Yalnız odanın yalnız kahramanlarıydı onlar. Kadın umuttu.

Sevgililer gününüz kutlu olsun.

İkisi de aynı şeyi düşünüyordu. Düğün günü yaşadıkları o hain kazayı... Şimdi ikisi de yalnız bir hastane odasının yalnız kahramanlarıydılar... Kadın umudunu yitirmekteydi. Adam da yaşananları düşünmeyi bırakmıştı. Her şey ne kadar da güzel başlamıştı oysa. İki yıllık masallara destan olan bir birlikteliğin ardından, kızın babasının kızı vermeyişinden kaynaklanan zorunlu bir beş yıllık zindandan sonra hayatlarındaki en büyük cennet olan düğünleri... Sonra, sonrası kocaman bir karanlık. Adam felçli, kadın kör. Ve şimdi yalnız odada iki ayrı dünyalardılar. Ve birden bütün dünyanın anlamını yitirmesine, sokak lambalarının bile ışık saçarken gizli gizli ağlamasına, insan yüreğinin bam telinden bir cız sesinin çıkmasına neden olan o an; bütün acılara inat, iki ayrı ağızdan aynı ağızmış gibi çıkan iki kelime:

Kadın, kim bilir içinden ne geçiriyor, diye düşünüyordu adamın.

-Seni seviyorum.

Zifir karanlıktı kadın için oda. Yine de türlü türlü renkleri düşünmekten alamıyordu kendini. Özgürce çıkıp sokaklara çıkamayalı çok olmuş muydu acaba? Bir an dünyanın herhangi bir yerinde, herhangi bir nedenle, herhangi bir ressam tarafından çizilmiş dünyanın en güzel renklerinin bulunduğu tablonun içinde olmayı ne kadar da çok istedi, bunun sonucu bütün dünyaya kafa tutmak bile olsa. Karanlıktı, koskoca bir karanlık... Sanki konuşsa bütün dünya sarsılacaktı. Sustu.

Not:Arkadaşlar eğer bir yerde paylaşacaksanız şayet yazarın adını da paylaşırsanız sevinirim.. En azından biraz emeğe saygı gösterelim..

Adam soğuktu.

Kesik kesik soluyordu kadın. Odanın loş ışığında beynindeki karıncalanmaları saymazsak durumunun iyi olduğuna inanıyordu. Havanın soğuk olmasına inat, vücuduna tatlımsı bir sıcaklık yayıyordu adını koyamadığı organı. Belli belirsiz işlenmiş bir ayıbın uçurumundan aşağı bakıyordu gözleri. Elleri, yıllardır görmediği annesine yazdığı mektubu yazar gibi narince kendi teninde volta atmaktaydı. Birden kanının çekildiğini düşünse de beynindeki karıncalanmalar yüreğini oyalıyordu. Kadın üşümekteydi cehennemin tam ortasında.

Adam yaşanılanları düşünüyordu bir bir. Neydi onları bu denli birbirine bağlayan ve bir o kadar da birbirlerinden bu kadar uzakta olmalarına neden olan?

Gözleri kapalıydı adamın. Açarsa bütün büyü bozulurmuşcasına kapalı...

Adam, işte sonu olmayan bir öyküye daha başlıyoruz, diye düşündü. Gözleri hala kapalıydı. Yanındaki en değerli varlığın, gözlerini açtığında burada olmayacağı korkusu vardı içinde. Adam yalnızdı, kendi içindeki kavgalara yenik düştüğünden beri.

Bir mezar sessizliği içinde uzandığı yerden doğrulmaya çalışsa da başaramadı adam. Bir bardak suya ne kadar ihtiyacı olduğunu düşündü. Yanan kömür sobasının önüne doğru gitmek istese de bunu yapmaktan hemen vazgeçti. Doğru ya ne zamandır ayağa kalkamıyordu? Bir anlığına bile olsa sadece ayak başparmağını oynatabildiğini, geriye kalan her yerinin uzuvlarını yitirdiğini unutmak bile sevindirmişti adamı. Her şeye rağmen soğuktu adam. Her seferinde ne kadar da ısınmak istemişti oysa, bunun sonucu tüm dünyaya kafa tutmak bile olsa. Hava aydınlığa gem vuruyordu. Saatin kaç olduğu umurunda mıydı sanki. Sadece bu anın tadını çıkarmak istiyordu, bayramlarda şeker toplama yarışına girmiş çocuklar misali. Hareketsizdi her şey. Sanki konuşsa bütün dünya ağlayacaktı. Sustu.

Kadın iç geçirmekteydi. Kendini çıplak hissediyordu. Sanki, hem yanındaki adama sımsıkı sarılmış gibi mutluydu hem de ondan binlerce kilometre uzakta olmanın özlemiyle hüzünlü.

Kadının elleri ıslaktı. İkisi de yıllardır bu anı bekliyordu. Sonunda bekledikleri olmuştu; ama ikisinin de sırtı birbirine dönüktü.

ÖYKÜ: Özgür BÜYÜKÇELİK