+kendimize güvenimiz yok..

doğruluğu-yanlışlığı tartışılır ancak bizim sahip olduğumuz imkanlar ile en azından hale nazaran, pek çok şey yapılabileceği kanaatindeyim.

en ücre köye kadar;

+kimseye güvenemiyoruz.

kurumumuz içinde bize güvenilmiyor, biz de kimseye güvenemiyoruz.

bizim DİB i kastederek ;

işimizle alakalı 10 konunun 9 unda üstlerimizin takdirine boyun eğmek zorunda bırakılıyoruz. menfaatten men edilme yada zulme maruz kalma korkusuyla yaşıyoruz.. bu da bizi oportünist yapıyor..

binlerce sıkıntı...

biz ;günün belirli vakitlerinde belirli yerde bulunmakla yükümlü memurlarız;dava adamı değiliz.. bu nedenle de çok ezici bir kısmımızdan hiçbir şey;olmaz..

işin en kötü tarafı da o zaten..

Soru: İrşat ve tebliğ yolunda, inayet-i ilahiye vesilesiyle, pek çok muvaffakiyete mazhar olan bir fert, o yolu bırakıp dünyevi meşgaleler peşine düştüğünde umumiyetle büyük fiyaskolarla karşı karşıya kalıyor. Bu tespit ışığında; insanın irşat ve tebliğ yolunda bulunurken, ekstra istidat ve kabiliyete mazhar kılındığı; ancak başka sahalarda kullanılması halinde de o tür mevhibelerin elinden alındığı söylenebilir mi?

burada kastettiği imkan;

+birbirimizi sevemiyoruz.

sizdeki imkan bizde olsa çoktan devrim yapmıştık...

Evet, inanan bir insan, inanıp iman ettiği Allah ve O?nun Resulü?nü insanlara anlatmak, gönüllere duyurup sevdirmek, hal diliyle dinini temsil etmek ve her halükarda, her şartta dinin yaşanır olduğunu göstermekle vazifelidir. Vakıa, bazı coğrafya ve mahallerde açık bir şekilde irşat ve tebliğ vazifesi yapılamayabilir, durum ve şartlar o işe imkan ve fırsat vermeyebilir. Öyle ki inanan bir insanın orada kendi mevcudiyetini muhafazası dahi çok güç olabilir. Fakat o coğrafya veya mahalde bulunmak umumun hukukunu ilgilendiren bir mecburiyet olarak görülüyorsa, kimi insanlar fedakarlık yapıp oralarda duygu ve düşüncelerini kendi içlerinde yaşamayı düşünebilirler. Evet, köşe başlarını tutmuş gulyabanileri göz önünde bulundurarak, kendi milleti ve insanlığın geleceği hesabına sükutiliği tercih edenler olabilir. Kim bilir, onların bu sessiz hali, samimiyetlerinin derecesine göre, en talakatli hutbelerden bile daha fasih bir beyan çağlayanına dönüşebilir. İşte bu gibi hususi durumları istisna edecek olursak, irşat ve tebliğ vazifesi camideki imam, vaiz ve müezzin için bir vecibe olduğu gibi, teker teker her bir mü?min fert üzerine de terettüp eden bir mükellefiyettir.

ve daha;

ve bu açmazları zamanla derinleşen kişiler,"açmazları aşabilecek noktaya" geldiklerinde açmazları derinleştirmeyi marifet sayıyorlar.

80 öncesi marksistlerden biri;

mesleğe gelene dek yaşadığımız bazı açmazlar, mesleğe başladıktan sonra da idare tarafından giderilmeye uğraşılmıyor, bilakis her muhatap olduğumuzda sözlü ve fiili olarak yapılanlarla daha da derinleşiyor.

+çok önemli bir kısmımız,"zayıf" insanlardan müteşekkil.

Bununla birlikte Cenab-ı Hakk?ın yüce mesajını insanlığa duyurmak için, hususi olarak seçip tavzif buyurduğu, öyle bir misyona memur kıldığı seçkin kulları da vardır. Bunların başında enbiya-i izam efendilerimiz , daha sonra da asfiya-i kiram hazeratı gelir. Bunlar tekvini ve teşrii emirleri çok derince duyan, engin bir ufukla değerlendirme kabiliyeti bulunan, her şeye mahruti ve bütüncül bir nazarla bakabilen hususi donanımlı insanlardır. Öyle ki bizim sebep ve sonuca bakarak arayıp bulabileceğimiz münasebetleri onlar halk ifadesiyle?şipşak? tespit ediverirler. Bu, onlara bahşedilmiş hususi bir lütuf, hususi bir ufuktur. Mesela, Efendiler Efendisi?nin hayat-ı seniyyelerine atf-ı nazar edip, O?nun eşsiz fetanetiyle çözüme kavuşturduğu problemlere baktığımızda, söylediğimiz bu hususu açık ve net bir şekilde görebiliriz. Değişik vesilelerle arz ettiğim gibi, karamsar bir feylesof olan Schopenhauer bile Peygamber Efendimiz hakkında, ?İnsanlığın üst üste problemler yaşadığı böyle bir dönemde insanlık, yağdan kıl çeker gibi problemleri çözen Hazreti Muhammed?e ne kadar muhtaçtır.? demektedir.

Donanım ve kabiliyeti, bulunduğu konumun imkan ve müsaadesi ölçüsünde her mü?min irşat ve tebliğ vazifesiyle mükelleftir.

ister istemez tüm meslektaşlarımız belirli bir noktaya kadar dostumuz/arkadaşımız kalabiliyor. can ciğer kuzu sarması arkadaşımızla bile yarıştırılıyor, ister istemez kimseyi dost bilemiyoruz. ya onu umreye gönderiyorlar beni göndermiyorlar;ya ben iyi camiye nakil yaptırıyorum arkadaşımı oraya almıyorlar.. ama sonuçta, her dostum diyebileceğim kimse, aynı zamanda belirli konularda da olsa en büyük rakibim/düşmanım oluyor.

bir temsilcimizin bulunmasıdır..

en azından bize göre batıl bir yolun yolcusu dahi, hak yolda olmamıza rağmen bizden daha başarılı olacaklarını/olabileceklerini beyan ediyor..

söyleyeceğimiz her sözü iki kez düşünmek zorunda bırakılıyoruz..

demiş..

hr kişiye her yere göre farklı farklı;

inancımızın gereklerini ifade etmekte başka "gerekliliklerin" gölgesinde kalıyoruz.

ne yazar?

çareyi yazsan,

ancak;

+biz özgür değiliz..

çok ama gerçekten çok önemli kısmımız, sosyal bağlamda toplumun ekonomi-tahsil vb. konularda "orta alt"-"alt" katmanlarından gelen kimselerden oluşuyor. bırakın mesleğimizi, okuduğumuz okulda öyle.

çare?

haklı olduğumuz konularda bile yalnız bırakılıyor, demoralize oluyoruz. Bir 29 ekimde Gazi için, sadece Mustafa Kemal dedi, Atatürk demedi diye fırca yiyen var müftüden. gidip hutbeyi getirmiş, il yazmamış ben sadece yazılan hutbeyi okudum deyincede senin cami cemaatin böyle böyle yazmasa da senin demen lazımdı filan.. bu arada; hutbe metnine ekleme-çıkarma yapmakta suç...