Uyanmazdım, görmezdim.

Yolculuk mu dedi birileri? Çıkmadım kaç zamandır ne yazık ki...

Kırılsın?

Yine geminin tek yolcusuydum.

Her zaman bir gezi, uzak illeri mi yapılır? Ovaları, yaylaları, tarihi görmek için mi yolculuğa çıkarız?

Yollar ve yolculuklar hiç bitmez nasılsa...

Ve kör tayfası da bendim.

Okurken çok anlamlı ama hayatta uygulamaya gelince.. Herkes bir haber bu sözlerden.. Hep kendi nefsimizin esiriyiz. Ona güzel gelsin diye herkesi kırmaya, yıkmaya devam..

Kendi yansımamız nerde ya da hangi şekle bürünmüş. Karşımıza çıktığında tanımakta zorlanıyor muyuz?

Düşüncelerimi uğurluyorum yolculuklara sadece, öyle işte...

Elin yüzün yumaz değil "

Düşünmek güzeldir, yolculukları sevemedim gitti; düşüncelerimize yaptığımız yolculuklarsa tatlı yorgunluklardır bazen...

Kırılsın aynalar?

<i>... ve;</i>

İnsan kendine ayna olur mu/olabilir mi? Hep düşündüğüm sorulardan biri ama hep eksik kalınacağını ve insanın kendisine ayna olamayacağını düşünüyorum yinede. Sürekli çevremi, tanıdığım kişileri hatta tanımadığım kişilerde bile bir ikilem var.

Düşünmek bazen yorucu bir de buna düşüncelerden kurtulamak eklenince çetrefil oluyor

Önyargı

Hemen bütün silahları kuşanıyoruz.. Nasıl intikamımızı alırız diye, bin tane planlar.. İçimizde fırtınalar kopuyor, heyelanlar oluşuyor. Düşündükçe daha da bir batıyoruz önyargı bataklığına. Nasıl can yakarız ya da ben haklı modlarına geçiyoruz..

Bazen susayım ve herkes sussun istersin, düşünmeyi bile düşünmekten vazgeçmek, sadece nefes alabildiğini hissetmek iyi gelir bazen...

Önüme çıkan her taşın üstüne çıkıp bekler vaziyetteyim uzun zamandır.

Sussunlar, biraz ara versinler diye...

Ya da hayat kısa bırak beni bütün aynalar kırılsın, yerle yeksan mı olsun?

<i>Sahi düşünebiliyor muyuz?</i>

Kendimize yolculuk yapmaz mıyız? Duygularımız bizi alıp götürmez mi? Kimi zaman bir çağlayanın başına götürür ki, gözyaşlarımızı kimse görmesin diye. Kimi zaman ulu dağ başlarına götürür, efkarımız bulutların arasından görülmesin diye.

Bugünlerde düşüncelerimin üzerine kalın bir örtü örtmeliyim.

Fırtınalar koptu, halatlar koptu.

Önyargı..

Kırılsın ben sandığım/ız yalanlar?

Kırılsın hayat çizgisi?

Bu da gelir bu da geçer der, yola devam edersin...

<i>Bazı şeylerden vazgeç memek..</i>

Kalp kırmak ne kadar kolay hayatımızda. Su içer gibi, ekmek yer gibi gönül kırıyoruz. İnsanın hiç mi vicdanı sızlamaz. Düşünmez mi? Bu kadar aciz duruma mı geldi insanlık.. Hala umudum varken insanlıktan, bu olaylar beni tekrar tekrar yıkıyor. Yunus Emre ne güzel söylemiş.

Doğrular heybede de, yanlışlar hangi heybede birikiyor?

Yetmiş iki millet dahi

"Bir kez gönül yıktın ise

Yalanlarından bir gemi yapmıştın.

<i>Ya göremedikleriniz? </i>

İçsel yolculuğa varım diyenler, başlasın düşüncelerini dökmeye..

Gittiğim yolculuk sayısı çok fazla; vardığım durak çok az.

<i>Gördüklerinizi düşünün...</i>

Batırmasaydın yaptığın gemiyi.

En yorucu gezidir o düşünce yolculuğu. Biraz önce başka bir başlıkta hiç geziye gitmemiş biri olarak diye bir ifade kullandım ama yalan söylemişim. Düşünce gezilerinde epey iddialıyım. Lakin bir işe yarıyor mu karar veremedim henüz.

<i>Bunları da düşünebiliyor musunuz gerçekten?</i>

Hadi çıkalım bizde yüreğimizde, aklımızda yolculuğa. Günümüzü anlatalım, dertlerimizi, sıkıntılarımızı..

Nasıl bir duygu bu böyle. Ne çabuk ruhumuzu sarıp sarmalıyor. Ne kadar güçsüz kalıyoruz bu duygu karşısında.

Önyargılardan kurtulan insanlar oluruz inşallah.

Bir konuşsak, bir dinlesek.. Ne kadar da çabuk yok olacak sorunlar.. Cevapsız sorularımıza cevaplar gelecek. Keskin sirke küpüne zarar diye boşuna dememişler.. Herşeyin iç yüzünü öğrendikten sonra yaşadığımız üzüntü, pişmanlıklar..

Her adımımız bizi bir yolculuğa doğru götürürken, daha dikkatli olmalıyız. Eğrilerimizi düzeltmeli, doğru bildiklerimizi yeniden gözden geçirmeliyiz..

Bu kıldığın namaz değil

İnsan her zaman düşüncelerine yolculuğa çıkmaya cesaret edemiyor maalesef...