Kamuda memur iken veya memuriyet öncesi kasten işlenen bir suç nedeniyle kişilerin çektikleri hapis cezasına ilaveten ömür boyu yasaklanarak anayasanın fırsat eşitliği ilkesi ihlal edilmektedir. Yani suçun cezasının karşılığı hapis olmasına rağmen birde kamu haklarından ömür boyu yasaklanmaktadır yasakta ha vatandaşlıktan çıkartmışınız ha idam etmişsiniz hiç bir fark yok. Kişilerin memur olmaları yada eski görevlerine tekrar dönmeleri için herhangi bir düzenleme yapılmayarak insanlar mağdur edilmektedir. AB'de kamu personel rejimlerinde işe alınmada liyakat göz önüne alınırken bizde yüzlerce kriter önümüze konulmaktadır. Bu da bu konuda da AB den çok geride olduğumuzu göstermektedir. TCK 53 maddeyle 657 sayılı DMK arasında büyük bir çelişki bulunmaktadır. teröristlere bile her gün bir kıyak çeken devlet bu durumdaki kişilere her türlü ayak diremeyi her kapıyı yüzlerine kapamayı adet haline getirmiştir. Bahsedilen 53 madde ile 657 nin sınırlayıcı hükümleri darbeci ve vesayetçi bir rejimin aklının ürünüdür. Kişinin hayatını devam ettirebilmesi için çalışmaya ihtiyacı vardır ve hakkında hüküm bulunanlarda cezalarını hapiste çektiklerine göre insan olarak çalışmaya ihtiyaç duymaları nedeniyle bu engelin ortadan kaldırılması gerekir. 657 sayılı kanunda da bu kişiler lehine düzenlemeye ihtiyaç duyulmaktadır. Özel sektörden bu kişileri koruyucu hükümlerde kaldırılarak tamamen devlet düzeni dışına itilmiş ve insanların devletle ve özel sektörle irtibatını tamamen kesmiştir. Suç katogorize edilmemiş canice insan öldürenle, kavga esnasına bir anlık sinirle insan yaralayan aynı kefeye konularak onarılamaz bir haksızlık yapılmıştır. Örneğin 18 yaşında bir insan hayatın baharında bir hata yaptı cezasını cezaevinde çekti ömür boyu bu kişiyi sabıkalı yaşatmak insan onuruna yakışmayacaktır. Ülkemizde maalesef kanun yapıcılar kendi yakınlarına ve kendi menfaatlerine dokunmadıkça bu konularda yasal düzenleme yapma ihtiyacında bulunmuyorlar. Aile bakanlığı sadece kadın haklarını koruyup kollamak feminist yaklaşımı savunan bir kurum haline gelmiş. Acaba bahsettiğim konuda sosyolojik bir çalışma yapmışmıdır merak ediyorum. Makarna bulgur dağıtarak insanların sorunları çözmenin yada başka ülkelere bu ülkenin hazinesindeki paraları kendini kodaman göstermek adına göndermek bu sosyolojik sorunları çözmez. Bu toplumsal bir sorundur. Ülkenin yüzde 80 sabıkalı acaba devletin hiç mi suçu yok. Yok derlerse diyecek söz yok demektir. Bu konuda hukuk bilgisi olan arkadaşların ve bu durumdaki eski memur ve kamuda bu durumları nedeniyle işe giremeyen kardeşlerimi bir araya getirmek maksadıyla bu konuyu açtım. Çünkü eski hükümlü diye insanı rencide eden bir kadro grubu var kadro adedi çok kısıtlı özel sektörde iş bulmak imkansız kendi işiniz yok ise ha ölmüşsün ha yaşıyorsun fark etmez. Bu çifte cezalandırma sisteminden bu devletin kurtulması lazım. Pek çok insanın mağdur olduğu bu konuda ortak akıl ve hareket etme adına yardımlaşma ve dayanışma olursa çözüme ulaşılacağını düşünüyorum. Lütfen mağdurlar hukuki girişimlerini burada paylaşsınlar hukukçu kardeşlerimizde bu konuda değerleri yorumlarını paylaşsınlar.

Sevgili kardeşim ben sizlerle aynı durumda değilim fakat ülkede senin gibi böyle zor durumda olan milyonlarca insan var kanun koyanlar kendi yakınlarının başına bir şey geldiğinde kanunları eğip bükebiliyorlar vatandaşın böyle bir şansı yok. Ben sadece sen ve senin durumundaki vatan evlatlarının durumunu gördüğüm için dile getirmek istedim ve ahlaksız bu düzene isyan ederek haksızlık karşısında susanlardan olmak istemediğimden.

sevgili kerimov kardeşim

ben de şu anda aynı durumdayım. 2 yıl 6 ay ceza aldım ve dosyam temyizde. eğer karar onanırsa ömrümü verdiğim öğretmenlik mesleğinden de ihraç edileceğim. hayatım alt üst şu anda. ne yapacağımı ne edeceğimi bilemiyorum. aklımda dönen binbir türlü çıkış yolu var ama hepsi saçma sapan. intiharı bile düşündüm. bir suçun cezası bu kadar ağır olmamalı. bir esnaf suç işlediğinde cezasını ne ise çekiyor sonra kurtuluyor. oysa memur suça karışınca cezasını çekmekle de kurtulamıyor ömür boyu karanlığa itiliyor ve işinden oluyor. bu konuya acil bir çözüm bulunmalı. nasıl ki suç işlediği için esnafın dükkanı elinden alınmıyorsa memurun da ekmeği elinden alınmamalı. bunun nasıl birşey olduğunu başına gelmeyen bilemez. Ama hayat bu herkes hata yapar ama basit bir hatanın bedeli bu kadar ağır olamamalı. işlediğim suç evrakta sahtecilik. bu yasayı yapanlara göre yüz kızartıcı hatta şeref ve haysiyeti düşürücü bir suç. neyin yüz kızartıcı olduğuna kimlerin şeref ve haysiyet yoksunu olduğuna devletimiz karar vermiş. taciz, tecavüz, ırza geçme yüz kızartıcı olmuyor iken evrakta sahtecilik yüz kızartıcı bir suç. devletimiz bir kağıt parçasını nelerin üzerinde tutuyor görün işte. ben şimdi ne yapayım. mesleğinden olmuş ve özel sektörde de iş olanağı olmayan bir öğretmen ne yapabilir. derdini kime anlatabilir. Hani en öğretmendin diye soranlara nasıl bir cevap verebilir. sağda solda acınası gözler altında ezilmekten nasıl kurtulabilir. geçimini ne ile sağlayabilir. bu insanların devlete asi olması kadar doğal ne olabilir ki. sen suç işledin ömür boyu yüzün kara diyen danıştayın insafa gelmesini mi beklemeli yoksa madem alnım kara o zaman yeni suç işlememde bir sakınca yok mu demeli.

Yazınızı okudum. Sanki benden bahsediyorsunuz. İnsanın başına kendini ilgilendirmeyen bir olay gelmediği zaman böyle toplumsal sorunlarla pek alakadar olmuyor. Ben de bahsettiğin mağdurlardan biriyim.2012 KPPS'da yüksek bir puan alarak bölüm bazında Türkiye 1. oldum. Ama verdiğin emekler yetmiyor. Çünkü sütten çıkma ak kaşık olman lazım.18 yaşında karıştığım bir kavga neticesinde aldığım ceza nedeniyle ve bunun adli sicil arşiv kaydımda gözükmesinden dolayı bakanlıktan "atamamın reddi " cevabı geldi. Bu ülkede hiç kimse neden diye sormuyor. Herkes sonuca bakıyor. Bu hangi günahın bedeli bazen anlamakta zorluk çekiyorum. Bazen keşke orda ölseydim diyorum. Çünkü bu kara leke ki onlara göre öyle, yaşadığım talihsizliklerden sonra artık benim de öyle olduğuna inandığım o kapkara leke peşimi hiç bırakmadı bırakacağa da benzemiyor. üniversitede yurda almadılar, askerliği 15 ay yaptırdılar. Tabiri caizse "Ağzımla kuş tuttum" 1. oldum. Gene temizlenmedim, gene temizlenmedim. Kerimov kardeşim biliyor musun? galiba ben ve benim gibiler devletin "HASTA ÇOÇUKLARIYIZ". Bu nasıl bir tabir dersen böyle düşünmeme neden olan olayı anlatmak isterim."Askerliği yaptıktan sonra "devletin kısa dönem hakkımı elimden aldığı ve 15 ay yaptırdığı ama benim genede vatan sağolsun dediğim askerliği" sende bilirsin askerliği yapmadan önce ya da yaptıktan sonra aile büyükleri ziyaret edilir. Böyle ziyaretlerin birinde konu kuzenimden açıldı.(78 yaşındaki ama kalbide, aklı da büyük babaannemle konuşurken)Bahsettiğim kuzenim benden 5-6 yaş büyük ve bundan 5-6 sene önce evlenmişti. Fakat evlendikten nerdeyse bir sene sonra boşandı. Daha doğrusu eşi tarafından terkedildi. Nedeniyse epilepsi hastası olmasıydı. Tabi bizim de bilmediğimiz bu hastalık evliliği sırasında ortaya çıkmış. Bunu gören enişte beyde hemen yolu göstermiş. Ayrıldıktan sonra defalarca tedavi oldu. Bildiğim kadarıyla şu an gayet iyi durumda. Neyse bu konuyu konuşurken babaannemle kuzenimin durumunu sordum. Gayet iyi dedi. Peki evlenmeyi falan düşünmüyor mu? dedim. Babannem ayne şöyle dedi: "Nasıl evlensin oğlum, onu kim alır ki" Neden? diye sorduğumda "hastalığı yüzünden" dedi. Ben de: "Peki şu anda iyi değil mi? yani tedavi oldu şu anda gayet ii" dedim. Babaannemde: "Olum bi kere o leke yapıştı mı sırtına bir daha ömrübillah çıkmaz, huri de olsan seni kimse almaz." işte böyle kerimov kardeşim. Bunları duyunca kafama dank etti. Ben ve benim gibiler bu devletin HASTA ÇOÇUKLARIYIZ. Hem de hiç bir zaman iyileşemiyecek.

657 denen kanun hem tck ile hem adli sicil kanunu ile hem de anayasa ile çelişiyor. bu kanunun insan haklarına aykırı olduğu da açıkça ortada. her kirli elbisenin temizlenme ihtimali var iken üzerimizden çıkmayan bu leke ile yaşamak nasıl mümkün olabilir...