Zaman bize acımamızca davranırken, biz hala olmadık ve olmayacak, gereksiz işlerle uğraşıp duracakmıyız. Bir insan olarak yapmamız gereken o kadar yükümlülükler varken biz hala oyun oynamaya devammı edeceğiz, dur demiyecekmiyiz..

böyle olmamalı.

Böyle mi olmalıydı hayat?

Demek ki böyle oluyormuş aşkın halleri. Ne diyelim bize düşen''tamam''demekmiş. Her ayrılık aynı yalnız kişiler başkaymış. İyide geçiyormuş be yarenim. Hepsi geçiyormuş.

Sahici olsunda, varsın böyle olsun.

Geriye dönüp baktığımızda elimizde kalan zaman bize yeterli olacak mı..

Tebesümün arkasında bir damla gözyaşı,

Böyle mi olmalı?

Böyle böyle geçecek elbet. Zaman geçiyorsa bu da geçecek. Her trene el sallayan olmayacağım. Elbet bir tanesi alacak beni. Bu çöllerden kurtulacağım zamanı geldiğinde.

Hep, böyle mi olmalı?

Böylemi olmalı kendimizi kandırmalarımız. Hayır böyle olmamalı...

Lakin, kimseye nüfuz edemiyeceğimize göre dönüp dolaşıp aslımıza geri döneceğiz. Elimizdeki gerçeklik biziz, diğerleri değil. Acı versede bu böyle. İstesekte böyle istemesekte. Kabul demek en güzeli.

geçecek evt

Aslına başroldeyiz. Kendi hayatımızın başrolünde elbette. Diğerleri, o kıymetlimiz olan insan ya da diğer insanlar mevzu bahis ise orası biraz karışık :)

gerçeksen meydane çık, merdaneliği geç .

Sevinçler de hüznü barındırır bağrında...

Geçmeyecek, bitmeyecek sandığın neler geçiyormuş.

Başlangıçlarda saklı tüm ayrılıklar,

Sevmek, beklemek, umud etmek... Böyle bir karşımmış beni özetleyen.

Beklentiler kıpırtısız. Sessiz bir gece gibiyim. Uyur gibi uyanık, kanıksamış gibi dalgın, bilinmezleri bilir gibi hafif ukala ve buların hepsindeki bir parça yalanı görüp utanan ben. Bir kuru dal olmaya duyulan hasret böyle birşeymi ki...?

Ağlamak yok bebeğim bundan sonra böyle olmayacak?

böyle olamaması gerekiyordu yaşadıklarımn

İnanmazlar ki bana söylemek istesemde... İnanmazlar

Böylemi olmalı hayatım, varlığım, sevdalarım? Ya da daha başka ne olmalı? Yanmak gerek derler. Derler de bir ben bilemem ateşin ne olduğunu. O kadar uzağım kendime. Varlık iklimi dolambaçlı tepeler gibi. Dönüp duruyorum kendime.

Geçecek dostum, neler neler geçmedi ki...

Ben unuttuğum dediğim anda cansız resmine bakarken içimde fırtınalar kopartacak kadar asimiyim. Seni gizli yaşamalıyım kimseler bilmeden, görmeden ve duymadan...

Böyle mi yaşanmalı?

Böyle ise hayat, bu demler, bu yaşamak, ardımızda ne kaldı?

Böyle mi olmalı bilemiyorum ama böyle olmasını ben hiç istemedim. Pişmanlıklar diz boyu olsa da en masum yanım sendin aslında. Belki sen bana soracaksın günün birinde böyle mi olmalıydı neden diye. Haklısın hem de çok ben senden vazgeçmek isterken sen benden hiç vazgeçmedin?Hep içimde hissettim seni?Damarlarımda yüreğimde sessizce ağladım seni severken kimse görmeden?

Boş rol oyuncusu gibi kendimizi sahnenin tam ortasında düşünüyorken hep, arka tarfalarda elimiz çenemizde durup izleyenmişiz meğer hayatı çok yazık

Bir kapı açsam kendime, açabilsem. Bir kudretmi bekliyor acaba salkım saçak ruhum. Özlüyorum, itirafta ediyorum ama bir yanıyla ağır geliyor işte. Böyle sakin beklemek hayra alamettir inşallah.

insan hiç bir zaman elindekinin değerini yeterince bilmiyor. ne vakit, ne aşk, ne de can...