İstanbul'dan, Van'a kadar uzanacak ve zemheriden daha beter bir mevsim belirecek zihninde yeniden; düşünmek...

Tarihler geçecek gözlerinden, toplumların medyatik tarihleri, içlerinden kendi toplumunun kendi tarihi kadarına konuşlandıracak zihninin ellerini...

Her insan tek başına bir millet...

Artık şairler karanlığa şiir yazarken bir kez daha düşünecek, güneşi yüreğine alarak, karanlığa aydınlık için yürüyen maden gözleri...

Kurşuni yürekler, kurşunlaşmış beyinlere havan olacak ve o yürekler o beyinlerde çalkalanırken şair bir kez daha düşünecek, bildiği tüm öğretilere göre gün yarasalardan başka herşey ve herkes için "günaydın"la başlardı diyecek...

Yeni bir şey öğrenmemişti ve hatta yaşadığı toplumun toplumsal hafızasına ihanet edip uzun süreli farkındalık da geliştirmemişti belki ama farketmişti ki gün bazıları için hiç "aydın" olmamıştı zaten... Doğduklarında ve dahi doyduklarında bile...

Böyle bir hafızanın bilimselliği, bilimseverliği üzerine konuşmaya gerek var mı?..

Hiç bir şey güncelliğini koruyamıyor bu hafızalarda... Para, kariyer, aşk ve hatta acı bile... Nefes nefese, sıfır mola ve durmaksızın yaşam...

Sonra şu yaşına kadar bildiği ne çok şeyin avuçlarının arasından kristal gibi ufalanıp gittiğine şahit olduğunu hatırlatacak...

Ve şairliklerinden utanmasalar da, kaleminin kurşunundan başka kurşuna değmemiş gözleri değecek, kurşuni renkli insanların tenine, o tenlerde baharı bekleyen, soluklayan insanların gözlerine...

Düşününce iliklerine kadar üşüyecek... Bir ürperme saracak yüreğini... Unutulmanın acı sonu esir alacak beynini, esrik bir ruh haliyle kendine kahredecek... Ve yalnızlığına yüksek sesle kahredecek;

Sonra omuzlarını silkerek kendine gelecek bir kez daha düşünecek; sular akacak, rüzgarlar esecek, güneş doğup batacak, mevsimler yer değiştirecek ve şairin yüreğine yeni bir yalnızlık düşecek... Artık kara elmasın kara bahtı üzerine düşünmeyecek, yazmayacak... Yaşadığı toplumun kalbi ile nefes alıp vermeye devam edecek, yeni bir ağaç kesildiğinde yeni yaralar açılacak yüreğinde ve sonra yine baharlar gelecek trahomlu bedenine...

Çok uzun zamandır üzerinde düşünmeye çalışıp da düşünmediğim konulardan...

Düşünemiyorum çünkü medyatik hafızanın sadece ne olduğunu bilmiyorum, aynı zamanda bu hafızaya sahibim, çoğu geri kalmış toplumların, medeniyete koşar adım yetişmeye çalışan, çalışkan elemanları gibi...

Ve unutulmak insan için ne büyük illet!..