Necip Fazıl da ölümü hak ettiği yere konuşlandırır.

Evet, dostlar. Hiç de kolay değil.

?Ölüm ölene bayram, bayrama sevinmek var

Evet evet... Mantıklı olan da budur zaten. Dünyanın rahatı ve öncekilerden sonra gelenlerin selameti için ölüm şarttır. Hem de olmazsa olmazlardan.

Gün eksilmesin penceremden?

Peki, kolay mı sevdiğimiz dünyayı terk edip gitmek?

Necip Fazıl, sana güle güle üstat. Sen gittin gitmesine de... Ya bizi yanlış kişi zannederse Melek?!

?Ölüm güzel şey; budur perde ardından haber...

Belki de insanı en çok ürküten, ölümle son bulan vakanın yer altında devam eden ceset tahvili olsa gerek. Yani, ruhu olamayan bedenin çürüyüp toz olması. Ama hakikaten öyle mi acaba?

"Ve sonra ölüm gelir..

Cahit Sıtkı, bunu zor kabul ettiği için?ölümsüzlük?ü kavrayamadı. Ve bendeki görüntüsü olan?ölümsüzlük şairi? mertebesine ulaşamadan geçti gitti. Gönül ister ki?güneş?i bulmuş ola.

Bence ölmemek bu dünyada inanın çekilmez olurdu.

Çünkü tecrübesi yok. Bir kere doğan, bir kere ve son kere ölecek. Ancak şu var ki doğumun neticesi, ebedi bir doğumun sancısıdır: ölüm.

Her gün biri çıkar, başlar ben, ben demeğe,

Tam işleri dilediği düzene girer:

Hayat bölü ölüm= sıfır

İbn-i Tufeyl?in?Hayy Bin Yakzan? adlı romanında bile tek başına kaldığı halde düşünmekten kendini uzak tutamayan bir kişiliğe tanık oluruz. Üstelik bir adada doğup büyüyen toplum dışı, insan görmemiş bir canlı konumundan bahsediyoruz. Günümüz insanı hiç böyle mi?

Babanız, anneniz İstanbul?da. Kısa bir zaman sonra, kardeşlerinizi de göndereceksiniz. Yakın akrabalarınız ve bütün tanıdıklarınız, göçlerini toplayıp onlar da gittiler ve siz, yapayalnız kaldınız. Halbuki her ihtiyacınızı karşılayacak bir sistem dahilinde hayatınızı sürdürüyorsunuz. Bir eliniz yağda bir eliniz balda. Onların sizden uzakta olduğunu ve bir daha hiç kavuşamayacağınızı bile bile yaşamak hoşunuza gider mi? Eminim gitmeyecektir. Bazıları ben yalnızlığı severim zaten deyip işin içinden sıyrılmayı tercih etse de bu tip kişilerin ruhunda bir sıkıntı var demektir. Çünkü insan yaratılışı gereği kendi türünü sevmeye programlıdır. Sonradan bunun bozulması ihtimali vardır. O ruh hali de bunun sonucudur ne yazık ki.

Ölümü büyük insanlara yakıştırır ki diğerlerinin itiraz sesleri çıkmasın. Niye? ?Baksanıza büyük insanlar bile ölüme söz geçiremezken bize ne oluyor ki şikayete komşu olalım?

Ölüm mevsimini.

geç bir yazı oldu ama eline sağlık mavera.. hepsini okudum.. gerçekten güzel bir yazı olmuş tebrikler..

Sonsuzluğu arzularken, bir dairenin içerisinde kısılıp kalmak da.

Hayata dair her şey az çok kalıcıdır.

Oh ne güzel, bayramda tahta ata binmek var!...?

Ecel çıkıverir pusudan: Benim ben, diye...

Ölümün vasıtalığını edip oyuncuyu saklambaç mekanına götürecek olan?tabut?, ayrı bir motif. Bunu görünce iştahı kesilenleri mi ararsınız, bir defa görüp günlerce yatağa düşeni mi ararsınız? Hasılı korkunç bir şey gibi gelir çoğuna bu?imamın kayığı?.

Ve bitirelim fasl-ı mevti.

Taht devirip, taçlar giyen?..

Burada güneş, sonsuzluğun simgesidir. Pencere de hayatın. Belki de hayata bakışın, yaşam ağacının gövdesine sıkı sıkı yapışmanın adı... Ama doğrudan da ölümü kabullenmek zor geldi ona. Ölüm, bir karanlık mıydı? Ölüm, bir daha güneşi hiç görmemek miydi? Ölüm, gökyüzünün maviliğine, suların şırıltısına, Sait Faik?in serçe ve iskete kuşlarına elveda mıydı?

Neden?

Bizi de şahit ederken...

?O dem çocuklar gibi sevinçten zıplar mısın?

Haydi, gelin düşünelim.

Sonbahar da gülümserken ağaçların ölümüne.

Bilemiyoruz işte.

?Her mihnet kabulüm yeter ki

Evet, böyle diyor Necip Fazıl. Bir tür saklambaca benzetiyor kabir hayatını. Önünde sonunda ebenin saklananı sobeleyeceği bir oyun.

Gelir, Melek nöbette

Ömrümüz eriyen buz gibidir. Her an erimekteyiz. "Çocukluğun oyunla, gençliğin gafletle, ihtiyarlığın meşakkatle geçti ve geçiyor. Söyler misin? Ne zaman Allah'a ibadet edeceksin?" Dün ve yarın adlı iki hilekarın elinden, yakanı kurtarmaya bak. An bu andır, dem bu demdir. Şimdi ve burada hangi işi yapıyorsan, o en önemli işindir. Şimdi ve burada kiminle görüşüyorsan en önemli kişi odur.

"Hani dünya benim diyen;

her sonun bir başlangıcı olduğu gibi değilmi ne yaşayacağımızı bilseydik vede ne kadar yaşayacağpımızı bilseydik hayatın bir anlamı olurmuydu yada o hayatı planlarken düşüne düşüne hayatın biteceğini düşünsenize

Günü gelir elbette

Hayat Bölü Ölüm Eşittir Sonsuzluk

""Her nakışta o mana; Öleceğiz ne çare..."

Dünyaya aşırı bağımlılığımız sebebiyle olsa gerek ölümü kabul etmek zor geliyor.. Yada yüzümüz yok oraya gitmeye. Ceplerimizde bir sürü yükler var.. Onları ağırlığı bizi farklı düşüncelere itiyor, sonsuzluk tarafını çoğu zaman düşünmüyoruz.. Geçici hayatın hevesleriyle heran kendimizi öldürürken, sonsuz hayatımıza bir mum yakmıyoruz.. Buda bizi ölümden korkutuyor..

Sonu bilinmeyen şeyi insan kabullenmekte zorlanır. Ölüm karşısında, ölüme muhatap olanın başka bir şey düşünmesi de beklenemez zaten.

Toprağın altındaki saklambaçta var mısın?

?Meçhule giden bir gemi kalkar bu limandan?

Babanızla babası arasında kırk yaş olsun. Vurduk mu ibreyi iki yüz ona. Şunu unutmayın ki bu silsile sonuna kadar giderdi. Dünyaya sığmaz birbirimizi yerdik. Hem de didik didik. Bu yetmezmiş gibi onların hastalıkları, elleri ayakları tutmadığı için çocuk bakıcısı misüllü peşlerinde gezmeler... Aldı mı hayat, çekilmez bir hal. Ve insan, önünde sonunda elini göğe kaldırıp?Ey, cansızlara can veren! Al ki canımızı kurtulalım bu ıstıraptan!? diyecekti. Bizi bizden daha çok düşünen, böyle bir isteğe maruz bırakmadan bizim sonsuzluk talebimize ta başından olumlu kayıt eklemiş. Sonsuzluk cevherini ölüm sadefinde gizlemiştir.

Bir yerlerde bir yıldız kayıyor. Dilekler tutuluyor. Tutuluyor tutulmasına da dilekler hiç değişmiyor. Herkes başlangıçtan dem vuruyor. ?Son?u kimse düşünmek bile istemiyor. Oysa her rüya bir?son?la bitiyor ve gerçek hayat o?son?la başlıyor.

Dünyadaki bütün sıkıntıları unutursun.."

Bütün bunları düşündük.

Korkunun ölüme faydası var mıdır? Bunu tartışacak değiliz. Bizim bu yazıdan maksadımız, ölümün sıcak yüzünü göstermektir. Anlatıldığı gibi çok da korkulması gereken değil, aslında sevilmeye layık bir dost olduğudur.

Bazen gizli, bazen ayan;

Safa geldi, hoş geldi.?

Bu böyleyken, insanın kendi gibi olanlardan bihaber yaşaması söz konusu olamaz. Önünde sonunda İstanbul misalini verdiğimiz yalnız kişi, aile ve akrabalarının yanlarına gitmeyi talep edecektir. Bu talep de karşılıksız kalmayacaktır.

Yahya Kemal?in?meçhul? kelimesiyle bize anlatmaya çalıştığı şey, sonsuzluğun ta kendisidir. Demek ki hayat gemisini sonsuzluğa götüren limana yaklaştırmalıyız. O liman da herkesin çok yakından tanıdığı?ölüm?.

Altınları gümüşleriyle övünmeğe.

Cahit Sıtkı Tarancı, edebiyatımızda?ölüm şairi? olarak tanınır. Ama ben, onu hep?ölümsüzlük şairi? olarak hatırlarım. Yaşı, otuz beşinde merdivenin ortasına dayayıp yarı yolu yetmişe tamamlama gayreti içerisinde görünse de o, aslında dünya sürgününün ölümle noktalanacağını, güneşi talep ederken zihnine kazımıştı.

?Korktum.?

Düşündük, değil mi?

Kutsal kitaplarda hep anlatılır. Ölümden sonra tekrar dirilmek hadisesi. Buna nazaran yine de insan, sıkıntı içinde yaşasa da ölmeyi istemez. Bu isteksizliğin arkasında yatan gerçek, ölümün mahiyetinin bilinmemesidir. Öyle ki kişi, bilmediği şeye düşmandır. Eğer bilse ki sonsuzluk kervanına giden yol, bu biletten geçiyor. Tereddütsüz trene atlayacaktır. Bunu şöyle ifade edelim:

Sonsuzluk, çoğumuz için çelişkilerle dolu bir kavram.

Bir esrarlı yoldur ölüm!.."

Ömer Hayyam

Bakın Necip Fazıl, nasıl tarif ediyor:

Hayrola, nedir ki korkumuz? Korkmak mı gerek acaba? Herkesin korktuğu şey aynı mı? Güzel olur muydu dersiniz, ölüm hiç olmasaydı?

İnsana özgü olsa gerek..

Yaşınız yüz kırk. Babanız da yaşayacak haliyle. Siz ölmediğinize, size ölüm olmadığına göre bunu, ona da çok görmemelisiniz. Aranızda diyelim, otuz yaş olsun. Etti mi onun yaşı da yüz yetmiş. Babanız yaşıyorsa onun yaşamına sebep teşkil eden onun babası da yaşayacak. İstemez misiniz? Nasılsa dünyada ölümsüzlük hüküm sürüyor. Fikir yürütmeye devam edelim.

İnsan 100 sene yaşasa bile, sonsuza bölündüğünde sıfır çıkıyor. Matematikte en fazla hisse aldığım işlemlerden birisi.

?Gözlerim müebbette,

Söz, kelamın elbisesidir. Üslup da elbisenin terzisi. Terzi, takdir edersiniz ki kendi söküğünü dikemez. Ben, bunları rahatça söylerken okuyucuya, sanmayın ki hiç korkmuyorum ölümden. Evet, ben de korkarım tabii. Ama benim korkum, yokluk ve hiç olmaktan değil. Asıl korkum, sevdiklerimle ya aynı safta olamazsam...

Hiç güzel olmasaydı ölür müydü Peygamber?