Evet, bu konuda berfin meb ile aynı fikirdeyim. ' Yine de güzel eserler ortaya koyarlardı' diyorum ben de.

Mehmed Uzun'un, Ruhun Gökkuşağı kitabından;

Farklılıkları kabul edememenin, farklı bakış açılarını köreltme çabası sonucu, savrulan/savurulan insanların ezgilerini, cümlelerini icra etme çabalarıdır.

Darya Dadvar,

" Sürgün, yabancı diyarlar, dünya edebiyatının esas temaları. Dünya Edebiyatı'nın bu temalar üzerinde, yükseldiği de söylenebilir. Gılgamış, yabancı diyarlara gidiyor, İbrahim ve Yusuf yabancı ülkelere göç ediyor, Ithaka kralı Odyseus yabancı diyarlarda savaşıyor ve anayurduna duyduğu müthiş özlemle, ülkesine dönebiliyor. Aeneis yanmış yıkılmış ülkesini ve şehrini terk ederek, yabancı diyarlara giden dalgaların peşinden sürükleniyor. Don Kişot bilmediği diyarlarda dolaşıyor. Modern edebiyat da bu temel izlek üzerinde inşa edilmiş; Joyce, kendi Odyseus'unu, yabancı bir diyarda, Virgilius geleneklerine göre; Mann, " Yusuf " dörtlemesini, uzak bir ülkede, Tevrat, İncil ve Goethe geleneklerine göre yazdı.

sürgün hayatına adım attığı sırada, bir tetikçi tarafından milliyetçi duygu ve düşüncelerle hunharca katledilen Sabahattin Ali'yi unutmak ya da anımsamamak, ona ve eserlerine ayıp etmiş ve haksızlık etmiş oluruz.

Edebiyatı, sanatı oluşturan tek bir taraf yoktur. Yazar vardır bir de bunu okuyan, irdeleyen, eleştiren okur vardır. Sanatçı vardır, müzik ustası vardır. Bir de bunu dinleyen, dinleyicisi vardır.

Yazar, müzisyen; vatanından başka yerde olduğu için sürgündür.

.. gibi

Sürgünlük olmasaydı, eserleri bu kadar kıymetlenir miydi? Ya da bu kadar kıymetli kelimeyi, ezgiyi bir araya getiren eserler ortaya koyarlar mıydı? Sadece kendi ülkelerinden başka bir yerde sürgün hayatı yaşayanlar değil, doğup büyüdüğü topraklarda sürgünlük çekenleri de unutmayalım.

Okuru, dinleyicisi; kendi doğup büyüdüğü topraklarda sürgünlük çekmektedir.

Sürgün olmaları ise onların sadece daha iyi incelenip anlaşılmalarına neden olmuştur kanımca..

Sürgün edebiyatı; dilini, kelimelerini, kültürünü, düşünceni senden almanın sonucu oluşur. Tahammülsüzlük sonucu ortaya çıkan eserlerdir birazda. Dünya da bir çok benzerine rastlarız.

Ahmet Kaya,

' Ya beni sararsa memleket hasreti' der Ahmet Kaya.

Mohsen Namjoo

oğup büyüdüğü topraklarda sürgünlük çekenleri de unutmayalım.?

' doğup büyüdüğü topraklarda sürgünlük çekenleri de unutmayalım.' Bu cümleyi bir açıklayalım o halde;

Nazım Hikmet,

"Yeniden yaratmak sürgünün temel özelliğiydi. Sürgün hayatımda, sürgün geleneğiyle tanışmamdan çıkardığım ilk sonuç buydu; hep yeniden yaratmak, hep yeniden doğmak.

Daha yüzlerce bunlara benzer eşsiz edebi eser sürgünde yazıldı. Müthiş bir yalnızlık ve yoksulluk içinde, Karadeniz'in " hırçın ve çılgın dalgalarıyla " dövülen kıyılarında yani sürgünde ölen Ovidius, yine o sürgün mekanında yazdığı "Tristia"da şöyle söylenmekte; " ben, dünyanın öteki ucuna sürgün edilmiş muhacir, sözcüklerimle öcümü alacağım. Sözcüklerim ölümsüz hale gelecek, Doğu'dan Batı'ya kadar.."

Sürgün bir çeşit ölümdü ve zorbalar bunu herkesten daha iyi bildikleri için muhalif aydını, yazarı sürgüne, ölüme gönderiyorlardı; ölüm sürgünün alın yazısıydı ama yeniden doğuşunun kaçınılmaz ilk adımıydı. Evet, kovulmak bir başlangıçtı ama bir son buluştan sonra yaşanan bir başlangıç. Sürgün, yaratıcı olabilmek için yeniden dirilmek zorundaydı, tıpkı küllerinden doğan Feniks kuşu gibi. "

Mehmed Uzun,

bunu bi anlamayan benmiyim? anlayan varsa bana açıklayabilirmi

Bence yine de güzel eserler ortaya koyarlardı.. Koymuşlardır da zaten..

Devam edelim ve geniş tutalım çerçeveyi;

' Ben buraya ölmeye değil, yaşamaya geldim' der Mehmed Uzun yıllar sonra ülkesine dönünce.

Dünyada sadece kendi memleketlerinden başka bir yere gitmek zorunda olan ve orda sanatını icra edenler, bir tek bu sürgünlükten nasibini almayanlardır. Nice kalemler, söz ustaları kendi vatanlarında, başka ülkelere gitmeden bin bir zorlukla zulümle, yıkımla, gözaltıyla edebiyat ya da müziklerini icra etmişlerdir. Yaptıkları icradan sürülmüşlerdir kendi öz vatanlarında. Özgürlüğünüz elinizden alınıyor ve alıkonuluyorsanız düşüncenizden, kelimenizden, müziğinizden ötürü, evet kendi vatanınızda sürgünsünüzdür. Mesela; Sabahattin Ali

Sanatını icra eden sürgündeyse, onun sevenleri de kendi doğup büyüdüğü memleketlerde sürgündürler. Ulu orta dinleyemedikleri için müziklerini ya da okuyamadıkları için kitaplarını, bir sürgün halindedirler daha çok.

Mehmed Uzun / Bir Dil Yaratmak

Cümleleri, kelimeleri, müzikleri bir zamanlar yasaklı olanların, daha doğrusu bazen aldıkları nefeslerin dahi tahammül edilmediği, ama bu nefeslerini ezgiye, şiire, sanata dönüştüren nice kıymetlerin, hasretle yoğrulan yıllarla beraber büyüttükleri edebiyatları / müzikleri üzerine konuşup paylaşalım bu kez.