Geçtiğimiz günlerde yaşayıp, hala etkisinden geçemediğimiz malum depremde herkes olayı bir başka açıdan değerlendirdi. Kimi "Tabii ki 24 şehidi birden alan yer, yerinde duramayacak ve sarsılacak" derken, kimi "Van bile olsa yardım etmek lazım" dedi. Kimiyse çok daha acımasızca ve insafsızca sanki oradaki herkes potansiyel terörist ve Allah'ın lanetiyle lanetlenmiş gibi açıktan açığa "iyi oldu. Titreyip kendilerine dönmeleri için, onlara böyle bir sarsıntı şarttı" sözlerini savurdular.

Bu sene okulumuzda durumu iyi olmayan öğrencilere yardım malzemeleri geldi. Ders esnasında okulumuzun idarecisi sınıfa girip bazı isimler okudu. Öğrenciler de bu isimlerin neden okunduğunu biliyorlardı. İsmi okunan her öğrenci utancından idarecimizin yüzüne bile bakamadı. İdareci işini bitirip sınıftan çıkınca ben de sınıftan çıktım. Aşağı inerken yakaladım. "Hocam" dedim, "bunu belli ederek yapmak zorunda mısınız?" Bana ne derse beğenirsiniz: "Ne yani özel olarak odama çağırıp kendilerine yardım yapılacağını tebliğ mi etseydim?" "Hayır ama en azından bana söyleyebilirdiniz; ben de öğrencilere özel olarak söylerdim." dedim. "Duygusallığınızı anlıyorum ama bu meslek bu kadar duygusallığı kaldırmaz" gibisinden bazı beylik laflar etti ve gitti.

"İçinde bulunduğumuz, mübarek günlerde, yoksulların halini bir kez daha anlıyoruz" diyorsun, fakat akşam mönüsünü daha sabahtan tasarlıyorsun, seçme hakkını kullanıyorsun, iftarda şu ağır olur, sahura şu iyi gider diyorsun. Sen daha midenden dışarı bakmayı öğrenememişsin, bir de yoksullara baktığını sanıyorsun.

Sanırım en önemli önceliğimiz bilinçlenme olmalı..

bir yardım derneği afrikadaki fakir insanlara kendi geçimlerini sağlayabilmeleri için keçi veriyordu.

evet balık vermek yerine balık tutmak öğretilmeli. yanlız bu seneki durumun diğer zamanlara göre çok daha şiddetli olmasının sebebi doğal bir afet olan kuraklık onu da unutmayalım.

Halamın oğlu 32 yaşında. Lise mezunu. İşsiz. Ona birtakım işler bulduk. Hiçbirisini beğenmedi. En sonunda dayanamadım, sordum: "istediğin ne?" "masabaşında herhangi bir iş." "yahu" dedim, "öyle bir iş varsa ben de çalışıyım. 6 yıl (4 + 2) üniversite okudum, bir masam var ama ders anlatmaktan onun başında bile oturamıyorum..." Kızdı bana, küstü. Uzun zaman konuşmadı. Yine de dayanamayıp ona karınca kararınca yardım ediyorum.

İftar; fıtrata en yakın an. Yaratılışa şükran. Bu anda yapılan duayı geri çevirmem diyor ben. Masanda duran suyu dudaklarının arasına götürürken, bir başka dudaktan kan damladığını, bir başka dudağın yandığını, bir diğerinin açlıktan çatladığını hiç düşündün mü, sadakasız, çağdaş Müslüman!

yanlışları eleştirelim derken yanlışlara oranla kat kat daha fazla olan doğruları, güzellikleri bir kenara atıp insanları bu hayır işlerden soğutmamalıyız bence.

"Tarihi yağmaladı bir düzine talihsiz / Değerler altüst oldu, mukaddesat sahipsiz."

Sonunda bir de tevekkül sokuşturup araya,

Bu, bu yardımı yapmanın bir boyutu. Diğer bir boyutu ise ayetin işaret ettiği "hayra mani olurlar" hükmünün değil "hayra vesile olurlar" hükmünün muhatabı olmak.

"Çalış dedikçe şeriat, çalışmadın, durdun.

İmanın en zayıf noktasındasın, sadakaya muhtaç demindesin. Dilin duaya muhtaç; sen sadakaya muhtaç!..

Onun hesabına birçok hurafe uydurdun!

Ha bir de, umuyoruz ki belki bu vesile ile insanlığı yalnız vesikasında kalmışlara, insanlığını yeniden hatırlatmış olalım...

Göçük altındaki bebeklerin orada kalışına göz yuman bir zihniyetin "bebek katili" ile arasında ne fark var!?

Yeniden anlatılmalı, eli, dili ulaşmayan müslümanın gündelik heveslerle yüreğine de set çekildiği... Yeniden anlatılmalı, komşusu açken tok yatanın imanda kemal eksikliği.

Yeniden fethedilmeli, sosyal yardımlaşma mantığı, yeniden anlatılmalı karz-ı hasenin sadakadan yetmiş kat daha sevap olduğu, yeniden anlatılmalı katılaşmış kalplere, bir tebessümün bile sadaka olduğu... Yeniden anlatılmalı, ümmetin ayağına batacak dikeni yerden kaldırmanın, kaldıranın yollarına gül olduğu...

Yeniden anlatılmalı, akan kanlara dur demek için, eli olan eliyle, sözü olan sözüyle, değilse yüreğiyle ulaşması gerektiği.

Ve hep dilimize pelesenk ettiğimiz "geleceğin inşasından sorumlu kişiler" olarak, kanımca en büyük yardımı bu kampanya için üç kuruş harçlıklarını çıkarıp veren çocuklarımıza yapıyoruz. Sosyal yardımlaşmanın dini ve milli boyutunu verirken, insanlığın hala ölmediğine şahit tutuyoruz onları.

sayın şahin,

araştırmalı, en güvenilir kişilere veya kurumlara gereken yardımı yapmalıyız eğer yardım yapmak istiyorsak. hiçkimseyi tam olarak tanımıyor veye kimseye güvenemiyorsak nispeten en güvenilir bulduğumuz yere yardım yapar "iyilik yap denize at balık bilmezse halık bilir " düsturuna sığınırız.

Komşusunda dinmeyen kan, talan edilen vicdan varken, sadaka peşinde koşan, sadakatsiz Müslüman! Sorulur bir gün, elin cebine gitmedi de, yüreğine de mi gitmedi? Diline de mi söz geçmedi? Çağdaş firavunlar kasıp kavururken dünyayı, duan; gizli silahınıda mı kullanmak aklına gelmedi? Ateş senin bacandan düşünce mi duaya başlayacaksın? Bu akan kan Arakan'dır, diyor, sen Anakan'ları mı bekliyorsun? Bir dua için, gizli silah için, sadaka için daha ne bekliyorsun?

Acı olan müdür yardımcısının bir sonraki yardımda da aynı yöntemi uygulamasıydı. Ben o esnada sınıftan çıktım. Fikr-i sabitlerle aynı ortamda çalışmak ne kötü!

Neyse, konuyu dağıtmayım. "Yardım", bence ülkemizde çoğu zaman sömürülen bir durum. Öğrencilerime çalışmanın önemini vurgularken hep Akif'ten örnek veririm:

ülke olarak, millet olarak pek beceremediğimiz bir gerçeğimizidir. Van depremide gösterdiki en yetkili kurumlarımız dahi üstesinden yardım dağıtma işini öğrenememiş ve yapamamıştır. Kaldıki biz fertler bir yardım paketi hazırlamayı layıki ile başaramadık yine sınıfta kaldık.

Adı sadaka olsun, sosyal yardım olsun ya da öğrenciliğimizin vazgeçilmezi burs olsun... İhtiyaç sahibine, gerçek ihtiyaç sahibine, ulaşan bir elimiz olsun da, o elin adı ne olursa olsun. Yani süreç değil, sonuç önemli. Ona verdiğimiz isim değil, onu verdiğimiz isim önemli...

Yahu bunun duygusallıkla ne ilgisi var? Velev ki ilgisi olsun; insan onurunu doğrudan ilgilendiren böyle durumlara daha hassas yaklaşmanın kime ne zararı var? O öğrencilerden birkaçı yardım malzemelerini istemedi. Gittim tek tek onlarla konuştum; zorla razı ettim onları.

Sosyal yardımlaşma evrim geçirip SADAKA kültürü oldugu için sosyalliginide yardım amacınıda unutmuş olmamız gayet normal:)

Emeksiz yemek, vermeden almak, yorulmadan kazanç sağlamak isteyen ülkem insan'ı SOSYAL SADAKA'yı kendisinde KAZANILMIŞ bir hak gibi görüyor neden acaba?

haklılığınız ın altını çizerken söylemlerinizi destekler nitelikte çevremizi şöyle bir yokladım uzağada gitmedim kendi ailem içersinden örnekler buldum kendi adıma..

Tarihi yağmalayanlarca, değerler alt üst oldu ve mukaddesat yeni fatihlerini bekliyor. Değerler, yeni değerlerini bekliyor.

saygılar

Her Yerde Aşk seyrettiğim en kalitesiz filmdi. Fakat tek kaliteli cümlesi vardı ki onun da her zaman, her yerde geçerli olduğu söylenemez; "bana hayatta sürecin değil, sonucun önemli olduğu öğretildi" diyordu filmde.

Cuma namazına gidiyorum, kışın soğuktan donuyorum, yazın sıcaktan bayılıyorum. Bugün gittiğim camide üç tane klima vardı; büyük klimalardan. Ama açılmamıştı. Toplanan yardımlarla alınmış klimalar bunlar. Klimalar kapalı, hoca vaazda fakirlere, yoksullara yardımdan bahsediyor. Sosyal yardımlaşmanın önemini vurguluyor. Ama klimaları açmayıp insanları sıcaktan bayıltıyor. Sonra insanda bağış yapmak için hiçbir istek kalmıyor.

yardım meselesinin kimi kişi veya kuruluşlarca suistimal edilmesi bizim yardım etmemizin önünde engel olmamalıdır.

bizim öğrencilik yıllarımızda fakfukfon vardı ve yılın belli dönemlerinde okulda, güç durumları olanların listesi belirlenirdi ve ona göre öğrencilier giydirilirdi. Biz hiç görmezdik bilmezdik ne zaman alındı kıyafetleri. Her şeyden önce o kişilerin onuruyla oynanmıyordu galiba eskiden, gizli olurdu her şey. Şimdi sosyal yardımlaşma adı altında her şey ayan beyan ortada, gazetelerde televizyonlarda boy boy yardımlar gösteriliyor. Peki bu durumda alacak durumu olmayan kişilerin yüz ifadelerine hiç dikkat kesiliyor muyuz acaba, ne kadar utangaç bir halde oluyor çoğu. Sosyal yardımlaşma hasletinden gün be gün uzaklaşıyoruz bunda etrafımızda olan bitenlerin etkisi de var. Suistimaller oluyor ve aman neyse diyoruz. Dörtük güzelmiş Tükçeci ve ne kadar doğru günümüzde de.

yardımlaşmada yardım alanın mahcup edilmemesi verenin de riya/gösterişe kapılmaması adına yardımların daha çok gizli yapılması tavsiye edildiği gibi topluma örnek olma ve teşvik etme adına açık yapıldığı da olmuş. insanlar hayırda yarışmaya teşvik edilmiş ancak bunu büyüklenme vesilesi yapmak da katiyen hoş görülmemiştir.

Başlattığımız yardım kampanyasında adam herkes varken "doğu da bizim, batı da" diyor, onlar yokken, "hocam ben yardım konusunda sizin gibi düşünmüyorum" diyebiliyor. Dedik ya bu olay da herkes olaya, kendi bakış açısıyla, gözünün görme katsayısıyla bakıyor.

"... onlar hayra da mani olurlar" diyor ayet. Yardım etmemekle yetinmiyor, edene de mani oluyor... Yukarıda bahsi geçen tüm cümlelerin zahiri de, batını da hep bu hayra mani oluşu barındırıyor özünde. Ve bu özü bozuk zihniyet, Peygamber döneminin cahiliye Araplarını andırıyor. Kimin yanına gitseler sadece yüzünü değil, özünü de ona döndürmüş gibi davranıyorlar.

Zavallı dini çevirdin onunla maskaraya!"

Hep söyleneni tekrarlayacağım balık tutmayı öğretmemiz gerek yoksa hergün balık vererek bu sorunun üstesinden gelemeyiz. Üretmek ve üretime katılmak şarttır.

son olarak unutmayalım yapılan yardımlara birilerinin madden ihtiyacı varsa yardım yapanın da manen iyilik yapmaya ihtiyacı var.

Sosyal yardımlaşma deyince ne anlıyoruz?.. Pamuk eller cebe mi? Bize hep böyle öğretildi değil mi? Biz de eksik öğretilen bilgiyi daha da çarpıtıp, "sosyal yardımlaşma dediğiniz şey, dilenciliğin sempatik adıdır. Ben milletimi, din kardeşlerimi böylesi bir kanserin iletinden kurtarmak için, farz olanın dışına çıkmamaya ve milletimi zillet altında bırakmamaya bir aydın olarak ant içtim" dedik değil mi?

meselenin özüne aykırı birtakım tutarsızlıkları belirtmekle görevimiz sona ermemeli. siz yine de bu tespitlerinizi şehrinizdeki müftüye veya imamlara lisan ı münasiple soruverseniz belki kendince haklı yönleri vardır ya da size hak verir ve yaptıkları yanlıştan dönerler. böylece sizde uyarma vazifenizi yerine getirmiş olursunuz.

Sevgili kudretsolmaz,