bizim yanan canımızı, haberlerde, olaylarla ilgili bilgi verilirken "iki polis yaralı" cümlesiyle geçiştiren basın, sağlıkçılara ve öğretmenlere uygulanan şiddet ile ilgili dakikalarca haber yapabiliyor. ve kamu oyu oluşturmak için özel çaba sarfediyor. bizim canımız üç kelimelik bir cümle kadar mı değerli.

haklisin sevgili meslektasim... ama biz vatan sana canim feda dedikce canimizin cikmasi icin zorlayanlar var canimiz ciktiginda ise gorev icabi oluyor sanki olmemiz yada yaralanmamiz normalmis gibi muamele goruyoruz... sehitlik mertebesini bile utanmasalar vermeyecekler...

hiç bir şekilde tasvip etmediğimiz olaylar son zamanlarda fazlasıyla yaşanmaya başladı. gerek sağlıkçılara gerekse öğretmenlere yönelik uygulanan şiddeti üzüntü ile takip ediyoruz. her gün yeni bir saldırı haberini duymak zorunda kalıyoruz.

Ancak polisler olarak bizler bu şiddet olaylarına sürekli muhattabız ve belimizde silahımız elimizde tam anlamıyla kullanamadığımız yetkilerde olduğu halde dayak yiyoruz, taş yiyoruz, sopa yiyoruz, yaralanıyoruz, şehit oluyoruz. peki biz neden ağlamıyoruz. mesleğimizin gerekleri mi bunlar. oysa bizler içinde öncelikle personelin can güvenliğinin sağlanması ve bunu sağyalacak gerekli tedbirlerin alınması için yasal düzenlemelerin yapılması gerekmez mi?

haklısınız sevgili meslektaşlarım. edilgenlik ve çaresizlik duygusudur. yaşamından memnun olmayan, hayattaki amaçlarını gerçekleştirmenin, sorunlarını çözmenin yolunu bulamayan, yoksul ve çaresiz insanlar, mevcut koşullardan dolayı?başkalarını?, ?sorunlarını çözemeyenleri? sorumlu tutarlar. problem bu kanımca.

polisin asli görevi olarak algılıyorlar herhalde büyüklerimiz.