yıldızlar kaybolunca sabah olur, gün aydınlanır. acılar bi nebzede olsa ortadan kalkar. ama bi süre sonra tekrar akşam olur yıldızlar yine çıkar ve acılarla yüzleşir insan...

?Gitmek hiçbir şeyi bitirmez.

aslında gideken seni de götürüyorum,

şimdi haaala, gördüğün halde düşünceni hayal mi sanıyorsun?

, peygambere bakarken, onun bağlılığını nasıl göremezsin ki?

Şimdi uğurluyorsan

sudaki köpük gibi olmadım hiç bir zaman, ama aydınlığın içine sızmaya çalışna karanlık, hep içimi daralttı.

Yıldızlar, bir şiirin en sessiz dizelerinde kaybolur.

sesleniyorum ama duymak isteyen yok. yada sesimin tınısı aslında onların kulağına uygun değildi.

güle güle dostlar, güle güle sevdiklerim, güle güle nazik insanlar.

yok mu sayıyorsun beni!!!

Gidene değil kalana yoldaş anları vardır

sende kalan yanıma güvendiğin içindir!"

giden ben, kalan sen,

derin yalnızlık, tek başına kalmışlık, herkesin ve herşeyin bir noktdana öbürüne sürüklendiğini garib bir temaşa ile gözlemlemek.

Aksine durur ya da yaşar gibi her şey.

takib ettiğin kişi kadar bağlı değilsen, sen bağlı değilsin kardeşim

? gittiğimi çok sonra anlayacaksın.

bağlılık diyorlar. bunu diyenler bence samimi değiller. neden mi?

?En kolay olandır gitmek!?

ya da bir günün sonunda akşam karanlığı çökünce, haala bıraktığım yerdeysen, ve gece olunca yıldızların da kaydığını gösterdiğimde neden bana inanmadın ki!!!

ama sen kaldığını, benimde gittiğimi sanıyorsun!!!

ayrıntıları vardır aşkın en gerisinde.?

oysa kimse bir yere gitmedi sadece bedenim senin görmediğin başka köye gitti..