Olumsuzluklar ise dinden değil, dindar olduğu sanılan insanların kişisel hatalarından çıkar ve bunu da dine yüklemek yanlıştır, dindar insanlara genelleme yapmak da yanlıştır aynı zamanda...

Ben teşekkür ederim Salih Hocam...

Diğer yandan dindar insanlar da buna çokça malzeme verdiler, ya da dindar görünümündeki kişiler Örn. Fadime Şahin, Müslüm Gündüz, Ali Kalkancı vs. vs.) bilerek yanlışlar yaparak bir prototip oluşturdular.

dediğiniz olayları incelerseniz altından başka şeylerin çıkacağını göreceksiniz. Mesela kandırılmış insanlar, rol yapan dinciler ve birbirine düşürülmeye çalışılan bir halk... ve biz hala o olayları gördüğümüz gibi algılayarak tertipleyenlerin ekmeğine yağ sürüyoruz...

selamlar..

Bir ülkede hangi sistem yönetimde olursa veya yönetimi ele geçirmeye çalışırsa yapacağı ilk iş: fikirlerini topluma enjekte etmeye çalışmaktır ve bunu yaparken de her yolu mubah sayar. Bunun için sinemayı, tiyatroyu vb. birçok şeyi sadece araç olarak görür haliyle sanatı alet etmeme gibi bir dert ve inceliği düşünmezler.

O yüzden bunda çokça şaşılacak bir şey yok.

Burada ''mezar'' ve ''fal'' kelimelerine dikkat!

Milli Mücadele Dönemi ve Cumhuriyet sonrası eserlerindeki imam karakterlerinin olumsuzluğunun dikkati çekecek ölçüde olduğu da aşikar, ama bu dönemin siyasi ve toplumsal olayları incelendiğinde Mücadele'ye ve İnkılaplara ve bütünüyle rejime en çok muhalefet eden kesimin ile muhalefet edilen konunun din adamları ve temsil ettikleri anlayış olduğu da görülecektir .

Din adamlarının kötülendiği eserleri, din adamlarının bile tepkisizce seyrettiğini, okuduğunu görmek de üzücü... İçin için kızıp üzülüyor olsalar da, ortaya çıkıp..."haddinizi bilin... dölek durun..." dememişler...

asırı dindarlık bagnazlık yada yobazlık yolunu acabilir bundandır ki bence insanlar ne olursa olsun sevgiyi barındırabilsin herkese kendinden olmayana da olana da. dindarlık ne kadar iyi güzelse aynı sekilde dinsizlikte öyle olmalı, kriter bu olmamalı anlamında söylüyorum

Ben düşünüyorum ki sadece bizim edebiyatımızda yada filimlerimiz de din adamlarımız kötüleniyor.. Aşağılanıyor.. Hep bütün kötüler imamlardır, onlar ülke düzenini bozmak için çabalarlar..

Topluma yansıyan bir aşırı dindarlık yok, sadece yansıtılan ve var olduğuna inandırılmaya çalışılan etkili azınlığın çalışmaları var... Dindar olmak kolay bir iş değildir ki, aşırı dindar olsun insanlar... Hele de günümüzde..

Oysa bilmiyorlar ki bu sükut asilliktendir...

Ama diğer dinlerin temsilcileri ise el üstünde tutulurlar, her filimde yada kitaplarında.. Onların dedikleri önemlidir.. Her hafta kiliselerine giderler. İbadetlerini yaparlar ve küçücük çocuklarını bile götürürler.. Bize kendi dinlerini çok güzel lanse ederler..

Gene de şunu ifade etmek isterim söz konusu filmlerin yapım yıllarını bilmemekle birlikte daha çok Cumhuriyete geçiş dönemini anlatırken kullanılmış filmler. Aklıma gelen ilk filmlerden biride Halide Edip Adıvar?ın romanından uyarlanmış olan?Vurun Kahpeye?adlı filmdeki imam tiplemesi ki son derece korkutucuydu görünüşü.

İnmemiştir hele Kur'an şunu hakkıyla bilin

Yeşil çamın bu işleri bilinçli ve organize bir şekilde yaptığı konusunda benimde şüphem yok..

O dönemi anlatan romanlarımızın birçoğunda da din adamı karakteri eleştirel boyutta incelenmiştir.

O dönemde, bağımsızlık mücadelesi veren bir toplumu din üzerinden bu emelinden vazgeçirmeye çalışan dış güçlerin oyununa gelen bu zihniyet de görmezden gelinemezdi.

Ama bugün hangi kitabı okursanız okuyun içinde bir şeyler yüceltirken bir şeyleri de karalıyordur, buna bilimsel kitaplar da dahil, örnekleri çoğaltıp sinema, tiyatro resim şarkı gibi liste uzayıp gider.

Bu durum Sn. Türkçeci'nin de değindiği gibi, sadece sinema filmleriyle sınırlı değil. Edebi eserlerde de benzer tiplerle karşılaşmak mümkün.

karakocali editörümün de yazdıklarının altına imza atıyorum müsadesi olursa. gerçekten benimde hislerime tercüman olmuş. Eline sağlık..

Günümüzde dindarlar bunu yıkmaya çalışıyorlar ama bazıları bu algıyı değiştirmek için o kadar taviz veriyor ki kendi değerlerinden uzaklaşıyorlar, yapmaması gereken şeyler yapıyorlar. Kim bilir bu da bir tuzaktır belki de, kendimizi kanıtlayacağız derken, kendimiz olmaktan çıkmak yani...

Bundan dolayıdırki yeşil çamımızın günümüzdeki temsilcileri bu hatanın farkına varmış ve dönüş yolunda bir miktar mesafede katetmiştir..

Ne mezarlıkta okunmak için ne de fal bakmak için.

Özetle, dindarlık değerlendirilirken hata dinde değil, insanlarda aranmalıdır. İnsanlarda aranırken de devrin şartları iyi analiz edilmelidir...

Ancak ben de diyorum ki, dinin özünde söylediğiniz durumlara sebep olabilecek yollar kapanmıştır. Aşırı dindar olan bağnaz yada yobaz olamaz, çünkü tefekkür eder, sürekli okur ve öncelikle kendi iç dünyasında derinleşir... Hele de farklı olana karşı hep saygı gösterilir, Peygamberimizin ve Fatih'in yaptığı gibi...

su sekilde örnek vereyim o zaman yavuz selim mesela yada mesela sivas olaylarının sorumluları yada corum olayları yada maraş gibi bi cok örnek...

Değerlerimize sahip çıkmadığımız sürece bu böyle gider.. Dinimize sahip çıkmadığımız sürece hiç birşey değişmez..

Tabi burada söz konusu olan imamların Yeşilçam sinemasındaki lanse edilişleri bu imamlar has bir şey değil toplumun tüm kesimleri bundan payını alıyor o yüzden olaya tek boyutlu değil de bir bütün olarak bakma taraftarıyım.

Her ne kadar altmışlı yetmişli yıllar hem siyasal hem toplumsal olarak yukarıda bahsettiklerimden daha farklı bir tablonun oluştuğu yıllar olsa da; gerek resmi ideoloji gerek halkın asırlardır süregelen temayülleri gerekse geleneğin bu zümreye ikili bir karakter çizmekten sakınmaması gibi hususların, fırsat düştüğünde olumsuz imam tiplerinin canlandırılmasına meydan verdidiğini düşünüyorum.

Dediğinizi anlıyorum ve size katılıyorum...

Türkçeci0505 editimin düşüncelerinede kısmen katılıyorum.. Katılmadığım nokta, bir kısım din adamının umuma aykırı hareket düşünce ve fiillerinden ötürü koca bir camianın ekranda yada perdede "çember sakallı, suratsız, toplumda ikilik çıkarmaya ve bu yolla kendi menfaatini korumaya çalışan ve çok moda tabirle yobaz etiketiyle seyirciye sunulmasının bana göre hiç bir hafifletici sebebi yada mazereti olamaz. Bu demek değilki içlerinde bu modelde insan yok, vardır olacakta. Ama bu dediğim gibi çağlar ötesinden gelen bu kurumu yıpratmak, lekelemek, çağın gerisinde, yobaz, mürteci gibi göstermek suçtur...

Din çok önemli bir olgudur. Fakat farklı bir amaç için kullanıldığında toplumun dinamikleri bozulur. Özellikle bizim toplumumuzun!

Bu sükutu ikrardan sayanlar oldu yazık ki...

Biz Türkler ya da Türkiyeliler inanç konusunda hassas bir milletiz... Yeşilçam'ın yada edebiyatın alenene işlediği bu suça, neden tepki koyulmadı diye düşünüyorum...

Aşırı dindarlığa gelince, aşırı dindarlık olmadığı gibi ılımlı dindarlıkta yoktur olmazda. Ya dindarsınızdır ya değilsinizdir. Aşırı gibi görünen dindar kesim de gerçek dindarlığı özümseyememiş, bu sebeplede bir takım grupların iç veya dış güçlerin etkisi altında kalmış kimselerdir..

asırı dindar insanları da o kadar masum görmemek de gerekiyor sanırım, bence mizah malzemesinin sınırı yoktur her şey kullanılabilir mizahta. yalnız belki de tarih boyunca bize gösterilmiş bir resme tepkidir kimbilir...

Özellikle Batılılaşma hareketleriyle başlayan politikaların bir uzantısı sayılabilecek olan medrese ve mensuplarının etkisini kırmak, aklın ve bilimin en değerli kılavuz kabul edilmesini sağlamak yönündeki politikalar bu tür örneklerin dayanabileceği bir zemin olarak düşünülebilir.

İnsan şunu sorar tabi bu sanatçılar neden buna alet oluyor diye?

Bu gün toplumumuzda bir dönüşüm varsa bunun en önde görünen etkeni beyaz cam dediğimiz televizyonlardır.. Bu dönüşümün müsbet yada menfi olup olmadığı konusundada yorumu sizlere bırakıyorum..

yanlıs olanı anlamaya calısmanın bir anlamı yok bence, bu bahsettiklerimin hic biri peygamberi temsil etmiyor biliyorum ama bu şekilde de yansımıştır topluma asırı dindarlık yada dincilik yada adı her neyse

Ben yeşilçamın bunu bilerek ve sistematik bir şekilde yaptığını düşünüyorum. Toplumumuzun değerlerini yıkmak için kullanılan bir araç oldu zamanında yeşilçam... Dini, dindarları ve din adamlarını "geri kafalı" gösterdiler zamanında, hiç düşünmeyen sürekli itaat eden güruhlar olarak gördüler...

Bu noktada, ''sanatsal suç'' tanımlaması biraz ağır olmuş.

->dilŞAD editörüm güzel bir konu, size teşekkür ederim..

Yeşilçama ve o dönem ki dindarlara dönersek... O dönemden önceki dönemde bu milletin alimleri, din adamları ya savaşlarda ölmüş, ya da sonraki dönemlerde öldürülmüştür. Kitaplar toplanmış, insanların ellerinden alınmış ve yakılmıştır. Elinde kitap bulunduran insanlar ise kitaplarını okurken yakalanmak korkusuyla okuyamamışlardır. Kur'an gizlice öğretilmiştir... Dolayısıyla dinin öğrenileceği kaynakların olmadığı bir dönemden sonra gelenlerin, öğretici boşluğunu dolduran birileri tarafından yalan yanlış bilgilerle doldurulması, sonuçta da dini yanlış yaşaması kaçınılmaz bir sonuç olmuştur...

O döneminm romanlarının bazıları ve filmlerden birçoğu, bu duruma dikkat çekmek istiyor.

Biz de öylemidir.. Bizim filimlerimiz de camiye gidilmez kesinlikle.. Sadece İstanbul'a kuşbaşı bakarken minareleri görürüz sadece.. Camilere hiç uğranılmadığı için zaten imamları hiç görmeyiz.. Gösterilen imamlar da zaten hep kötüdürler.. Çıkarcıdırlar..

Olsa olsa dindarım diyerek dinin özünden sapanlar olabilir, bu da aşırılık olarak görülüyor bence.. Yoksa en aşırı dindar Efendimizken ve bize mükemmel bir hayatı örnek olarak göstermişken, nasıl bu aşırılık kötü görülebilir...

Aşırı dindar mı? Dindarlığın aşırısı mı olur ki?

Vatan şairi Mehmet Akif, bu durumun farkındadır: