hepsi öyle

Bilmelisin kaçtığın, kendi gölgendir ancak

gölgem zaten karanlığa vurur

Yaratılmış en güzel sanattır gölge, hep gerçeğini hatırlatır insana..

düşlerim

Vardın ya nefes nefes, her adım çıkmaz sokak

Nasıl derim ben benim sen varken o yerde

Zamanın bittiği yerde gölgelerin hükmü kalır.

düşündüklerim

Silinmekte endamın, günbegün yalın ayak...

konu başlığı aklıma üstadın dizelerini getirdi nazlı_ebe..

gölgem yok işte..

Gölge zamansız, zaman gölgesizdir.

mutluluklarımıza gölgeler düşmesin

Gerçek sensin alemde, ben senin bir gölgenim

içindeki umuda gölgeler çöreklenmesin

İyi ki gölgeler var, gündüzün en aydınlığında ve ay ışığında karanlık geceler boyu oluşan. Upuzun uzanır gölgesi insanın kendisinden önce toprağa, ne tarafa giderse gitsin, ne kadar büyüklük vehmederse etsin, hep toprağı gösterir, gerçeği fısıldar insana,,

Bu coşkuya birtanem sanmaki sebep benim

Bu yükü taşır mı, şu yıllanmış sac ayak

Bu şehrin gölgesi omuzlarından ağır geliyor...

Gölgeler: Korkakların sığınağı ve bir güneşin var olduğunun kanıtı. Cambazların oyuncağı ve ışığı görmeyen yanımızın karanlığı...

Çılgınlıklar hep sende, deli olan hep benim

Gönlüm uçmak dilerken semavi ülkelere;

benim

gölgede kalmak bazen herşeyi kapatır ama elbet güneş doğacaktır..

Ve sessizlik ve yalnızlık ikisini de alır...

Ayağım takılıyor yerdeki gölgelere...

Bir çeşit mahpusluğu başka bir çeşit mahpuslukla düşünmek, gerçekte var olan bir şeyi gerçekte var olmayan bir şeyle düşünmek kadar akla yakındır.

Her adımda aşıklara ar geliyor...