irencim, Karmylassos'a geçen Eylülde yolum düştü. Yağmur malesef uzunca ve detaylı bir gezmeyi engelledi ama yine de oranın büyülü havasını alma şansına sahip oldum. Hikayesini dinlediğimde içimde bir acı hissettim. mübadele yılları.. gidenler.. gelenler.. geri geleceğini sanıp sadece çarıklarıyla yollara düşenler.. ve ardında bıraktıkları ganimetleri yağmalamak için böylesine büyük ve muhteşem bir köyü köstebek yuvasına çevirenler.. çok acı.. en çok da canımı acıtan, bir evin avlusuna açılan bahçe kapısının fotoğrafını çekmemden sonra aklıma gelenler oldu. Acaba kim oturuyordu o evde? kaç kişiydiler? çocukları küçük müydü? o kapıyı kapatıp kilitlediler; geri döneceklerini sanıp. ama geri gelemediler.. ve o kapı bir daha hiç açılmadı.. öylesine ıssız ve yalnızdı.. bunlar aklımdan geçince birşeyler cız etti içimde.. fırsat bulunca çektiğim fotolardan bir kaçını yükleyeyim de yayınlayıver canım editim.. çok öpüyorum ve bu başlık için ayrıca teşekkür ediyorum sana..