<a href="/cdn-cgi/l/email-protection" class=" cf_email " data-cfemail="2f485a594a416f4e4a5c01405d48015b5d">

Artık?Emek ve Dayanışma Günü? olarak kutlanan ve resmi tatil olan 1 Mayıs?la ilgili tartışmaları hatırlayın. Hayır, öyle 1 Mayıs 1977?ye gitmenize, 30 yıllık mücadeleyi hatırlamanıza gerek yok. Sadece bu yıl olanlara bakın. Taksim meydanına çıkmak için işçi konfederasyonlarının verdikleri meydan muharebeleri neydi öyle? Disk Başkanı üç bin kişilik ordusu ve muzaffer komutan havası ile meydana girerken Hak-İş Başkanı 500 kişilik sembolik ordusuyla meydanı çoktan fethetmişti bile. O akşam bütün televizyon programlarında sendika başkanları vardı, hepsi şanlı Taksim mücadelesini anlatıyordu; Hak-İş Başkanı Uslu ile Disk Başkanı Çelebi uzun süre hangisinin Taksim meydanına ilk giren olduğunu tartıştılar. O gün ve sonrasında işçilerden, çalışma hayatından, krizden, neo-liberal soygundan, işçileri çalışan köleler haline getiren mevzuat değişiklikleri ve fiili uygulamalardan hiç kimse söz etmedi.

İŞÇİ VE EMEKÇLERİN SENDİKAYA OLAN GÜVEN VE İTİBARINI YOK ETTİLER.

276 bin üyeli Türk-Metal`in mal varlığı 1 milyar dolardan fazla.

Ünlü atasözünde olduğu gibi;

Lakin ünlü ozanın da dediği gibi; KURTULUŞ YOK TEK BAŞINA, YA HEP BERABER, YA HİÇBİRİMİZ.

Sendika aidatlarının elden toplandığı dönemi özlüyor değiliz ancak, o zor günlerde şimdikinden daha az sayıda üyeyle daha büyük haklar kazanıldığını da kabul etmek gerekir. Örgütlülük ve eylem boyutuyla, emek veren, aidat veren üyenin, bir zümreye aitliği daha güçlü ve gerçekti.

KENDİSİ DE BİR PATRONA DÖNÜŞÜP-KAPİTALİSTLEŞEN SENDİKA BAŞKANLARI:

KİTLESEL EYLEM YAPMAYAN, GREVE ÇIKMAYAN SENDİKALARIN,

Sayelerinde 2008 yılı, işçi ve emekçiler için saldırılarla geçen bir yıl oldu. Başta Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası?nın yasalaşması olmak üzere emekçilerin haklarını geriye götüren pek çok yasa Meclis?ten geçti. Tabi bu işbirlikçi ve satışçı sahte sendikaların sayesinde.

Özbek`in Cumhuriyet Gazetesi`nin yüzde 40`lık hissesine de sahip olduğu öne sürülüyor. 276 bin üyesi bulunan sendikanın 1 milyar dolarlık mülklerin de sahibi olduğu ifade ediliyor. Ankara ve Kıbrıs`ta 5 yıldızlı oteller, radyo ve televizyon kanalları bunlardan bazıları.

Böylece sendikalar sermaye düzeni karşısında her geçen gün etkisizleşmekte, düzenin basit birer uzantısı konumuna gelmektedir.

sendikaların birbiriyle rekabet halinde olması demokrasi kültürünün gereğidir. başarı böyle gelecektir. ancak rekabette eşitlik olması en temel şarttır. bu eşitlik sağlanmalıdır.

Anayasa Mahkemesi, sendikalı kamu görevlilerine üyelik kesintisi yapılan her ay için 5 TL tutarında sendika ödeneği verilmesini öngören kanun hükmünü iptal etti.

Bir başka örnekse; fakir bir ailenin çocuğu olarak hayata atılan Türk Metal Sendikası`nın başkanı Mustafa Özbek`in dudak uçuklatan servetine dikkat çekiyor.

Bu bugünkü durumun vahametini gösteriyor. Sendikalar işçilerin büyük bir çoğunluğu tarafından üye aidatı kesmekten başka bir işe yaramayan yapılar olarak algılanıyor.

Uslu Sendikacılar ve Özel İstihdam Büroları

Diğer yandan saldırılara karşı EMEK cephesinde mücadele yükselirken, tüm zorluklarına rağmen sendikalaşma çalışmaları da nisbeten hızlandı. Birçok fabrikada patronların onca baskı ve zulmüne karşı, işçiler kar yağmur soğuk kış demeden direnerek sendika hakkını elde ettiler. Yaptıkları toplu sözleşme ile ücretleri neredeyse 2 katına yükseldi.

İşçi-emekçiler cephesinden bu derece önemli olan sendikalar ve sendikal mücadele, burjuvazi açısından da aynı derecede önemlidir.

Sermayenin pervasızlığı karşısında sendikal bürokrasinin sergilediği ihanet, işçilerde sendikalara güvensizliğe, giderek ilgisizliğe ve uzaklaşma yol açıyor. Bir araştırmaya göre, geçmişte sendikalı işyerlerinde çalışan işçilerin %40?ı bir daha sendikaya üye olmayacaklarını ifade edebiliyor.

Türk Telekom`da yaşanan son grev hariç, Türkiye 1991 yılından beri ciddi bir grevle karşılaşmadı. Bu durum sendikaların kasasının dolmasını sağlayan en önemli etken.

onlar her daim patronların adamı ve kahyasıydılar.

Ne yazık ki varlıkları bile işçi-emekçiler için büyük kayıptır, zarardır, ziyandır.

Görüldüğü gibi?İslami kesim? gerçekten liberal demokrat oluyor, sadece?sivilleşme ve demokrasi? için mücadele etmiyorlar, liberalliğin de hakkını veriyorlar.

Toplumun niteliği, o toplumu oluşturan bireylerin niteliğiyle ilgili olduğuna göre temizlenmeye kendimizden başlayacağız. Maaş bordosunda 10 Liralık sendika ödentisini fark eden ve?ben kendi aidatımı ödemekten aciz değilim? diyerek isyan eden pek çok öğretmenin varlığından haberdarım. Tıpkı bu ödenti olmayınca sendikasından istifa edeceklerin olduğunu bildiğim kadar. Sorun çözmede nicelikten çok niteliğin önemli olduğuna inanıyorsak, kalabalık olan iyidir yanlışına düşmüyorsak ne mutlu. Devlet rüşvetiyle üye olanların toplu görüşme masalarında, temsil değil, teslim edildiğini bilenlerdeniz.

Gelişmiş kapitalist ülkelerde 20. yüzyılda genelleşen işçi aristokrasisi üzerinden sendikalar denetim altına alındı ve sendikal hareket sermaye karşısında iyice güçten düştü.

Bu kanunla hiç kuşku yok ki, bir tür kölelik dönemine resmen ve yasal olarak dönülüyor. Kayıt dışı ekonomide bu durum zaten fiilen uygulanmaktaydı. Kamuda ise, özellikle belediyelerde taşeronluk sistemi yaygınlaşmaktaydı. Şimdi bu düzenleme ile kölelik yasal bir hal alıyor. Cumhurbaşkanı Gül?ün yasayı bir kez daha görüşülmek üzere TBMM?ye göndermesi sonucu değiştirmeyecek. Çünkü Başbakan Erdoğan ve ekonomiden sorumlu yardımcısı Babacan çok kararlı gözüküyorlar. Babacan yasayı AB sürecinin ve kriz mücadelenin olmazsa olmazı olarak görüyor.

daima güçlüden, zenginden, ezenden, zalimden yönetenden yana oldular.

SSGSS yasasıyla sağlık paralı hale gelirken...

Sendika demek birlik daynışma ve mücadele demek. Oysa ülkemizde bu anlamı yoksayıp/yokedilerek sendikaları birer rant aracına dönüştürmüşleridir.

Tek tek işyerlerinde ise toplusözleşmeler patronların çıkarları doğrultusunda kapalı kapılar ardında imzalanmakta, yeni fabrikaları örgütlemekten kaçınılabilmektedir. Gelinen yerde ihanet tüm sendikal bünyeyi sarmış, sendika konfederasyonlarını aşarak şubelere, hatta işyeri temsilciliklerine kadar derinleşmiştir.

EMEKÇİLERİ PASİFİZE ETMEK VE DÜZENE YEDEKLEMEK İÇİN KURULAN İŞBİRLİKÇİ SENDİKACILIK:

İster sermaye politikalarının doğrudan uygulayıcıları olsunlar, ister?sosyal diyalog? adı altında sorunları uzlaşarak çözmeyi tercih etsinler, sonuçta bu işbirlikçi-uzlaşmacı sendikalizm, burjuvazinin ve sermaye düzenin hizmetindedir.

ÇALIŞANLARIN AİDATLARINDAN KENDİLERİNE SERVET YAPAN,

yozlaşma, yobazlaşma ve mafyalaşma ile devam ediyor.

halkın sağlık ve sosyal güvenlik hakkı gasp edilirken

Burjuvazi, sınıfın haklarını geliştirmesine engel olmak ve onu iktidar mücadelesinden alıkoymak için her yolu denemektedir.

kuyruğuna takıldığı iktidarların imkanlarıyla rant ve ulufe dağıtmakla meşguller.

Sendikalılık ödentisi başlangıçta, yaklaşık sendika kesintisi kadarken, geçtiğimiz yıldan başlayarak reel kesintinin üzerinde seyretmiştir. Uzun lafın kısası, bir memur bir sendikaya üye olarak hiçbir maddi külfete katlanmamakta, hatta üstüne para almaktadır. Memur kitlesini uysal koyun sürüsü zanneden bazı sendikaların?şu formu imzalayıver, cebinden para çıkmayacak hatta üstüne para alacaksın? diyerek üye kovaladığı bir gerçektir. Böyle gerçekleşen bir örgütlenmede, üyenin sendikasına hesap sorması, aidatının akıbetini araştırması da önlenmiş olacaktır. Devletin ısmarladığı sendika üyeliği naylon evlilik gibidir. Hangi sendikaya üye olduğunu bilmeyen, istifa edip etmediğini hatırlamayan, sendikalara küsen ama yanlışları düzeltme adına istekli olmayan üye tipi bu dönemde artmıştır.

2009?un birleşik mücadelenin yükseldiği bir yıl olmak zorunda, yoksa ücretli-emekçiler olarak geçmişte binbir bedel ödenerek elde edilen haklarımızın çoğunu sermaye sınıfına kaptırmak zorunda kalabiliriz. Ki zaten işbirlikçi kontra sendikalar, dama sermayeden patrondan yana tavır takınarak, emekçileri satışa getirmekte ve yüzyıllık sendikal mücadelenin tüm kazanımlarını, yerli ve yabancı sermayeye kendi küçük çıkarları için peşkeş çekmekteler.

Bu nedenle işbirlikçi düzen sendikaları, kasalarından ciddi miktarda para çıkacağı için emekçilerin haklarını savunmak için eylem yapmaya, greve çıkmaya pek sıcak bakmıyorlar.

Hepsi bir tarafa son günlerde yapılan yasal düzenleme ile statüleri değiştirilen?özel istihdam büroları? ile ilgili bu işçi/çalışan temsilcileri ne düşünüyor; bu konuyu tartıştıklarını duyan oldu mu?

Ne güzel, değil mi? Herkes bir şeyleri oynuyor. Hepsinin ağzında hak, hukuk, özgürlük, emek. Toplantılarda, televizyon programlarında baş köşedeler. Atıyorlar, tutuyorlar, en çok da siyasetçileri eleştiriyorlar, onları demokrat olmamakla, padişahlık sistemi kurmakla suçluyorlar.

Türk Metal Sendikası`nın 32 yıldır değişmez başkanı Mustafa Özbek, hem sendika dışı işleriyle hem de düzen yanlısı IRKÇI-MİLLİYETÇİ siyasi faaliyetleriyle en çok tartışılan isim. Özbek, televizyon kanalı, otelleri ve gaz dolum tesisinin yanı sıra onlarca gayrimenkule sahip. Kendi anlatımıyla fakir bir ailenin çocuğu olarak işçiliğe başlayan Özbek, sendika başkanlığı döneminde büyük bir servet edindi. Ankara`nın en zenginlerinden biri olduğu belirtiliyor.

daima güçsüzü zayıfı mazlumu haklıyı düşman görüp zulmettiler.

Sermaye sınıfının ve onun iktidarının, işçi ve emekçilerin 200 yllık mücadele ile nice bedeller ödeyerek elde ettikleri haklara yönelik gasplar ve saldırılar sürerken, bu saldırılara rağmen uzlaşmacılıktan dialogculuktan sözeden masa başı "reformist sendikacılık? sendikal mücadeleye ve snıfsal mücadele birikimine açık ve büyük bir ihanettir.

2001 krizi ile birlikte uygulanmaya başlayan neo-liberal politikalar sonucunda tarımla ilgili çıkarılan yasalar insanımızı baba ocağından karını doyuramaz hale getirdi. 2001-2009 arasında 8 milyon insan yerlerinden yurtlarından oldu. Yeni küresel kriz işin tuzu biberi oldu, milyonlarca insan işini kaybetti. Şimdi şehirlerde milyonlar işsiz. İşte tam da burada işsizlik ve geçim sıkıntısından bunalan insanlar köleliğe razı ediliyor. Bundan sonra özel istihdam büroları insanları mal gibi toplayıp ihtiyacı olanlara kiralayacaklar. Artık sosyal güvence, sendika, izin, kıdem tazminatı gibi yüzyıllarca verilen mücadelelerle elde edilen haklar söz konusu edilmeyecek.

Bu sömürü çarkına "dur" demek, bizlerin işi aşı ekmeği kadar, çocuklarımızın da geleceği için büyük sorumluluk yüklemektedir omuzlarımıza.

biz UZLAŞTIK demişlerdi...

Zira 2822 sayılı Toplu İş Sözleşmesi, Grev ve Lokavt Yasası`nın 42. maddesine göre greve çıkan işçilerin maaşını, `grev yevmiyesi` adıyla sendikalar ödüyor. Ayrıca grev süresince işçiye yemek ve yol parası da sendika tarafından ödeniyor. Yevmiyenin ne kadar olacağını sendikaların kendisi belirliyor. Bu oran, sendikaların büyük çoğunluğunun tüzüklerinde maaşın üçte biri, bir kısmında ise maaşın yarısı şeklinde yer alıyor.

Haklı olarak, ?İrtica İle Mücadele Planı? belgesi ve askere sivil yargının yolunu açan yasayı tartışıyoruz. Elbette ülkemizde demokrasi ve hukuk devletinin yerleşmesi açısından bunlar çok önemli. Ama eş zamanlı olarak bunlardan daha az önemli olmayan şeyler oluyor.

"UZLAŞMACI-DİALOGCU" SENDİKACILIK, SERMAYENİN HİZMETİNDEDİR.

Anadolu Eğitim Sendikası Genel Başkanı

Dev sendika binaları, bazı sendikaların sahip oldukları bol yıldızlı oteller, lüks konutlardan oluşan kooperatifler, sendika yöneticilerinin pahalı zevkleri, yönetici eşlerine ve çocuklarına tahsis edilen makam araçları `saltanat` iddialarının en büyük kanıtı. Örneğin eski Türk-İş başkanı ve CHP milletvekili Bayram Meral`in Ankara`da 1 milyon 50 bin dolar ödeyerek iki dükkan aldığını belirtiliyor.

Yaşamsal talepleri esas alan bir mücadele yürüten sendikalar işçi-emekçilerin hiçbir ayrım gözetmeksizin tamamını kucaklayan yığınsal örgütlülüklerdir. Sendikal tarihsel deneyim, onların bu açıdan en uygun örgütsel biçim olduğunu göstermektedir.

Sermayeden, onun iktidarından, idareden, işverenden yana olan bir sendikacılık zaten sınıfsal niteliğini yitrmiş, çalışanı ezileni emekçiyi savunmak ve onların haklarını korumak geliştirmek yerine;

İşte sendikaların ve sendikacılığın geldiği yer.

Sendika; emeğini satarak ve karşılığında aldığı ücret geliryle yaşamını sürdüren işçi-emekçilerin hiçbir ayrım gözetmeksisin birleştikleri, ekonomik, demokratik, sosyal, kültürel ve siyasal haklarının mücadelesini yürüttükleri sınıfsal örgütlerdir. Sendikaların varoluş süreci onların bir sınıf orjinli olduklarını ve sermaye-patron sınıfına karşı, işçi sınıfının mücadele odağı oldukları tarihsel bir gerçekliktir.

Sendikal ihanet özellikle son on yıldır daha pervasız bir biçimde sergilenmektedir. Sermayenin saldırılarının toplum düzeyinde artmasına ve bu saldırıların baş hedefinde işçi sınıfının kazanılmış hakları olmasına rağmen, sendikal bürokrasi kendisine işçi sınıfında oluşan tepkiyi etkisizleştirme, saldırıları onaylama misyonunu biçmiştir.

1800?lü yılların başlarında sendikal örgütlenme girişimleri baskı, şiddet ve yasaklarla engellemeye çalıştı. Bunu başaramayan burjuvazi, bu kez işçilerin bir kesimini yaşam ve düşünüş tarzı ile sınıftan kopartarak, sınıfı denetim altına alma yolunu tuttu.

TİCARİ ŞİRKET-HOLDİNG HALİNE GELEN SENDİKALAR, BİRER SERMAYE KURULUŞU OLMUŞLARDIR.

Cansel Güven

Sendikal yasayı ve mevzuatı yeterince bilmeyen kamu personeli tarafından da yanlış anlaşılan bu uygulamanın son bulması, sendikal ahlak noktasında samimi olan yapılar için de bir kazanımdır. Bazı memurların?devlet üye başına sendikaya para veriyor? diye yorumladığı sendika ödentisi sendika kasasına aktarılmaz. Sendikalı personel sayısının çağdaş ülkeler ve AB ortalamasına yükseltilmesi için üye olacak kişiye verilen bir katkı, tabir-i caiz ise rüşvettir. Brüt maaşın yaklaşık 0.005 i üzerinden yapılan kesinti ister 3, ister 7 lira olsun, sendika üyesine 5 liralık bir devlet katkısı verilmekteydi. Bu sabit ödenek geçtiğimiz yıl, Türkiye Kamu-Sen?in temsil yetkili olduğu dönemde 10 liraya çıkarıldı. Bu yıl yetkiyi eline alan Memur-Sen, bu rakamı 25 Liraya yükseltmek için cansiperane bir çaba gösterdi. Görüşülen diğer başlıklarda da uzlaşma sağlanamadığı için konu askıda kalmıştı.

KESK ve DİSK genel sağlıksızlık yasasına yani sağlığın ve sosyal güvenliğin piyasaya açılıp paralı hale getirilmesine karşı alanlarda mücadele ederken, bu sahte sendikalar gidip, patronlarla el ele tutuşarak uzlaştılar! Nasıl bir uzlaşmayasa bu?

Anayasa Mahkemesinin bu kararı sendikal ahlak adına önemlidir, hayırlı olsun.

Krizle birlikte işten atmalar, ücretlerin düşürülmesi, çalışma koşullarının ağırlaştırılması gibi saldırılar daha da arttı. Yine KESK ve DİSK alanlarda "KRİZİN FATURASINI ÇIKARANLAR-PATRONLAR ÖDESİN, BİZ ÇALIŞANLAR ÖDEMEK İSTEMİYORUZ" derken, bu sahte sendikalar hiç ortalıkta gözükmediler. Yaptıkları tek şey, krize bitsin diye dua edip, üyelerini krize karşı okuyp üfletmek. Bu kadar!

Hal böyle ama kimsenin sesi çıkmıyor. En çok susanlar ise Müslümanlar. Müslümanlar her şeyi konuşuyorlar ama nedense emek, sömürü, hak, alınteri, sendika gibi konulara hiç girmiyorlar. Geçen Cuma günü Ankara Müftülüğü?nün camilerde okuttuğu ve konusu çalışma hayatı olan hutbede ayetteki?iman edip salih amel işleyenler? sözü, ?dürüst çalışanlar, çok çalışanlar? şeklinde tefsir edildi.

Ülkemizde ise sendikal bürokrasinin oluşum ve gelişim süreci daha farklı bir şekilde, devlet güdümlü sendikacılık anlayışı üzerinden şekillendi. 1908 grevlerinin ardından sendikaların yasaklanması, 1920?lerde CHP tarafından kurulan?işçi büroları?, 1938?de getirilen?sınıf esasına dayalı örgütlenme yasağı?, bu yasağın 1946?da kalkmasının ardından kurulan bağımsız sendikaların kapatılması ve bizzat iktidar eliyle kurulan sendikalar, işçi sınıfını düzen adına denetim altına alabilmek amacını taşıyordu. 1952?de?siyaset üstü sendikacılık? anlayışı ile kurulan Türk-İş bu tablonun geldiği son nokta oldu.

bu sahte sendikanın POS BIYIKLI AĞASI gidip patronlarla, TÜSİAD ile TOBB ile elele dizdize göz göze takılıyorlardı.

Bugünün Türkiye?sinde hakim iki sendikal anlayıştan bahsedebiliriz. Bunlardan biri doğrudan sermayenin politikaları doğrultusunda şekillenen?devlet güdümlü sendikacılık? anlayışı, diğeri saldırıları fiili meşru mücadele yolu ile mücadele etme kararlılığını gösteren, sınıf karakterli ve devrimci sendikal anlayıştır.

Adeta birer ticari şirket-holding haline gelmişler. Başlı başına bir sermaye haline gelen bu sendikalardan, hiç çalışanın ezilenin emekçnin hakkını koruması geliştirmesi beklenebilir mi?

2008 YILI DA BU SAHTE SENDİKALAR VE ONLARIN TEPESİNDEKİ SENDİKA BÜRÜKRASİSİNİN-AĞALARIN,

HİÇ TOK AÇIN HALİNDEN ANLAR MI?

Resmi işsizlik % 16 olmuş, çalışma imkanı bulanlar ise sosyal haklardan yoksunlaştırılmış, iş dünyasında taşeronluk başını almış gitmiş, kıdem tazminatı, izin hakkı gasp edilmiş, sendika üyeliği işten çıkarma nedeni olmuş, işçi güvenliği çoktan unutulmuş, Tuzla tersanelerinden her gün gencecik çocuklar maliyeti düşürmenin kurbanı oluyormuş, özel istihdam bürolarının açılmış? kimin umurunda? Sendika ağaları günlerini gün ediyor. Üstelik de hemen hepsi batılı anlamda liberal demokrasiyi, insan haklarını, AB?yi ağızlarından düşürmüyorlar. Sahi, bu hepsi AB?ci ve?demokrat? olan sendikacılar kaç yıldır bu makamlarda oturuyorlar? Türk-İş Başkanı yeni sayılır ama Hak-İş Başkanı bildiğim kadarıyla 13 yıldır makamını koruyor, Disk Başkanı da bundan az değil. Dahası, Türkiye?de 30 yıldır sendika başkanlığı yapan insanlar var. Bunlardan biri geçtiğimiz aylarda Ergenekon davasında tutukladı; başkanlığı 40 yılı aşan bir başkası ise özellikle muhafazakar kesimlerin hak ve hukuklarını savunuyor, başörtüsü özgürlüğü için çok çalışıyor.

Bu tür sendikalara işbirlikçi-uzlaşmacı, sahte sendikalar denir.

İŞÇİ-EMEKÇİLERİ SATIŞA GETİRDİĞİ BİR YIL OLDU.

Ki sendikal mücadeleyi bir emek mücadelesi olmaktan çıkarıp yozlaştırarak, çalışanları-emekçileri mevcut kapitalist sömürü düzenine yedeklemek ve düzenin egemenlerine itaat ettirmek üzere ortaya çıkarılmışlardır.

çok yerinde tesbitler, elinize sağlık...

"Bakın sendika yöneticilerine, bazıları 25 yıldır orada. 30`lu yaşlarda sendikaya kapağı atan bir daha bırakmıyor. Sendikacılık saltanata dönüşmüş durumda." eleştirisini yapıyor.

SENDİKA BÜROKRASİSİ-AĞALIĞI

Örgütlülüğü siyasi, etnik, dini duyarlılıklarla bir gruba ait olma refleksiyle gerçekleştirenler ve kişisel çıkarları için kullananlar artık başlarını elleri arasına almalılar. Örgütlü olma, kişisel ve toplumsal duyarlılık gerektirdiği kadar, bireye bazı sorumluluklar yükleyen bir olgudur. Tabandakinin, örgüt tavanındakileri yönlendirmesi, bu konuda ısrarlı olması gerekir. Tüzüklerin gereğini yaptırabilmek için görev almada istekli olunmalıdır. Bir futbol takımı tutma fanatizmi içinde sendikalı olunmamalı, örgüt içi eleştiriyi bir tür sigorta olarak kullanmalıdır. Bir sendikaya kızıp tövbekar olmak, imama kızıp oruç bozmaya benzer. Mevcut yapıların tamamını objektif olarak inceleyip, tamamını karanlık bulan memurların, doğru olanı inşa etme gibi bir seçeneği de vardır.

<a href="/cdn-cgi/l/email-protection" class=" cf_email " data-cfemail="f89f8d8e9d96b8999d8bd6978a9fd68c8a">

KASASI TIKABASA DOLDU

Sendika ile üyeleri arasındaki aidiyet bağına müdahale olarak gördüğümüz sendikalılık ödeneği, Anayasa Mahkemesi tarafından kaldırıldı. Temsil yetkili olan, olmayan tüm sendikaların, bu ödentiyi sorgulamaktan çekindiği, hatta 20-25 Lira seviyesine yükseltmek için çalıştığı dönemde mahkemece verilmiş olan bu kararı takdirle karşılıyoruz. Bu önemli gelişme internette 100.000 kadar sayfada yer alırken, AES dışında hiçbir sendikanın haberleştirmemesi de anlamlıdır. Devlet aidatı karşılamazsa üye bulamayız, hatta istifalar olur korkusu itiraf edilmiştir.

Güncel

Ayıp Sona Erdi: 5 TL'lik Sendika Ödeneğine İptal

İşçi sınıfı ideolojik ve politik mücadelenin yanısıra iktisadi mücadele içerisinde birleştirilir, örgütlenir, eğitilir ve sınıf bilinci gelişir. Bu yanıyla sendikalar sınıfın iktidar mücadelesinin önemli bir kaldıracıdır.

Geçtiğimiz günlerde gazetelerde iki?küçük? ama ilginç haber vardı. Bu haberlerden biri Hak-İş Başkanı Salim Uslu?nun 169 bin avro (370 bin TL) tutarındaki Mercedes S 320 2009 model makam aracı ile ilgiliydi. Uslu, konu ile ilgili soru soran gazetecilere, ?Güvenli bir arabaya binmek benim de hakkım. Ayrıca bu arabayı Konfederasyon?a bağlı bir sendika bana hediye olarak almış. Bu nedenle fiyatını da özelliklerini de bilmiyorum. Bunu kimi niye ilgilendiriyor? demiş. İkinci haber gazetelerde?İşçi aidatı ile Cenevre sefası? manşeti ile yer aldı. Habere göre, Cenevre?de düzenlenen ILO konferansına Türkiye?deki işçi sendikalarından 46 kişi katılmış. Hiç biri yabancı dil bilmeyen sendika temsilcileri oturumlara katılmaktan çok Cenevre?nin turistik yerlerini gezmeyi tercih etmişler. Sendikalar, temsilcilerin ulaşım ve konaklama giderlerini karşıladığı gibi günlüğü 300 dolar harcırah da ödemiş.

Özel istihdam büroları, ilk defa 5 Temmuz 2003 tarihli 4904 sayılı Türkiye İş Kurumu Kanununa ile gündeme gelmiştir. İlk yönetmeliği 19 Şubat 2004 tarihlidir. Bu yönetmelik 1 Ağustos 2008 tarihinde esnetilerek değiştirilmiştir. Ne var ki bütün bunlar neo-liberal dönüşümün dayattığı çalışma koşullarının oluşturulmasına yetmemiştir. O nedenle AKP Hükümeti, 26 Haziran 2009 tarihinde çıkardığı kanunla (5920 sayılı) iş kanununu değiştirerek?geçici iş ilişkisi? diye bir kavram icat etmiştir. İş kanununun 7. maddesine şu cümle eklenmiştir: ?Mesleki anlamda geçici iş ilişkisi; özel istihdam bürosunun, geçici işgücü talebini karşılamak amacıyla iş sözleşmesi düzenlediği işçisini, iş görme edimini yerine getirmek üzere ücret karşılığında bir başka işverene devrini ifade eder ve bu faaliyet Türkiye İş Kurumu tarafından izin verilmiş özel istihdam büroları tarafından yerine getirilir.?

Sendikalar çalışanların üretenlerin emekçilerin güçlerini birleştirerek haklarını korumak ve geliştirmek için ta 200 sene önce bizzat çalışanlar-ezilenler tarafından kurulmuşlardır.

Tüm bunlara karşın sınıf mücadelesinin güçlenen seyri bu cendereyi çok geçmeden parçaladı. 1960?larda gelişen toplumsal hareketlilik, işçi sınıfı saflarında düzenden ve düzenin sendikalarından kopma eğilimine yol açtı. Taban basıncıyla 1967 yılında DİSK?in kurulması bunun ürünü oldu. Ancak DİSK de işçi sınıfının düzenden kopma eğilimi karşılayacak bir önderlikten yoksundu. Nitekim 15-16 Haziran direnişi ile birlikte düzenin sınırlarını aşamayacağını da göstermiş oldu.

neyle uzlaşmışlardı acaba?