş muydu o küçücük yaşında şu soğuk yüzlü hayata karşı.

Harika bir bahar gününden iyi öğlenler :)

- Üç lira kaldı borcum abi!...

- Ne bu?

- Şimdi oldu... dedi. Demek siz..

Öksürüyordu:

Bu hayatta önemli olan şey, kendimiz için kazanmaktan çok daha ötede olan bir şeydir. Bu hayatta önemli olan, yavaşlamak ve yönünüzü değiştirmek anlamına gelse bile diğerlerinin de kazanması için yardım etmektir. Kendisinden güçsüzü ezmeyi ilke edinen, daha güçlünün kendisini ezmesine davetiye çıkarmış olur.

Gözlerini yüzüme çevirdi:

- Ben kalbimi, üç ay önce rastladığım bir vefasıza kaptırdım, dedi. Yandaki eve sorun, onların olabilir. Kızın gösterdiği ev, göz kamaştırıcı bir villaydı. Kapıyı açan hizmetkarlar, onu üst kata çıkartarak evin

- Öksürük ilacını al diye!...

- Ben sana bu parayı versem?

İlk defa girdiğim bir sınıftı.55 kişiydiler, sınıfı tanımak için dersin bazı bölümlerinde sınıf listesinden adını söyleyip konuyu okutuyordum, hem tanımaya çalışıyor hem derse katılmayanlar için iyi oluyordu. Haftada 2 saat ders,2 ay olmamıştı ki bir öğrenciyi hiç kaldır madığımı farkettim. O gün okumasını istedim, utandı bir şey diyemedi ama okumaya başladı, OKUYAMADI. Tam bu sınıfa gelmişsin hala mı okuyamıyorsun diyecektim sıraya yöneldim elleri kapkara. Sebebini sorduğumda söyleyemedi arkadaşları öğretmenim deyip usulca durumunu izah ettiler. Ne kadar mahçup olduğumu bilemezsiniz, acele düşündüğümü anladım. Meğerse o öğrenci 6. sınıftan beri ailesinin geçimini sağlamak için okul çıkışlarında ilçenin yakınındaki deri fabrikasına gidiyormuş. Haliyle bu durum derslerini ihmal etmesine yol açıyor, öğrenmesini zorlaştırıyordu. Bir daha kimseyi eksik olduğu konuda yargılamadan önce durumunu öğrenmeden hareket etmemeye çalışacağım. Bunu anlamam yürek sızlatacak cinsten olsa da iyi bir ders oldu. Okuyarak biz öğretmenlerini memnun edemeyecekti belki ama O çok daha ağırına yani aile geçimi için kendini feda etmeye talip olalı epey olmuştu. Kara ellerinin görüntüsü aradan geçen 5 yılda aklımdan çıkmayan görüntüler arasındadır.

- Şartım şu: Bana bunu, verdiğin gazetelerle ağır ağır ödersin. Oldu mu?

Hikaye gerçekten iç burkan bir durumdu. Dileklerinize katılıyorum. Allah kimseyi vatansız bırakmasın.

Programlarınızı izleme şansım olmuştu. Gerçekten çok güzel bir ortam yakalıyorsunuz bu programlarda.

Merhabalar değerli dostlar bu başlığa yeni yazacağım, başımdan geçen bir olayı nakletmek istiyorum izniniz olursa. Yıl 2006 kanal 55 televizyonunda Anadoludan Ezgiler adlı türkü proğramı yapıyorum kasım ayının 14 ü idi galiba Ahıska Türklerinin yurtlarından kovuluş, sürgüne gönderiliş yıldönümü dolayısıyla Samsun ilimizde Tömerde eğitim gören Ahıska Türkü öğrencilerini proğramıma konuk olarak almak için Tömere gittim ve arkadaşlarla tanıştık. Sohbet sırasında bei Ahıskalı bayan öğrenciye töresel kıyafetinizle proğrama katılırsanız iyi olur diye söyledim, ancak kız arkadaş yöresel kıyafeti olmadığını söyledi bende şaka yollu nasıl olmaz değince, ban çok güzel bir ders niteliğinde "ağabey benim vatanım yok elbisem olmasa ne olur. Özbekistanda doğdum, Azerbaycanda büyüdüm, Ahıskada değil anlatabildimmi"değince çok mahcup oldum üzüldüm ve özür diledim.

Ona acımak asla haddim değildi, acımıyordum da. Ama her görüşümde onu haykırarak gol atmaya çalışan çocukları izlerken, mavi gözlerindeki sabırsızlığa ve heyecana, o iki yana adımlar atarak kendini kaptırmasına her şahit oluşumda içim eriyor, bir şeyler kopuyordu yüreğimin ucundan.

Beyefendi, ışıl ışıl parıldayan kristal kadehinden höpürtülü bir yudum çekerek:

-İnancım gereği PEYGAMBERİMİN"adını yere basılsın diye yazdıramam demiş... MUHAMMET ALİ, Centilmen spor kişiliğinin yanında, ONURLU YAŞAMI boyunca SOSYAL OLAYLARA'da duyarsız kalmamış;bilakis "ABD'de SİYAH-BEYAZ ayrımına şiddetle karşı çıkmış, Boks Kariyeri ve Unvanlarına son verilip, geri alınmasına rağmen VİETNAM SAVAŞINA gidmeyip, kınamıştır... Evsizlere, Çocuk Vakıflarına yardımları da çabası...

Bir başka çocuk getiriyordu gazetemi. Bu ondan da cılız, ondan da üfürsen uçacak gibiydi. Onun da bir başka hikayesi vardı çocuk omuzlarında taşıdığı.

Sonraları borcu iki liraya indi, bir liraya, daha sonra da elli kuruşa. En son gün gelir iki gazetemi verirse borcunu ödemiş oluyordu ki gelmedi. Şaştım. Neden gelmemişti? Elli kuruşumun üstüne yatabileceği aklımın kıyısından bile geçmiyordu. Sakın herhangi bir trafik kazasında... sanki gerçekten olmuş gibi içim parçalanıyor, hızla gelen bir taksi ya da bir hususinin altında kalmışçasına kanlı bir insan yavrusunun her yanı kırılmış cesedi kafamda canlanıyordu.

Japon çocuğun tek hayali çok ünlü bir karateci olmaktı. Fakat ailesi buna izin vermezdi. Bir gün talihsiz bir kaza sonucu çocuk sol kolunu kaybetti. Ailesi çocuğun moralinin çok kötü olduğunu görünce ona bir karate hocası tuttu. Hoca ilk dersinde çocuğa karşısındakini sağ koluyla tutup üstünden savurmayı gösterdi. Hatta ikinci, üçüncü ve sonraki bütün derslerde hep aynı hareketi yapıyorlardı.

Bir gün hoca elinde bir kağıtla geldi kağıtta çocuğun gençler karate şampiyonasına katılabileceği yazıyordu. Çocuk çok şaşırdı. Ertesi gün salonda ilk rakibinin karşısına çıkacakken heyecanla hocasına sordu, 'Hocam bu iş nasıl olur? Ben sadece tek hareket biliyorum kesin kaybederim'. Hocası ise 'Sen sadece hareketi yap!' cevabını verdi. Çocuk ringe çktı ve hareketiyle rakibini eledi. Hatta tek hareketle finale kadar çıktı.

Finalde karşısında kendisinin iki katı birisi vardı. Önce çok korktu ama gene bildiği hareketi yaparak son rakibini de yendi ve şampiyon oldu. Sevinçle hocasının yanına koştu ve sordu 'Hocam nasıl olur anlamıyorum, sadece bir hareket biliyorum, tek kolluyum ve şampiyon oldum'. Hocası çocuğa baktı ve dedi ki, 'Senin yaptığın hareket karetedeki en zor hareketlerden biridir... ve bir tek savunması vardır o da, rakibin sol kolunu tutmak'.

Parayı verdim. Aldı. Yıldırım gibi uzaklaştı. Sokağın alt başından sesi geldi:

Sabahın dördünde yazı makinemin başına geçtiğim için, bu ses; bu kara, yağmura, ayaza kafa tutan bu canlı, bu pırıl pırıl ses, beni yazı makinemin başında bulurdu. Gazete paralarını akşamdan masamın kıyısına koyduğum için, bekletmez, koşardım sokak kapısına. Gazetelerimi önceden hazırlamış olurdu. Uzatır, paraları alır, saymaya filan lüzum görmeden cebine atar, donmuş bumu, buhar kazanı gibi tüterek uzaklaşırken, canlı, yaşam dolu sesiyle sokağı gene neşelendirirdi:

ELLİ KURUŞ

Şimdiye kadar hiç işitmediğim cılız bir çocuk sesi:

Dedim ya o bütün teneffüslerini top oynayan çocukları izleyerek geçirirdi. Her boş vaktini bununla geçirir ve orada durup izlerken oyunun içine girerdi. İçinde hissederdi sanki. Şaşırırdım bu ilgisinin yoğunluğuna. Ah be Hakkı?m, derdim. Keşke gidip kantinden bir şeyler alsan. Üçtaş oynayan çocuklara katılsan? Durmasan orada öyle, başka bir şeyler yapsan.

- Kendisi nerede? Ağlamadı, hıçkırmadı. Taş gibi:

Güne biraz hüzünlü ama ders almamız gereken bir hikaye ile devam edelim...

Toprak eğer uğrende ölen varsa vatandır.

- Ben kalbimi dünyaya sattım canikom, diye sırıttı. Komşu evde bir

Delikanlı, hızla soğumaya başlayan ve atışları gittikçe yavaşlayan kalbi bitişik kulübedeki ihtiyara koşturarak: