Dünyanın cesur ulusları yoktur, cesur insanları vardır. Onlar, aşkın ve hayatın havarileri, büyük serüvencilerdi. Onlar, bu ihtiyar cadının maskesini parçalamak ve yeryüzü denilen cenneti bize sunmak istediler. Bütün ömürleri bu kavgayla geçti. Ne adları vardı onların, ne de ulusları, ne dinleri ne de anıtları.

Sislenen anılar kaldı bize onlardan

Suçlama beni

daha dün sürüp gelmiştik buralara

bağrımı yakan

bahar ve aşk

savunulmasına dairdir

Gidersen kim sular fesleğenleri

Nasıl gidip geliyor gidip geliyorsa öyle

Sabaha karsi dilim pasli

deryalara savrulup çöllere düşmüştü

Bir siirin nasil yazildigini

... Suçlama Beni...

gedikler açıyor

Dönüşen ve suya dönüşen sorular soruyorsun,

bulurlar heder olmanın bir yolunu

Yanlış adreslerdeydik, kimliksizdik belki

Bir aşk tipiye tutuluyor daha ilk dönemeçte.

çok sevdiğim şairlerden biridir...

Eşimin en sevdiği şairdir. Ben Yılmaz Odabaşı derim o Ahmet Telli. Her ikisinin de harika olduğu konusunda uzlaşırız sonunda.

Düşüyor yapraklarına gülün

soruyorlar, soruyorlar...

Ki onlar hep yalnızdır ve her nasılsa

Yabanıl sesler geliyordu derinlerden ve karanlığı ince bir bıçak gibi

Burada yağmur yağıyor ama sen

Kum taneleri var ya, onlardan birindeyim.

Bir çiçeğe tutundum düşerken, ordayım hala,

Harelenen sularda bir yanık kokusu

Onlar ki dünyanın son umudu

Bütün belleğimdekileri yokettim. Elektrikli bir aygıyla yaktım,

Talan ediliyor

Ve gittikçe acıtıyor yaralarımı tuzlu su.

Aşksa dünyanın çoktan unuttuğu bir tansık.

öpüştüğümüz her yer adınla anlılyor

bir ceylan sessizliği olur burada aşklar

Işık zamana bağlı zamansa onun

yer gök duman içindeydi sanki

Sen nerden bilebilirsin

Yüregim diyorum, kekeme

yürek emekçisi ahmet telli...

SICAK BİR KIŞ

Dursam ölürüm, paramparça olur dünya.

SOLUK SOLUĞA

Batık bir gemiyim orda, seni bekliyorum.

O serüvenlerin günlüğü tutulmadı

Özlediğimiz birileri olmalı diyordun

Adınla başlıyorum her şiire ve her mısrada

hiç de tanrısal değil, görkemli değil. O yalnızca geçmişle

Gibi biter yasanmissa eger

Anamdı belki, ama o çoktandır

kendimizi yola

kederi ve acıyı göğsümüzde

Ötekine giderken özlüyoruz bir başkasını

yaprağı bile dalından düşürecek gibi değil bu esinti. Belki

sevişmelerin yangını

Hiçbir an?ını tanımlamaya kalkmadan

belki bizimle ışıklanır bütün varoşlar

Parça parça ettirilseler bir kartala

unutamadığım şiirleri...

yoktu bu rengin, kimyası yoktu. Belki renksizliğin rengiydi bu.

gidiyorum diye

neydi bu yaşam denilen gürültüde

kaderinin altettiği yer

bir tufan olurum sustuğun her yerde

ne de aşktan başka bir sığınakları

gülüşün eklenir kimliğime... soluk soluğa...

vurulup düştükçe ışığını karartan

Sokul yanıma sen, ellerin sımsıcak kalsın

Esirgeyensin, bağışlayansın, biad ediyorum.

Kimdi cesaretimi kıran, üstelik

bir aşkın sayfalarına düşmüyorsa gün

Kırlangıçlar konuyor alnına akşamüstleri,

birilerini beklemektedirler

Gözlerimi bağlıyorum geceyi mendil yaparak.

Geçmişi ve geleceği olmayan, ölümle yaşam arasında irinli bir

Unutmuyorum unutmuyorum unutmuyorum hiç)

Gülüşünün kokusuyla yeşerdi bu elma ağacı

Çamur gibi bir yağmur damlası... Ama toprak, bu damlayla

Saçlarını gittikçe kısalttığın günlerde

(Gözlerim bir yerlerde daha bağlanmıştı, bunu

Ayrılıklar yaşandı şu son birkaç yılda

Fiyakalı ışıklar yanıyor reklam panolarında

Bir bulutun peşine takılıp gittiğimiz yer,

kahraman olmaya mahkumdurlar

Devrildi kıl çadırlar seher vakti

SOLUK SOLUĞA.

Anladım tarih de yazılmaz

Ellerin nasıl da üşüyor, bozacının

Unutmuyorum, unutmuyorum, unutmuyorum hiç)

vantuzlarını birden uzatmasın diye... Bataklıktaki suyun da bir

Biz mi yalnızdık, durmadan yağmur yağardı

Tavşanlara dönerken beklediklerim

ÇOCUKSUN SEN / II

bulutların dağlara sessizce çöküşünü

başarısız ihtilallerin yangınları

Söylenecek bütün sözler

ki umudun çiçeklenişi

Sen söylemiştin bu sözleri unutmadım

Sürüp dururken yurdumda ki o zaman

Ve bir askin bittigi bu gece

kömürleşmiş ve yeryüzü yapışkan bir karanlıkla örtülmüştü.

ASMİN

Her akşam mektup yazarım dağlar kadar

Sesimi cılız, rüzgarımı yelkensiz

Yaşamak zorunlu

sustuğun yerde birşeyler kırılıyor

Nasıl yazılmalı ki silinip gitmesin

rengiydi bu. Çürüyen bir dünyanın...

durgun sularda

Acıyı rehin bırakıp bir güle

Boynu kırılan bir oyuncaksam hırçın

Sabahlara kadar okuduğumuz o kitapları

Turnalar gitti biz gittik

Kirpiklerime düşüyorsun bir çiy damlası olarak,

bir dağ suskunluğu yürüyor kentlere

Bir daha doğmamak için. Doğmak diyorsun

GİDERSEN YIKILIR BU KENT

su yanı vardır. Çürüyen bir bedenin bile dayanılabilir

Yeni serüvenlere hazırlarken kendimi

Ölümden şikayeti yok ölüp gidenlerin

Bir mülteci hüznüne dönüyor artık bu kentte.

dokunuşu... Bir süngerin denizi yutuşu yani. Bir çölün seraba

ve serüvenciler düşer bu yollara ancak

halkasında insanlık...

Şimdi sımsıcak bir kar yağıyor yine

Kuşları ürkütülmüş bir dal gibiydin, öylesine mahzun!

kavganın ortasıdır

İçimde bir fil sezgisi, kopup gitmeliyim

onları kuşatıp yeryüzü cennetinden atan

Dönüp dönüp birbirimize bakmalardan

Ağzımı anahtar deliğine dayayıp havayı emiyorum. Böcek

Bir kızın kocaman gözlerinde gördüm

Yalnizligima siçrarken üsüyor

Bir mevsim yasarlarmis ki ask

renkleri bozulup duran solgun anılar

Yasanan ne varsa hosgörünün

Onlar ki bu dünyada

rengi vardır ama derimin rengi yoktu. Belki çürüyen bir kentin

Çocuksun sen her ayrılıkta imlası bozulan.

Yalnızdım, yapraklarım dökülmüştü bir bir

Bulan kimdi, ki şimdi geniş zaman

Adımdan gayrısını bilmiyorum?

gözlerimizin yorgun sularında

Uçurum diyordun, bir aşk uçurum özlemidir.

Yapayalnizim her defasinda

Beceriksiz, acemi ve olasiya

bir de seni ekliyorum susuşlarıma

adını yazıyorum bütün otobüs duraklarına

duracak gibi değil

Sesin bir çağlayan olup dolduruyor uçurumlarımı.

... Çocuksun Sen...

kuruyordu ırmaklar ve göller

serüvencidir onlar ve hiç ölmezler

Yaşandı mı o sıcak kış, yaşlandık mı

Yumuyorum gözlerimi, gözkapaklarımın içindesin,

sevincin ve sevdanın

Çocuksun sen alnına kırlangıçlar konan,

Çocuksun sen, çocuğumsun

Kırlangıçlar konuyor alnına akşamüstleri

gidersen yıkılır bu kent...

... Savrulan Külleri Ömrümüzün...

deliğinden hava giriyor ve ölü bir ışık sızıyor içeri. Yalnızlık

gardiyan olmayız kendi ömrümöüze her akşam

Selamsız saygısız yürüyelim sokakları

ölümle alay ederler sanki

Geride akşamın küllenen ateşi

Çocuksun sen sesinin çağlayanına düştüğüm

Yüzünü çiziyorum ki yüzün

Onların hep bir öyküsü olur ve yaşarlar,

Yaşandı mı o sımsıcak kış, ne dersin

Sonsuz bir uykuya dalıyorum sonra ve sen..

Çocuksun sen, sesinin çağlayanına düştüm

Aynalara bakmaya vakit bulamadık

Kayıp bir adresten geliyor sesin şimdi, üşüyorsun

UNUTMA DOSTUMSUN

sakındığım ve hergün ancak bir kere dudaklarımı

Kötü bir anlatıcıyım oysa ben ve ne zaman

sarışın bir şaşkınlık olurdu bütün ışıklar

Suyum, bir litrelik karton süt kutusu içinde. Yetmiş iki gündür

Su Çürüdü

öylece girerken

Çocuksun sen, büyümek yakışmazdı hiç

sulanmamış çiçekler gibi kuruyor her şey

Buğulanan camlara usulca

öyle bir soyun ki

peygamberler büsbütün hain çıkmıştı. Ama yine de soruyorlar,

Kar aydınlığında yürüdüğümüz o yolları

Yazdığım şiirlere yabancıyım, sokaklara yabancıyım

Bir kaza olsa, adı aşk oluyor artık.

ve kadınlar bohçası çözülmemiş

bir kader renginde

Belleğini geri getirecek olan

Sabahlara kadar düşüncelerimizde yaşattığımız hayallerimizi

GİDERSEN YIKILIR BU KENT,

jiletle kazıdım. Çığlıkların aralığından uçurdum hepsini, kül

Nerde beklenirlerse oradaydılar

her şey bir yolculuğun hüznünü taşıyor

Sonra irkiliyorum, anilarim yoksa

Alingan, serseri yüregim

duvarcının, hiçbir ressamın bu rengi bildiğini sanmam. Adı

Ne bir adresleri vardır onların

Yanındayken bile özlediğimiz birileri

İçimde buharlaşan cıvayı soluyorum artık

Burada yağmur yağıyor

bugün göründü yine yolların ucu

Aralıksız yağıyor günlerdir

kalpak sen gerçekten iyi bir şiir okurumusun merak ettim be arkadaş tamam beğenmek zorunda değilsin belki tarzın değil aynı yöne bakmıyorsun bu şiirlerle ama bence Ahmed Telli ve Ahmed Arif kalemlerinde ustalar!!!

Bırakıyorum öyleyse kendimi sesinin boşluğuna,

Sırılsıklam özletiyor biliyor musun

bir su sesi bir fesleğen kokusu şimdi uzak

Sarışındılar belki de esmer

Kısacık ömürler biçiyoruz kendimize

Çocuksun sen sesindeki tipiye tutulduğum,

ama hiçbir ülkenin kimliğini taşımadılar

Zamanı yiyip bitirdi karanlık. Gece yoktu. Güneş çoktan

menekşeler nergisler yerine kuş ölüleri

Dokunuyorum duvarlara; parmak uçlarımla, avuçlarımla,

ÖZLETİYOR SENİ BU YAĞMURLAR

Bu kenti ayrılıklar yıkacak birgün biliyorum

Su oluyorum ipince, kendime sızıyorum

Taşı delemiyor bir çığlık ve apansız

Onları daima yalnız kılan

Üzgün bir erguvan ağacıyla konuşuyorum

Ne olabilir, sorumun karşılığını bilmiyor kimse.

gidip de gelmemek üzere bütün yüzler

havayla ışıkta...

Bu yüzden bir kanat sesiyim yamaçlarda,

Ağrılardan yoruldum, gitmeliyim buralardan

yaşamak bir direnme oldu zulme

Karlı sesi doluyorken odamıza

bir nehir gibi susarım yüzünün deltasında

Asminli düşler kurmalıyım ya da birisi

Yeni bir yolculuğa çıkıyorum, kar yağıyor,

sesimi. Kör bir kuyuda unutulan Yusuf'tum belki. Ama

Kar ayrılık hüznüdür ve ne çok

Kim demiyorum kim olursa olsun

yırtıyordu. Saklayan kırbaç gibi... Acı duvarını aşan bu

hayatı oyarak

yaşamak bir inat oldu artık

Ama yaşarlar dünyanın dört bir yanında

Özletiyor bu çılgın sağanak seni

Bir çiçeğe tutundum düşerken, ordayım hala

Da kisa ömürlüdür, baslar

Şemsiyeni almadan gel yine de

kesilmesi bir an için.) Her gün ancak bir kere değdiriyorum

ve susturulmuş çocuk sevinçleri kaldı

böyle bırakıp

Zaman benim işte, nesneleşiyor tüm anlar

Bütün sözcükler. Umut yoktur

dilimle dokunuyorum. Duvarların bir rengi olmalı. Ama hiçbir

Ve sen kendi küllerini savuruyorsun dağa taşa,

Duyabilmek kuşların gelişini

Sessizliğini dinliyorum şimdi ve soluğunu

Bir rüzgar esse ellerin fesleğen kokuyor,

Sensizlikden olsa gerek çekilmez oldu buralar...

genzimizi yakıyordu ayrılıklar

kederlenme hemen

bir kızın kocaman gözlerinde görüyorum

Her akşam bir mektup yazarım dağlar kadar

Birisi adres sorsa, önce silaha davranıyorum.

Bırakıyorum öyleyse kendimi sesinin boşluğuna Tutunabileceğim tüm umutları görmiyeyim için

Özledim diyor, ülkemin kar kokusunu da özledim

Büyük aşklar yolculuklarla başlar

Kabarıp duruyor içimde, kabarıp duran bir okyanus

Yüregi agzinda bir çocuk

Çocuksun sen alnına kırlangıçlar konan

yangınları anımsatıyor genç ölüleri artık

Beynim keçelesmistir ve yangin

gelecek, ölümle yaşam arasında kocaman bir karanlık nokta.

Ve üzgün kentler arıyorum ayrılıklar için.

Neydi onları ordan oraya

oysa sağrısı kurumamıştı atımızın

Sokaklara caddelere çıkmalıyız

savrulan küllerini ömrümüzün

Ayrılığın zorlaştığı yerdeyim ve dalgınlığım

Bir elma kokusuna tutundum düşerken

Bileği güçlü ve gözüpek avcılar mıydı

sızıyor dudaklarımdan. Kirli, sıcak ve simsiyah...

gecenin bağrına

Yurdundan ayrılanları düşünüyorum ve birisi

Biter elbet bu yağmur sabret.

Bir yağmur damlası olup

Akbabalar bin yil kelebekler

Ey anısıyla

An?lar var yalnız ömrü karşılayan

Her dilden bir adları vardı onların

Tutunabileceğim tüm umutları görmemek için

diye duymuştum bir vakitler. Demek ki şimdi maymun

-Her aşk bir ayrılık gizler, ayrılıklarsa

Gidersen yıkılır bu kent, kuşlar da ölür

Bir merhabanın sıcaklığını taşır kendisinde

Upuzun bir sessizliğim fırtınalar patlarken

Bir elma kokusuna tutundum düşerken,

İnsanın tüm yorgunluğunu alıyor. Sanki başka biryere götürüyor.

Biz Asmin dedik ona, sevgilim, kadınım,

çatlatacak bağrındaki tohumu. Çöl, bütün vahalarını bu

Bulutlara rüzgara asarım suretini her akşam

Aynı soruyu sormaktan, minör

biz gittik o buldu izimizi

bir kez bile gecikmediler ömür boyu

yengisidir bu

kalbimi yakan

Dünya yetmiyor bazan, bırakıp gidebilir miyim?

Dağlara yazmalıyım aşkı ve ayrılıkları

Almadan gel ilk otobüsle

Bil ki kanımdadır

değdirdiğim... Dilimi bir köpek gibi değdirdiğim. (Dilin suya

Bezirganlaşıyor bulvar ışıkları

Kipiyle düşürüyor gölgesini anılarıma

kocaman gözleridir artık

bu kentin künyesi bellidir artık ve susuşun

Gibi alirken kalemi elime

burkulan bir yürek miyim hep

Belki hala saklıyordur bir gülü kimbilir

Ama biz onlar için ölüm fermanları hazırlayıp görkemli mangalar kurduk. Savaşlar açtık peşpeşe. Kentleri ele geçirip vahşi bir hayvan gibi avladık onları. Nerde görülseler kurşuna dizdik ve süslü kemerler yaptık onların kafa derilerinden. Biz cellattık ve tarih suratımıza tükürürken, bir kez bile bağılanmayı istemedi onlar...

Ömrümün eksiksiz tek siiri

Batık bir gemiyim orda, seni bekliyorum

Çocuksun sen ve bu dünya sana göre değil...

Sonra yolculuklara çıkıyoruz, bir kentten

Ve aralıksız kar yağıyor kar yağıyor

Yine de özlüyorum onu, niyetçi

leke yalnızlık denilen. Şimdi ne varsa, anahtar deliğinden sızan

adını bilmedeğimiz dostlar kalır yalnız

Fışkırır yüreklerinden

usulca uyandırıldı çocuklar

sokması gibi bir yanma duyuyorum boğazımda. Oysa kuru bir

nerde konaklasak tedirgindik

yaralarını saracak

bir keder gibi gibi düştüler yola

Ama sen yine de şemsiyeni

ve uzun boyunlu bir kızın gülümseyişi

sesler, madeni bir gürültüye dönüyor ve yerkabuğunu

Tarih de kekemeleşiyor bazan

Yoruldum yoruldum yoruldum

Seni bekliyorum orda, o kirlenen ütopyada.

Bir rüzgar esse ellerin fesleğen kokuyor

Anısı bizsek eğer bu kentin

Kekemeyim, en az kasabalı aşklar kadar mahçup

Çocuksun sen, büyümek yakışmazdı hiç,

tanığımızdır dağlar taşlar

savurup duran şey

Dursam ölürüm paramparça olur dünya

Dostlarim da terkedilmistir yangin

Ömrümüzse karşılıksız sorulardı, hepsi bu.

Anımsatmalıyız bunları bir bir

Bir demet menekşe bir avuç toprak

Su çürüdü...

istiyordum.) Duvarların rengi neydi? Derimin rengi neydi?

Çürüyen bir bedenin kokusuydu duvarların rengi...

Ve işte devrildi yine kıl çadırlar

İzmir Kitap Fuarında onu yeniden görmek ve o güzel sesinden enfes şiirlerini duymak gerçekten de güzeldi.

Bir bulutun peşine takılıp gittiğimiz yer

kokusuna. Kutuda kalan son bir yudum su, bu bile değildi

acı yeşil

Okyanus diyelim istersen ya da sen söyle

ve şimdi onlar

yenilen biz miyiz yoksa aşklar mı

zorluyordu artık. Sesim yoktu. Karanlığın karnında yitirdim

Ve kalbimi puslu yamaçlardaki pusulara saldım

Bir duman tütüyor yine hangi kent yandı

Killi, ayakları üzerinde duramayan bir yaratıktım artık.

Bırakıp gidemezler alıştıkları ne varsa.

Gözlerimi de oymuştu fırlatıp atarken

Zulüm bırakmadı peşimizi hiç

Uçurum diyordun bir aşk uçurum özlemidir

Güller de bozamıyor bu uzun

Çocuksun sen, çocuğumsun...

yurdumu arıyorum kızgın küller ortasında

çöle dönmüş toprağa tek yağmur damlasının düşüşü yalnızca.

SEVDANIN EN GÜZEL İFADECİSİ.

uzayıp giden bir çöl yalnızlığı

Yüreğimin üstüne yağıyor hiç durmadan

Iki şeyi bilmek istiyorum. (Belki aynı şeyi iki kere bilmek

Yine de yakabilirim bu gece

Kalıcı olan hiçbir şey yok diyordun

Gülüşünün kokusuyla yeşerdi bu elma ağacı.

ve ölü kuşlar satılıyor bütün çiçekçilerde

bir yaradır

Unutma dostumsun sen, neredeysen orda ölmek isterim!

isyan olur milyon kere, hiç bilmez miyim

Sesimde bir yanma bir kekrelik

En sevdiğim iki şiiri;

Gayret et güzel gayret

yani bir çok yüzün bileşkesi

bu ayrılık şimdi

Unutalım mı şimdi kente indiğimiz o ilk günü

Vurulup düşseler de her kuşatmada

kurtarılırsa eğer

dudaklarımı suya. Dilimi kaçırıyorum artık. Sünger, bütün

Bir mülteci hüznüne dönüyor artık bu kentte

edip savurdum.

Nasıl gidip geliyor, gidip geliyorsa öyle.

Doruklara çekilen büyülü doruklara

üşür müydük nar çiçekleri ürperirken

bitmedi peşimizdeki nal sesleri

devriyeler basıyor karartılmış evleri yine

Bulvar kahvelerinde arabesk bir duman

Derler ki, son büyük serüvenci yaralıdır hala...

bulutlar gibi çekilmesin gök boşluğuna

Acılar dehşetli kinlendiriyor beni

Susan bir çocuktan daha büyük bir tehdit

deliğinden sızan ölü ışıkta ellerime bakıyorum. Ellerim... Sanki

Sen dostumdun benim gülünce güneşler açan

Karşılık bulmalı canımı yakan sorulara

durmadan çoğalıyor faili meçhul cinayetler

Yetmiş iki gündür bir dolapta kilitliyim. Yalnızca anahtar

Gözlerimi bağlıyorum geceyi mendil yaparak

Yoksa kendini tüketen hüzünler miydi

Hiç büyümüyorsun artık, iyi ki büyümüyorsun.

Çocuksun sen sesinin çağlayanına düştüğüm.

Bütün anilarimi bir siir için

Bu şairleri tanıyıp seven birilerinin olması ne güzel.

Ki o zaman aşktır tek bilici

Şu samanyolu, hani avuçlarından dökülen

yurdumu arıyorum batık bir tekne değilim

artık. Küstü, öldürdü kendini su...

Ve gittikçe acıtıyor yaralarımı tuzlu su

... Göç...

Bu sonuncu olsun diyorum

bir de kendi sesinden dinlemenizi tavsiye ederim...

Gazeteleri okumuyorum başım dönüyor

Ahmet Telli

yazılmadı o insanların şiiri

ve şimdi hayat

Yazilsin artik kirk yasimin

Göç oldu bir acıdan öbür acıya

Gövdem köle tacirlerinin barut yanıkları içinde

Çocuksu susuşları gördüm, kırılan sevinci

taşıyorum sımsıcak gülümşeyişini

Ahmet TELLİ

Hava gittikçe kirleniyor bu kentte

Öyleyse kalkıp Ati?ye gitmelisin, İstanbul?a

Bu yüzden bir kanat sesiyim yamaçlarda

konar göçer olduk yedi iklimde

durmadan soruyorlardı. Tanrılar bilmiyordu sordukları şeyleri,

ama bir kızın kocaman gözlerinde yangınlar çıkıyor

bense yapayalnız bir ağaçtım doruklarda

AHMET TELLİ

Anlamını yitiren bir şeyler mi var şimdilerde

Sonra yürümeliyiz seninle

Anılarını yitiriyor sokaklar

vurmazsak eğer

Hayatın ve sevincin

Dünyanın dışına atılmış bir adımdın sen,

bir kadının memelerini hiç okşamamış, sicaklığını duymamış.

Bir yanlışlığım bu dünyada en az senin kadar

bekleyiş diyorum caddelere, dalıp gidiyorsun

ve suçlama beni

Soyumun neye benzediğini unuttum. "Insana benziyorlardi"

damlayla yeşertecek... Genzim yanıyor. Ince bir kan şeridi

Gidersen kar yağar avuçlarıma, üşürsün

Sallanıp durmaktayım bir saatin sarkacı

Meşeler göğermiş diyorsun, varsın göğersin

Upuzun bir sessizliğim fırtınalar patlarken,

Yalnız bir öfke ışıltısı kaldı

Ölümlülerin işi, bir de mutlu olanların.

Karanlık sessizliğini kentin

hangi sokakta vuruldu sevgilim

aşkın

Çocuksun sen sesinin çağlayanına düştüm

Puslu yamaçlarda bir çakal gölgesi

vebalının bir rengi vardır. Irinin bir rengi... Ölünün bile bir

Üç bin metrenin altına inmiyor artık

yüreğimize alırız onları, ısıtırız

Ellerim... Her dizesi çığlık olan şiirleri hiç yaratmamış sanki. Ne

Akbabalar Kelebekler

kuşlar nereye sığınır akşam olunca

Adımdan gayrısını bilmiyorum.

Gidersen yıkılır bu kent, kuşlar da gider

beyaz tenliyim artık, ne esmer, ne de kara... Cüzzamlının,

geriye mapushaneler kalır, paslı soğuklar

soyları tükenen birer çılgındırlar

Kiymeti harbiyesi nedir bu siirin

Unuttuğu türküler bizsek

Bir böcek gibi antenlerimi gezdiriyorum bedenimde. Anahtar

bekleyerek seheri

Yaşanan günler

Belki bir aşktır bu kentin

Efkar da yakışırdı sana, ilk kadeh kekik kokardı

göç başladı bir acıdan bin acıya

Aşksa yürümek gibi bir şey

Bir parçasidir artik ama ben

durulur mu artık

Gereklilik kipinde yaşamaktan.

Bir yangın gibi taşıyıp durduk

çobanlar çoktan inmişlerdi ovaya

Bir çocuğun elinde, ki celladım

Ama kimdi adını bir kadına ödünç verip

Üzgün bir erguvan ağacıyla konuşuyorum.

sis ve intihar çöküyor bütün birahanelere