Bir güç beni var etti. Müthiş bir duygu bu. Henüz kimse varlığımı bilmiyor. Annem bile. Duysa kimbilir ne kadar sevinecek. Beni ne kadar çok sevecek.

?Üstelik senin çok takdir ettiğin iki kardeş öğrencin varya, Mustafa ve Ahmet Kadri?ninde yakın akrabası...?

Bireyin temel ihtiyaçlarıyla ilgilidir. Ve öncelikleriyle. Egitilmiş okumuş ve/ya da aydın olmakla alakası yok. O zaman şekilden şekile girer. Bir bireyin farkındalığı başka bireyin farkındalığıyla uyuşmayabilir. Ki ortak noktada da ekseriye uyuşmaz. Bu da algıda seçicilikten gelmektedir.

Hiç böyle bir şey başınıza geldimi? Belkide gelmiştir. Bakın anlatacağım olay işte tamda böyle bir şey. Kısa adı?AE?. Kendi halinde bir esnaf. Esnaf olduğunu gerçi çok sonra öğrendim. Ben sadece yazının başında, onu sizlere biraz tanıtabilmek adına mesleğini söylemiş oluyorum.

ben yine üzüleceğim...

Ancak insanın derinliklerinde iyiye ve kötüye yönelme potansiyelinin olduğu da bir gerçek.

olayın akışına kapılmadan geride yatan nedeni görebilmek,

Fark edilip, fark edildiğinin farkına varamamak, nasıl bir duygu?

Sn...truth'un 11 Haziran tarıhinde çok beğendiğim bir mesajı vardı bu konuyla ilgili olarak. Buraya alıntılamak istiyorum ve buradan onu sevgiyle anıyorum...:)

En önemli şeyin insanın niyetinin olduğunu unutmayalım, saf ve temiz bütün niyetlerimizin Allah tarafından kabul olacağını unutmayalım.

Şimdi ona son bir sözüm olacak;

İyi olduğu kadar dezavantajlarıda çok olan bu uygulamalar arasında dolanırken söz konusu?AE?nin sitesine uzandık. Sitesinde benim çok beğendiğim bir video paylaşımı vardı. İzin isteyerek o videoyu kendi bloğuma taşıdım. Sonra karşılıklı site üyelikleri ve paylaşımlar ile sanal tanışıklık gerçekleşmiş oldu. Ancak artık az çok bilgisayar kullanan herkes iyi bilirki, sanal alemde kimse, kim değildir. Bu nedenle dikkatli olmakta fayda var. Sanalda, bu ücretsiz blog uygulamalarda, gerçek kimliği ve görüntüsü ile ortaya çıkanların sayısı belkide çok azdır diye düşünüyorum. O nedenle temkinli olmak, zarardan ziyade fayda getirir.

Evet siyah_karga, kusursuz yaratılmışız.

Dur bakalım çocuk! Sen sen olmaya devam edemezsin. Önce kalıbımıza gir bakalım!

Burası çok karanlık, ama ben o kadar mutluyum ki. Biliyor musun anne ben ışığı değil, en fazla senin melek yüzünü merak ediyorum.

İnsanın hayatında farkında olması gereken en önemli unsur, acziyetinin farkına varmasıdır. kendi kuvvetinin sınırlarını görmesidir. Mesela günde 5 km yürüyebilen sağlıklı bir insan, hasta düştüğünde 5 metreyi yürümekte aciz kalacaktır. O halde salıklıyken kullandığı güç kendine ait değildi. İnsan kendine verilen kuvvete ancak tasarruf edebilir, ama sahiplenemez. aczinin farkına varan insan yaradana intisab eder. Böylelikle rahmet kananmış olur.

?AE?nin oldukça faydalı düşünceleri ve olaylara gerçekçi bakan bir yaklaşımı mevcut. Kimilerine göre biraz marjinal görünse de o düşüncelerini özgürce ifade edebilmek gerektiğini savunuyor. Hele son günlerde sigaraya karşı verdiği mücadele takip edilmeye değer diye düşünüyorum.

. Büyüdükçe beynimize hep yalanlar, bununla birlikte dayatmalar olgusu giriyor. şartlandırılıyoruz Küçük bir çocukken biz tamamen sahiciyiz. asla olmadığımız şeymişiz gibi davranmayız. Eğilimimiz oyun oynamak, araştırıp keşfetmek, anda yaşamak, yaşamın tadını çıkarmaktır. Kimse bize öyle olmayı öğretmez; biz öyle doğmuşuzdur. Doğru ya da yanlış, iyi ya da kötü, güzel ya da çirkin Olmamız gereken hakkında bir hikaye yaratırız, imanımız hikayeye bağlarız ve hikaye bizim için gerçek olur. Biliyor musun biz gerçek içinde doğar, ama yalanlara inanarak büyürüz. İnsanlık hikayesindeki en büyük yalanlardan biri bizim kusurlu olduğumuz yalanıdır. Bu sadece bir hikayedir, ama ona inanır ve onu kendimizi yargılamak, cezalandırmak ve hatalarımızı mazur göstermek için kullanırız. Oysa Allah 'ın yaratılışında ki her şey kusursuzdur. Kendi kusursuzluğumuzu görmüyorsak, bunun nedeni dikkatimizin hikayemize odaklanmış olmasıdır. Hikayemizde ki yalanlar gerçeği görmemizi engeller. Ama FARKINDALIKLA, hikayeyi değiştirebilir ve gerçeğe geri dönebiliriz.

Hayırlısı bakalım herşeyin...

Hani herşeyi biliyoruz artık. Örencilerimize ders dışında hayat dersi de vermeliyiz hani.

Bizi farketmeyen hayatımızı da olumsuz etkilediğinin de farkında değildir ki!

Sen beni görmüyorsun ama ben hergün birazdaha büyüyorum anne. Büyüyen kollarımla seni kucaklayacağım. Ayaklarım tamamlansın sana kırlardan papatya toplayacağım. Birlikte parka da gideriz değil mi anne?

Aldığı terbiye, çevre,..

Allah, Kuran`da çalışanlar ahiret için çalışsın diyor. Bizler, yukarıdaki kıssadaki karınca gibi miyiz? İnşallah öyleyizdir. Bu dünyada yaptıklarımızın karşılığını peşin olarak almak bizi yanıltmasın, Allah herkese yaptığının karşılığını ahirette vereceğini söylüyor.

Felsefi yorumlar yapacak derin bilgiye sahip olmak farkındalık mıydı?

devamsız, e tonguç, katre nur hocalarıma paylaşımları için teşekkürler.

Farkınlalıkla bu hikaye nasıl değiştirilebilir?

Oğlum sordu;?Omuymuş baba...?

Selamlar?

Cinayet işlediklerinin farkında olamayan annelere..

Diğer dinlerde olduğu gibi doğarken günahkar değil, kusursuz ve günahtan uzak yaratılmışız.

Bilmek/farkında olmak/bilincinde olmak/?..,,,,,/=Uygulamak/uygulamamak

Kimi kalıba girmiştir, tamamen öteki olmuştur, kimi de ne kalıba girebilmiştir, ne de kendisi olabilmiştir.

Ne kadarını ezbere yaşıyoruz hayatın, ne kadarının farkındayız?

Hayatımız boyunca çalışıyoruz ama ne için

Farkında olmak acıyı hissettirir. Farkında değilsek bir şeyin ne mutluluğunu nede acısını hissedebiliriz...

Burada olduğumu babam da biliyor mu anne? O da heyecanla beni göreceği günü bekliyor mu?

Yine günlerden bir gün bilgisayarın başında kendi bloğum ile ilgilenirken bizim büyük oğlan?AE?nin sitesini gördü. Avatar olarak kullandığı resmini göstererek;?Baba ben bu ağabeyi tanıyorum?dedi. Şaşırdım, nerden tanıdığını sordum ve anlattı.

Şu anki kişisel sitem yayında değil iken?huldzar?adı ile bir blog site ile meşgul idik. Bilirsiniz şu ücretsiz yayın hakkı veren uygulamalardan. O tarz sistemlerde, diğer blog arkadaşların üyelikleri ile dost siteler edinebilmek mümkün yani diğer blog sahipleri size üye olur sizde onların bloglarına üye olursunuz. Karşılıklı yazı, resim paylaşımları ile düşüncelerinizi başkaları ile rahatça paylaşma imkanı elde edersiniz.

Zemahşeri

"hayatı fark ederek yaşamak " işte bireyin burada hayatı nasıl şekillendirdiği önemli.

"Farkındalık "

FARK EDİLİP FARK EDİLDİĞİNİN FARKINA VARAMAMAK

Sınafa girdiğimde bazı öğrencilerin ellerindeki kirler dikkatimi çekmişti. Bir öğrencinin yanına yaklaşıp ''Ellerini yıkamadan okula gelme, ellerini böyle görmek istemiyorum '' demiştim.

farketmesek daha huzurlu olabilir miydik diye düşünmüyor değilim, ara sıra. Güller niçin çok mutludurlar! Farkında değiller de onun için. Mesela para umurlarında değil. Yuro, mark, dolar, borsa, altın...

Büyüdükçe dayatmalarla karşılaştığımız bir gerçek. Çocuk, sahicidir, kendisidir, doğaldır, her gün herşeyle yeniden tanışır, hiç görmemiş gibi yeniden seyreder, hayret eder... dikkat eder... farkeder...

Anne.. Anne.. Ayaklarımı kesiyorlar! Anne kurtar beni! Şmdi kollarımı parçalıyorlar. Ben ne yaptım onlara anne! Yardım et anne.. Annee...

Biliyorum! İMKANSIZ...

Küçük dükkanında hem işini yapıyor hemde yanında bulundurduğu?lap top?u ile sanal alemde insanlara mesajını iletiyor. Zaten onunla tanışmamda sanal alemde oldu.

ve bu farketmediğini farkettiklerimiz bizim yaşamımızı olumsuz etkilediyse..

Hayatı farkederek yaşamak elbette daha dolu dolu ve içinde bulunduğun anı tüm hücrelerinde hissederek yaşarak olmalı..

Kulaklarım da duymaya başladı. Tatlı sesini duyabiliyorum. O tatlı sesinle bana ninni de söyleyeceksin değil mi anne?

Bir insan seminerlerle, kurslarla veya okumakla kısa sürede farkındalık seviyesine ulaşabilir mi?

Hayat yokla var arası hayat bir muamma hayat bazen acılara gark olmak bazen mutluluktan uçmak

Kendimizi fazla şeylerle meşgul ettiğimiz için yürüyüşümüz de zorlaşıyor. Kollestrol, şeker: Hadi otur da ye bakalım sofraya. Ne kadar bölündü aklımız. Bir köylü kadar mutluluğumuz yok neredyse. Gazete, televizyon çok meşgul ediyor bizi. Haberlerden sonra birşeylerin farkına varmış olmak gibi bir sorumluluk yükleniyor sırtımıza. Karabağ'dan, Çeçenya'dan, Filistin'den, Bosna'dan haberdar olmak hiç de kolay değil. İşin içinden nasıl çıkarız bilemiyorum. Bilsen bir dert, bilmesen ayrı bir dert. O zaman gerekli olanların farkına varmak, lüzumsuz olanları arkaya atarak yola devam etmek en iyisi. Bu da cambazlık gerektiriyor tabi. Dünyaya fazla meyil etmek dağıtıyor bizi belki de.

Birçok oluşumun farkında olduğumu düşünürken aslında farkında olmadığımın farkına varmak bir yandan canımı acıtırken/uzaklaşmalara sebebiyet vermek adına/ diğer yandan bunun farkına varabilmenin hoşnutluğunu yaşadım lakin biliyordum ki aslında hala farkında değildim çünkü farkında olsaydım uzaklaşmamam gereken oluşumlara bağlanmayı seçerdim belki bunun bile farkında değilim bildiğim bir şey var ki o da farkında olabilmek, farkında olabileceğimiz oluşumun uygulanabilirliğini/uygulanamamazlığını derinden yaşamayı/yaşamamayı gerektirir sanırım bunun farkındayım:)

Üzerime binen sorumlulukların ağırlığı beni düşerken çırpınmaya, sessiz bir çığlıkla havada asılı kalabilmek zamanı durdurabilmek için düşünmeye sevketse de,

Her farkına varışta bir acı var mıdır?

Kim ne der kaygısı yoktur, tamamiyle kendisidir işte.

Çocuğun elindeki boya izini görüpte, omuzundaki yükü göremeyen öğretmen mi hayatın farkındaydı yoksa o çocuk mu?

Rab?bim ondan razı olsun. Başına gelen musibetler belkide ahirette mükafat olarak ona verilecek, kim bilir?

farketmeyenleri farkettiğimizde,

Zaman geçer çocuk büyür, ama kendisi olarak büyümez.

Yoksa bunun için bir süreç mi gerekli.

Teneffüste o öğrenci yanıma gelip,''örtmenim, yıkadım ama ayakkabı boyası çıkmıyor''demişti.

Ayaklarımın altından geçip giden toprak... bir gün senin altın geçip gideceğim... Dur duraksız devam edecek bensiz hayat... ben senin üstünde dolaşmayı özlerken... sen beni özleyenleri bana göndereceksin...

Not:''AE''yi tanıma seviyem, gözlemimin ötesinde değildir.

Şart: Çelişkilere gebe kalmamak+ egodan arınmak

Farkında olmak da yetmiyor kimizaman. Farkında oluyorsun "kalk kendine gel, silkelen" diyorsun olmuyor, kılın kıpırdamıyor. Buna yorgunluk mu dersin, yaraların acısından hareket edememek mi dersin ne dersen de ama farkında değilim diyemezsin...

Pencereden baktığımız bir dünya, çocukken her şey nasıl güzel ve kendimiziz hep. Büyüdükçe kendiliğimizden uzaklaşmaya başlıyor. Hani öğrenmeye başlıyoruz ya daha doğrusu bize öğretiyorlar. Herkes bir şeyler öğretiyor. annemiz babamız kardeşlerimiz akrabalarımız komşularımız, sonra okulda öğretmenlerimiz okulda ki arkadaşlarımız daha sonra büyüyor bu halkalar. Öğretilenler hep güzellik, iyi olgular sözde mutluluklar. Vb. Ve hepsi herkeste başka başka. ve biz taptaze fidan olarak kendimize doğru kabul ederiz. Oysa asıl doğrumuz çocukluğumuzdaki dünya ve isteklerimiz. Büyürken hep başkalarını mutlu etmek ve onlara iyi gözükmek için kendimizden kayıp oluruz. mesela uslu bir çocuk olmak ve annemizden babamızda aferin almak için. babamıza göre farklı adam oluruz annemize göre farklı bir adam kardeşlerimize göre farklı bir adam komşulara göre farklı bir adam. Bir kendimiz olmamıza imkan olmaz. Oysa mutluluk kendimiz olmamızda ve gerçek olmamızda. .

Ama kişiliklere dokunmadan..

Rüştü Özdemir hocam,

İnsanlar, hayatları boyunca Allah rızasını kazanmakla, kendi arzularının arasında kalmıştır. Allah`ın imtihanlarından biri de budur. Hepimiz, bu dünya işini bile yapıyor olsak, ahireti düşünerek yapmalıyız.

Ömür bu kadar kısa iken, amelleri kısaltıp emelleri uzatma!

İlk anne, baba, aile sevgisiyle karşılaşırız. Sonra sevginin tek olmadığının farkına varırız. Çocukluktan çıktığımızın da farkındalığıdır bu. Snra ilk ayrılık acısı... Yürekte açılan ilk yara... Ayrılığın getirdiği farkındalık.

O halde dengeler kurulabilmeli..

A. E ne derdi bilemiyorum ama farkedildiğinin farkettirilmemesi o kişi için hiç farkedilmemekle eşdeğer olmalı.

Bir gün Krişnamurti birkaç arkadaşıyla birlikte arabayla giderken, arkadaşları farkındalık üzerine derin felsefi bir tartışmaya dalarlar. Bir ara araba sarsılır ama sohbet kesilmez. Bir süre sonra arkadaşları Krişnamurti'ye bu konuda ne düşündüğünü sorar. Krişnamurti, ?Farkındalık üzerine konuşuyordunuz, değil mi, biraz önce bir keçiyi ezdik, farkında mısınız? diye cevap verir.

Bu da ne? Parmaklarım çıkmaya başladı. Ben anladım, senin elinden tutmak için.

Sonra büyümeye devam ederiz. Hiçbir şeyin ailedeki gibi çıkarsız olmadığının farkına varırız. Her bir farkındalıkta yürekte gedikler açılmaya devam eder...

İçimde bir heyecan. O da ne? Kalbim atmaya başladı. Sen de duyuyor musun anne! Bir bedende iki kalp taşımak nasıl bir duygu?

Bazen gerçeğin sonradan farkına varıyoruz, o ana kadar anlayamadığımızı ya kalem kırılınca, ya iş işten geçince, ya zaman su gibi akınca, ya bakış açımızı değiştirince, ya da bakmayı değil görmeyi bilince anlıyoruz...

?Bizim okulun hemen aşağısında dükkanı var. Öğlen arası sık sık onun dükkanına giderek arkadaşlarla bir şeyler alır yeriz. Bize de çok iyi davranır. Zaten bu resimde dükkanda kasada otururken çekilmiş.?dedi.

Hayatı farkederek yaşamak mı, tek bir cümle ne güzel toplamış içinde;

Göreve başladığım ilk günleri hatırlıyorum.

ve kendine sık sık sorduğu bir soru vardır: Ben kimim?

bu arada ben hep düşüneceğim...

Cevabın suskunluğunda ama ben yine anlamayacak,

ÖLÜME GİTMEK Mİ, YAŞAMA BAŞLAMAK MI?

gerekli olanların farkına varıp, lüzumsuz olanları arkaya atabilmek.. haklısınız. Farkındalığın en üst seviyesi bu olsa gerek..

Hani koskoca üniversite bitirmişiz, kpss yi geçebilmişiz, öğretmen olmuşuz. Giyinip kuşanıp öğrencinin karşısına çıkmışız.

Farklı düşünüyorsun, farklı yorumluyorsun,.. Olmaz.

11 Haziran 2008 13:39

-Çözümü var çocuğum, yontarız sağından solundan sığarsın!

Farkındalıkla ilgili seminerler verildiğini, hatta A. B. D de Farkındalık Okulu açıldığını okumuştum.

Geçmiş olsun hanımefendi, kürtaj bitti. Kızınızı başarıyla aldık.

hayatın kodunu çözmek imkansız.

olsun hiç değilse hac yolunda ölürüm.

Farkındalık aslında büyük bir merhale elbette olayların boyutlarının da aynı paralellikte olduğu misaliyle?herhangi bir olay bağlamında neyin yanlışa/doğruya götürebileceğini önceden biliyorsak var olan evrensel temeller üzerine işlenmiş kuramlar dahilinde olayın farkındalığı oluşmuştur lakin?bilmek demek uygulamak? demektir bu bağlamda farkında olabilmek esasen olayın nelere tekabül ettiğini bilebilmek demektir aslında önceki mesajımda belirttiğim oyun hali hayatın karelerinde işleyişine devam eder bu nedir efendim.. şudur egosal manyetik durumların sisli perdesi, bizleri?farkındayım? edalanmasına götürür evet her şeyin farkındayız/bilincindeyiz ne hoş var mı böyle bir durum?! Elbette ki yok velev ki farkındayız o zaman eksiklikleri tamamlanan puzzle misali tam olmaya giden bir yolda yolculuğumuzun son demlerini yaşıyoruz demektir?Süregelen yaşam da tekerrürlü boyutta yaptığımız yanlışların önceden farkındaydık lakin sonraki süreç farkındalığımızın ötelenmesi durumuna girdi! İçimizde/dışımızda yansımalarıyla yaşatılsa da bu durum kendimizi kandırmaktan öteye gitmez.. şöyle ki içimizde vuku bulan her türlü oluşum dışa yansımalarıyla çelişki yaşamıyorsa işte o zaman kendi çerçevemizdeki farkındalıkları çizmiş oluruz.. alemin içerisinde evrensel boyutta olması gerekenler üzerine, kavram boyutlarında her nokta paralel işlevine devam etmiyorsa farkındalıkla uzaktan yakından alakamız olmadığını söyleyebilirim?

Cevap;?Oymuş?

Kusursuz doğduğumuz gerçek ama kusursuzluğumuzun devam ettiği gerçek midir?

İyice şaşırdım ve onu, dükkanında ziyaret etmeye karar verdim. Yine büyük oğlanla birlikte Kurtköy?e giderken bir şeyler almak bahanesi ile?AE?nin dükkanına uğradık. Diğer müşterilerden bize sıra gelinceye kadar duvardaki mesajları okumaya başladım. Sitesindekilerin bir yansıması ve benzerleri. Sıra bize geldi, sessizce alışveriş ödememizi yaptık ve?hayırlı günler?dileyerek dükkanından ayrıldık.

Cehalet mutluluk mudur yoksa insanlar farkında olduğu kadar mı yaşar?

Karınca uzun bir yola çıkacakmış gibi hazırlık yapıyormuş. Bunu görenler, hayırdır nereye deyince, karınca -hac yolculuğuna çıkıyorum demiş. Senin ömrün yetmez demişler. Karınca şöyle cevap vermiş;

Bazan, hayatı farkettiğinizde iş işten geçmiş oluyor. Yılların boşa geçtiğini, anlamsız bir heyulalar içinde ömür tükettiğinizi anlıyorsunuz, ama iş işten geçmek üzere gibidir artık..

yaşam, dar bir alanda bir avuç azınlığın idrakı ile dürecek bir değil :(

-Ama kalıbınız bana dar geliyor anne, baba!