Tuna Kiremitçi'nin

özellikle türk filmlerinde...

"Önsöz"lerin kapalı bir anlatımla yapılmasını isterdim. Kitabın içeriğine değinilmesi, okuyucudaki heyecanın sönmesine, okuma isteğinin azalmasına sebep olabiliyor.

Evet?Lüsyen? de olmayan, gereksiz sayfa sayısıydı. İşlenen konu güzel ve de dil çok yalındı ama, birkaç cümle için, bomboş sayfalara yer verilmesi kitaba biraz gölge düşürdü diyebilirim. Yazar belki bunu bilerek yapmıştır. Konuları anlattığı tekniğe göre ve de olayları birkaç kişinin ağzından anlattığı için -konuları birbirinden ayırmak için- bu yola başvurmuş olabilir. Yine de -biraz da göze gelsin diye belki de- kitap bu denli gereksiz boş sayfalarla doldurulmamalıydı bana göre.

?karanlık noktası olmayan bir hikayenin ömrü, eğer son cümlesine kadar tahammül edilebilirse, ancak bir okumalıktır.? diye Toptaş çok güzel bir tespit de bulunuyor.

filmlerde böyle oluyo bence genelde...

ama gecenin bu vaktinde aklıma verecek bi örnek gelmedi :)

İnce Memed'de Hatçe vurulunca "olmadı" demiştim.

Bir sonraki ciltte Memed Seyran'la evlenince de aynı cümle döküldü dudağımdan. Ölen öldüğüyle kalıyordu yine...

Ve kitabın sonunda Hatçe'yle Memed'in oğlundan ses seda çıkmayınca da... İmi timi bellisiz oldu çocuğun.

Şu Çılgın Türkler kitabında Turgut Özakmanın böşı örtülü, tesettürlü kadınlarımıza sürekli "sıkmabaş" demesi...

Günümüzde birçok eser de bu özelliği maalesef ki bulamıyoruz. Kelimeler gerekli yerlerde yutularak yazılsa, gereksiz açıklamalardan sakınsalar, bize de "söz sizindir" deseler ne güzel olurdu.

bütün kitapları..

?Zamana meydan okuya okuya yüzyılların gerisinden süzülerek ilk günkü tazelikleriyle bize kadar ulaşan hikayeler, içlerindeki her şeyi bir şeye dayanıp bolca açıklamalarda bulunan hikayeler değil, yapılarında karanlık noktalar barındıran hikayelerdir.?

Sizin de genel olarak çok beğendiğiniz bir kitap ya da filmde keşke şurası da şöyle olsaydı veya bu kısım keşke olmasaydı dediğiniz oldu mu hiç?

Genellikle kitabını okuyup sevdiğim bir roman sinema filmi haline getirilince yaşıyorum bu duyguyu. Hep senariste kabahat buluyorum hiç güzel senaryolaştıramamış diye.

Mesela ben Buket Uzuner in Uzun Beyaz Bulut esas adıyla Gelibolu romanında kurguyu ve olayın girişini muhteşem bulmama rağmen en sona eklenen Viki ve Ali Osman aşkını sevmedim, kitabın aslı bozuldu gibi geldi bana...

orhan pamuğun benim adım kırmızı romanında dindar kesime hocalara vs. sürekli çamur atması. sani herşey düzgünmüs herkes çok dürüstmüş de bir hocaler, dindar insanlar adiymiş, sahtekarmış, kötüymüş gibi göstermeye çalışmış. ikincisi de numara verdiği cümlelerdeki örnekler. 1 ve 2. hep doğrudur. üçüncüde ise çoğu zman çelişkiler vardır. ama romanın bütününde sürekli bir ve ikinci öncül doğru olduğu için üçüncüye de kesin gözüyle baktırmaya çalışmış. ikisi de olmamış. ayrıca romanın 350 sayfası giriş, 50 sayfası sonuç biçiminde. olmamış diyor geçiyoruz. biraz daha özen.

sonu çok anlamsız bitiyo filmlerin...

Çalıkuşu'nda Feride'nin onca acı çekmesi, onca haksızlık ve felaketle karşılaşmasına rağmen romanın sonunda karakterinin hiç değişmemesi "bence olmadı".

Özellikle Türk klasiklerinde roman boyunca inişli çıkışlı duygu yoğunlukları yaşatan konuların, olayların, ilişkilerin birden bire sonuçlanıvermesi; hatta son okuduğum kitapta kahramanların romanın başından bu yana savaştıkları ideallerinden bile romanın sonunda vazgeçip aklıselim davranmaları, bu durum bir rüyadan aniden uyanmaya benziyor.

"Önsöz", kitabın bitiminde okunmalı, en azından ben böyle yapıyorum artık. Sabahattin Ali'nin Kuyucaklı Yusuf romanında Ahmet Oktay'ın "Bir Yetimin Romanı" ismi altındaki açıklaması olmamıştı.