Ahmet ALTAN

Dağla ova arasındaki fark suları akıtıp duran.

Parmak uçları bile benzemeyen insanların, zihinleri, düşünceleri, duyguları, bilincin karanlıklarına saklanmış gizli arzuları, kişilikleri nasıl benzer birbirine?

Tanrı bizi seyrediyor, onun emrine uyup sana benzemeyeni sevdiğinde mutlu oluyorsun, onun emrine karşı çıkıp sevdiğini kendine benzetmek için uğraştığında acı çekiyorsun.

Bizi de dürüstlüğün güvenilir sularına çekmesi için mi

Tanrının en tehlikeli mucizesi.

Bütün düşünceler ve duygular birer rüzgar aslında.

Kendine benzemeyeni anlayamaz çünkü insan...

eserleri mi? ! :S?

Bir şeyi yanlış anlıyor olmalıyız.

Tanrım, sen şimdi neredesin?

Ama insan insana sırdır.

Minicik saplarının ucunda sessizce duran minicik güller,

Hepimiz birbirimize benzeseydik, düz bir toprak gibi olurduk, suların kımıldamayacağı gibi duygularımız da kıpırdamazdı.

Sadece onu düşüneceğiz.

Aniden bir ışık huzmesinden kanatları beyazlanarak bir kuş geçiyor.

Kimse kimseye benzemez çünkü.

Kimseyi kendine benzetemezsin, sen kimseye benzeyemezsin.

Ne düşünüyor, ne hissediyor...

Karanlıkta Sabah Kuşları

"Sevin" diyor.

tavsiye ederim çok güzel.

Ve, tohumları taşıyan rüzgar, nehire karışan su gibi hareketlenip hayatın bereketini taşıyabilmek için öyle bir seveceğiz ki sevdiğimizin yanında en büyük korkumuzu, "ölümü ve zamanı" unutacağız.

Hepimiz kendimizde olmayanı arıyoruz.

Her yere, her ize...

Tanrıyı ve hayatı anlayabilmek için bu farklılığın amacını anlamalıyız.

Biri her zaman eksik

Sadece onu kaybetmekten korkacağız.

"Birbirinize benzemeyin."

Onu kaybetmek korkusu ölüm korkusundan da ağırsa eğer, kendini ölümden korumaya çalıştığın gibi onu kaybetmekten de korumaya çalışırsın...

"Polenlerimizi," tohumlarımızı yeryüzüne duygularımızla yayıyoruz, çoğalıyoruz, bereketleniyoruz.

Tesadüfleri, onları çok yadırgamadan hayatımıza almamız, onları kendi geleceğimize katmamız, onları zaten istememizdendi.

İçimizde Bir Yer;

Bütün bu dinler, ırklar, milletler, tarih boyunca hayatı "tekleştirmek", herkesi birbirine benzetmek isterken, tanrının bütün yarattıklarında açıkça görülen buyruğu onların isteğiyle uyuşmuyor.

Ve ne kadar kalabalık yalnızlığımız.

Zor olanı yapmanızı istiyor sizden.

Bir avcı gibi onun duygularının geçtiği yerlerde iz sürersin, nereye gittiğini, geri dönüp dönmeyeceğini kavramaya uğraşırsın.

İnsanlar da bunun için böylesine değişik.

Tanrı, bize bunu söylemiyor.

Tanrı "benzemeyin" buyurdu.

Birini böyle sevebilmek, ölüm korkusundan kurtulmak ancak kendinden vazgeçerek, kendine duyduğun tüm sevgiyi bir başkasına aktararak olabilir.

?Sizin kahramanlarınız benim kahramanlarım değil, benim kahramanlarım ise size yabancı.

Eğer duygularımız da parmaklarımız gibi dokunduğu yerde iz bıraksaydı, onların her birinde de diğerlerininkine benzemeyen çizgiler, kıvrımlar, helezonlar görürdük herhalde, herkesi duygu izlerinden tanıyabilirdik.

Başlık sahibi Ahmet Altan'nın hangi kitabından bahsediyor anlamadım ama ben "İsyan Günlerinde Aşk"ı okudum. Güzel bulmuş, hatta etkilenmiştim.

Ama anlaşılması zor olan; varlığını savunabilmek için daha doğuştan kendine duyduğu bir aşkla dünyaya gelen, kendine hayran, sürekli olarak kendi üstünlüğünü ve farklılığını görmek isteyen, o derin bilinçaltlarında söylenemeyecek hatta bilinemeyecek kadar gizli arzular yüzen, on parmağında on ayrı parmak izi taşıdığı gibi ruhunun her parçasında farklı kimlikler barındıran, kendine benzemeyenden sürekli kuşku duyan, hep yaralanacağı, örseleneceği korkusunu içinde besleyen bu insanların birbirlerini nasıl seveceği...

"Sana benzemeyeni seveceksin."

O, bütün düzenini benzemezlikler ve bu benzemezliklerin yaratacağı hareket üstüne kurmuş.

Onun yanındayken ölüm bizi telaşlandırmayacak.

Başkasının da ihanetinden o kadar kuşkulanmaz!

Denemeleriyle de kendini kabul ettiren yazarın, bu edebi türde romanları kadar etkileyici olmadığını düşünüyorum.

Hareket.

Mükemmel biri yok!

?Tesadüf dediğimiz, hayatımızın beklenmedik, tahmin edilmedik olaylarla ve insanlarla olan kesişmelerine bizi bilinçaltımızın hazırlayıp sürüklediği, bilinçaltımızda öyle bir hazırlık olmasa, rastladığımız olayların ve insanların da yanından, onları fark etmeden geçip gidebileceğimizi düşünüyordu.

Geçen hafta EN UZUN GECE adlı romanını okudum ve beğendim.

Neden dürüst birine,

Hayatı hayat yapan ne?

Sessiz, sakin ve mükemmel bir gece.

Düzenini bozmaya kalkışanı cezalandırıyor.

08/07/2007

Rüzgarı düşünün...

"Farklı olun" diye buyuruyor tanrı.

Bir insanın bir insanı sevmesi kolay mı?

Annemizi, babamızı, kardeşlerimizi, çocuklarımızı; hiç sorgulamadan, kuşkulanmadan, yargılamadan sevebilmemiz için daha doğarken içimize sevgileri konanları severken bile bunca zorlanıp acı çekerken, "başka" birini nasıl seveceğiz?

Her duygu kıpırtısının peşine düşersin.

Rüzgar olmasaydı, hava hareket etmeseydi, hayat dururdu, dünyanın bereketi kalmazdı.

Kendinden kaçıp yine kendine varabilmek...

O rüzgar, çiçeklerin polenlerini, ağaçların tohumlarını alıp savurur, çiçekler, bitkiler rüzgarla yayılır.

Ne tarafa dönsek kendimize çarpıyoruz...

Sessizlik...

Yoksa yalancı olduğunu söyleyenlerden mi?

Diğer taraftan, yazarın romanları içinde "Sudaki İz"i sanırım ayrı tutmak gerekir. Zira bu roman , tartışmaların ötesine çıkmış ve sansüre uğramış bir romandır.

Şehirlerin gizli ve loş sokaklarında dolaşıyorum ben, ana caddelerin soğuk ışıkları bana karanlık gözüküyor. Bütün antlaşmalarımı yırtıyorum, bütün savaşlarımı bitiriyorum. Bütün barışlarımdan vazgeçiyorum.? /Gece Yarısı Şarkıları/ Syf:45

Hayat, hareketle var olur.

?İhanet, bir akrebin çevresine dizilen ateş gibi onu ihanete uğramamış herkesten ayırıp yalnızlaştırıyordu. Bu, başka hiçbir yalnızlığa benzemeyen, yalnızca ihanete uğrayanların bildiği bir kimsesizlik, içine başka hiçbir canlının giremediği bir ıssızlıktı.?(Sayfa:251)

Kuruyup yırtılmış yapraklara, ağaç kabuklarına, çamur birikintilerine bakarken görürler seni, bir iz aradığını bilmezler, delirdiğini, hastalandığını düşünürler.

Gökyüzü karanlık ve yıldızlar parlıyor.

Ne istiyor tanrı bizden?

Rüyalarını bile merak edersin.

Aşk dedikleri, insanların binlerce yıldır şiirlerde, şarkılarda, kitaplarda anlattıkları, her yerde arayıp, her yerde ondan kaçmaya çalıştıkları bu işte.

Aldatmak ve En Uzun Gece'yi okudum her ikiside okunmaya değer kitaplar.

Ve sevdiğin zaman anlamak istersin.

Ve kendimizi sakınmalı mıyız?

Güvenebileceğimiz birine

Bu kadar ihtiyacımız var.

Kendimizi kimden sakınmalıyız?

Sonra sessizlik...

Ve hepimiz ancak kendimizde olanı buluyoruz.

Yayımlandığı dönemde yüksek satış rakamlarına ulaşan bu kitabın, geçen zamana rağmen hala güzel bulunması ve hala okunuyor olması, popüler bir eser değil edebi bir eser olduğunun göstergesidir kanımca.

Bu kitabı bir çığlık tam olarak.

Her birimizin hayata başka bir biçimde değmemizi istiyor.

Sandalyenin üzerine atılıvermiş bir gömlek gibi gecenin içine bırakmak istiyorum onu.

Gece Yarısı Şarkıları

Hiç yalan söylemeyen belkide,

Ve bu duyguların yayılabilmesi için farklı olmamız gerekli, suların akması için dağların olması gerektiği gibi... Eğer bütün dünya dümdüz olsaydı, vadiler ve dağlar olmasaydı, toprağın her metresi diğerini tekrar ederek uzayıp gitseydi, sular bir yerden bir yere akmazdı.

insanlara dürüst olmaları için yalvarıyoruz.

ama bu kararı okumadan almadım.

Öyle eksildik ki yaşarken,

Biri diğerine benzemeyen onca insan hayatın içinde sürekli birbirlerine değerek, dokunarak yaşıyor, bazen dümeni kilitlenmiş gemiler gibi çarpışıyor, bazen dağ suları gibi çağıldayarak birbirlerinin içine akıyor, birbirlerine karışıyorlar.

Bazen kaderimizi belirleyen tesadüfler aslında bizim bulmak istediğimiz ama bunun farkında olmadığımız olaylar ve insanlardı.

Bizi dürüstlüğün gerçekten var olduğuna inandırması

hiçbirine katılmıyorum.

"Sana benzemeyene akacaksın."

Zebraların çizgilerini bile birbirinden farklı çizen tanrı, rüzgar olmanızı, su olmanızı, dağlardan, tepelerden, vadilerden aşmanızı istiyor.

Çoğalmak, yayılmak, bereketi sürdürebilmek için insanların da sadece bedenleriyle değil ruhları, zihinleri, duyguları ve düşünceleriyle hareket etmeleri gerekiyor.

Sessiz ve mükemmel bir gece.

Ve biri eksik

İnsanlar birbirinden ne kadar değişik, ne kadar farklı...

Zor iş bir insanın bir insanı sevmesi.

Parmak uçlarımız bile farklı.

Tanrıdan değil, dinden de değil... Ama dini kavrayış biçimimizden kuşkulanmamız gerekiyor sanırım.

Herkes birbirine benzeseydi kimse kimseyi sevmezdi, aşık olmazdı.

Ruhum o ılık karanlığa aksın diye bekliyorum.

Buna tek kelimeyle cevap verebilirim:

Kendine bağırabilmek

Ilık bir karanlığın örttüğü evlerdeki ışıklar tek tek sönüyor.

?okuduklarım arasında. Sivri dilli bir yazar. Kapıdan girer girmez sıralar sivri cümlelerini. Başkaldırı sıkça dile gelir eserlerinde. Aşka, ayrılığa, yasaklara?

Ne kadar kalabalık yalnızlığımız.

İhaneti aklından geçirmeyen,

Kitap hakkında aklımda kalan en belirgin düşünce ise "insanı çok iyi anlatmasıydı". Özellikle Şeyh, aldığı birçok karara ve bunlara dair zaaflarıyla bana, "işte insan" dedirten bir karakter olmuştu.

Çiçeklenmemiş bir hanımeli.

Kanatları ışıktan bir kuş geçiyor.

İnsan kendinden nasıl vazgeçer?

Hatta onu kaybetme korkusu ölüm korkusundan bile büyük olacak.

o kitabı okumadım fakat''en uzun gece''isimli kitabını okumuştum.. çok güzeldi okumanızı tavsiye ederim.

Ama sevdiğinin çektiği acı, işte o kendi acından bile çok yaralar seni, tanrıya yakarırsın hatta, "bırak ben çekeyim acıyı, ona biraz sükun ver."

Belli ki birbirimize benzememizi istemiyor tanrı.

Bize dokunan herkesi eksiltiyoruz.

Özlemeyi hep iyi bildim

okumadım ama, ahmet abi yazmışsa okunasıdır...

Her bir parmak ucunu bile diğerinden farklı yapan tanrının yarattığı bu dünyada, "birbirinize benzeyin" demek tanrının buyruğuna da karşı gelmek olmalı.

Kendimize ve dürüstlüğümüze güvenemediğimiz için mi?

Tesadüflerin kaderimizi belirlemekteki gücünü kabul edersek ve bu tesadüflerin bilinçaltımızın hazırlığı sonucunda ortaya çıktığına inanırsak, hayatımıza bilincimiz kadar, hatta belki de ondan çok, bilinçaltımızın yön verdiğine de iman etmemiz gerekiyordu.?(Syf:48)

İğde kokuları, limon çiçeklerinin incecik kokusu,

O yüzden belki, birini sevip de onu kendinize benzetmeye çalıştığınız anda acı çekmeye başlıyorsunuz.

Mucizeyi bozuyor, onu kızdırıyorsunuz.

Her yere bakarsın sen.

İsyan Günlerinde Aşk.

İmkansız görünen bir gerçek.

?diye devam ediyor Ahmet Altan?İçimizde bir yer? kitabında.

Bir insanın bir insanı sevmesi.

Biliyorum, bu mümkün.

?Kendimizi olduğumuzdan başka biri sanarak yaşarız hepimiz ama bir yanımız aslında kim ve ne olduğumuzu hep bilir, bütün hayatımız da, gerçekleri söyleyen içimizdeki o haini susturmaya uğraşmak, onu yatıştırmaya çabalamak ve kendimizden kaçmakla geçer?

Akılda uzun süre kalan cümlelerin ve de deneme de ustalaşan bir yazar.

Biri, geldiğinde bile eksik

Bu, nasıl mümkün ey tanrım?

isyan günlerinde aşk.

İnsan kendi acısını taşır...

Tanrının yarattıklarıyla, tanrının kitaplarında öğrendiğimiz dinlerin talepleri nasıl böylesine birbirine zıt peki?

Hayat bize hep aynı şeyi öğretiyor;

Kocaman bir kedi gibi yatıyorum bazen gecenin içine.

Dağdan akan su bile nehre karışmadan önce nice kiri, çamuru, çöpü toplayıp taşırken, biz başka birine nasıl "tertemiz," kaygısız, kuşkusuz akacağız?

Bu saydığım kitaplarını okudum.. Çok sevdiğim bir yazardır. Denemelerini büyük bir zevkle okuyorum.

Sana benzemeyeni sevmek zorundasın.

Hürriyet

Ama bir mucizeyi taşımak o kadar kolay değil.

Başka izler bırakmamızı...

Bu da tanrının buyruğu çünkü:

Altı milyar insanın her birini diğerinden farklı yaratan, her birinin parmak izlerini bile değişik değişik yapan tanrı benzerlikten nefret ediyor.

Aşkı, farklılıklar yaratıyor, bunu anlamak kolay.

Küçük bir gezegenin üstünde birbirine benzemeyen altı milyar insan yaratıp, altı milyarına da değişik parmak izleri veren o irade farklılığı neden bu kadar çok seviyor?

Tartışılan bir romancı kimliği olan Ahmet Altan?ın diğer romanlarını okumadım ama etraflarında geliştirilen tartışmaları; haklarında yazılan inceleme ve eleştirileri takip etmeye çalıştım. Bunların bir kısmı eseri hedef alan objektif düşünceler olmasına rağmen bir kısmı objektiflikten uzak, biraz da yazarın siyasi anlayısınından yola çıkan ve eserlerine uzanan değerlendirmeler idi.

Başkasının yalan söyleyebileceğini hiç düşünmez.

Öyle durup, ruhumun sessiz karanlığa akmasını, boşalmasını bekliyorum.

Ve öylesine kalabalık ki yalnızlığımız,

Bizim de dağlar, ovalar, vadiler gibi birbirine benzemeyen ruhlara ve zihinlere sahip olmamız, duyguların bir insandan bir insana hareket etmesini sağlıyor.

Herkeste kendimize çarpıyoruz.

Dürüst olduğunu söyleyenlerden mi korkmalıyız?

Çok fazla sansürlenmemiş cümleleri olsa da, özellikle de denemelerini okumak çok keyifli

Tanrının bu mucizesiyle ödüllendirilenler, bir zaman sonra her işaretiyle "ben sizi farklı farklı yarattım" diyen tanrının buyruğuna isyankar olurlar, sevdiklerini kendilerine benzetmeye uğraşırlar.

Ama en korkuncu, insanın sevdiği birinin acı çektiğini görmesi, acısına bir çare bulamaması, teselli edememesi, onun derinlerinde neler oluyor bilememesi.

Ne yaparsak yapalım, kim ne yaparsa yapsın, birbirimize benzemeyeceğiz.

Ne yana dönsek kendimize çarpıyoruz.

Ama nasıl?

İçimizde Bir Yer

Kara ipekten bir yorgan gibi üstümü örtüyor,

Kızıllığı karanlığın içinde bile sezilen sardunyalar,

Kavuşmakta ise hep acemiyim."

Kocaman bir kedi gibi yatıyorum gecenin içine.

Yalnızlığımızla çoğalıp, kalabalığımızla eksiliyoruz

ALDATMAK, KILIÇ YARASI GİBİ, İSYAN GÜNLERİNDE AŞK, KARANLIKTA SABAK KUŞLARI, GECEYARISI ŞARKILARI...

Hayata biraz daha yakından bakmalıyız belki.

Şu küçücük parmak uçları...

Esip duran rüzgarı...

"Hep aynı güçle özledim

Her birinin ruhu, zihni, duygusu, düşüncesi diğerinden farklı böyle büyük bir kalabalığı yeryüzüne yerleştirmenin, her birini bir diğerine muhtaç ve bağımlı yaşatmanın, kendilerine hiç benzemeyen insanlara karşı onlara sevgiler, şefkatler ve nefretler yüklemenin, onların her birini kalın sır örtülerinin ardına saklayıp birbirlerini anlamalarına engel olmanın amacı ne?

Ağır bir yük ruhum bazen bana.