Anayasanın 130 üncü maddesinde mesleki güvence bakımından devlet memurlarına göre daha güvenceli olması gerektiği belirtilen öğretim elemanlarının memurlar kadar güvencesi olmadığını açıkça ortaya koyan bir uygulama. Mesela aynı fakültede memur kadrosundaki bir personel başka üniversitede doktora yapsa herhangi bir sorun yasamazken, araştırma görevlisinin başka bir üniversitede lisansüstü öğrenim görmesi görev süresinin uzatilmamasi gerekçesi olabiliyor, bunun hukuki kılıfı takdir yetkisi oluveriyor ve yargı da buna gormedim-duymadim-haberim yok modunda tepki ver iyor. Orta takdir yetkisinin yargılaması değil, yargının takdir yetkisi olduğu tartışmasız.

Keyfim öyle istiyor deseydi üniversite daha gerçekçi olurdu. İstemediğim asistanla çalışmak zorunda değilim, yerine istediğimi alırım keyfiligine kurban gitmiş, yargı da üzerine tüy dikmiş.

Başka bir üniversitede doktora yapmayı yasaklayan açık yasal düzenleme olmadığı halde, üniversitenin takdir yetkisini süreyi uzatmama yönünde kullanması nasıl kamu yararı ve hizmet gereğine uygun olabilir?