Evet bir boğulma bir sıkışmışlık hali demiştik de,

Ve bir sıkışmışlık, bir boğulma hissi.

Ömür denilen hengamede, onun nezaketine, hışımla mukabil olunmuştur.

Hepimiz misafiriz..

Zaman ve mekan mefhumundan azade bir yenilginin teselli cümlesi.

"Marifet, yüklü çuvalı taşımakta değil, çuvala sadece kendi yükünü yükleyebilmektir.."

Mum gibi eriyor gözlerimin feri,

Ben kendimi bildim bileli böyle bir hissim var, sanki bana ait bu yazılar...

Nerede değilsen orada mutlu olacakmışsın hissi;

Kendi hayatının yüküsün sanki..

Hiçbir hissi tam manasıyla hissedememek..

Mevcut zaman ve mekan şikayetinden çok daha fazlası.

Neyse, ne diyordum?

insan, insana verdiği ruhsal acının derinliğini görebilseydi...

Küçücük bedenleri büyük kanatlar uçuramıyor.

Bu tükenmişlikte yeni insanlar tanımak şöyle dursun, o tanıdıklarını da unutmuştur.

Hiçbir gölgeye sığınamamak,

Nereye gitsen '' buraya ait değilim '' hissi,

Hiçbir yere ait olamamak,

zira çakılmayı izlemenin keyfini hiçbir şey veremez.

O da bu müthiş teessürün ebedi ifadesini her daim taşır gözlerinde..

Dilini bilmediğim diyarların seyyahiyım

Gariptir çoğu kimse, bir başkasına, zararın ve hatta cinayetin,

Hiçbir gönle sığdırılmamak,

İnsan kendi yükünü bir başkasının sırtına nasıl verdiğini göremez,

ait hissettiğim çağ çoktan nihayete ermişte,

Ne gidilecek yer vardır onun için ne de görülecek gün.

Yaşadığın yer de seni bağlayan biri yoktur ya da sürekli bir ordan bir oraya gidip gelmişsindir.

sanki işlenilen bir suçtan dolayı bu çağa, sürgün edilmiş gibiyim.

Benden geriye bir mahmurluk bir mahrumiyet kalıyor.

Bu hiçbir yere, hiçbir şeye ait olmama hissi, belki de hissedilenin en samimisi.

Sartre tam da bu durum için bir özet yapmış aslında.

ruhdaşlara rastladığımı zann'ederek geçiriyorum geçemeyen zamanları.

sadece fiziksel müdahale ve silah ile olabileceğine inanmış.

Ait hissettigim çag çoktan kapanmış

Zihnin yükünü ayaklar çeker çoğu zaman.

Bu sözden sonra ne tek satır yazasım geliyor ne de okuyasım.

"Hayatta olabileceğiniz en güzel yer, bir duanın içinde yer almaktır.."

Bu dünyada hiç kimse hiçbir yere ait değil..

Büyük bedenler küçük kanatları taşıyamıyor,

O, varmaktan ziyade yolda kalmayı seçmiştir...

insanlar, insanların şehirleri, şehirler insanların mezarları..

<i>'' En ağır yükü aramıştın, </i><i>işte, buldun kendini.</i>

<i>Şimdi de atamıyorsun kendini sırtından. ''</i>

benim aklımda nedense Beauvoir'in sözü yankılanıyor sürekli,

Ve belki de bu hiçlik ; ait olunan tek yurt.

'' İki kent arasındayım, biri bilmiyor beni, öteki artık tanımıyor ''

Aslında hiçbir yere ait olamama hissini yaşayan uçsuz, bucaksızdır.

'' Yıllar bütün omuzlara aynı ağırlıkta çökmez ''