"Hayranlık mağlup olmuş bir kıskançlıktır. Yani kıskançlık gıptaya, gıpta hayranlığa yerini verir. Dibinde kin vardır. Gitgide, hayranlığın zaafa uğradığı anlarda bu kin ortaya çıkar.?

allah herkese akıl, ilim kudreti, zeka vermiştir... adil olanda bu değilmidir, kimisi uğraşmadan, kimisi çok çalışarak hayran olunacak şahsiyetlere bürünürler...

Bence çok doğru ve anlamlı yoruma bile gerek yok.

Kıskanmak ve imrenmek... Ayrı ayrı mefhumlardır.

hayranlık ; beğendiğimiz şeyin karşı tarafta olmasından rahatsızlık duymamak. yani kıskançlıkta ki kötü enerjinin yok olmuş halii.. mağlup ve saf hali diyebiliriz.

ne dersiniz?

kıskançlık bi hastalıktır ve sahibini içten içe yer.

Arkadaş hayranlıkla kıskançlık aynı şeydir dememiş zatenn, mağlup olmuş kıskançlık.. evet haklı çünkü kıskançlığın kökeninde de bir beğeni sözkonusudur ancak bu beğeninin karşı tarafta olması kişiyi rahatsız eder..

takvası mükemmele hayranlık duyabilir insan, ordada iman telakkisinin kişiden kişye değişebileceği, ve bunuda kimsenin bilmesinin mümkünatı olmadığı için..

Başlıktaki ifadenin Peyami Safa'nın Yalnızız'ında geçtiğini hatırlıyorum:

bence o kadarda değil. yaklaşık gibi ama

Sonuç olarak; hayranlığı, mağlup olmuş bir kıskançlık nam-ı tabirle ifade edemem.

bir başka açıdan ise, inanç değerleriyle düşünmek gerekirse, üstünlükten bahsediyoruz madem, üstünlük takva iledir...

Bence doğru bir söz değil... Bazı arkadaşlar insanlarda ki kötü duygulardan bahsetmişler ama Allahın aynı zamanda insanlara güzel duygular verdiğini de gözardı etmişler... Bazı hayran olduğumuz insanları kıskanabiliriz ama her hayranı olduğumuzu da kıskandığımız anlamına gelmez... Mesela Peygamberimizin hayranıyımdır ama hiç kıskanmadım, sadece örnek olarak, rehber olarak görüp onun yolundan yürümeye çalıştım... Turgut Özal a da hayranım ama onun yerinde olmayı istemezdim...

gıpta etmek ise iyidir, iyi olanı kendimize rol model olarak seçmemizi sağlar...

Bilinçaltına sorarsanız bu sorunun cevabını doğrudur, mantığa sorarsanız hayır hayranlık asil bir duygudur der ve konuyu açıklamaya çalışır sizin beyninize, kalbinize.

Tıpkı bir gün öleceğini bile bile yaşama tutunmak gibi...

tam değil.

ve o nihayet hep ulaşılmaz erişilmez olarak kalır...

Kıskançlık içinde yetersizliği, eksiklik duygusunu; bu itibarla da asık suratı barındırır. Fakat pekala hayranlığını güleryüzle, yeteri kadar bir arzu ile ve dahi olgunlukla sunan insanlar da var.

ya yaşama küser yürek ya nefreti, isyanı kuşanır

katılıyorum.

o halde hayranlık etmenin, kıskançlıkla eşdeğer olması kaçınılmazdır, bende hayran olduğum şahsiyete ulaşamazmıyım...

Bir yola girersin ve o yolun sonu en başından görünür...

gıpta etmek ile kıskanmak arasındaki ayırımı iyi yapmak lasım.

muallakta bir tartışma olur...

lakin mukadderat söküverir tırnağımızı bazen...

ya da yenilgiyi kabullenip ebedi bir hayalete sarılır...

İyi ki yaşayanlar arasında, hayran olduğum yokmuş... Demek olsa hayranç değil kıskanç olurmuşum...

Hayranlık, Mağlup olmuş kıskançlık... değildir. İnsan takdir ettiği kişiye hayranlık duyar. Hayranlık ve kıskançlık çok farklı şeyler...

yani basitce iyiliğini istiyosan gıpta ediyorsundur, kötülüğünü istiyosan kıskanıyorsundur.

çok haklısın... bükemediğin bileği öpeceksin :)

değildir.

pek sayılmaz...

Katılmıyorum.

eğer hayran olduğun kişinin hayran olduğunun durumunun devam etmesini istiyorsan gıpta ediyorsundur, istemiyorsan kıskanıyorsundur.

Ama o yolda yürümekten geri duramazsın...

Ulaşılmaz erişilmez bir nihayetin hasretiyle dişimizle turnağımızla savaşırız...

gıpta etmek kıskanma duygusuna biçilmiş bir kaftandır. kötü duyguların sahibi biz insanlar bunu gizlemesini ve hatta güzel göstermesini ve hatta hatta inanmasını başarabilmiş yaratıklarız.