Bilgisayardan da anlıyorsun sen değil mi dedi Amir.

Hergün sanki acı defterinin yeni bir yaprağı gibi. Baban duymaz kimi zaman odada tek başına iç isyanını, anan işitmez olur haykırışını içinden, sevdiğine bile diyemezsin bir yudum acı var içimde diye.

4 yıl İstanbul'un dar, sessiz, soğuk, pek de hoş anılar bırakmayan suç dolu sokaklarında çalıştım. Gece gündüz demeden, o görev senin bu görev sana yazılmış devrem, yarın şurda bekleme var, öbür gün burda mahkemen var, diğer gün şurda şu ek görev var, en pis mahalle senin ayvayı yedin, falan yerde mesaiden sonra şu göreve gideceksiniz i duya duya bitti İstanbul macerası.

Hangi ıstırabın üzerine ne yazalım?

Anlarım efendim dedim az çok. Tamam iyi gel yarın büro ya eleman lazım dedi. Gittik. Gece 3 lere kadar mesai dışı çalış dur 1,5 sene. Hanım yolumuzu az beklemedi. Korkuyorum hep gece geliyorsun derdi. Sıkıntı yok ben Polisim der geçerdim her defasında.

Geçen aklıma geldin, iade olmuştur inşAllah dedim. Görmüyordum çok zamandır adını. Gördüğüme hem sevindim, hem de hala buralarda oluşuna üzüldüm. demek ki sende de bi gelişme yok maalesef.

Sessiz çığlıklarımızın içinde boğulur hale geldik. Biliyoruz ve farkındayız canlı örnekleri ile çevremizdeki suçsuz insanların örnekleri de bu duruma birer canlı şahit. Umarım ülkemiz ve insanlığımız bu karanlık durumu bir an önce temizler demek geçiyor içimizden sadece.

Yoruldum, çok yoruldum artık... Her gün ümitle beklemekten, her saniye yarın neler olacak demekten, ne zaman son bulacak bu acı demekten. Adalet ne zaman tecelli edecek demekten. Nerden çıkacak "- tüh suçsuzmuşsun kardeşim sen, bu da senin sınavınmış" diyecek o yürekli adam.

Yudum yudum içersin hergün çaresizliğin zehrini. Birikir içinde gözyaşı hıçkırıkların. Yok mu bir ses; - Hey insanoğlu yok mu bu dünyada benden daha dertli biri diye haykırır yüreğin. Yok...

Şimdi içinde yaşadığımız ruh-i ıstırabı bugünden geçmişe doğru mu yazsak yoksa geçmişten bugüne mi?

Ellerin titreyerek yazarsın satırları, her cümle içinden akan bir kan damlası oluverir dökülür kağıda. Bakakalırsın öyle bir zaman sonra satırlarda biter. Yazacak cümle bile kalmaz acılarını dökmeye. Ne diyelim zalim dünya, bir ben geçti senden. Geçti diyorum çünkü artık yaşamıyorum. Benden hayat umudumu, yarınlarımı, ümitlerimi, umutlarımı alan herkese sesleniyorum burdan. Biliyorum okuyorsunuz. Katil cinayet mahaline döner hep. Herkesin bir imtihanı var bu dünyada ve siz yarınlarımı çalan, beni bir gecede bu dünyadan silen ciğersizler; Yaşamakta olduğum acılarla sınanmadan göçmeyin bu dünyadan.

Kimlerle çalışmadık ki :) Akıllısından delisine, kurdundan çakalına, efendisinden beyfendisine, garibinden uyanığına kadar kimlerle. Her biri nerde, kimbilir nerde...

Mesai arkadaşım da pek de uyumlu biri değildi. Birkaç ay sonra gerçek yüzü ortaya çıkıverdi. O sürekli sen gel büro ya amire seni söylicem vay efendim biz acayip çalışırız diyen adam gitti de yerine müşkülpesent, sürekli susan, sabah selamı almayan suratsız bir duvar geldi. Efendim sorun ne demene bile burun kıvırıp çıkan bir zatı muhterem oluverdi. Neyse. Sonrasında da her yerde bu insanlardan az çok olduğunu farkedince biraz daha geriden alıyor hayatı insan. Sonra duydum dikmişler arkadaşı falan il Çevik Koruma Nöbet Kutusuna orada da uyumsuz çalışınca. Araya milletvekili de koysa aldıramamış kendini başka bir yere. Nasip.

Hangisi daha az acı verir acaba?

Bugünlük bu kadar yeter canlar. Devamı bir sonraki güne...

Hepimiz bir şeyleri bekliyoruz. Ömür de, zaman da geçiyor. biz, biz değiliz artık. Kimsenin kaldığı yerden devam etmeye mecali de kalmadı.

neyine güvenelim yalan dünya,,,

Bu dipsiz kuyudan çıkacağız.. sağlığına dikkat et..

O günden sonra bir daha metaryel bir sıkıntıyı asla taşımadım Amirlerime :) Acı da olsa insan tecrübeyle idrak ediyor insan hayatın gerçeklerini.

Dünya nizam üstüne kurulmuş, elbet gelir mizan teraziye bizim içinde.

Rabbim şu mübarek gecede, gönlümüzü ferahlatsın, ellerimizi bırakmasın.. umudumuz baki olsun kardeşim..

1 ay kadar önce, bir akrabası sanırım kuzeniydi, soyadını duyunca irkildim. SAFİTÜRK deyince sanki içim, yüreğim kilitlendi. Başımı kaldırıp baktım yüzüne. Anladı hemen. Başımız sağolsun dedim. Vatan sağolsun abi dedi gözlerini yere dikip. Acımız diner mi 1000 yıl geçse de, kinimiz dipdiri. Rabbim iki cihanda da soracak hesabını Vatan'a ihanet etmeyi görev bilen alçaklara. Mekanın cennet olsun, kabrin huzur dolsun ruz-i mahşere kadar.

Güzel temenni ve dilekleriniz için çok teşekkür ederim. Yalnız değiliz ve içimizi acıtan da bu.

Her nasip vaktine esirmiş.. Sabrettiklerimiz nasip olur tüm mazlumlara döner gelir inşAllah.

kardeşim benim hala unutamadım berberdeki anını, minik prensesinin yorgun bir iş dönüşü "baba yine polis olma" deyişini anlatmanı.

Hep meslekten şikayet eder mi insan, zaman geçer alışır en azından. Bu zatı muhterem sürekli bi döngüsel nevroz içindeymiş gibi belirli aralıklarla şikayet eder dururdu. Allah iyiliğini versin. Birgün dayanamadım dedim Amir'e; Amir im ben ekiplere dönmek istiyorum diye. Sorun ne? Bi sıkıntı mı var demek yerine yapıştırdı kısa yoldan cevabı aynen şöyle : 2 adam idare edemiyor musunuz :)

Selametle.

Selametle...

Bir melek dayanıyor omzuma fısıldıyor kulağıma; söv gitsin dünyaya. Öbürü diğer omzumdan neyine söveceksin bu yalan dünyanın. Hepsi her şeyi herkes yalan değil mi? diyorum içimden dalıp bir kenara "sen de haklısın"

Selam ve Dua ile. Selametle.

Rabbim huzuruna şerefi ile kabul etsin; Şehit Kaymakam Muhammed Fatih SAFİTÜRK.