tabıkı arkadasa katılmıyorum...

Bu noktada yapılması gereken nedir?

pym'yi görmek çok güzel ve yine nefis paylaşımı da. Peki soruyu biraz çevirirsek ya hiç değişime başlama adresini bulamayanlar?

degıstırılmemesı gerekenlerın, kabullenme zorunlulugunu, kabullenmekte gucluk cekenler, hayatı yorumlarken bız okuma sevdalılarına gore bıraz zorlanacaklardır...

insanlık hep bir çaba içerisinde bazen farklı tercihler arasında sıkışır kalır... Bazen hoşumuza gitmeyen şeylerin başımıza gelmeside yaşamın cilvesi bir nevi..

acziyetimizi bilmek gücümüzün fakına varmaktır.

Değiştiremiyeceğim şeyleri kabullenmemi sağla.

Zaten göz yaşları bir anahtardır, kilit vurduğumuz zindanımızın kapısını aralayan.

yeterınce degıstırme cabası ıcerısıne gırıpte, degıstırmeyı beceremedıgımz herhangı bır seyı, degıstırılemeyecekler sınıfına dahıl etme kolaylılıgına kacarsak, bır sure sonra degısıme olan ınancımızı yıtırırız...

"Tanrım; bana değiştirebileceğim şeyleri değiştirme gücü ver.

hep mutlu olana acı ağır gelir

geçmiş değişmeyecektir

Görüntüde zarar etmiş bir halimiz olabilir, ancak bu zarar bize hangi durumda nasıl zarar edileceğini öğretmiş midir? Evet!

Öyle bir güç yoktur

Az önce karşılaştığımız şu çok filozofça söylenmiş: ?Her tercih aslında bir kaybediştir.? cümlesini tersten anlamlandırmak! ?Her tercih bir kazanıştır.?

ılk ıletıdekı, degısteremeyecegımız seylerı kabullenmemız ıcın bıze guc ver sozunu, tolstoydan yada dostoyevskıden duydugumu sanıyorum...

Değiştirebileceklerimiz varsa önce bunu yapabilme şartları olabilmeli ve tabiki buna erebilecek kadar azim ve sabır. Yok bir insansa değiştirmek istenen, işte bu ancak onun istediği kadardır. Ne az ne çok ki bu da çok meşakatli bir süreçtir. Bunu istediğini kendine ve ona aktarabilme de.

Şimdi bu Polyannacı yaklaşımla hayatımıza devam edelim.

Değiştiremediklerimiz, oldurmak isteyipte olduramayacaklarımızı bildiklerimiz yada doğmatik olarak kabullendiklerimizdir. Sorup sorgulamadan ki en akıllıca olanı havanda su dövmek yerine bunu olduğu gibi kabullene bilme yürekliliği, cesaretidir. Çünkü bunu kabullenmeyiş ancak kişinin kendini beyhune yıpratmasına varır ki bunu da yapmak akılsızcadır.

Mesela ölüm, bir değişimdir. Bıçak sırtı gibi keskin bir gerçekliği ifade eder. Ölümü kabullenmek feci derecede ağır olsa bile başımızı öne eğeriz zamanı geldiğinde. Göz yaşlarının sıcaklığı belki değişmemiştir, her dem tazedir ama fakat ölüm kabullenilmiştir.

tedbiri alırsın takdiri allaha bırakırsın ve iman edersin olana rıza gösterirsin. yani elinden geleni yap gelmeyen bir şeyler olduğununda bil. kadere razı ol ama kaderim bu deyipte miskinlik etme. hepsi bu. ama insan bazen sabırsız oluyor ve bunları unutuyor. insan işte nisyana gebe :)

göze almak cesaret işi

Güzel bir dua.. tevekkül kısaca..

kendını bu sekılde degısmemeye programlamıs nıce ınsan tanıyorum ben...

öslem noktayı koymuş:)

an be an degısmemızı ogutluyor oysakı bıze yuce yaradan...

Bunca zorlamadan sonra bize düşen her normal bebek gibi bağımlı yaşamak sonra çocuk olmak sonra yetişkin? Yani zaman içinde ufak tefek konum değişiklikleri? Hayatın hülasası da bu değil miydi? Ufak tefek konum değişiklikleri? İşte bize sadece bu ufak tefekler üzerinde tercih yapmak kalıyordu. Hatta bazen bu bile kalmıyordu. Ya özgürlüğümüzün sınırını çizen yasalar- ki bu yasaların neye göre özgürlüğümüzü çizdiğini hala anlayabilmiş değilim.- ya büyüklerimiz, ya eşimiz ya da çocuklarımız bizim yerimize tercihimizi yapıyor, sonra da doğru yaptıklarını ima edercesine geriye yaslanıyorlardı.

Merhaba doğasu, ben de bu sözü çek severim ama benim bildiğim bu Aborjin Duası.

moral gücümüzün ve huzurumuzun.

Eğer bu cümlelerden ve kurgulardan uzak yaşıyorsanız, sizi tebrik ederim. Çünkü siz, hayatınızın?ufak tefeklerine? kendiniz karar veriyorsunuz. Yani bu durum, tercih hakkınızın olduğunu gösteriyor.

? Anayasamızın bilmem kaçıncı maddesinin bilmem kaçıncı bendine göre buraya kot pantolonla giremezsiniz. Burası resmi bir kurum ve siz de memursunuz. Hoş memur olmasanız da giremezsiniz. Bakın duvarda ne yazıyor: ? İşi olmayan giremez.?

Edelim etmesine de ölüm denen olgu bize nasıl öleceğimiz noktasında en ufak bir tercih hakkı bırakmıyor ki? Bu sorunu nasıl aşacağız?

biz değiştiremeyiz insanları ama değişmek isteyen değişiyor.

alışıla geleni, özümseneni

AMİNNNNN...:P:)))

?Hayır, hayatım bu iş sana göre değil.

arakadaşımızın yazdığı gibi değiştiremeyeceğimiz şeyleri ya kabullniriz yada buna bir ömür boyu boyun bükeriz...

Küle döndüysen, yeniden güle dönmeyi bekle...

Belki hiç yaşanmamış ve tamamen saçma bir hikaye ama intiharla da olsa kendi tercihimize göre ölemediğimizi anlatan bir hikaye. Eğer olay uydurmaysa bu; benim gibi düşünen insanların da varlığını gösterir herhalde.

degısıme nerden baslanması gerektıgını baska bır baslıkta degıstırebılecegın tek sey kendınsın dıye ozetlemıstı bır arkadas...

sineleren silinmeyecektir

Kimliğimizin rengi, birincil çevremizin bize bakışını etkiliyordu. Nüfus müdürlüğünden bize düşen kimliğin rengi eğer maviyse muhtemelen babamız: ?Erkek adamın erkek çocuğu olur.? cümlesinin verdiği gazla çoktan balon konumunu almıştır. Sanki milyarlarca kızın babası erkek değildi veya ablamızın babası farklı bir kişiydi.

acıyla yaşamaya alışana

hayırlısı neyse o olsun diyebilmeli

mutluluk yalan gibi gelir

sınırlarımızı zorlayamıyoruz, çemberin dışına çıkamıyoruz. kendi sınırlarımızın ve yeteneklerimizin farkında bile değiliz. güvenli gördüğümüz limanlarımızda, kovuklarımızda konformist bir şekilde yaşıyoruz, yada yaşadığımızı sanıyoruz. neyi yapabiliyorsan yada yapabileceğine inanıyorsan başla. cesarette;akıl, güç ve büyü vardır. bütün iksir sensinn, elinden geleni yap, bunun için çalış, sonra tanrıdan iste. ama ilk önce bir ucundan yakalayıp başla...

İkisini ayırt edebilmem için de akıl ver.."

ikisinin arasında ki farka gelince onun adına yaşamda karşılaştıgımız seçenekler ve bizim bu seçenekler arasında nasıl aciz oldugumuz gibi bi yorum getirebiliriz belki...

degıstıremeyecegımız seylerı kabullenecek gucun bıze yaradan tarafından verıldıgıne elbettekı ınanıyorum...

İlginç bir ölüm hikayesi duymuştum:

Bir yol ayrımındasınızdır. Karar vermek size kalmıştır. Kararınızı verir ve yolun birine pervasızca girersiniz. Yolun sonunda yani sonuçla karşılaşınca içinize bir kurt düşer: ?Acaba diğerini seçseydim nasıl olurdu? Girmediğiniz o yolla ilgili tüm kurguları ve tüm olasılıkları bir matematikçi dikkatiyle çözümlersiniz. Ama yine de içiniz rahat etmez. Çünkü o yolun getirisini birebir görmemişsinizdir. Bu durum, eğer ilk girdiğiniz yolun neticesinde zarar görmemişseniz geçerlidir. Ya eğer zarar görmüşseniz? İşte o zaman?Ah benim eşek kafam? lı keşkelerle süslü pişmanlık cümleleri ağzınızdan bir sel şiddetiyle dökülmeye başlar.

Bence huzurun anahtarı bu:)

Bu sefer de şöyle bir engel karşılıyor sizi: ?Her tercih aslında bir kaybediştir.?

Bu çin atasözü hakkınızdaki yorumlarınızı merak ediyorum..

ama degısıme baslama adresı konusunda hemfıkırız arkadasla ve umarım hepınızle...

Akılsa olduracağım deyipte oldurabileceklerimizin farkına varırken, olduramadıklarımız için hayıflanmayı bırakıp olan durumu olduğu gibi kabul edebilme yetisidir.

Oysa ne bizi bekleyenlerden haberimiz vardı, ne beklendiğimiz coğrafyadan ne de beklendiğimiz zamandan. Tüm yalınlığımızla tüm üryanlığımızla doğmuştuk işte. Aslında doğmak veya doğmamak gibi iki seçenekten birini tercih etmek şansımız da yoktu. Yani mecburduk, yani zorundaydık. Belki de ilk yol ayrımımızı bir zorundalık belirlemişti.

asıl uzerınde durmak ıstedıgım husus degıstırebılecegımız ve degıstıremeyecegımız seylerı ayırırken yasadıgımız guclukler...

geleceğe yönelirken yol ayrımında

?Hayır, baba bu kravat sana hiç yakışmamış.

çileyi yaşamak değil

bırılerı degıstırebılme gucunden mı bahsetmıstı?

lütfunda hoş kahrında hoş

Edison?un şu mealdeki cümlesi gibi: ?Elektriğin nasıl bulunamayacağına dair yaklaşık 250.000 yol biliyorum.?

İlk nefesimizin ciğerlerimizi acıtması ve bu acıya karışan kıçımıza yediğimiz ilk şaplağın acısı neticesinde ilk?ınga? nidamızın kopuşu... Ve bizi bekleyenlerin sevinç çığlıkları...

Göz yaşları da var ölüm de. Deya deniz alem, insanlık.

insanlar değişmez arkadaşlar değişirmiş gibi yaparlar, sonra Özüne dönerler

bazen değişerek özünü buluyor.

Ve geçmişte kaç kere küle dönüştüğünü değil,

?Hayır, Murat o kızla evlenemezsin.

tevekkül etmek en güzeli..

?Amerikalı bir genç, bunalıma girerek 10. Kattan aşağıya atlamış. Aynı binanın 9. katında, gencin, birbirleriyle sürekli kavga eden Anne ve babası oturuyormuş. 8. katta ise intihar eden gencin hayatını kurtarabilecek çelik bir ağ varmış. Gencin intihara kalkıştığı sırada, 9. Katta Anne ve babası yine kavga ediyormuş. Eşine iyice sinirlenen baba, elindeki av tüfeğinin tetiğine basmış. Anne kendini yere atarak hayatını kurtarmış, ancak tüfekten çıkan saçmalar, o sırada 9. katın hizasında bulunan gencin başına isabet etmiş ve genç çelik ağa takılmasına rağmen kafasına isabet eden saçmalar yüzünden ölmüş.?

?Aslında tercih mercih boş, kısmet neyse o olur.? Bu da babaannemin yazıma katkısıdır.

karar vermek çileli

YARADANIN! değirmeni buğdayı yavaş ama iyi öğütürmüş bizler çabuk öğütülmesini istediğimiz için sabredemiyoruz... tevekkül ederken hep umut etmeliyiz gelecekde güzel şeyler olması için..

Değştirebilme gücümüz belki vardır, belki yoktur. Ancak değişime ayak uydurabilme gücümüz biyolojik yapımız gereği hep vardı hep de var olacak.

Değiştirmek cesaret ister;

kaç kere yeniden küllerin arasından doğrulup yeni bir gül olduğunu hatırla...