Aslında hayatın değişik safhalarında değişik zamanlarında aklımıza getirdiğimiz her getirişimizde de çözüm bulamadıgımız bir mevzudur bu.

eskıden dıye baslayan cumleler eskımenın ısaretıymıs oyle okumuştum bı yerde.

küçük yaşlarda sorumluluk yoktur. tek derdimiz hangi oyunu oynasak, ebe ben olmasam... daha sonra zamn geçtikçe belli istek, beklenti ve hayallerimiz olur. artık realite başlamıştır.. hayat kaidesi, mücadele, sorumluluklar... yapmak istediklerimz olur, beklentilerimiz olur ve tercihler yaparız. yaptığımız tercih yanlışsa zaten burada " keşkeler, pişmanlıklar" başlar. yaptığımız tercih en iyi tercih olsa da mutlaka beraberinde sorunlar çıkar. yaptığımız seçimler %100 sorunsuz olacak sanırız. ama hayatın her evresinde olduğu gibi o yolda da sorunlarla, beklemediğimiz şeylerle karşılaşırız. ve herzamn iyi olan şeyler değil kötü ve olumsuz şeyler insanların akıllarına yer eder. bir şeyin olumlu getirisinden çok olumsuz getirilerini düşünürüz... yaş ilerledikçe de bu seçimemiz gereken yolların sayısı artar, sorumluluk artar. dolayısıyla birçok çıkışı olan bir labirent gibi olur hayat. nereden ne geleceği belli olmaz. biz hayatta herşey yolunda gitsin isterken bu artan tercihlerle ortaya çıkacak olumsuzluklar da artar. ve yine olumlu şeyleri değil hep olumsuzlukları görürüz. kimi zamn hiç beklemediğimiz şeyleri yaşarız. hayak kırıklıkları gitgide artar. artık hayat yormaya başlar insanları... sonra da hep bi geçmişe özlem, pişmanlık, bıkkınlık, boşvermişlik...

bende bir problem var galiba:) nedense çocukluğumu özlemiyorum pek. ve hatta ilk gençliğimi. şimdiki zamandan memnunum. yaşım kırka doğru gittikçe daha çok sevmeye başladım hayatı.

Her şey geçmişte kalıyor ama hiçbir şey geçmiyor ne yazık ki..

öğretiler, rol model ebeveynler, eskiden denilen çağlarımızdaki sorumluluklarımızın azlığı, çocukluğun verdiği fevri davranışlar, öğrenme merakı, daha fazla zaman, dar çevre.. kısaca yaptığımız her davranışın hoş karşılananması bizlere bu kelimeyi sarf ettiren.

"Şu an kötü görünüyor çünkü hayallerimizi belki yakalayamadık, o dediğimiz yaşlara geldik ve belki de şöyle düşünüyoruz 35 yaşından sonra birinin hayalleri olamaz..." sleeping beauty yazmış.. özetlemiş herşeyi... şöle bi baktımda... bu başlığa yazı yazan insanlar bu toplumda azınlıkta, çok özelsiniz.. akşam akşam benim gibi insanlar varmış dedirttiniz... duygularıma tercüman oldunuz... sanki çok yakınımdasınız valla... off ya...

biz büyüdük ve kirlendi dünya..

yani herşey değşiyor bizde bu durmua ayak uyduruyoruz ve hiç bir şey eskisi gibi olmuyor

Sanem_ank ' a katılıyorum. Aslında eskisi gibi olmayan ve özlediğimiz şey eski biziz. Şartlar değiştikçe biz de bukalemun gibi uyum yapabildiğimizi görüyoruz. Bizi biz yapan isteklerimizden hayallerimizden birer birer vazgeçiyoruz. Vazgeçirilmiyoruz bakın, bence biz vazgeçiyoruz. Sürekli birileri bize dayattı diyoruz. hayır direnseydik de istediğimizin peşinden gitseydik. O zaman biz olarak kalırdık. ve neden hiçbir şey eskisi gibi değil fazlaca telaffuz edilmezdi sanıyorum.

çünkü bizde eskisi gibi değiliz.

yenik düşüyor her şey zamana

ozamanda öyle idi ama yaşımız ilerledikçe değerleimiz değişiyor beğenilerimiz farklılaşıyoruz ve cocuk olmak onun yerine hiç birşey koyamassınız insan özlüyor cocukluğunu

yenik düşüyor herşey zamana

çocukken hayatı yaşamanın tadını alıyorsun. çünkü çocukken sadece anı yaşıyorsun. başta geçim kaygısı olmak üzere kaygılardan uzak bir hayat yaşıyorsun. yani sadece yaşıyorsun. büyünce iş, güç, o, bu derken yaşamayı unutuyoruz. hayattan soğuyoruz daha doğrusu yaşamak yerine başka şeyler için uğraşıyoruz. çoğu şey istediğimiz gibi gitmiyor. iş hayatının, geçinmederdinin köleleri haline dönüşüyoruz. bide çocukken dünyaya, yaşama saf temiz gözlerle ve duygularla bakıyorsun. herşey pembe gözüküyor ama büyüdükçe hayatın gerçek yüzünü acı, hastalık, dert sıkıntı ve kötülükle dolu diğer yüzü ile tanışınca ister istemez soğuyorsun hayattan...

Şu an kötü görünüyor çünkü hayallerimizi belki yakalayamadık, o dediğimiz yaşlara geldik ve belki de şöyle düşünüyoruz 35 yaşından sonra birinin hayalleri olamaz...

Bazen bazı şeylerin eskisinden daha iyi gititği olmaz mı?Olmaz mı sizce?

sandığınızın aksine eskiye nazaran hayata daha bağlı yaşıyoruz diyebilirim.

biz büyüdük ve kirlendi dünya...

zamanında değerini bilmeyip iş işten geçtikten sonra pişman olup geri döndüğümüz için...

2 yıldır memurum. biliyorum insanlar yerimde olmak için can atıyo.. cok sosyal bi insandım önceleri. şimdi çok içime kapandım... gerçekten hiç bir şey eskisi gibi değil... konu başlığı tam bana göre...

Ama sanırım insan olumsuzları görmeye meğilli. Ve yaşadıkça, gördükçe umut duygusu azalıyor, yaşam monotonlaşıyor.

sayın inginci,

yaşadığımız, içinde bulunduğumuz zamanın kıymetini bilmediğimiz için..

Ama inancı hayatının merkezine yerleştiren biri için aynı şeyi söylemek mümkün değil. Çünkü o hayatın her aşamasının tasarlandıgına inanır. Herşey de bir hayrın var olduguna inanır. Bulundugu zaman da en iyiye en güzele ulaşma gayreti içindedir.

Böyle düşünülüyorsa mutlak birşeyler iyi gitmiyordur.

hemen hemen hepimiz büyürken büyüklerimiz eskiden diye başlayan cümleler kurmuşlardır ve eminim her birimiz buna mana vermeden büyümeye devam etmişizdir.. biz büyüdüğümüzü anlayınca bizde aynı lügatle eskiyi yad eder olduk değil mi?

kurda sormuşlar tavuk yermisin diye gülmekten cevap verememiş:)

çünkü küçük yaşlarda hayatın zorluklarıyla yüzleşmemiştir, taptazedir dimağı, umut doludur. sorumluluğu yoktur. herşeyden zevk almasını bilir, küçük şeylerden mutlu olmasını bilir. insan yaşadıkça büyüdükçe, kayıpları artar, yaralanır, zorluklala karşı karşıya kalır, mücedele eder. artık sadece oyun yoktur büyük ağrı sorumluluklar altına girer, hayalleri kırılmıştır hayal kurmaktan korkar olur. umutları da olmaz. sonra beklentileri de artar ve büyür. onun içindir ki çocukluk bambaşkadır. özlem duyulan dönemdir.

ne eskisi gibi ki aynaya dön bi bak sende eskisi gibi misin?

Eskiden birçok şey daha iyi görünürdü, çünkü umut vardı... şU AN HERŞEY KÖTÜ GİBİ GÖRÜNSE DE VAROLAN UMUT...

Kaldı ki her insanı kapsamıyor bana göre. Vesveseli bir insan hele ki inanç noktasında yetersizliği varsa bu durum o kişiyi tamamen hapsedebilir.

Modern Avrupa yaşamının bize dayattıklarıdır bence.

Küçüklüğümüzde ki inancımızı mı yitirdik acaba?

Mutlu olabilmek için değişimi göze almak gerekir! Değişimin gerektiğinin farkında olmak bir başarıdır.

ınsan neden kucuk yaslarda o kadar hayata baglı olurda sonradan neden bırakır herseyi. bunun için ne yapmalıyım. ya da şu nu kabullenmek gerekır kucukken dı onlar

Yaş aldıkça karamsar bir bakış açısı konuşlanıyor yüreklerde.