Kalbin her şeyden soğuyarak, her şeye sırtını dönerek, her şeyin O'nsuz anlamsızlığıyla dolarak "beni" diyor, "beni illallaha götür. Beni O'na taşı. O'nun sonsuz hakikatlerine taşı. Ben dünyadan soğudum. Çünkü hiçbir şeyin ilah olmadığını, olmazsa olmaz olmadığını, kalbin merakına, ilgisine değmediğini anladım."

Kalbinle dünya arasında sonsuz bir "yol" açıldı.

Yeryüzünde yaşayan her şey onun varlığına, birliğine, tekliğine ve tek doğruluğuna işaret ederken ben hala benim doğrularımın izlerini sürüyorum... Yer küre sekiz milyara yakın insana ev sahipliği ediyorsa bir o kadar da doğru/hakikat barındırıyor üzerinde diye ayak diriyorum...

Sonra, dünyanın karanlığı yuttu seni.

Uyandın.

İyi ya işte.

Hayatının "La ilahe" safhasındasın.

Ne zaman vazgeçtim annemin öğrettiği, uykudan önce duasını okumaktan, yastığa basımı koyduğumda?..

Uçup giden bir kuş gibi her şey, adını bilemediğin.

Aylak aylak yüzüyorsun anlamsızlık deryasında. Soğumuşsun. Dünyadan. Yaşama iştahın yerle yeksan olmuş. Solup kurumuş dünya bir ceset gibi uzanmış yatıyor içinde. Hayat can çekişiyor ruhunda. Kalbinin elleri kırık. Duygularına inme inmiş, felç olmuş bir kol gibi mecalsiz.

Çare olarak eskiye dönmeyi istiyorsun. Yeniden hazlara gömülmek, yeniden neşelere gark olmak istiyorsun. Yanılıyorsun.

Hayatının "La İlahe" safhasına uyandın.

"Değmiyor," diyor kalbin, "hiçbir şeye değmiyor O'nun için ve O'nun adına yaşanmadıktan sonra hayat."

Bu hayatın "ben" faslıydı... Hayat beni neden mutlu etmiyor faslı... Üstelik la ilahe illaene demiş, nefsimden başka ilah yoktur ve tapılacak tek şey odur hükmüne iman etmişken...

Bu hayatın "la ilahe" faslı olabilir miydi?..

Eğitim de bunu diyor, toplum da... O halde kime ne benim kendi nefsimden başka ilaha baş eğmeyişimden... Ben de hayatın la ilahe faslındayım, onlar da... Cümlemi nasıl tamamlayacağıma da bırakın kendim karar vereyim... Ne de olsa ben hayatın, la ilahe faslındayım!..

Hayat hep mi renksiz, hep mi neşesizdi, yoksa tercihli bir sınavın, sınav kağıtları elimize tutuşturulup, zaman ilerledikçe, elimiz çenemizde cevaplara geç kaldığımızı fark ettiğimizde mi rengini soluk bulduk...

Birileri benim yanlışımı görüp yüzüme vurduğunda da "arkadaş, bu benim doğrum, sana ne!" diyorum... Eğilmeyi, yanlışların altında verilmeyi dünden kabullenmiş biri olarak kim bana ne diyebilir ki; bu benim doğrum!..

Sadece hayatının "La ilahe" safhasındasın.

Bir yerde hiç bir sınava tabi tutulmak istemeyen ama her yerde en üst olmak isteyen, bir varlıktan söz ediliyorsa, bu varlık insandır...

Baksana nasıl da inliyor "La İlahe" diyerek ruhun. Uyanışın sancısıdır kalbinin altını üstüne getiren. Nasıl da idrak etmiş kalbin, bu dünyada hiçbir şeyin ilah olmadığını, olmazsa olmaz olmadığını, dünyevi emellerinin boşunalığını.

Ne güzel işte.

Bozguna uğramış kalbin. Her bir köşesini ayrı bir dert tutmuş. Her köşesinde bir tutam sancı.

Mustafa ULUSOY

İşte, kalbin koca bir "La" diyor yalnızca. "La", diye haykırıyor, "hayır" diyor. O'nsuz her şeyi reddediyor. "Hiçbir şey ama hiçbir şey, O'nun dışındaki hiçbir şey, O'nun adına yaşanmayan hiçbir şey, O'nun için yaşanmayan hiçbir şey ama hiçbir şey anlamlı değil, tat vermiyor, huzur bahşetmiyor, beni tatmin etmiyor," diyor.

Bu, kalbin "La ilahe" deyişinden başka bir şey değildir.

Diyorsun ki: "Her şeyin anlamsız gelmesi anlamsız geliyor."

Koca bir güneş doğuyor dünyanın üstüne. Ama onun aydınlattığı varlıklar senin içini karartıyor. Güne başlamayı bile istemiyorsun bu yüzden. Karanlıkta biraz daha rahatsın. Uykunun karanlığına veriyorsun kendini sen de. Ah bir de şu rüyalar olmasa! Alem-i misale bir girmesen, gözlerin dünyaya kapalı uyuyup kalsan.

Ne kalbinin depremleri vardı daha üç beş ay öncesine dek, ne de sular seller silip süpürmüştü ruhunu. Her şey düzenli bir ilkbahar bahçesi gibiydi. Emellerin dal budak salmıştı içinde. Hedeflerin vardı. Çalışıp çabalamak için enerjin vardı. Dünya sonsuz bir beşikti. Sallanıyordun. Uyuyordun mışıl mışıl. Dünyadan hiçbir kuşku duymuyordun. Sana istediklerini verecekti. En azından sen kopara kopara alacaktın ondan.

En son duam, duadan çok sahibi için bir beddua mıydı, yoksa şimdi düşününce bana mı öyle geldi?..

Hayatta en büyük hakikat "La ilahe illallah" değil midir? Bu sonsuz hakikatli cümlenin iki safhası var baksana. Mutlak Varlık bizden yalnızca "illallah" dememizi istemiyor. Kolay mı öyle "illallah" diyebilmek. Bir bedeli olacak. "İllallah" demenin yolu "La ilahe" den geçecek. "İlahımız yalnızca O'dur" demeden önce hiçbir şeyin ilah olmadığı gerçeğiyle yanıp tutuşacak kalbimiz. Kalbimiz her "La" deyişinde dünyadan kopmanın, ondan soğumanın acısını yaşayacak.

Hayat yorgunusun.

Hayatın "La ilahe" faslındasın. Baksana, ne güzel de inliyor kalbin: "Hiçbir şey ilah değildir. Kalbin alakasına fikrin merakına değmiyor."

Ne zaman vazgeçtim annemin öğrettiği uykudan önce duasını okumaktan, yastığa başımı koymadan önce?..

Keşke!.. Ama bizim için hayır!..

Aklın her şeyin anlamlı olduğunu bildiği halde, kalbine her şey anlamsız geliyorsa, bil ki bu çok anlamlı.

Yanılıyorsun.

Benim duamda faturalandırılmış mıydı; "ölürsem melekler şahit olsun, dinime imanıma, kalırsam lailaheillallah" tüm yaşantıma derken?..

İyi olmak nasıldı, erdemli insanın ederi neydi?..

Adsız sokaklara dönmüş yaşamın. Sanki sırtında taşıyorsun güneşi. Varlıklar taş kesilmiş yüreğinde. Harfler silinmiş. Sözcükler unutulmuş. Dünya biçimini yitirmiş. Karanlığa sürüklenmiş dünyan. Işıklar solmuş, donmuş kalmış yüreğinde. Zaman gömülü kalmış. Yolunu yitirmiş yolcusun. Tüm yollar çıkmaz sokak olmuş.

Sevinmelisin.

"Her şey koca bir hiç," diyor. Kalbin, "hayır," diyor. Reddediyor O'nun adına yaşanmayan hayatı.

Bütün fiyatlar faturalandırılmış mıydı hayatta, yoksa kaçamak yaşanan fason hayatlar da var mıydı dünyada?..

Hayatı düşünüyorsun, anlamsız geliyor. Hayatını düşünüyorsun, anlamsız geliyor. Kendine kızıyorsun, neden gönlüm her şeyden geçti diye. Hatta hissettiklerinin Yaratıcını üzdüğünü zannediyorsun belki de. Belki de imanını sorgulayıp bunu iman zayıflığına yoruyorsun. Niye böyle hissediyorum diye dövünüyorsun. Aklın hayatın anlamını derinden bilirken, kalbinin öyle hissedemeyişini şerre yoruyorsun.

Her yol, benden bir şey bekleme, diye sesleniyor sana, benden umudunu kes. Ben senin ilahın değilim diyor. Kalbin de bu seslenişe karşılık verip yüzünü çeviriyor dünyadan.