yaşatmaya yetecek yüreği yoksa

düşünür kapıdaki arkadaşı içi ezilir ve son bir defa tokmağı çalar;

bir uçurumun ucundadır şu çıkasıca canım

okul müdürünün argolu nutuklarını

nasıl bir efsun bu, içime nüfuz eden? yavaş yavaş beni tüketen?

pencere önü saksısı gibi neden gözlüyorum yolunu?

kimsin sen?

varlığına bunca uzakken sıkı sıkı bağlandığım da ne?

gönlümü uğruna vakfetsem kalp neye yarar anlamayacaksın

Kimsin sen?

giden neden kalmaz gittiği cehennemde

-benim...

okul yollarında su savaşlarımızı

dıştan boynu bükük bir garip

sen kokan cümleler verem

içerden ses gelir;

söyle, kimsin sen..?

oysa ben yürüyordum kendimle ve yalnızlığımla? yollar güvenliydi aklım yüreğime takılmazken..

nasıl bir düşsün sen düştükçe içine çekiyorsun beni

nasıl ki aklım irtifa kaybederken duygularım kartaneleri gibi saçılır gönlümde.

nedir beni korkutan düşlerimle uyurken..?

Düş/e/yazdım?

ve ben kaybettim kimliğimi kişiliksiz şehirlerde

neden işgal ediyorsun çifte su verdiğim çelikten kalbimi

insan ben kimim sorusunu kendine yönelttiğinde cevap alamıyor bazen, öyle zaman geliyor ki kendini tanıyamaz oluyor..

bir ananın temiz yüreğinde yıkanmıştı gülüşlerimiz

Kimsin diye soruyorsan

ağaç kovuğundan çıkmadık ya

küstüğüm sarışın kızı, kürt hüseyini

ey örtüsüne gizlenen

ya bir daha gündüzü bulamazsam..!

anlayamadığım bir amacın mı var gözlerinin ardında sakladığın...

ya sensiz olamazsa ya düşeyazarsa yüreğim..?

a be gülüm anla yarim kalmamıştır halim

yoksa almaya dermanın,

... adam kapıdan mahzun ve mahçup ayrılır

belli ki bir hiçmişim...

söyle gecelere bürünen yabancı,

bak hatırladım yeniden incirden düşmelerimizi

-kimsin?

ben kendimi tanımazken beni arayan ey

kırık dökük

düşlerden örülü dünya neden

adam küs olduğu arkadaşının kapısını çalar; tak.. tak.. tak..

ne vakit seni dinlesem, okusam, görsem kendimi yakalıyorum.

olayları süzgeçten geçirdiğinde aslında kendisi için kötü olarak düşündüğünü

her gözümü kapadığımda karşımdasın.

söyle kimsin sen..?

Ufuk çizgisindeki kızıllık, çöllerde gördüğün bir serap say beni

sessizliğin haykırışı gibi derinden?

uyuyordum hissel bir bitkisel hayatta.. korkularım yoktu, kaybetme endişem yok?

-tak.. tak.. tak..

göster yüzünü kimsin sen

-benim! der kapıdaki, ciğeri yanan arkadaşı

küçücük dünyam vardı benim..

esaret zincirini boynuma dolasam bendeki iştiyakı sezmeyeceksin

Bir serçe ağlıyor yüreğimin ortasında.

<i>sense bir sazende...</i>

aşktan söz etmeye cüret etsem cesaret kaynağım bilmeyeceksin

beklediklerim ise hiç göremeyeceklerim?

seyirlikti günlerimiz

ve içerden ses gelir;

hiç gelme?

neden gecelere meftun ettin beni?

oysa varlığın o kadar yabancı ki?

akşam minübüslerinde polis çevirmelerini

ne biliyorsun beklenen fatih olup olmadığını?

neden geldin yerleştin düşlerimin tahtına.

ve kapı açılır gözyaşları içinde sarılırlar..

şimdi ekran ardından izlediğimiz kadar

<i>Hz. Vahşi'nin en sevgiliyi dinlemek için arkasına saklandığı duvarım...</i>

en sonunda

gözün alabildiğince bakmış ve bakmış

gerçektik

yaşadığım şehir bendim

neden aldın aklımı, yüreğimi,

kalkmayı başarırsa yaşamaya da devam eder elbet..!

Güllere koşarken ayaklarının altında ezilen kır çiçekleri say beni

Ey çeşm-darım,

kalbimin ışığınla tutulduğunu, endişelerimin gelişinle son bulduğunu,

ya bir daha toplanamazsam düştüğüm yerden..!

içerdeki arkadaşının ciğeri yanmaya başlar, üzülür pişman olur ve netekim bir hafta sonra varır kapıyı açmadığı arakadaşının kapısına

herkesin var bir hikayesi

düşlerimi?

dostlarım vardı şehrime benzeyen

düşünceler puslu, fikirler noksan, aman vermez melalim

siyah beyaz ekranlarda büyümüştü dünyalarımız

içten çoşkulu bir ırmağım

yüreğimin sana ihtiyacı olduğunu, bir selamına yüzümün aydınlandığını,

çok oldu duygularım kalın bir pas tabakasında kayıptı,

6:50 otobüsünde ahmet kaya müziklerini

perde perde üzerine örtsen

öyle garip ki heryerden darbe almış elini açmış

<i>ben kimim biliyor musun</i>

söyle buza kesmiş ruhumu eriten nedir, şafaklarda uykularımı bölen ne..?

limonlu dondurmaları beklemiştik sokaklarda

sıcak yaz ikindileri

RABBİM sen bilirsin güzel olanı ver razı olduğunu deyip

-kimsin? der bir hafta önce kapıdan mahzun şekilde ayrılan kırgın arkadaşı

düşündün mü hiç gerçeklerimi düşlerinde eritirken

tüm varlığım yokluğuna karışmış silindim

RABBİ iyiliğini için istemiş.

sen yarımsın, öteki varımsın?

mutlu hüzünlü

bizde çocukmuştuk bir zamanlar

düşlerim bana ram?dı? aklım bedenime sultandı?

kimsin

söyle

ne biliyorsun düşlerimin gerçek sahibi olup olmadığını?

sonrada içinde ne varsa gizlice söylemiş

bırak düş/e/yazsın yüreğim

oysa ki sen hiç gelmedin, gönlümde bulduklarım görmeyi beklediklerimdi

-burda ikimize yer yok..!

boynunu büküp kaderine razı gelmiş

nereden biliyorsun..?

bir ömür sükut etsem halime ayan olmayacaksın

ta içindeydik hayatın

sen meçhulüm ey,

faili meçhul bir enkaz bırakan ardında

kalp yaralı, avuntular anlamsız, zaman zalim

-SENİM!

çok yürekten diledim de mi geldin sen..? yoksa hep vardın da ayan olmayı mı erteledin?

nereden biliyorsun düşlerimde var olduğunu,

<i> </i>

yüreğin öylesine yakın ki soluklarını hissedebiliyorum?

yolunu bulmaya çalışan garibim

şimdi hikayeler de yavan yaşamlarda

yaşıyorduk