Yabancı'da satır aralarında gizlidir ayrıntılar ve öykünün başarısı.

Toplum yapılarının özellikleri hemen hemen aynıdır. İnsan olmanın getirdikleri, hissedilenler hiyerarşiye kadar benzerdir. Camus yabancı'da bunu hissettiriyor. Yalnızlık, umursamamazlık, farketmezlik. Hala unutamıyorum ikiside bir sözünü.:)İkiside bir.

Ne olsa kabullenir ne niye ve neden diye bir şey sormaz ve bu davranış olağan olanmış gibi davranır.

Toplumun değer yargıları ile karşılaşmak ve sonucunda?dışlanmak?. Oysa dışlayan yabancı?nın ta kendisidir. Çaba göstermeden dışlamak, kendini yabancı hissetmek her şeye, herkese karşı.

Bir olmanın hazzını o vakit daha iyi anlar insan.

.. ve sonucunda roman kahramanı başka bir deyişle romanın adı?Yabancı?dır.

Duygusuz, seviyeli, yaşadığının farkında olamama vb. duyguları yalın bir şekilde ve bu kadar etkili anlatmak her yazarın harcı değildir.

Bir kişiyi aklı başında ya da eli açık olmak için harcadığı güçten ötürü övmeye kalkışırsanız, onu pek az sevindirmiş olursunuz. Tanrı vergisi yetileri için yaptınız mı bunu, güller gibi açılır; bunların tam tersi, bir suçluya kusurunun yaradılışıyla bir ilgisi olmadığını, bunun nedeninin mutsuz bir takım rastlantılardan doğduğunu söylerseniz, en yüce duygular besler size. Aslında doğuştan namuslu, kafası işleyen biri olmanın bir değeri yoktur. İçinden geldiği için birini öldürenle; bir rastlantıyla birini öldürmek arasında sorumluluk yönünde hiç bir ayrım olmadığı gibi. Ama bu düzenbazlar bağışlanmayı isterler, sorumsuzluğu. Aslında suçsuz olmalılar, yaradılışın bir nimeti olan erdemlerinden kuşkulanmamak gerekir, geçici bir mutsuzluktan doğan kusurları da sürekli olmamalı. Yargılamayla kesmek gerek ilişiği..

Yani diyeceğim şu ki;

'Gerçek' sabittir ama 'doğru'lar zamana göre anlam bulur. Örneğin ölüm gerçektir ama bugün bana göre yanlıştır. Eğer 16 gün önce sorsaydınız "ölüm gerçek ve doğru mudur?" diye,"Evet, gerçek ve doğrudur" derdim. Şu anki acımla 'yanlış' diyorum. Muhakkak 16 gün sonra acım bir nebze hafiflediğinde yine "doğru" diyeceğim.

Yine Camus'tan;

"İkisi de bir"den yola çıkarsak;

Bu noktada neler söylenebilir peki?

Camus, bugünün toplum yapısını o günden tahlil etmiş.

"Yanlış" diyecek olursanız, ben de yanlış diyorum. O halde doğru olması gerekir.

Yabancı'yı okurken ikiside bir sözüne sinir olmuştum. Hayata bu kadar kayıtsız olan bir insan nasıl olur diye? Hayatı bu kadar anlamsız bulurken yine hayatın ona sunduğu nimetlerden yararlanmaktan kendinide alı koymayan bir kişilik.. Ne kadar ikiside bir desede her sözünde iş ölüme gelince pek ölümü de seçmek istemiyor.. Yaşamak mı ölmek mi?

Albert CAMUS-Yabancı:

İkisi de değil dersem;

"İnsan her zaman az buçuk suçludur."

Kısaca herkesin bir doğrusu vardır.. Benim yanlışım diğerinin doğrusudur. Dediğim gibi kalıplara koyan bizleriz.. O yüzden her şey doğru da olabilir yanlışta..

Kayıtsızlık, umursamazlık.

Camus?a göre her şey ve herkes?saçma?dır. Bu düşüncesiyle yazılan Yabancı da, insanın?saçmalık? içinde neden var olduğunu sorgular, hayat yaşanmaya değer değildir ama yaşanmalıdır düşüncesiyle farklı bir yön verir hayatına.

Düşüş - Albert Camus

Umarım daha ayrıntılı yorumlayacak vaktim olur.

Biz işte o avludayız sevgili dostum.

Olayın kahramanı sanki başka birinin hayatını anlatıyor. Yaşamış yaşamamış fark etmiyor ona sadece o an ve oda bunu yaşıyor işte bütün olay bu.

İzleyemem yanlış yolda iken, belki bir küçük tavsiyedir yapabileceğim. Arkamdan gelmeni hiç istemem, yanlışıma ortak edemem. Yol gösteremem arkamda olmanı istemediğimden. Yanımda yürüyebilirsin dost kalmak istediğin sürece.

Kişinin yaşadığının farkında olmaması tamda budur işte.

Açıkçası bize tanımla ilgili çokta bişey bırakmamış.

"Doğru" zannettiğimiz bazı düşünceler, "Yanlış" olarak karşımıza çıkabilmekte.

Karşımda da durma, yanımda dur, yanımda otur, yanımda yürü.

?Her şey doğru ama hiçbir şey doğru değil.?

Roman kahramanı da?saçma?lık üzerine oluşturulan bir portre çizer. Her şeyi anlamsız bulur, topluma, insanlara yabancı kalır. Hayatın?saçma?lıklarından yola çıkılarak, saçma bir hikayeye başvurur. Nasıl ki, okurken kahramana, olaylara ve bakış açılarına yabancı kalınabiliyorsa.. roman da bunu okuyucuya vermeyi başarmış. Bir yerde yabancı kalınabiliyor, saçma bulunabiliyor. Yabancılık çok kez tepkisizlikle sonuçlanmış, her şey akışına bırakılmış.

kalıp bekleyene her şey şiirdir.'

'Çekip gidene her şey mizah,

İdama mahkum edildiğinde bile; bugün olmasa başka gün öleceğim zaten der ha bugün ha başka gün hepsi bir der.

Bu bakışıyla beraber hayata verilecek mana çoktur diye düşünüyorum.

Camus'tan bir kitap daha okuma vakti gelmiş.

yaşamak bizi ölüme götürüyor öyleyse yaşamak zaten ölmektir.

"Doğru" diyecek olursanız, ben yanlış diyorum. Yanlışa doğru denildiği kabul edilirse... yine çözülmüyor.

Kişinin kendisine ve dünyaya yabancı olması nedir diye sorsalar en kısa cevabı Albert CAMUS?un?Yabancı? kitabında derim.

Bizden daha iyi kişilere daha az iç döktüğümüz çok doğrudur. Daha doğrusu onların topluluklarından kaçarız. Çokluk bize benzeyenlerle, bizim güçsüzlüklerimizi paylaşanlara dökeriz içimizi. Demek ne düzeltilmek ne de yola getirilmek dileğimiz var. İlkin gücümüzün yetmediğinden yargılanmamız gerekir. Yalnızca acınmakla yürekledirilmek isteriz. Kısacası artık suçsuz olmak isteriz, ama bunun için parmağımızı bile kımıldatmak gelmez içimizden. Ne yeterince hayasızlık, ne de yeterince erdem. Ne kötülüğün gücü var bizde ne de iyiliğin ki. Bilmem okudunuz mu Dante?yi? Gerçek mi? Öyleyse onun Tanrı?yla şeytan arasındaki savaşta iki yanı da tutmayan melekleri olduğunu bilirsiniz. Araf?a yerleşmiştir onları, bir çeşit avlu, cehennem avlusu.

"Önümden gitme, seni izleyemeyebilirim. Arkamdan da gelme, yol gösteremeyebilirim. Yanımda yürü ve yalnızca dostum kal." Camus

"Önümden gitme, seni izleyemeyebilirim. Arkamdan da gelme, yol gösteremeyebilirim. Yanımda yürü ve yalnızca dostum kal."

Zaman zaman içine düştüğümüz bir durum olarak görüyorum.. Aslında doğrular tektir. Bunu değiştiren, bir şekle sokanlar bizleriz.. Doğruyu biliriz ama doğru zamanda gelmedi deriz çoğu zaman.. Bir nevi belkide kendimizle çelişkidir. İsteklerimizin ağırlığında ezilişimizdir. Bazen doğrular bize öğretilenlerdir..

Yabancı, Albert Camus

Saçmalamayı teğet geçerek kendimce bir yorumda bulunmaya çalışayım.

Yabancı büyüleyici gücünü, arka plandaki derin ve suskun acıdan alıyor.

?İnsan bilmediği şeyler üzerinde hep olmadık düşüncelere varır.?

Yabancı'yı okurken, roman kahramanının her şeyi kabullenmesindeki doğallık bir bakıma okuru rahatsız eder ki bu da dünyanın saçmalığını kuvvetlendirir.

Bir düşünceye sahip olmak, üzerinde birkaç söz söyleyebilmek için önce?bilmek? gerek. Nedense insanoğlu hep de bu noktada hataya düşer. Nasıl olur da bilmedik bir konu üzerinde bir düşünceye sahip olunabilir ki?

Yaşarken her saniye ölüyoruz zaten. Ne geçmişi tutup geri önümüze koyabiliriz. Nede yanlışlarımızı toplayıp doğruya çevirebiliriz.. Her saniyemiz ölürken biz ölen saniyelerimizi sonsuz nasıl yapabiliriz diye düşünmemiz lazım..

Her şey doğru olduğu kadar yanlıştır da. Fakat sonucun doğru olması da, yanlış olması da farketmiyor Meursault için. Nasılsa her ikisi de bir!

Bu paradoks doğru mudur yoksa yanlış mıdır?

"İnsan bilmeidği şeyler üzerinde hep olmadık düşüncelere varır.

Her şey doğru ise, yanlış olan hiçbir şey yoktur. Hiçbir şey doğru değil ise, her şeyin doğru olması mümkün müdür?

Kişiye göre değişen bir durum gibi. Doğru tek belki, fakat senin doğru dediğine bir başkasının yanlış diyebilme ihtimali de vardır. O halde doğru olan yanlış da olabilir.

"Her şey doğru ama hiçbir şey doğru değil."

Bunun dışında Veba okumak istediğim diğer bir eseri.