Ben de bunu beğendim;

Sait Faik ve Orhan Veli bana kitap okumayı daha da çok sevdiren yazarlardan ikisidir. Başka kitapları okuduğum zamanlarda bile arada bir hatırlarını sormam için masamda onların kitaplarından bir kaçı hep durur. Tıpkı Atatürk'ün başucundan hiç ayırmadığı, zaman zaman sayfalarını karıştırdığı ve en çok sevdiği Reşat Nuri Güntekin'in Çalıkuşu kitabı gibi. Neyse Sait Faik'in Mahalle Kahvesi-Havada Bulut kitabından küçük bir alıntıyı sizlerle paylaşmak istedim ;

Tünaydın?

Her neredeyseniz ve nerede yaşıyorsanız dünyanın bütün güzellikleri ve mutlulukları her daim sizin ve sizin gibi iyi düşünenlerin olsun?

Azıcık mahzunluğu da olsa o sessiz ve huzurlu köşeyi gerçek dostluklarda bulabilirsiniz ancak.

Ahmet Haşim gibi köşemde sessizce çalışıp mahzun yaşıyorum. Kimse bilmiyor... Attığım kahkalar ise sadece kamuflaj. Günü geldiğinde biri bu perdeyi üstümden kaldırır diye bekliyorum..

İnşallah her daim var olursunuz?

Selim İleri bazı yazılarıyla anlamakta güçlük çektiğim yazarlardan biri olmuştur.

Bu başlık tam bana göreymiş, sessiz çalışıp mahzun yaşayan biri olarak Ahmet Haşim'i gerçekten çok iyi anlıyorum.

"... Bilirim, hayatında beni bir dakika sevmedin, bir dakika havamda rahat etmedin, bir dakika bana dost sıfatını tamamen vermedin. Ben bunu bilerek dostun oldum ve hala dostunum, çünkü biliyorum ki ruhun benim ruhumun cinsindendi, çünkü biliyorum ki bedbahtsın ve mesut olmayacaksın, tıpkı benim gibi."

Başlıktaki virgülü ben koymuşsam hata etmişim.. Bağ-fille birleştirdiğimiz iki öğeyi virgülle niye ayırıyoruz ki? Bu hatayı çok insan yapıyor.

Belki bir gün.

Her şeyin gürültüyle, şatafatla yapıldığı günümüzde ona ne denli gıpta ettiğimi bir bilebilseydi...

Teşekkür ederiz sayın ali karadayı hocam.

Birincisinde bedbaht ve asla mutlu olamayacağına inanan bir adamın dizeleri, ikincisinde ise geçkin yaşına rağmen hala hayatını rayına oturtamadığını ifede eden ve bununla yüzleşen bir adam var. Hayat gülmemiş belli o dönemde. Derin bir şikayet var bu satırlarda. Onu anlıyorum derken öylesine bedbaht değilim belki ancak satırlarımdan taşan hala istediğine erişememiş ve hiç bir zaman erişemeyecek olmanın verdiği o kırgınlık hissini gizleme gereği bile duymuyorum.

Şu ayrı yazılması gereken dahi anlamındaki de de bitişik yazılmasa forumda ne iyi olur.

Başlıktaki alıntılara dönersek... sistem diyor ki senin yerin burası, seni en ön sıralara layık görmedik. Beğeniyorsan otur, beğenmiyorsan git dışarda seyret... 40 yaş hikayesi...

"Kırkını geçmiş bir adamın beyaz saçlarıyla, mektepten henüz çıkmış bir genç gibi hayatını tanzim edememiş bir vaziyette kalışından daha hazin bir şey tasavvur edemiyorum. Bütün nesiller, yanımdan kahkahalar ve şarkılarla geçip gidiyor ve ben dünyanın nimetlerine hala bir dilenci gözleriyle kenardan bakıp durmaktayım."

Selim İleri'nin köşe yazısındaki beni de en çok etkileyen bölümlere parmak basmışsınız. Ahmet Haşim'in hüzünlü satırları...

Haşim ne denli başarılı ve şanslı olduğunun farkında mıydı acaba?

Hiç olmazsa dışarı seçeneği sunmuş.

Seçeneği sunan onlar değil, bulan benim.. Onu belki içeri giremeyenler için düşündüler..

Türkçe Olimpiyatlarının İstanbul kısmına davet edilmiştik. İlk defa gittiğim ve yerini bile bilmediğim Sinan Erdem Salonu.. Herkesin bileti var. Numarayı takip ede ede bir de varıyoruz ki sahne çok uzaklarda.. Sahneye çıkanların yüzünü seçmeyi geçin ufacık görünüyorlar. Ses sisteminden gelen sesler de birbirine karışıyor. 4 ekranın açısı da bana uygun değil. En fazla 15 dakika dayanabildim, kendimi dışarı attım. Dışarda bir ekran olduğunu hatırlıyordum, ona en yakın banka oturup oradan seyrettim.

Çok güzel.

"zahmetle yapabildiğim küçük köşede sessiz çalışıyor ve mahzun yaşıyordum."

"... Çekilecek bir köşemiz olacak. Yatağımız olacak. Yorganı gözlerimize çekeceğiz. Belki bir deniz kenarı, bir ağaç altı, bir rüzgar, bir sessiz kahve, bir bardak çay, bir simit, bir dilim kaşar peyniri, bir yarım kilo şarap bulursak, dost olarak bu en iyisi. Ama insan? Yok kardeşim yok, insan bulamayacağız..."

Bu satırlar Ahmet Haşim'e ait. İli Yahya Kemal'e, ikincisi Yakup Kadri'ye yazılmış. Son cümle ise bir işten çıkarıldıktan sonra söylenmiş...

İnsan hiç görmediği ve sesini duymadığı adamı sever mi ve hayır duaları eder mi? Sever? Çünkü, aslolan iyiniyet ve paylaşımdır.

Sessiz çalışıp mahzun yaşamak fena değil, olmamalı... öyleyse devam...

Nedense sizi, sakarya?yı,. ugursa?yı, uluda?yı, simurganka?yı, Ddevran?ı, Sayın TÜKEL?i bizler çok sevdik!

Dışarda olunca gelen gidenleri epey gözleme imkanım oldu. Bu programlar bizlerden çok bizim çocuklarımız için önemli. O çocuklar yabancıların bile Türkçe öğrendiğini ve bu dilde etkinlik yaptığını görüp kendileri de yapmak isteyecekler..

Sağlıcakla kalınız sayın ali karadayı hocam.

Gana ekibi herhalde bu yılın en popüler ekibi oldu.

sessiz çalışıp mahzun yaşamaktayım gönül mahzenimde...

Bana ikisi de çok hitap ediyor. Şimdi 25'te olmak istiyordum, 25'te iken de 15 olmak istiyordum.

Sessizlik bazen iyidir, mahzunluk ise hayatın ta kendisi.

Keşke ben de kendime küçük bir köşe yapabilseydim.

Sayın mimesis harika anlattınız. Aynen katılıyorum.

Çok etkileyici yahu. Bu başlığı açıp açıp okuyorum bu paragrafı. İnsan, duygularını bu kadar mı güzel ifade eder, bu kadar mı yaralar okuyanı.:(

Ahmet Haşimin karamsar ve ölümün kıyısında gezinen kelimelerini hep çok sevmişimdir. Bu nedenle ilk cümleyi kendime alıyorum..

Ulusal Egemenlik Çocuk bayramında da bu ve benzer etkinlikler yapılıyordu... Ancak;Türkçe Olimpiyatları çocuklara yönelik böylesi ulusal ve uluslar arası etkinliklerin tacı oldu... Neden? Burada kıyafet defilesi yada folklörik gösteriden öte bir zambialı'nın türkçe nihavent makamında bir şarkı söylediğini düşünün? Bence düşünmeyin gidin seyredin imkanınız yoksa yada tv'den seyredin... ama mutlaka seyredin.

NOT : Parantez içinde "çay" kelimesini ben ekledim. İçki sevmediğim ve içmediğim için kitaplarda ne zaman isimleri geçse ben onları çay olarak algıladım. Yukarıda çay da yazıyor diyenler olabilir. Olsun, çay ille de çay, sessiz ve mahzun yaşayanların en iyi dostu bence...