ilanı olmaz ama hissedilir...

Cezmi Ersöz&amp;#8230;.

Yaşamak varken sevdayı delice,

Siz ne dersiniz?

Nasıl değiştirmişim seni.

Ne de daha yaşamadığımız bu aşkı toprağa gömmeyi.

Gönderen sensin.

Ben, seninleyim dedikçe

Ayrılık ne biliyor musun? Ne araya yolların girmesi, ne kapanan kapılar, ne yıldız kayması gecede, ne güz, ne ceplerde tren tarifesi, ne de turna katarı gökte...

Tedirginliğinin sebebi de kalktı ortadan.

Gidiyor musun diye sorma bana.

Sanma ki, benden sakladığın gülüşleri

Oysa hiç böyle düşünmemiştim.

Her zaman yokluğunu taşırım.

Bense hiç bir şey diyemedim.

Kimseyi olduğundan farklı bir hale getirmek istemem.

Tanrım ne olur gerçek olmasın, ne olur güneş doğmadan geri dönsün, dönsün yeterki hiç bir şey sormam ona, unuturum herşeyi, yeterki aşık olmasın&amp;#8230; İçinde durmaksızın çığlık atar dualar. Ama bazen aşk gider ve çağresizce yalvardığın tanrı bile gider peşinden.

zor be arkadaş zor ne düşünmeden uyuyabilmek ne de uyurken sadece uyumak çok zor bee bazen mevcudiyetin yok olsun istersin ama ona bil gücün yetmez

Kokladıkça; bizi bir yanlışa mahkum ettiğini anlayacaksın

Zaten varsın diye her şey güzeldi ama

O zaman ayrılıklar bile ne kadar yumuşar değil mi?

Ama inandıramadım seni.

Oysa sen hep susmanın koynunda.

Bir de sen...

Öpücüğümün kokusu kalacak kapının eşiğinde.

Bazen aşk gider. Ve adresi değişir evinin. Sesinin tonu değişir. yüzünün rengi&amp;#8230; Yediğin yemeğin tadı&amp;#8230;Uykuların değişir. Ve rüyaların&amp;#8230;Her akşam açıp girdiğin kapıdan başka sevda giriyordur artık. Her gün oturduğun koltukta, o bakmaya doyamadığın gözlerin ışığında başka sevda oturuyordur şimdi. Yıllardır evinde ağırladığın, masalarına konuk olduğun, hayatlarını paylaştığın dostlarının kahkahaları bir başka ses karışıyor artık. Senin gölgene alışkın duvarlar bile çoktan kabullenmiştir yokluğunu. Aşkının o tek ceneti bildiğin uykularında bir başka sevdanın rüyaları&amp;#8230;Bazen aşk gider. Ve anılarda gider peşinden

Giden mi daha cok uzulendir kalan mi acaba

Bir tek sözün bağlardı beni sana,

Çocukluğuna sığınır atlatırsın bu acıyı.

İnsanın içini dökmekten vazgeçmesi ayrılık...

Dünden yarına,,,

"Herşeyin ertesi" birgün icad edebilse keşke,

Bazen aşk gider. Ve sen yıllardır içinde yaşadığın yürekten, valizler dolusu anılarla kendi yanlızlığına taşınırsın. Elin varmaya varmaya boşaltırsın dolapları. Valizleri kapı önüne yığıp, yüzün sırılsıklam, son bir sigara için koltuğa yığılırsın. Gidiyorsundur işte. Aşkını kendi ellerinle başka aşka teslim edip&amp;#8230;Ömrünü onun ömrüne, hayallerini onun hayallerine, sevdanı onun sevdasına ekleyip&amp;#8230;

Bir bahar vardı,

yalancı yüzlerde ararım.

Ne terk etmeyi istedim seni,

O insanin yuzune de soyledim gitme diye ben bana sunulani yasiyorum

Ne sevişmelerimiz kalır aklında, ne sevda sözlerimiz.

Sen, hayır dedin.

Rahat değilim diyordun ya, rahat ol artık.

Ne yazık ki, tozduman edemedim kuşkularını.

Günah ve sevap denilen şeyin insani gel gitler olduğunu,

Biri üste attığım yazıyı okumuş... Sesi pek hoş değil, hani bu güzel yazıyı Ahmed Arif kıvamında bir ses okusaydı daha güzel olurdu dedim içimden...

Sen, sorgularken beni kafanda

O dünya ki bazen minicik bir odada

Hiçbir ayrılık sevilmedi bir "siyah nokta" kadar..

Yazlar hiç eskisi gibi olmadı...

Gidişim yürekten değil, zorunluluktan.

Ama öyle oldu işte.

Demek ki; gitmelerin zamanı şimdi.

Hiç bir şey demeden çeker gidersin!

Hani "Dün dünde kaldı, yeni şeyler söylemek lazım cancağızım"ı, inanarak söyleyebilmenin kifayetsizliğini içselleştirebilmek bab'ında...

Teslim alır bedenleri de.

Bulup çıkardın ortaya.

Aynı değil mi ikisi de?

Bulup, bulup kaybettim seni bebeğim.

Gülüşlerini saklaman için bir neden kalmadı.

Nasıl ikna edebilirdim seni?

Senin kadar öfkeliyim ben de.

Sonra sabah olur. Güneş doğar. Aşkın gelmez bir türlü. Bir gecede değişir ömrün. O bir türlü inanmak istemediğin kader, sanki alay eder gibidir. Ömrünü adadığın yıllarını önüne serdiğin aşkın bir gecede bir başka hayata karışmıştır işte&amp;#8230;Bir gecede bir başkasının aşkı olmuştur. İnanamazsın.

Nasıl da güzeldi...

Belki de onu bu yüzden affedersiniz. Belki de bu yüzden bir başka sevda için karşınızda gözyaşlarına boğulduğunda onunla beraber ağlayıp, git ve aramaya devam et, unut beni, dersiniz. Çünkü bilirsinizki aşk çocukluğun arka bahçelerinde dalıp gittiğiniz ve sonra evin yolunu kaybettiğiniz, kurallarını kimsenin bilmediği garip bir oyundur aslında. Bir gün ansızın o oyunda yanıvermiş, hak etmediğiniz halde bahçeden kovulmuşsunuzdur. Anlayamazsınız neden kovulduğunuzu, nerede hata yaptığınızı, neden unutulduğunuzu&amp;#8230;Yıllardır oynadığınız o büyülü oyuna dalıp, hayatı dışınızda bıraktığınız için, bir gün aşk gider ve siz evinizin yolunu bir türlü bulamazsınız.

Herşeyin ertesi, bir gün icad edilebilse keşke.

masumlaştığını...

Bazen kentin ortasında şekillendi.

Ne kadar zarar vermişim sana meğer.

Belki de bu yüzden bir kibrit ateşiyle yakıp gittiği ömrünün alevleri arasında sizi unutan aşkınız, çocukluğun o karanlık bahçesinde annesinin yarım bıraktığı sevgiyi aramaya gittiğinde ona öfke duyamazsınız.

Sen gittin

Ademoğlu ve ya Havvakızı...

İnsanın Acısını İnsan Alır

bunlar o insanın yüzüne söylenenler değil, giderken ona söylenemeyenler...

Sonra zaman geçer o karanlık bahçe aydınlanır. Ve anlarsınızki sevda denen o büyülü oyunda herkezin kuralları birbirinden farklıdır. Siz aynı bahçede aynı oyunu oynadığınızı sanırsınız belki, ama onun sevdası sizinkinden farklıdır. Kendi bahçenizle onun bahçesini, kendi oyununuzla onun oyununu, kendi kurallarınızla onun kurallarını kendi aşkınızla onun aşkını sınayamazsınız. Belki de bunu anladığınız için, kendi bahçenizden onun bahçesini, kendi çocukluğunuzdan onun çocukluğunu, kendi sevdanızdan onun sevdasını sevebildiğiniz için, bir gün aşk gider ve siz onun gerçek aşk olduğunu anlayıp, unutamazsınız.

Neden ölümü "güzellemeler" eşliğinde anlatırken, ayrılığı "hüzünçalar" plaklarla karşılarız?

Senin kadar endişeli...

"Bunu bir bitiş sayma ne olur. Yaşadığı her şey sürüyor insanda..."

ne demek bişey demeden çekip gitmek ne bunlar insan üstü varlıklar mı kendilerinde böyle bir hak görüyolar

Kimseye zarar vermek istemem ben.

Sütten çıkmış ak kaşık değildim

Niye boğarız sorularla?

Olumsuz ne kadar sözcük varsa

Adına da masumiyet dense...

Aşkın içine bir kez girdi mi kuşku,

Biliyor musun bir tanem!

Ama yalanı sokmadım iki kişilik dünyamıza.

Ayrılığın ilanı mı olur..!

Seni de götürürüm yüreğimde.

Renksiz, kokusuz, hissiz...

alışkanlığımdın ama ben irade sahibiyim ve zararlı şeyleri sevmiyorum sigara alkol ve kumar hariç.

Sanma ki, bu toy sevdayı başka kimliklere taşırım.

Ben, gözlerinin içine bakıyordum kuşkuyla.

Zaten az konuşan sen

Bencede ayılık yarım kalmış bir şeyler..

Ve aslında; adını koymaya korktuğun ihanetlerin bile

Ben, aşk dedikçe sen, dur dedin.

Sen buna inanmadın. Ah bu sorular...

Bir dokunuşunla bin kenti yıkacak güç verirdin bana

Bazen aşk gider. Önüne bir kadeh rakı, küllükte bir ölüm dolusu izmarit, öylece bakakalırsın arkasından. Kulağın hiç çalmayacak telefondadır. Zaman dursun saatler geçmesin istersin&amp;#8230;

sanki hayatımdan bir kesit gördüm okuyunca...

Aslında bilirsiniz nereye gittiğini. Onu çağıran o eksik, yaralı ve hep kanayan çocukluğudur. Onu çağıran, hani o gözlerinde görüp de belki ona en çok bu yüzden vuruldunuz, ertelenmiş çocukluğun o mavi bahçesidir. Dönüp dönüp yeniden baktığı o gizemli bahçesnde, onu eksik severek yaralanmış annesinin sesini duyar gibi olmuştur belkide. Yanıldığını anladığında da ürkekçe o bahçenin bir köşesine sığınıp, gözyaşlarına boğulmuştur.

Ne yazık ki, kalamadın bana.