Her insanın yaradılışı aynı,

Nr. 1 re minör op. 15 çalmaya başladı...

Bir fıkra duymuştum. Bir adam doktora gider ve bunalımda olduğunu söyler.

Soluk almak için durduğumuz bir ağaç gölgesi...

Şu baton?u elinden alıp istiklal caddesinde ki kalabalığa karşı savursam, insanlar melodilere pervasızca kulak verse, 11 yılın hatrı, Galata?nın yaşlılığı, martıların canhıraş feryadı, daha bir huzura doyacak sanki.

Son defa uyanınca güne merhaba diyecekmiş gibi ilk rüyasına uyanacakmışçasına baştan yenik olmaya alışmaya alışamayan yüzüne kimsenin bakmadığını fark ettiği noktada olan aşkı için kara kaplı defterine akıttığı gözyaşlarına ağlamak diyemeyecek kadar sert dipnotlarla dolu bu hayatta ne güzel bir ayrıntısın sen.

İlk gün doğumu kadar güzel,

Ne gölgelerinde yatan insanların,

Dinlenmeye çekildik bir ağaç gölgesine, hemsaye olduk yanındaki nehirle. İçimizden geçenleri, içimize geçenleri salıveririz belki bu sebeple.

Hava, annemin bana kızdığındaki gibi serin, sert.

Ne üzerlerinde barınan kuşların,

Senden ne kadar uzaklaşsak da

Kulağımız da hep bir ağlama sesi

Yalnızca birine bile cevap bulabilseydim şayet müzik duracaktı. İçine cevapların ruhları doğan harfler belki bir süre sonra yeniden dans etmeye başlayacaklardı.

Hadi gel, yine durduralım zamanı. Meydan okuyalım geceye, rüzgara, yakamoza. Hayatın dışındaki tek kaçış tüneline girelim. Usulca sarılayım sana, sözcükleri atalım bir kenara, teslim olalım vuslata.

Doktor -Tedavi basit.- der. -Büyük palyaço Pagliacci şehre geldi.-

İçinde, kısa, sıcak, ağır, mutlu yazımın yandığı kalbim. Benim yaz kalbim. Bu senin serinliğine, nasıl özlemdir.

Belkide hiç birisi...

Koşar adım yürüyoruz hayata...

Yine bir cumartesi gecesi. Monotonluk treninin ilk yolcuları olma yolunda hızla ilerliyor, D. eja vu'yu olay eksenli değil hayata yaymış olarak yaşıyoruz sanki. Bu duruma bir çelme takmalı deyip atıyoruz kendimizi doğanın kucağına, sessizliğin ortasına...

Fakat yaşayışı farklıdır.

Burasi ne guzel olmus gemicim..

Başlangıç olarak müthiş bir baş ağrısı, ara sıcak olarak da halsizlik aldığıma göre ana yemeğe geçebiliriz, ne güzel bir pazar.

-Git onu izle. Moralin düzelir.-

Ve her şey bahane oluyor birden...

Hz. Mevlana

Teslimiyet kalesi.

Uykunun ortasında, rüyanın yarısında açtım gözlerimi. Ay'a takıldım önce derken sesler gelmeye başladı, ne huzur verici bir ses. Dinleyerek tekrar bırakalım kendimizi uyku akıntısına.

Ayrıldığımız her duygu veya fikrin,

Ay ışığının zarif gövdesinden dağılan birkaç ışık hüzmesi parkelere keskin köşeli aydınlık gölgeler bıraktı. Bu tabloyu izlerken zihnim, cevaplarını bulamadığım binlerce soruya gebe olan bataklığa çekti. Sanki ben onları çözmeye çalıştıkça zihnimde çalan eski bir şarkıyla yer değiştirdiler.

Plüton.

Ayan güne, ötüşen kuşlara, dünya telaşına kapılan insanoğluna, en çok da sana "Merhaba".

Aidiyetimizi arıyoruz, hepsi bu...

. Dinleyelim mi? ...

Tehditkar bir dünyada kendisini yalnız hissettiğini söyler.

Zaman mefhumunu iradem altında tutamadığım bir çarşamba akşamında, Filhakika haftanın ve hayatın tam ortasında, TARANCI gibi şansım 11 yıl daha yaver gidecek mi diye düşünmek, acıktırdı beni. Karıştırdığım hiç bir sayfa doyurucu değil, fikirler gibi sözcükleri de epey küçültmüşler.

Ne de verdikleri yemişlerin hesabını tutarlar.."

Yoksulluk neyse de yoksunluk zor azizim zekadan, ahlaktan, insanlıktan...

Adam gözyaşlarına boğulur. -Ama doktor.- der. -Pagliacci benim.

Bu gece gökyüzü, her zamankinden daha karanlık ve kalabalık...

En acımasız şeylerden biridir belki, seçme şansı olunmayan bir şeyden yargılanmak.

Binbir nefesinden yalnızca bir tanesini tül perdeye üfledi rüzgar ve ben açık tonlardaki dumanlı bulutların ardından birçok düşünceme zemin ve birkaç hüznüme uçurum olan gökyüzünü seyrettim.

Gözlerimiz kadar soğuk.

Orkestranın başında Brahms var. Müziği kadar sakalları da bu adama yakışıyor.

-Hayat sert ve acımasız.- der.

Karanlığınızdan seviliniz

Hava açık, belliki bu gece de elma düşmeyecek.

sigaramın dumanı ile erişebildiğim yıldızlara elimi uzatamamak, yalnızlığımdan vuruyor beni.

Bir daha ki sefere artık

Beklenmedik bir anda ; sanki tam zamanı şimdi bir şey olacak dersin de yine bir şey olmaz ya o niye öyle(:

"İnsanlar ağaçlardan ders almalıdırlar,

Anne sesi, sevgili duyumsaması vb...

Bir buket cicek birakiyorum agac golgesine