Bir gece habersiz bize gel

Ayva çiçek açmadan önce.

Sevdalı kimsesiz sarhoşlar gibi

Bağrımı açıp ılgın ılgın

Güldüğüm senin için

Mavi bir gökyüzümüz olsun kanatlarımız

İşte milyon insanda milyon yürek

Ceviz ağaçları yoktu,

Ekmek gibisin./ Cahit Külebi

Sarıl gizlice ağaçlara

Merdivenler gıcırdamasın

İnsanlardan buz gibi soğudum,

Dağıt saçlarını bebek

Akşamları eşkıyalar basardı,

Cahit Külebi'yi saygıyla anıyoruz... (20 Aralık 1917, Zile/ 20 Haziran 1997, Ankara)

Karanlık kış günü akşam üstü

Dost diye sokaklarda kendini ara,

Issız çorak ovalarında

Sonbahar geliyor serçe

Sonra alem değişiverdi/ Ayrı su, ayrı hava, ayrı toprak. Mevsimler ne çabuk geçiverdi/ Unutmak, unutmak, unutmak.

Anlarsın / Cahit Külebi.

Sevinçli günlerim olmuş

Bütün trenleri kaçırdın,

Ellerin beyaz,

Denizi seyretmişim.

Dokunarak uçalım.

Öyle yorgunum ki hiç sorma

Rüzgar başka çeşit esecek

Esen serin rüzgarlarına,

Yurdum

Dost...

Öyle halsizim ki hiç sorma

SONBAHAR GELİYOR

Kamyonlar kavun taşır ve ben/Boyuna onu düşünürdüm, Niksar'da evimizdeyken/ Küçük bir serçe kadar hürdüm.

Senin dudakların pembe

Kış Yorumu

Ben bu yüzden yalnızlığı hiç sevmem

Al tut ellerimi bebek

Tut biraz!

Yuvanı ne yapacaksın?

Yağmurlarla ıslanacaksın.

İstanbul

Anladım bu şehir başkadır/ Herkes beni aldattı gitti, Yine kamyonlar kavun taşır/ Fakat içimde şarkı bitti.

Cahit Külebi

Savur biraz!

Öpüp başıma koyduğum

Konuş biraz!

Okşa biraz!

Acıklı bir roman gibisin şimdi.

Senin için çarpar mı biri?

İlk defa kıyılarından

Rahmet ve saygıyla.

Ben bu yüzden serinliğe hasretim

Başım havalarda gezmişim.

Ağladığım senin içindir

Benim doğduğum köyleri

Sen halimden anlarsın

Benim doğduğum köylerde

Meyvelerin içi geçecek

Sabahlara kadar oturup konuşalım

Kimse duymasın

İşte yalnız sen varsın

Kederlendiğim günler olmuş

Günlerce yolculuk etmişim.

Halbuki ne kadar sıcaksın

Buğday tarlaları yoktu,

Hikaye

Naçar dolaşmışım sokaklarında,