hayalim masak tı bende kendimi bankada buldum işsizlik korkusuyla. ama hayalimden vazgeçmedim sonuna kadar denicem şansımı..

ne olacağına karar verme gibi bi lüksümüzün oldugunu düşünmüyorum.

Bu başlığı açan arkadaşın üyeliği 2005 yılında görünüyor.

Bence bu saatten sonra bulunduğun kurumda en iyisini yapmak en hayırlı olanıdır.

çocukluk anıları onlar, yok astronot olacağım yok pilot olacağım vs

geçen 5 yıla bakıyorumda hala hakim olmakta ilk günki gibi kararlıyım her ne kadar yaş 29 olmuş ve sınav ilanı verilmemiş olsada...

Benim sözüm senin durumunda olan arkadaşlara değil tabii ki.

bu devirde ne iş bulursan gireceksin mecbur, durum çok kötü

benim de özellikle kamuda çalışan arkadaşlara sorum... bi yere girdikten sonra ders çalışmak zor olmuyor mu? bu şekilde bi yeri basamak olarak kullanıp istediğimiz yerlere gecmek ne kadar mümkün sizce?

Bu başlıkta diğer başlıklarda görüp de tecrübeli olduğunu düşündüğüm arkadaşlardan da aynı cevapları görünce rahatladım. İş hayatı hakkında konuştuğum birkaç kişiden hepsi bir hedefin yok mu, bir hedef koyman lazım deyip durduklarında tek sorun bende sanmıştım. Ama bu sürec öyle yıpratıyor ki asla istemem dediğim banka işinin olması için dua edip duruyorum, Allah hepimize yol göstersin.

Yanılmıyorsum tabi.

çok iyimser bir soru

Tabi bir yerde çalışmıyorsan, sözüm meclisten dışarı.

hakim olacam ama bari geçici olarak başbakanlık uzmanı oluyum diye karar verdiğimde yıl 2007 olmuş ve ben mayıs ayında teskermi almıştım... bu seferde 2008 de bankacı oldum...

bende henüz ne olmak istediğine karar veremeyenlerdenim..

arkadaşlar ben ne olacağıma karar veremiyorum. hangisi olursa artık diye bir yol çizdim inan çıkamıyorum içinden. önerisi olan ya da karar veren?

BU da yaşının 30 a dayandığını düşündürüyor.

aslı şu olmalı.. istediği olan var mı?

ben 2005 nisan ayında hakim olmaya karar verdim...2006 da 3 soru ile kazanamadım... bankacı oldum 14. gün istifa ettim bu seferde asker oldum...

başlığı açan ben 27 yaşındayım. banka çok istedim ama olmadı. sonra smmm olmaya karar verdim. buarada özelsektördydim çalışamadım sınava 2yıl geçti hala kazanmış deilim. sonra eniyisi araş. görevlisi dedim. master yaptım sonra çok zorlanırsın evlilik hayatını unut dediler. şimdi önümdeki bütün kpss, smmm, banka sınavlarına hazırlanıyorum. geçenlerde gittiğim bir işgörüşmesinde gelecek çizgin nededi adam? bian afalladım. gelecek çizgim "hangisi olursa"ydı. söylemedim tabi mali analist dedim:):( gülsemmi ağlasammı?!! bunun üzerine merak ettim sadece benmiyim diye budurumda. ama sanırım bazı arkadaşlarımızın söylediği gibi n olmak istediğimizi seçmek biraz lüxe kaçıyormuş...

Demem o ki; "Bir fırtına tuttu bizi, deryaya kardı"...

Her ne kadar sınavlara girme yaşı 30 olsa da, meydanı zamanı geldiğinde genç arkadaşlara bırakmamız gerektiğini düşünüyorum.

yani karar vermenin sorun olduğunu düşünüyorsanız hemen o yoldan geri dönün

Haklısın tabii ki.

bunu eleştirmiyorum çünkü bu hiçbirimizin değiştirebileceği birşey değil. benim sıkıntım şu ki, ya istediğimiz yerler olmazsa o zaman ne olacağımıız kestirebilir miyiz. diyelim ki çok istenen özelde veya kamuda müfettişlik, uzmanlık teklif edilse olmak istediğimiz şeyi bırakıp yönelebilr miyiz?ben bu mesleği istemiyorum diyebilecek bir lükse sahip olsak tabi ki o vakit ne olacağına karar vermek daha kolay olur. kısaca ya olmazsa ne yaparız, nasıl mutlu oluruz. işini sevmeden nasıl mutlu olur insan. karar verme lüksüm olsa keşke ne olacağıma.

Zaten başlangıçta şunu istiyorum diyip de, o kuruma girebilmiş çook kişi varmıdır bilmem? Hayat bizi istemesek de kaderimize doğru sürüklüyor netice olarak. Çok iyi çalışırsın sınavları kazanırsın, ama bi türlü işini değiştiremezsin eğer kısmette yoksa.

kendimde cevaplayamadığım bir sorudur bu. veya cevabını bulduğum fakat yolumu çizemediğim... hedefini seçmek o kadar zor değil aslında. insan kendini bilir, hangi alanda daha yetenekli olduğunu bilir ve buna göre karar verir. iş hedeflediğin şeyi başarmadığında ne olacakda kitleniyor sanırım. mesela ben çok istediğim kurumlara giremediğimde ne yapacağım diye düşünüyorum. çünkü çalışma sisteminiz oraya göre oluyor ve piyangoya kalıyor. tabi insan girebileceğine inanacak. fakat kimse bende bu kuruma girebilecek kapasite yok veya benden daha iyiler var demez. öyle yetiştirilmemişiz. her şeye muktedirizdir fakat çoğumuzun istedikleri yer olmaz. olmayınca da bişeylere bahane buluruz, ah 1 soruyla kaçırdım deriz, beni sevmediler elediler deriz, bahane çok. gerçekten böyle de olabilir tabi. yani kimse yeterli değilim diye düşünmez.

30 a kadar yolu var kim ne derse desin. 30 dan sonra istesek de deniyemicez zaten

Ne olacağına değil de ne olmak istediğine karar veren vardır. Mesela ben Dışişleri'ne girmek istiyorum. Ama ne olacağım? O ayrı bir sual.