herkes biraz yalnızdır... ve her "düşünen insan" anlaşılmamaktan yakınır.

sanki robot gibi her zaman aynı işler aynı davranışlar.. programlanmış gibi hissediyorum ben hayatı yaşayamıyorum ki zaten :(

Herkes gibi yaşar ölürüm ne düşüneceğim mantığı hayata yabancılaşmanın daniskasıdır. Aslında ben normalim ama insanlar marjinalin önde gideni maaşallah az bir normal olun laaan:) akıl erdirin evrendeki döngüye düzene be.

hayatın bana yabancılaştığı duygusuna daha çok kapılırım ben...

galiba ben bu sağlık sorunlarım yüzünden böyle hissetmeye başladım, sanki kendi hayatımı bile uzaktan izliyorum...:(

mühim olan bu değil mi?

evet insan yabancılaşmalı bazen kendine, uzaklaşmalı, aynadaki aksiyle selamlaşmalı kimi zaman da gölgesiyle takışmalı. boş odalarda sesinin yankısıyla koro oluşturmalı bazen.

Yaşamım, üstüme dar gelen bir elbise gibi.. Hareket ettikçe bir yerinden patlak verip yırtılacakmış gibi. Sanki herkes içindekini görecek; gördüklerini bana yakıştıramayacak, hayal kırıklığına uğrayacaklar ve beni sandıkları kimliğimle dahil ettikleri hayatlarından çıkartacaklarmış gibi... yanlız kalacakmışım gibi..

Oldu... çoğu zaman yaşadığım hayatın adamı değilim demişimdir...

Hayır ama hayata yabancılaşmış çok insan gördüm. Maalesef kendine ben neden varım? sorusunu sormadan bu hayata veda eden çok insan var. Oysa ki her varlığın bir varoluş amacı vardır. Nedensiz bir varoluş bilimsel olarak da mümkün değildir. Sebep-sonuç, evren bu dengenin üzerindedir.

bunu sadece ben mi hissediyorum merak ediyorum. bazen sanki başka birisinin hayatını izliyormuşum gibi geliyor. ya da yabancı bir memleketten gelmişim de burayı hiç tanımıyomuşum gibi.

evet bazen bu devrin insanı olmadığımı düşünüyorum. bazı konularda kendimi çok geri kafalı görüyorum. yani geri kafalı derken bugünün çoğunluğunun aksine düşünüyorum çok şeyi. ama düşüncelerimdende vazgeçmiyorum tabi ki. bende mi bir gariplik var acaba diyorum her zaman.

bazen sanki bu dünya beni hapseden bir kabuk gibi üzerime geliyor yaşadıklarım umutlarım hepsi sanki benim değil başkasının bir boşluk sanki yaşamım

İnsan kendi özüne dönme çabasına girse biraaz, bu yönde gayret etse.. yabancılaşması kaçınılmaz olacaktır...

evt ınsanın kendı kımlgınden uzakbı kımlıkle var olması sevıncını huznunu yasayamaması ve kendını cok farklı hıssetmesı bunu ortaya koyamaması benı anlatan durum buuu ıste ve kısı ıcın en acız tarafıda bunu dgru olarak kabul etmesııı kendını ıfade edeck gucu yıtırmıs olmasııı daha ne dıyıımmm

yaklaşık yarım saat önce kendime uzaktan baktım.. boşluk mudur, anlamsızlık mıdr bilmem ama neden buradayım diye düşündüm.. canım acıyor ve ben hiçbir şey yapamıyorum. elim kolum bağlı, hiçbirşeyi degiştiremiyorum.. nasıl gidilir bu dünyadan bilemedim. demek ki dedikleri kdar cesaretli degilim, deli degilim..

Misal sadece zengin ve güçlü olmayı düşünen aklı fikri karşı cinsin dikkatini celbetmek olan insanların bu kadar fazla olması akıl alır gibi değil bu hayata nasıl bir yabancılaşmadır. Aslında aslı konu nasıl daha iyi bir insan olabiliriz olmalıydı. Nasıl insanlara yardım edebiliriz olmalıydı. Düşünen normal bir insandan beklenenler bunlar olmalıydı. Ama insanlar hayata inanamadığım derecede yabancılaşmış. Artık onlar için HAYAL GERÇEK GERÇEKSE BİR HAYALDEN İBARET.

sanırım bunun sebebi manevi değerlerin önemini yitirmesi maddiyatın her anlamda öne çıkması sevdiklerimize daha az vakit ayırıyoruz, daha cok kazanmak adına sevdiğimiz işi değilde bol kazançlı işleri tercih ediyoruz maddi kazançlar uğruna manevi kayıplara uğruyoruz. sonra bi bakıyoruzki kazındıklarımız bizi mutlu etmeye yetmiyor. as olan inasndır insan sevilmek ister taktir edilmek ister bunu yapacak kişler ise gerçek dotlar ve arkadaşlardır. fakat onlara ayıracak zamanımız yoktur.

olmazmı hiç :(

Evet bu aralar bende öyleyim ben hayatı değil o beni yaşıyor. Nefes alarak katkıda bulunuyorum sadece.

Çoğunlukla yaşadığım bir durum.. Hep kalabalıklar içindeyim. Ama genelde kendimi yabancı hissediyorum.. Zamanın ya gerisindeyim ya da çok ilerisinde...

cok olduuuuu kendımı bı baska alemın ınsanı sanıyodummm hep ıstanbulll yusundennnnn

Bana ait olmayan emanet bir elbiseyle ne kadar kendim olabilirsem artık..

sanki yaşadığım herşey rüya gibi...

insanın topluma, hayata ve kendine yabancılaşmasının sebebi ne olabilir çok merak ediyorum. belki çok kitap okumak olabilir diye düşünüyorum. siz ne dersiniz?

yok, gayet samimiyiz. ben 25, o bilmem kaçıncı gezegenden olsa da anlaşıp gidiyoruz işte:)

bende de bu aralar oluyo:S

sonra sımsıkı sarılmalı. unutmamalı hiç kopamayağını onsuz olamayacağını.

ben de bugunlerde hayata yabancilastigimi hissediyorum. yada hayat benden hizli kosuyor ve ben yetisemiyorum sanki.