Kurşun geçmez şartlanmış beyinlere söz geçiremiyorum.

-Gülüm nereye gitti?

Susarız?

"Budur cihanda benim en beğendiğim meslek. Sözüm odun gibi olsun, hakikat olsun tek"

Konuşmak maddi varlığımıza işaret buyurur lakin susmak her halimizle daha çok kendimizde olduğumuzu bulunduğumuz durumun farkındalığını hatta daha ilerisi hiç olmadığımız kadar varlığımıza delildir...

Sokağımın gece yarısı suskunluğa terk edildiği gibi,

söz gümüşse sükut altındır, demiş atalarımız. günümüz insanlarında çok rasladığımız şey yerli yersiz konuşmak, bilsekte konuşuyoruz bilmesekte. malesef buna sebeb yine biziz çok konuşanı övüyoruz övmesekte gıpta ediyoruz. kadınlar ençok saçma salak olsada konuşan vırvalayan erkeklerden hoşlanıyor mesela. efendi, yerinde ağır davranan, yerinde konuşan, saygılı insanlar pek prim yapmıyor işin acı tarafıda bu.

Boğazıma dizilmiş sözcükleri söylemeden, haykıramadan, içime atarak?

İçime atıp susuyorum.

Mehmet Akif Ersoy

"Susmalarda bile yalvarmalar, haykırışlar vardır"

Ne keyifle okuduğum şiirler ezberimde, ne de bağıra çağıra söylediğim şarkıların sözleri. Dalgın gözlerle yürüdüğüm caddelerde kayboluyorum.

Anlamsız konuşmalardan kendime sığınıyorum

Gözyaşlarımı tutamamaktan

Sükut-u Eylem / HiÇ

Yıllardır biriktirdiğim hiç kullanılmamış kelimelerimi

Konuşursam;

Tefekküre duran derviş gibi narin;

-Hata yaptın bülbül kardeş. Gül kırmızısını senin ötüşünden alıyordu. Sen gidince ne kırmızı kaldı ne de gül. Şimdi nerede kırmızı bir lale görürsen bil ki bir gül daha ölmüştür, dedi...

Korkup kaçtı,

Hep sussaydonoz, hep sussaydınız da yeter ki gitmseydiniz.

Konuşmalara küstüm! Gemilerim artık kendime yol alıyor.

Susmak olmaz niyetimiz bazen ama susturuluruz!.. Olsun dersin Kelime-i Şahadet'ten sonra gelecekse ecel olsun olsun olsun...

Dile getirilmeyen bir öfkedir bazen suskunluğumuz? Öylesine yaralanmışızdır ki yaralamak isteriz, yüreğini acıtmak ve kanatmak?Ve biliriz ki hiçbir söz acıtamaz, yaralayamaz ve kanatamaz kimseyi bir suskunluk kadar?Ve susmak en acımasız, öldürücü silahtır bazen?

Haksız olduğunu kabullendi diyecekler?

Ve yine bir bilseler söz tükenmişse en güzel cevabın susmak olduğunu?

Her zaman her yerde her istenileni anlatamıyorum.

-Ama ben kıskandırmak istemiştim sadece, dedi.

Tarif edemediğim acıları,

-Az önce öldü! dedi orkide.

Geri alınmayacak kelimeler adına; ağzımın sürgüsünü çektim!

Kimse anlayamadı, neden? Birden kıpkırmızı oldu lale. Bülbül iyice coştu. Saatlerce öttü. Sesi kesildi. Artık ötecek hali kalmamıştı. Döndü. Lakin gül yoktu ortalıkta. Telaşlandı. Gözyaşları içindeki orkideye sordu:

Bende yüreğimi suskunluğun kucağına bırakıyorum

Duygularım susuşlarımda saklı kalacak.

Sayfalarca susuyorum.

Yüreğimin en ücra köşelerine inen zehirli oklardan

Alan olmazsa kalbimin morgunda biriktireceğim. ..

Yeter ki gitmeseydiniz..

Belki de her Suskunluğun arka planında ciltler dolusu anlamlar vardır.

susuyorum, takatim kalmadı, susuyorum zira bağıranlara kusuyorum, içim bulanmış işitmeleri, hani sansürsüz olanlarına, kahpece olanları ise cabadan, onlar korkakların yetiştirmeleri arkadan... hep arkadan konuşurlar seni susuyor görürler, onların ahmaklığı zira cesaretleri yoktur karşına çıkacak... keşke susmaya sunsaydılar da adam sunsaydık bizde!

susmak! mudafa etmektir haykırışın amorti vurgununa... peh! kimin umurunda bağırman, çağırman, bak duyuyor tüm kulaklar sansürsüz lafları, olabildiğince açık!

Bir tutam varlığınız, bir yudum gülümsemeniz bile yetiyordu...

Ötesi yok...

Sonsuz bir inatla sarıldığım radyodan gelen o harika melodilerin de tadı yok? Peki ya o yağmurda iliklerime kadar ıslanmalarımı kim çaldı benden? Bilmiyorum!

Kelimelerimin dinlenmeye en çok muhtaç olduğu anlarda,

İntikam alırcasına lalenin başucunda ötmeye başladı. Gül duysun kıskansın diye sesini iyice yükseltti bülbül, karanfil, papatya, menekşe, kardelen... Çiçek adına ne varsa hepsi lalenin başına toplandı. Kıskandılar laleyi.

Kalbime bir kurşun sıkacak gönüllü katilimi arıyorum ya da yüreğime su serpecek elin sahibini... Toprağa ateşi düşürecek, denizi yakamozlarla süsleyecek sesin sahibini? Artık basit şeyler bekliyorum yaşamdan. Örneğin, kimselerin bilmediği sırlarım olmalı ölürken... Kimselerin gitmediği sokaklarım olmalı... İçimi

Sustuğum zaman zanlı muamelesi görüyorum.

Öyle anlamsızki yaşadığım hayat. Her şey az sonra gerçekleşecekmiş gibi duruyor, elimi uzatıyorum tutmak için, kayboluyor. Benim dışımda kopuyor bütün kıyametler ve ben kendime uyan bir kıyamet beğenmiyorum?

Beni anlayacak bana derman olacak birini aradığımda,

Kim bilir!

Bazıları varlığını bağırıp çağırarak konuşup haykırarak belli eder. Bazıları ise susarak...

Ve bir gün Söylenmemiş cümlelerimi zulama koyup gideceğim bu şehirden

Susacağım!

Musalla taşındaki cesedin suskunluğu kadar suskunum!

Sessiz bir onaydır susuşumuz?Biraz utangaçlık belki ama içten bir katılıştır söylenenlere?

Ben sustukça suskunluğumun üstüne düşman gibi sözcükler yağsa da

Kırmaktan, kırılmaktan

Sahi, her susan haksız mıdır?

"Ve sukut...

Susuyorum artık... Sustukça susuyorum. Sustukça, üzerime gelen insanlardan kurtarmak için ruhumu, suskunluğuma sarılıyorum. Ama yine de saplanıyor yüreğime bazı kelimeler. Bazıları da acıtıyor üstelik?

Desinler? Dudağım mühürlü!

Dillere kilit vurulabilir ama yüreklere ve beyinlere kilit vurulamaz..

Hayal kırıklıklarımı susuşlarımla örtüyorum.

kanatan özlemlerle yaşlanıp, sonra da sessizce gitmeliyim bu dünyadan.

Kelimeleri yan yana getirememekten

İnsanın gideceği bütün yollar, kendinden geçer...

susmak! bazen bağıra bağıra susacaksın, yada bağırırken susturulacak sın. hangisi?en iyisi susalım ve sözler sansürlü çıksın...

Susuyorum

Suçunu kabul etti,

Sessiz bir bekleyiş olur susmak?Ya kendimizin yada karşımızdakinin ortak değerleri yeniden gözden geçirmesine tanınmış bir fırsattır sessizliğimiz?Yada birinin bizi fark etmesi, doğru algılayabilmesi için tanınmış bir süre? Susan için endişe ve olasılık hesapları arasındaki gel git lerle biraz da huzursuz bir bekleyiştir susmak?

"İçiniz kor gibi yanarken susmak, acıların en beteridir"

Şuan boğazımda düğümlenen kelimeleri çarmıha germekle meşgulüm

Suskunluğun misafiri olmaktan haz alıyor yüreğim!

Susmak ve onaylamaktan başladık devam edelim nasıl olsa konuşmaya bol bol zaman ayırmıyor muyuz.

Konuşulanlar öyle abes ve mantık dışıdır ki sadece hayretle dinler ve sessiz bir tepkiyle belli ederiz duruşumuzu?

Gözyaşlarını usulca sildi orkide ve belki de en bilge duruşuyla:

Konuştuğum zaman mahkum,

Sessiz geceler benim için sığınılan bir liman sanki. Kendimi bulup bulup kaybettiğim karanlıkta, şöyle bir uğradığım kelime hazinem de bir anlam ifade etmiyor. Düşünüyorum da bu güne kadar hep; gibi yazmışım, gibi okumuşum, gibi söylemişim ve en önemlisi; gibi sevmişim...

Elbette hiçbir şey, ben ol deyince olmaz. Bunu biliyorum ama zaman da geçiyor hızla. Tükenmez sandığım bütün sözler bitiyor ve ben de yavaş yavaş tükeniyorum... Onca yıldan sonra; hayata dair ne kaldı ki elimde? Kocaman bir hiç! Öyleyse neden bunca çaba, neye bunca isyan?

Bin pişman bülbül.

Konuşulan konuyu boş, basit ve anlamsız buluyoruzdur, konuşmayı da gereksiz ve anlamsız buluruz?

Yaralı kelimeler sunmaktan korkuyorum.

Sızı ince! Yara derin..."dediklerinden olmalı 'ya susuyorsam'.

Bir yerlere varmak için, önce kendine uğramalı insan!

-Saatlerce ötüyorum başucunda senden hiçbir ses gelmiyor; ben yapacağımı bilirim! dedi.

Sustum...

Merhem tutmaz öyle yaralarım var ki! Konuşamıyorum?

susmak! bazen sonsuza kadar,

"Bırak beni haykırayım, susarsam sen matem et/ Unutma ki şairleri haykırmayan bir millet/ Sevenleri toprak olmuş öksüz bir çocuk gibidir."

Böyle mi olmalı?

İşte yine susuyorum; siyah bir geceye dönüyor her anım ve okuduğum her şiir kanatıyor yaralarımı. İçimdeki çocuk ölüyor... Yalancı gülümseyişlerle beni ciddiyete çağıran insanları da önemsemiyorum. Elimden kayıp gidenlerden korkmadığımı bilmiyor ki hiç biri?

Ne yapacaksın, kime gideceksin?

susmak kendine uğramaktır...

Devren satılığa çıkarıyorum. İlan verdim!

Kime, neyi, nasıl ispatlayacaksın! o halde suskunluğun elini tutuyorum.

Bir bilseler susan birinin gözlerinde çuvallar dolusu kelime olduğunu,

Canım çok yandı!

Garcia Lorca

Gidenlerin ardından,

Varsın kaçtı desinler?

Ya susacaksın ya ceza alacaksın..

O çok konuşanlar kaçıyor.

Bülbül güle küstü...

İnsanlar arasında iletişimin en etkili yoludur yerli yerince konuşmak ve susmak. Herkes konuşuyor ağzı olan-olmayan, bilgili-bilgisiz, gerekli-gereksiz, susan az. Neden? Susunca hiçbirşey anlatamıyor muyuz? Dinlemek, saygı duymak, hoşgörü göstermek, sessiz kalmak saflığın göstergesi de konuşmak alimliğin mi? Yok böyle birşey. Hiçbirşey göründüğü gibi değil. Peki nasıl?

İnsanın susarak içine yolculuğa çıkması gayet makul gözükebilir lakin bu yolculuk uzun sürdüğü vakit bir çok kazaya sebebiyet verebilirde.

oysa ben susuyorum! meraklanıyorsunuz, sonra düşüncelerinde ne var diyorsun?meraklısın ya, niye susuyor lan! diye bu sefer patlatıyorsun yine o sansürsüz laflarını!

İncitseler de beni, artık vakit susma vaktidir

Zor olanı tercih ettim sustum?

Konuşuyorsam sorun yoktur. Susuyorsam eğer.. bak işte o zaman felaket olur :)

Derin denizleri her rüzgar dalgalandıramaz?