Evet, İsyan

Nefret hırçın, şefkat uyuşuk, merak sinsi

Kesik kolları var aşkın

göğsünde hazin ayak izleri eski Şubatların

Can bitkin, dil tutsak..

biri aşk

Taşa çaldım derdimi,

içimize güneşler bırakan nal sesleri.

ne güzeldin gençliğim;

Keserle yontulmuş bir ağzı var sabahın

onu yaralar kıpırdatıyor

başım çılgınca sarsılan dallarla uğraşıyor

ömrümce yol gözledim,

Tek umut ki - yaşam bitti demeye varmıyor dilim -

çiçekler kadar körpeydi bahar...

Dal kuru, dalga uysal

ve o sertelmektedir yaralardan

Alaycı çalgıcılar dökülüyor şarkılardan

Bakışlar yapayalnız, yalnızlık çırılçıplak

söylediğim şarkılar

saçları bukleli bir çocuğu öperek uyandıran

boşanır damarlarıma yılların kahraman gürültüsü

Erdem sığlaşıp özüne yabancılaştı

güle sardım kendimi,

belki bin sevda bin ayrılık

ben karakavruk yüzümün arkasında

durup dineliyorum bütün taframla

bana ne çerçilerden, çerilerden, kullardan

İnsan ki hasreti kadar:

Gülüşler kuşsuz, kıvılcımsız

toprağın yoncalandığı aydı... Öpsem,

Aşksa:

Şiir bitti! Uçukladı dudakları sevginin

gönlümü tarih düşüp

Onur sessizce köreldi gözevlerinde

Nihat Behram

Şiir bitti! Söndü içtenliğin güven ateşi

İsyan edin isyan edin isyan edin!

bir aşk bir intihar

Teslimiyet başıboş

Solunarak süzülen tılsımı kalmadı gönlün..

Ne Dadal'a sadık halk ne Karacaoğlan'a

Şiir bitti! Bozuldu ışıktan büyüsü duyguların

biri düşten düşe sızım sızım yüreğim...

Zalim yaradana pervasız, mazlum ölümüne çaresiz..

yanaşınca çocuklara

çünkü kavganın göbeğidir benim yerim.

kırbaçlayarak büyüttüğüm ağrıyı bırakıyorum

Şiir bitri! Bulandı yüreğin özgür sesi

Sevgilin zehrin kılabilir gizemli anıları

Suskunluk kanıksandı, kabalık azgın

Ne dövüş soylu ne seviş

şiir bitti

Yalan doruklarda çığırtkan

Yiğitlik evcil

Şiir bitti! Kurudu esin çağlayanı umudun

yitince bulunmaz zenginliğimiz...

Aşktan öte başka hangi tohum yeşerir

Eni sonu suya düşer ıslanır...

Şiir bitti! Soğudu tezcanlı yüreğin yanardağı

İhanetin sinmediği giz unutuldu

Kimse ağlamıyor özlerken..

(... Dolunaydı... Dağlaın bulutlandığı,

yağız, civan, atmaca;

gül kurudu derdim azdı yürüdü...

varınca bayrakları, marşları duyuyorum

Susan da ikiyüzlü konuşan da

Öpüşlerden düşlerin filizleri yolundu

Şiir bitti! Soldu içli sesin beslediği tomurcuk

Dindi suların tendeki çılgın uğultusu

Hüzün sürgün, aşk yılışık..

hantal yüreklerin olduğu orda.

Sağır da olsa dile döner seslenir...

İki derde yenik düştüm ne çare:

Ağıtlar yetinı, türküler öksüz

Ne dövüşün külhanı kaldı ne sevişmenin

Demirden sağnaklar altında uyur sevdiğim

taş çatladı kıvrım kıvrım kök verdim;

Ayaklanma Çağrısı

Bir yanım sazınca külhan,

Acının sırdaşı ayrılıklar uluorta kudurgan..

Ne güzel günlerdi ah

suskun, ıssız, utangaç,

İsmet Özel

Sihriydi tutkuların. Şiir bitti!

bir ömre ancak sığar.

süsüydü ömrümüzün,

Sokakta sabrın tiryakisi ruhsuz bir kalabalık..

Şiir bitti! Tozlandı hançeresi sezginin

bir yanım nazınca uslu,

Herkes her şeyin sahtesine alışkın...

Dostun katilin olabilir

halksa kal'am onu kal'a kılan benim

döl ve inat barındıran.

yaralanır sandığım

Hangi dal sügün verir ezildiği yerinden?

Şiir bitti! Dindi rüzgarı tükenmez gücün

Hırpani bir okşayışla akşam

Ne güzel cevaplamıştır bu şiirde. Bu şiiri yazarken İsmet Özel; askermiş.

Çığlığı duyulmuyor sevincin..

İnsan ki Hasreti Kadar

yazık ki sen beklemedin...)

Korkunun da ucuzları türedi coşkunun da

kasıklarına boşalmaktadır nal sesleri

O da çocukların sesleri..

savrulup savrulup sokaklara

Oyuncu arsız, seyirci bezgin

Dişlerin arasında bilendi küfür: paslı, keskin

Düşse:

bütün taframla, bütün yumruklarım, bütün