Son iki gün kalana kadar bütün mal varlığımı yerdim.

ne yapardınız?

sanırım ölmeden önce tatmak istediğim diğer şey de(mihri79 dan çok etkilendim)bi çocuğumun olması inşallah...

geciktirdiğiniz şeyleri bi düşünün yada söyleyemediklerinizi..

Hani şairin yaşamı ortadan bölüverdiği,

onlara inanmazdım. Hayatta daha uzun süre kalabilmek için mücadele ederdim.

@cactus tam bunun için yazılmış birşey:

öleceğimizi biliyoruz ama zamanını değil bu çıkmazda bazen hep bunları düşünürüm neler yaptım neleri yapamadım diye...

oturur beni hatırlayacakları "beni" anlatan bir deftercik tutardım. küstürdüklerimin gönlünü alır, küstüklerimi affederdim. sonra kalan zamana göre, görmek isteyip de göremediğim yerleri, gezerdim. bitime az kala bir taş beğenir, üstüne de "sinede evvel ne muhrik arzular var idi" yazdırırdım.

ölüm denilince aklıma yatak ölümünü değilde diğer ölümler geliyor ve doğumda olduğu gibi hep anamı hayal ediyorum

bu da soru mu beah? yapacağım en akıllı iş öte tarafta hesabı kolay vermek için ne gerekiyosa onu yapmak olurdu :))

İlk görev yerimdeki öğrencilerimle olan ilk derslerimi, o güne dönmek mümkün olsa uzaktan yine kendim olarak seyredebilmeyi isterdim.

Bu bana iyi bir enerji verirdi. Geçmişte bana ufak tefek "yamuğu" olanları benden 2 gün evvel ahrete postalardım!

İki otuz beş yıl daha yaşamak dileğim.

aileme durumu açıklamadan gider son kez kokuların ı hissederdim

Ahmak ıslatanlarda yürüyüp ıslanmak,

Arkama bile bakmadan,

her zaman söylemeye çekindiğim ne varsa o kişileri bulur paylaşırdım..

Ayın suya vuran aks`i parlaklığındaki yalnızlığım,

Saygılar

Tanıdığım herkesle helalleşirdim. Sizler de hakkınızı helal edin. Ne olur ne olmaz...

EVDEN BI DAKIKA BILE CIKMAZ SON NEFESIME KADAR KIZIMIN YANINDA KALIRDIM, BU HAYATTA DOYAMADIĞIM TEK SEY O OLDU, CALIŞMAK ONA KARSI BUYUK BIR VICDAN AZABI OLUSTURUYOR BENDE.

hiç bişey yapmazdım. oturup ölümün beni bulmasını beklerdim.

Benimki de hayal... sanki çoook uzun bir hayatı olan canlılarmışız gibi!!!

Önce onu diyeni sağlam bir döverdim.

Anneme birşey itiraf ederdim

Yazdıklarıma ekleme yapayım. Aşağıdaki başlıkta yapamadıklarımı yapmak, pişmanlık duyduğum şeyleri düzeltebilmek isterdim.

Azıcık bir ömrüm kaldı deseler, SEVDİKLERİME daha çok zaman ayırırdım.

çok kötü bi duygu olsa gerek böyle bir şeyi duymak o andan itibaren ne yapmak isterdiniz...

hay allah bu nasıl bir soru? gerçekten birden dondu zaman ve ben ''ne yapardım?'' sahi ne yapılabilirki daha yapılacak çoğu şeyi yapamamışken... zor aman uzak olsun ve habersiz..:(

Ve hayatın hiç törpüleyemediği keskin çizgilerimle,

kendimi kameraya çeker yapamadıklarımı orada söylerdim

Korkulara, hayalkırıklıklarına ve karşılıksız sevmelere inat,

Otuz beş yaşındayım.

Kızımı koklayarak ölmek isterdim.

Yalvarmak yakarmak nafile bugün

Dolunay karanlığındaki karamsarlığım,

öğrencilerime nasihat vermeden ölmenin bi yolunu bulurum

motosiklete binmeye çalışırdım

istanbul u gezerdim

Atatürk ün ölümünü düşünürken keşke yaşıyor olsaydı dedim içimden neler yapardı kimbilir sonrada aklıma bu fikir geldi...

Gözünün yaşına bakmadan gider

Sudan berrak duygularım,

Ve sevgili karşısındaki utangaç şımarıklığımla,

Benim, tanımadan önce korktuğum,

hiç hoşuma gitmezdi

helal olsun...:)))

ama ne yapardm ben olsam? galiba sevdiklerimin bilmemesini sağlardım ilk önce. sonra tek tabanca gezerdim tüm ülkeyi

dünyanın çiçekleri arasında yani öğrencilerim arasında son nefesimi vermek isterdim

Serseri çılgınlığında sokaklarda şarkılar söylemek,

Azıcık ömrüm kalacağını bilsem, şu çok merak ettiğimiz maaşı bir an önce çekerdim.

Sonra aklım başıma gelirdi... bir daha döverdim. Böylelikle "ne zaman öleceğimi tam tarihiyle" ağzından alabilirdim.

Tanıdıktan sonra coştuğum yaşta.

çok üzülürdü kesin

İki otuz beş yıl daha.

"Azıcık ömrün kaldı" deseler...

Bir değil, iki otuz beş yıl daha yaşamak dileğim.

Soluksuz, bir çırpıda.

... ve beklerdim ölümü

Ve ayrık otu inatçılığında hayatı tekrar tekrar yakalamak için,