Bazan kurum içinde yaşanan/yaşadığımız olayları düşündüğümüz vakit böyle bir ideale ulaşmanın zor olduğunu görüyoruz. Neredeyse Farabi'inin "Medinetü'l-Fadıla"sı kadar ütopik bir hayal bu... Bu hayalin gerçekleşmesi için bazan ütopik ötesi düşünceler aklımıza geliyor. Bir yerleşim birimini sıfırdan kurmak ve bu yere sıfırdan din görevlisi atmak gibi... Aslında umutlarımız yeşertecek bir çare var... Emeklisi geleni emekli etmek, hakkında ciddi yolsuzluk iddiası olanlar üzerine cesaretle gitmek ve ibretlik cezalar vermek, objektif kriterlerle hakkı sağlamak gibi... Bunu yapmak imkansız değil ama çok zor ve bizler böyle bir zorluk karşısında dimdik ayakta durarak, ellerimiz taşın altına koyalım ki, umutlarımız solmasın kaybolmasın... Hep beraber Umutları yeşertmek temennisi ile...

Amin hocam inşallah. Güzel yazmışsınız ellerinize ve emeğinize sağlık. Ancak bizler değil miyiz ki sözü geçen bir insan bulduğumuz zaman hemen kullanmak isteyen. Bunun sorumlusu bizler değiliz elbet bizi buna sevk eden kurumlardır. Dediklerin bir gün gerçekleşirse eğer o zaman işte herkes görevini layıkıyla yapıp korkmadan, yılmadan ve cesaretle haksızlıklar üzerine yürüyebilir. Aksi takdirde değişmesi çok zor gibime geliyor.

Hangi kurumda çalışırsak çalışalım, hangi mesleği yaparsak yapalım hepimizin bir ilk gün heyecanı ve bu heyecanın beslediği hayaleri vardır. Teori ile pratik arasındaki derin uçurum mesleğin ilerleyen yıllarında hemen karşımıza çıkıveriyor... Hayallerimizin yavaş yavaş ufukta kaybolduğunu görüyoruz ve bu durum ideali olan bizlere acı veriyor. Peki neydi o hayallerimiz? Eğer bizler din görevlisi isek; ilk başta Allah'tan korkan, hakka riayet eden, yalakalık ve jurnale pirim vermeyen, kendi babası dahi gelse kim haklıysa haklıya hakkını veren bir idareci hayallemişizdir. Şayet müfti isek, vazifesini tam yapan, Allah rızasını esas alan, yalan dolan bilmeyen samimi görevliler düşlemişizdir. Gerek idareci gerekse idare edilenlerin aslında temennisi ortak temiz bir kurum, halis niyetli görevliler...