En büyük buhranımız hayatlarımız!!

geçen gün annem sitemle '' insanlar niye böyle'' dedi.

Neden yaşamak için azimliyiz?

ben bunu artık doyum noktasında olmamıza, ve sadece gözlerimizi doyurmamıza bağlıyorum.

Çok fazla alkol ve sigara tüketiyoruz, çok savurganca para harcıyoruz, çok az gülüyoruz, çok hızlı araba kullanıyor, çok çabuk kızıyoruz, çok geç saatlere kadar oturuyor, çok yorgun kalkıyoruz, çok az okuyor çok fazla TV izliyoruz ve çok ender şükrediyoruz.

Özde Ben Bir İnsan Olmaya Geldim

dedim ''sen hayvan mısın ki kendini soyutluyorsun, emin ol senin gibi onlarda kendini soyutladığı için insanlık bu halde''..

Meğerse Aşk İmiş Canın Mayası,

bizler birer köleyiz.

Yanlış tesbit enter bir sorun yok soyutlama/soyutlanma yok namı hesabıma oldukça iyiyim ama iyi olmaya hatta tutunmaya çalışan arkadaşlarım var reelde onlarlayım bu aralar.

iyilik te istemiyorum..

Daha yüksek binalarımız, ama daha kısa sabrımız var; daha geniş oto yollarımız, ama daha dar bakış açılarımız var.

aynı diyalog ta özne annemi çıkarıp özne olarak seni koyarsam, sağlamayı sağlamış olurum :)). mesajım yerine ulaşmış olur.

yalnız bir eleştri yapacağım sana, bu aralar bir soyutlama örneği görünce hemen tepki veriyorum..

William Blake

Daha çok harcıyoruz, ama daha az şeye sahibiz; daha fazla satın alıyoruz, ama daha az hoşnut kalıyoruz.

.. sadece hep boşluktayız..

illa ki bu adı olmalı mı 'gün' çerçevesine kalıba alındırılmaya çallışılarak..

Çoğumuz Kafka'nın Samsa'sı gibiyiz.. yitik, yabancılaşmış, anlamsız... onca anlamsızlığa rağmen farkındasızlık..

bir Aslanın sadece karnını doyuracak kadar avlanması göz önündeyken, bizler mi Evcil Yaratıklarız?

iyiliği, kötülüğünü kapatmak için kullanan bizler, tabiatın en riyakar varlıklarıyız..

Mal varlıklarımızı çoğalttık, ama değerlerimizi azalttık. Çok konuşuyoruz, çok az seviyoruz ve çok sık nefret ediyoruz.

Yetenden fazlasının ne olduğunu bilmezsen neyin yeterli olduğunu asla bilemezsin.

Yaşam, aldığımız nefes sayısıyla değil, nefesimizi kesen anların sayısıyla ölçülür. Paylaşmak özel ve güzeldir, yaşamı paylaşmak, özel gün ve anları paylaşmak, değer verip değerinizi bilen birileri olduğunu bilmek, onunla paylaşmak ne kadar lüks artık. Onu bulmak ve kaybetmemek, dostluğu, sevgiyi, hüznü paylaşmak, ne güzeldir tüm bunların tarihe karıştığı bir dönemde elde etmek ve yaşamak.

sadece bana doğamı inkar edemeyeceğim ortam sağlasınlar istiyorum..

Yaşamımıza yıllar kattık, ama yıllara yaşam katamadık. Aya gidip gelmeyi öğrendik, ama yeni komşumuzla karşılaşmak için caddenin karşısına geçmekte sorunumuz var. Dış Uzayı fethettik, ama iç dünyamızı edemedik. Daha büyük işler yaptık, ama daha iyi işler yapamadık.

iyilik ve kötülüğün neresinde?

İstemediğimiz yerlerde yaşıyoruz, Sıkıntılarımızı ört bas etmek için anlamsız gereçleri evlerimize dolduruyoruz.

Tarih içinde zamanımızın paradoksunu şöyle sıralayabiliriz :

''Öylesine büyüktü ki yaşama sabırsızlığımız''

Biz neyiz?.

neslihan,

salı günü saat 15:00, çarşamba günü saat 15:00 saatleri arasındaki 24 saat(1 gün) adı ne?.. salı+çarşamba mı?.

Zaman artık, hızlı hazırlanan ve yavaş sindirilen yiyeceklerin; büyük adamlar ve küçük karakterlerin; yüksek karlar ve sığ ilişkilerin zamanıdır.

bir zaman paradoksu daha..

evet evet biz Neyiz?.

yetmek fiili biz insanlar için tarihin bütün dönemlerinde kullanılmamıştır ki.

Ona Mihrab imiş Kaşın Arası

Teknoloji mi?.. Fıtratımıza aykırı şekilde gelişti, Sosyal varlık olan bizleri nasıl can evinde vurduğunu görmüyor muyuz?..

Yüzde Ben Bir İnsan Olmaya Geldim

Öyle bir zaman ki teknoloji bu mektubu size getirebilir, siz bu içselliği ya paylaşmayı, ya da sil tuşuna basmayı seçebilirsiniz.

Demek ki gözlerin, gönüllerin, ruhların doygunlugu bir olgunlaşma yetinme olmuyormuş, ulaşılamayana ulaşabilmek, zor görüneni kolay elde etmek değerleri yok ediyormuş.

Bizim savaşımız ruhani bir savaş..

Geçimimizi sağlamayı öğrendik, ama yaşam kurmayı öğrenemedik.

Lansel:Biliyormusun bir belgeselde izlemiştim bu aslanların karınlarını doyurmalarını ve oradan ayrılışlarını sonra biz insanları düşündüm:))

Bizler tarihin ortanca çocuklarıyız. Bir amacımız ya da yerimiz yok, ne büyük savaşı yaşadık ne de büyük buhranı..

aklımızla övünen bizler Vahşiliğin son noktasında bir Homosapiens olmak dışında, bizler birer neyiz?.

Bir insan olsaydı o arslanın yerinde doyduktan sonra ceplerine yakasına paçasınada yarınki yiyecegini doldururdu:)

kuytu arka loş sokaklarda yaşarken..

Konunun içeriğine ve düşünsel dünyama uygun bir iki aklımda kalan film repliği paylaşmak istiyorum :

1 gün 24 saat ise..

Vitrinlerde her şeyin sergilendiği, ama depolarda hiçbir şeyin olmadığı bir zamandayız.

Günümüz artık, iki maaşın girdiği ama boşanmaların daha çok olduğu, daha süslü evler, ama dağılmış yuvaların olduğu günlerdir. Bu günler, hızlı seyahatler, kullanılıp atılan çocuk bezleri, yok edilen ahlaki değerler, bir gecelik ilişkiler, obez bedenler ve neşelendirmekten sakinleştirmeye hatta öldürmeye kadar her şeyi yapabilen hapların olduğu günlerdir

İkilik Kinini İçimden Atıp

Daha çok plan yapıyoruz, daha az sonuca varıyoruz. Koşuşmayı öğrendik, ama beklemeyi öğrenemedik. Daha fazla bilgiyi depolamak, her zamankinden daha çok kopya çıkarmak için daha çok bilgisayarlar yapıyoruz, ama git gide daha az iletişim kuruyoruz.

Ve emin ol bu insanlar düşünebilen hayvanlar sözü külliyen yalan, insanlar EN vahşi, En düşüncesiz, EN çıkarcı yaratıklardır belkide bu yüzden hayvanlar bana daha masum görünüyorlar.

Havayı temizledik, ama ruhumuzu kirlettik. Atoma hükmettik, ama önyargılarımıza edemedik. Daha çok yazıyoruz, ama daha az öğreniyoruz.

ben tutunmak istemiyorum :)).

Nefret ettiğimiz işlerde çalışıp gereksiz şeyler alıyoruz.

Daha çok eğitimimiz, ama daha az sağduyumuz; daha fazla bilgimiz, ama daha az bilgeliğimiz var. Daha çok uzmanımız, ama yine de daha çok sorunumuz; daha çok ilacımız, ama daha az sağlığımız var.

İnsan...

Daha büyük evlerimiz, ama daha küçük ailelerimiz; daha çok ev gereçleri, ama daha az zamanımız var.

namı diğer Homosapiens...

artık her şeyden doyduk!.