ve sol tarafındaki kırmızı bana sür. Yalvarırım dişlerinde acını hafiflet.

öldür şimdi şarkılarına dokunan her bir pembe satırı.

ve sen yine dalganı geçtin... hep diyorum ben o kadar.

Evet, şimdi o kaybetmişlerin soluk yüzlerinde bir hayat var, yaşanmışlık var.. yaşamadan öğrenmek var...

Kazanmanın anahtarı kaybetmenin yanında... unutabilirsiniz, ama bilin sadece...

Bazen de öyle bir şey olur ki, iyi ki kaybetmişim diye dua ettiğin, şükrettiğin anlar vardır. Belki de hayatın bir merhemidir bu..

kabir, kibri yontar... bilin diyorum...

envai günahlardan bir silah yaptım bize,

Kaybetmiş herkesi beklerim...

portakalları yığacağım önüne senin, tepeleme

Kaybedenler kazandığı en önemli şey tecrübedir.

ALLLAHIIIMMMM ARRTIIIKKKK KAZANMAKKKK İSTİYORUMMMMMMM, LÜTFENNNNNNNNNNNNN :((

peki o zaman dünya neden adaletsiz? kaybedeb o kadar çok haklı var ki bu dünyada, bir çoğu edirnekapı mezarlığında soğuk mermer taşı üzerinde hayal kuruyorlar nedense.

ben hep kaybeden...

Derler ya her karanlığın arkasından güneş doğar diye. Kaybetmek böyle bir şey olsa gerek..

öğrendiklerini acıya bulayarak ama tebessümlü yiyen

sağ ile sol avucunu birbirine kavuştur... burnunun ucuna

İyiler hep kaybeder.

kaybedenler hep kazanmışlardır ama kaybettiklerinden daha az

Soruya nasıl baktığımızla alakalıdır cevaplar. İyiler uhrevi manada herdaim kazandıkları için maddi dünyada kaybedendirler de diyerek tezi destekleyebilir, iyiler kazandıkları için kaybetmezler, kaybedenler hep kötüler olmuşlardır diyerek de bu tezi çürütebiliriz.

biliyorum.

ne duruyorsun;

Yarın olduğunda yepyeni gün hayal etmek ayıp değil ya

nasıl seveceğiz birbirimizi şiirler okuya okuya!

ama kim söyledi ki dünyanın cennet-misal bir yer olduğunu... ya da eğilipte bir kabre sordunuz mu dünya nedir diye.

olmazsam. ki bi gün olmazsam sakın sakın.

Kaybedenleri övmek, kaybedenler övülmek ister mi acaba? kaybetmek çoğu zaman kazanç gibi gözüksede insanı derinden yaralayan bir unsurdur. İnsanı yıpratır, hep özlem vardır içinde, gözü arkasında kalır.

Bazen düşünüyorum, kaybetmişlik ne kadar büyük bir hazinedir diye... Sonra o kaybedenlere bakıyorum, yüzlerinde hep yitikliğin verdiği o olgun ifadeye takılıp kalıyorum.

onur, gurur, şeref erdem gibi; insanların kibrini kabartmaktan başka hiçbir işlevi olmayan gereksiz erdemlere tamah etmez onlar ve övülmek hakaret gibi gelir kendilerine, onlar istemezler... ama siz yine de övün...

bu krallar

bağlamazlar kendilerini ve sebeb sormazlar gidenlere, çünkü bilirler... sebebleri öğrendikçe yıkılır insan... susarlar ve kabul ederler...

fütursuzca yık bu hikayeyi...

böyle bir sarayın ikincisi yapılamaz! Çalsan çırpsan hazineden ömür boyunca

yaşamak neymiş, yaşamak, sen o zaman gör bak!

göz yaşlarına sür erittiğim tüm kelebekeri.

Kendimi avutacak sözcüklerle başlayıp cümlelere tamlamalıyım.

Hani bir film vardı, box maskeli gizemli bir adam ne diyordu...

Bekleyeceğim.

Bırak burayı can diyorum ki vedamı saldım sularına...

ama ben kibir diyorum, sonra da nihai son kabir diyorum...

ve yine yarın

ve her odada hem bir yatak, hem bir masa

mesela bir aşk biter, bir heves biter, mesela zor günler biter, iyi günlerde...

bunun sonrası yok bekleyeceksin...

Vay anasını! soyarak el alemi amma da yaşamışlar

''Bu maskenin altında etten, deriden daha fazlası var;bu maskenin altında bir fikir var''.

çekip gidince soyguncular, bir başka dünya kuracağız .

bilin ki herşey birgün biter, bitmek üzere kurgulandığı için biter...

geçeceğiz vitrinlerin, sergilerin önünden küçülmeden

"Kaybettiğine sevindiğin, kazandığına üzüldüğün şeyler de olacak."

yüz yatak odası

ama ben ölüm diyorum, geçici hevesleri, hırsları, çocuksu bağlanmışlıkları, sevgilinin ardından ağlamışlıkları ve sefihane zevklerin tümcesini anlamsız kılan tek gerçek... ÖLÜM...

Bence özgür. Çünkü senin bir evin, bir işin var. Belkide 6 ayda bir muayenesini yaptırıp pulunu yapıştırtman gereken bi araban. Sen tutsaksın... Evine tutsaksın, çocukların bekler;işine tutsaksın iş bekler, arabana tutsaksın... çocuklar camını aynasını kırmasın diye...

Ama özüne gelirsek avunmak, beklemek, düşlemek

sonra... kaybedenler övülmek ister mi?

Çünkü senin herşeyin varken onları kazanıp kaybetme davası başına açılmış bi yandan da.. ama kaybedenler...

Neyin kavgasını verecekler ki... ya daneyi kazanacaklar...

doğrult namlusu acılara kusan intihar silahını,

onu düşün. Hemde hiç.

V. Nezval

ve sonra

bıraksam gökyüzünü intihar edecek...

ve sonra ki yarın

Ye, iç ve yat.

Kaybedenleri sevin;değer verin onlara.. yolunuza çıkan ilk şarapçıdan rica edin, birkaç dakikasını ayırsın size...

o gün bi gelsin bak, bize artık aç kalmak yok.

her yer havuz, kameriye, şadırvan ve fıskiye...

Kaybedenlere hep hayran olmuşumdur... Onlar hazinedir, eşin onların buruk yüzündeki ifadelerin altını...

binden fazla salon

Siz sorarsınız onlar anlatırlar...

onur... gurur... şeref... bunların gereksiz erdemler olduğunu söylemiştim, biliyorum, yadırgayacaksınız beni, çünkü o kadar alışkınım ki suçlayarak bakan gözlere, çünkü biliyorum... hepiniz iyi insanlarsınız ve gururlusunuz... sonra ağırlığınızca şeref taşıyorsunuz benliklerinizde...

Çünkü boşlukta olanın hiç vakti yoktur...

vefa var en önemlisi... karşılığını beklemeden açarlar size kapılarını... anlatmak gibi bi dertleri yoktur aslında.

''Hüzün olgunlaştırır, kaybetmek sabrı öğretir? der Mevlana.. Kaybetmek kazanmaktan çok olgunluk sağlar insana. Ne kazanırız sevdiğimiz birini, sahip olduğumuz bir dostu, işimizi ya da güvenimizi kaybetmekten?

Kaybetmeler her zaman kaybettirmez. İyi yada kötü birşeyler öğretir.

kaç muhakemeden galip çıktınız biliyorum, bir sonraki duruşmalarda sonuç belli, ''şampiyon belli''...

Ama kaybedenler ne kadar da özgür değil mi?... yanından geçince kokusuna bile dayanamadığınız, belki aynı yönden gelince yolunuzu değiştirdiğiniz o şarapçılar... onlara daha özgür değil mi?

kaybetmişlik hiç hoş birşey degil uzaktan oyle gornuyor kendimden bliyorum:)

Hani olaki veda ettim ben ve hiç olmadım.

Hayatları taze, serin olsun diye

ama kibir diyorum, her aklı başında özgür kılıklı tutsak insanların bukağılarından bahsediyorum, hepiniz benliğinize tutsaksınız.

Onlar daha mı özgür sana ve bana göre? Özgür mü?

not: tanışmıyoruz ve tanışma imkanımızda hemen hemen yüzde 0. işte o yüzden bu kadar özgürüm sizlere karşı, o yüzden dökebiliyorum içimden taşan kadarını... duanızı eksik etmeseniz olur mu?

fışkırıyor sular akşam olunca

ben kibir diyorum, sonra da kabir...

Misalen çocuklarını okutma derdinde olan bi baba olmak mı daha erdemlidir diyorum kendime, yoksa hiçbirşeye inat etmeden ve hayatla savaş etmek gibi bi derdi olmayan, köprüaltı şarapçıları mı daha erdemli diyorum kendi kendime...

işte bir kaybetmişin kaleminden sadece masum bir lirik göstermek istedim sizlere. ayrıca her kaybeden kötü müdür?

ne gaile, ne tasa

eyvallah. Sana bana.

Kaybedenler hep iyiler.

ve hayran oluyorum.

evet dünya adaletsiz, evet hayat acı, evet.. ümüğümüzü sıkıyor yeri geldimi aldığımız her nefes...

Sonra diyorum ki kendime;ille de kaybetmen mi gerek? Birşeyler kayıp gitmeli mi elinden illede...

Basit, adi, beylik

sakın bizimkilere ulaşma.

Kaybedenleri övmeye var mısınız?

sarayın arkasında uzunca havuzlar

istemez zannedersem, çünkü onlar takılıp kalmayacak kadar özgürdürler herhangi birşeye... mesela bir kadının sesine ya da ruhsuz bir fotoğraftan muzip bir bakışına, sohbetine, sıcaklığına...

Bu mu hayat?

Sevmedim seni hiç

elbette kar yağmalı baharın evvelinde, elbette acılarla örülmüş bir çember olmalı ki hayat... Yaradan'ın inkişaf etmeli rahmeti her durumda şükür dendiğinde...

herhangi bir saatte duasına beni katan herkese teşekkürler, varlığınız ziyade olsun :)

ey gününü bozdurup bozdurup hiç fiyatına harcayan insanlarım!

selam