Eylemedi beni hiçbirşey...

Kemal'in gözleri nemlendi bunları söylerken. Yılların acılarını, ihanetlerini, buruklukların, kelimelere döküyordu aslında. Ağlamaklı bir hale dönüşüyordu sesi kesik kesik...

Krokiler,

Sabırsızlıkla mektubu açtı. "Ey sevgili, Seni sevip sevmediğimi söylemeyeceğim. Ama sevgiyi öğretebildim sana sanırım . Dilerim kalbine kalbimden verdiğim şey yüreğinde yeşerip meyve verir. Böylece ne sen bende kaybolacaksın, ne de ben sende. Sen beni kendinde, ben seni kendimde bulmuş olacağım. O zaman hiç ayrılmayacağız.

Oysaki buraları çok iyi biliyordu. Ama sis yolunu şaşırtmıştı. Şimdi ise gece yarısı olduğu halde hala yürüyordu. Genç kız nihayet o yoğun sis bulutları arasından bir evin ışıklarını farketti.

Fatih'te nargileyle yetindim...

Damla damla çoğaldım her akşam boğazda...

- Nasıl olduğunu merak ediyorsun değil mi, anlatayım. Bir an durdu sonra:

Harcımız bir, suyumuz bir,

Karla yıkayıp, denize döktüm Beşiktaş İskelesinde.

Dünya gözümde değil, çünkü sen gönlümdesin...

Ben'im

Çok mu bencilce? Ama hayat törpüleye törpüleye şekil veriyor her şeye... Hiç bir şeye sığmayan yüreğim yüreğine sığdı/sığındı... Hiç bir şeyi yüreğine almayan yüreğim, yüreğine aldı seni...

Zaman bir hayli ilerlemişti. Ferda izin istedi. Zihni o kadar dağılmıştı ki hiçbir şey söylemeden çıktı evden. Bütün gece boyunca Kemal'in sözleri ile uğraştı Ferda. Bazen onu anladığını düşünüyor, bazen saçmaladığına karar veriyordu. Her şeye rağmen hayranlık duyuyordu ona. Ara sıra arkadaşlarına anlatmak istiyordu onu. Ama kimsenin anlamayacağından emindi. Günler geçiyor, yüreğinde Kemal'e, karşı konulmaz bir sevgi taşıdığını hissediyordu Ferda. Her geçen gün biraz daha büyüyordu sevgisi. Aylar geçmiş ama bir türlü ona gitmeye karar verememişti. Çekiniyordu. İnsanlardan bu kadar uzak biri onun gibi deli dolu bir kızı ciddiye alır miydi? "Hiç kimse sevgiyle dirilmeyecek kadar ölmüş değildir hiçbir zaman". Evet, bu söz de onun değil miydi? Nihayet karar verdi Ferda. Gitmeli ve ona sevdiğini söylemeliydi.

Kız, kendisini bile tanımayan bu iyi kalbi delikanlıya hayran kaldı.

- Tabii ki değil.

- Yalnızlıktan kaçmak kendinden kaçmaktır. Bir düşünsene, doğarken de yalnızsın, ölürken de. O halde yasarken yalnızlıktan kaçmak anlamsız değil mi?

Aldıran olmadı...

sen benden çok bendesin

- İnsanlar bu kadar acımasız mı? Gerçekten seven insanlar yok mu hiç?

- Çok teşekkürler, bana evinizi açtınız, zor anımda bana yardım etme lütfunu gösterdiniz, size ne kadar teşekkür etsem azdır dedi.

Sende olmadığım kadar bendesin...

Kız çaresiz kaldığını farketti ve zoraki bir kabullenişle, zahmet olmazsa lütfen diyebildi.

Derdinde tasasındayım,

?Rahmet? derse yağıyorum,

sefil olmasın duygularım kapında

Farkımız yok yarim ile,

- Niye sustun?

Gelen delikanlıydı;

Her öğün sofrasındayım,

Polis Abiler Gomore'den gelenleri kovalarken Taksim'de

- Kendini soyutluyorsun insanlardan.

Sakin sevgimle seni tuzağa düşürdüğümü sanma. Sevgi hayatin hem çekirdeği hem de meyvesidir. Bir ağaç, meyvesiyle seni kendine çağırıyorsa bu bir aldatma sayılmaz. Unutma ki ağaç meyvesine çağırır, kendisine değil.

Ayrı gibi dursak bile,

Her şeyim

Delikanlı da, kendisinin yerinde kim olsa yardım edeceğini, öyle fazla büyütülecek bir şey yapmadığını söyledi.

Ferda Kemal'in evine gittiğinde büyük bir şaşkınlık geçirdi. Evde kimse yoktu, taşınmıştı... Evin bekçisi yaklaştı Ferda'ya:

- Bunda yanılıyorsun. İnsan sanıldığının aksine sevilerek değil severek yaşar. İnsan sevilmek ihtiyacında olan zayıf bir varlık değildir. Kısacası sorun bence sevilmek değil sevmektir.

yaktık gemileri

- İnsanların sevgisini de reddeder misin, örneğin?

Uzun bir sessizlik oldu. Bütün bir hayat şeridi geçti Ferda'nın gözleri önünden. Eğer Kemal'in anlattıkları doğruysa sevgi hiç olmamıştı hayatında. Bir anda gözleri duvarda bir çerçevede olan mısralara takıldı:

sıcak iklimine göçeyim ayazlarımda

İnanmayacaksın ama

Ne kadar bende olduğuna gelince "en güzel yerdesin" yetmez mi:)

Eğer yanlış anlamazsanız, evim şurada gün aydınlanıp, sis dağılıncaya kadar kalabilirsiniz dedi. Yanlış anlamalara meydan vermemek için, lütfen güvenin bana, bu gece evinize gitmenizin de imkanı yok, ben yan komşumda kalırım dedi.

Sen'de olduğumu bilmek yetiyor bana...

Kalbim paylaşılamayacak kadar senindir. Seninle bile.

'ne kadar'ı kalmadı daha..

- Nasıl?

- Sözlerin çok karışık.

- Kızım, adinizi öğrenebilir miyim?

Ben martıların maskarası oldum..

Yüreğinde mihman olmaktı belki dileğim,

Sakin unutma:

- Kendini gerçekten tanıyabilseydin uzaydaki derinlikten daha derin bir iç uzayın olduğunu görebilirdin. Bizler ruhumuzu öldürüyor sonra başına geçip ağıt yakıyoruz... Benliğindeki zenginliği fark etseydin dünyada ikinci bir insan aramazdın biliyor musun?

- Hayırlı Sabahlar, İyi uyuyabildiniz mi?

Hikaye defalarca okunacak güzellikte. Bu sefer yazmadan geçmek istemedim. Şairin ağzına sağlık diyerek:

çok güzel bir hikaye, gönlünüze, emeğinize sağlık

Kısa bir sessizlik hakim oldu. Ve ardından aralarında genel bir sohbet havasında bir konuşma geçti, konuşmanın arasında Kemal, Ferda'ya şöyle bir soru yöneltti;

hep yanılmak mı düşer payıma ne kadar sorusundan.. bir merdiven gibi omzumda taşıyıp seni başka mutluluklara mı eriştirecektim.. şimdi merdivenimi alıp, izlerini en tozlu raflara saklayıp veda ediyorum yüksekliğine.. geri dönüşün düşmen demek.. ne kadar mı bendesin.. düştüğünde sızlayan yanlarına bakman kafidir..

Kimi kafa kıvrattı...

geçene kadar.

Bilmem kaçıncı dalgada tutuklular,

Ama sende hiç omadım sevgili,

Kemal duvarda ağlayan bir çocuk portresi gösterdi Ferda'ya:

- Bende olduğun kadar...

Gün ışıkları yavaş yavaş yükselirken, kapı çaldı...

Tebliğciler girdi koluma,

- Bunları bir anda anlamak sana güç gelebilir. Ama biraz düşünürsen umarım anlayabilirsin. Şunu unutma ki insanlık bugün ikinci tas devrini yaşıyor. Birinci taş devrinde insanlar yumuşacıktı. Sevgi sayesinde her şey yumuşacıktı. Sadece evleri ve aletleri taştandı. Şimdi ise her şeyimiz yumuşacık, yüreklerimiz taş gibi. Hatta taştan da katı. Çünkü öyle taşlar vardır, üzerlerinde otlar yetişir ve öyleleri de vardır ki...

Genç kız tüm gece boyunca yürümüştü. Eve çok yakın bir yerde olan arkadaşının yanından çıktığında hava açıktı. Ama aniden şehrin üzerine hücum eden sis bulutları arasında gözünün önünü görmesi iyice imkansızlaşmıştı.

hicaz bir şarkı hepimiz biliriz:

- Bana ne şefkati öğrettiler ne de cesareti.

Güzel yazı:)

Sen yoktun İstanbul'da

Şimdi bir soru mu sordun bana "ne kadar bendesin?" diye...

- Evrensel anlamda sevmek kainatı kendinde seyretmek, sevilmek ise kendini kainatta seyretmektir. Ferda'nın kafası karışmıştı. Hiç bu kadar derinlemesine düşünmemişti sevgi üzerine.

başka diyarlara

Sakallı, cübbeli, sarıklı...

Seni anlattım pencere buğusuna...

Baharı ben'im, kışı ben! ..

Kozmik odalar,

İki göz evimde menekşelerle konuştum...

O ummana akan çayım,

- Belki...

- Ben de Kemal. Bu evde tek başıma yaşıyorum. .

- Söylesene maskeli bir baloda insanların gerçek yüzlerini tanımak mümkün müdür sence?

Gündüz güneş, gece ayım,

Sen bendesin.

- Biliyor musun bir çocuğa verilecek en değerli besin şefkattir. Ve de cesaret. Bunlar öyle hassas bir dengeye sahiptir ki, denge bozuldu mu işte şu insanları görürsün karşında... Şefkat ve cesaret kurbanları... Kimileri aşırı şefkatin yanında cesaretsiz büyütülürler. Bu insanlar küçücük bir dünya kurmak isterler kendilerine. Güçsüzdür bu insanlar, kolayca kırılırlar. Dünya çok acımasızdır öylelerine göre... Kendilerini sevecek birilerini ararlar hep. O kadar yoğunlaşırlar ki bazen şiddetli bir arzuyla birine doğru akmak isterler. Cesurca sevemezler. Cesareti öğrenememiştir bu insanlar. Öte yandan da cesur insanlar... Dünyayı bile devirebilirler. Ama basit bir sevgi oyunuyla kolayca yıkılıverirler. Dünyayı titretecek cesareti taşıyan bu insanlar kalplerine dokunan bir parmakla diz üstü çöküverirler yere. Ve su sözleri duyar gibi olursun onlardan: " Dağ düştü üstümüze Yıkılmadık ama İnsan değdi tenimize Acısı yıktı bizi...! Cesaret onları o kadar sertleştirmiştir ki sevdikleri insanı kolları ile kalpleri arasında neredeyse öldürür.

Ağızı ben'im, dişi ben! ..

M. Beğen

- İşte şu toplumda gördüğün bir çok insan ve sen ve de ben... Hepimiz maskelerinizle yaşıyoruz. Şu toplum maskeli bir balodan farksızdır bence. Hem de zamana, kişilere ve olaylara göre her an değişen maskelerin kullanıldığı bir balo... Bu yüzden pek anlamlı gelmiyor bana insanlar üzerinde düşünmek.

- Evet. Benliğin tüm varlığın merkezidir. Tüm acılar ve sevinçler yüreğinde gizlidir senin. Ölenleri yüreğine gömdüğün gibi doğacak çocuğun kalbi de senin içinde atar. Hem acıyı hem sevinci yaşarsın iç içe, yan yana... Hatta o kadar acı çekersin ki acı, acı olmaktan çıkar...

Ya asr-ı zulmün çarkında ezilir başlar"

- Fikirlerimi alt üst ettin. Her şey karıştı. Sevmek sevilmek, nefret sevgi... Hatta şu ana kadar gerçekten yaşayıp yaşamadığımı düşünüyorum.

Ağlar gezerim sahili, sanki benimlesin

- Sevilmek senin sorunun değil onun sorunu. Bence sevmek bir insanı kendi içinde hissetmendir. Sevilmek ise kendini bir insanin içinde hissetmen. Anlayabiliyor musun? Sevmek seni zenginleştirir, sevilmek değil. Bunu evreni kapsayacak şekilde de düşünebilirsin.

Aklım, ellerim, hayallerim

Ne olur desene birkerede yüzüme de ben ne kadar sendeyimsen ne kadar bendesin de lütfennnnnnnnnnnnnn

Delikanlı, kızı şöyle bir süzdükten sonra, buyrun tabii memnuniyetle dedi.

Kaneviçeler işledim havlu kenarlarına.

istersen daimi misafir say ömrüne

- Yalnızlıktan kaçmışımdır hep...

ne olur misafir et, al gönlüne

- Yalnızlıkta insan ne bulabilir ki sıkıntı ve boşluktan başka?

Eminönün'de balıkekmek yedim,

Kız çoktan uyanmış, delikanlının gelmesini bekliyordu bile.

Şarkılar besteledim Ortaköy'de,

Delikanlı devamla;

Sen yoktun İstanbul'da...

- Belki haklısın bu konuda. Bazı insanlar başlı başına paradokstur. Düşünceleri de öyle. İnsanlar paradoksal düşünmeye alışık değiller. Bu yüzden anlaşılmıyoruz.

Dolusu ben'im, boşu ben! ..

Ben ne kadar sendeyim:(

ben her daim sana bendeyim.

- Benim adım Ferda.

bırak sende kalayım sevgili

O karanlık gecede bir karaltıyı seçebildi. Kendisinden yardım istemekten başka şansı kalmamıştı.

Sözleri ben'im, işi ben! ..

Kimi gülüp geçti...

Yüreğim sende,

sen dilediğinde...

Bir de gazete manşetlerinden...

yuvam olsun yüreğin,

- Anlamadım!

Duvarı ben'im, taşı ben! ..

Kemal sustu birden. Ferda bir şeylerin olduğunu hissetmişti. Çözmek istiyordu Kemal'i.

- Bırak sevgilerini gülmeleri bile doğal değil onların. Seni senin için değil kendileri için severler. O kadar iyi o kadar güzel ve o kadar haince severler ki hayran olmamak elde değil biliyor musun? Sevgi ve ihaneti sanatsal bir uyarlamayla o kadar güzel sahneye koyarlar ki son sahnede öleceğini bile bile seyredersin oyunu. Mükemmel bir katildir onlar. Seve seve öldürürler seni. Dudaklarından sevgi sözcükleri yükselir. Yapacağın tek şey gözlerini kapatıp sevgi atmosferi içinde sevgi sözcüklerinin sağanak yağmuru altında ölümü beklemendir. Anlıyor musun?

Ben pankart açtım en ışıklı barın en tepesinde

Bir ben vardım sanki Üsküdar'da

Yare umut sağıyorum,

- Afedersiniz, yolumu şaşırdımda, bana yardım edebilir misiniz? dedi. sesinde, bir korku ve heyecan hissediliyordu. Gecenin bu vaktinde, yardım istemek, hem de tanımadığın birinden, zor ve tehlikeliydi.

- Nasıl yani?

Akşam haberlerini izlemekten korktum en çok,

- Benliğim bu kadar kalabalık mi?

- Sevdiğin halde sevilmiyorsan?

Mayına basan umutlar düştü yüreğime köz gibi,

istersen kendini bilmez bir kırlangıç

- Dünyada bir tek kişi vardın aslında. O bir tek kişinin içinde beş milyar insan.

- Evet kızım, taşındı. Ve kimseye söylemedi nereye gittiğini, bana bile. Bir mektup bıraktı sana. Gelirse verirsin dedi. Ferda mektubu aldı. Tereddütlü adımlarla evine gitti. Yıkılmıştı. Derin bir boşluk hissetti yüreğinde. Birden ümitle doldu yüreği. Belki de onu yanına çağırıyordu.

Bir de menekşeler masamda...

- Kendini tanıyarak... Yalnız kaldığın anlarda...

Bilmek istemem şimdi, nerede, nasıl, kiminlesin

Sende olamayan birinde olamasınız, bir yere kadar olur bu. Zaman denen şey bunu böyle yapıyor. İnsanoğlu zaten unutkan, ona güvenirsek yolda kalırız.

Ekmeği ben'im, aşı ben! ..

- Öyle de denebilir. Zaten toplum ferdin en büyük düşmanıdır bence. Bu yüzden insanlardan hiçbir şey almamayı yeğliyorum. Buna rağmen her şeyimi vermeye de hazırım onlara.

"Ya asr-ı saadette meczuben eğilir

Sen İstanbul'da yoktun...

- Ama insan hiç sevilmeden yaşayamaz ki...

Göğe doğru ağıyorum,

Üsküdar'ın arka sokaklarında,

O bendedir ben ondayım,

- En başta onu. Bugünün sahte sevgileri bir insanin kalbini yaralamak için seçilen en tehlikeli yoldur.

sendeydim

- Sen sevilmekten korkuyorsun

Bunu fark eden Kemal:

Halimiz bir, huyumuz bir,

Umrumda olmadı hiçbirşey

Artık,

- Aslında sana anlattığım her şeyi kendinde bulabilirsin.

Nazında tafrasındayım,

- Ama tüm bunları biliyorsun sen.

Ayda yüzün, geceyi öpen sularda sesin

Sen de bendesin...

- Neden? - Neden mi? Ben her insani kalbime misafir edebilirim, sevebilirim yani. Kalbimden eminim çünkü. Sevdiğim insani rahatsız edecek hiçbir şey yok kalbimde. Ama kimsenin kalbine girmek istemem. Çünkü bilmiyorum nelerle karsılaşacağımı. Bilmiyorum hangi tuzaklar bekliyor beni. Ve bilmiyorum o insan bunlardan haberdar mı?

Benim sende olduğum kadar.

- İnsanların nefretinden sevgiyi, ihanetlerinden sadakati, korkaklıklarından cesareti öğrendim.

"Donuk sevgiler çağındayız. Sıcak sevgiler cehennemde yanıyor Sevgi... Yaşanmayacak kadar güzel, Fark edilmeyecek kadar sade, Duyulmayacak kadar doğaldır."

Kız mahçup bir edayla evinin adresini söyledi. Delikanlı çok ters tarafda kaldığını, herhalde sisden dolayı yolunu şaşırmış olabileceğini söyledi.

Ey sevgili, Sen bir sığınak arıyorsun ama ben durulmaz bir fırtınayım. Sen kendinin sakini olmak istiyorsun ama ben evrenin sakini olmak istiyorum. Sen olmayacak bir barışı arıyorsun. Bense tüm kötülüklerle savaşmak istiyorum. Sen küçücük bir çocuksun. Ama ben küçükken çok büyüdüm. Sen dünyadan kopup yıldızlara sığınmak istiyorsun. Bense kendimi yeryüzüne karşı sorumlu tutuyorum. Sen bir ağacın gölgesine sığınıp yaşamak istiyorsun. Bense ülkemi arıyorum. Yolları aydınlık, insanları ümitli ve huzur dolu olan bir ülke. Sen bende kaybolmak istiyorsun ama ben seni kaybetmek istemiyorum. Sen susuyorsun, bense haykırıyorum.

Kaynağımız, kuyumuz bir,

Yemek yapmayı bile öğrendim...

- Adım Ferda, Kemal Bey taşındı mi?

Hiçbirşey yoktu...

Kendimde olmadığımda bil ki sendeyim