Paşa hemen orada bezi açıp peyniri yedi. Çok beğendiğini söyledi. Sonra birlikte köşke kadar gittik. Oradakilere şu emri verdi;

sesini dinliyordum,,

Kadın Ata'nın yüzüne bakarak hafif bir sesle;

namazdan sonra yurda geldik. o sırada arkadşı gördük, durumu anlattık, hocanın söylediklerini belirttik. gözleri dolmuştu.

Fakir bir çiftçinin dört oğlundan biriydi. Yokluk ve deprem yıkıntılarının arasında dünyaya gelmişti. Çalışkanlığı, Mustafa öğretmen tarafından fark edilmiş ve Arifiye Öğretmen okuluna gönderilmişti. Gidecek yol parası bile zor bulunmuştu. Babası para da gönderemiyordu her zaman. Ağabeyinin tarlalarda çalışıp kazandığı paralarla devam ediyordu okuluna. İlk yıl aldığı defterlerle okulunu bitirmişti. Bir önceki yıl yazdıklarını siliyor, ertesi yıl üstüne tekrar yazıyordu.

- 70-80 tane var herhalde?

sertleşti.

- Oğlum niye yırtıyorsun defterini?

hediye getirdim. Seversen gene yapıp getiririm.

- 300 bin abi. Çıtır çıtır?.

- Tablanın kenarı dikkatini çektimi?

- Seksen desek 24 milyon.

isteyen kazısın aynadaki sırrı.

ertesi gün herkesten önce davranmış, daha akşam namazlarını bile kılamamıştık,

belliydi. Bana dönerek;

-Haydin kızlar benim hanım sizi bekliyor. Sınav zamanı kızlar yemek yapamamıştır dedi... Ben de sizi almaya geldim.

- Al sana 30 milyon? Farzet ki, hepsini aldım?

Ünlü basketbolcu Hidayet Turkoğlu eşiyle birlikte, Eminönü taraflarında gezmeye çıkmıştı.

hiç susmasa diyordum,,

okulda idim,,

-'Bu anamızı alın burada iki gün konuk edin.

Gözleri sulandı. Ayağa kalktı, camdan öğrencilerine baktı gururla. Durmuş ve diğer haylazlar kan ter içinde kalmışlardı her zamanki gibi. Kapıdaki sesle o tarafa çevirdi bakışlarını. Gelen Erdal? dı. Yanına geldi. Gözleri yerde; mahcup, pişman bir hali vardı.

sen konuştukça ben düşlere dalıyordum,

lise sondayım, dersaneye gidiyorum. ablamla çıktık bana bir şeyler alacaz, asker yeşili çok ciks bir pantolon aldık. baya da güzeldi meret, üniversitede de giydim yani.

- Lütfedersiniz beyefendi.

- Sağol abi? sağol?

yapmayın böyle şeyler siz.

Basketbolcu birden durakladı?

- Hepsini alsam ne tutar?

- Görüyorsun ya Gökçen, işte bu bizim insanimizdir... Benim köylüm, benim vefalı Türk anamdır bu.

Eve girdiğimizde muslukları açmak istedik ama buz tutmuştu. Damla su yoktu. Marketten hazır su almaya gitti bir arkadaş. Ben de sobayı yakmak için eli kolu sıvadım. Sobanın kömür kovasını yerleştirirken sobayı devirdim... Borular krem rengi halının üstüne simsiyah yığıldığında sinirden gülme krizi geçiriyorduk. Derken ezan okundu. Bir bardak suyla orucumuzu açıp yemek yapmaya başladık. Yemek pişmeden tüp bitti. Bu kez dördümüz dört yerden ağlamaya başladık. Açtık, üşüyorduk, tüp yoktu, musluklar buz tutmuştu... en kötüsü paramız da yoktu...:))

Tepemden aşağıya kaynar sular döküldü, kendi yorumumun son cümlesini okuyunca...:)

neyse ben aldım giydim dersanede, arkadaş ben de alacağım dedi ki benim aşırı kıl olduğum iştir pişti olmak, aynı şeyler giymek. gitmiş almış ama bu beni dinlemeyip.

O günkü yaşadıklarımız kabustu... Bizi o kabustan kurtaran hocamızdan Allah razı olsun deriz hala..

Nermin Kaçar

- Ne sahibiyim ne de bekçisiyim nine. Bu toprak lar Türk milletinin

sigara elimde,

- Hidayet sen deli misin?

- Tövbe de bey, tövbe de! Daha ne isteyebilirim ki.. O biz im vatanımızı gurtardı. Bizi düşmanın elinden gurtardı. Şehitlerimizin mezarlarını onlara çiğnetmedi daha ne isteyebilirim ondan? Onun sayesinde şimdi istediğimiz gibi yaşiyoz. Sunun bunun gavur dölünün köpeği olmaktan onun sayesinde kurtulmadık mı? Buralara bir defa yüzünü görmek, ona sağol paşam! Demek için düştüm. Onu görmeden ölürsem gözlerim açık gidecek. Sen efendi bir adama benziyon, bana bir yardım ediver de Gazi Paşayı bulacağım yeri deyiver.

aradın,

"Silgiler ;silinirken silinirlerde de."

- Gazi Paşamızı görmem için. Başını pek ağrıttım da... Benim iki oğlum gavur harbinde şehit düştü. Memleketi gavurdan gurtaran kişiyi bir kez görmeden ölmeyim diye hep dua ettim durdum. Rüyalarıma girdi Gazi Paşa. Bende gün demeyip mihtara anlatinca, o da bana bilet aliverip saldi Angaraya. Giceleyin geldimdi. Yolu neyi de bilemediğimden işte agsamdan belli böyle kendimi ordan oraya vurup duruyom bey.

- Tek ineğimim sütünden kendi ellerimle yaptım Gazi Paşa, bunu sana

gelip nereye gittiğini söyleyecek misin?

Eve geldiğimizde borcundan dolayı elekriğimiz kesilmişti. Gidip şalteri kaldırdım.

Olay kimse tarafından farkedilmeyince rahatladım ve üç gündür İDAL le birlikte durup durup bu olaya gülüyoruz...:)

<i>"Yaşamımda en büyük sevinci </i> <i>baba olduğum gün duydum. İnanır mısınız, tam iki yıl oğlumun nüfus cüzdanını </i> <i>cebimde taşıdım. Cebimdeki, sanki dünyanın en zengin cüzdanıydı. Oğlum olmuştu...</i>

- Tabii söyleyeceğim, ben Sincan'ın köylerindenim bey, otun güç bittiği, atın geç yetişdiği, kavruk köylerinden birindeyim. Bizim muhtar bana bilet aldı trene bindirdi, kodum Angara'ya geldim.

Basketbolcu üç onluk çıkartıp simitcinin önüne bıraktı?

hey gidi günler...

Zil çaldı. Öğrencileri yavaş yavaş sıralarına oturmaya başladılar. Tekrar gururla ve sevgiyle baktı onlara?Bu ders, farklı bir konuyu işleyecekti. Dersin konusu israftı?En iyi derste anılarıydı? Anlatmaya başladı, tekrar yaşayarak?

Yine bir gün, yirmi yedi yaşındaki üsteğmen, Çanakkale'den geçecekleri günve saati, denizaltının uğradığı bir limandan haber verir nişanlısına. EgeDenizi'nden Boğaz'a giriş yapacaklarını, en öndeki denizaltının kulesinde olacağını bildirir. Genç kızın gözüne her zaman olduğu gibi, o gece de uyku girmez. Büyük bir sabırla pencerenin önünde oturmakta ve gözünü hiç kırpmadan denize bakmaktadır. Fenerine yeni pil almış olsa da, arada biryanıp yanmadığını kontrol eder yine de... Birden, dev bir karaltı belirir suyun üstünde. Güneyden gelen bir denizaltı, penceresinin görüs sahasına girmistir. Genç kız pencereyi açar ve gecenin karanlığına uzattığı elleriyle feneri yakıp söndürür."Seni seviyorum..."Kulede bulunan denizaltının komutanı Bahri Kunt isareti görünce gülümser:"Hay Allah, bu kiz denizatlıları şaşırdı. Nişanlısının denizaltısı bizimönümüzdeydi..." Bir anlık tereddütten sonra Birinci İnönü denizaltısının komutanı Bahri Kunt, yanıt gönderilmezse genç kizin telaşlanacagını düşünerek, karşılık verilmesini emreder. Yanindakilerin "Ne diyelimkomutanım?" diye sorması üzerine de şunları söyler:"Ebediyete kadar..."O gece üsteğmen İsmail Türe'nin görev yaptığı Dumlupınar, ÇanakkaleBoğazı?na giriş yapan ilk denizaltı olmustur. Ama, Gelibolu kıyılarınagelmeden Nara Burnu açıklarında İsveç bandıralı "Naboland" adlı gemi tarafından çiğnenmekten kaçamamış ve yaralı bir balina gibi acı dolu sesler çıkararak, Çanakkale'nin karanlık sularında kaybolmuştur. Her şey birkaç dakika içinde gerçekleştiğinden, arkadan gelmekte olan Birinci İnönü denizaltısı Dumlupınar?a çarpan geminin yanindan habersizce geçerek, Gelibolu'ya ulasan ilk denizalti olur. Genç kız, nisanlısından haber almanın huzuru içinde başını yastığa koyduğunda, genç denizci çoktan dalmıştır "ebediyete kadar" sürecek olan uykusuna!...

Köylü kadın bu sözleri duyunca şaşkına döndü. Elindeki değneği yere

Arkadaşları gibi her canının istediğini alamıyordu. Yine de hiç yılmamıştı. Üç yılın sonunda mezun olmuş; öğretmen olarak yakın köylerden birine tayin olmuştu. Köy köy gezerek devam ettiği memuriyet yaşamı onu buraya getirmişti.

Eşi şaşkındı? Üç beş adım yürümüşlerdi ki, eşine yaklaşıp fısıldadı.

seni seviyordum,,

Paşa gülümsedi.

<i>Çocuk sahibi olmak insana umut veriyor, yaşama sevincini perçinliyor. Hayata bakış açısını değişiyor ve çocuklara davranışınızda da bu gözlemlenebilir. Allah eksik etmesin.</i>

Yine böyle bir Ramazandaydık. Üstelik de sınav zamanıydı. Kar kış kıyamet gibiydi. Dört edebiyat öğrencisi Orta Türkçe sınavından çıktık, evin yolunu tuttuk.

- Hiçbir şeyin kıymetini bilmiyorsunuz yavrum. Kabahat sizde değil tabii ki bizlerde. Bir daha görmeyeceğim bu şekilde; ne senden ne arkadaşlarından tamam mı? Kaç ağaç kesiliyor biliyor musun bu defter için? Hem o defteri bulamayan o kadar çok öğrenci var ki? Hadi otur yerine.

kapattın,

Kadın şöyle bir duralayıp;

Not: Bu hikayeyi Hidayet Türkoğlu Tv8-de katıldığı bir programda kendisi anlatmıştır.

Orada bağıra bağıra simit satan bir çocuk vardı.

maskov87'nin pişti olmak anısını okuyunca, öyle bir şey bende yaşamıştım.

- Baksan görecektin. Tahtaya bir isim kazınmıştı.

küstü de.

- Öğretmenim! Özür dilerim. Geçtiğimiz teneffüste söylediklerinizi düşündüm. Bir daha yapmayacağım.

Victor HUGO

- Nasıl bir isim?

fırlatıp Atatürk'ün ellerine sarıldı. Görülecek bir manzaraydı bu.

- Yoksa?

Bu da yetmezmiş gibi bir başka üyemiz de hemen devreye girip"Düzeltme yapmamış olsaydınız eğer, önerilere yazdığınız imla ile ilgili metni kopyalaktan sonra, altına da sizin bu yorumunuzu ekleyip tekrar önerilere yollayacaktım" demesin mi?Vay başıma gelenler dedim... vayyyy...

<i>Oğlum, dünyanın en güzel güvercini? Dünyanın en güçlü silahı."</i>

özlüyordum satırlarını arasında,

- Boşver sorma.

SUNAY AKIN'DAN DUMLUPINAR'IN ÖYKÜSÜ ÇOK GÜZEL...

- Öyleyse soyleyeyim.

Sonra köyüne götürün. Giderken de kendisine üç inek verin benim armağanım olsun.'

Ben Hülya Avşar'dan hiç haz etmem fakat bu insanın da günah keçisi yapılmasını yanlış buluyorum. Nihayetinde bu insanları sanatçı mertebesine çıkaran da bu millettir. Kendi kendilerini o sıfata sahip olmadılar. Biz alkışladık ki onlar da alkışlanan oldular... şimartıldılar... sanatçı sıfatıyla onurlandırıldılar...

Atatürk'ün gözleri dolu dolu olmuştu, çok duygulandığı her halinden

Deyince dördümüz öyle bir kahkaha attık ki normalde bir saatte zor hazırlanırken, bu kez hazırlanıp evden çıkmamız on dakikamızı almamıştı...:)

- Evet o tezgah, eskiden benimdi.

Sunay Akın

Önce akvaryumcuları dolaştılar, Kapalı Çarşı, Nur-i Osmaniye, Yerebatan Sarnıcı, Ayasofya, Sultan Ahmet, Topkapı Sarayı, Gülhane Parkı derken, Yeni Caminin önüne kadar geldiler.

- Merhaba nine.

- Hidayet!

Ah şu klavyeler ahhhhh...:)

Attan indim. Yaşlı kadının elini tuttum anacığım dedim, sen gökte

Teşekkürler Sevgili İDAL... Beni çok zor bir durumdan kurtardın... Bu anıyı her hatırladığımda güldürecektir beni...:)

Öğretmenler odasında, çayını içtikten sonra sınıfa girdi. Bir iki öğrencisi teneffüse çıkmamıştı. Bütün yaramazlıklar, haşarılıklar Durmuş? tan çıktığı halde bu kez inanamayarak Erdal? a baktı. Elindeki defteri yırtarak, çöp kutusuna atıyordu. Kıpkırmızı oldu. İlk kez o kadar çok sinirlendi.

Normalde olsa o lafın altında kalmazdım ama saf bir yanıma geldi sanırım. Hiçbir şey diyemedim ve arkadaş da sustu. Yanımdaki arkadaş daha fazla laf verme kabiliyeti olan kızdı ama o gün havamız yerinde değildi anlaşılan.

Sakin olmaya çalışarak derse başladı. Dikkatini bir türlü anlattığı konuya yoğunlaşamıyordu. O yüzden de dersi kısa tuttu. Öğrenciler yine koşarak, birbirlerini iterek teneffüse çıktılar. Masasına oturdu. Gözleri camdan dışarıya daldı gitti Emrullah Öğretmenin. Çocukluğuna?

neyse, o aldı artık yapacak bir şey yok derken hooop arkamdaki kız da almış kendine. biz üçümüz de aynı gün giymiş bulunmuştuk. bir daha da dersanede giymedim onu.

hiç ama,

malıdır. Buranın bekçisi de Türk milletinin kendisidir. Şimdi nereden

Ben yaptığım yazım yanlışının farkında olmaksızın diğer başlıklarda oyalanırken İDAL'den bir mesaj geldi...

kızacaktın,

"belediye mi dağıttı" diye laf soktu.

- Hayir.

- Tezgahta kaç simit var?

özlmeiştim,

yine birşeylere kızıyorsun,

Yanlışla bir kere patrona babasının kızlık soyadını sormuştum..

Ders başladığında, konularını anlatırken deneyimlerini de bilgileriyle harmanlayarak anlatırdı. Öğrencileri, dikkatle onu dinlerdi.

- Tamam oğlum. Üzülme artık. İsraf çok kötü bir şeydir. Bir daha yapmayacağına eminim?

diyemiyordum,,

Eski bir ramazan anısı da benden: Öğretmenliğe ilk başladığım yıllarda öğrencilere ahlaki konulara değer vermelerinden dem vurup, örnekleriyle güzel güzel açıkladım. Daha akşamına teravihe gidenlerin dışarıda arabalarının mı alarmlarını mı çaldırmamışlar , namaz kılan arkadaşlarının ayakkabılarının içine yumurta mı koymamışlar, birkaç zıpırda geride namaz kılan küçüklerin ayaklarının altını gıdıklayıp kaçmışlar. Ertesi gün birde arkadaşları anlatınca kızarıyor keratalar, naparsın şimdi haydiiiiiii al silbaştan:)

kendi anımı yazayım;

Şu anda hayatta olmayan Babama... Nur içinde yat Babacığım...

Birilerini günah keçisi yapmak yerine, neden, niçin ve nasıl gibi soruları, önce kendimize sormalıyız, sonra karşıya yöneltmeliyiz.

Ders yılının sonlarına gelmişlerdi. Bir aya yakın zaman sonra tatile gireceklerdi. Bahar gelmişti. Ağaçların dalları; rengarenk çiçeklerle bezenmişti. Kuşların birbirleriyle düeti ise insanları, özellikle öğrencileri sokağa davet ediyordu.

İkisi de ağlıyordu. İki Türk insanı biri kurtarıcı, biri kurtarılan, ana oğul gibi sarmaş dolaş ağlıyorlardı. Yaşlı kadın belki on defa öptü atanın ellerini. Ata da onun ellerini öptü. Sonra heybesinden küçük bir paket çıkarttı. Daha doğrusu beze sarılmış bir köy peyniri. Bunu Atatürk'e uzattı;

ne kadar buğulu idi,

Son cümledeki karşıya kelimesindeki -ş- harfini klavye yutunca ortaya çok çirkin bir kelime çıkıvermiş. Oysa yazdığım yorumu yollamadan evvel iki kez okumuştum imla hatası var mı yok mu diye... Hain klavye rüsvah etti beni...

Teneffüslerde, bahçeye çıkar; kendi çocukları gibi sevdiği öğrencilerini seyre dalardı. Erkek öğrenciler kısacık teneffüste bile sahayı hazırlar ve maça başlarlardı. Başlarında organizatör Durmuş? Yakası paçası bir tarafta, ayakkabıların bağcığı çözülmüştür yine. Yanına çağırırdı önce, kulağına yapışır, usulca, acıtmadan kulağını çeker, bağcıklarına gözü takılırdı. Eğilir, bağcıklarını bağlardı.

üniversitede ev arkadaşım yemek konusunda epey iddialıydı ama bildiğin yeteneksizdi. yaptığını yemezdim pek. neyse ben yayla çorbası seviyorum diye yayla çorbası yapmış bu garibim, hacoo çok güzel yaptım falan diye övdü tabi kendini. tamam dedim, içeriz. zaten başka bir şey demek o sırada olmaz.

Heybeliada'daki Deniz Okulu'ndan mezun olan İsmail Türe, kendi gibi Gelibolulu olan bir genç kıza kaptırır gönlünü. İki sevgili parmaklarına nişan yüzüğü taksalar da, birbirlerini çok seyrek görmektedirler. İsmail Türe denizaltıda muhabere subayı olarak görevlidir çünkü. Üsteğmenin aklına harika bir fikir gelir; nişanlısına ışıklı mors alfabesini öğretecek, Çanakkale'den geçiş yapacakları geceyi planlı olduğu için önceden bildirecek ve böylelikle haberleşeceklerdir. Boğazı yüzeyden geçmekte olan denizaltının kulesindeki denizciler sigara içmekte, sohbet etmektedirler. Aralarından birinin heyecanlı olduğu herhalinden belli olmaktadır. Gelibolu kıyılarına geldiklerinde, karanlık içindeki evlerden birinden bir el fenerinin yanip söndügü görülür: "Seni seviyorum..." Arkadaşları gülümseyerek İsmail Türe'ye bakarken, genç aşık elindeki fenerle sevgilisine karşılık vermektedir... Bu olaydan sonra iki sevgilinin aşkı düşmez olur denizaltıcıların dillerinden. Herkes, haberleşmek için kurulan ışık yolunu konuşur. Arkadaşları "Evlen artık su kızla da, buradan her geçişimizde selamlaşmayı bırak artık" diye takılırlar İsmail Türe'ye. Denizaltının üstünün ve altinin bir olduĞu yagmurlu günlerde bile, Çanakkale Bogazin'dan geçilirken, elindeki fenerle aşk nöbeti tutan yakışıklı denizci gözünü bir an olsun ayırmaz Gelibolu kıyılarından.

- Peki yemediğimiz simitlerin parasını niye verdin?

Gazi, çiftliğinde dolaşıp hava alırken oldukça yaşlı bir kadına rastladı.

yine kendi anımı yazacağım;

Bu millet, günah keçisi olarak seçilen bazı sanatçılara ver yansın eder her fırsatta. Hülya Avşar da bu günah keçilerinden birisi yazık ki.

Üniversite 3. sınıftaydık. Büyük bir kampüsümüz vardı, , içinde camimizde vardı. Ramazan ayındaydık. o zaman da epey kar vardı kampüste. Arkadaşlarla iftarı yaptıktan sonra tervaih namazına gidiyorduk. Bir arkadaşımız o akşam bize, ben bugün gelemicem, siz gidin, ders çalışmam gerekiyor dedi. o kadar gelmesi için uğraştıysak ikna edemedik. yurtla caminin arası biraz mesafeliydi. kar da dizboyu idi. bata çıka devam ediyorduk. ama inanın onun güzelliği bi başkaymış. sonrasında namazdan önce hocanın vaazı var dedi. gençler cami safları dolmamış, nerelerdesiniz diye serzenişte bulundu. bir kaç kişinin alt kattan sesi geliyordu, hocam sınav haftası ders çalışıyorlar, o yüzden gelemediler gibi cümleler kurdular. sanki bizim duygularımıza tercüman olmuşlardı. hoca, böyle olmaz arkadaşlar, dersi bahane edip namazlarınızı terketmeyiniz, hem bu sizin maneviyatınız dolayısıyla başarılı olmanızda etkendir şeklinde açıklamalarda bulundu.

her zaman ki gibiydin,

Kadın başını salladı.

- Şey öğretmenim? Kızmayın bana canım yırtmak istedi. Ne olacak ki; babam yenisini alır. Az kalmıştı zaten?

öğle arası,

Anlatayım hemen, yalnız ben pişti olayını asla ama asla takmam.

neyse, ben başladım içmeye, içilecek gibi değil çorba ama veriyorum da gazı ooo şahane falan diye. bu ayrılınca mutfaktan çorbayı dökeyim dedim de dökerken yakalamıştı beni.

tüm anılarım forumda yazılı

->dilŞAD"

- Neden sordun ki, dedi. Buraların saabisi misin? Yoksa bekçisi mi?

- Yooo?

dinliyordum,,

- Nereden gelip nereye gidiyorsun?

oysa ben söylediğini değil,

- Muhtar niçin Ankara'ya gönderdi seni?

No problem benim için, anlatmadan bu notu da edeyim.

Teravih namazı kıldığım camide kaç gündür gözümden kaçmış olan bişey dikkatimi çekti geçen akşam ;Salon tipi iki adet klima var camide, ikisininde üzerine birer A4 kağıdı yapıştırılmış, kağıtlarda aynen şu ibare yazılı "Klimaları benden başkası elleşmesin, hasta olanlar da klimanın karşısına namaza durmasın- İmam " :))) namazı zor bitirdim, gülmemek için çok zorladım kendimi :)) ama bunu sormazsam hocaya duramazdım ve teravihten sonra bu yazının hikayesini öğrenmek için sordum hocaya, hoca çok dertliymiş meğer ; Diyorki cemaatten iki üç yaşlı hacı amca var, ben açıyorum klimayı onlar kapatıyor, birkaç defa tartıştık hatta, birgün yine namaz için cübbe ve sarığımı giydim ön tarafa geçmeden önce klimayı açtım ben ilk 4 rekatı kılarken Hasan amca kapatmış klimayı içerisi de çok sıcak, ben gittim tekrar açtım, namazı kıldırdım tam selam verdim, müezzinde bitirdi Hasan amca : " Ulen kafa bu kafa buzane elması değil, donduk be imansız " diye bağırmazmı, imansız diye hocaya diyor haaa :))))) bu bağırmanın üstüne hoca demokrasiyi sertleştirmiş ve bu yazıları yapıştırmış klimalara :)))

Çaresizlik içinde düşünürken kapı çaldı... Gelen bizim bölümün asistanlarından çok sevdiğimiz bir hocamızdı.

hadi arkadaşlar, cami bizi bekliyor gitmiyormuyuz, acele edelim demişti.

Arkadaş ile aynı renk ve model bir ayakkabı almıştık ve ikimizde aynı gün giymişiz. Akşam servisten inerken, bir arkadaş gördü bizim ayakkabıları. Baktı sonra güldü. Bu yetmiyormuş gibi;

- Merhaba dedi.

bu vesileyle arkadaşlarımı tekrar yad etme fırsatı verdiğiniz için başlığı açan arkadaşıma teşekkür ederim...:))

Şairlerimizden Ece Ayhan, kendisini sildiğini söyleyen bir arkadaşına şöyle cevap veriyor:

Sonra simitciye yaklaşıp sordu:

Sanatçı mıdır değil midir orası tartışılır. Bu ayrı bir konu...

"Editim size hiç yakıştıramadım o kelimeyi... İnşallah ben yanlış görmüşümdür, yoksa çok üzülürüm" gibisinden bir mesajla, yorumumun linkini yollamıştı, yanlış hatırlamıyorsam.

Hiç vazgeçmemişti onları sevmekten. Yirmi beş yıl olmasına rağmen?Bir sürü öğrenciyi mezun etmiş, onların başarılarına tanık olmuştu. Hiç unutmamışlardı onu? Doktor, Mühendis, Öğretmen? Bir çoğunu görmese de; gördükleri ellerini öptüğünde göğsü gururla kabarıyordu.

"Cahil ve zavallı" başlığında Hülya Avşar'la ilgili bir eleştiriye yorum yazmak istedim.

- Senin Gazi Paşa'dan başka bir isteğin var mı? Kadının birden yüzü

<i>Ahmed Arif'in 12 Aralık 1972'de oğlu Filinta dünyaya gelir. Baba olmasıyla </i> <i>ilgili duygularını Milliyet Sanat Dergisi'nde şöyle anlatır:</i>

- Simit?in kaça koç?

EMRULLAH ÖĞRETMEN'E

"16 Ocak 2010 17:55 Düzenle Sil

okulda idim,

ATATÜRKÜN YAVERİNDEN BİR ANI! ...

Atatürk attan inerek bu ihtiyar kadının yanına sokuldu.

ne kadar güzel,,

Yorum şöyleydi:

İki üç gün önceydi...:)

sinirin geçiyordu konuştukça,

bilmiyordun,,,

- Diyelim ki soruyorum. Hem de ısrarla soruyorum.

<i> </i>

Hemen düzenleme yaptım ama inşallah kimse okumamşıtır diye de soğuk soğuk terler döktüm...

On dört yaşımdayken karnımı doyurmak için bir parça ekmek çaldığımda beni zindana attılar ve orada tam altı ay bedava ekmek verdiler. Hayatın adaleti budur.

Forumla paylaşmak istedim...:))

ben seni aradım,

Öğretmen masasından; öğrencilerine yorgun gözlerle bakıyordu. Yine her zamanki gibi yaramaz öğrencilerinden Durmuş; arkadaşlıklarına şaklabanlıklar yapıyor, onları yaramazlığa sevk etmek için uğraşıyordu. Zeki bir çocuktu Durmuş; zekiliğinin yanında esprili bir yapısı da vardı. Kanı kaynıyordu. Sınıfta, öğrencilerinin cıvıl cıvıl sesleri ona baharda ötüşen çalı kuşlarının sesini anımsatıyordu Emrullah öğretmenenin?

aradığını yerde buldun, rüyalarını süsleyen, seni buralara kadar koşturan Gazi Pasa yani Atatürk işte karsında duruyor.

Nereye gideceğini şaşırmamak için nereden geldiğini unutmayacaksın.