Henüz sorumluluk nedir bilmezken

kısa pantolonlu siyah beyaz halini..

çamurdan çaydanlıklar, fincanlar, tabaklar...

"büyümüş görmek hayallerimde de olsa mutlu ederdi beni" -keskin bir görüntüleme hafızam ozamandan beri var-

esas kahraman sensin, derdin kederin,

dahası devam eden çocuksuluklarımızı,

televizyonuda yan komşuda,

ama topraktan uzak değildikki hiçbir zaman,

Bir bilseniz nerelere giderdim

Bir varoş mahallesinin tüm köhneliğini yaşadığım o yıllarda kendime yalan ülkeler kurmuştum birkaç eski kitaptan öğrendiğim kadarıyla...

ne çok anılar paylaşmıştım onlarla

diz çöküp yere sımsıkı... ama çok sıkı

ben çocuktum, daha oruç farz değildi,

onuda televizyonlarda görmüşsün,

Hatırlıyorum da biri kısa diğeri uzun iki çubuğu artı şeklinde bağlar sonra üzerine kumaş parçası geçirip bez bebekler yapardık kendimize, abim telden araba yapardı, çelik çomak oynardık. Ne kadarda keyif alırdık:)Sokaklar güvenliydi o zaman insanlar da öyle... Şimdi düşünüyorum da çocuklar ne kadar şanssız, kızım da... Güvenle oynayacakları sokaklar, bahçeler yok artık. Bez bebeği, tel arabayı çelik çomak oynamayı bilmiyorlar. Gece geç saatlere kadar korkmadan oyun oynamanın keyfini yaşayamayacaklar.

bimiyorum kim olduğumu

birer sanat eseriydi onlar bizim için

ve ortada bir masa yemekler meyveler,

Evin en küçük bireyi olarak biraz da pamuk prenses edasında

okununca açar iftarımızı hemen namaza dururduk,

Bir daha mı? ... Onları hiç üzmezdim

Ve o bisikleti ilk gördüğünde koşuşunu.

uçurtmam bulutlardan yüce

100 gram zeytin...

farklı farklı diyarlardalar şimdi

Ve en çok seni özledim ben.

Her renkten cam misketlerimi birbirine tokuştururdum

bazen patates tarlasının ortasına yatıp

ve camide açılırdı iftarlar,

ormanlara uzanırdık,

çocukluk ne güzel bir filmdi,

Her akşam kirli camların ardından yanmayan elektirikleriden dolayı sokaktan sızan cılız ışıkla ödevlerimi yapışımı ve babamın eve gelişini beklediğimi görür gibi olurum hala.

"Bir insanı çöz çöz çocuk olsun."

sonra, sonra, sonra büyüdük hepimiz

ama çok özledim

ağladığımı sana göstermeden

Yaz akşamlarında oturduğun kaldırımı. Seni bir kez daha görmek isterdim...

söylemeden... arkama bakmadan

televizyondaki susam sokağımız vardı bizim

saklambaç, körebe, yakantop, yakalamaç,

gevezeye çıkmıştı adım

çocuk masalları okurduk

ne çok oyunlarımız vardı bizim

Elimde yapma oyuncaklarımla oynardım

belkide şimdi sorumluluk sahibi olmamız bu yüzdendir..

hiçbir yere gitmiyor."

En çok cino çikolataları severdim. Bir de yağmurda saatlerce gezmeyi. Büyümek çok kötüüüü :(

Sesim çıkmaz korku ile sinerdim

öylesine güzel öylesine anlamsız,

ta kendisi olan bilmeceler sorardım

çocukluğumuzun bayramları...

küçük evler yapardık bahçede

minik bedenime ağır gelen romatizmanın acılarını dindirmek bir "penadur" penisilini uzağımdaydı ama lakin yoksulluğumuz bunu da engelliyordu, bazen romatizmaya boğaz ağrıları da eşlik eder beni büsbütü bitirirdi, annem çilekeşliğin her türlüsünü çekmiş ümitsiz inleyişleriyle sağdan soldan bulduğu birkaç ot nevinde bitkiyi kaynatır ilaçmışçasına içirirdi, bense yalandan iyi olmuş gibi görünerek zaten kimseye faydası olmayan ağrılarımı azaltmış görünürdüm, - bilmem annemi de kandırabilmiş miydim-

Olaylar karşısında savnmasız kalıyorum.

kuzenlerim, çocukluk arkadaşlarım, kardeşim

çünkü herkes işten geç gelirdi,

öylece bulutlara bakıp

ele avuca sığmayan, yaramaz, asi çocukluğum..

gitmek istiyorum şimdi

çocukluğuma dair hatırladığım ilk şey yoksul oluşumuzdur, kelimenin tam anlamıyla yoksulduk. baba her zaman akşamın kızılca kıyametinde eve gelir, yanmayan sobaya bir çimdik sıcaklık verirdi, -yalancı nevden ısıtmayan bir güvence-

ÇOCUKLUĞUM

Cahit Sıtkı Tarancı

rengarenk boya kalemlerim vardı

şeker portakalı... küçük zeze ve portuga'sı..

tatlılar, şerbetler,,

ama komşu görürdün,

hiç bitmese horoz şekerim

Karşı komşunun sokağa çıkacağı zamanı beklemeni.

sana kim olduğumu

koşar oynar coşardık,

Babamın zaman zaman uzağa gidişi, o yokken hep korkmam, kendimi güvende hissedemeyişim ve onu çok özlemem. Annemin bazen yorgun bazen hüzünlü çoğunlukla meşgul oluşu. Kız kardeşimin gofretini çabucak bitirip benimkinden de istemesi, "sen de yavaş yeseydin" itirazıma karşılık ağlamaya başlaması ve annemin "kızım, kardeşine de versene" sözleri; "anne, kendininkini yedi ama" şeklindeki direncime karşılık "o senden küçük, hem huyunu bilmiyor musun, vermezsen susmaz" sözleriyle pes edişim.

tek oyuncağım evin yakınıdan geçen arıktan aldığımız suyla yaptığımız çamurdu. sonra annemin eski gelinliği, ayakkabısı, çantası... sonra evin önündeki taşlar .. aslında bakın tek değilmiş oyuncaklarım.. ama sorun bunları kiminle oynayacağım.. kimse yoktuki evimizin yakınında.

artık ne adım var ne yaşım

sesleri anlamsızca dizip peşpeşe

Korkusuzca köprülerde, derelerde gezerdim

sarılmak sana..

en çok resim yapardım o zamanlar

sokak denemeyecek bir gecekondu barınağının arasından ağır ağır adımlarıyla eve doğru geldiğinde fevkaladesinden bir sürur çığlığı koparırdım ki, gören dünya benim olmuş sanırdı. Ağır ağır çamurlu çizmelerini çevirişini,

bu bahar havası bu bahçe

hem gerçek hem hayal dünyamız

severdi ama bizide, topumuzu kessede,

Tabi ki çözümü kolay olmayan bir soru bu.

haberim yok olan bitenden

çocukluğum! !

bazen fındık harmanına

sokakta oynarken topla,

o bitmeyen homurtulu öksürmesi kendisine eşlik ederdi. ilk işim babama sarılmak olurdu diğer dört kardeşime aldırmadan en çok beni sevdiğini düşünürdüm.

kimimiz peri

Edip cansever boşuna dememiş..

bir başka olurdu yazın yaylalar,

Benim uçurtmalarım olmadı.. ama bol bol elma şekerlerim ve sakızlarım oldu.. uğruna bir çok dişimi feda ettiğim.. ve bol bol boya kalemlerim.. hızımı alamayıp büyükannemin apartmanının girişini boyayışlarım.. ressam olacağım daha o günlerden belliymiş.

Yine çocuk olup BÜYÜMEMEK isterdim...

dağa alışmamış ova çocuğuyduk biz,

ne güzel başlık

kararmış ellerim, serum şişesi lastiğinden yaptığı silgim, elime yetmeyen traş bıçağının sapıyla uzattığım kalemim ve yüzümde her dem kondurulmuş tebessümümle, soğukların eriyip gittiğini çok mutlu bir yuvaya sahipolduğumu düşünürdüm...

kurabiye canavarına, edi, büdü ye gülerdik

bağırırdı tonton sevim teyze,

ismini hatırlamadığım ne çok oyun

ve canlandırırdık karakterleri

Her teyzeyi annen gibi sevmeni.

kaldığımız yerden devam edeceğiz...

kendi bestelerime kendi sözlerimi yazardım

Islanan sokaklara bakıp duygulanmanı.

ama babamla giderdim camiye,

Sincap gibi ağaçların tepesinde gezerdim

bazen de cevabı içinde değil

Çocukluğumu özledim...

ne güzel di çocukluk...

Bazen... Arkadaşlarımızla iki gurup olur çelik çomak vuruşturduk

mekanı cennet olsun,

kimimiz pamuk prenses olurduk

bana çocukluğum dendiğinde bir bu şiir gelir aklıma, bir de hala daha elime aldığımda, hıçkırıklara boğulduğum, ağlaya zırlaya okuduğum;

en azından farklı tatlar denenirdi,

hiç konuşmadan..

ve yemeğimizi alıp o evlerde yerdik

Affan Dede'ye para saydım

bir lokma boyunu..

.. salınırken büyükannem dayımlar kendi evim arasında.. herşey elimin altındayken, sevgi bankasında hesabım oldukça limitsiz iken.. bir gün annemin şişmanlamaya başlaması ile hayatlar değişmeye yüz tuttu.. evdeki saltanatımı yıkan bir kardeş gelmişti ve ben onu 3 yıl boyunca her gün evden gidecek umuduyla sevdim :)

kocaman bahçemiz vardı

hiçbir şey sorulmasın benden

bu kez de çocukluğumuzu anlatalım,

çocukluğum ah o çocukluğum..

gerçekten deanlam yüklemeden sözcüklere

dokunamadığımız resimlerimiz bizim.

Beyaz badanalı kerpiç ev. Sefaletin gölgesinde yaşayan

Söz verirdim aileme, bir daha da gitmezdim

Yaramazlık yapsam cezasını çekerdim

neyse efendim babamın kirli camlar arasından dönüşü tam bir seyirlik şölendi;

göz yaşlarımı omuzlarına bırakıp

toz toprak düşünmeden

en temizinden, en saf inancımla kılardım,

zaten oyun oynamak gibi bir düşüncemiz olmazdı işten güçten.. anne baba çalışırken tarlada, bakmakla yükümlü olduğum kardeşlerim yeterdi zamanımı almaya.

azar işitirdim ama yinede

anlam yüklemeyip sözcüklere bir çırpıda anlatalım...

bir dua bile bilmeden...

alınmayan elma şekerin,

gece kahırdı gece hastalıktı gece yara sarıcıydı o vakitler,

ve akşamları komşular birbirine yemek verirdi,

kuzenlerimle neler neler yapmadık ki

annemin kıyafetlerini giyerdim

oyunu bitirmeden kıyafeti vermezdim anneme

Sokağımızda bahçeli müstakil evler vardı. Herkes birbirini tanırdı. Sabah kalvaltıyı yaptıktan sonra sokağa atardık kendimizi. Annemiz bizi çağırana kadar oynardık sokakta zamanın nasıl geçtiğini anlamadan. Zoraki giderdik eve. Yaz akşamlarında komşularla oturulurdu biz çocuklarsa evimizin bahçesine çıkıp körebe oynardık karanlıkta. Çok zevkli olurdu, biraz da korkardık karanlıktan. Yine de oynardık...

seni çok özledim

oynamaya doyamadığım ve

saçları beline kadar uzun, iki yandan örülü beyaz kurdaleli küçük kız. Daha küçük yaşta tanımıştı insanların yeri geldiğin de nekadar acımasız ve maddiyatcı olduğunu. Hayat ona bu kuralı daha çok küçükken öğretmişti. Büyüyünce de değişmedi bu kural. İnsanlar üzerindeki kürke önem veriyordu. Beslenme çantasındaki ev yapımı ekmekle dalga geçen arkadaşları vardı. Arkadaşlık kavramını ozaman öğrenmişti. Arkadaşlık güzel ekmeğe sahipsen kazanılan birşeydi. Ayağında çok sevdiği keten ayakkabıları vardı gözü gibi bakardı onlara ön tarafı yırtık olsa da severdi onları. Birgün kahkaha attı arkadaşları yırtık ayakkabı giyiyor diye dalga geçtiler. Ağlayamadı.. dudağı burkuldu gözleri doldu iki damla yaş yanaklarından aşağıya süzüldü. Kendi kendine söylenmeye başladı;"eski de olsa seviyorum ayakkabılarımı."Sevgiyinin değerini bir çift ayakkabı öğretmişti ona. Eskise de olsa sahip çıktı o küçücük aklı ile. Aradan yıllar geçti. Büyüdü serpildi, herşeye sahip oldu, paraya, fırından taze çıkan sıcacık ekmeklere, güzel ayakkıbalara, eve, arabaya kısacası herşeye sahipti. Ama aradan yıllar geçse de yüreğinde o küçük kızın acısını dindiremedi... Maddiyatın insanların hayatında ki önemini ve maddiyata göre insanlara değer biçildiğini küçücük yüreği çok erken öğrendi... Şimdi en iyi dostlarım gönlü zengin olup da cebi boş olan insanlar.:)

Sessizce kabuğuma çekiliveriyorum.

Tabi siz bunları bilemezsiniz o kadar da mutlu değildi her zaman. anaokuluna zar zor hazırlanmalar, gitmemek için uyuma taklidi yapmalar, her defasında elime bir ceza gibi verilen beslenme çantasını okul hayatım boyunca yaklaşık 6 yıl kadar taşıdım.. burnu hep akan yasemin, şımarık selin, tabağımdaki tavuğa göz diken murat, merdivenden düşürüp bacağını kırdığım serkan.. sanırım ben hiçbir yere ait olamadım ben... şimdi kimbilir neredeler?

çiçek bozuğu yüzüyle hastalıktan bir türlü kurtulamayan zayıf bedenim ağır gelirdi kimi vakit...

Çocukça... dünyamda yaşarken

Yağmurlu bir günde annenin elinden yediğin ekmeği.

sattı bana çocukluğumu

?gökyüzü gibi bir sey bu çocukluk

Ve çok sevdiğim çizgi filmler.. calimero halen kahramanımdır benim.. ve ben her Pazar sabahı içimdeki çocuğu öldürmemek için battaniyemi alıp televizyon karşısına geçip, calimeronun ruhunu da şad edip çizgi film izliyorum.. aslında hiç geri gelmeyecek çocukluğumu seviyorum..

zıpzıplarım pırıl pırıldır

Çocukluğum; kendimi hatırladığım en eski yıllar ve bu yıllarda tekrarlandığını sandığım sahneler...

Bir de şimdiki halime bakıyorum da o halimden eser kalmamış.

İşler görürken bana verilen küçük kardeşimin beşiğini sallama görevi. Bu görev sırasında onun bir anda büyüyüvermesi, annemin buna ne kadar sevineceği ve bu mucizede benim rolümün olduğunu düşünmesine dair kurduğum hayaller?

dopdolu ve çok güzel geçti çocukluğum

kardeşimle paylaştığım

Büyüklerim hakkımda 'bu kız bir ordunun içinde kalsa kendini savunur' derlerdi.

sonra sokağa koşar, arkadaşlarımızla oyunlar oynardık

ne güzel dönüyor çemberim

saçma sapan,

değişik değişik oyuncaklarım vardı

Sanki ayıpmış gibi kimselere söylememeni.

havuzda su şırılşırıldır

çam kokuları cırcır böcekleriyle hemhal dik,