Tasarruf kültürünü şiar edinmiş yüreklerden olmak gerek.

İnsan biriktirmeli, hatıra biriktirmeli, ağaç, çiçek, kuş ve dahi güneş biriktirmeli.

Elemin, neşenin sadece beğenilme kaygısı ile kurgu pespayeliğine uğraması çok can sıkıcı.

Yukarıda hızını almış bir zaman derken fakat bu hızlı, soluksuzca tüketilen duygu ve duygu geçişleri, mutluluğa ya da mutsuzluğa zaman tanımıyor, hakkını verdirmiyor.

Zira yarın bugünden daha karanlık olabilir, Ve yine, yarın bugünden daha yalnız kılınabilir.

onlara sahip olduğumuz en değerli varlık hissiyatını tattırmak gerek.

Meyvesini yediğiniz ağaç size en lezzetlisini sunuyor,

bilakis her gün umuda açılan ve mütemadiyyen gülümseyen bir göz sizin için..

Ne kadar da naif geliyor insana değil mi?

Bu daha da gösterişli profil olma çabaları içindeki şuursuz harcamalardan azade olup,

Cıvıltısını işittiğiniz kuş size dünyanın en güzel melodisini çalıyor.

Hızını almış bir zamana ayak uydurma gayretiyle, sahibi olduğumuz bilcümle kıymetli,

Sözde ufacık bir iyi akşamlar dileği, muhatabına yolladığınız en güzel temenni.

biricik hislerin, günü gelince yahut kaybedince fakiri olmamak, bir hışımla çarptığımız kapılara geri dönmek adına, makul gerekçeler bulamama çaresizliğini yaşamamak için,

Muhabbetler kurgu, tepkiler kurgu, her herzenin kurgusu mevcut fakat duygusunu ara ki bulasın!

Hiçbir şeyi ve hiç kimseyi beyhude harcamamak.

Dokunduğunuz çiçek size en güzel kokusunu bürünüp geliyor,

Modern çağın tüm imkanlarını kullanıp modern çağı eleştirmek değil maksadım,

İçinizi, evinizi ısıtan güneşin aslında biriciğisiniz ve yine o güneş için bir ayrıntı değil,

Size sabah günaydın selamı veren aslında en kıymetli dileğini veriyor,

Bu eylemin mütekabiliyet esası ile düşünüp uygulanışını, tahayyül edebiliyor musunuz?