Kendimizi geliştirerek direnelim: Bir tarafta görevimizi yerine getirirken öte yandan da eğitim durumumuzda ilerleme sağlayalım. Ön Lisans, İlitam, İlahiyat Fakültesi okuyalım. Allah'a şükürler olsun bu açıdan teşkilatımız görevlilerinde büyük bir uyanış var. Bu arkadaşlarımıza köstek değil, destek olalım. İlahiyatçı-İlitamcı-Önlisanslı-İmam-Hatipli tartışmasına bir son verelim. Kuran okuyuşumuzu düzeltip, ezberlerimizi çoğaltalım, mümkünse hafızlık yapalım.

Maddi Menfaatlerden Uzak Duralım: Görevini hakkı vechiyle yerine getiren bir görevlinin ek iş yapmaya zamanı yoktur. Ek iş yaparak asıl görevimizi aksatmayalım, ihmal etmeyelim. Para ile Kuran okuma, mevlide gitme, Yasin okuma ameliyesine son verelim. Kuran-ı Kerim'in rant kitabı değil, hayat kitabı olduğunu vicdanımıza yerleştirelim. İnsanları Allah'ın kelamı ile buluşturalım.

En iyi meslek; kişinin bilinçli bir şekilde, canı gönülden severek yaptığı iştir. Meşhur biz söz vardır: "Namazda gözü olmayanın, ezanda kulağı olmaz."diye. "Din" gibi hassas bir konuda insanlara rehber olacak, onlara önderlik yapacak kişilerin vasıflı olması elzemdir. Bu nedenle görev yaptığı yere zorlanarak giden birinin kimseye faydası yoktur. Böyle kimseler için kurumlararası geçişi yılın 365 günü 24 saat açık tutacaksın. Bazı kimseler: "eğer kurumlararası geçiş açık bırakılırsa bu kurumda kimse kalmaz"diye itiraz ediyor. Böyle bir gerekçe kurumlarasını sınırlandırmanın gerekçesi olamaz. Yaptığı işi angarya, zulüm, cefa olarak algılayan, "Dini alanda" görev yapmayı gururuna yediremeyen kişlere ancak güle güle denmelidir. Bu kurumda görev yapmayı sevmesine rağmen, karşılaştığı haksızlık ve zulümden dolayı kurum değiştirmek isteyen krdeşlerime: "Sakın terketmeyin, mücadeleden yılmayın, haklı olduğunuz müddetçe Allah bizim yardımcımızdır."diyorum. Yılmayalım, direnelim. Direnelim ama nasıl?

Bizim teşkilatta tüm görevlerin temeli imamettir. Eleştirdiğimiz müftülerimiz de bu kurumda bir zamanlar imamlık yapmış kişilerdir. Bu nedenle, bu mesleği yapmaktan utanan, ne iş yapıyorsun sorusuna, göğsünü gererek imamın diyeceği yerde kem-küm edenler gibi olmayalım. Bu psikoloji maalesef bizleri olumsuz etkilemektedir. Bu yüzden kişi imamlıktan müftülüğe geçtiği zaman kendisini üstün görmeye başlıyor.

Tam Bir Görev Adamı Olalım: Cami'de mihrabı ve kürsüyü, Kuran Kursunda öğrencilerimizi bekletmeyelim. Madem önderiz buralara ilk giren ve buralardan en son çıkan bizler olalım. İyilikte de başı çekelim, cebimizde akrebi gezdirmeyelim. Özellikle cuma günleri yardım toplanırken bizde katkı yapalım. Yatsı namazından sabah namazına kadar mihrabı, minberi özleyelim. Mihrab da minber de bizi özlesin, bizi beklesin...

Kısacası; bizler işimizi hakkını vererek yaparsak sadece Minber İmamı değil, Kürsü vaizi, Minare müezzini, görevlilerde müftüsünü özlemle bekler... O zaman Allah'ın rahmetine ve bereketine ulaşmış oluruz... Lütfen minberi bekletmeyelim, Allah aşkına...

BAZAN DİYESİM GELİR: SÖYLYENE BAK, SÖYLETENDEN ÖTÜRÜ