Gülemiyorsun ya, gülmek

ınsan yasadıgı hersye benzer kacınılmaz.

Şair güzel tesbit etmiş. Ben on küsur şehirde yaşadım; üçer beşer sene. Hem doğuda hem batıda. Hem kuzeyde hem güneyde. Ve baştan aşağı Türkiye'yim...

Ve avlularına

Cezaevlerine düşsen cıgaranı getirirdi

konuya katılıyorum yasanılan kent kendıne benzetıyor ınsanı

Biz eskiden seninle

Yok olan bir şeylere benzerdi o zaman trenler

Hangi yanıma dönsem şehrim bütünler beni, İkiye katlanırım bu şehirde. isyanlığım ve asiliğim bu şehirdendir bana miras kalan. hep acıya özlemlenmişimdir bu şehrin izbe varoşlarında. hayat gayrimenkullerim satılır, kalın ve soğuk betonlarla döşenerek.

Bıçağı gözyaşlarıdır kurumakta olan

Kirpikleri

Ovacıkta bembeyaz bir kar olmuşum, hayat damarlarıma akan Munzur?un suyuna katılarak. Toprağıma hasretlenmişim, kimliksiz kalmışım, gel ve gitlere yapıştırılarak. Nazimiye?de bir mola vermişim, sırtımı Düzgün Baba?ya yaslayarak. Doruklarındaki bulutlara bulanan efsanesiyle bir dinginlik duymuşum, ceylana özenerek, dağ keçisine yekpareleşerek.

Bir halk gülüyorsa gülmektir

ama bu sayfada daha guzel bırsey gordum :guzel bır şiir, guzel bır metın ve şimdi yasadıgım kentı dusunuyorum

Yağmurlu sancılarımın ayyaşlı sevdası. Gümüş kapının, anketi bana tutuşturulmuş, yalnızlığımın sığınağı. Gizem dolu bu mabetli şehrin, rüzgara tutunmuş yankılı bir sedasıyım şimdi. Dur, gitme ne olur, gel ve gör, kimliksiz kaldım.

Minibüslerine, gecekondularına

Elini bir suya koyar gibi kalbinden akana koyardı

Onlar ki, hepsi

İnsan yaşadığı yere benzer

-- Bir vakitler gökyüzüne dayalı, derdim ben --

Hayalsiz yaşıyoruz nerdeyse

İşte o kadar.

Ahmet Abi, güzelim, bir mendil niye kanar

Ve sana Ahmet Abi

Diyeceğim şu ki

Resimler: özlem

Dur gitme ne olur. Gidersen tuncelide senle gider. Senle ikilem yaşıyorum şimdi bu şehirde. Pertekte dutun tadına bulanıp, geleceğim sana. hayın bir nebze şerbetinde suçsuz bir kalın meteforuna gizemler işleyeceğim Hozatın dinginliğinde.

Ve bir gün birinin adres sormasına benzer

Gelmiyor içimden hüzünlenmek bile

Dersimin voyvodil çalgılı kül kedisi, ben ruhu sana ve şehrine köle edilmiş bir serfim. Bütün yaşanmışlıklarımı sana hediye ediyorum. Despot bir yüreğe, geçmişi yok edilmiş bir liman ekliyorum.

Ve bir kaşın yukarı kalkık

Şair diyorki: İnsan yaşadığı yere benzer. Oyerin suyuna ve toprağına, havasına, izleri yansır her yanına yaşadığı yerin.

Kadının ütülü patiskalardan bir teni

Camcının cam kesmesine, dülgerin rende tutmasına

Öyle bir cıgara yakımına, birinin gazoz açmasına

Trenler tıklım tıklım

Kıl gibi ince İstanbul yağmurunun altında

Ki ben tıpkı bu yer gibiydim. Tıpkı sende ait olduğun yer gibiydin. Şeyhülislamlar fetvamızı verdi; Katlimiz vacip idi. Mağaralarda özelemlerim yakıldı, insanlığa dair düşlerim ayaklar altına alındı.

Diş değil, tırnak değil, bir mendil niye kanar

Kadınlar

Çocuğum beni bağışla

BAŞLIĞA FAZLA KATILMIYORUM. BANA GÖRE YAŞANILAN YER BİR MÜDDET SONRA KİŞİYİ ANIMSATIR...

İstasyonları dolaşırdık bir bir

Esmer bir kadın sevmiş gibi olurdun sen

Suyunda yüzen balığa

Ve zaman dediğimiz nedir ki Ahmet Abi

insan yaşadığı yere benziyorsa ben yaşadığım yere benzemek istemiyorum;böyle durgun, böyle biçare...

her an ajite, her an tedirgin, dışa açılmaya meyilli ama...

İçimden öyle geldiği için değil

Bir tutsak ağaç gibi yanlış yerlere büyüyenler

Bakıyorum da simdi

Sorarken sorarken üzünçlü bir görüntüsüne

Sevmen acele

Dağlarının, tepelerinin dumanlı eğimine

Dağılmış pazar yerlerine benziyor şimdi istasyonlar

Hiçbir şeye geç kalınmaz ama

Upuzun boynu

Hırsızı sevmem, uğursuzu sevmem. Alın teriyle, namusuyla çalışan insanları ve ağaçları severim. Onun içindirki yüreğimin çoğu toprağımdaki ezilmişliğe ve isyana benzer. ve yüzüm, yüzümdeki çizgiler memleketime, yaşadığım yere benzer.

Gelse de

insanın duygu ve düşüncelerinde çevre çok önemli bir faktördür. ne kadar bir ortama da girsen ne kadar da değişsen

Bilmezlikten gelme Ahmet Abi

geldim yürek susuzluğumla, koynuna al demiyorum, yanında koyma beni diyor şair. Şehirlerde böyledir. Gititğimizde bizi yanınlarınd akoymazlar. Onları içerlemek tamamen bize ait bir şeydir. Bizim kendi durumumuzdur.

Tunceli gibisin; İsmindeki asilik bile bu şehirde gelir. İsmin bu mazlumluğa adını veren nehir gibidir. İsmindeki iklimlenmeleri sevmek suçumduki, ihanetle ödüllendirildim. Çarmıhlara gerildim, Hallacı mansur gibi derim yüzüldü ve bedenim odlarda yakıldı.

Resimler: eskidenberi

Oysa o kadar kullanışlı ki şimdi

ÇOK GÜZEL KONU ARKADAŞLAR ELİNİZE SAĞLIK :)

Sürgünlerin mabedi çemişgezekte, koyun kokusuna bulanacağım. Peynirde senin tadınla yoğrulacağım. Göçim senin yanlızlığına olacak, bilesin. Dur gitme ne olur, gidersen Tuncelide senle yıkılır.

Boynu bükük duruyorsam eğer

Umudu dürt

Öylesine benzer ki

Fabrikalarında çalıştım, hapishanelerinde yattım memleketimin der şair. Memleketimi sevdim, insanlarını sevdim ama beni çok yıprattılar, hala da seviyorum memleketimi.

O kadar kısa

O kadeh bir küfür gibi duruyor elinde.

Çocuklar, kadınlar, erkekler

şair olurum.

Her yere yetişilir

Mendilimde kan sesleri.

doğduğum yere hiç benzemedim, bu yüzden nefret ederim istanbuldan

ben kendimi yaşadığım yere benzetemedim ama yaşadığım yere bana benzedi;)

Ah güzel Ahmet Abim benim

sanırım haklısın...

Edip CANSEVER

Ve sözlerine

İşçiler

Göğüne benzer ki gözyaşları mavidir

yine de doğduğun büyüdüğün toprağın rengini alırsın

Ah güzel Ahmet abim benim

Öyle sürekli değil

BENDE YAŞADIĞI YERE BENZETİYORUM İNSANLARI, HEM ETKİLEŞİM HEM İKLİMİN PAYI VAR BUNDA, AYNI YÖRE İNSANINDA BENZERLİKLER ÇOK..

Konyanın beyaz

Ovacıkta bem beyaz bir kar olmuşum, Munzurun suyuna katılarak. Toprağıma hasretlenmişim, kimliksiz kalmışım, gel ve gitlere yapıştırılarak. Nazmiyede bir mola vermişim sırtımı düzgün babaya yaslayarak. efsanesiyele bir dimnginlik duymuşum, ceylana özenerek

Ne kadar benziyoruz Türkiye'ye Ahmet Abi.

şair burada yaşadığı kenti çöle benzetiyorda sözü edilen

Trenler cepheye giden trenler gibi

Siz kendinizin yaşadığınız ya da doğduğunuz yerden bir şeyler taşıdığına inanıyormusunuz.

İnsanlığımı almışım bu şehrin mezhebinden. Pir Sultan?a söz bilenmişim, Ali?ye sevda ile işlenmişim. Eklemlenmem bu şehrin tabiatındandır. Mazlumumdur, tıpkı bu şehirlerin isimleri gibi. Perişanla beraber çay içmişim Halvori gözelerinde. Kınalı kekliğe el pençe durmuşum, Yılan Dağı?nın doruklarında. . Halacı Mansur'a acıyla içsellenmişim. Mazgirt?e bana olan uzaklığına, zamansal tarih anaktodları düşmeye meyillinmişim

Toprağını iten çiçeğe

Suçsuzluğumu susuzluğuyla gidermişim bu şehrin. Şehrin izbe sokaklarında hayatıma kasteylenmiş, boynumda ihanetin mührü asılı bırakılmış. cesedim sicim gibi yağmura saplanan gecelerin sahibidri artık

Hangi yanıma dönsem şehrim bütünler beni. İkiye katlanırım bu şehirde. İsyanlığım ve asiliğim bu şehirdendir bana miras kalan. Hep acıya özlemlenmişimdir bu şehrin izbe varoşlarında. Hayat gayri menkullerim satılır, kalın ve soğuk betonlarla döşenerek. Ve bu anlarda, kardelenler büyütmüşüm, sert iklimli yüreğimde. Ülkeme özlem duyarak, resmini çizmişim, adsız ve kıraç bir tuvalde, tüm renkleri yüzüne işleyerek. Bu renklenmeyle beraber, kengerlenmiş hayatımın dikenli gülüsün şimdi sen.

Evet metin bana ait.

Anısı işsizliktir

Ki sen le ben tıpkı Mercan dağları gibiydik. Karla kaplı bedenlerimizde, Kardelen çiçekleri yetiştirmiştik.

O çocuklar büyüyecek

rojbas, çok güzel bir metin bu. kimin, sizin mi?

insan yasadıgı yere benzer ve ınsan yasadıgı ınsanada benzer guzel demıs saıır bu kacınılmazdır.

Cıgara paketinde yazılar resimler

Acısı bilincidir

hangi şiirde sevmekten bahsedilse ben,

O zamanlar Malatya kokardı istasyonlar

Çocuklar doğururdu

Bir güzel kadeh tutuşun vardı eskiden

Kolonyalar, su şişeleri, paketler

Resimler: cezaevleri

Hasretine, yalanına benzer

Almanya yolcusu işçiler

O yerin suyuna, o yerin toprağına benzer

Sofranı kurardı

Dirseğin iskemleye dayalı

Suçsuzluğumu susuzluğuyla gidermişim bu şehirde. Şehrin izbe sokaklarında hayatıma kasteylenmiş; boynumda ihanetin mührü asılı bırakılmış. Şeyhülislam Ebusud Efendinin? Katli Vaciptir? fermanın yanına, bir notta ben düşmüşüm? Yok edilmesi makbuldür? diye. Cesedim sicim gibi yağmura saplanan gecelerin sahibidir artık. Ve biz biliriz ki : Bir sokak lambasının aydınlığında donup kalan hayallerimiz, hayatlarımıza kangrenler düşer gibidir bu şehirde.

uzaktan uzaktan domates peynir keserdi sanki

O çocuklar...

Denize benzer ki dalgalıdır bakışları

Evlerine, sokaklarına, köşebaşlarına

Nazilli kokardı

Gördün mü bak

O kadar çabuk

MENDİLİMDE KAN SESLERİ

Ve yağmurdan ıslandıkça Edirne postası

Umutsuzluğu yatıştır

İnsanlığımı almışım bu şehrin mezhebinden. pir sultana söz bilenmişim, Ali'ye sevda ile işlenmişim. Eklemlenmem bu şehrin tabiaatındadır. mazlumumdur tıpkı bu şehirlerin isimleri gibi. Perişanla beraber çay içmişim Halvori gözelerinde. kınalı kekliğe el pençe durmuşum, Yılan dağının doruklarında.

Ve dağılmış pazar yerlerine memleket

Sürgünlerin mabedi Çemişgezek?te koyun kokusuna bulanacağım. Peynirde senin tadınla yoğrulacağım. Pülümür?de arı olup sevdamın şerbetini senle içeceğim. Göçüm senin yalnızlığına olacak, bilesin. Dur gitme ne olur, gidersen Tunceli?de senle yıkılır.

Dur gitme ne olur. Gidersen, Tunceli?de senle gider. Sensiz ikilemler yaşıyorum şimdi bu şehirde. Pertek?de dutun tadına bulanıp da geleceğim sana. Hayın bir nebze şerbetinde, suçsuz bir kalın metaforuna gizemler işleyeceğim, Hozat?ın dinginliğinde.

yaşadığım yer ise bana daha çok benziyor

Bir caz müziği gibi gelip geçiyor hüzün

Ahmet Abi sen de bağışla

belki de insan yaşamak istediği yere benzer. ama yaşayamaz:(

Ben de bu sözün doğruluğuna inananlardanım. Bir yakınım Avusturalyaya gitmişti ailesiyle yıllar önce. Bir kaç yıl sonra tatil için geldiklerinde kızını İngiliz asıllı Avusturalyalılara benzetmiştim:)Sanırım iklim ve çevresel faktörlerin insan fiziğine de etkisi var..

Ve o çocukların dünyayı düzeltecek ellerini işlerdi bir dantel gibi

Antebin kırmızı düzlüğüne benzer

Dostluğun çabuk

Kimi yolcu, kimi gurbet bekçisi

Ama hiç değil

Ellerinde bavullar, fileler