Soru gayet basit, herkes birer yorum yapıyor:

- TV?de gördüm.

Geçen yıl, yani 1. sınıftayken bir gün masamda hava grafiği için sevimli resimler yapıyorduk bunlarla. Aynı anda da sohbet ediyorduk. Aliye dedi ki:

Neyse işte. Bu bombardımanı da atlatıp teneffüste çayımı yudumlarken kara kara düşünüyordum. Sordukları sorulara tatmin edici cevaplar veremiyor muydum yoksa? İyi de ben jeolog filan değildim yani, nerden bilebilirdim bütün bunları? Peki, bu çocuklar nasıl akıl ediyorlardı bu soruları canım? Biz küçükken üçtaş filan oynardık, ne bileyim bizim için merak denen şey Kara Şimşek dizisinde o hafta neler olacağı, harika araba Kitt?in nasıl bu kadar akıllı olabildiği filandı.

Sizi bana sayıyla mı verdiler yahu!

-Niye?

-Ben.

-Yemiycem ben. Yemem bunu.

Fakat bazıları?ilkokuldaki benim, şimdiki türdeşlerim yani- resimlerine bu tip?derin? anlamlar katmayı bir türlü başaramıyorlar, resimlerinin güzel olduğunu söylesem de bana inanmıyor, sırf bu yüzden ciddi şekilde morallerini bozuyorlardı. E ben de kendilerini kötü hissetmesinler diye aklımca bir yol buldum. Onlara soyut resimden bahsettim. Bu tarz resimlerde objelerin bizim bildiğimiz anlamda değil de daha sembolik bir şekilde resmedildiğini, her bakan insanın aynı resimden farklı anlamlar çıkarabileceğini filan anlattım anlayabilecekleri bir dille.

-Soyut resim yaptım ben öğretmenim. Siz bu resimden ne anlam çıkarıyorsunuz?

Devam edelim.

-Kim yapıyor ki bunu?

Bence sokun öğretmenim, hem yemeğin içinde bir şey olup olmadığını daha yakından görür.

Rastgele karaladığı resim defterinden kafasını kaldıran Mehmet, suçlulukla yüzüme bakar. Ben sorarım:

- Mesela bu çizgiyi geçince kızan biri olmasın.

Gene kafalar ona döner. Öğretmen der ki yaşlı kadından betersin lan, sus bi ders yapacağız.

2 senedir beslenme saatlerinde ve öğle yemeklerinde bunlarla uğraşmaktan bıkan ben, bir anda sinirlenirim:

Hakkı:

Şuramda bir yanma var! Hep ağrıyor burası nedendir? Bütün kafalar ona döner. Sonra birisi sorar:

-Neden?

- Hah, Mona Lisa

Bu sırada olayın faili pis pis sırıtmakta, Mehmet ise zaten yemek istemediği yemeğiyle oynamaktadır buruşuk bir yüz ifadesiyle.

-İyi de öğretmenim bu resmi panoya asacak olan da sizsiniz.

-Öğretmenim, o ateş gibi şey ne?

Evet Şirinler artık geziye çıktı. Haziran'da Amerika'daydılar. 5 Ağustos'ta da Türkiye'de olacaklar.

Bu lafa sinirlenen Emre, hemen lafa girer:

-İşte çok derinlerde, dünyanın merkezinde çekirdek diye bir kısım var falan da filan.

- Gördüm tabii, hani şu Mallia mı ne işte onu yapan ressam bir sürü hesaplama yapmış o resmi yaparken. Burnunu bile öyle koymuş kadının.

Henüz 1. sınıftayız. Bazıları güzel resim yapan arkadaşlarının defterlerine iç geçirerek bakıyor. Sonra üzülerek kendi resminde değişiklikler yapmaya çalışıyor ama ne yapılsa olmuyor işte, gene? berbat? görünüyor resim.

Nasıl ya?

-Peki mesela kendini, yanından geçen her arabanın plakasını okumak zorunda hisseder misin?

Tarzım itibariyle hiçbir zaman naif, hoş bir hanımefendi olamadım ben. Genelde öğrencilerimle nazik bir dille konuşurum ama bazen kızdığımda ya da onları çok sevimli bulduğum zamanlarda argo konuştuğum olur. Bu huyum konusunda kendilerini de bilgilendirdim. ?Argo nedir? dediler, açıkladım. Kimilerine?küfür olmamak kaydıyla- yakıştığını düşündüğümü söyledim. Ama yine de hoş bir kullanım değildir tabii, diye de ekledim. Hemen birkaç ders sonrasında malum çıkışlarımdan birini gerçekleştirdiğimde ise Dilek uyarısını geciktirmedi:

-Evet, işte böyle aktif dağlardan püskürüyor dışarı. Sonra da?

keşke ormanda şirin olsaydı, keşke çocuklaa anlatılan tüm masallar gerçek olsaydı. ahhh ah maalesef ormanda şirin ve de mirin yok. geleceğimizi kısaltan ve karartan ormancılar var. yakında birde dozerler var olacak.

-Şu taşları görüyor musun, yürürken bu taşların çizgilerine basmamaya çalıştığın oldu mu hiç?

-Yok, öğretmenim yalan o.

Bu adama bayılıyorum zaten. Dün de ışık hızını sesiyle geçebileceğini söylüyordu.:))

Kimi zaman hayatın anlamını sorgulatan anlar yaşıyorum sınıf ortamında. Ne iddialı bir cümle oldu değil mi? Alt tarafı sınıf işte. Neler olur sınıfta? Birileri konuşur, birileri ısrarla susar, birilerinin çişi gelir, birisi sınıfın zeminine kusar filan.

-Bilmiyorum ki Aliyeciğim, bu senin resmin nasıl istersen öyle yap bence.

-Bilmem.

Öğrenciler?bazıları dillerini ağızlarının bir köşesinden çıkartarak ve azimle- resim yapmaktadırlar. Nedense erkeklerin hepsi Fiat traktör resmi yapmayı tercih etmektedir. Sıraların arasında dolaşan ben, cetvelle çizgi çizen birine takılırım.

-Annem, ona böyle dediğini bir duysa seni öldürür.

Altta kalır mı arkadaş, cevap şu:

Geçen yıldan bir unutulmaz:

Tamam, girişi kısa tutup kafa ütülemeyeyim. Bir hafta kadar önceydi. Adını vermek istemediğim bir öğrencim var. Daha 1. sınıfın ilk haftasında kendisinde bir kırıklık olduğunu anlamıştım. Bu adamın her yaptığı ötekilerden farklıydı. Örnek mi, her öğrencim bana sevgisini bir şekilde ifade eder. Direkt söylemekten, nöbet günlerimde dibimde bitmeye kadar geniş bir yöntem zenginlikleri vardır bu konuda. Fakat bizim eleman onları hep eleştirir, acıma ve tiksinti karışımı bir bakışla bakar öğretmene sevgi besleyenlere. Resim yaparken öğretmenin adını yazar bazıları resmin üzerinde rastgele bir yere. Sizi seviyorum gibi notlar ekler. Adamım der ki ben bunu yapanları hiç sevmiyorum. Olamaz mı canım, derim; bir öğrenci öğretmenini sevemez mi, sen beni hiç mi sevmiyorsun? Cevap şudur:

- Eee?

-Peki, lavlar püskürdükçe biter mi?

Ben ne olduğumu anlayamadan Aliye cevabı yapıştırır:

Zamane çocuklarını ne güzel anlatmış Anna öğretmenimiz, teşekkürler. Onun gözünden ve kaleminden çıkanları okumak büyük zevk.

Geçenlerde terör saldırısı olmuştu malumunuz Kastamonu?da. Sınıfımdaki acar delikanlılardan biri olan Emre de olaydan çok etkilenmiş ve sürekli bununla ilgili haberlerden söz eder olmuştu sınıfta. Bunda, teröristlerin yakın köylerde görülmesi ve civarda yoğunlaşan askeri araçlar hakkında yapılan ebeveyn yorumlarının da payı vardı tabii. Aradan geçen zamana rağmen Emre bugün bir türlü yazamadığı?operasyon? kelimesiyle boğuşarak konuyla ilgili internet haberlerine bakıyordu. Google arama çubuğuna?Kastamonu Operasyonu? yazmaya çalışırken gördüm kendisini. Ne yapıyorsun yahu, dedim. O, polis olmak istiyordu, bunu her fırsatta dile getirirdi. Fark ettirmeden dikkatini başka konulara kaydırdım.

-Terbiyesizmiş o!

Benim öğrencilerim küçük değil malesef, ama 5 yaşındaki kızım resim yapmış ben de sordum, havuç sandığım şeyi "Havucun ne kadar sağlıklı olduğunu ölçen makine" dedi. Aynı şekilde domatesi ölçen de vardı. O sağlıklı bu sağlıksız, çocuklar da gıda eksperi oldu :)

Soruya soruyla karşılık verdik:

İzlanda?da, adını okumanın ve yazmanın imkan ve ihtimalinin bulunmadığı bir yanardağ faaliyete geçmiş idi. O sıralarda herkes toz bulutlarından, aksayan hava trafiğinden, havaya karışan maddelerin insan sağlığına etkilerinden filan söz etmekte. Ben de öğrencilere aktüel bilgi olsun babında bir yanardağın patlama görüntülerini içeren bir video izletmeye karar veririm.

Bir sonraki derste ilk sözleri, bunu bir daha yapalım, öğretmenim tamam mı, oldu. İyi, dedim ben de.

Klasik öğretmen edasıyla:

Resim dersiyle ilgili, ilk öğretmen olduğum yıla ait bir olay aklıma geldi benim de şimdi. Her çalışmada çocuğun dünyasına ait birşey bulacağımı düşündüren üniversite öğrtmenimizi sevgiyle yad ederek, aaa bu çizdiğin ne böyle , ne kadar hoş olmuş resmin, ne anlatmak istedin burada vb. sözlerle sınıfta dolaşıyordum. Hepsi bu bir ev, araba, kuş işte diye heyecanla anlatırken, Latif "kör müsün öğretmenim elma ağacı, bunlar da elmaları işte" :)

-Niye ki?

"Şirinler" ormanda değil ama % Ağustos'ta vizyonda olacak. Üç boyutlu "Şirinler" filminde Şirin babanın 456 yaşında olduğunu öğreneceğiz.

Sonra ona bazı şeyler soruyorum:

-Çünkü üç kere daha yaparsam toplam 4 oluyor. 4 bölünebiliyor. Ama 1 bölünemiyor.

Neyse, sınıfta yapılan resimlerde kayda değer ilginçliklere şahit oluyorum. Güneş gözlüğü takan güneş, gülen surat şeklinde meyve veren elma ağacı, top sakallı garip adamlar, sonrasında 2. sınıfta uzayı gözlemlemek için yapılmış çok karmaşık çizgilerle canlandırılmış ağaç ev filan?

Şu yukarıda anlattığım velet bu sabah gene her zamanki üslubuyla bana bir soru sordu:

Bazen çok istediğim halde onları uzak tutamadığım kötülükleri yapanlara öyle lanet okuyorum ki!

- Nerden biliyorsun yahu?

Yemekhanede öğle yemeği yenmektedir. Öğrencilerin iştahsızlığı ve abur cubur düşkünlükleriyle savaş veren ben, artık bıkmışımdır. O sırada Sami, yemeğin içinde yabancı bir madde gördüğünü iddia eder. İştahsızlar içindeki en ümitsiz vaka olan Mehmet derhal kaşığı bırakır:

-Orda bir sürü lav mı var?

Fakat Emre?nin konuyla ilgili tavrı nettir:

-Yemeğini ye yoksa kafanı o tabağa sokarım!

Aha yeni bir icat çıkaracak şimdi yaşadık, diyerek hemen olayın derinine inerim:

İşin tuhaf tarafı bu adam derste anlattıklarımızı kafasının içindeki, o nasıl çalıştığına akıl sır erdiremediğim tuhaf beynine kazır ve çok çabuk öğrenir. Ben de merak ederim, bir insan aynı anda diş estetiği ile üç basamaklı doğal sayıları nasıl düşünür de her iki konuda da ortaya tatmin edici birer ürün çıkarabilir, diye.

sevgiler..

-Mesela biri bana?Eve git? dese içinden 7 kere daha söylüyorum. Çünkü o zaman toplam 8 ediyor, 8 de bölünüyor. 5 bölünmez mesela.

Anna hocamıza açtığı güzel başlık için teşşekür ederim..

Kendisi bir soru makinesidir. Her dakika başka bir şeyi merak eder. Bir de sağlığı ile ilgili sonu gelmeyen endişeleri vardır. Siz matematik anlatıyorsunuzdur, herkes olayı kavramaya çalışmakta, öğretmene kilitlenmiş durumdadır. O sırada eleman atlar olaya:

Bu da dünden bir hikaye

ormanda şirin mirin yok, artık olsada görecek çocuk kalmadı...

-Bitmez. Şu ana kadar bitmedi yani.

Sayın Anna hocam, ormanda Şirin'e gerek yok. Sizin küçük Şirin ve Şirine'leriniz yeter bize :)

İşte bütün bunlar ve buna benzer birçok olaylar sonrasında her gün yorgun bitirdiğim günün ardından çocuklar servise binerken içimden hep aynı cümle geçer:

-Dişlerimi hiç sevmiyorum ben, çok çirkin!

-Hayır.

dersin sonuna doğru en çok soru soran bi öğrencim ayağa kalkıp soruyor: hocam ben karnım bi ağrı var sebebi ne? ne yapmalıyım.

-Bir arkadaşta olmaması gereken özellikler nelerdir?

Ardı arkası gelmeyen sorularla yorulan zihnim, artık profesyonel yardım alma vaktimin geldiğini fısıldadı kulağıma bir gün. Hayır, psikologa filan değil; Fen ve Teknoloji öğretmenimize gittim yardım istemek için. Durum böyleyken böyle, ben artık baş edemiyorum bunlarla, bir el at şu işe, dedim. O da sağ olsun Çarşamba günü ilk dersim boş, onları laboratuara alalım, sorsunlar sorularını, dedi.

Konuyu değiştirmeye çalıştım ben de artık. Ne diyim.

Aliye yaptığı resimle ilgili derin bir iç hesaplaşma yaşıyordur. Öğretmen bunu Aliye?nin yüz ifadesinden ve hışımla silerken arada bir duraklayıp düşünerek yeni bir şeyler eklediği resim kağıdından anlamıştır. Uzun sürmez, öğretmene danışma yoluna gitmesi:

Faruk:

-Baktım ben çocuğum, bir şey yok. Yemeğini bitir bakayım.

-Bazı insanlar bunları çok önemserler. Galiba sen de sayıları önemsiyorsun. Yani onların bölünüp bölünmediklerini?

-Dürüst olsun, beni itip kakmasın, eşyalarımı izinsiz kullanmasın vs.

-Öğretmenim annem size çok kızıyor.

Şöyle caniklerden başlayıp, doğu karadeniz dağlarına doğru hayali birazda gerçekci bir yürüyüş yaptım da hakikaten ormanlarımızda mavi benekli yardımsever şirinlerimiz yok! alabildiğince gargamel kılıklı insanlar...

Takıntı hakkında bilgi veriyorum biraz. Ama?hastalık? kelimesini telaffuz etmiyorum. Ama o zaten kendini hiç normal hissetmediği için soruyor:

-Cetvelle resim yapmayın yahu. Siz hiç cetvelle çalışan bir ressam gördünüz mü?

"Moleküler yapı nedir?"

Geçenlerde sınıfta konuşuyoruz gene. Tayin isteyeceğim için duruma ön hazırlık olsun diye bir iki laf ediyorum. Hakkı bundan rahatsız oluyor. Ben zannediyorum ki "Öğretmenim, gitmeyinnn, biz sizi çokkk seviyoruzzz" tadında tepkiler alacağım. Yani böyle demelerini istediğimden değil; klasik öğrenci tepkisi budur böyle durumlarda. Ama Hakkı'nın derdi başka:

Son zamanlarda okuduğum en güzel yazı. Eline sağlık..

Bir ekleme daha:

- Ormanda şirin mirin yok. Ormanda o kadar gezdim, bir tane bile Şirin?e rastlamadım.

- Yuh! Sadece bir yanardağ videosuydu!

-Bence ortada düzelecek bir şey yok. Dişlerin de çok güzel. Sen de çok yakışıklısın. Bunu sadece ben değil diğer öğretmenler de söylüyor. (Bir ara doktorların yüzünü?düzeltmesini? istediğini söylüyordu. Çünkü çok çirkin olduğuna inanmış bir şekilde. 1. sınıftan beri tipine bayıldığımı, çok güzel bir çocuk olduğunu söylüyorum ki gerçekten öyle ama ona göre öğretmenin görüşü de tartışılabilir bir şeydir. Direkt kabul görmez onun manyak beyninde. Başkasına desem inanır mesela ama bu çocuk benim düşüncelerimi dinledikten sonra birkaç saniye gözlerini devirip düşünür bir. İşte bu çocuğa bu yüzden hayranlık duyuyor ve her yaptığını desteklemeye, her sorusunu cevaplandırmaya özel bir gayret sarf ediyorum.

Büyük an gelmişti. Hep birlikte laboratuara gittik. Öğretmenimiz onlar için birkaç basit deney düzeneği bile hazırlamıştı. Orada bulunan çok değişik malzemeler, mikroskoplar, mıknatıslar

-Nasıl olur da bitmez. Nasıl bu kadar çok lav var? Neden sönmüyor çekirdek?

-Hayır çocuğum henüz o kadar kazamıyoruz.

-Belki argo bazılarına yakışıyordur öğretmenim, bilmiyorum ama bence size yakışmıyor.

-Nerden duydun sen bunu ya?

-Bu ne ya, niye karalıyorsun defterini? Babalar da para verip size defter alıyorlar, dır dır dır.

Ne de güzel anlattınız. Keşke her gün okuyabilceğimiz bir köşeniz olsa bir gazete yada dergi grubunda. Sayın ortadogu hocamız da söylemişti galiba. O da kayıplarda bugünlerde...

Bu psikolojiyi çok iyi anlıyorum çünkü ben de kötü resim yapan zavallılardandım ilkokulda.

-Olsun, terbiyesizmiş o!

Konuyu okuyup yorumlayan arkadaşlarıma teşekkür ederim.

-Öğretmenim sizce şu evi silip yanında ağaç olan başka bir ev mi yapsam?

-Kazsak mesela?

-O nasıl öğretmenmiş, hiç kitaptan ödev vermiyor hep fotokopi dağıtıyor, diyor.

-Örtmenim siz ışığı yakın, ben bağırayım, benim sesim ışığı geçer!

-Öğretmenim çekirdek çok mu derinde? Şimdi biz kazsak görünür mü?

-Uslu olun, o zaman belki Şirinler?i bile görebilirsiniz.

Videoyu izlerken projeksiyon perdesine kilitlenen öğrencilerim, görüntülerin son bulduğu saniyede soru bombardımanına başlarlar. Aklımda kalan örnekler şunlar:

Bir başka olay, yaklaşık bir hafta öncesi:

-Öğretmenim gitmeyin, yeni gelen öğretmen bize bir şey öğretemezse, dersi anlatamazsa ne yapıcaz biz?

bende bigün sistemler konusunu işliyorum. işte sindirim böyle olur solunum şöyle olur anltıp duruyorum. çocuklar şu nasıl hocam diyor hemen cevaplıyorum. bu nasıl hocam hemen cevaplıyorum. bilmediğim bi kaç şey hakkında doktor arkadaşımı arayıp yardım bile istiyorum.

- Ha sen Mona Lisa?yı diyorsun.

-Niye böyle oluyor bana, düzelir miyim?

Minik bir çocuğun serzenişi bu? (Sınıf: 2)

-Nerden geliyor o?

-Lav denir ona çocuğum.

Kız haklıydı ama can çıkar huy da çıkmazdı. Onu haklı bulduktan beş dakika sonra birisinin yanağını sıkıp?Yerim seni minik danam benim!? demiş olabilirim.

-Rahat edemiyorum. Mesela şunu böyle yaparsam üç kere daha yapmam lazım.

Aradan bir yıl geçti. 2. sınıftayız artık. Öğretmenin geçen yıl verdiği yüzeysel?soyut resim bilgisi? çoktan unutulmuştur diye düşünüyor insan değil mi? Tabii ki hayır!

-Aferin, soğudukları zaman işte kayaya dönüşüyorlar.

iç sesim: bu ne la bu :)))

Neyse geçenlerde bir soru yönelttik sınıfa, dedik ki:

Özellikle sizin zeki miniklere duyurulur sayın Anna hocam.

-Öğretmenim bu, neden dersin ortasında başka başka sorular soruyor?

Bunu haber verdiğimde sınıfta bir bayram havası esti. Yeni bir öğretmenle tanışacaklardı. Üstelik bir sürü soru sorarak darlayabilecekleri yeni bir kurbanları vardı artık. Defterler çıktı, onlarca soru yazıldı yeni öğretmene yöneltmek için. Kimileri deli saçması, kimileri akla zarar sorulardı bunların.

Aslında bilir de söylemez. Çünkü bu gereksiz bir konuşmadır. Sen direkt cevabı versene öğretmen, konuyu niye dağıtıyorsun? Peh! Sınıf 3 bu arada. Ders konusuyla filan alakası yok. Ders konusu zaten kaynakların israf edilmeden kullanılmasına dair. Ne alaka demedim. Çünkü artık alaka aramaktansa eğlenmeye karar verdim.:))

Ben müdahil olurum:

filan ilgilerini çekmişti. Sonra soru faslına geçildi. Ben bir kenarda oturmuş izliyor, aynı anda konuşan sabırsız öğrencileri yatıştırmaya çalışıyordum. İnanır mısınız 12 tane velet 40 dakika boyunca bir dakika bile boş bırakmadılar öğretmen arkadaşımı. Nefes almadan soruyor, cevapları can kulağıyla dinliyorlardı. Öğretmen de esaslıydı hani. Genelde daha büyük yaş aralığındaki çocuklara hitap ettiği halde 2. sınıf öğrencilerinin seviyesine büyük bir başarıyla iniyor, soruları sabırla ve anlaşılır şekilde cevaplıyor, arada bir bana bakıp gülümsüyordu. Zil çaldığında, etrafında gürültücü bir çember oluşturan çocuklar kendisine?Ama daha yeni başlıyorduk? anlamını taşıyan yüz ifadeleriyle bakıyorlar, o ise iki elini açıp, benden bu kadar, diyerek uğurluyordu bizi sınıfından.

-Kazamıyoruz evladım.

Bizimkinin de o gün orijinalliği üzerindedir yine:

ben çocukken çok üzülürdüm yaşamadıkları için, o minik kuyruklarını asla sıkamayacak olmak derinden sarsardı beni. Yıllar sonra kocaman bir yetişkinken bir bankanın stadyumda gizli hareketlerle toplanan sevimli vadaa ları bu acımı depreştirmişti...

5 yerine % yazmışım.

anna hocam harika bir yazı çıkarmışsınız yine.. begenerek takip ediyorum yazılarınızı... veletlerde zehir gibi maşallah öyle sözler söylüyorlar ki şıp deyip kalıyor insan karşılarında...:) tebessümle okudum yazınızı diyebilirmm.. devamını bekliyoruz;)

-Taş oluyor. Ben gördüm TV?de.

Bu sabah sınıfta şimdi hatırlayamadığım bir konuda tartışma çıktı. Sınıftan yükselen uğultuyu yok etmek amaçlı bir uyarı nutkuna başladım. Konuşmamın sonunda da şaka yollu şöyle dedim:

İyi resim yapmak küçük çocuklar için sınıfta farklı ve özel bir statüde olmak demektir. Yaptığınız resmi herkes beğenir, siz başkalarının?çirkin? resimlerine bakıp kibirle iyi resim yapma konusunda tavsiyeler filan verirsiniz. Başlı başına bir havası vardır yani resmi güzel olan çocuğun.

-Kazsak dünyanın dibinden uzaya çıkabilir miyiz?

La havle çekip derse devam edersiniz ve gene can alıcı bir noktada yeni bir serzeniş:

-Niye canım, Şirinler başlarken hep öyle diyor ya uslu durursanız görürmüşsünüz.

Çocukların bazen hiç bir şey düşünmeden, sadece çizmek ve boyamak için resim yapabildiklerini de öğrenmiş olduk tabi, anlatmıyosa üsteleme :)