Öleceğimizi bilmek yada bilmemek arasında bir fark yoktur. Çünkü kim bilebilir ki bir sene, bir ay, bir hafta, bir gün, bir saat hatta bir dakika sonrasını?

Evet yeşilçam'ın o meşhur doktoruna gittiniz. Kamyon çarpmış, kör olmuş, sakat kalmış adama 3 ay yaşarsın diyen doktor :) Sizin hiç bişeyiniz yokken 1 saat veriyor. Ne yapardınız, ne yapmazdınız..?

Ölmekten korkmam için önce yaşamam gerek :)

Ya ailem annem babam akrabalarım sevdiklerim eş-dost onlar ne yapacaktı ardımdan... o gün o saat her şey silindi gözümden umrumda değildi hiçbir şey ve hiç kimse. Bir takım tahlil ve tetkikler yapıldı görünen bir şey yoktu. Al sana koca dünya bomboş hatta argo tabiriyle defet gitsin dediklerinden.

bol bol tövbe ederi... şimdi niye yapmıyorsam dimi.. insan kendine ölümü yakıştırmıyor dimi...

Ben son aylarımı yaşadığımı bilsem oturur ağlarım şoku atlatınca ilk olarak kalbimi kıran veya kalbini kırdığım insanlarla helalleşirdim.

Ne yaptığımı gördüm ne yapacağımsa tabi imkanım varsa o da bana kalsın ;)

öleceğimizi bilmekle bilmemek arasında bence çok fark var. daha doğrusu öleceğimizi hepimiz biliyoruz ama bunun zamanının belirli olması başka bir şey.

Ölüm, yaşam kadar yakın ve olağan herkes için...

En fazla birinci derece kişiler etkilenir bu durumdan. Fakat onlar için bile yaşam devam eder ve etmek zorundadır da.

ölüme hazırlık ancak yaş kemale erdiğinde mümkün bence.

Çok kötü hissettim kendimi başlığı okuyunca. Oysa 1 dk sonraya garantimiz yok. Ölüm yanıbaşımızda, Rabbim bilerek ya da bilmeyerek işlediğimiz günahlarımızı affetsin.

"ölüm her an yanıbaşımızda" gibi sözleri söylerken aslında onun uzaklarda olduğunu varsayıyoruz. ne zaman ki ona yaklaştıran somut bir belirti oluyor, işte o zaman taşlar yerinden oynuyor ya da yerine oturuyor.

Ben anlatayım: Geçen seneydi sanırım. İlk önce ciddi bir hastalığın belirtilerini hissettim, başladım ağlamaya :'( Bir panik bir panik anlatamam. O sırada yakın bir arkadaşım aradı konuşuyoruz ama ben kendimi çoktan dışarı atmıştım hem ağlıyorum hem yürüyorum o teselli etmeye çalışıyor işi şakaya vuruyor bana kızıyor falan filan. Bende ne duyacak kulak ne görecek göz var :(( Düşüncelerim bu hastalığın sonu ölüm ve ben hazır değilim buna tamam, galiba hiçbir zamanda hazır olamayacağım olamayacağız... :((((

Kızıma sarılır ve onu annesiz bırakacağım için ağlardım herhalde. Onun annesiz kalıp hayata 1-0 yenik başlayacağını bilmek öleceğimi bilmekten daha kötü.

Allah'ım anlık mı yaşıyoruz peki bu doğru mu?

Nefes aldığımız müddetçe kendimiz ve sevdiklerimiz için çarpsın yüreğimiz..

Hastalıklar insanı ölüme yakın hissettirir fakat illa ki ciddi bir hatalığımızın olması gerekmez ölmemiz için..

"Ateş düştüğü yeri yakar"

Başlığı okuyunca ürperdim bir kere. Geçen gece yatarken tıkandım bir hamleyle doğruldum bir de üstüne elektirikler gitti. Felaket bişeydi mezarı anımsattı resmen :(((

İstikamet belli. Uzun bir otobüs yolculuğuna çıkardım.. Ağır, hazmederek...

Yine de O AN'ı tekrar yaşamak ister miyim kaldırabilir miyim BİLMİYORUM...