Halbuki O, kimden isteseydi, O?nun için en mükellef sofralar hazırlardı. Hem buna ne hacet? Kendisine gelen hediyeler, her gün O?na ve ailesine, müreffeh bir hayat yaşatacak ölçüdeydi. Ancak O, geleni dağıtıyor ve yarınlara birşey bırakmıyordu.

İşte O, hayatını bu kadar hassas ve bu kadar derin ölçüler içinde geçiren müstesna bir insandı. Böyle bir insanın hayatında inhiraf bulmaya çalışmak, ya garaz, ya da cehalettir.

Efendimiz?in hatırına Ebu?l-Heysem geldi. Evi o taraflardaydı. İhtimal gündüz de onu bağında görmüştü. Hiç olmazsa onlara hurma ikram eder ve açlıklarını yatıştırırlardı. ?Gelin Ebu?l-Heysem?e gidelim? dedi.

HZ. MUHAMMED?.. HZ. EBU BEKİR SIDDIK?.. VE HZ. ÖMER?.. MÜTİŞ BİR HADİSE

Tam bu esnada bir karartı daha belirdi. Belli ki bu uzun boylu, görkemli insan Ömer?di. Zaten, tablonun tamamlanması gerekiyordu. Allah Resulü, sağ tarafına Hz. Ebu Bekir ?i almıştı; ama, henüz sol tarafının her zamanki konuğu yoktu; sanki tabloyu yarım bırakmamak için o da koşup geliyordu. Evet gelen Hz. Ömer ?di. Karşısında bu iki dostu görünce O da şaşırıp kalmıştı. Selam verdi, selamı alındı. Ve Söz Sultanı, Ömer ?e de niçin çıktığını sordu. O da, aynı cevabı verdi: ?Açlık, Ey Allah?ın Resulü, açlık beni dışarıya çıkardı? dedi.

Hz. Ömer O?na en yakın olanlardandı ve O?nun hayatının zühd yanını şöyle anlatıyordu: ?Allah?a yemin ederim, ben, Resulullah?ın, sabahtan akşama kadar kıvrandığını bilirim. Zira, hurmanın en kötüsü olan denen hurmayı dahi bulup karnını doyuramıyordu.?

allah razı olsun. etkilendik

Ebu?l-Heysem ?in evine vardılar. Ebu?l-Heysem ve hanımı, uyuyordu. Evde, bir de küçük bir çocukları vardı. Yaşı, beş veya altıydı. Önce kapıyı Hz. Ömer çaldı. O gür sesiyle?Ya Ebe?l-Heysem!? diye seslendi. Ne Ebu?l-Heysem ne de hanımı sesi duymadı. Fakat, yatağında mışıl mışıl uyuyan o yavru, birden yatağından fırladı, ?Baba! kalk Ömer geldi? dedi. Ebu?l-Heysem , çocuğunu rüya görüyor sandı. ?Yat oğlum, gecenin yarısı, bu vakitte burada Ömer?in işi ne!? Çocuk yattı. Kapı açılmayınca, bu defa da o narin sesli Ebu Bekir , gelip seslendi: ?Ya Ebe?l-Heysem!? Çocuk yine fırladı, kalktı ve?Baba! Ebu Bekir geldi? diye bağırdı. Babası onu tekrar yatırdı. Fakat son gelen, sesi soluğu cenazeleri dahi dirilten Allah Resulü?ydü. O, ?Ya Ebe?l-Heysem!? diye seslenince, çocuk, artık yayından fırlayan bir ok olmuştu. Hem kapıya doğru koşuyor, hem de?Baba kalk, Resulullah geldi!? diyordu. Ebu?l-Heysem , neye uğradığını şaşırmıştı. Hemen kapıya koştu. Gözlerine inanamıyordu. Gecenin bu saatinde, hanesine, Sultanlar Sultanı nüzul etmişti. Hemen onları içeri aldı. Gidip bir oğlak boğazladı. Bu şeref, insana hayatta belki bir kere nasip olurdu. Hayatının en mes?ud anını yaşıyordu. Canını bile sofraya koysa azdı. Hurma getirdi, süt getirdi, et getirdi ve bu aziz misafirlerine ikram etti...

Açlıklarını bastıracak kadar yediler. Ardından da yine Allah Resulü?nün gözleri dolu dolu oldu. Ve her hadiseye ayrı bir buud ve derinlik kazandıran dudaklarından şu sözler döküldü:

?Allah?a kasem ederim, işte şu nimetlerden yarın hesaba çekileceksiniz.? Ardından da şu ayeti okudu: ?O gün, muhakkak bütün nimetlerden hesaba çekileceksiniz?(Tekasür, 102/8).

Kendisine, niçin dünya nimetlerinden istifade etmediği sorulunca da O, şöyle cevap veriyordu:?Dünya nimetlerinden istifadeyi nasıl düşünebilirim ki, İsrafil suru eline almış, Cenab-ı Hakk?ın emrini beklemektedir. Böyle bir durumda olan insan, gelişigüzel, dünya nimetlerinden nasıl istifade eder ki?

allah razı olsun.. rabbim bizlere acısın kararmış kalplerimizi temizlesin, şükrümüzü arttırsın inşallah..

Hemen ardından ekledi: ?Anam babam Sana feda olsun Ya Resulallah, Sen niye çıktın? Cevap aynıydı. Allah Resulü de açlıktan dolayı çıkmıştı.

?Ya Eba Bekir! Gecenin bu vaktinde seni dışarıya çıkaran nedir? Ebu Bekir , Allah Resulü?nü görünce derdini unutuvermişti. Zaten o, hep öyle idi. Hani Mekke?de Allah Resulü?nü kurtarmak için girdiği kavgada komalık olmuş.. bir gün baygın kalmış ve gözlerini ilk açtığında?Allah Resulü?ne ne oldu? diye sormuştu. Anası Ümmü Ümare kızmış:. ?Ölüyorsun; fakat hala O?nu düşünüyorsun?449 demişti. O, bilmiyordu ki, Ebu Bekir , O?nu düşünmediği zaman ölürdü. Çünkü Allah Resulü, onun hayat kaynağıydı. İşte şimdi de O?ndan ayrı kalamamış ve bilemediği bir his, onu buraya kadar sürüklemişti. Sürüklemişti ve Resulullah?ın sorusuna?Açlık? diye cevap veriyordu. ?Evde yiyecek birşey bulamadım, gözüme uyku girmedi ve dışarıya çıktım.? Aynı dünya..!

Gecenin yarısıydı. Açlık Allah Resulü?nün bütün dermanını tüketmiş ve artık gözüne uyku da girmez olmuştu. Belki biraz uyuyabilseydi, açlığın o şiddetli ızdırabından geçici de olsa kurtulacaktı. Ne var ki açlık, O?nu terkedeceğe benzemiyordu. Evinden çıktı, bir tarafa doğru yürümeye başladı. Biraz sonra da bir karartı hissetti. Gelen biri vardı. Dikkatini oraya çevirdi.. tanımıştı... Bu hayatının hiçbir anında O?ndan ayrılmayan insandı. Düşüncede, aksiyonda hep O?nunla beraber olmuşdu. Şimdi de gecenin yarısında, Medine?nin bu tenha köşesinde randevulaşmış gibiydiler. Gelen, Hz. Ebu Bekir ?di ve Allah Resulü, ona selam verdi. Ardından da sordu: