Güzel ve doğru tespitler. Bir hutbe hazırlayamayan bir imam sessizcene imamlıktan uzaklaşmalı. Bu kural dikkate alınırsa galiba imam bulmakta zorluk çekilir.

Bütün bu gerçekler çerçevesinde din görevlisi arkadaşların hutbe yazım aşamasında aktif katılımı gerekli olan bir husustur. Maalesef çoğu kez din görevlilerinden bu katkı gelmemektedir Bu durumun birtakım nedenleri olabilir:

Sadece hutbe hazırlanması değil, hazır hale gelen hutbenin servis edilmesi de önem arz ediyor. Birkaç gün öncesinden hazırlık yapıp, hutbenin vermek istediği mesajı gerektiği şekilde hedef kitleye ulaştıran duyarlı görevlilerin yanında, minbere çıkarken bile bakma zahmetine katlanmayan. Sözün kafasını parçalayan, gözünü çıkaran. Cemaate "Bitirse de namaza geçsek" dedirten kaygısız görevlilerimiz de var. Bu nedenle hutbenin sunumu din görevlisini vezir de eder, rezil de...

1)Hutbe hazırlama yönteminin bilinmemesi:Bu teknik bir sıkıntıdır. Aşılması imkansız değildir.

yıllar önce yazdığım bir makalede - o zamanlar hutbe ülke genelinde merkezi idi- bütün il ve ilçelerde hutbe tetkik komisyonlarının oluşturulmasını önerdim. buna göre her imam 1 haftalık veya aylık olarak camisinde okuyacağı hutbeleri hazırlayacak. bu hutbeler hutbe tetkik komisyonları tarafından incelenip, üzerine okunabilir mührü vurularak imamın o hutbeyi camisinde okumasına izin verilmiş olacak. hutbeler denetlenmiş olacağı için bazı şüpheler ortadan kalkacaktır. böylece her imam cemaatinin de özelliklerini ve ihtiyacını dikkate alarak kendi hutbesini kendi hazırlamış olacak. il genelinde olsa da merkezi hutbe denen saçmalık ortadan kalkacak. imam arkadaşların hutbe yazması ve araştırmaya, okumaya yönelmesi sağlanacak. görevlilerin özgüven ve bilgi-birikimi artmış olacak.

4)Adil Değerlendirme Kaygısı: Bazı din görevlisi arkadaşlar değerlendirme aşamasında kendisinden makam olarak üstün olanlara öncelik verileceği şüphesini taşımaktaıdrlar. Halbu ki gelen hutbeler alt ve üst olmak üzere iki komisyonda değerlendiriliyor imam arkadaşların öyle hutbeleri ulaştı ki, kimi müftülerin hutbesinin bu arkadaşların hutbesinin yanında esamesi okunmaz. Tek bir kriterimiz var. İntihal olmasın yani bilgisayardan kes-kopyala-yapıştır yöntemi ile hazırlanan hutbeler tespit edilmekte ve böyle hutbeler değerlendirmeye alınmamaktadır.

Hiç kuşkusuz Cuma Hutbeleri, dini iletişim yöntemlerinin en etkilisidir. Çünkü hutbe irad edileceği zaman hemen hemen herkes camide olup, tüm dikkatler okunacak hutbeye çevrilmiştir. Bu manada hutbeyi okuyan din görevlisi; dini bilgi yönünden aç olan cemaate en güzel biçimde karşılık veren, kişidir. Birçok din görevlisi arkadaş hazırlanan hutbelerin uzun cümlelerden oluşmasından tutun, hutbenin sığ ve yetersiz olduğundan şikayetçidir. Tabiri caiz ise, bir yemeğinin kıvamının olup olmadığını hemen anlayan usta şefler gibi onlar da hutbenin gerek görevli gerekse cemaat için eksik kalan tarafını hemen tespit ederler.

Din görevlisi arkadaşlarımız beklenen katkıyı sağlar ise; tek merkezden hutbe yazma işi de sonlanır. Sadece il müftülükleri değil ilçe müftülükleri de bu işe dahil olur. Nihayetinde köy ve kasablarda yaşanan sıkıntılara hutbelerde yer verilerek birçok sıkıntı ortadan kalkar. Yeter ki, duyarsız kalmayalım...

3)Güven Eksikliği: Bazı arkadaşlar:"Müftünün, vaizin, murakıbın değil de benim mi hutbemi okuyacaklar?" düşüncesini bir türlü zihinlerinden söküp atamadıklarından hutbe yazmaya mesafeli konumdalar. Bazı din görevlisi kardeşlerimiz de yazdıkları hutebnin ciddi eleştiriler alacağını düşündüğünden başlangıçta pe sediyor ki, böyle bir durum güvensizlikten başka bir psikoloji ile izah edilemez. Bir düşünürün ifadesi ile: "Eleştirilmekten korkuyorsan, bir şey söyleme, bir şey yapma ve hatta bir şey olma!"

Bence her il müftülüğü gelecek aylara dair hutbe konularını internet sitesinde duyurmalı, ayrıca mezkur hutbeler hakkında il sınırlamasını kaldırmalı. Yani herhangi bir ilde görev yapan din görevlisinin başka bir ilin hutbesinin hazırlanmasına dahil olmalıdır. Eminim rekabetle birlikte kalitede artacaktır.

2)Hutbe İçin Bilgi Donanımına Sahip Olmamak: Artık bu da geçerli bir mazaret değildir. Özellikle kitle iletişim araçlarının yaygınlaşması ile birlikte camii cemaat profilide değişmiştir. Artık sadece görevliye soru soran değil, aynı zamanda araştıran, cevapı kontorl eden bir topluluk var karşımızda. Böyle bir durumda din görevlisinin kendisini geliştirmesi bir zorunluluktur. Son yıllarda 2 yıllık ilahiyat ön lisans ve İlitam yoluyla ciddi bir ilerleme sağlanmıştır.

devlet imamına güvenmiyorki İmam kendine güvensin..

"Niçin müftü ya da vaizlerin hutbesi okunuyor?" şeklinde sitem eden arkadaşlara keşke yeteri katkıyı alsak da imam ya da müezzinlik yapan arkadaşların da hutbesini okusak demek geliyor içimden...

Hutbe yazmak ciddi bir gayret gerektirir. Bu noktada idareci rolündeki il ve ilçe müftülüklerimiz. Hutbe yazma noktasında gayretli din görevlilerini taltif etmelidir. Yani bir iş yapmak için elini taşın altına koyanlar varsa, yöntem olarak gayret göstermeyenleri cezalandırmak yerine, çaba gösterenleri taltif etmek güçlü bir motivasyon unsuru olacaktır.