Diyanet Kurumu içerisinde hangi mevki ya da pozisyonda bulunursa bulunsun herkesin bir imamet tecrübesivardır. Bu nedenle her görevlinin imamete açılan bir penceresi vardır. Hayatta olduğu sürece o pencere hep açıktır. Ancak bizler bu gerçeği çoğu kez unuturuz. Bu yüzünden olsa gerek" Nereden Geldiğimiz" ve "Nereye Gideceğimiz" noktasında zihin karmaşası yaşarız. Bu karmaşa-her ne hikmettir bilinmez- Diyanet teşkilatında daha fazla yaşanır. Diğer kurumlarda örneğin- bir akademisyen ya da bir bürokrata imamet günleri hatırlatıldığı zaman hep özlemle yad eder, kendisine "imam" denmesinden dolayı hayıflanmaz ya öfkelenmez. Diyanet merkez ya da taşrada belirli bir pozisyonda olan birisine imam demek ya da imamet günlerinden bahsetmek cesaret ister.

Böyle bir algının nedeni; imamet gibi nebevi referansa sahip bir makamın, kurumsal anlayışa kurban edilmiş olmasıdır. Çünkü imamet günlerini bile hatırlamak istemeyenler, kendilerince kurum içerisinde en alt derecede gördükleri meslek ile isimlerinin anılmasına razı olmazlar. Oysa ki, hiçbiri gökten zenbil ile inmedi. Müftüsünden vaizine, Kuran Kursu Öğreticisinden memuruna herkes bir zamanlar imamet yaptı. Hal böyle iken geçmişe tepeden bakmak ya da geçmişi anmak istemeyenlerin "imamete" bakışında ciddi problemler var. O halde bu yanlış düşünceden kurumsal anlamda kurtulmak için heop birlikte haykıralım: "Hepimiz İmamız!"