Onun samimiyetini çok eskiden tanıyor ve biliyoruz zira.

Yahut da gönderilmemiş bir ukdeyi saklar.

Bu yüzden onlar kadar etki edemez vereceğim örnekler.

Ve yine kimden olduğuna bakmaksızın almak, okumak istiyor,

Kısacası; teknolojinin yok ettiği en güzel kağıt parçası.

<i>Zamanının dört gözle beklenen uçan kuşları. Klasik giriş cümleleri.. İçten gelen duyguların bir zarfa hapsedilip, yolları arşınlayıp sahibine ulaştırılması. Orada en önemli olan şey bence el yazısı idi. Günümüz elektronik postlarından da en büyük farkı, el yazısı oluşu ve beklenen zaman..</i>

Herkesin içinde yazılmayı bekleyen birkaç mektup vardır,

Bir nevi zaman makinası dersek yanılmış olmayız sanırım.

Eskisi gibi sık kullanılmaması onun değerini daha da arttırdığı kanaatindeyim.

Kime olduğuna bakmaksızın insan yazmak istiyor bazen,

Bazen bir yüreğin taşıyamadığı yükü taşır mektup, öyle kuvvetlidir.

Yazının başında da söylediğim gibi,

Kendi kelimesi içinde bir gizem, bir özlem, bir ukde barındırıyor.

Bu hızlı, soluksuzca tüketilen duygu ve duygu geçişleri içinde,

Zamanı geri getirme, zamana geri götürme hususunda da pek hünerlidir,

Mesafeleri kısaltır, visalin arzusunu muhatabına pek derinden hissettirir.

Kelimelerin, gözyaşlarının ve duyguların hapsolduğu vesikalar.

Mektup modern çağın hiçbir zaman gerisinde kalmadığı gibi,

Son olarak, El-mürasele Nısfü-l Muvasala,

Kokusu, rengi, mürekkebi ile her şeyi bir başka olan, aidiyet hissi veren,

Geleni biliyorsun ama kelimelerin büyüsüne kapılmak istiyorsun. İnsanın yüreğine dokunmasını bilen, okuyanın bir kaç damla gözyaşının kağıdın üzerine düşerek yayılması; mürekkep ile yazılmışsa o kısmın mavi boyasının dağılması. Gönderen kadın ise zarfın üzerine parfüm sıkması.

Elemin, neşenin sadece beğenilme kaygısı ile kurgu pespayeliğine uğramasının canımızı sıkmasından belki de bu mektup yazmak ve okumak hissiyatı oluşuyor bazen.

El yazısı okumanın zevkini iliklerine dek tattıran,

Hiçbir vakitte ağırlığından bir şey kaybetmeyecek bana göre.

Tarihteki en ünlü mektuplardan birkaç örnek vermek isterdim fakat,

<i>Ümit Yaşar Oğuzcan'ın 25 şiirden oluşan "Sahibini Arayan Mektuplar" şiirler serisi geldi aklıma şimdi.</i>

Yeşilçam filmlerinden kalan anılar bunlar sadece.

Yazarken kalemin duygu akışına göre yer yer titremesi ile farkında olmadan satırlara dökülen mimikler.