karşı geldim alıştım,

yırttım alıştım,

Gemiler bensiz kıyı özlemi çekerken, dağ zirvesinde yalnız dikilirken, yollar nedensiz sürünürken, simitçinin yuvarlakları kursağımdan uzak, yaşlı pofuduk ninemin sorunları bana yakın iken ben alıştım fikirleri yakarken fikirleri suya atmaya. Su oldu bilincim.

Alış verişte çoğaldım. Gidiyorum gelmelerime alıştım. Siyaha alışırken beyazla aldattım bilincimi. Tam pembe diyordum ırmak; kırmızı?

Ayaklarım koşmaya alışırken ben oturmayı unuttum. Sıra gelecek tersliklere bir kırılma yeni alışkanlıkları getirecek felçli tekrarıma.

Okumaya alıştım okutturdular şimdi anladım gözlerim neden küçük!

Beni böyle eskitense prangalı hasretin...

yaşayan ölüler topluluğuna üye oldu yaşamayı diğerleri-ötekileri gibi yaparken,

Sessizliğe ses vermektir, kendi sesinle, sessizce...

Direndim, geri gitmelerim oldu, tam kusarken içime çektim ekşiliği ve Y-ürüyordum.

Neye alıştım neden alıştım, ne yapmalıydım alışmamalı isem. Alışmamaya da alışırsam ne olacaktı her şeye alışan ben.

Irgalamaz beni statik olan olmayan.

Öncelerim ve sonralarım karıştı.

Önceden etimiz kemiğimiz emin bireylere emanet edilirdi.

Alıştım...

Gözlerinin dokunduğu her mekan memleketim

Sonra tersine döndü her şey bilincim alıştı.

Yürüdüğün yolda çatalın sağına geçmektir, yüreğini sol yanında bırakarak...

Bazenler alıştım. Sazım ağladı ve teller parmak uçlarından emir almadı ve türküler şimdilerde engelli.

Aç olmaya alıştım o yüzden mi midem bu kadar büyük.

Bu beni benden alış-tı.

Yağdım gürledim, yıldırımlar benden öğrendi yakmayı, sordum sıyırdım parmaksızlara güvendim, bedenliler eksikti gözümde ben her şey-dim.

Belirli olanları belirsizleştirip, nedenli olanları niçin sizleştirdim.

içerde gündüz sofralar,

Ezberlettirdiler açılarım daraldı açlar çoğaldı ülkemde.

Hey anam babam, bibim ve en-iştelerim sorgularımı büyüttüm hesapsız kitapsız bir şeysiz kaldım bazen.

Çiğnememeye alıştım dişlerim işsizdi şimdilerde.

ipek serenatlar bağışladık.

Dışarıda akşamın sonuna gelmişim,

Bakı verde uzamasın gurbetim esaretim

Yutmaya alıştım lokmalar devin ağzından düşmüş gibiydi.

Alıştık karşımızda demir duruşlara

Aradaki mesafeye rağmen yıllarca arkadan yürümektir, arkadaş olmadan, olamadan...

Ben ağlamaya, okumaya, düşünmeye, haykırmaya nedenli alıştım. Alışırken aklım başka köylerde idi. Ben iyiliğe alıştım kötülük sultan oldu ben iyi sıradanını yaşarken.

Cumaları Allah?a alıştım,

sevdim alıştım,

Saliha Şener

neyi neden yaptığını bilmeden yürüdü, oturdu, kalktı, el uzattı.

Ve yol almaktır geçtiğin yolların gölgesinde kalmadan, üşümeden, üşütmeden yüreğini sana teslim edenleri...

tekne sahibi dalgalara caka satarken ben bana ne! Yi savururum.

Perşembeleri şeytana.

O sırada tufanlar devre mülk alırken ülkelerden, tepeciklerde bir çocuk öldürülürken, sırt çantasında ceset taşırken adamlar, limon sıkacağını bir kara adam gözünün birisini yitirmiş bir teyzeye satarken, sokağımda yeryüzünden kaçarmış gibi taşlar toprağımı saklarken, şemsiyeler kırılıp nedensiz dolulara tutulurken zihinliler, karabaşlar sahiplerini yemeye çalışırken aydın olmamaya alıştım... Aymadım, ayılamadım.

G-özlerde boşluk kalbi susuz bırakırken, çapalar neden suya demir olduğunu unutmuşken, güneş neden sarışınım sorusuna cevabı ertelerken ve kaldırımlara bastığım terlikler başkalarına ayakkabı olmuşken ve karşı pencereden bağırırken Neval, odamda o sırada masamda bir bardak kırılırken, bir kat altımda bebek ağlarken, üst katımda bir yaşlıyı kaybederken ben yaşamaya alıştım.

Sadece uysal kavramını ezberledi dil sözlüğüm.

Bu bir k ıştı.

eski kelimesini yenice yakmışım, kedi sokakta miyavlar,

Dinlemeye alıştım dinlettirdiler o yüzden mi kulaklarım büyük?

Çizdim alıştım,

Alıştım karışıklığa?kargaşa? en imtiyazlı geleceğim oldu.

Ahmet Arif hasretinden prangalar eskitmiş

Şimdilerde ruhum alıştı bedenimden gayrı gezinmeye,

Bağırmayı yok etmeyi kırbacı ve şimşeği unuttum.

Bilincim gemim olmadı ve istediğim limanlara uğramadı nefsim.

Ve çözülmektir, gecenin en karanlık gündüze doğum anında, aniden... Şaşkın gözlerin büyüyen göz bebeklerinde...

Ruhlar için bir talihsizlikti belki de yerleşik hayata geçen ilk bedenler... Belki de bunlardı ruhları sonsuz mahkumiyet ile mahpus edenler...

Dizlerinin bağı çözülmesine rağmen bağ kurmaktır alışkanlıkla; aşkla, korkuyla, emekle, gözyaşıyla...

Şimdilerde kendimize bile güvenimiz yok.

secde ettim ona da alıştım,