Belirtileri:

Ruh sağlığı uzmanlarının bu "nedenlere" bir cevabı olacaktı elbette.

<i> Bilge liğin başladığına ilk işaret, ölme k isteğidir.</i>

<i>tutukluya şöyle bir bakacak ve diyecektir ki:</i>

<i>nefret ettiği eski hücresinden alınıp</i>

isyanda olsa iki kere terk eylemedim

sen bana anamın ak sütü gibi helalsın.

<i>yeni hücresine konulmak için yalvarıp yakarır. </i>

<i>Bu yaşam dayanılmaz görünür, </i>

Dönüp durup, kulağı tırmalayan sözlerin peşine düşmek,

<i>F. Kafka</i>

<i>Bunda belirli bir inancın kalıntısı da etkilidir;</i>

<i>koştum ileri, uzakta sağlı sollu duvarları görür görmez dünyalar benim oldu. </i>

Benim rengim insan,

<i>O bana geliyor artık."</i>

<i>taşınma sırasında efendi koridorda görünecek, </i>

Ne var?

Varlığımdadır en büyük çelişki.

Cümlelerim ruh,

Biten;

<i>"Öff" dedi fare. Dünya da günden güne daralıyor. İlkin bir genişti ki, korktum,</i>

<i>...</i>

<i>bir başkası ise erişilmez. İnsan ölmek istediği için utanmaz artık; </i>

Şu aciz, nacizane hayatımda şaşırmadığım şey neredeyse olmadı.

Bitmeyen bir yengi...

<i>Aklıma çelişki denince nedense hep bu gelir.</i>

<i>ilk işi nefret etmeyi öğrenmek olacağı </i>

"Çeliş ki". İçindeki çoğul kafaların laf kalabalığından kaynaklanıyor aslında. Tek vücut, tek ses olamamaktır. İleri giderken birinin, bir diğerinin geri gitme çabasıdır. Bu durumdan dolayı, dışa gülünç bir durumun yansımasıdır.

İnsanlar başlarlar, şunu yapma, bunu yapma diye. Bin tane nasihatler.. Sadece sen hatalıymışsın, onlar değilmiş gibi gelir. Öyle bir anlatırlar ki haklı olduklarını. Tamam dersin, en azından denemeliyim diye karar alırsın.

Tek çelişkisiz yaşadığımsın ömrümde.

Sonra bir bakarsın ki, sana şunu yapma diyen, bu durumdan hoşnut olmayan, kendini haklı gören kişi, aynı şeyi yapmaya başlamış ve kendine de yakıştırmış aynı davranışı ya da tavrı. Hani yanlıştı, hani düzelmeliydi. Ne oldu başkalarına yanlış olan, sana gelince neden doğru?

Benden rahatsız olduğun bir durum varsa, lütfen söyle diyen; sen söylediğinde seninde şu hareketinden rahatsız duyuyorum ve ben buna katlanıyorum diye taaruza geçiyorsa.. Bu insana ne demeli, hani sendin bunu diyen, ne oldu da, gerçekleri duymak hoşuna gitmedi. Niye kendinle çelişiyorsun? Yoksa sadece laf olsun ve ben herkes tarafından melek gibi görüneyim mi hesabın?..

<i>"Bu adamın yeniden hücreye kapatılmasına gerek yok.</i>

başka şeylerin ardına düşmem için bir neden yok ki. Değişim, yenilikte bile olmazsa olmazlardan olmalı bunlar! Değişen dünya ve ben ve dahi sen; çelişme renginle, cümlelerinle, duruşunla!

kalple beyin çelişirse... napmalı.\

Doğduğumdan günden bugüne ta bugüne açlık, susuzluk duydumdan öte ne var?

insan aklı ile mantığı ile çelişirse bir çıkış yolu bulabilir aslında

Her gün renkten renge girmek,

Duruşum güven ise eğer;

<i>Ama bu uzun duvarlar da öyle çabuk birbirlerine doğru ilerliyorlar ki,</i>

İki kere ardı ardına asla söylemedim

Yol yordam lazım şimdi sarf edeceğim cümleler için. Birbirine çelme takanları kulaklarından çekip, kara tahta önünde tek ayak üzerinde cezalandıracağım.

yaramı acıtan da sendin acımı dindirecek olanda...!

İnsan kendisiyle neden çelişir? Hiç çelişki içinde olduğunu düşünmez mi? Kendi duygularımızla, davranışlarımızla neden çelişki içindeyiz? Asla olmazlar nasıl olura dönüşür?

Gereğinin/gerekliliğinin düşünülmesi:

Ben!.

Bazen dik bazen de çok başka geometrik şekillere girmek, açısını, ölçüsünü her seferinde kestirerememek.

<i>Kedi: "Sen de öyleyse yönünü değiştir." dedi ve kedi fareyi yedi.</i>

Gönlüm ve başım arasında,

Çelişmek her şeyiyle insanın. Çelmek doğruların aklını bir nevi. Kısa süreli kandırmacalar?vs

ama ya duygularıyla çelişirse? o zaman her gece başka bir huzursuzlukta boğulur..

İnsanoğlu için çelişki, değişmeyen bir elbise mi? Neden üzerimize yapışıp kalır?

<i>en son odadayım işte; orada, köşede de kapan duruyor, gitgide kısılacağım kapana.</i>