Dediler: - Bizim adetimiz böyledir.

Dedim: - Vakıf malın dilediği gibi kullanmak vebaldir.

Başbakan'da yedi öylemi? Çok komik.

Bu forumda da çok konuşuldu, çok tartışıldı: Sayın Başbakan'ın iktidar olmadan önce verdiği yıllar evveline dayanan bir sözü vardı, Polise okkalı bir maaş zammı yapacaktı diyenler oldu. Bilenler bilir ama ben bilmeyenler için olayın iç yüzünü anlatmaya çalışacağım: Başbakan Sayın Recep Tayyip Erdoğan Emniyet çalışanlarının maddi durumunu öğrenmek ve söz verdiği bu işe el atmak için talimat verir ve Emniyet Genel Müdürlüğünden bir Polis Memurunun evet, yanlıi okumadınız, en ast rütbe olan Polis memurunun maaş bordro dökümünü ister. Tok gönüllü olmayı yeğleyen, kendini süpermen olarak sunmayı çok seven istemezükçü, biz 1o kuruşla da bu vatanı savunuruz edasındaki, tuzu-kuru sayın müdürler 1. Sınıf Emniyet Müdürü bordrosu çıkararak, gerekli oynamadan sonra Memur maaş bordrosu olarak takdim ederler. Bu döküm cetvelini gören Sayın Başbakan'ın cevabı ve tepkisi hayli ilginçtir: "Ben bir Polis memurunun bu kadar yüksek maaş aldığını bilmiyordum." Ve yine muallakta kalır polise zam konusu.

Dediler: - Asitanenin masraflarından artarsa bizden kalır mı?

Böyle bir iç bozulmanın yaşandığı, vicdanen ve disiplince bozulmuş bir ordunun, buna bağlı olarak de devletin çok fazla yaşaması düşünülemezdi. Nitekim öyle de oldu. Oduncu Mehmet Ağa'nın cenazesi değildi kaldırılan ki iki günde toprağa defnedilsin. 500 senelik bir devletin cenazesi 100-150 yılda zor kalkıyordu. Araya giren bir Dünya Savaşı felaketi ve ardından dünyaya ibret bırakan bir varolma mücadelesinin ardından "İstiklal Harbi"mizin sonunda genç Cumhuriyet kuruldu.

Bu duruma çok içerleyen ve derin teessür eden Fuzuli çareyi yine yazmakta bulur ve derdini dizelere dökerek, Kanuni Sultan Süleyman tarafından bağlanan günlük 9 akçe aylığı alamamasını anlatan Nişancı Celalzade Çelebi'ye "Şikayetname" isimli mektubunu yazar. Mektup günümüzde edebiyat derslerinde üzerinde çokça durularak işlenmektedir:

Gördüm ki sualime cevaptan başka nesne vermezler ve bu berat ile hacetim kılmağın reva görmezler, çaresiz mücadeleyi terk ettim ve mey'us ü mahrum guşe-i uzletime çekildim."

Dediler: - Zevaittir, husulü mümkün olmaz.

Şu anki devlet yönetiminin, devlet memurlarının ve görevlilerinin genelinin yaşayış ve çalışma düzenine, disiplinine bakıldığında Fuzuli'nin şikayet ettiği Osmanlı'nın son dönemlerinden hiç de farklı olmadığı görülmekte. Daha geçen gün mesai bitti, saat 17:00 oldu diye masa-başında çalışan bir memur arkadaşıma işimi yaptıramadım. Sıkı denetlenmeyen harcamalar ve bütçe açıkları kimsenin umrunda değil, herkez az çalışıp, çok yatmanın ve çok kazanmanın derdinde. Daha 2011 bitmeden 2012'deki resmi tatilleri ve bayram tatillerinin hesabını yapıp rezervasyon yaptıranlar var. Bütün bu "devlet memurları" kavramı içinde günümüzde bir tek Emniyet Mensupları haksız, hukusuz, insanca yaşama hasletinden mahrum bırakılmıştır. 8/24 diye bir özlemimiz vardı, özlem olarak kaldı galiba, hala gerçekleşmedi. Geçen arkadaşın biri dedi :"istanbul Müdürleri toplanıp olumsuz yönde görüş bildirmişler, şimdi vakti değil deyip ötelemişler ve yine ertelemişler, hatta bazısı bir laf etmiş ki evlere şenlik: Biz nasıl aralıksız çalışıyorsak memur da 24 saat çalışmalı" Ben de o lafa bir terane ekledim o muhabbet ortamında: Hatta 24 saat kesmez emeklilik tarihi doluncaya kadar 30 sene aralıksız çalıştırlmalı, ne de olsa biz insanüstü varlıklarız ya da Japonların son mükemmel icadı robotlarız, tak fişini elektrikle çalıştır, şikayet etmez, ekmek, aş, maaş istemez, aile nedir, sosyal çevre nedir, izin, tatil, gazme-tozma nedir bilmez varlıklarız...

ne yazıkki bu gıdısle insana verılen verılmesı gereken hakların hiç birine kavusamayız, boyle yuvarlanır gıderız

ramazan er emnıyet genelmüdürlüğü basın sözcüsüyken demedımı benım memurumun paraya ihtıyacı yok diye.

Dedim: - Ey arkadaşlar, bu ne yanlış iştir, bu ne yüz asıklığıdır?

Herkesin hakkını savunabileceği dernekleri, sendikaları varken polis hala sefilleri oynuyor ve hala hakkını savunan bir babayiğit yok. Seçimlerin çok öncesinde BDP mensubu bir lanet bayan meslektaşlarıma hitaben: "Devlet sizi kulanıyor, sizler devletin kölesisiniz, artık bunu kabul edin" diye çemkirmişti. Bizler, gayet tabii, bunun bir tahrik/kışkırtma/taciz olduğunu bildiğimizden provokasyona ve oyuna gelmedik. Ama dün yine burdan Ünal Benlialper Kaptanın emeklerinin karşılıksız bırakıldığınız duyunca kahroldum ve bu defa içimden yüksek sesle kendiem "Evet bizler modern/çağdaş devletin azat edilmemiş köleleriyiz" dedim.

Dedim: - Benim riayetimi gerekli görmüşler ve bana tekaüt beratı vermişler ki ondan her zaman pay alam ve padişaha gönül rahatlığı ile dua kılam.

Yüksek Lisans Tezimi yazarken, bir kaynakta aslında Türk Polisinin çalışma şartları, fazla mesai ücretlerinin alınamaması, amir sultası, özlük haklaırındaki iyileştirmeler ve ekonomik seviyesinin yükseltilmesi gibi konularda ulusal ve uluslararası platformlarda bildiriler sunulduğunu ancak tebliğlerin ulaştığı seminer/panel/konferans ve çalıştaylarda bu durumun kabahatlisinin yine emniyet mensuplarının kendilerinin olduğunun ifade edildiği, çünkü hakkın verilmeyen alınan bir şey olduğu, Avrupa demokrasisinde bunun bolca örneklerinin olduğu, kadın hakları için ölen Jean Darcların ve memur hakları için mücadele edip ölen demokrasi ve hukuk şehitlerinin bulunduğunu, Türk Emniyet mensuplarının da sorunlarını çözemeden 21. yüzyıla taşımasının kendi sorunu olduğunu, aslında 2010?lu yıllarda Türk polisinin Avrupa'nın çoktan geçtiği esnek vardiya sistemlerine geçemeyip hala çalışma şartları, ek görevler, ekonomik iyileştirmeler gibi problemleri öne sürmesinin gülünç ve traji-komik sayıldığını okumuştum. Evet akademik çevrelere ve dışarıya karşı durum buymuş kısacası. Yani adamlar özetle;mücadele et, hakkını al, ağlamayana meme yok kardeşim! diyorlar.

Dediler: - Bu hesap, kıyamette sorulur.

Dedim: - Beratımın gereği niçin yerine gelmez?

AĞLAMAYANA MEME YOK YA DA MODERN DEVLETİN AZAT EDİLMEMİŞ KÖLESİ: "POLİS"

ayrıca son paragrafın dogru olmasına ıhtımal vermıyorum, cunku bu kadar kuculebılecek hıcbır ınsanın olduguna ınanmıyorum, eger dogruysa da vah vah vah halımıze

Dediler: - Akçamız ile satın almışız, bize helaldir.

Şimdi kalkıp bana bu kıssayı niye anlatıverdin ne alakası var? diyeniniz olacaktır. Çok doğrudur ve normaldir. Hemen bağlamayı yapayım: Osmanlı devleti'nin çöküş ve batış sebeplerinin arasına bir çok şeyi katabilir, ekonomik, siyasal, sosyal, evrensel bir çok unsuru sayabiliriz. Bunlardan iç ve dış olarak ikiye ayırıp inceleyebileceğimiz iç sebeplerden biri de ordunun, devlet yöentiminini bozulması, paşaların, yeniçerinin zevk ü sefaya düşerek hayatı takmamasıydı.

Dediler: - Ondan dahi korkumuz yoktur, katipleri razı etmişiz.

Dedim: - Dünyada dahi hesap olur, haberin işitmişiz.

Kendisine övgüler düzen bu değerli şairin kasideleri Kanuni Sultan Süleyman'ın çok hoşuna gider ve ödüllendirilmesini isteyerek Fuzuli'ye maaş bağlanmasını emreder. Fuzuli buna çok memnun olur. Zira sefil bir hayat sürmektedir ve sanatını yapması için de devlet himayesine ihtiyacı vardır. Fakat padişah Bağdat'ı terkedip gittikten sonra kendisini ne arayan olur ne de soran...

"Selam verdim, rüşvet değildir diye almadılar. Hüküm gösterdim, faydasızdır diye iltifat etmediler. Gerçi görünürde itaat eder gibi davrandılar ama bütün sorduklarıma hal diliyle karşılık verdiler.

Bunun üzerine kalkıp taa payitaht İstanbul'a giden şair burada sarayın askeri görevlileri, muhafızları, mülki erkanının hiç beklemediği muamelesiyle karşılaşır. Osmanlıca'dan çevrildiği kadarıyla kendisine bağlanan maaşı vermemek için kırk dereden su getiren görevliler bu da yetmezmiş gibi değerli şairle bir de alay ederler.

Dedim: - Hesaba alsalar bu tuttuğunuz yolun fesadı bulunur.

yazınızı bastan sona okudum ve teskılatımızın en büyük sorunlarından biri olarak yazınızdada belirttiğiniz gibi, 'Sindirilmişlik' olarak görüyorum.

Kanuni, "Irakeyn Seferi" ile Ortadoğu'nun derinliklerine inerek imparatorluğunun topraklarını kıtadan kıtaya taşır. Ancak yalnızca sıcak çöl topraklarını değil, adaleti, kanun koyuculuğu, heybeti, haşmeti, izzeti ve merhameti ile gönülleri de fetheder. Bağdat'a geldiğinde dönemin ünlü şairi Fuzuli, destur alarak huzuruna çıkar ve bu sevgili padişaha hayranlığını ifade eden methiyeler okur.

Dedim: - Böyle evkaf zevaidsiz olur mu?

malesef ki bende dahıl olmak üzere teskilatımızda haksızlığa hukuksuzluga karşı koyabilecek hiçbir çaba sarf etmiyoruz hep kendi içimizde isyanlar hep sessiz cıglıklar atıp duruyoruz!

Dediler: - Ey zavallı! Sana zulüm etmişler ve gidip gelme sermayesi vermişler ki, daima faydasız mücadele edesin ve uğursuz yüzler görüp sert sözler işitesin.

Sadrazam seçimleri yazı-tura atılarak yapılıyordu ve taht ana kuzusu ya da kukla haline gelmiş, Valide Sultanın güdümündeki hayalet/gölge padişahların altındaydı. Haremdeki çekişmeler almış başını gidiyor, devlet altın ve değerli maden bulamadığı için sarayın mutfağındaki altın, gümüş, bakır tası tencereyi eriterek meta üretmeye çalışıyor, hazine, kendi vatandaşı olan Yahudi Galata bankerlerine borcunu ödeyemiyordu, savaşa giden yeniçeri savaş meydanında savaşıyormuş gibi yapıp beride/geride durarak arkadaşının vuruşup, çarpışıp ölmesini bekliyor, onun koynundan düşen istihkak karnesini alarak onun maaşına, işine, istihkakına, hatta bazıları da o fikirdeydi, ailesine konmak istiyordu...