Çavuşesku'yu saymıyorum bile.

Bir budalanın sırıtışında laboratuar araştırmalarındakinden daha fazla bilgelik gören, ?Beni cesedimden ayıran mesafe benim için bir yaradır,? diyen ve bana göre bir başyapıt olan?Çürümenin Kitabı?nda, ?Nerede tükettin ömrünü? Bir hareketin hatırası, bir tutkunun işareti, bir maceranın parıltısı, güzel ve firari bir cinnet - geçmişinde bunların hiçbiri yok; hiçbir sayıklama senin ismini taşımıyor, seni hiçbir zaaf onurlandırmıyor. İz bırakmadan kayıp gittin; senin rüyan neydi peki? diye soran Cioran?ı okumak her daim iyidir, çünkü onu okuduğunuzda kendinizi kötü hissedersiniz.

Cioran ile tanışmama vesile olan yazar Hasan Ali Toptaş'a sonsuz teşekkürler?

Varoluşun sıkıntısı ile can çekişen ve yazdıklarını birer sayıklama olarak adlandıran, sadece bitkinlik anlarında yazan ve yazmanın kendisini intihardan alıkoyan bir tedavi yolu olduğunu düşünen Cioran?ın takipçisi oldum. Çürümenin Kitabı, Doğmuş Olmanın Sancısı Üzerine Türkçe?ye Burukluk adıyla çevrilen Hüzün Kıyısında ve Haldun Bayrı?nın o nefis çevirileri.

Fransızca yazan Rumen deneme yazarı ve ahlakçısı Cioran?

Romanya, dünyaya -en azından- iki büyük isim kazandırmıştır. Bunlardan birisi Karpatların Maradonası Geoerge Hagi. Diğeri ise kuşkusuz Cioran'dır.

Hayatı yaşanabilir kılan şeyin uyku olduğunu ve insanların dinlemek için değil unutmak için uyuduklarını düşünen çağımızın büyük uykusuzu Cioran 1911 yılında, Romanya?nın bir dağ köyünde doğar ve on yaşına geldiğinde, cennete benzettiği bu köyden gözyaşları eşliğinde ayrılarak lise öğrenimi görmek üzere sınır şehri Sibiu?ya gider. Lise öğrenimi görmeye değil düpedüz Cioran olmaya gidiyordur aslında. Çünkü yirmili yaşlara geldiğinde, Sibiu?da birdenbire uykusunun tüneğini yitirir ve geceleri şehrin ıssız sokaklarında can sıkıntısından oluşmuş bir hayalet gibi, tek başına dolaşmaya başlar. İntihar edeceğini düşündüğü için, bir çeşit vasiyet olarak?Umutsuzluğun Doruklarında? adlı kitabını yazar bu bölümde. Ona göre, dünya görüşünün ve bütün sayıklamalarının kökeninde uykusuzluk hastalığından mustarip olduğu bu Sibiu geceleri vardır. Felsefeye olan inancını yitirir. Dostoveyski?yi öteden beri okuyordur ama onun Ecinniler?ini de bu uykusuz gecelerde kavrar. Edebiyat söz konusu olduğunda, büyük hastaları sever; hasta olmayan bir yazar davayı daha baştan kaybetmiştir onun için.

?Her şey hiçbir şeydir, bunu hiçbir şeyin bilinci de dahildir.? Diyen Cioran yazma arzusunu yitirir 1968?den sonra. Bununla birlikte, yazdıklarını yayımlatma zevkini ve kitaplara olan inancını da yitirir. Hatta yazınsal alanda harcadığı daha önceki çabalar bile gülünç görünür ona. Artık dünyayı ve yoksa bile vardır dediği Tanrı?yı suçlamaktan bıkıp usanmış, uyanıklıktan ve yorgunluktan yıpranmıştır. Sylvie Jaudea ile yaptığı söyleşide, ?Fazla yazdım, tek bir kitap bile yetebilirdi.? Der o günlerde ve iz bırakmadan silinip gitme cesaretini göstermiş olan insanlara derin saygı duyduğunu söyler. Gene de dayanamaz, her zamanki gibi parça parça yeniden yazar ve sonraki yıllarda üç kitap daha yayımlar. Cioran canlı olmanın aczini iliklerinde duyan karmaşık mizaçlı, zihni çelişkilerle dolu, kaleminden zehirli sözler fışkıran karanlık bir insandır ve kitaplarında hiç çekinmeden bu karmaşıklığı ve çelişkileri de sergiler. Tam bilinçlik, hiçliktir ona göre. Ayrıca, ? Tüm kazanımlar birer kayıp, tüm kayıplar birer kazanımdır. Neden sürekli kararlı bir tutum, anlaşılır fikirler ve anlamlı sözcükler beklenir ki?

Emil Michel Cioran

1988?de Rumence yazdığı ilk kitabı Umutsuzluğun Doruklarında?nın Fransızca çevirisi ile Paris?te yayımlanır. O günlerde Cioran pek ortalıklarda görülmediği için, basında da onun? zehirle intihar etmiş olabileceğine? dair söylentiler dolaşmaya başlar. Oysa Odeon Sokağındaki ünlü kırma tavanlı dairesine birkaç gün sonra döner gelir. Yakalandığı Alzheimer hastalığı yüzünden de, 1995?te Paris?te 84 yaşında ölür.