Kendimizi kaybedip bir yer kapmaya çalışırken toplum treninden, boynumuza geçirilen yularlara direnmez oluyoruz. Dışlanmamak, hor görülmemek ve kabul edilebilmek uğruna kendimizden oluyoruz. Aslında ne istediğimizi düşünmez olup, sürünün gerekliliklerini karakter ediniyoruz.

Yalnız degilsin eskici

Bir sabah güneş doğar

Yeni bir güne başlıyor umarsızca

Metin & Kemal Kahraman - Eskici

Makineleşmeye karşı duyguları topluyordu

ömür akıp gittikçe insan ne kadar aciz olduğunu anlıyor. kendi hayatımıza bile söz geçiremiyoruz,

Denge sağlanabilirse sıkıntı yaşanmaz bence.

Yazgısını seven insanın, ki o yazgıyı bir zaman tercih eden de kendisidir, gereklilikler ruhunu köreltmeye güç yetiremez. Çünkü böyle bir yaşam felsefesinde, gereklilik olmaz...

Başlık sahibine ulaşıp bir iki soru sorabilme imkanım olabilseydi ruhum bir an olsun körelmekten kurtulabilirdi; ama ne yazık ki gitmiş.

Gereklilik... Özgürlük...

Acı gerçek hem de çok acı...

Kaybolmuş bu kentin sokaklarında

Kaybolmuş bir kentin eskicisiydi

Gereklilik, ihtiyaç, mecburiyet, üçü arasında bir hayli fark var diye düşünüyorum.

Birtek eskici düşmüş yollara

Bu kent yorgun düşmüş bunca acıya

hangi bilinçli insan 'sürüden' ayrılmak istemez ki! bunu istediğimizi bile içimizin en derinlerinde hissediyoruz çünkü en altta kalacak kadar uzun zaman önce hatırlamışızdır en son :))

Sevgiden tuğlalarla

Önce zorunlu olanı istemek, sonra da istenileni sevmek gerekiyor, diyor, Nietzsche

Yeniden kurarız bu kenti

Torbasında umut torbasında insana dair ne varsa

Olanla olması gereken arasındaki ayrımı ne kadar ustaca yapabilirse insan, kişiliğinden o kadar az ödün verir. Ama sonuçta verir, az ya da çok verir, ki vermek de zorundadır zaten. Herkesin her hissettiğini yaşayabildiği bir hayat tasarlayalım zihnimizde diyorum ve üstüne başkaca bir şey söylemiyorum?

Özgürlüğü hem özler, hem de ondan korkar oluyoruz. Aykırı olmakla, özgür olmak arasındaki farkı unutuyoruz. Kendimizi susturdukça aslında hayatı küstürdüğümüzü fark edemiyoruz. Şans, kader, kısmet derken elimizden kaçan fırsatlara, aşklara ve küçük mutluluklara bakakalıyoruz. Yaşamayı reddettiğimiz her mutluluk için kendimizi affedebilmeyi umut ediyoruz?

"Yaşamayı reddettiğimiz her mutluluk için kendimizi affedebilmeyi umut ediyoruz?"

Ve yine "yazgını sev" diyor Nietzsche.

Özgürlükten bahsedilmiş ve ihtiyacı en az olanlar özgür olandardır denmiş ama özgürlükler sınırlıdır ve yasalarla belirlenmiştir ben özgürüm ihtiyacım yok diyebileceginiz bir şeye örnek verebilirmisiniz acaba?

ihtiyaçları en az olanlar en özgür olanlardır