Ne güzel söyledin Çeşmi

Yalnızlık yazarlara elbette güzel fırsatlar verir; hem duygu anlamında hem de yazacak ortam anlamında... Ancak yalnızlık nedir? Mesela ben şu anda odada tek olmama rağmen yalnızmıyım, veya Taksimde kulaklığıyla müzik dinleyen genç yalnız değil mi? Yalnızlık yazarlığı tabii ki besler ama yalnız olmamak da besler; insanlarla içiçe olmak, onları gözlemlemek, hikayeler dinlemek, her insan bir kitaptır düşüncesiyle değişik kitaplar okumak da yazarlığı besler...

Bir de bakmış ki yalnızlık vazgeçilmezi olmuş...

Yaradan hamurumuza yeteneği kattıktan sonra yazılacaklar yalnızlığı bekler mi?

Hangi kelimeye dokunsa, vefayı bulur... kelimeler terketmez çünkü... kelimeler ihanete geçit vermez...

Evet yalnızdırlar ama, başka bir yalnızlık onlarınkisi.

Yürek gıkını çıkarmaz kırbaç şakırtıları altında...

Yalnızlık yazarlığın ilhamıdır yazdıkça yalnız kalmak ister insan. yalnız kaldıkça yazmak ister...

Yalnızlık deyince iki zıt düşünce geliyor aklıma;çünkü yalnızlık insanın düşünmesine olanak verir, ona yol gösterir;bazen de canını öyle bir yakar ki...

Yazarlık, yazmaya meyillik aç olduğu oranda? kalabalık açlığı, yalnızlık açlığı- gerekli olanları alıp beslendiği vakit, güzel şeyleri ortaya çıkarabilir.

Yalnızlığı çok güzel anlatmışsınız. O vefasızlık kurşunu sanki benim kalbime saplandı.

Yalnızlık her insanın birkaç kelime söylemek isteyeceği bir konu bence.

Kalabalığın içindeki yalnızlık olsa gerek insanın canını yakan.

Yalnızlıklarda yaşanmışlıklar kamçılar kalemi. Yazdıkça yalnızlığa kaçar insan... kaçtıkça kendini tahlile başlar... Bu tahliller neticesinde gereken operasyonları yapar kalemiyle ve estetik bir şekilde tekrar diker...

kimi yalnızlık yazarlığı beslerken, kimi yalnızlık keskin bir bıçak gibi keser, susturur cümleleri...

Kah yazar kovalar zamanı kah zaman yazarı...

Bu yalnızlıklardan destansı romanlar ortaya çıkmamış mıdır her karede?

Yetenek işi olduğu kesin.

Tam oturmuş masasına yazacakken bir şeyler, eşi gelir dırdır ederse, bir yandan ciyyaklayan bebek sesi, bir yandan tıslayan düdüklünün sesi, herhalde yazmak için yalnızlık kadar ideal bir ortamla aynı değildir.

Onlar kendi yalnızlıklarında bile terennümleriyle kalabalık yaşatmıştırlar kendilerine.

Benim bildiğim en iyi yazarlar yalnızlıkla yoğurulmuş ve böylece gözlemleyerek öğrenmiş insanlar.

Kanaatimce yazar yalnızken yazabilir gerek iç dünya gerek dış dünya olgusu yalnız bir ruh halinde birleşir.

Bence yazarlık başlı başına Allah vergisi. Yalnızlıkmış kalabalıklar içinde olmakmış diye birşey yok. hammaddesi hüzündür bence... çok mutlu anlarda bile yürekte bir sızı vardır hep

Zaman zaman başını çıkarır yalnızlığın gizemli kalesinden dışarı... Fakat dışarısı ayazdır... dışarısı tehlikedir... ve ezeli düşmanı olan hüznün tetikçisi fırsat kollamaktadır... Tek atışta alnının ortasından yer vefasızlık kurşununu...

yalnızlık ve acının şairleri beslediğini düşünüyorum.

Hırsını kalemden alır... Dilin söyleyemediklerini söyler kalem özgürce... Hudut yoktur, infaz yoktur, işkence yoktur neşriyat anında...

Bu topraklar değil midir yalnızlığın melodisiyle inim inim inleyen zamanında...

Bir romancının ya da şairin yalnızlığı bildiğimiz yalnızlıklardan farklıdır.

... tak...

Bu soruyla ilgili Elif Şafak'ın geçen hafta yayınlanan bir yazısı var. Tavsiye ederim...

Kalabalıklar içinde yalnızlığa kaçar bazen. Kimi zaman da yalnızlığında kalabalık seslerin peşine düşer.

Başka...

Kelimelerin en gizemli derinliklerinde bile boğulma tehlikesi yoktur... Nefes almayı unutur sadece yazarken... Noktalarda soluklanır, virgüllerde heyecan, noktalı virgüllerde panik yapar...

Yazarı sadece yalnızlık beslemez. Kalabalıklar da farklı bir ahenk katar yazarın iç dünyasına.

Yalnızlık miktarı kalemin mürekkep damlalarını sıklaştırıyor olsaydı şimdi deste deste, düzine düzine kitabım olmalıydı.

yalnızken insan içindeki sesleri daha iyi duyabileceğinden daha iyi ifade eder kendini... daha dingin, anlamlı ve özgün.

Yalnızlık kırbaçlar yüreği...

Fakat bu yalnızlık bizim bildiğimiz yalnızlık gibi değildir.

Bebek sesi, tıslayan düdüklü sesi... Bence bunlar yalnızlığa galip gelemeyecek maddi seslerdir. İnsan yalnız kalmak isterse hiçbir ses bu yalnızlığı gürültüye boğamaz kanımca.

Yazarlar da acıyla tatlının bir arada olmasını isteyen insanlar bence. YAlnızlık onlar için olmazsa olmaz gibi geliyor bana.

Aslında yazmaya başladığı vakit, ruhun sayfalarına ne iyi giderse onu almalı yazar.