Gülemiyorsun ya, gülmek

Ve avlularına

On kalır benden geriye dokuzdan önceki on

"Ne çıkar siz bizi anlamasanız da

Düşündürücü, anlamlı kısacık bir alıntı:

Cezaevlerine düşsen cıgaranı getirirdi

Biz eskiden seninle

Yok olan bir şeylere benzerdi o zaman trenler

Ne kalır ne kalır

Çıldırıp yitmemek için

Gün geçer, kendi kalır

Gereksiz ama yalnızlık böyle.

Bıçağı gözyaşlarıdır kurumakta olan

Doğanın bana verdiği bu ödülden

"Başka değil, yokluğu görmek için / Kirli Ağustos! Gözkapaklarımı da yaktım sonunda."

Bir defasında, gençliğinin anılarından bir oyun yazmak istediğini söylemişti. İsmini elbette hatırlıyorum: Gereksiz Bir Hüzün Sanki... Sonra, Gereksiz Bir Hüzün Sanki, yarım kalan son şiirinde bir dize oldu.

Kirpikleri

Bir halk gülüyorsa gülmektir

Bir de bu kalır.

Elini bir suya koyar gibi kalbinden akana koyardı

Minibüslerine, gecekondularına

'İnsan' Edip Cansever'i, 1968'de, Cumartesi Yalnızlığı'nı yayımladıktan sonra tanıdım. İlk kitabım aracı oldu: Şairleri, yazarları tanıdım. Romancıların, hikayecilerin çevresindeydim artık, kıyısından köşesinden.

insan yasadığı yere benzer

Onlar ki, hepsi

Öyle sürekli degil

İnsan yaşadığı yere benzer

Suya yeni indirilmiş bir kayık gibi

Berceste deyiş derler ya işte öyle...

-- Bir vakitler gökyüzüne dayalı, derdim ben --

birşey eksik sanki... buldum.. ve yazayım dedim eksikliği edip cansever.. mendilimde kan sesleri... bir iki cümle değil şiirin hepsi..

Dilinin ucunda yalnızca kendi adın.

Hayalsiz yaşıyoruz nerdeyse

İşte o kadar.

Ahmet Abi, güzelim, bir mendil niye kanar

"Eh, yani ne çıkar siz bizi anlamasanız da.

Bu şehirde Edip Cansever'le...

Ve sana Ahmet Abi

On adam kalır.

Kimi yolcu, kimi gurbet bekçisi

Resimler: özlem

On eylül, on haziran..

Ne kalır

Biricik Edip Cansever'in de anılarında bir İstanbul vardı: İlk şiir heveslerinin üşüştüğü Kumkapı, ortaokul yılları. Fatih'teki Millet Kütüphanesi'ne gidip gelişler, geçmiş zamanın edebiyat dergileri cilt cilt. Ekmek karneli yıllarmış...

Zaman, Ben Ruhi Bey Nasılım'a, Bezik Oynayan Kadınlar'a -ikisi de bence şiir-romandır-, Şairin Seyir Defteri'ne hayranlıklarla geçti. Çok çabuk geçti. Cumartesi akşamları adeta bir 'edebi salon' olan Nahit Hanım'ın evinde, yaz akşamları Rumelihisarı'nda, kimileyin Cansever'lerin Bebek'teki giriş katında, sonra Etiler'deki yeni evde.

Birlikte Gar Lokantası'na gittik. Daha doğrusu Edip Cansever beni davet etti. Üzüldüğümü elbette ayırt etmişti, ama eleştirmekten vazgeçmedi. İnanılmaz bir sezgi, duyuş! Nezihe Meriç'ten, Oktay Akbal'dan etkilendiğimi ilk Edip Cansever söylemiştir. Ekliyordu: "Etkilenmek edebiyatın gereği, kendinin kılabilirsen..." Sonra yine ısrarla "Yürek Burkuntuları"... Bugün düşünüyorum da, ne kadar haklıydı...

Ve bir gün birinin adres sormasına benzer

Beklesem hemen gelecek olduğun

Başka ne kalır

YERÇEKİMLİ KARANFİL

Görüyorsun ya bir sevdayı büyütüyoruz seninle

Ne çıkar siz bizi anlamasanız da,

Hiçbir şey!"

Oysaki seninle güzel olmak var

Gelmiyor içimden hüzünlenmek bile

Ve bir kaşın yukarı kalkık

Kadının ütülü patiskalardan bir teni

Akdenizli herkes konuşur duyarlığını

Camcının cam kesmesine, dülgerin rende tutmasına

Tragedyalar'ın etkisi daha derin oldu. Şiirlerinde mekanı eni konu soyutlamayı seven Edip Cansever, Tragedyalar'da İstanbul'dan, yaşadığım, doğup büyüdüğüm şehirden, soyutlamayı bir yana bırakarak söz açıyordu.

Hiçbir şeye geç kalınmaz

Öyle bir cıgara yakımına, birinin gazoz açmasına

Şehrimin bütün meydanlarını kazanmışız, yeni meydanlar açılmış şehrimde. Kırmızı karanfiller ölülerimizle değil, damar damar ellerimizle, elden ele dolaşmış. Neşeden ve renk ahenk bir umuttan karanfiller. Şarkılar söylenmiş, şiirler okunmuş, uzun yürüyüşler yapılmış, nehircesine. Hepimiz hiç kimse, hepimiz hepimiz olmuşuz.

Onu da unutulmuş bir şiir belki kalır

Kıl gibi ince İstanbul yağmurunun altında

Trenler tıklım tıklım

1976'da Her Gece Bodrum yayımlandı. Edip Cansever'e imzalarken çok kaygılıydım, sahne gözümün önündedir: Beyoğlu'nda, Galatasaray Lisesi'nin karşısındaki Degüstasyon Lokantası'ndayız. Çantamdan kitabı çıkarıp veriyorum. Kemküm bir şeyler de söylemeye çalışıyorum.

Gezginim, açık denizlerden yanayım

Edip Cansever kendinden sonraki kuşağa sevgisini hiçbir zaman esirgemedi. Romanı bitirir bitirmez beni aradı; "Tamam! Artık kendinsin!" diyordu. 1978'de Füsun Akatlı "Edip Cansever'le Konuşma"yı yayımladı. Füsun Akatlı soruyor: "Hangi romanları seversin? İster örnek ver, ister genel olarak söyle." Akatlı'nın duraksayarak sorması, 'genel' demesi bile edebiyat dünyamızın cimriliğine işaret değil mi? Edip Cansever, "İkisini de yapayım" diye yanıtlıyor, "Tutunamayanlar, Raziye, Her Gece Bodrum, bunlar benim çok sevdiğim romanlar..." Sevinçten uçtuğumu söylememe gerek yok herhalde.

2 Nisan 2011 15:28 Düzenle Sil

Diş değil, tırnak değil, bir mendil niye kanar

Vakit vakit incelen vakit.

Kadınlar

Ne kalır benden geriye, benden sonrası kalır

Çocuğum beni bağışla

İstasyonları dolaşırdık bir bir

diye devam eder. Hakikaten anlaşılamazsak, anlatamazsak, anlayamazsak ne çıkar? Ne kadar önemlidir anlaşılabilmek? ve dahası anlatılanlar anlatıldığı gibi mi yansır karşımıza, yoksa karşıdakinin anladığı kadar mıdır?

Esmer bir kadın sevmiş gibi olurdun sen

düşürürüm elimden

Ve zaman dediğimiz nedir ki Ahmet Abi

Suyunda yüzen balığa

Birlikte gözlerinin içine bakıyorduk senin

Biricik Edip Cansever'in de anılarında bir İstanbul vardı: İlk şiir heveslerinin üşüştüğü Kumkapı, ortaokul yılları. Fatih'teki Millet Kütüphanesine gidip gelişler, geçmiş zamanın edebiyat dergileri cilt cilt. Ekmek karneli yıllarmış...

Ne kadar anlatmak isteseniz de, anlaşılmak isteseniz de bazan bir arpa boyu yol alamazsınız bu yolda. Düşünme ufku geniş olmayan birileri varsa karşınızda çaba sarfetmek yersizdir. Çünkü takılmıştır bir yere çıkamaz o çerçeveden, ön yargıları vardır, kıramadığı zincirleri vardır, değişim çabası yoktur. Hepsini geçelim herkes sizi anlamak zorunda zaten değildir. Kendini anlatma çabasına girmek gerekebilir bazan ama o da bir yere kadar. Evet ne çıkar siz bizi anlamasanız da "hiç bir şey"!

İçimden öyle geldiği için değil

Adını Funda Oteli Koy/Edip Cansever

Yarısı yenmiş bir elmaydık bana sorarsan

Erkeğini iyi tanıyan bir kadın gibi yorgun.

Yüreğim vurgun, dişlerim altın

Bir tutsak ağaç gibi yanlış yerlere büyüyenler

Kahvelerde kalın kalın kayısı vakti

Bir çay bardağında on dudak izi

Bakıyorum da simdi

Kırıp dökük de olsa yanımda

anlaşılır.

''Ahmet Abi, güzelim, bir mendil niye kanar

o gereksiz tedirginliği mi...

bu mısrayı duyunca acaip bir hüzün çöküyor içime sebepsiz anlam veremediğim tüyler ürperten...

Sorarken sorarken üzünçlü bir görüntüsüne

Uyanıp bir bahçeyi dinliyoruz

Sevmen acele

Susuyorum.

BAŞLANGIÇ

Ve birgün birinin bir adres sormasına benzer

Ceketim sol omzumda

Dağılmış pazar yerlerine benziyor şimdi istasyonlar

Hiçbir şeye geç kalınmaz ama

Dağlarının, tepelerinin dumanlı eğimine

Upuzun boynu

Her yere yetişir

"ve ağzında binlerce güneşin tadı

Gelse de

Dişleri hiç kesmeyenden

ya da biraz geç kalmanın

Bilmezlikten gelme Ahmet Abi

Hiçbir şey!

içimden böyle geldiği için değil

İki insan gibi kaldım

"İnsanın insana verebileceği en değerli şey / Yalnızlıktır" dizelerinin şairi gibi yitirdiğim, kim bilir kaç yıldır yokluğunu yaşadığım bir başka yakınım, demin andığım çevirmen Armağan İlkin'dir. Armağan, kocası Altan, Edip Cansever, bazan eşi Mefaret Hanım, Nahit Hanım'a gidilmemiş cumartesiler, hele yaz mevsimiyse, Arnavutköyü'ndeki Kaptan'a giderdik. Tam Boğaziçi'ne özgü bir lokanta. O zamanlar önünden 'kazıklı yol' geçmemiş.

edip cansever

1970'te Kirli Ağustos yayımlandı. Kirli Ağustos, benim için, Türkçe'de Akdeniz duyarlığı için yazılmış en güzel şiir kitabıdır. Her Gece Bodrum'u yazarken Kirli Ağustos'u birçok kez okudum, başucumdan ayırmadım. Bir anlamda, "Kirli Ağustos" şiirinden esinlendiklerimin romanını yazmak istiyordum. Ya da, bu şiir, yazmaya çalıştığım romanın billurlaşmış haliydi. Hele şu dizeler:

Cezaevlerine düşsen cigaranı getirirdi

"sevda bir ateş buldu sende, eğilip öptü seni artık kimse denizi bilmiyor."

O deniz ki aramızda hiç kımıldamadan

Resimler: eskidenberi

Uzak Yakınlık

Oysa o kadar kullanışlı ki şimdi

Sanki bir bakıma ayrılık böyle.

Evet, hakikaten ne çıkar anlayamazsak?

EDİP CANSEVER

Hangisi?

Boynu bükük duruyorsam eğer

Umudu dürt

Ahmet Abi sen de bağışla.

Evet, siz bizi anlamasanız da ne çıkar

Denizine benzer ki dalgalıdır bakışları

Öylesine benzer ki

Biliyor musun az az yaşıyorsun içimde

?Ah güzel Ahmet abim benim. İnsan yaşadığı yere benzer? diyerek ve utanarak, saçma sapan, zamansız peydah olan tek tebessümümden bile.

Biraz da Akdenizliyim, bu işte böyle kalır

Şimdi yürüyorum tek başıma sokaklarda, sessiz ve kederli. Hastalık gibi yaşıyorum mutluluğu. Geliyorum gerçekliğine yürüdüğüm yolların. Ne sesim çıkıyor, ne kaleme varıyor elim. Adım adım dökülüyor tüm takatim sanki. Yürümek istiyorum! Durmak, yorulmak bilmeden. Yığılıp kalana kadar bir yerde, yürümek istiyorum! Rüzgara karşı ve ağlayarak?

O kadar kısa

Eh, yani ne çıkar siz bizi anlamasanız da.

O kadeh bir küfür gibi duruyor elinde.

Mendilimde Kan Sesleri

Su içer, dibe çökerim

Bir başka yer, unutamadığım, Taksim Gezisi içindeki koltuk meyhanesidir. Açık havada. Aslında şık bir barakaydı. Orada bazı akşamüzerleri oturduk. Yüksek tabureler, mermer tezgah. Şairin edebiyata duyduğu ürperti verici bağlılığı yaşadım. Çağlar öncesiyle yarışmak da diyebilirim buna. Mesela Hamlet'i yeniden yazmak isterdi Edip Cansever. Ancak o zaman, Shakespeare'le boy ölçüştüğünde 'şair' olduğuna inanabilecekti. Sonra, her defasında, umutsuzluk devreye girer, Hamlet tasarısı düşlerde kalırdı.

Çocuklar, kadınlar, erkekler

Anisi işsizliktir

Edip Cansever'i bugün çok özlüyorum. Hayatının tek ülküsüydü şiir. Bunu hemen hissederdiniz. Size de usul usul geçirirdi o duygusunu. Siz de artık edebiyattan başka bir şey düşünmez olurdunuz. Bebek'teki Şadırvan'da saatlerce söyleştiğimizi hatırlarım, Dıranas'ın "Kar" şiiri için.

Selim İleri

işte o kadar.

Yoklama yapıyorum durup dururken, nehirce kahkahalar atarken sokaklarda. Tebessüm burada. Anlayış burada. Saygı burada. Keyif burada. Coşku burada. Telaş burada. Neşe burada. Düşünce burada.

On yerde adam geçse geçmese

İyimser bir duvarcıyım, her gün bir tuğla

Mendilimde kan sesleri.

Ne kadar benziyoruz Türkiyeye Ahmet Abi.

Her yere yetişilir

Sen karanfile eğilimlisin, alıp sana veriyorum işte

Ah güzel Ahmet Abim benim

Çünkü sevdikçe beni sen, kendini tanıdın."

Bir ağaç işliyor tıkır tıkır yanımızda

On çiçek, on güneş, on haziran

Sana değiniyorum, sana ısınıyorum, bu o değil

Sevgilim, ben buyum

Edip Cansever

Akşam olur, bir günden dibe çökerim

Ve sözlerine

Derken karanfil elden ele.

İşçiler

Göğüne benzer ki gözyaşları mavidir

Öyle sürekli değil

Diye diye büyütüyorum şimdi yüreğimdeki gözü yaşlı çocuğu.

Ah güzel Ahmet abim benim

Konyanın beyaz

Kahvelerde kayısı.

Bu yüzden gecikirim

Ne kadar benziyoruz Türkiye'ye Ahmet Abi.

On adam kalır benden, onu da

Oysa hep yanımdasın, seninle her şey yanımda

Trenler cepheye giden trenler gibi

nedense o kısmı beni değişik bir şekilde etkiliyor sabah melikesi

Edip Cansever?in?Mendilimde kan sesleri? ni alarak yanıma

Karşılıklı otursak da ne zaman

Birleşiyoruz sessizce.

Edip Cansever çok farklıydı. Tanıştığımız gün, usta-çırak ilişkisini, ona hayranlığımı handiyse görmezden gelerek, yadsıyarak, ağbisiz mağbisiz "Edip" dedirtti kendine, önceleri çok utanırdım, öylece adıyla hitap etmek! Sonra alıştım. Belki bu yüzden, değer verdiğim genç yazar arkadaşlarımın bana "Selim" demelerini istiyorum şimdilerde. Aradan çekilsin diye yıllar...

Bakıyorum da şimdi

Bir tırnak yeşilinden gerisin geriye

Gülüp duruyorum kendi kendime. Gülmek, kahkahalar atmak geliyor içimden. Sokak sokak koşmak geliyor. Bas bas bağırmak geliyor. Fırtınaya, sağanak yağmura karşı durmak; açıp kollarımı iki yana. ?Bahar geldi, bahar geldi? diye mektuplar yazıp, bir bir posta kutularına bırakmak istiyorum insanların. Üstelik hiç tanımadığım, yüzünü bile görmediğim insanların. Resimler yapmak istiyorum şehrin duvarlarına, renk ahenk boyamak istiyorum her yeri. Her yeri temiz pak yapana kadar minicik toz bezleriyle köşe bucak silip, temizlemek istiyorum.

Dallar mı kırılmış, sarmaşıklar mı toz içinde

Toprağını iten çiçeğe

Ne çıkar?Hiç!

Biz ki bir konuşuruz geriye on şey kalır.

O başkası yok mu bir yanındakine veriyor

Anısı işsizliktir

Birlikte çıktık. Ankara Yokuşu'ndan inerken, Cumartesi Yalnızlığı'na yönelik eleştirilerini söyledi. Yalnızca "Yürek Burkuntuları" hikayesini beğenmişti. "Gerisini yazmasan da olurdu" diyordu. Yürüyorduk. İçim kan ağlıyordu; kırılmıştım. Sevdiğim bir şairden uzaklaşıyordum. Bir daha şiirlerini okumayacağım diyordum içimden.

Üzerinize afiyet biraz mutlu olmuşum da.

O lokantaların kendine özgü bir kokusu olur. Biraz deniz, yosun kokar, biraz deniz mahsulü, biraz da anason. Yazları pencere kenarında oturulur. Pencereler açıktır; yel, esinti, şıpırtılı deniz. Daha içeriye girerken serinlik tadılır. Güzel akşamlardı. Mesela Armağan, E. M. Forster'dan Meleklerin Uğramadığı Yer'in çevirisini bitirmişti, Forster konuşuluyordu. Forster'ın roman sanatını çözümleme konusundaki uçsuz bucaksız sezgisi!.. Mesela Edip Cansever Sevda ile Sevgi'deki şiirlerinden birini yazmaktadır, daha o gün, taptaze o dize: "Anılar, anılar, belki hepsi bir kelime."

Bakıyorsak birlikte bakıyorduk gözlerimin içine

Tenhalık böyle

O çocuklar büyüyecek

Cigara paketinde yazılar resimler

'Şair' Edip Cansever'i, gençliğimin unutulmaz edebiyat dergisi Yeni Dergi'nin sayfalarında tanıdım. Bunlar, Çağrılmayan Yakup'ta (1966) yer alan şiirlerdir: Kitaba ad veren şiir, "Cadı Ağacı", "Dökümcü Niko ve Arkadaşları". Hemen vurgulamalıyım: "Çağrılmayan Yakup" bizim kuşakta şiirseverlerin ezbere bildiği şiirdi. Bazı kişiler tanıdım, 1970'lerde, o uzun, güzel şiiri ezberden söylerlerdi.

Cıgara paketinde yazılar resimler

Mesela çok sevdiğin bir deniz bile yanımda

Dişleri kesmeyenin en az kayısı vakti

Masa örtüsünü ikiye bölen ellerimizdi

Size bu sıkıntı kalır.

Acısı bilincidir

Dokuzu unutulmuş on yüz mü kalır

Çocuklar doğururdu

Tam öyle olduğun

O zamanlar Malatya kokardı istasyonlar

Gerçi onun İstanbul'u yine adlandırılıp sanlandırılmış değildi. Ama Ermenileriyle, Beyaz Ruslarıyla, pasajları, taş yapıları, kiliseleri, dükkanları, hele piyano tamircileriyle bütün bir Beyoğlu belirir yiter, yiter belirir. Daha Tragedyalar'da Edip Cansever'in şiiri romanla haşırneşirliğini söyler. Bu uzun şiirde Virginia Woolf'un Dalgalar'ını çağrıştırır bir hava eser.

"diş değil tırnak değil bir mendil niye kanar"

Bir güzel kadeh tutuşun vardı eskiden

Bal gibi parlayan, kekik gibi bunalan

Kolonyalar, su şişeleri, paketler

Resimler: cezaevleri

Sorarken sorarken üzünçlü bir ev görüntüsüne

Asıl bu kalır.

Hasretine, yalanına benzer

Almanya yolcusu işçiler

Öyle bir cigara yakımına, birinin gazoz açmasına

Cumartesi Yalnızlığı'nı okudu. Yaz başlangıcı, bir gün Edip Cansever'e gittim, Kapalıçarşı'ya. Edip Cansever'in Kapalıçarşı'da, baba mesleği, antikacı dükkanı vardı. Nuruosmaniye kapısından girince, dümdüz yürüyün, ikinci sokağa sapın. Güzel bir dükkan, camekanında arada değişen seçkin antika parçalar...

Mendilimde kan sesleri.''

Vaktinden önce anlamanın şaşkınlığı mı,

O yerin suyuna, o yerin toprağına benzer

Evet siz bizi anlamasanız da ne çıkar.

Ayak bileklerimizden gerisin geriye

Tuz gibi susayan, nane gibi yayılan

istasyonları dolaşırdık bir bir

Yarimin gözleri, nehir nehir yeşillenmiş, pırıl pırıl güneşlenmiş üstüne. Yarın dedikleri gün, bugün olmuş ve mavilikler ışıl ışıl, güzel günler ufku karşımızda. Seslerimiz berraklaşmış, turnalaşmış şarkılarımız. Kanatlarımız üzerinde durmuş gökyüzü. O çok sevdiğimiz rüzgar yalnız, çınar gölgesinde, çınar yaprağında değil, okyanuslar ortasında bir yelken gibi her tarafımızı sarmış. Bahar gelmiş dallarına yüreğimizin, kuşlar konmuş dallarımıza, şiirler geçmiş iliklerimize; Asyalı, Afrikalı, Avrupalı şiirler.

Dokuz değil on kalır

Sofranı kurardı

ama belli ki sonundayız her şeyin; en sonunda..."

Dirseğin iskemleye dayalı

?Gülmek bir halk gülüyorsa gülmektir?

mutluluğunu bir hastalıkmışçasına yaşayanlara iyi okumalar...

Bütün bunlar gereksiz, bilmiyorum sanma

Birbiriyle konuşan iki insan..

Örneğin rakı içiyoruz, içimize bir karanfil düşüyor gibi

uzaktan uzaktan domates peynir keserdi sanki

Edip Cansever'e kırgınlığım çabuk geçti. Arada yine gidiyordum Kapalıçarşı'daki dükkana. Bir defasında, üstteki küçücük odaya çıktık: Şairin çalışma odası. Tepe penceresi gökyüzüne bakan bu odayı hiç unutmadım. Ufarak yazı masası, iskemle ve avuç içi kadar gökyüzü gören tepe penceresi.

O çocuklar...

Denize benzer ki dalgalıdır bakışları

Evlerine, sokaklarına, köşebaşlarına

Nazilli kokardı

Akıp geçmişsem, gidip gelmişsem

Gördün mü bak

O kadar çabuk

MENDİLİMDE KAN SESLERİ

Yeni Dergi'deki şiirler gönlümü çeldiğinden, Sahaflar Çarşısı'na bu kez Edip Cansever'in kitaplarını devşirmek için gittiğimi hatırlıyorum. Soğuk güz öğleden sonrasıydı. Elif Kitabevi'nde Yer çekimli Karanfil, Petrol yoktu ama, Umutsuzlar Parkı'nı, Nerde Antigone'yi, Tragedyalar'ı elimle koymuşçasına bulmuştum. Umutsuzlar Parkı sadece adıyla bile beni çok etkilemiştir. Esinlenerek, suluboya bir resim yapmaya çalıştım, beceremedim. Sonra bir de pastel boyayla...

Bak nasıl, beyaza keser gibisine yedi renk

İlkyaz işte

Ve yağmurdan ıslandıkça Edirne postası

Eh, yani ne çıkar siz bizi anlamasanız da,

Sen de bir başkasına veriyorsun daha güzel

İkimizdik, iki kişi değildik

Dostluğun cabuk

Yanlıştı, doğruydu, hiç bilmiyorum

Umutsuzluğu yatıştır

On çizik, on çentik, on dudak izi

Dağlardan tepelerden inen bir düzlüktüm,

Ve dağılmış pazar yerlerine memleket

vaktinde anlamanın sevinci mi

Soruyordun

Edip CANSEVER/Ne Gelir Elimizden İnsan Olmaktan Başka

Midemdi aklımdı şu kadarcık kalıyor.

Edip Cansever / Sonrası Kalır

Diyeceğim şu ki

Aşklardan sevgilerden

Bir caz müziği gibi gelip geçiyor hüzün

Ahmet Abi sen de bağışla

Ve o çocukların dünyayı düzeltecek ellerini işlerdi bir dantel gibi

Antebin kırmızı düzlüğüne benzer

Ben buyum, dersin, arkadaş

Dostluğun çabuk

Ama hiç değil

Ellerinde bavullar, fileler