YEDİNCİ DEVA

İbn. Asakir-Tarih c.3, s.199, Ebülferec ibn. Cevzi-Tabsıra c.1, s.192.

ALTINCI DEVA

Akrabaları, dostları da, kendisinden yüz çevirir, ilgilerini keser.

ibn. Esir-Kamil c.1, s,129, Ebülfida-Tefsir c.3, s.188

oysa ömer nasuhi bilmen ilmihalinin son babı olan siyeri nebi kısmında eyyüp aleyhisselamın hayıtını şu sözlerle noktalar:

siyer kitaplarımızı incelediğimizde eyyub aleyhisselamın müptelya uğradığını ve bunların yalnızca hastalıktan ibaret olmadığını görürüz...

Evet özellikle hastalara bir merhem, bir teselli manevi bir reçete olsun diye yazılmış aynı zamanda hasta olmayanlara da hitap etmektedir?

Ey sabırsız hasta! Sabret, belki şükret. Senin bu hastalığın, ömür dakikalarını birer saat ibadet hükmüne getirebilir. Hastalıklar, musibetler vasıtasıyla musibetzede aczini, zaafını hisseder, Halık-ı Rahimine sığınır, yalvarır. Halis, riyasız, manevi bir ibadete erişenlerden olur. Evet, hastalıkla geçen bir ömür, Allah'tan şikayet etmemek şartıyla, mü'min için ibadet sayıldığına sahih rivayet vardır. Senin bir dakika ömrünü bin dakika hükmüne getirip, sana uzun ömrü kazandıran hastalıktan şikayetçi olan değil, teşekkür et.

bu paylaşım çok faydalı olacak inşaallah, .

BİRİNCİ DEVA Ey biçare hasta! Merak etme, sabret. Senin hastalığın sana dert değil, belki bir nevi dermandır. Çünkü ömür bir sermayedir, gidiyor. Meyvesi bulunmazsa ziyan olur. Hem rahat ve gafletle olsa, pek çabuk gidiyor. Hastalık, senin o sermayeni büyük karlarla meyvedar ediyor. Hem ömrün çabuk geçmesine meydan vermiyor, tutuyor, uzun ediyor. Ta meyveleri verdikten sonra bırakıp gitsin.

mustafa asım köksal hocanın peygamberler tarihi kitabını incelediğimizde temel siyer kitaplarımızda eyyub aleyhisselamın hastalığının şu şekilde yeraldığını görürüz:

Taberi-Tarih c.1, s.166, Salebi-Arais s.156, İbn. Esir-Kamil c.1, s.129.

Taberi-Tefsir c.17, s.68, Salebi-Arais s.157, İbn. Esir-Kamil c.1, s.134.

Eyyüb aleyhisselam'ın hastalığı, insanların kendisinden kaçınacağı şekilde değildi. Bazı tarihçilerin bu konudaki sözleri gerçeğe aykırıdır. Bütün peygamberler, insanların kendilerinden kaçınmalarını gerektirecek hallerden korunmuşlardır. Taşıdıkları peygamberlik görevi bunu gerekli kılar.

ilham melekten gelen fısıltı iken vesvese ise şeytanın fısıltısıdır...

tüm okuyucu yazıcı nurcu yeni asyacı zehracı takvacı kardeşlerime selam ederim..

Ey hasta! Bu zamanda tecrübemle kanaatim gelmiştir ki, hastalık bazılara Allah'ın bir ihsanı, Rahmanın bir hediyesidir. Bazı genç zatlar hastalık münasebetiyle dua için benimle görüştüler. Dikkat ettim ki, hangi hastalıklı genci gördüm; diğer gençlere nisbeten ahiretini düşünmeye başlıyor. Gençlik sarhoşluğu yok. Gaflet içindeki hayvani heveslerden bir derece kendini kurtarıyor. Ben de bakıyordum, onların tahammül dahilindeki hastalıklarını bir ihsan-ı İlahi olduğunu söylerdim. Derdim ki: "Kardeşim, senin bu hastalığının aleyhinde değilim. Hastalık için sana karşı bir şefkat hissedip acımıyorum ki, dua edeyim. Hastalık seni tam uyandırıncaya kadar sabra çalış. Ve hastalık vazifesini bitirdikten sonra, Halık-ı Rahim inşaallah sana şifa verir."

Yaptığı iyilikler, unutulur.

Yemeği, ancak, iki elini birleştirerek tutup ağzına güçlükle götürür.

EL BAKİ-HÜVEL BAKİ..

Ailesi, ona, küser.

Bütün oğulları ölüp elinden tutacak, yardım edecek kimsesi kalmaz.

Tanıdıkları, kendisini, tanımaz olur.

Ey hasta! Senin vücudun, azaların senin mülkün değildir. Sen onları yapmamışsın, başka tezgahlardan satın almamışsın. Başkasının mülküdür. Onların sahibi, mülkünde istediği gibi tasarruf eder. Esma-i Hüsna'sının nakışlarını göstermek için, çok haller içinde seni çevirir ve çok vaziyetlerde seni değiştirir. Sen açlıkla onun Rezzak ismini tanıdığın gibi, Şafi ismini de hastalığında bilirsin. Nefret ettiğin hastalık perdeleri altında güzel, sevimli bir çok tarafları bulursun.

Eyyub Aleyhisselam, aynı zamanda hastalanır da.

Hastalar risalesinde en güzel noktalardan biriside 14. devada anlatılan gözleri görmeyen birinin gelip bediüzzamandan gözlerinin açılması için dua etmesini istemesidir, dua istyor bediüzzamanda dua ediyor ve yaşlı kadının gözleri acılıyor, ama bediüzzaman gözlerinin acılmasını kendi duasına değil o kadının salahiyetine baglıyor, oysa orda duanın makbuliyet sebebi bizzat bediüzzamanın kendisidir dua etti ve bediüzzaamanın hürmetine gözler acıldı, ama ihlası ve enaniyetten nefret etmesi sebebiyle duanın kabulunu kendine almıyor kadınının saliha olmasına bağlıyor.

Hazret-i Eyyüb Aleyhisselamın meşhur kıssasının hülasası şudur ki:

ben ilk okuduğumda çok etkilenmiştim

Hastalar risalesi aslında hasta olmayanlar için yazıldı diye biliyorum

Vaktiyle, kendilerini, ev halkı gibi geçindirdiği kimselere avuç açar olur.

Barsakları, vazifesini yapmaz olur.

Bütün hakları, inkar edilir.

Onlar, bir tek lokma verirler, onu da, başına kakarlar, kendisini, kınar ve ayıplarlar.

DÖRDÜNCÜ DEVA

Dili, şişer, ağzını, doldurur.

said nursi 2. lem'ada der ki:

Ey ahiretini düşünen hasta! Hastalık, sabun gibi, günahların kirlerini yıkar, temizler. Hastalıklar günahların keffareti olduğu sahih hadisle sabittir. Hem hadiste vardır ki, "Ermiş ağacı silkmekle nasıl ki meyveleri düşer; imanlı bir hastanın titremesi de öyle günahları silker." Günahlar, ebedi hayatta daimi hastalıklardır; bu dünya hayatında dahi kalb, vicdan, ruh için manevi hastalıklardır. Sen eğer sabredip şikayetçi olmazsan, şu gelip geçici bir hastalıkla, sürekli pek çok hastalıklardan kurtuluyorsun. Eğer günahları düşünmüyorsan, yahut ahireti bilmiyorsan veya Allah'ı tanımıyorsan, sende öyle dehşetli bir hastalık var ki, milyon defa sendeki bu küçük hastalıktan daha büyüktür; ondan feryad et. İşte en evvel, hadsiz yaralı ve hastalıklı bu büyük manevi vücudun hadsiz hastalıklarına kesin ilaç ve kesin şifa verici bir yolu olan iman ilacını aramak ve inancını düzeltmek gerekir. O ilacı bulmakta en kısa yol, bu maddi hastalığın yırttığı gaflet perdesinin altında sana gösterdiği aczin ve zaafın penceresiyle, bir Kadir-i Zülcelal'in kudretini ve rahmetini tanımaktır. Evet, Allah'ı tanımayanın, dünya dolusu bela başında vardır. Allah'ı tanıyanın dünyası nurla ve manevi lezzetlerle doludur; derecesine göre, iman kuvvetiyle hisseder. Bu imandan gelen manevi lezzet, şifa altında, kısmi maddi hastalıkların acısı erir, ezilir.

görüyoruz ki islami açıdan hiç bir ilmi delil değeri olmayan ilham ile yazıldığı iddia edilen risalenin ilgili pasajına ilham değil vesvese karışmıştır...

Ey dünya zevkini düşünüp hastalıktan ızdırap çeken kardeşim! Bu dünya eğer daimi olsaydı, yolumuzda ölüm olmasaydı, ayrılık ile yokluğun rüzgarları esmeseydi ve musibetli, fırtınalı gelecekte manevi kış mevsimleri olmasaydı, ben de seninle beraber senin haline acıyacaktım. Fakat madem dünya bir gün bize "Haydi, dışarı" diyecek, feryadımızdan kulağını kapayacak. O bizi dışarı kovmadan, biz bu hastalıkların ikazıyla şimdiden onun aşkından vazgeçmeliyiz. O bizi terk etmeden, kalben onu terke çalışmalıyız. Evet, hastalık bu manayı bize ihtar edip der ki: "Senin vücudun taştan, demirden değildir. Belki daima ayrılmaya müsait muhtelif maddelerden terkip edilmiştir. Gururu bırak, aczini anla. Malikini tanı, vazifeni bil, dünyaya niçin geldiğini öğren." Kalbin kulağına gizli ihtar ediyor.

Taberi-Tefsir c.17, s.6O, Salebi-Arais s.157.

kader cihetiyle de bakılmalı

hewaller bende hastayım, bana da bir dua etseniz.. Allah ebeden razı olsun..

Pek çok yara, bere içinde epey müddet kaldığı halde, o hastalığın azim mükafatını düşünerek, kemal-i sabırla tahammül edip kalmış. Sonra, yaralarından tevellüt eden kurtlar kalbine ve diline iliştiği zaman, zikir ve marifet-i İlahiyenin mahalleri olan kalb ve lisanına iliştikleri için, o vazife-i ubudiyete halel gelir düşüncesiyle, kendi istirahati için değil, belki ubudiyet-i İlahiye için demiş: "Ya Rab, zarar bana dokundu. Lisanen zikrime ve kalben ubudiyetime halel veriyor" diye münacat edip, Cenab-ı Hak o halis ve safi, garazsız, lillah için o münacatı gayet harika bir surette kabul etmiş, kemal-i afiyetini ihsan edip enva-ı merhametine mazhar eylemiş.

İKİNCİ DEVA

İlk defa olarak Çiçek veya Cüzzam hastalığına tutulur.

fakat elbette bu müptelaların arasında hastalıkta vardır...

aciz kardeşiniz..

ÜÇÜNCÜ DEVA Ey tahammülsüz hasta! İnsan bu dünyaya keyif sürmek ve lezzet almak için gelmediğine, devamlı gelenlerin gitmesi, gençlerin ihtiyarlaşması sonunda, ölüm ile ayrılık çukuruna düşüldüğü bir gerçektir. İnsan bu dünyaya yalnız güzel yaşamak, rahatlık ve safa ile ömür geçirmek için gelmemiştir. Belki büyük bir sermaye elinde bulunan insan; burada ticaret ile, ebedi, daimi bir hayatın saadetine çalışmak için gelmiştir. Onun eline verilen sermaye de ömürdür. Eğer hastalık olmazsa, sıhhat ve afiyet gaflet verir, dünyayı hoş gösterir, ahireti unutturur. Kabri ve ölümü hatırına getirmek istemez, ömür sermayesini boş yere sarf ettirir. Hastalık ise, birden gözünü açtırır. Vücuduna ve cesedine der ki: "Ölümsüz değilsin, başıboş değilsin, bir vazifen var. Gururu bırak, seni Yaratanı düşün, kabre gideceğini bil, öyle hazırlan." İşte hastalık bu bakış açısı ile hiç aldatmaz bir nasihatçı ve ikaz edici bir yol göstericidir. Ondan şikayetçi olmak değil, belki bu şekilde ona teşekkür etmek, eğer fazla ağır gelse sabır istemek gerektir.

Yemeği, ağzına güçlükle sokar.

BEŞİNCİ DEVA

MÜLKÜN SAHİBİ MÜLKÜNDE DİLEDİĞİ GİBİ TASARRUF EDER.

inşallah, zaten temennimizde budur.

Yediği şey, karnına girdiği gibi, çıkar, vücuduna yararlı olmaz.

Ayaklarında güç kalmaz, onları, taşıyamaz hale gelir.

hastalık bir misafir gibi düşünülmeli ustadda öle dıo zaten en iyi şekilde agırlanmalı işi bitince memnun ayrılmalıdır..

Seslenişine, ses verilmez, aldırış edilmez olur.

herkesin okuması gereken bir risale. özellikle hasta insanların okuyup hastalıklarına sabır etmeleri için... bazen insan neden ben diyebiliyor