böylesi durumlarda annem rahmetli derdi ki:"atsan atılmaz, satsan satılmaz."

Vüs'at Orhan Bener

Ailemizin, yaşayan son iki bireyi olarak, böylesi gitgide ırayarak iletişimde olma ya da iletişimde olamama tutumu ikimizden birisinin dikey dünyalara vedası ve yatay dünyalara göç etmesine değin bu şekilde devam edecek sanırım. üzgünüm.

"Ben zaten hiç beceremedim;hiçbirşey,

"Sileyim de, yok edeyim" tercihiniz bulunmuyor, en yakınız;birinci dereceden akrabanız. ancak gördüğünüz/şahit olduğunuz mal, mülk, materyal tutkusu/aşkı/hırsı/düşkünlüğü midenizi bulandırıyor.

çok yeni bir tarihte yakınımı, o yüce insanı kaybettim."yakınım", evet, her ne kadar ikimizin yakınıysa da yalnızca benim öz yakınım olduğunu yüreğimin/meleğimin vefat olayından sonra farkettim. belki ben de, yukarıdaki yazıda konu edilen bu aile bireyinin yakını değilimdir;kim bilir... öz kardeşimin vefatından sonra.; acılarımı onunla paylaşamıyor, ortak mazimizi konuşamıyor ve gözlerinde tek bir damla yaş da olsa görmüyor olmak kahrediyor beni. her an yanıbaşımızda olan ve sıkıştığımızda her daim bize destek vermiş olan değerli varlığımın, meleğimin artık hayatta olmayışını kabullenebilmenin yıpratıcı sürecinde, bu onulmaz acımda, bir insanın hayatında görüp yaşayabileceği bu en derin üzüntüsünde yanında olmayan şahıs, planladığı gezilerde son derece duyarsız ve aymazca bana teklifte bulunubiliyor. sanki ben, istediğim mekanlara kendim gidemezmişim gibi. ve ayrıca;böylesi insanlarla birlikte olmayı istemek bir yana, bir de gezi... olacak iş mi... düşünmek bile istemiyorum. Ve; Turkca'nın gamlı diğer durumu; ailenin en ufak bireyi olduğundan geleneksel toplumsal tarzın dışında olamamak ve çatışmacı/ karşıt cevap verememek. Neyse... Aşısını yaptırtmış, özel görev sınıfından; ya, henüz benim aşım yok. İnsan bazen hangi durumuna sevineceğinin farkına varamıyor. Gezi teklifine "henüz aşı olmadım"dedim. "Umarım aşı sıram da fazla erken gelmez" demek geliyor içimden.

İç yangını anılar yaratmaktan başka..."

sonra kendinizi de sorgulama yolunda ve sıklıkla "acaba biz gerçekten kardeş miyiz?" dilemması yaşıyorsunuz. işte böyle... hayattan, çözümü zor kesitler...

ve; materyale köle olmuş olmasının, O'nu mutlu ettiğini anladığımın ve ancak kendisinin esaretinin farkında olamayışının, bendeki yürek yangısı...