Bugün böyle.. alakasız kelimeleri noktalama işaretlerinden mahrum ederek birbirinin arkasına bağlayıp Orhan Pamuk?un nefret ettiğim tarzıyla uzun soluklu, bir cümleden oluşan tek paragraflar yazacağım. İşinize gelirse okursunuz.. Gelmezse benim yaptığımı yapın.. Hııı asu yine harika yazmışsın valla bayıldım?Cidden bayıldın mı? Peki en çok hangi kısmı hoşuna gitti?

Fark ettim ki, yan apartmanda, komşu balkonda emekli amcamız radyosunu açmış, benim gibi balkona atmış kendisini. Günün son ışıklarının ardından Camii?nin hemen ardında beliren hilalin seyrine dalmış. Amcanın radyosundan belli belirsiz Zeki Müren?i duyuyorum. "Gözlerinin içine başka hayal girmesin" yankılanıyor tenha sokağımızın loşluğunda.

Harika tükel ağbeyy:) yazdklarımın anlaşılmaz olması gerektiğii anlamışsınız:) olay buydu.. ama işte burda anlamadığınızı söylemiyecektiniz.. olmadı yav:)

Ben televizyonun tek kanallı ve iki renkli dönemlerine yetiştim. 1988'de evimize renkli bir Sony Trinitron gelene kadar ahşap kasalı bir Grundig'ten TRT?yi ve TRT ayarında yayın yapan Yunan televizyonunu seyrettim. Televizyonun bu renksiz ve kısır yayınları insanımızda radyo sevdasının ölmesine mani olmuştu o dönemlerde. Radyo tiyatroları, çocuk programları benim için vazgeçilmezlerdendi. Radyo televizyondan çok daha "renkli" hayal gücüme hitap ettiği için pederin pilli radyosu hep başucumdaydı. Şimdiki gibi radyolar "dım tıs dım tıs" diye manasız sesler çıkartan gürültü makinesi değildi o zamanlar. Dj'ler yerine kadife sesli ve billur Türkçeli "sunucuların" gürültü yerine gerçek musiki takdim ettikleri yıllardı radyo yılları.

Radyo'nun güncesidir:

Sabah aslında uyanmamam gereken bir saatte uyandım. Sorumsuz öğrencilerimin sorumluluk sınavı vardı. Eğer biri yataktan kalkışımı görse, beni mezarından dışarı çıkmaya çalışan bir zombiye benzetirdi. şuurumu açmak için çeşitli çabalardan sonra giyinecek, ayak üstü ağzıma bir kaç lokma tıkacak ve sokağa çıkacak kadar uykumu dağıtabildim. "Tatil geldi" miskinliği tedbirsizliği de beraberinde getirmiş, sırtıma geçirecek gömlek bulamadım. Doğum günümde arkadaşların hediye ettiği siyah gömleğe takıldı gözüm, bir çırpıda otomatik pilotta kısa bir ütü merasiminden sonra giyinmiş, hazırlanmış ama hala uykulu bir vaziyette dışarıdaydım. Dışarıda sabah güneşi öğle güneşine nispet yaparcasına pusuya yatmış beni bekliyordu. Siyah giymemi fırsat bilerek en yakıcı ışınlarını üstüme yolladı. Dışarıda millet neredeyse asma yaprağı ile gezecek durumdayken ben gündüz feneri gibi parıl parıl parlayarak ve buram buram terleyip kendi suyumda haşlanarak o güzel yas üniformasının içinde minibüs bekliyordum. Minibüste sırf biraz essin de serinleyeyim diye kapılardan birinin yanına oturdum.

Ben de bu tarz anlamadığım yazılar olduğunda sessiz kalmayı tercih ediyorum.:) Ve içimden kendimi suçlayıp komplekse girerek şöyle diyorum:

Kafam olmasada, ruhum doyuyor ne yalan söyliyeyim?.

birinde şöyle bi mesajına denk gelmiştim

Burada uzun zamandır yazan bir üye olarak tüm arkadaşlarıma teşekkür ederim. İyi ki varsınız:)

Üstadım sarıcapaşa; bu günce bana ait. Ancak size emanet bir güncedir, yazılarınızla burayı onurlandırmanız en çok beni sevindirecektir..:)

Bu yazının bi ağırlığı var kızım. Anlamadın işte, demek ki konuya vakıf olamayacaksın. O zaman: Kaç!:) Böyle uzaktan takip ettiğim konular var. Özellikle şiir konusunda duygusuz muyum diyim ne diyim bilemedim:) bi zafiyetim var. Böyle N. Fazıl, Akif gibi üstatların yazdıklarına hayran oluyorum da forumun şairlerinin yazdıklarını bazen algılayamayabiliyorum:)

Fuzuliiii niye millete soruyosun direk bana sorsanaa yahu. Kafam olmasada ruhum doyuyor ne yalan söyliim cümlesini açıklıyorum derhal.. Diyoki ortadoğu burda: Beynimi yormuyorum, yeni bir şey öğrenmiyorum, bana bilişsel bir katkısı yok. Ancaaakk! gülümsüyorum, içim ısınıyor, canlandığımı ve tazelendiğimi hissediyorum.. buda bana yetiyor:)

Bazı arkadaşlarım benimle aynı şeyleri hissetmiyor biliyorum.. Ortak bir geçmişe sahip olmadığımız, geleceğe taşımayacağımız kişiler için bu kadar uzun cümleler kurmamı anlamsız ve çocukça buluyorlardır belkide.. Kim bilir belkide haklılardır...

Tuhaf bir hüzün verir insana alaturka. Ya canlı dinleyeceksiniz ya da radyodan. Canlı dinlemek her kula nasip olmasa da TRT hala bu hizmeti kendisine yakışır biçimde sunuyor. Yandaki emekli ama da eski alışkanlıklarından olsa gerek radyosunu açmış, frekansını hüzne ayarlamış.

Vay editörüm yazdıklarımı bir araya toplamış. sağol Sakarya hocam. :)

Ama öyle ya da böyle foruma emek verip her şekilde yazan, zamanlarını ayıran insanlara ayrı bir saygım ve sevgim var. Çünkü benim hayalimdeki forum bu. Çok kişi olmasa da tüm müdavimlerin yazdığı, el emeği, göz nuru, dozunda yapılan alıntılarla renklendirilmiş, önyargılardan uzak bir forum. Herkesin keyif alabileceği bir forum. Belki çok şey istiyorum ama forumun birkaç günlük gidişatı bende ayrı bir memnuniyet uyandırıyor. Hayalimdekine çok yakın çünkü:)

Bir karıncanın bir dönümlük bahçeyi algılamaya çalışması gibi ben de istanbul'un sınırlarını düşünürdüm. Nerede başlıyor bu şehir ve nerede bitiyor!

Sokağa çıktığımda ufku görmek isterdim, bulutları, güneşi, gece yıldızları ve ayı... Camdan baktığım zaman başka bir pencere görmemek isterdim. Bazılarınıza mübalağa olarak gelecek bunlar. Belki de öyle, ama benim gibi bir taşrada doğup büyüyüp tatiller dışında o şehirden çıkmayan biri için, İstanbul'un ne anlama gelebeileceğini düşünün.

Ömer Hayyam, Orhan Veli ve adı bende kalsın şairii...

Eylüle kadar dönmem derken 3 gün geçmeden tekrar burdayım görüyorsun.. Biliyorum bu biraz utnç verici bi durum.. Üstüne üstlük görgüsüzce bide veda başlığı açmıştım:P dikkat ettimde benden sonra onca kişi terki diyar eyledi forumu hiç birisi veda seramonisi yaşatmadan sessizce çekip gitti.. ben biraz fazla çığırtkanım sanırsam.. neyse bidaki sefere bende sessizce giderim artık:)

Hoş geldiniz Sn. .

günaydııınnn, ben bugün tören kaçağıyım:P

Hemen hemen her zaman gördüğüm ve alıştığım bir manzara olmasına rağmen İstanbul'u getirdi aklıma.

Evet, seni anlıyorum. Ben de küçükken Mac Gyver'e aşıktım. :) Adam acayip zeki biriydi. Kurşun kalemden molotof kokteyli yapabiliyor ve en imkansız kaçışları gerçekleştirebiliyordu.:) Onun zeka ürünü planlarına bayılırdım.:) Asla silah kullanmazdı. Kimseyi öldürmez, kızdığı adamları sersemletirdi sadece:) Gerçi ne alakası var diyeceksin ama öylesine aklıma geldi birden:)))

Hoşgeldin.

Hafif bir esintiye teşne, balkondayım yine. ?Hadi kurul toplantısını da yaptık, angaryaları da tamamlayıp teslim ettik, okul bitti" deyip kitaplığımdan epeydir gözüme kestirdiğim bir kitabı çektim ve kapağı balkonuma attım. Biraz sonra kaynağını hemen kestiremediğim bir efkar kapladı içimi. "Okul kapandı, tatil geldi, dinleneceğim, okuyacağım, gezeceğim" diye bir iyimserlik vardı üzerimde, sonra usul usul alaturka efkarlar sardı ruhumu, elimdeki kitaptan mı diyorum, Kafka'nın hiç alaturka bir hali yok, sayfalar boyunca yalnızca soğuk Orta Avrupa endişeleri...

Kafamın içindeki "yav bu saatte de okula gidilir mi" diye kendi kendine söylenen zevzek sesi sustururken minibüs beni şehrin yüksek rakımlı yerlerinden birine getirdi. Bir anda karşımda bütün kentin panoramasını buldum. Uzakta Meriç, biraz daha beri de ona katılan Tunca, bu ikisinin etrafını zümrüt bir gerdanlık gibi süsleyen orman. Nehrin ötesinde Yunanistan toprakları... Berisinde ise minareler, kubbeler, evlerin çatıları, ağaçlar, caddeler, insanlar... Şehir nerede bitip nerede başlıyor görebiliyordum.

Arapçada "şehir" için kelime "medine"dir. Medeniyet kelimesi de buradan türetilmiştir. Yoksa İslamın kutsal şehirlerinden biriyle hiç alakası yoktur...

saygılarımla :P )

Seni daha önce kaleme aldığımda buraya benden daha çok emek veren bir başka isim oldu sevgili güncem.. SARICAPAŞA... öylesine güzel, içten samimi bir dille yazdıki duygularını buraya onun yazılarının üstüne benimkiler kupru kaldı, kelimelerim havada anlamsızca uçuştular.. Şimdiye kadar nadir aldığım tadı verdi okuduklarım, güncemi ona emanet ettiğimi bile söyleyemeden ayrılmış olmam en büyük üzüntüm.. Çünkü öylesine değerli yazıları barındırıyorduki içinde, herbiri saklanmaya layık eserlerdi açıkçası... şimdi üyeliğimi sildirdiğime en çok o yazıların kaybolmasına neden olduğum için kızıyorum...

Herkesin yaptığı gibi bende arada, forumda yazılarına hayran kalınan popüler kalemleri takip ederim. Onlar kalemleri ile çıktıkları şöhret basamaklarında yine kalemleri ile ağır selamlar verirken, ben yazılarını didikler, anlamaya çalışır anladıktan sonra ağız dolusu iltifat etmek için sabırsızlanır, lakin hiç birşey anlayamadığım için çenemi kapatıp başka kalemlerin peşine takılırım.. Gizli gizli bu kalemlere methiyeler düzen isimleride takip ederim. İçimde hasetvari bir kıskançlıkla? yahu bunlar o yazıdan ne anladı? Nasıl anladı? Bende mi var bi acaiplik, ben niye hiç bişi anlamadım.. Bi daha salim bi kafayla okusam acep anlar mıyım? Ya yine anlamazda salaklığımı tescillersem? ?sıkıntısı ile mümkün mertebe, cümlelerin sonuna sanal ortamda bol bol rastladığımız türden gülme, ağlama, şaşırma işaretleri koyup ifadelerini daha yalın tutan ve daha güncel paylaşımlarda bulunan isimleri okumayı tercih ederim.

İstanbul, kabuslarımın başkenti, Haviyeh cehennemi ve hatta Mordor! Bana hayatımın en huzursuz, en mutsuz yıllarını "hediye" eden "medeniyetsiz Medine!" Uçsuz bucaksız bir bina labirentinin içinde peynirlerinin peşine düşmüş denekler gibi koşturan insanlar... Gürültüsünden yılıp evinize kaçsanız bile salonunuzun ortasından geçen ve bitmek bilmeyen trafik! Abuk sabuk isteklerle kapıma dikilen ve insandan çok hollywood fimlerinin yaratıklarına benzeyen ev sahibi! Alt katta kendisine kıraathane diyen kumarhane ve bitmek bilmeyen kavgalar! Yan komşunun her akşam karısının ağzını burnunu dağıtışı ve çocuklarının çığlıkları!

Ben sıkışıp kaldığım gerçeğin içinde minicik bir iğne deliği açtım burada.. Ordan nefes alıyor, bu sayede gerçeğin, üstümdeki tonlarca ağırlığına tahammül edebiliyorum. Bu yüzden burası ve tüm gidenler benim için çok anlamlı..

Ne alaka?

enteresan bir tepkiye cevaptır:

burdan birden fazla anlam çıkıyor. biri bana açıklar mı ne demek istediğini? :)))))

Umarım bu ayrılıklar kalp kırıp, gitme faslıyla tamamlanmaz.

bn, en de şu cümleye taktım:"Kafam olmasada, ruhum doyuyor ne yalan söyliyeyim?.

Tekrar aynı çatı altında buluşmak dileği ile

Geçen hafta okulumuzun bahar şenliği vardı. İnanılmaz bir coşku ile eğlencenin dibine vurduk çocuklarımla?Göreve başladığım günden bu yana bana kök söktüren, hiçbir yaptırımın kar etmediği 3 adet 8. sınıf öğrencisine verdiğim görevle yaptırımların şahını yakaladık resmen. Bu 3 güzide çocuğum kendi rızaları ile arkadaşlarını ve küçük kardeşlerini eğlendirmek için gönüllü oldular! Üstlerinde tavşan, ayı ve köpek kostümü ile balon satıp şirinlik yaptılar. Kendilerini Polat Alemdar zanneden şeker şeyler sanırım en çok diğer öğretmenler yanaklarında?Ay ne şeker olmuşsuuunnn!? nidaları ile makas aldıkları zaman acı çektiler?

Hayatımızı bir film gibi yaşama arzusu belirir bazen. Güzel film müzikleri isteriz hayatımızın sahnelerine. O şarkı da usul usul ruhuma sızarak kalp atışım, nefes alışım, martıların çığlıkları, sokağımın tenhalığından geçen aşıkların ayak sesleri gibi gecemin ritmine ne güzel uymuş!

Sabah kalktım ve içimde acilen yazılmak üzere birbiri ile cebelleşen onlarca köşe yazısı konusu biriktiğini fark ettim. Yazılarak belgelenmeli, kalıcı hale gelmeli türünden bir yığın deli saçmasının yanında, yine hatrı sayılır oranda aklı başında konu, ağlak gözlerle yaz artık beni bakışları atıyordu. Konuların çokluğundan mıdır yoksa benim sınırlı kapasitemden taşan yarı güncel, yarı hayal, yarı ne olduğu belirsiz duygu ve düşüncelerin kafatasımda yol bularak göz çeperlerimden ışık huzmesi şeklinde kendini dışarı atıvermesi sonucumudur bilmem, normal olmayan bakışlarla şekersiz çayımı yaklaşık 10 dakika karıştırırken yakaladım kendimi. Bardağın dibi delinmek üzereyken çayın soğuduğunu, aynı zamanda şekersiz olduğunu ve şekersiz çaydan nefret ettiğimi fark edip kendime kaşarlı bir tost yaptım.

Ya şimdi? Şimdi müziğimizi bile televizyondan ya da bilgisayar üzerinden?seyrediyoruz?. Pek çok romanı, ?filmi var, ne diye okuyayım? diyerek görmezden geliyoruz. Televizyon görselliğini kendi ruhumuzunkine tercih ediyoruz. Başkalarının?imgelerini? kendi imgelerimiz gibi benimsiyoruz. Giderek yaratıcılıktan ve ince düşüncelerden uzak bir hayat yaşıyoruz. Düşünmek ve hayal etmek için bile başkalarına muhtacız artık. Başkaları düşünsün, başkaları hayal etsin ve bize sunsun. Biz de?göz derya, seyir bedava? deyip kendimizi kaybedelim. Zaman gelecek, başkalarının sahte hüzünlerini kendi hüzünlerimizin yerine koyacağız. Oysa bize ait bir hüzün kalmıştı.

Sevgili güncem...

SAYGILARIMLA( bunu yazınca niyeyse aklıma hep roviss geliyor.:P

Gününüz aydın olsun..

İnsan hayat dediği belli bir süreyle sınırlı oyunu oynayacağı sahayı bütün hudutları ile kavramak istiyor. Belki de isteklerin en beyhudelerinden biri. Aynı oyunun süresini bilmek istemek gibi.

Şiirr.. ruhun romeosudur şiiri oluşturan kelimeler ve sende bende ne kadar hisli görünsekte hafiften bir odunluk var sanki mayamızda.. Bu nedenle milyarlarca liraya açık arttırmalarda satılan soyut resimlerin ne ifade ettiğini anlayamayan insanlar gibi bende şiirde kaybolamadım çoğunlukla.. Çok nadir esir aldı kafiyeye bulanmış kelimeler beni.. Yanlız 3 isimde çok sevdim şiiri.. Üçünede aşık oldum ve bana yazlmışcasına eriyerek okudum dizeleri..

Biliyordum geri geleceğini:)

ya sabhtan beri kırk kere okudum şu Ortadoğu'ca yazıları bişi anlamadım imiii:?

GÜNCEL

"yahu bunlar o yazıdan ne anladı? Nasıl anladı? Bende mi var bi acaiplik, ben niye hiç bişi anlamadım.. Bi daha salim bi kafayla okusam acep anlar mıyım? Ya yine anlamazda salaklığımı tescillersem? ?sıkıntısı ile mümkün mertebe, cümlelerin sonuna sanal ortamda bol bol rastladığımız türden gülme, ağlama, şaşırma işaretleri koyup ifadelerini daha yalın tutan ve daha güncel paylaşımlarda bulunan isimleri okumayı tercih ederim."

bir şehrin hudutlarını görebilmeye dair güncedir...

Hocam aramıza tekrardan hoşgeldiniz. Gidişiniz bizleri çok üzmüştü lakin verdiğiniz bu karara saygı duyma gereğinde bulunduk. Şimdi yeniden aramızdasınız, ve gitmenize sebeb olan nedenleri aklınızdan silip artık gelecek için yazma hedefinde olacağınıza inanıyorum.

Üyeliği iptal ettirmiş olmam beni buradan da uzak tutamadı malesef. Gün içinde bir kaç kere uğrayıp kim ne yazmış kontrol ediyor, yahu şuna bi cevap yazsam diye içim içimi yiyordu.. Sakarya nında dediği gibi " cevap verememek adama öyle bi ağır geliyodu kiii" Arkamdan çok güzel şeyler yazdılar, onlara çok teşekkür ediyorum. Zeynepcim hariç herkes sevgisini sundu, gidişime üzüldüğünü dile getirdi.

sevdiğim her şeyi diğer insanlarla paylaşmak büyük keyif verir bana.. Belki de bu yüzden benim sadece bana ait veya sadece ona ait olduğum bir dostum yok.. Hiç bir zaman iki kişi olmadım ben.. Daima aynı derecede birbirini seven ve varlığına ihtiyaç duyan bir gurubun üyesi oldum.. Burası da öyle bi yerdi benim için. Gerçi hala öyle.. Bazılarına biraz daha kendimi yakın hissetsem bile duyduğum sevgi eşit oranlı oldu. Kızdığım insanları bile içten içe sevdim aynı yere gönül vermekten kaynaklanan bir bağlılıkla.. Tek öfkem burdaki birlikteliği baltalamaya çalışanlara oldu. onlarki gerçek hayatta yapamadıklarını ve içten içe ruhlarını kemiren sevgisizliği burayı dağıtmaya çalışarak yapmaya çalıştılar.. Olmadı.. Sonunda giden taraf hep onlar oldular.. Olmuşlardı.. Öyle olmalıydı... Ama yavaş yavaş bu zincirdeki halkalar kopmaya başladı. Benden öncede gidenler olmuş. Onların yerlerinde bıraktığı boşluğu, yine onları hiç tanımamama rağmen çok derinden hissettim.. Bu kadar çok sevilirken neden gidilir, gidenler kafa dinleme süresini kullandıktan sonra neden geri dönmezler, bu nasıl büyük bir kırgınlıktırki afdilenmez veya affetmezler anlamadım..

ortadoğu hocam şaşırdım geri dönüşünüze. öyle bir gittiniz ki eylül meylül hak getire demiştim. Vallahi çok sevindim. Dönüşünüz temellidir umarım. Bu arada günce için söylediklerinize çok teşekkür ederim. en yakın güncemle buradayım. :)