Bazen bir hikaye bazen öylesine bir yazı. Buraya yazıp rahatlamak amacım. Kavgadan iyidir. Tartışmadan, kırmaktan, kırılmaktan?

Bu başlığa bir nevi düşüncelerimin çöplüğü gibi bir isim vermek istiyordum. Çünkü kafamdan atılması gereken şeyleri buraya dökecektim. Öyle sataşma falan değil. Ben ne yazarsam yazayım rahatlarım.

Kısa süre sonra hastanenin ruha ağırlık veren havası dağılmış ve bi r türlü geçmek bilmeyen can sıkıcı saatleri tatlı öyküler doldurmuştu. Bir gün, ortadaki hastanın aklına bir fikir geldi. Eğer pencerenin önündeki hastaya birşey olursa oraya kendisi geçecek ve onun öykülerini dinlemektense, dışarıdaki renkli ve canlı yaşa m ı kendi gözleriyle görecekti. Bu düşünce, günlerce kafasında yer etti. Yattığı yerden hep bunu düşünüyor ve çareler araştırıyordu. Sonunda onu da buldu. Pencerenin önündeki hastaya bazen kalp krizleri geliyordu. Adam bu durumda komodinin üzerindeki ilacın a güçlükle uzanıyor ve odada hastabakıcı olmadığından ilacı kendisi alıyordu.

Öğrencilere kitap okuma alışkanlığını ne yapsam kazandıramıyorum.

dost bildiklerim dost dediklerim galiba bana diğer insanlardan daha çok acı veriyor. yanlış dostlar seçmiş olma ihtimalini bile düşünmek istemiyorum. fakat vefa örneği sergilemeyi hiç düşünmüyorlar. ben hep esprili muhabbet ortamlarının aranan kişi oldum sadece. sıkıntılarım olduğu zaman hayırdır neyin var gibi soruları elbet sordular ama yok bi şey dediğimde de hemen inandılar. bilemiyorum belki de benim sözlerime çok güvendikleri içindir ama derinime inmeye çalışan olmadı hiç. ama diyorum bazen iyi ki de inmiyorlar. çünkü derin sular tehlikelidir. içimdekilerin derinliğinden ben bile ürperirim. bir başlığımda söylemiştim: iyi ki eğitimli biriyim yoksa seri katil olarak sayın Türk polisini epeyce meşgul ederdim heralde!:))))

İnsanın ne kadar değerli olduğunu unuttuk biz. Üstün Dökmen der ki: Biz millet olarak ekmeği kutsal sayarız. Yere düşse alır öpüp başımıza koyarız. Onu ayak altında çiğnetmeyiz. Peki ya insan?O kutsal değil mi?Ekmeğe bu hürmeti gösteren biz bir insana ne kadar değer veriyoruz?İnsan değerlidir. Eşref-i mahlukat tır. Peki ona bu sevgisizlik neden?Bu hiçe sayma, görmeme, kulak tıkama neden?

Evet evet bence de devamı gelmeli. Ben de yazmaya çalışıcam da şu an bir hikaye üzerinde çalışıyorum. Sonra bi de teftiş durumları olacak:)). O zamana kadar da birileri yazsa da okusak dimi:)

Kız, işyerine ulaştı. Yerine oturduktan hemen sonra, cep telefonuna bir mesaj geldi. Mesaj, eski sevgilisindendi ve şöyle yazıyordu:

Ben 20 yıllık eğitimciyim.

Bu öğretmenlere ne yapsan yaranamazsın

- Biliyorum, bu konuları daha önce hiç konuşmadık ya da konuşamadık diyeyim. Merak etme ama, ?Neden ayrıldık biz? sorusunu sormayacağım. Sadece sana söylemek istediğim birkaç şey var, onları konuşmak istiyorum.

?Sigarayı bıraktım...?

ortadaki hasta büyük bir gayretle doğrularak, onun ilacını

Bu başlığın açılış mesajında da yazdığı gibi;

Yoksa ben taş kalpli olduğumdan bişiler mi kaçırdım:))

Konuşmanın tıkandığı yerde imdada yetişen klişeler vardır hani. Biriyle sohbet etmek üzere elinize aldığınız bir bardak çay ya da kahveyle bir koltuğa oturduğunuz vakit, ne kadar çeşitli konulardan bahsederseniz edin söz dönüp dolaşıp klişelere gelir. Onlar en bilinen sohbet konularıdır. Bunlardan bazıları:

bencillikten kastım hani ben idi... aşkı idi... kenisi idi...

Hayatta başka hangi şanslara sahibim diye düşünmek isterim bazen. Ama nedense bunu düşünmeyi pek sevmem. Bunun sebebi sanırım elimdekileri yetersiz bulmamdır. Yetinmek istemememdir. Bu yüzden sahip olduklarımı düşünmektense sahip olamadıklarımı düşünüp isyan etmek daha zevkli gelir bana. Kötü olan şeyler tatlıdır. Mesela öfke duyup ona kapılıp gitmek.?Öfke baldan tatlıdır? demiştir atalar. İşte bu sebepten... Arabayla hız yapmak da çok zevklidir. Ve aslında insanları önemsemeyip bencil olmak da zevklidir. Başkalarını düşünüp onlar için üzülmemek, Irak?taki savaşta canını kaybedenleri aklımızdan uzaklaştırmak, açlık içinde kıvranan Afrika?yı ve oradaki iskelete dönmüş bedenleri aklımızdan kovmak?Düşünmekten daha kolaydır kaçmak.

mesela çevremdeki bir sürü ebebeyn çocuğunun kıymet bilmezliğinden, maddiyatçılığından şikayetçi. oysaki tek ve en önemli suçlu kendileri. çünkü her isteği karşılanan bir birey nasıl kıymet bilir. ya da mızmızlandığında sırf keyfi olsun diye bir şeyler alınan bir çocuk nasıl olurda hızlı tüketici olmaz. sadece para ödeme tutkusu için alışveriş yapan bir sürü birey var maalesef çevremizde.

deviriverdi. Şişe yere düşmüş ve paramparça olmuştu. Ertesi sabah, pencerenin önündeki hastayı ölü buldular. Ve onu kaldırdıktan sonra, ortada yatan hastayı cam kenarına geçirdiler. Adam, göreceği manzaranın heyecanıyla dışarıya baktığında, beyninden vurulmuşa döndü. Pencerenin birkaç metre ötesinde, simsiyah bir duvardan başka hiçbir şey yoktu.

Rehberlikçiler sabahtan akşama kadar çay ve sigara içmekten başka bir şey yapmıyor

Genç adam şok olmuştu. Belki, daha ılımlı bir yaklaşım bekliyordu kızdan. Ancak, kesin ve kararlı konuşmuştu kız. Hiçbir umudun kalmadığına, kendini inandırmaya çalışıyordu. Vapur yanaşmıştı iskeleye. Tek bir kelime bile konuşmadan vapurdan indiler. İskelenin sonunda; genç kız, adama sarılarak?Hoşçakal? dedi. Ancak adam, ayrılırken ne sarılmıştı kıza, ne de bir kelime çıkmıştı ağzından. Bir heykel gibi duruyordu kızın karşısında. Kız da, bir tepki gelmeyince; hızla uzaklaşmayı tercih etti. Arkalarına bile bakmadan ayrıldılar.

Burada rahatlamak, dinlenmek istiyorum.

uykum geldi gidim uyuyum arkası sona...:)))

Genç kız; adama bakarak, ?Evet seni dinliyorum, devam et? dedikten sonra adam, konuşmasına kaldığı yerden devam eder:

Hastanenin bir koğuşunda üç kötürüm bulunuyordu. Bunlardan koğuşa ilk gelen pencerenin önüne, ikincisi ortaya, üçüncüsü ise kapı kenarına yatırılmıştı. Ortadaki hasta iyimser bir adam olduğu için neşeli konuşmalarıyla ötekileri de eğlendiriyor ve kederlerini azaltmaya çalışıyordu. Soğuk bir kış gecesi, pencerenin yanındaki hasta öldü. Onu kaldırdıktan sonra ortadaki hastayı pencerenin önüne, kapının yanındakini de ortaya yatırarak, boşalan yere yeni bir hasta getirdiler. Pencere önüne alınan iyimser adam, dışarıda gördüklerini arkadaşlarına anlatmaya başladı.

Artık kimin haklı kimin haksız olduğu çok da umurumda değil.

doğru mu kızın yaptığı?

Ne olacak bu ülkenin hali

yaratılış gayemi unutup dertlerle dolduruyorum yüreğimi. dertler sığmaz olunca isyana kayıyor gönül maalesef.

Eski bayramlar böyle miydi ya

Ben bu tüp şeylerden hoşlanmadığım için yazı yazdığım bir başlığı sildirdim. Bu başlığa katkıda bulunmak isteyenler yazılarıyla bunu yapmalılar. Konu serbest.

Amerikan filmlerin de hep şuna dikkat etmişimdir, belki birçoğunuzun da dikkatini çekmiştir, ya da çekti mi? Bilmiyorum. Bu filmlerde yaşam için gaye hayatta güçlü kalabilmek? Yaşamın sonu olan ölüm tam bir kabustur. Ölüm ve onu işleyen senaryolar korkunçtur. Ölüm hep korkunç gösterilmiştir. Yaşam ne kadar doğal geliyorsa ölümde o kadar doğal olmalıydı. Ama değil. Ölüm meleği elinde keskin tırpanı ile can almaya gelir ve kişinin canını alır. Mezarlıklar korkunçtur. Ağaçlar yüksek, dalları sivri, yaprakları ise zehirlidir adeta. Nem kokar her taraf, kokuşmuştur havası, yarasa, baykuş mesken edinmiştir buraları. Gece ay ile beraber görünmez yaratıklar sözüm ona hayaletler gezinmeye başlar.. sanki yarım kalan işlerini tamamlamak için toprağı eşeleyerek çıkmak isterler. Yaşayan ölülerdir bunlar ve adına?zombi? demişlerdir. Mezarlık bekçisi yaşlı ama hikayesi çok olan biridir. Bol bol içki içer ve sizlere burada duyduğu sesleri, konuşmaları, görüntüleri anlatır. Gölgeleri yoktur bu görüntülerin.. sisten farksızdır, yaşam denilen hayatın. Büyük bir çanın çalmasıyla beraber uçuşan yarasalar önce sakin duruşlu baykuşu sonrada bekçiyi tedirgin eder. Zira yaşam gece 12:00?dan sonra değişmektedir. Önce bir çığlık duyarsınız?annesini arayan bir kız çocuğu, elinde küçük ayıcığı pijamalı haliyle mezarının başında ağlamaktadır. Yada intihar etmiş bir adamın parçalanmış başı ile konuştuğunu görürsünüz. Böyledir onların gözüyle ölüm gerçeği. Dolayısıyla bu dünyada tek gaye, ye, iç, eğlen gönlünce, nasılsa bir günah çıkarma zamanı kiliseye gelinir ve kilometre sıfırlanır.

Ben bu konuyla ilgili bir sürü kitap okudum.

?... kendi kendime söz vermiştim. Bugün duyduklarım; beni hayal kırıklğına uğrattı ve ben kararımı verdim:?

Bir gece, pencere önündeki hastaya yine bir kriz geldiğinde,

Eleştiri ve kavgalarınızı bu konuya bulaştırmayınız. Bu konuda kendimi de uyardım merak etmeyin.

gibi sözcükler yazmak için değil,

Düşünceme göre biz millet olarak haksız çıkma ve bunu hazmetme alıştırmaları yapmalıyız. Evet, görüşümüzü savunabildiğimiz yere kadar savunmalı ama karşımızdaki bunu çürüttüğünde de saygıyla onun haklılığını kabul etmeliyiz. Bu da öfkesini kontrol edebilmek gibi bir tür pehlivanlıktır kanımca. Zordur. Hele de uzun bir tartışmanın sonunda?Evet yahu sen doğru diyorsun.? cümlesini kurabilmek onurumuzu zedelememeli. Çünkü maksat kişi olarak haklı çıkmak değil, üzerinde tartışılan konuyu çözüme kavuşturmak olmalı. Kısır tartışmalar hiçbir amaca hizmet etmediği gibi çok değerli zamanımızı da alıp götürür.

- Biliyor musun? Ayrıldıktan sonra, seni sigaraya benzetmeye başladım.

Hafif sisli bir havada ve güneşin apartmanların arasından yeni yeni güne merhaba dediği bir saatte, vapura doğru ilerleyen genç adam; jeton gişesinde, yaklaşık iki ay önce ayrıldığı kız arkadaşını görür ve titrek bir?merhaba? ile konuşmaya başlar. Bu konuşmalar vapurda da devam eder. Adamın; ?Hava o kadar da soğuk değil, dışarıda oturalım mı? sorusuna, kızın?Olur? cevabı vermesiyle birlikte vapurun en üst katına doğru yol alırlar. Birkaç dakika havadan sudan muhabbetlerle geçtikten sonra, adam kıza bir sigara uzatır ve kendisine de bir tane alır. Daha sonra, genç adam birden lafa girer:

?Çok güzel olmuş.

?Hep bu karşılaşmayı ve sana sigara hikayesini anlatacağım günü beklemiştim. Ve o gün, gözlerimin içine bakıp; söyleyeceklerine göre, hayatıma bir yön çizecegime...?

Okudum.

kız doğru mu yapmış oluyor...:))

sevgisizlik ve bencillik sonumuz olacak malesef. imece vardı benim çocukluğumda. çocukluğumda demek te üzüyor beni çünkü önceden 70-80 yıl öncesine özlem duyulurken şimdi 20-25 yıl öncesine özlem duyuyoruz. çok hızlı tüketiyoruz çünkü. neyse o günlerde bir tas çorbayı tüm mahalle paylaşırdık çoğu zaman. bayramlarda, yaz ve kış hazırlıklarında hep birlikte çalışırdık. birbirimize gitmek için önceden haber vermezdik. kapılarımızın kilidide yoktu. en azından gündüzleri. bir gün ses alamazsak hemen başlardık sormaya birbirimize. şimdi ise birbirimizden kaçmak için çabalıyoruz. bir günaydını çok görüyoruz. birisi selam verse acaba ne istiyor diye sorar olduk. tüm ilişkilerimiz çıkar üzerine. kim güçlüyse, kim mevki sahibiyse o en sevilen. insan olmanın hiç bir değeri yok maalesef...:((

hepimize kolay gelsin..

fedakar olmak... sihirli cümle buuu... bencilliğin de galip geleceği zamanlar olmalı...:)bence

Başka yerlerde seviyeli tartışmalara gireriz inşallah.

Neyse bunların sonu gelmez. Sohbetlerimizde bu konulara ne kadar yer verdiğimiz bu başlıkları okuduğumuzda konuların tanıdık gelmesi ve hatta bazılarının bizlere artık baygınlık vermesinden anlaşılabilir. Elbette bunların birçoğu mühim meselelerdir. Özellikle kitap okuma meselesi. Ama şimdiye kadarki tartışmalardan sonra kitap okuma oranının bu tartışmalara bağlı olarak değişip değişmediğine de bir bakmak lazım. Tabii ki sorunlar tartışılır ama yapıcı bir sonuca ulaşmak daha önemli.

haksızda sayılmayız aslında. bir tarafta ülkeyi soyup soyguna çevirenler dışarad gezerken baklava çalanı cezaevine atıyoruz. tecavüze uğrayanını korumamız gerekirken suçu ona yıkıp ölümle cezalandırıyoruz ya da tecavüz edenle evlendiriyoruz hayatı zehir olsun diye. böyle bir düzen de hepimiz suçluyuz aslında.

Öğretmenler yattığı yerden maaş alıyor,4 ay yatıyorsunuz.

yaşamak zorunda olduğumu hissetmek, zorluyor beni çoğu zaman.

yüklediğimiz anlamlar farklı oldu sanırım...:))

çünki sayısallaştık ev-araba -yatırım peşinde koşar olduk... eskiden babalarımızın yaptıklarını birlikteliklerini dayanışmalarını hep dinledik halende dinlemekteyiz... cebinde beşkuruşu olmadan her türlü eşyalarını düğününü dayanışma ile yaptıklarına hepiniz şahitsinizdir... şimdi kardeş kardeşe düşümüş.. bir kardeş sıkıntısını anlatsa, diğeride hemen borçlarından bahseder olmuş... aman benden borç istemesin felan diye...

maddiyatçı bir toplum olduk... dört kişilik yemek yapılmış bir eve ani baskınla beş altı kişinin gelip o sofradan herkesin doyabileceğini unuttuk... bereketli günler bereketsizliğe bıraktı yerlerini...

Bu kadınları/erkekleri anlamak mümkün değil

Ben yaptığım uygulamalarda çok başarılı oldum.

aslınd aayzacak anlatacak çok şey var da dilimde nedense şu klavyeye oturunca aklımdakiler birden pırrrrrrr uçuveriyor. ama yazacağım yine de ordan atlaya burdan zıplaya nasılsa cümlenin sonunu getiririm sanırım...:))

feda etmedi mi aşkını arkadaşına...

- Mesela bir tane sigara yakıyorum ve kül tablasına koyup izlemeye başlıyorum. Kül tablasına dökülen külleri gördükçe; anılarımız aklıma, her biri kül olup acılarıma dönüşüyor sonra. Arada bir elime alıyorum sigarayı ve içime çekiyorum seni. Kendimi zehirlemek için; daha çok, daha çok çekiyorum. Bazen de anıları döküyorum kül tablasına. ?Sen zehiri? hoşuma gidiyor, içimi acıtıyor, vazgeçemiyorum; içime çekmeye devam ediyorum. Ağzımdan çıkan her dumanda, ayrılırken bana bıraktığın; son bakışının silueti beliriyor. Her sigaranın oldugu gibi, senin de sonun yaklaşıyor. Ve ben yavaş hareketlerle; ne zaman seni söndürmek için, elimi götürsem kül tablasına, aptalca bir umutla?Nolur yapma!!? diyeceğin zamanı bekliyorum. Ama hiçbir zaman duyamıyorum sesini. ?Ve işte bitirdim seni? diyorum. Hayır hayır kendimi kandırıyorum galiba, ?Seni böyle bitiremem? diyorum sonra. Ama bakıyorum kül tablasına; evet! Sen oradasın, evet! Anılar orada. Ancak, elimde hala kokun var. Yıkasam da, hiç çıkmayacak bir koku. Anlıyorum ki; bu sigarada, senin çok az bir kısmını bitirmişim. Senden bağımsız bir sen, hep içimde yaşıyormuş. Ve anlıyorum ki, sadece sönüyorsun. Seni ateşleyecek bir?Ben? bekliyorsun sabırla. O?Ben?, çok da bekletmiyor seni. Bir daha yanmaya başlıyrsun. Aniıar, acılar yine bitiyorsun. Yeniden yanıyor ve bitiyorsun. Bu hep böyle devam ediyor; sonunda alışkanlık oluyorsun.

Ne varsa eskilerde var

ayrılığın nedeni kız arkadaşından kaynaklanmıyor mu ki... nasıl yani!!

Müdür antidemokratik uygulamalar yapıyor

serbest kürsü gibi kullanacağız anlaşılan bu başlığı. çok iyi düşünmüşsün valla süper.

Kadın kısmı ofsayttan ne anlar

Hayata Hep Güzel Bakmak

- Evet...

Birden durdu, damlalar aniden kesilmişti, belki hasbıhal etmeye geldiğim bu sukunetin duası ile durdu. Islanmıştım iyicene yağmurdanmı yoksa yaşananlardanmı bilemiyordum. Ayrılmalıydınm buradaki kalma sürem dolmuştu. Ha git diyenmi vardı, yada bugünlük beni ziyaret ettiğin yeter diyenmi. İçerden gelmiyordu böyle bir ses, zaten gelseydi bana ilk diyeceği şey "ıslanıyorsun bak hasta olacaksın" olurdu herhalde. Bu ziyaret için ıslanmışım, üşümüşüm ne önemi vardı?

Ama mühim olan bir şey var. Yazıların altına yorum yazılmamalı. Herkes belli konuda içini boşaltmak için kendisine yazma terapisi uygulamak isterse bu başlığı kullanabilir. Peki ne tür yorumlar yazılmamalı?Şu şekilde:

... Kendisinin çok acı çekeceğini bile bile, arkadaşını kaybetmemek için, böyle bir yalanlar zincirine başvurmuştu...

Devamı gelse de okusak.:))

Çoğu tartışmalarda şunu görüyorum:İnsanlar tartışılan konuyla ilgili tatmin edici bir sonuca ulaşmak yerine karşılarındakilere kendi doğrularını kabul ettirme peşinde oluyorlar. Aslında arzulanan sonuç konunun çözümü değil. Bir tarafın haklı çıkma çabasının başarıyla sonuçlanması. Ve genelde bu tür tartışmalar hiçbir sonuca ulaşmadan kavgayla sona eriyor. İşte yukarıda yer verilen konuların klişeleşmesinde de bunun çok büyük rolü var bence. Çözüme ulaşamayan müzmin yaralar haline geliyor bu sorunlar zamanla. Çünkü yapıcı tartışma ortamlarında, iyi niyetle çözüm üretme çabasına girişilemiyor. Hemen araya?ben? duygusu giriyor.

Provokasyonlara dikkat etmek gerek.

Bence hayır.

Burada pek insanlarla ve hayatla iç içe değilim. Çünkü daha önce de belirtmişimdir belki burası bir yerleşim alanı değil. Dışarı baktığınızda ıssız ormanı ve yüksek dağları görüyorsunuz. Kol kola verip etrafı çevrelemişler. Kar yağışının ardından ormanın örtündüğü o beyaz örtünün ne muhteşem manzaralar oluşturduğunu görme şansına sahibim.

Dostlar ve dost olmayanlar;

Bir hafta sonu?Sessiz sakin hafta sonlarından tek farkı dışarıda bir şeylerin hıncını almak istiyormuşçasına ortalığı birbirine katan tipi.. Penceremden baktığımda Ilgaz Dağı?nın karlı zirvesini göremiyorum. Çünkü kar yağışı sanki bir toz bulutu gibi görüş mesafesini oldukça azaltmış durumda. Oysa her zaman ona baktığımda haşmetli ve yalnız duruşundan etkilenirdim, içimde garip duygular uyanırdı.

Ya ben şunu demek istedim. Arkadaşım mutsuz olmasın diye sevgilisini bırakmamış mı bu hatun?Bırakmış. Bu bir fedakarlık değildir diyorum. Hani buna ben başka bişi derdim ama onu buraya yazamıyorum şimdi:)

bugün bi hırsızlık olayına şahit olduk. marketi soymaya çalışan bir delikanlı son anda farkedildi. cebien koyduğu bir kaç yenilebilir ürün. evet yaptığı suçtu ama neden yaptığı daha önemli aslında. neden bunu yapmak zorunda kaldığının yanıtını bulmak önemli aslında. neyse işin kötü tarafı ise cezasını market müdürü ve açlışanlarının verme girişimiydi. yani linç ettiler hem de öldüresiye kadar. sonra olan da traji komik hem hırsız hem de linç edenler içeri konuldu. çünkü hırsız şikayette bulunmuş. evet şimdi kim suçlu kim değil. bu cezayı hakeden biri var elbette ama cezayı verenlerden m. adalet düzenini kendimiz koymaya başladık ki bu da artık yargıya olan güvensizliğimizin açık göstergesi.

örneğin

Ayaklarım geriye zor gidiyordu, bu sessiz ayrılış içerimi yaksada hayat denilen karmaşaya dönmem gerekliydi. Gene gelirim, gene hasbıhal ederiz... Yaşamımdan ayrılan güzel insan sen huzur içinde yat, ve diğer hayat hikayeleri olan, buradaki hasbıhalımızı dinleyen sukunetler, başlarınızdaki hece taşlarında yazan kısa notlardan daha fazlasını yaşadınız sizlerde huzur içinde yatın.

Öğretmenler zor şartlarda çalışıyor ama karşılığını alamıyor.

sonuca bakalım peki...

bir gün bende öğrenecekmiyim dünya fanidir deyip, boşvermeyi dertleri.

Kimse okumasa da mühim değil.

Genç kız, bu mesajdan hiçbir anlam çıkaramamıştı. Bu mesajı düşünürken; bir mesaj daha geldi:

İslam tasavvufuna vahdet-i Vücut felsefesine bakıldığında Hallacı Mansur?Enel Hakk! ? dediğinde o dönemde anlaşılmadı için öldürülmeye çalışılmış, fakat her asmalarından sonra yeniden dirilmiş ve?biz bir ölür bin diriliriz? diyerek ikinci mesajını da verdikten sonra kaybolmuştur. Vahdet-i Vücut felsefesi kainatı belli bir gaye için yaratan rab ile bütün olma, rabbe olan aşk ile yanıp yok olmadır. Abbasi yöneticileri Hallac'ın sözlerinin devletin güvenliğini tehdit ettiğini düşündüklerinden uzun bir mahkemeden ve onbir yıl Bağdat'da bir hapishanede tutulduktan sonra halkın gözü önünde işkence edilip öldürüldü. Bazı kayıtlar elleri ve ayaklarının kesildiğinden söz ederler. Yine bazı kaynaklarda Hallac'ın işkence sırasında bile sükunetini bozmadığı ve kendisine işkence yapanlar için af dilediği yazılıdır. İnfazı 26 Mart 922'de gerçekleştirilmiştir. Rabbi ile kaynaşmış onun nuruna yanmış gönül dostunun hal-i vaziyetini görüyorsunuz. Allah dostları asla insanlara zarar vermezler, kendileri böyle zarar görse bile. Zira onlar için bedenin önemi yoktur. Gerçek hayatı gördüklerinden, Allah ile temaşa zevkine vardıklarından beden onlar için canı taşın bir binekten başka bir şey değildir.

Ben hep haklıyım.

- Açıkçası bu söylediklerin, hiç beklemediğim şeylerdi. Benim, bu açıklamalarına bir yorum yapmamı bekleme. Çünkü bunlar senin kendi düşüncelerin. Her biten ilişkiden sonra, yaşanabilecek duygulardan bu anlattıkların. Şunu söyleyebilirim ama yaşadığımız ilişkide, elimden gelen fedakarlığı gösterdiğime inanıyorum. Seni hiçbir zaman suçlu görmedim, her şey benden kaynaklıyordu. Sonuç olarak, bir şekilde bu ilişki yürümedi ve bitti. Bu kadar basit.

Bu TV?ler de iyice azıttı.

- Bu kadar mı yani?

Mesleki klişeler

Bu, fedakarlık mı ya da tersi durumda kız bencillik mi yapmış olacaktı?

Bizim dinimizde ölüm gerçek hayata açılan bir kapıdır. Mevlana ölüm için?benim düğün gecem? demiştir. Yine sofilik de ölüm için dalga geçilir?biz yaşarken zaten öldük!.. ölüm dediğin nedir ki? Bir can verme ise oda zaten emanetti..? gibi felsefe içerir. Ölüm çirkin değildir, ölüm anne rahminden dünyaya gelen bir bebeğin yeni hayatına adım atması gibi bir şeydir. Şuan ki yaşam sanaldır sofi için, gelip geçicidir. Her şeyin bu yaşam içinde bir başı birde sonu vardır. Oysa ölümden sonra gerçek hayat ve görülmemiş yurtlar vardır. Bu yurtta ölüm yoktur, hayat ebedidir.

bazen öylesine bir yazı demişsin anna öğretmenim aşlığı açarken... bu seferlik alıntı bişey...:))bazıları bilebilir tabii...

Kimbilir içerde sessizce uzanmış yatanlar ;ne hayatlar yaşamışlardı... sükünet verirdi bana kabarmış topraklar, sağlı sollu çam ağaçları ile çevrili dar bir yolda ilerlerken rüzgarın çam yaprakları ile oynaşması ve çam kokularını burnuma getirmesi bana haz veriyor, burada bulunan yüzlerce binlerce yaşam hikayesi olanların hayatlarını merak ediyordum. Nekadar sessizdiler, hayat çoktan kaçmış sanki buraya yaşam örtüsü olmuştu. Örtüyü kaldırabilsek seyredecektik yaşamlarına dair tüm hatıraları... Şimdilik bende en az onlar kadar suskundum. Suskun olmalıydım, zira bu sukuneti bozmak hiçte hoş olmazdı. Ağır adımlarla toprak yolu geçiyordum, ayak izlerim geride iz bırakıyordu, tıpkı buradaki sessiz bekleyişe gebe olmuşlar gibi. Her biri kümbet kümbet iz bırakmışlardı. Kendileri ile ilgili başlarında bulunan taşa yazılmış notları, herbir sakin için farklı isimlerdeydi. Az bir çaba ile bulmuştum aradığım kişiyi, selam verdim içinden aldı, aramızdaki sınır hayat ile ölüm çizgisi kadar netti. Saygımdan dolayı diz çökmüş, kalkmaya takati olmayan sukunete tekrar selam vermiştim... o yine içinden aldı selamı. Gözlerimi kapamıştım bu kişi ile olan munasebetlerim seyerttiriliyordu sanki, seyircisi olmak güzeldi, ne hatiralarımız olmuştu... yaşamdan geriye kalan zaten bu tatlı hatıralar değilmiydi. Hatıralarımı ve munasebetimiz onunla benim aramda tabi... daha fazlasını anlatmayacağım. Dünyanın en tatlı insanıydı.. Ayağa kalktım etrafı hep sessiz geminin yolcuları ile doluydu, ağır ağır kalkan bir gemi... limanda olan bizlerdik ve bir mendil bile sallayamıyorduk. Derken bir kaç damla gökten yanağıma gözümden önce inivermişti. Damlalar dahada artmaya başlamıştı, ne önemi vardı ki.. rahmet yağıyordu sağnak sağnak, yerden gelen toprağın kokusu ta ötelere götürüyordu beni. Gözümdeki yaş ise inadı tutmuş kirpiğimde adeta taş olmuştu. Ey gözüm kıskandınmı gökyüzünü benden önce yanağımı ıslattı diye. Boşver bugünlük böyle olsun, bak sen bukadar sağnak yağamazdın, yağamazdı yağsada duramazdı, göz yaşı durmaz harından, hemen buhar olur uçar... göz yaşı gam taşımada, ateşini ciğerinden almada, ağlatanı yakar ağlayanın gözünü kör ederdi. Oysa sen yağmur bunları nereden bileceksin... yağ bakalım seninde vazifen ayrı, sen yakmaya deyil yeşertmeye geliyorsun, sen solmaya değil açmaya geliyorsun... bereketinle geliyorsun.. ama nekadar yağarsan yağ kabaran kübetleri diriltemezsin. İyicene yaşam adına ne yaşanmışsa, hatıralara gark olup ıslanmıştım.

yazıların devamı bekliyoruz diyenlere katılmamak mümkün değil...:)

sadece okudum,

sen olsaydın yapar mıydın...

yaşam büyük bir muamma. ha çözdük ha çözeceğiz derken ömür bitiyor. insanları anlamaya çalışmayı çoktan bıraktım da dostlarımın bazı tavırları yine de beni düşündürüyor.

ben de yazayım isterdim ama neerrrdeeee demek için yazıyorum.

Özellikle bizim mesleğin klişelerinden bazıları:

Hey Anna! Yaşam devam ediyor ama yazılar durmuş..:)

Sizleri kıskanmamak elde değildi, artık size üşeme yoktu, dünya telaşı çoktan un ufak olmuştu, sahip olduğunuz sükuneti kıskanmamak elde değildi? İkide bir söyleyip durduğum cümleye bakaraktan, bu kıskançlığın altında intihar mı yatıyor? Demeyesiniz?beklide birçoğu için böyle bir kıskançlık olur mu?, adam deli her hal diye de düşünebilinir. Laf olsun diye söylenmiş bir cümle değildi, özenle seçtim zira. Beni kuşatan şey artık onları kuşatmıyordu, onları kuşatan şeyde beni kuşatmıyordu. Dertleri sıkıntıları bitmiş de, ben hala yaşadığım sürece bu dünya telaşı ve sıkıntılarına gark olmaya devam edişimin de kıskançlığı değildi. İnanan insan için ölüm yeniden dirilişti, onlar şimdi yeniden dirilmeye benden önce başlayacaklardı. Gerçi buna hazırlıklı mıyız? Oda tartışılır tabi. Nasıl yaşarsan öyle ölmektesin, nasıl ölürsen öyle dirilecek... Nasıl dirildiysen de öyle hasrolunacaksın.

saygılar...))

Eğer bırakmasaydı da devam etseydi aşkları kız bencillik yapmış olmazdı. Çünkü adam da onu seviyo. Niye bıraksın ki o zaman?

Yol kenarındaki parkı, dev çınar ağaçlarını, cıvıldaşan kuşları, işlerine koşan insanları, neşeli çocukları ve karşı dağlardaki çiçek dolu tarlaları uzun uzun anlatarak, çaresiz durumdaki arkadaşlarını rahatlatıyordu. Adam, kısa bir süre sonra, gelip geçenlere isimler takmaya başladı. Öteki hastalar, artık sabah işe gidenlerin, seyyar satıcıların ve akşam vakti yorun argın eve dönenlerin öykülerini dinleye dinleye, onları gözleri önünde canlandırabiliyorlardı.

güzel değerleri, güzel erdemleri davranışları taşıyan insanlar azalmakta günden güne... bencillikler ve tekbaşınalıklar olduğu sürece bu durumun dahada kötü bir grafik çizeceği aşikar... aşılması gerekenler belli...

Hayat çok zor, ekmek aslanın dolaşım sistemine geçti bile

Genç kız anlatılanları dinlerken tarif edilmeyecek bir duygu yoğunluğu içindeydi. Bir yandan, birisinin bu kadar acı çekmesine üzüntü duyarken; diğer yandan da, kendisinin hala unutulmamış olmasından, haz alıyordu. Aslında kendisi de unutamamıştı genç adamı. Kendi isteğiyle ayrılmıştı ama; sevmediği ya da artık bir şeyler hissetmediği için değil, en yakın kız arkadaşının da, o insana karşı bir takım duygular beslediği için gerçekleşmişti bu ayrılık. Bunu; ne erkek arkadaşı, ne de en yakın arkadaşı biliyordu. Erkek arkadaşına, ?Bu ilişkide bir şeyler eksik, ben daha fazla sürdüremeyeceğim, ayrılmalıyız.? diye bir mesaj atarken; kıza, ?İlgisiz bir sevgili olmaya başlamıştı günler geçtikçe; çok bunalmıştım. Ve bir gün onu, başka biriyle sarmaş dolaş gördüm. Bu yüzden ayrıldım.? demişti. Böylece, hem erkek arkadaşından, kendine göre, makul bir sebeple ayrılmış; hem de arkadaşına, erkek arkadaşını kötüleyerek, ondan soğumasını sağlamıştı. Kendisinin çok acı çekeceğini bile bile, arkadaşını kaybetmemek için, böyle bir yalanlar zincirine başvurmuştu. Artık hayatını, bu yalanlara göre düzenlemeliydi. Bu yüzden; bu karşılaşmalarında duygularını bir tarafa bırakıp, mantığı ile karar vermek zorundaydı. Geri dönüşü yoktu ve kız da bunun farkındaydı. Bütün ayrıntıları, olası bir karşılaşma için düşünmüştü daha önceden. Adamın anlattıklarını dikkatlice dinliyor ve sözünü bitirmesini bekliyordu. Ve adamla göz göze gelip, ?Bitti, bu kadardı!? dermişçesine bakmasından sonra, kız konuşmaya başladı:

Kız, hiç tahmin etmediği, alakasız bir konuyla lafa girmesinin verdiği şaşkınlıkla, ?Ne? Nasıl yani? der. Adam, önce kıza uzattığı sigarayı ve sonra kendi sigarasını, çantasından çıkardığı çakmak ile yaktıktan sonra:

Ben falanca ülkedeki uygulamaları araştırdım.

Her gün haberleri takip ediyorum. Değişik görüşteki köşe yazarlarının yazılarını okuyorum. Ne kadar da uzaklar birbirlerinden. Ne kadar sivri söylemler var. Ve ne acı haberler boy gösteriyor manşetlerde. Bütün bunların sebebi de fazla düşünmemek olabilir mi? Ülkenin geleceğini, insanların düşebileceği sıkıntılı halleri?Bencilce haykırışlarla dolu gazete sayfaları. Herkes kendi haklılığını kanıtlamak pahasına olmayacak işlere girişiyor. Tehditler, meydan okumalar?Onlar da her şeye rağmen haklı çıkmanın zevkini tatmaya çalışıyorlar.

Her şeyin başı eğitim ama öğretmenlere değer verilmiyor ki?

Beğendim.