<i>yaşamın diyalektiği değişimdir zaten...</i>

Ya da değişim ama nasıl?

iyi olanı aradıkça

<i>değişim olmadığını düşünün bir an, tabi becerebiliyorsanız?</i>

değiştikçe İYİ hissediyo insan kendisi

Okulda, müdüre (657 değişmediği sürece şimdilik rahatsız ama onun da sonu göründü) işyerinde patrona, futbolda antrenöre, maçta hakeme, borçlusu olduğumuz mahalle bakkalına, esnafa, kumarda kaybettiğimiz her kuruşun sahibine... Hayatta bir tek dik durduğumuz yer var, o da kumarda kaybedenlerin kazandığı söylenen yer; aşk!

Bazı bazı sol yanımız bizi çekse de sağa çark etmeyi marifet biliriz... "Bak, yine benim dediğim oldu. Ben sözünü dinlenmeyecek adam mıyım" deriz de ben hayatta her şey kaşısında eğildiği halde bir tek yüreği karşısında eğilmeyen adama adam demem, demeyiz!..

dünün bu günden farklı olduğu için yarınında bu günden farklı olacağı için olabilir mi?

Biz bir tek onun karşısında kale gibi sağlam dururuz. Azıcık olsun iki lafın belini cidden kırıp eğmeyiz karşısında kendimizi... Olur mu, küçük düşeriz! Hem neden ben değişiyormuşum ki, o değişsin deriz...

Hemen her gün civa gibi şekilden şekile giriyoruz, o sevmediğimiz cümleye mum oluyoruz; nokta kadar menfaat için virgül gibi eğilmek... Ne eğilmesi, biz yeri geliyor yok oluyoruz...

neyden her şey değişmek zorunda?

neyden neye değişim?