İnsan ne yaratmışsa yaratmıştır o tuzdan,

Aşk onları sevk ettiği günlerde, kaderden,

Onlar ki bu güller tutuşan bahçededirler.

Zira susatan zevk o dudaklardaki tuzdur;

Dört atlı o gerdune gelirken dolu dizgin,

Bilsen efendim ne haldeyim?

Kavuşamamanın adıdır aşk... Vuslat aşkın nesine!

Bir uykuyu cananla beraber uyuyanlar,

Bir sır gibidir az çok ilah olduğumuzdan.

Gördükleri rü'ya, ezeli bahçedir aşka;

Sonsuz gibi bir fıskiye ahengini dinler.

Her mevsimi bir yaz ve esen rüzgarı başka,

Bülbülden o eğlencede feryad işitilmez,

Yerli yersiz bir hüzün kaplıyor içimi. Vurdumduymaz insanların gürültülerinden kaçıp yalnızlaşmak istiyorum.. Yalnızlaştıkça büyüyor hüznüm... Sımsıcak yaşlar damlıyor kalbime. Anlıyorum bir susamışlık var halimde bir özlem..

Yahya Kemal Beyatlı

Gül solmayı, mehtab azalıp bitmeği bilmez;

Boynunda onun kolları, koynunda o varsa,

Yıldızları boydan boya doğmuş gibi, varlık,

Bir mu'cize halinde, o gözlerdedir artık;

vuslatın ardı hep firaksa yudumlana yudumlana bitecekse vuslat ben firakınla mutluyum ne olur gelme!

Çorak topraklarda açan güller gibiyiz.

Paylaşım için teşekkür ederiz. Yalnız alıntı olan yazılar ve sahipleri belirtilmelidir.

duygularımızın ne özgül ağırlığını ne de görsel buyutunu ölcebilecek bir ölçü bulamazdık belki de.

Ahhh O anlayamadı ya şimdi ben de anlayamıyorum beni...

Zenginler o cennette fakirlerle müsavi;

Mecnun bir gün çölde gezerken kayalara çizilmiş Leyla ile kendinin resmini görür. Leyla'nın resminin üzerini karalar. Görenler kınarlar Mecnunu, bari kendi resmini karalasaydın derler."Aşık maşuka perdedir" diye cevap verir Mecnun. Leyla ile arasına giren sureti terketmiştir.

Varlıkta bütün zevki o cennette duyanlar,

Sevmiş iki ruh, ufku görürler daha engin.

Mecnun sonunda Leylayı da terkeder. Çünkü Leyla da Mevla'ya göre surettir.

Bir an uyanırlarsa leziz uykularından,

Gök kubbesi her lahza bütün gözlere mavi,

toprağın erozyonunda

Ey tatlı ve ulvi gece! yıllarca devam et!

Ömrün bütün ikbalini vuslatta duyanlar,

Ey talih! ölümden de beterdir bu karanlık;

Bir ruh o derin bahçede bir def'a yaşarsa,

Geldikleri yol... ömrün ışıktan yoludur o:

şair o vuslatı yudumlayabilseydi...

elbette NURULLAH GENÇ nazar isimli eserinden

göğünün ucundadır

Vuslatını yudumlayanlardan olalım...

ama şimdi bana sorarsanız vuslatı mı isterdiniz hasretle duygularınızın bu noktaya ulşamasını mı? tabi ki vuslat.

Peygamberlerin yanında Ümmetimdendir deyip utanma sen sakın boynunu bükme ben giderim ya Resulallah...

Kanmaz en uzun buseye, öptükçe susuzdur.

"Her suret bir önceki surete göre vuslat, bir sonrakine göre hasret."

Dünyayı unutmuş bulunurken o sularda,

Simaları gittikçe parıldar bu zaferle,

Baştan başa, her yer kesilir kapkara zindan.

Bir gün bana seslenirsen ya Resulallah çıkmam huzuruna utanırım

Bir gün, nereden, hangi tesadüfle gelirler?

bizler de murada eremeyince ne kadar sevebileceğimizi sevgimizin, aşkımızın üst limitini görme fırsatı buluyoruz.

Ey aşk! o gönüller sana mal oldular artık;

vuslatı olmadığını düşündüğümüz sevgimiz bizi öylesine noktaya çıkarıyor ki yalnız kalabiliyoruz. hem yalnızlıktan şikayetçiyiz hem de aşağıya inmekten. kaybettiğiniz sevgiliyi daha ileriye gittiğinizde bulamayacağınızı bile bile tırmanıyorsunuz yukarı doğru. donmak pahasına da nefesssiz kalmak pahasına da.

Bırakma bizi hiçliğin kollarına!

Hali perişan bir kul yanı başına gelirse ya Resulallah

"Ah bir yeterince anlayabilseydin beni. Ne bir ayinden kalan duygu kırıntısı, nede bir şehrayinden sızan aldatıcı ışıktır sevgim.. ahh ahh anlayabilseydin keşke"

Gök her tarafından donanır meş'alelerle.

Vuslat

Vuslatı yudumlalayabilseydim

Ah bir yeterince anlayabilseydin beni. Ne bir ayinden kalan duygu kırıntısı, nede bir şehrayinden sızan aldatıcı ışıktır sevgim.. ahh ahh anlayabilseydin keşke

Rüzgar gibi bir şevk alır oldukları yerden;

Seni yeniden düşünmeliyiz, yeniden anlamalıyız. Bütün cahilliklerimizden, kirlerimizden sıyrılarak yeniden yürümeliyiz.

Yüreğimin her çarpışı vusalata varmak için attığım adımdır. Belki kavuşma ihtimali bile olmasa da ümidimin çırpınışlarıdır...

Fiziki yanıyla evrende bir nokta bile olamayan cismimize ümmetin olma şerefi yüklenmiş. O şerefi idrak ederek yürümeliyiz. Vuslatına erebilmek için yürümeliyiz efendim!

Birgün benim için üzülürsen ya Resulallah bu azaba dayanamam yanarım.

pardon özür intizar isimli eseri

Sevdaları hulyalı havuzlarda serinler,

Bir hazzı tükenmez gece sanmakla zamanı,

Aydınlığını arıyoruz rahmet yapmak için kuraklığımıza..

Bırakma bizi!

Bugündemisin, dündemisin? Hayaldemisin, düştemisin? Dağlara bakıp seni hatırlıyorum, yollara bakıp seni hatırlıyorum. Dünyamı gül renginle bürüyüp kayıplara karışmasaydın, dağlar bana acıyarak bakmayacak, yollar gözümün yaşını silmeyecekti. Sana bir yabancı gibi uzaktan seslenmek yerine, yüreğimde ağırlayacaktım seni. Ah bir kaldırabilseydim simsiyah perdeleri. Yolları yumak sarabilseydim avuçlarımda, dağları devirebilseydim. Hepsinden dahada önemlisi, çıkarabilseydim sırtımdan hicran gömleğini. Vuslatı yudumlalayabilseydim.

-zalim saat ihmal edilen vakti çalar da-

Görmezler ufuklarda şafak söktüğü anı.

Ey vuslat! o aşıkları efsununa ram et!

Kuşların ürkmediği, örümceklerin muhabbet ağı ördüğü, mağaraların yoldaşlık yaptığı efendim!

Günden güne hicranla bunalmış gibi yanmak.

Sevmekteki efsunu duyar her nefesiyle;

Dalmışsa, onun saçlarının rayihasiyle.

Bir faciadır böyle bir alemde uyanmak,

Alemde bir akşam ne semavi koşudur o!

ancak vuslatı bulamayan aşıkların sevgilerinden aşklarından haberdarız. şu denli sevdim ve sevgilim yanımda diye bir şiir de görmedim bir güzel yazı da.