Hissettrimek için hissetmek gerekir.

Çivi çiviyi söker denilip geçilir.

Bugün okuduğum kitaptan bi cümle.

Kızgınım.

Yahut söylemediklerimiz için mi

Vazgeçilemez diye bir şey olmadığını gördüğünüzde

Daha mı yuvarlak olsaydı çizgilerimiz.

Anlaşılamamaktan ziyade yanlış anlaşıldım.

ben bu başlığı niye bu kadar geç farkettim

Haklı olmak mı daha çok can yakar yoksa haksız olmak mı?

Elinden gelen herşeyi yapmana rağmen yine elini boş kalması mı.

Teşekkür ederim papa. Mutlu oldum.)

Keskin sert, çizgiler.

Sui zan yapmışım.

Diyebilmek istedim bazen, hatta çoğu zaman.

Yazdıklarımda aynı aynı, benim gibi.

Hayat bizi dövdü ama ön yargılarımızdan hala çatlamayanlar bile var.

Ya da yumuşak, esnek.

Kızamamaktan yorgunum.

Umarım ön yargılarını kırman için hayatın seni dövmesini beklemezsin.

Herşey püff olur.

Öle şeyler yok mesala pratikte

Yaptığın hatalardan dolayı pişman olmak mı daha acı

Bir gün biri sizden vazgeçer.

Birini sevdik evet evet evet hepimiz birini sevdik dimi hem de en çoğundan.

Herkesin acısı sevgisi kadar, diye boşa dememişler.

Sizden herkesten.

Söylediklerimiz için mi pişman oluruz

Buz gibi.

Ve son sözü alın yazısı söyler.

Keşke pratikte de mutlu sonlar olsa.

Bitme.

Hani esas oğlan başkasıyla evlenecek olan esas kızın nikahını basar ya.

istediğim zamanlar oldu.

Kaybetmekten korkmak.

"Sen doğru ol da varsın sanan eğri sansın. Lakin sakın unutma ki, sen kendini bir şey sanmadığın sürece doğru insansın.."

bir durumu bu kadar net anlatmak yetenek ister bence, çok güzel yazmışsın

Yunus Emre

Yanılmışım..

Ön yargılıymışım.

Ama içimde anlatmak istediğim o kadar çok birikmiş cümle var ki.

Aslında vazgeçememek iyi bir şeydir.

Mutlu sonları seviyorum.

Kendimi anlatmamaktan;

Özdemir Asaf.

Malum esneyemeyince kırılıyor.

Seni vermez zaman. Seni sorduğum yalan değil.

En azından bi amaç vardır bir umut.

Ne demişler;

Hepside acı. Bi farkı yok bunu gördüm yaşadım.

Yazmaya dair bi yetenek yok ben de.