irencim, durumumu çok güzel anlatmışsın:) hele şu haftayı bir atlatayım, sivas merkez, konya-bingöl-muş, datça-fethiye-antalya, afyon, paris-montpellier-avignon-barselona yazılarım yolda ;) kısmet olursa artık elazığ'a da bir ayak basalım artık :)

Biri Şemsi biri Kamer İll'Elif

keşke o kadar yaklaşmışken oralarıda gezmiş olsaydınız...

Dönüş yolunda yavru kangal seviyoruz biraz. Ve virajlarla dolu o yoldan iniyoruz yavaşca Koyulhisar?a.. İnişte Suşehri?ne doğru uzanan Kelkit?i ve vadiyi seyrediyoruz keyifle. Hayret baş ağrılarımdan eser yok! Oysa aynı günde iki kez 2000 metrelere kadar çıkıp inen birisinde başağrısı olması normal, hele benim gibilerde? Ama mucize gibi bir yer Koyulhisar, öyle işte havası mucizelere gebe.. Ve ben o yollarda yeni gezmelere?

Sevgili tsumut71, dediğiniz yerleri de gezebilmeyi çok isterdim ancak sınırlı vakit ve arkadaşlarımın işleriyle ilgili durumlar buna olanak vermedi. "bir dahaki serefe..." diye avutuyorum kendimi. Fotoğraflarınıza baktım ve oraya gidişim daha dün gibi geldi biranda.. ben de eklemeye çalışıcam çektiğim fotoğraflardan. buarada sizden de bekliyorum paylaşımlarınızı.

bahsettiğiniz yerleri iyi bilirim. mesudiye yolundaki çam ormanlarının fotoğraflarını paylaşmıştım 'gezi müdavimleri günaydın' başlığında.

Onların aşkından aklım şaşırdım

?Ben meylimi üç güzele düşürdüm

Başkentin yorduğu günlerdi.. Kızılay?da kalabalığın ezecekmiş gibi üstüme üstüme geldiği, soğuk gri binaların boğduğu günlerdi.. Bir öğle vakti, kardeşime bilet alırken birden esti?gitmek? düşüncesi.. Eve dönüp bir sırt çantasına bir eşofman ve bir çift çorapla Kürşat Başar?ın?Sen Olsaydın Yapmazdın, Biliyorum?unu koydum, bir de hayatla bağlantım dizüstüm ve fotoğraf makinem. Birkaç da ağrı kesici.. Öyle ya, başımın çatlayacak gibi ağrıdığı günlerdi.. Gece 23.00?de kardeşimi uğurladım Antalya?ya. 00.00?da da ben bindim, düştüm Sivas?ın yollarına.. Baş ağrılarımı bir an olsun unutabilmek için zorladım kendimi uyumaya..

daha sonra inşallah paylaşırım sayın editim.

Kelkit?i tekrar geçiyoruz, Koyulhisar Yolu?na dönüyoruz. Eve uğrayıp birkaç şey aldıktan sonra tekrar yola çıkıyoruz. Bu kez istikamet Ordu-Mesudiye yolu. Uzunca bir süre epey hareketli ama dar bir yolda ilerliyoruz. Her yer çam ormanı, yer yer meşeler var.. Yol gittikçe genişliyor ve bir göletin yanından orman yoluna giriyoruz. Yol bana Fethiye-Karmylassos yolunu anımsatıyor. Neyse sonunda varıyoruz Eğriçimen Yaylasına. Soruyorum arkadaşıma, rakım 1800mt civarı diyor. Evler tipik Karadeniz evleri, etraf yemyeşil. Evlerin tam ortasında bir gölet, gölette yine kırmızı balıklar ve göletin etrafında piknikçiler için hazırlanmış kamelyalar, beyaz papatyalar, mor seklemenler.. Evler sırtını çam ormanlarına dayamış. Küçük bir piknik yapıyoruz göl kıyısında, türküler dinleyerek..

bacım başlığı açtın kayboldun yav :)

Ertesi sabah 19 Mayıs.. Bayram kutlaması var. Törenin sesleri geliyor aşağılardan. Küçük bir lokantaya gidiyoruz, ev yemekleri yapan. Kahvaltı ediyoruz şöyle köy peyniri, yumurtası ve taze Karadeniz çayıyla.. Sonra yollara düşüyoruz. Önce Kelkit?e?merhaba? diyoruz, ?bayramın şen olsun!? ardından karşıya geçip tırmanmaya başlıyoruz koca dağa. Boyalı köyü?nü geçiyoruz bir ara. Hani gözüm kapalı getirseler ve burada açsalar kesin Karadeniz?deyim derdim. Fındık ağaçları, çamlar, meşeler, kuşburnular? Yağmur ara ara çiseliyor, yukarılara yaklaştıkça sis yoğunlaşıyor, Kelkit kıvrıla kıvrıla akıp gidiyor vadiden. Koyulhisar tam karşı dağın yamacında.. Muhteşem bir manzara.. Bir ara bulutların arasında kayboluyoruz, ağır ağır ilerlerken tek tük evler görünüyor. Ve önlerinde muhteşem bir gölet? İçinde kırmızı balıklar, kenarında beyaz papatyalar, kızıl gelincikler ve adını bilmediğim sarı çiçekler? İşte Sarıçiçek Yaylası.. Rakım 2500mt. ye yakın. Huzur bulduğumu hissediyorum. İlk günümde de beni yalnız bırakmayan baş ağrılarım burada beni terk ediyor. Bir süre fotoğraf çekiyorum, temiz havanın, yaylanın, doğallığın tadını çıkarıyorum. Çok uzun sürmüyor elbette, yağmur yeniden ıslatmaya başlıyor alnımızı. Tekrar yola koyuluyoruz. Çamurlu yollardan ağır ağır iniyoruz, bir çeşme başında mola veriyoruz. Her adımda bir fotoğraf çekiyorum. İnsana müthiş bir ilham veriyor burası. Hani Can Yücel?in bir Datça?sı var ya, ilham kaynağı, öyle bir şey işte burası da.. günlerce fotoğraf çekebilir, yazılar yazabilirim..

Suşehri?nde iniyoruz. Biraz bekleyişten sonra arkadaşımın eşi geliyor bizi almaya. Yol yine yeşillerin arasından akıp gidiyor. Sonra koskoca bir ırmağı aşıyoruz. Kelkit? Kelkit?le yarışırcasına yan yana gidiyoruz bir süre. Sonra Ordu yoluna dönüyoruz. Koca bir dağın yamacında bir yol ayrımı daha.. Koyulhisar, Nüfus 5500 civarı, Rakım 950.. Yemyeşil daracık sokaklardan geçiyoruz. Evin önüne geldiğimizde hayretler içinde kalıyorum. Bir yandan ağaçların arasında aktığını duyduğumuz ama göremediğimiz dere, öte yandan çeşit çeşit ağaç ve bahçede bir kamelya.. Huzurun tarifi bu olmalı. Akşam yağmurlu geçiyor, arabayla biraz ilçeyi dolanıyoruz, aşağı, Reşadiye yoluna Kelkit?e kadar gidip geri dönüyoruz. İlçe dediysem büyük bir şey beklemeyin. Hepi topu 15 dk içinde tamamını gezip bitirdik bile.

linke tıklarsanız görebilirsiniz.

Biri Şemsi biri Kamer İll'Elif..?

Uyandığımda Sivas?a girmek üzereydik. Meydan?da inmem gerekiyormuş ama arkadaşım uykusuz geçen bir nöbetin ardından bunu söylemeyi unutmuş. Otogara varınca?noluyoruz? dedirten bir sahne! Daha basamaktan inmeden birkaç adam aynı anda etrafınızı sarıyor ve kolunuzdan çekiştirmeye başlıyor, ?Suşehri! Kangal! Zara!..? Müşteri kapmaya çalışan çığırtkanlar.. Muavine soruyorum?Numune Hastanesine gidecektim, burada mı inmem gerekiyor? ?Ohooo, abla sen Meydan?da inecektin, geçtik orayı. Biz şimdi ters taraftan devam edicez. Sen az bekle Adana arabamız gelir, ben tembih edicem seni oraya kadar bıraksınlar. Şimdi otobüs neyin bulamazsın bu saatte? diyor muavin çocuk. Beklemeye başlıyorum. Otobüs geliyor.

Başkentin yorduğu günlerdi.. Kızılay?da kalabalığın ezecekmiş gibi üstüme üstüme geldiği, soğuk gri binaların boğduğu günlerdi.. Bir öğle vakti, kardeşime bilet alırken birden esti?gitmek? düşüncesi..

bahsettiğiniz mesudiye ilçesine yaklaşık 45 dakikalık bir mesafede gölköy ilçesi var.

15 dk kadar sonra Meydan?dayım. Karşımda tarihi valilik binası, arkamda bir medrese ve Çifte Minare.. Şehir yeni yeni uyanmış, kıpırdamaya başlamış. Bir polis ekibi görüyorum, hemen aradığım yeri tarif ediyorlar. Başlıyorum yokuş yukarı yürümeye. Hastaneye varıyorum, nöbet yorgunu arkadaşım karşılıyor beni. Birkaç saatimi hastanede beraber geçiriyoruz. Sonrasında Çarşı?da bir güzel kahvaltı.. Eve gidip duşlarımızı alıp birkaç saat uyuyoruz. Kalktığımızda Koyulhisar?a giden son otobüsü kaçırmak üzere olduğumuzu fark ediyoruz. Otobüsü yakalasak da, yapılan bir saygısızlığa tahammül edemeyip Suşehri otobüslerinin yolunu tutuyoruz. Yol boyu fotoğraflar çekiyorum, geçtiğimiz yerleri kanıtlarcasına fotoğraflar.. Burası Hafik, Şurası Zara, işte Geminbeli ve Suşehri.. Yol kenarında kıvrılarak süzülüp giden kızıl bir çay, yarı yeşil, yarı çıplak dağlar? Bir bir makinemde karelere dönüşüyorlar. Ve tadı başka, hasret dolu bir sohbet bizde..

sayın mor salkımlı ev.