Bir kitap o.

Kalem ki hep yazmak ister, dertlerini dökmek ister. Sevgiliye yazılmış mektuplarda onun mürekkep kokusu vardır. Hasret dizelerinde sanki ağlar, seninle beraber. Dert ortağındır sevgiliyle aranda. Bir nevi sırdaşın olmuştur ama bunları düşünmez ve hep hor kullanırız. Yazdıklarımı bende düşünmüyorum ama kalemin yerine koyunca kendimi binlerce sözcük sıraya girdi..

Hatır sormak için sadece bir çift göz aramam ben. Sahip olduğum herşeyin bir ruhu bulunur.. Kalemim, koltuğum, masam.. hepsinin hatrını bilirim, onlarda beni bilirler.. nasılım, ne haldeyim.

Pala'nın kalemiyle o kitabın dilini okumalı. Nasıl anlatmış, neler neler söylemiş. Bir kitap kendi halinden neler yansıtır bizlere?

Ama öyle böyle bir kitap değil. Peşinde bin bir çeşit insan var. Hepsi de izinde ulaşılmazlığın.

Kalemlerimin yerine koysam kendimi, kalemlerim asardı beni herhalde. Öyle bir denk gelir ki, her yere düştüklerinde ucu yere değer ve yazmaz olurlar. Bir kalem için yazamamaktan acı bir şey var mıdır? Yazmaya çalışıyorsun ama hep bir yanın eksik. Yazıların artık okunmuyor, değerin alt düzeylerde. Kelimelerin sesi susmuş, harfler karşılık gelmiyor. Çığlık atmak istiyorsun ama ses vermeye dermanın kalmamış.

"Babil'de Ölüm, İstanbul'da Aşk"