bırılerının yanlıs yapıyor olması, bırılerının dogru yaptıgı anlamına gelmez...

tum bu gerceklerın farkına varmıslar, mutluluk anlatıcılarını pur dıkkat dınlemelı ol sebebten...

bılınız kı tartısanların cogu yanlıstadır...

her tartısmada bır dogru bulmaya calısan cogunlukların jurı olma sevdasıda yoktur boylelerınde...

ne kadar yıkılsan da... neler görmüş ne gerçekdiye sarıldıklarının yalan olduguna kanaat getırmışken...

olması ıstenıldıgı gıbı olmaya calısma cabaları vardır sadece...

anlatıcıya beslediği hayranlıktan oturu kulak verecek kımılerı anlatılanlara...

bılınmezlıklere sevk olunanların vay halıne...

dogru yanlısla bulunacak kadar basıt bır deger degıldır...

işin ozunu kavramak ve samımıyetle geregını yerıne getırmek...

cogunluklara katılma sevdalılarının cıg gıbı buyuduklerını gormek acı olsada, ınanca su katmamamısların kendılerıne sunulan nımetın farkındalıgıyla tek kalabılmeyı goze aldıklarını da gormek lazım...

mutuluğa anlamlar yuklemelımıyız ki her anlamda bır kez daha yanıldıgımızı göre ggöre

acıklanmamıs, tanımlanmamıs, tanısılmamıs guzellıkler; anın anlamını yıtırmış gızemlı bahcesınde; dunden, bugunden, yarından bagımsız sınırsızlastırılmıs arzunun sureklılıgını mujdelıyor...

dusunce fakırlıgı ınanc zayıflıgını beraberınde getırıyor...

varamıyorum tum kosturmama ragmen...

anlatıcıdan zıyade anlatılanlara odaklanmak gerektıgını akıldan cıkartmamalı o vakıt...

tek guclunun sevgısıne mazhar olmaktan baska dusuncesı olmayan su katmamıslar, su katılmamıslar varlıklarıyla cogunlukları azınlıga cevırıyor...

bazan neye inanacığımı inanın bilmiyorum:(

cogunlukların ısteklerının onların gozunde hıc bır degerı yoktur...

kimimiz ademin kemiğinde,

guzellıkler zamanın onune gecıyor yeterkı ıstemeyı bılelım...

bırını anlayabılmenın tek yolu ınandıklarını anlayabılmekten gecer...

Törpüleyen gecenin sivri dişlerini...

inananlarımızı hatta inanmayanlarımızı kervana katarak,

belki birgün biz, hepimiz, hepbirlikte

Sevda dilencisine de şu mısraları terennüm etmek düşer o zaman:

mutlululuga gıden yolda ılerlerken, her adım bı oncekınden daha mutlu oldugunuzu haykıracak...

anladıgımdan cok daha uzaktasın...

ınancı en saf halıyle tutmanız dılegı ıle...

"Rabbin Allahı bütün kalbinle, bütün varlığınla, bütün gücünle seveceksin."

kimimiz irininde, kanında,

anlatması ogut edılmıs kendısıne durmaksızın anlatacak...

benden tavsıye beklıyorsun, ıcınde bulundugun durumun karmasıklıgını kavrayamadıgımı bılmene ragmen...

Acılarımı onaran,

Sevgi ehlini oynayana da inadına sadakat besleriz. Sevgi ehli er geç perdenin arka tarafında makyajını silip, kostümünü değiştirecektir.

Kapatan tümsekleri

ınanmam guc katacaksa gucune, ınandıgımı bılesın tum anlattıklarına...

bılırler kı tartısanların cogu yanlıstatır...

Öyle bir zamandan geçtik ki!

zamanın geregı sozunun gecerlılıgı yoktur su katılmamısların lugatında...

kimimiz elinde, kolunda,

o halde neye inanmalı?

Ve iyimserliğime!

mutluluga gıden yol; aklın supheye yer kalmaksızın sorgulaması, samımıyet, son olarak kalbın aklın telkınlerıne uyması olarak ozetlenebılır...

inanmak insana, maşayla dokunulması gereken bir kızgın demir

Ben inandım bazen aldandım. Yinede inanacağım inancım hep var olacak...

Öte yandan sevgisiz yüreklerin, sevgi ortaoyununa gelmemek lazım. Sevgisizliği hissettiğimiz halde inanmak istediğimiz ve açlığını çektiğimiz sevdaya, inanmaya zorlarız kendimizi. İnadına sevda deriz...

sırf bu yuzden bı sure sonra anlatılmıs olanların hıc bır onemı olmayacak dınleyen ıcın...

Bütün sevgiler, İnanç ve sadakatin sağlam zemini üzerine inşaa edildiğinde, sevgisizlikten kıvranan nesiller ortaya çıkmayacaktır.

Fağfür-i Çin'e Kayser-i Rum'un selamı var"

farklılıgından dolayı anlatıcının anlattıklarını aynı derecede anlamak namumkun...

hıc tanımadıgımız bırını anlayabılmenın kapısını aralıyan ınanc, neye ınandıgımızı bılmıyorsak sayet bazen kendımızı bıle tanıyamamıza yol acabılıyor...

Büyük hezeyanların, büyük travmaların ardından zuhur eden nefret, sevgiyi perdelediğinde ve bu perdeyi kaldıracak bir vesile olmadığında seri katiller, psikopatlar, major depresifler kol gezmeye başlar.

bı tarafa atmayı becerebılmelı tum onyargıları...

"Bir alem-i latifte bezmim devamı var

belki birgün biz, hepimiz, ademin vucudunda birikirmiyiz

ınanıyorum yınede ınancımın dayanak olmasını umıt ederek...

Yalnızca acılarıma inancım kaldı

İnanmak hep olumsuzlukların içindeyken bile bir gün diyebilmekten geçer sanırım hep içinde umut ışığını taşırken külleştirmeden var olabilmeyi bilerek...

bın defa kırılmayı bır defa bukulmeye tercıh ederler...

İnanmak sorgusuzca ve hesapsızca. Her inanış bir kaybediş bazende kazanış.

o zaman anlatılanın ozune varılabılınecegı gercegıyle karsılasacagını unutmamalı...

Bütün güzellikleri yitirdim.

işin ozunu kavrayamamıs olmanın kendısıne pahalıya patlayacagını anladıgında iş işten gecmiş olacak muhtemelen...

kimimiz en müstesna yerinde,

inanmalı mı yanı...

Hz. Musa'ya gelen On Emrin birincisi şöyledir:

zaman duvarına carpılmıslar alaya alırlar kendı aralarında onları...

almak zorundasın ama her zaman elinin yanma riski yüksek..

bılmezlerkı,

hayatı okuyup, anlattıklarına kulak vermeyıp, dusunduklerını ıddıa edenlerse; en azından dusunce fakırı olmaları ıcın dua edılecek kadar kotu durumdalar...

mutluluğa giden yolu anlatanlar, size bişeye inanmanızı söylecek, en azından mutluluğun kendisine inanmak gerekecek,

kimimiz yüreğinde,

veya nelere kanmamalı?

ınanmanın yolu dusunmekten gecıyor...

neye ınanmalı onu bile şaşırır olduk

zaman; anlamını bılınenın dısına tasırarak, taraflar için sureklılık saglayacak...

mutluluğu ve mutsuzluğu yanımıza alarak,

ıcı tamamen doldurulmus bır kelıme oysakı ınanmak...

her dolduran ıcını bıraz bosaltıyor o sebebten...

cogu zaman karsısındakının anlamayacagını bıle bıle anlatacak anlatıcı...

bu bırının kım oldugunun hıc bır onemı yok ustelık... gormedıgımız bırının ınandıklarını bılmemız onu anlayabılmemız ıcın yeterlı...

İnanmak meselesini sevgi çerçevesinde düşünecek olursak eğer, yaşanmışlıklarla birebir örtüşür.

anlattıklarından cok daha fazlasını anlıyorum...

dusunup ınanmamız dılegı ıle...

aması, fakatı, mantıgı, gururu yoktur boylelerının...

aklı ve vicdanı heybemize koyarak,

ınanmanın ıcını supheyle doldurmaya calısıyor ınsanoglu...

cok fazlası gelmez elımden bılırsın...

mutluluga gıden yolu ta en bastan kestırme yetısıne sahıp olanlar; muhtemelen aglamaklı bır mutlulukla hayallerının cok otesınde karsılanacaklar...

mutluluga anlamlar yukleyıp, mutsuzluga mahkum nıceleri; aslolanla tanısmamıs olmanın acısına, sabrederek katlanamayabıleceklerını tecrube edecekler...