O kizi buldum. Ama elimizde olmayan seylerden dolayi ayrilmak zorunda kaldik. Ben zaten evlenmek istemiyodum. Sadece onla dusundum. Eli yuzu de huyu da kisiligi de tam olmasi gerektigi gibiydi. Baskasini istemiyorum. Ruhumu ondan baskasina teslim edemem. En son 20li yaslarimda hissettigim seyleri ona karsi hissettim 30umdan sonra. Disarida evlenecek duzgun ve guzel kizlar var ama benim icin hicbisey ifade etmiyoki. Aklimda o varken baskasina yazik edemem. Yakismaz.

Arkadaslar merhabalar. Bugune kadar hep erteledim. 4 yillik memurum. Hendek zamani yasadigim kotu olaylar bende derin izlee birakti. Gucluyum atlatirim dedim erteledim. icki ictim, namaz kildim, dagittim, topladim ama artik dayanilmaz hale geldi. Hersey anlamini yitirmis durumda. Gelecege dair hicbir umidim ya da planim yok. Para pul umrumda degil. Hayatimda kimse yok, istemiyorum da. Calistigim yerde kalmak istemiyorum, memlekete gitmek istemiyorum, baska bir yere de gitmek istemiyorum. Hicbisey yapmak istemiyorum. Durumumu arastirdigimda agir depresyon geciriyorum. Uykumda olecekmis gibi oluyorum. Nefessiz kalip bocaliyorum. Artik teslim oluyorum sanirim oluyorum serken kendime geliyorum nefesim aciliyo. Aylardir tv izlemedim, kitap okumadim, muzik dinlemedim, market ve is disinda evden cikmadim. Oturup saatlerce tavani seyrediyorum. 2 haftadir gunde sadece 1 pogacayla ya da bir parca ekmekle idare ediyorum. Gun oluyor 48 saat uyumadigim oluyor. Bazen cok yoruluyırum bazen enerjim bitmiyor. Cinsel istegim yok. Her ay bir kiz bulurdum neredeyse simdi kizlar ilgimi cekmiyor. Evde oturdugum yerde kafamdan senaryo yaziyorum. Sevmesigim biriyle kavga ettigimi onu dovdugumu falan dusunup stres seviyemi artiriyorum. Sanki gercekmis gibi. Nasil olacak boyle? Yasamak cok sıkıcı bi hal aldı. İntihar etmek aklıma gelse de o kadar cesaretim yok. Zatem intihar etmek de cok sacma geliyor Allahtan. Ailemi depresyona sokamam. O kotulugu onlara yapmaya hakkim yok diye dusunuyorum da ailem olmasa da intihar etmem. Ama azrail su an karsima gelse cok memnun olurum. İki arada bi derede kaldim. Evet isimiz zor ama severek yapiyodum polisligi. Uniforma giymeyi seviyorum. Calismayi ise yaramayi da seviyorum. Zaman zaman mobbinge maruz kalsak da bi sekilde tolere ediyodum. istiyorumki calisirken basima biseyler gelsin de ya sehit ya gazi olayim falan. En azindan olumumuz bir ise yarasin. Araba alayim diyorum. Alsam nolacak? Ne degisecek hayatimda? Kimseyle konusasim muhabbet edesim yok, gezesim eglenesim yok. Darlaniyorum. Tukeniyorum. Bugüne kadar hic ilac kullanmadim ama 6 aylik bir tedaviye baslicam doktora gitmeden. Kuzenimin yonlendirmesiyle. Napabilirim? Bana biraz akil verin.

Oncelılkle gecmıs olsun... Ya mezhepsel farkılıklar var yada hala ırk ayrımı yapan insanların boş muhabbetlerı yuzunden mi ayrılık var? Unutma sebebi ne olursa olsun mutluluk sevgi muhabbet hoşgörü kolay elde edinilen olgular degıl... Madem dayanamıyorum madem oda seni seviyor diyorsun git ve konuş ikna et.. Sana acı veren şey ne ise onun üstüne kararlılıkla git... Ama kesinlikle yanlıs karar verıp sonucu geri dönülemez yollara başvurma.. Emin ol senin yaşadıklarının aynısını burada çoğu kişi yaşamıştır lakın herkesın derdi durur içerisinde demiştir şair... Bende ailemın karşı cıktıgı ama gercekten sevdiğim kişi ile birlikte olamadım en son çare ne yaptım biliyormusun! İstihare namazı kıldım ve ıkı gece ust uste kızı istemediğimi gördüm ve kadere bak ki kızda aynı gece ruyasında benden ayrıldıgını görür... Bizim şer bildiklerimizde hayır, hayır bildiklerimizde şer olabilir bunu biz degıl yaradan bilir... Sana tavsiyem sevıyorsan git konus ama once soyledıklerımı yap... Şimdi ne alemdesın dıye sorarsan o gece ruyadan sonra kız bı daha aklıma bile düşmedi cunku ben Yaradan'a sıgındım... Eger cok cıkmaza giriyorsan bir yıl ucretsız ızın al ve ızne ayrıl.. Bu arada yok araba yok ec yok tatıl hıcbısey istemiyorum unutma insanı diri ve ayakta tutan hedefler ve hayallerdir... Bir hedefin olmalı! Al guzel inden bir arac gerekırsr doya doya gez.. Gerekırse evini degış ama unutma ki onemlı olan beynin ve kalbinden söküp atmaktır... Zordur ama imkansız degıldır... Ye iç eglen ıbadete yönel kıtap oku spor yap aktıvıteler duzenle kendıne ödev ver mesela şu gun sunu yapacam bugun bunu yapacam diye.. İnşaALLAH en kısa zamanda saglıgına kavusursun daha dogru su kendıne kavusursun... Kal saglıcakla...

Majör depresyon geçiriyorsun böyle devam etmez özel bir psikiyatri ya da psikiyatri kliniğinden tedavi al ilaç verecektir düzenli kullan sakın kafana göre bırakma. Bir de kimseyi şeyine takma nasıl mutlu oluyorsan öyle yaşa gerekirse aileni bile takma önemli olan sensin mesela bende zor zamanlar geçirdim şu an dünya yansa umrumda olmaz ben kendim için yaşıyorum ister bencil ister serseri desinler çok ta tın.. Sana ait bir hayatı başkalarının istediğine kararlarına göre yaşama sakın

Kuzenının ilaçları sana ıyı gelmez zaten sadece ilaç tek başına çözüm olmaz kendini ve aileni düşünüyorsan doktora git ve dediklerini harfiyen uygula.

Yaşanılan bazı olaylar zihnimizde derin izler bırakabiliyor. Herkesin başına gelebilir. İlaçları tavsiye ile kullanmamalısınız. Doktora gidip teşhisinize göre size uygun ilaç doz ve saati ayarlaması ile kullanmalı ve rastgele bırakmamalısınız ki tedaviniz olumlu yönde gelişim göstersin. Ayrıca hastaneye gittiğinizde bazı hastalıklarda terapi seansları ile görüşmeler yapılmaktadır. Siz emniyet güçleri bizler için değerlisiniz. Sizde kendinizi değerli ve güçlü hissedin. Allah yardımcınız olsun.

Allah şifa versin. Önemli olan senin sağlığın. O ne de bu ne der bunlar önemli değil boşver ne derlerse desinler.

O kızı seviyorsan o da seni seviyorsa ne yap et bırakma koş bu işin peşinden ailenin onun ailesinin elalemin ne dediği ne düşündüğü umrunda olmasın kendi hayatın zaten hep bu mahalle baskısı ve elalem yüzünden mutsuzuz az deli ol mutluluğuna sevdiğine sahip çık bırakma hayatı geç olduğunda pişmanlıktan öleceksin bunu yaşama kardeşim.

Arkadaslar bir gonul meselesi yasadim. Tuzu biberi oldu. Erteledigim hersey aciga cikti. Katlanilir gibi degil. Birbirimizi severken kaybettik resmen. Nereye baksam ondan bir hatira var. Beni tukenmis sekilde gormemesi icin 1 yil sabredeyim diyorum. 1 yil sonra gidiyor cunku buradan. Beni hep dirayetli hatirlasin istiyorum. Beni cokmus gorurse kendisini suclu hisseder. Hem de sabredebeilirsem en az 1 yil sabretmem iyi olacaktir maddi acidan. Para sagligimizdan daha onemli degil gerci. Ama nereye baksam cikis yolu gorunmuyor. Olum korkusunu kabullendim yendim. Eski yasadigim kotu seyleri simdi yasasam daha sogukkanli hareket ederim muhtemelen. Ama biraktigi etkiler bizi icten ice tuketmis demekki. Her aksam eve gittigimde basa donmus gibi hissediyorum. Eve gel ise git hep ayni donguden bunaldim. Kuzenim de agir depresyonlar yasayip atlatan birisi. Onun icin tavsiyelerini dikkate alayim dedim. Benim yasadigim seyleri o da yasadi. Biliyorsunuz en ufak tedavide silahimizi alip bizi resmen fisliyolar. O gittikten sonra fisleneyim istiyorum. Ardimdan isterse deli desinler. Ne derlerse desinler. Beni ancak anamin sefkati toparlar. O gittikten sonra herseyi birakip basladigim noktaya donucem. Anamla yasar giderim.

Konu biraz farkli. Kiz da beni seviyor. Yoksa niye depresyona gireyim? Ben onla iyilesmeye baslamistim. Halinin altina supurdugum seyler ayrilinca tekrar ortaya cikti. Tuzu biberi oldu yani. O yokken de su anki ruh halindeydim ysadigim kotu seylerden dolayi.

Her derdin çaresi ALLAH kardeşim. İbadete yönel. Ciddi olarak rahatlarsın inşaallah. Allah şifa versin ayrıca Dra da git.

Konusmak ne kelime abi. Kitap olurdu soylediklerim. Ama burada anlatamayacagim durumlar oldu. Onu da hayatindan bezdiremem konusa konusa. Herseyin farkinda. Evet senden kucugum ama yasim var 30'un uzerindeyim. Ama hayatta her zaman mucizelere yer vardir diye dusunuyorum. Bir umit bekliyorum. Biliyorum o da beni unutamayacak. 1 yil daha birbirimizi gorecek durumdayiz. O gitti mi ben de gidicem buralardan. Belki iyilesirim dedim, iyilesiyordum da o varken. Erteledigim hersey gun yuzune cikti su an. Napacagimi bilemiyorum.

Abi çok geçmiş olsun öncelikle. Ben yardımcı hizmetler sınıfından bir kardeşinim. Geçen yaz bende de anksiyete bozukluğu ortaya çıkmıştı her an ölüm korkusuyla yaşıyordum. İlaç kullanmaktan korkma. Ben 23 yaşında karar verdim ki kendime söz geçiremiyorum, ilaç kullanmam lazım diye. Gittim, derdimi anlattım, ilaç tedavisine başladım ve yaklaşık 10 aydır hiçbir sorun yaşamıyorum Allahıma şükür. Korkacak bir durum yok insanın beyni çok büyük bi illüzyonist. Onun kurduğu şeyler insanı harap ediyor ama minicik bir ilaçla bunu çözebiliyorsun. En kısa zamanda tedavine başla, yaşam kalitenin düzeleceğine inanıyorum. Tekrar Allah şifa versin tez zamanda.