Düşüncem sensen, düştüğüm sabrın bağrı olmalı.

Montaigne beni rahatlatmıyor, Nietzsche'ye muhalefetim de lahana kafalılıktan değil.

Değilim değilim de, biraz deliyim.

Gündüz de yalancı çıktı çünkü...

Gölgem bir yere vurmasın...

Tutunamamanın gecesi bu.

Yazmaktan sıkıldım biraz, o yüzden yazıyorum. Yazmaktan kaçıp, yazıya dokunuyorum.

Hem de çok yoruldum...

yeniden bir bukowski okuma zamanı geldi

Aradığının ne olduğunu bilmeyenlerden de yoruldum. Hatta yoruldum demek anlamsız; sıkıldım. Aradığını bulamamak neyin cezası ki? Bilmemek mi bulmamanın sebebi? Yoksa bulmamak, bilmeye vesile mi? Ayrım nerede başlar, nerede biter? Aramak açlığın mı, tokluğun mu habercisi?

Bilgisizlik demiştik... Kolay mı?

Herşeyin bana bir ders olduğunu anlar oldum yine. Hani tam anlamak yoktu ya!.. Anlar gibi olmak var.

Bilgisizliğimin dibini bulamadan, bildiklerimin bulantısı bitmeyecek gibi...

Belki bir nefes yada... Kayıtsız ve bulantısız.

Bana öğrettiklerinle kendime konuşmak istedim biraz... Mazur gör. Onlara susmak zor. Kendime hiç susamam, biliyorsun.

İki yüzlü, sahte.

Yine düştüm.

Tesellimi gayrda aramıyorum. Bilmek başlı başına bir acı, bunu da biliyorum.

Etraf anlar gibi olanlarla değil, kökten ariflerle dolup taşarken, değil satır araları, satırların bile katledildiğini görmek ne acı!..

Elini çek omzumdan Sartre. O dizlerin dibinde gözyaşlarına boğulmak istiyorum...

Na?am, velakin ed dinu kaviyyun...

Teselli bulamam da, belki sakinleşirim...

:) Satır ara'larını anlamayanlar satırların şekline laf atarlar...

Halime gülmekten kendimi alamıyorum.

Beni bana gönder, beni bende tut... Yoruldum.

Sabrediyorum şimdi... Sorularım bekliyor, biliyorum, acele de ediyorum ya... Susuyorum, susmalıyım.

Düşmecelerimi düşüncelerimle karıştırır oldum. Sığınağım koca bir B bana...

Tesellim, efkarım ve fikrim...

"Kurtar beni ayrılığından" demenin bam telini bana göstermeyen herşeyden gidiyorum.

Ama yine "sus" demişsin... "Sus ve teslim ol."

Ne demiştim ki...?

Sağol Cioran. Senin gibi tehlikelerden insan nasıl korunur ki, sorgulamaktan kendimi alamadım... Yeni bir sorguda henüz mola vermişken hem de.

Gediklerimde hep taşlarım saklı; kör müyüm ki?

Düşlerine sızsam da, düştüğüm o beyaz sayfa olmalı.

Günbatımı ılıklığının vurduğu o taş pencerenin kenarında beni kendime bırakın.

Herşeyin bana bir ders olduğunu anlar oldum yine. Hani tam anlamak yoktu ya!.. Anlar gibi olmak var"

Kendimden.

Deliye yine susmak yakışır...

Ben ben'den geçip, sana varmalı. Geçmekte yetmez... Aşmalı.

Ve herşey iki yüzlüymüş aslında... Niye bunu öğretmedi bana kimse senden önce? Kim biliyor ki gerçi... Onlar uykuda... Değil mi?

"Dünya her adımda ümitlerimizi geçersiz kılar. Artık bilgelikten başka tehlike kalmamıştır."

Meçhullerdeyim...

Estetikmiş... Sanatmış...