? Olur mu öyle şey! İlmi olmayanın irfanı mı olurmuş, derler.

? Boşversene Bey'im, der, kel merhemi bulsa kendi başına sürecek! Almanya harp ediyor, düşünsene... Şekeri nerden bulup da bize gönderecek!?

Ömer Seyfettin çalıştığı gazeteye geldiği bir sabah;Arkadaşlar, der, bu millet alim değildir ama ariftir. Bu irfanı sayesinde pek çok şeyi okumuşlardan daha iyi sezer, farkeder ve bilir.

Arkadaşları itirazı basar:

Harp yılları olduğu için de, iktisadi ve ticari hayat durgun, yokluk ve sıkıntı had safhadadır. Şekersizlikten çaylar bile kuru üzümle, pekmezle içilmektedir. Bu durumu değerlendiren Ömer Seyfettin,

Bunu duyan öğretmenler, sevinçten yerlerinden fırlar ve bu haberi avuçlarını patlatırcasına alkışlarlar!..

ilim kendin bilmektir.. Kendini bilmeyenin dışındaki dünyayı anlamlandırması imkansız...

Maddi unsurları gözönünde tutan bir değer ilim. Sonradan kazanılabilir, ama İrfan birazcık tecrübe, çoğu zaman asalet ve bir o kadarda ağır olabilmekten geçer.

Alıntı bir kopyala-yapıştırla devam edelim;

? Müjde arkadaşlar! der. Almanya'dan bilmem kaç ton şeker geliyormuş, çayları kuru üzümle içmekten kurtuluyoruz!

Bu cevap üzerine Ömer Seyfettin, irfandan mahrum olan arkadaşlarına dönerek,

bilmektir bildikçe de ne kadar cok şey bilmediğini bilmektir

Hademenin verdiği cevap arifanedir:

? İşte der, beyler, alimle arifin, ilimle irfanın farkı...

? Sen niye sevinmiyorsun, şekere ihtiyacın yok mu? diye sorar.

Ama o da ne? Tam bu esnada kapı önünde bulunan hademede en ufak bir reaksiyon görülmemekte. Ömer Seyfettin bu defa hademeye döner ve;