Sadece içinde biriken o tarifsiz duyguları sözcüklerle paketleyerek dışarı atar. Bu da bir amaç değil, ZORUNLULUKTUR.

Şimdi ödül diye verdikleri şey, ödün diye verdiğim şey olmadan sürdürebilir miyim yolculuğumu.

Bu konuda Sn. birfikirbiryorum ile hemen hemen aynı düşünceleri paylaşıyorum.

Şair, birşeylerin karşılığı olarak yazmaz. ya da yazdıklarının bir karşılığı olsun diye beklemez.

Empati yaptığımda şaire hak veriyorum.

Herhangi bir amacı da yoktur.

sizce niye?

Şimdi bu ödülü kalemime yük mü, yoksa önüme engel mi görmeliyim...

Memnun etmeyecek durumlara esir düşmüş olabilir.

Biraz da ben empati yapayım;

alkışlanmak için yazmıyor olsa gerek, çünkü bundan sonraki şiirleri mutlaka ödülün havasından etkilenecektir...

ödül almak tetikler sanatçıyı ama bu sefer o zaman ödül almak alkışlanmak için yazmış olur, yani ödül araca değil de amaca dönüşür, bence böyle düşünüyordur ama böyle düşünüyorsa da haksız sayılmaz

Ama dediğim gibi, Şairlik Zorunluluktur!

bir şair tanırım şiiri bıraktı ödül aldı diye

Ama her yapılana, söylenen her söze ya da yazılan her şiire alkış tutmak, bu eylemlerde bulunanları soğutabilir.

Yeniden Yazacaktır...

Her ne kadar ödül kaygım olmasa da bana verilen bu ödülü saklasam da mı haykırsam, saklamasam da mı haykırsam...

Belki de ödül aldığı eser-ler kendisine ait değildir, şimdi vicdan azabı duyuyordur. Acaba yanlış mı yaptım diye...

Beni anlayan gözlerle gözlerimin taa içine bakıp, ruhuma işleyen bakışlarıyla Aşk'ın tebessümü umuduyla yaşarken ve yazarken, şimdi aşkın kölelerinin tenimi ve göz bebeklerimi aşamayan oyuncağıyla mı yetinsem...

Neydim ne oldum, tam kendimi buluyordum, yine kayboldum...

Ödül almak, takdir edilmek, daha iyisini yapmak için tetiklemez mi insanı?

Aldığı ödül, yaptığı şeyi sorgulamasına neden olmuş.

Sahne sanatları ve müzisyenlik alanında alkış tutmanın ve ödüllendirmenin muhakkak ki icracı üzerinde etkisi büyüktür ama fotoğraf ve şiir gibi kişinin iç dünyasının en özgün biçimde dışa vurumuna zemin olan araçlarda alkış ve ödül tabir-i caizse ters tepebilir. Zira şair, şiiri, hissiyatını anlatma biçimi olarak kullanmıştır. Kimisi resim yapar, kimisi fotoğraf çeker, kimisi de şiir yazar. Onlar için dünyanın ta merkezidir kelimelerin seremonisi. Sadece alfabe ve onlar vardır yayında. Dışardan bir alkış bir kürsü, bir ödülün müdahalesi hoşlarına gitmez. Korkarlar bu tılsım bozulacak diye. Aralarına istenmeyen bir el uzanmışçasına?

Şairliğin ruh hali, çıkar amacı gütmez.

Şimdi bu ödülü süzgeç yapsam da mı süzsem, ölçü yapsam da mı ölçsem içimde filizlenen malum duygularıma...

yorum ve düşünceleriniz için çok teşekkür ederim. İnanın mutlu oldum ama o şair yüreğini okudunuz.