kozasından yepyeni bir hayatlar örülecek

Uçurumun kenarındayım Hızır

sevgi neydi?

en fazla bir yıl daha şunun şurasında

bezgin ruhlarımız kuytusunda gizlenecek

ve orası

Ne hayat taşır

koskoca bir boşluğun yarattığı halüsinasyonlar çınlatır kafanın duvarlarını

Vallahi...

fakat sen'li cehennemlerden de o kadar uzak!

öyle bir yerdeyim ki;

Öyle yoruldum ki umudetmekten

olmayan şeyin nesini yazacaksın şimdi

Dikildim parmaklarımın ucunda

yoruldum...

Ne aşklar gömdüm ben...

Bir gün hayallerimi önüme serseler

sessizliğimde duyduğum çığlıklarımdan

lanet bir yalnızlık

Ha itti beni, ha itecek

içime atmaktan

<i> sustum arafımda. </i>

nankörler,

Öyle yoruldum ki...

acizler,

öyle ya

Yaşarsan ölürsün

kayboldum;

Hani, "anlıyorum..." demeni beklemiyorum be

istemediğim bir rolü oynamaktan bu hayatta

<i> ... artık ne geriye adım atabilirsin ne ileriye </i>

ne masalsı sözler, ne lirik şiirler, ne süslü cümleler

Bir gamzelik rüzgar yetecek

işgal ettiği alanın yabancısı..

yalnızlık ve güvensizlik sızdıran çatlakları olan duvarlar

Bu senin eserin

bir kapının eşiğinde

Ay gibisin...

yürüdükçe uzaklaşan...

Ne gerek var masallara

Esas olan neydi?

Ne toprak alır

ah! bu karanlıkar, karanlıklar...

bu günün..

Her iyilikte kötülük

cennet huzurundan ırak

ne de anlamlı bilimsel zırvalıklar

gurur duy mahvettiğin hayatınla..."

çığlık çığlığa susuşlar doldurur göğsünün hançeresini

nefes alacak dermanım,

gözlerindeki manasızlık girdabında kaybolmuştur

bir gün "ne yaptın sen" demek istemiyorum aynadaki yüzüme bakıp,

Derin yar adımı çağırır

Seviyorum seni acım

her an düşme tehlikesi bir kamçı şakağımda

Ama ben çok yoruldum,

hadi dön bak geçmişine,

geçmişin, geleceğin

kalemin dilini bağlayan bir farkındalık bu

Dünya bir durak

<i> her an düşme tehlikesi bir kamçı şakağımda </i>

Ne dokunduğun

gerçek bir araf bu

boşalan düşüncelerinle varlığının ağırlığını hissedemez olursun

bilmezken, görmezken kolaydı

çaresizler,

gördüklerin yalan

yavaş yavaş ölür içinde.

Bizi ayakta tutan umutlarımız, inançlarimiz. Ne olursa olsun hayal kurmaktan vazgecmeyin. Hayal kurabiliyorsak hala küçükte olsa umut var demektir

<i> neşenin, umudun ve isteğin olmadığı yabancı bir diyar </i>

Her duyguda biraz sahtelik gizli

Civan hazır

ışık düşman

Anlamıyorsun ki beni

yokluğun küflü kokusu her yerdedir

insanlar...

artık ne geriye adım atabilirsin ne ileriye

<i> iki yana uzanmış ellerin titrek dokunuşlarıyla sisler içinde seyahat </i>

açıklayamaz yaşadığın hiçliği..

kördüğüm olmuş zindan kuyulardan çıkamadığın şeyler

Sen benim

sustu sokaklar,

her şeyinle bir hiçliğe kalbolmuşsundur

<i> lanet bir yalnızlık </i>

hayallerime her yaklaştım sandığımda yine başa dönmekten

arafta..

ne de son olacak...

Topuklarım boşluğun avcunda

Fakat bitmeyecek...

ağırlaşır düşüncelerinin yelini alan her mana

Hayallerinin peşinden gidemeyecek kadar korkak bir adam ol diye mi?

eski bir şarkı gibi

vefa neydi?

Yokluğunun düştüğü her gece, daha koyu bir karanlık,

Rahmetli cemil merici hatırlattı bu başlık arafta kalmak...

eğreti bir hayat sakini..

yer yok,

tüm tanımlar tanımsız kalmıştır sana

<i> ilerlemek namümkün </i>

Yarım kalan hikayeler

Eksik olan birinin yokluğu değil

Divan hazır

Öyle bir zamandayim ki

aynalar düşman

birisi kapağını açık unutmuştur zihninin

sustum arafımda.

Ne kazandın şimdi bir bak bakalım...

bunun için mi yarattı seni O?

benciller,

Ne ilk

<i> gerçek bir araf bu </i>

içine girip yaşamak istemeyecek kadar yoruldum...

su kenarında uyumak istiyorum artık, sonsuzluğa...

Yalan olan ömürler

Bir de ne kaybettin, ona bak,

Hani yalnızlığın verdiği ızdırabı dindirmenin umudu filan değil

neşenin, umudun ve isteğin olmadığı yabancı bir diyar

öyle korkuyorum ki...

yanılsamalar nanik yapar aynalardan yüzüne

Muhteşem belaya nazır

Yaşanmışlığımsın...

cahilliğin puslu deltasında yol almak

Ferman hazır

Umut mu o biz insanların en büyük yalanı kendimize söylediğimiz.. umut diye birşey yok.. bide hayırlısı böyleymiş deyişlerimiz var ya nasıl bir kabulleniştir o boğazından dikenli teller yutarken.. ve hayat işte en büyük aldatmaca o ezan ile sela arasında ne acıkar yükleyen omuzlarımıza.. güneş gibi çoğu zaman ne zaman azcık ısıtsa içimizi aydınlatsa arkası hemen kar boran hemen karanlık..

yenilmekten

yoruldum be...

ufuk çizgisine mi göz diktim acaba ben

biraz buruk

neyse ki umut diye bir yalanımız var!

Ve boşuna yaşanan ölümler...

Ulu dilber kalesinin burcunda

perdelerini sıkı sıkaya örtersin dünyanın

hayallerine kaçak kat çıkmış bir yerleşimci

meğer yıkılan hayallerinmiş

için boşalmış gibi olur bazen

kimliğin gereksiz postalar klasöründe

gerçekten çok yoruldum,

"bunun için miydi hayatın buna çilesi?

biraz esrik

gözlerinin değdiği her yer hazan

hepimiz biraz insanız

Kurduğum hayallerle, yaşadığım gerçeklerin arasına sıkışıp kalmaktan,

fedakarlık neydi?

gök yok,

hayallerimin hayal olmasından

bilmezler..

Gidecek

ilerlemek namümkün

işte öyle birşey...

ve biraz cahiliz, bilmeziz...

Geçecek

Ne aşklar gördüm

Geçti gitti

aynalar yalancı

belki yorgun yürekler sessizliğinde dinlenecek

iki yana uzanmış ellerin titrek dokunuşlarıyla sisler içinde seyahat

demekten

Hepsi bu

Her sozde yalan

ölmeye gücüm yok.

tanıdık bir melankoli sızısı

yön yok...

bu yaşadığım, benim hayatım olamaz...

Tutunabilen var mı?

uyudu çocuklar,

Az kaldı diyorum, çok az

gizler şimdi yalnızları,

"Seraptır o çölde gördüğüm" deyip

Ne hissettiğin...

düşler ülkesinde bir mültecisindir artık

Kurban hazır

Neydi kaybetmekten korktuğun?