Kişi dünyada ruhunu geliştirdiği nisbette cennet nimetlerinden lezzet alırmış.. Kitap okudukça kelime dağarcığı gelişen bireyin zamanla okumaktan lezzet almasına benzer bu..

eee o zamanlar tebaanız azdı:))) kim vardı ki? saysan üç parmağı geçmezdi de mi? üç silahşörler:)

Bir dost...

fiziksel, kimyasal, ruhsal ve huzursal olarak

Budur!

Çok sorduğum bir soru biz nasıl bu hale geldik?

Eskiden umutsuz bir neşeyle saçmalardım. Uzaktan kendime baktığımda "hafiften sıyırmış" yaftasını ne de güzel üzerimde taşıyorum derdim. Aniden büyüdüm. umuda boğdum kendimi. saçmalmayı men edip hüzünlü bir ağırbaşlılığı giydim üstüme. Uzaktan kendime baktığımda şimdi şöyle diyorum.. Bu ben miyim?...

aynalarda ağaran saçlarımı,

değişiyoruz...

takmayın kafanıza...

Sonraa, diğer paylaşımların zaman zaman suskunluk dönemine girse bile bir süre sonra bundan sıyrılıp eski neşe ve kalitesine kavuşacağını düşünürdüm. Şimdi böyle olmadığını anlıyorum sanki. Bir dönem geçti ve hiç birşey eskisi gibi olmayacak gibi.

Şimdi karşılık göremediğim için takmıyorum kafama...

Eskiden korku-gerilim tarzı filmler izlemeyi çok severdim, şimdi gelen günün ne gibi gerilim ve korkulara gebe olacağını düşünür hayattan korkar oldum.

Eski şehir fotoğraflarına bakarken, ucundan kıyısından yaşadığımız, fakat anlamaya fırsat bulamadan kaybettiğimiz hayatın dimağımda kalan tadını yeniden yaşıyorum. Bize gelinceye kadar yavaş yavaş incelen ip birdenbire kopmuş, kendimizi alabildiğine farklı bir dünyada buluvermiştik. Asıl kopuşu benim de mensup olduğum neslin yaşadığını söylemek istiyorum. Eskiden usul usul ve kendiliğinden yok olan evlerin buldozorlerle yıkılıp yerlerine bilmem kaçar katlı apartmanların dikildiğini gördük. Radyonun bile lüks sayıldığı evlerden çıkıp borç harç renkli televizyonlar, videolar, bilgisayarlar edinen garip bir nesiliz. Kaçınılmaz bir şeydi bu. Dünya kaç bucakmış öğrendik. Şimdi içinden çıkıp geldiğimiz hayata o kadar uzaklardan bakıyoruz ki! Başka hiç bir nesil bizim yaşadığımız ani değişmeyi yaşamamıştır. Bu, büyük bir şok olduğu kadar, şüphesiz, bulunmaz bir tecrübedir de.

Eskiden aklıma iyi bir fikir geldiğinde bunu kağıda dökerdim. Bu fikri nasıl dallandırıp budaklandırıp uzun uzun yazıya döktüğüme inanamazdım. Şimdi hiç yazmak istemiyorum. Aklıma iyi bir fikir değil iyi üç fikir geliyor bazen, hepsini unutuyorum. Canım istemiyor öyle tıkır tıkır yazmak filan. Şimdi bişiler yazıyorum mesela, zaman kaybı gibi geliyor. Yazık diyorum ya kim okıycak bunları, yazmışsın öyle uzun uzun, peh!

ben artık takmıyorum...

Sizde de değişen bişiler var mı yoksa ben mi fazla değişkenim? İtiraf ediyorum bu cevabını bildiğim bi soruydu. Sadece birileri başlığıma yazsın istemiştim.

Sn. _Anna Karénina;

Hiç bir şey aynı kalmaz ve hiç bir şey yok olmaz.. sadece dönüşür.. buna biz de dahiliz.. başlığı görünce önce kendimi şöyle bir gözden geçirdim.. bende değişen ya da dönüşen şeyler ne diye.. daha fevri ve daha başına buyruktum eskiden. şimdi nispeten düşünerek adımlar atmaya çalışıyorum mesela.. olduğu kadar işte..

ŞEHiR FOTOĞRAFLARI

Eskiden akrabalarımı çok ziyaret ederdim. Bunu onların gönlü olsun diye yapmazdım. Hoşuma giderdi. Oturur konuşurdum onlarla. Çocukken bile rahmetli anneannemle dereden tepeden konuşurduk. Şimdiyse bu ziyaretlerimi neredeyse bayramdan bayrama gibi bir sıklıkta yapıyorum. Hatta bu bayram herkesten kaçıp bizim köydeki eve çekilicem galiba.

pes ettim değişime,

Unutamadıklarınız sizi çoktan unuttular!

Eskiden güzel şarkılar keşfeder, günlerce komşularımı bıktırırdım dinleye dinleye. Şimdi sessizliği tercih ediyorum çoğu zaman. Ama bunu tam bırakmadım. Geçen gün hoparlörler yere düşüyordu titreşimden gene. Neyse deli geldim deli gidicem en azından. Bu iyi.

Eskiden okula hoplaya zıplaya gittiğim, keyifle işimi yaptığım bazı günler olurdu. Şimdi okullar açılır açılmaz doktora gidiyorum. Ama doktorlar okulu kapatamıyorlar. Kahretsin bea diyorum, gene başladık. Baştan başlamaktan nefret ediyorum. Hele de sınıf defterinin ilk gününü yazmak sinir ediyor beni.

Beden hergeçen gün yıpranıp zayıflarken ruh tekamül ediyor. Mesleki açıdan yaklaşacak olursam bedenle ruh gelişim açısından ters orantılı gibi.. Zamanın karşı konulmaz akışı karşısında vücudumuz dünyanın lezzetlerine, güzelliklerine elveda deyip güçten düşerken, ruhumuz dünyanın dağdağası, fırtınası neticesinde olgunlaşıp kamil manada yaşama merhaba diyor..

Ağzına sağlık...

Nereden nereye demek bile az kalır.

Eskidendi Eskidendi AHHHH Eskidendi...

biraysel bir nereden nereye değil toplumsal bir nereden nereye...

değişimi değiştiremediğimiz sürece bu böyle olacak...

O zaman desenize değişiyoruz, öyleyse varız :)Hadi boşverin, ben dedim gitti :D

bir kaç gündür özellikle muhsin hocanın vefatını öğrendiğimden beri sanki buralar yine çekiyor beni ve bana ulaşmaya çalışıp da ulaşamamış olmasını buralara en azından arada bir bakmalıydım diye kendime kızar oldum. baksaydım görseydim belki iki satır yazsaydım en azından bana ulaşabilirdi diye düşünüyorum.. galiba..

Eskiden mesleğimde yaşayabileceğim problemlerin sadece öğrencilerimle alakalı olabileceğini düşünürdüm, şimdi en masum ve kolay sorunların onlarda, asıl probleminse sistemde ve toplumumuzda olduğunu düşünüyor, kendimi mengeneye sıkışmış gibi hissediyorum.

Hayat insanı değiştiriyor desek yanlış olur çünkü şahsi inancım odur ki insanlar asla değişmezler. Fakat; eskiden yaptıkları, zaman ayırdıkları birtakım işleri zamanla bırakırlar. Kendimden örnek vereyim:

Zakkum sen yenisin galiba?

Eskiden gidip gelenlere kafamı takıp geri dönmeleri için çaba gösterirdim.

Eskiden yaşlandığımda bile zayıf kalabileceğimi düşünürdüm :P 5-6 kilo birden 30 yaş armağanı olunca bu da değişti tabi.

eskiden bu kadar geçmişi düşünür müydüm.. ya da bu kadar hesaplaşma ihtiyacı hisseder miydim.. hayır aslında.. şimdi de çok fazla olduğu söylenemez.. yönüm hep ileriye doğru oldu fakat arada bir durup nefes almak gerektiğini de hatırlamam gerektiğini düşünüyorum..

değişmeyen şeyler değişenlerden daha fazla galiba. inatçılığımdan çok yitirmedim. hala oldukça katıyım ve insanları çileden çıkarıyorum:) hala çok çalışıyorum ve mücadele edecek bir şeyler buluyorum kendime..:)

Sonuçta değişmesini istemediğimiz şeyler hızla değişirken, bazı şeyler de inadına aynı kalmaya ve insanı dellendirmeye devam ediyor galiba.

Siz, 'x' iken 'y' olmuşsunuz.

eskiden yazanlar vardı hey gidi günler!... şimdi okuyanlar...

ansızın telefonum çaldığında hatırlayamadığım arkadaşlarımı,

Minik Serçeye selam olsun...

Yıpranıp giden bedenimizin bize tanıdı yaşam süresince fırsatları değerlendirip ruh ve aklımızı kamil manada geliştirip, kullanmanın zamanın acımasızlığı karşısında yapılacak en iyi iş olacağı kanısındayım..

fotoğraflarda geçen zamanı,

Bu bahsettiğim ters oran Hz. Adem'den günümüze değişmedi değişmeyecek gibi görünüyor..

Eskiden gavur kahvesi içerdim şimdi Türk kahvesine dadandım. Daha milliyetçi bir obsesif oldum galiba. Bir de hiç çay içmezdim şimdi en az 4 kupa tüketiyorum.

normalmidir?

Eskisinden 8,5 kilo daha zayıfım. En sonunda söyledim, evet.:))

en büyük değişim de galiba kilomda oldu, en az 5 kilo daha ağırım.. bu belki beni ağır abla yapar biraz:)

Beşir AYVAZOĞLU

Oğuz Bal

önceden sulu gözün tekiydim. en ufak tartışmada açardım muslukları. artık kurudu göz pınarlarım. idareci olduktan sonra öyle insanlarla tartıştım ki ağlamak değil öfke musallat oldu başıma... nasıl bir toplum olduk biz?

yolda yürürken hocam nasılsınız? diyen ve tanımakta zorlandığım öğrencilerim,

eskiden saatlerce yazardım :)... ne garip şimdi hemen çıkasım var!