İnsan iradesi, varlık mekanizmasının dışında ve sadece tek güç tarafından bilinen geleceği bilmediği için anlam kazanmıştı. Geleceği bilseydi yaşamın bir anlamı kalmayacağını yukarıda ifade etmiştik. Tek gücün geleceği bilmesi ise insan iradesini değersiz kılmamaktadır. Hangimize torpil geçiyor mesela?En sevdiği kuluna bile bu anlamda gelecek bilgisini vermeyerek kurduğu düzeni anlamlandırmıştır. Ve hiçkimseye torpil geçmediği içinde adaletlidir. Kendinden adaletlidir. Dileseydi kim engel olabilirdi, torpiline?

İnsanın ya da maddenin sadece fiziksel anlamıyla var olmadığını buradan anlayabiliriz, fizikselliğin beyinlerimizde yer edindiği o katılıkta olmadığını gördüğümüz için. Hayata kattığımız değer, ona biçtiğimiz rol ondan beklentilerimizle birebir örtüşmektedir. Süreklilik ve ebediyet özlemi, asla bu özelliklere matuf olmayan bir hayata olan beklentilerimizi yönlendirmekte olduğu sürece hata yapmaya mecburuz. Bu doğanın yaratılış yapısı gereği insanın fıtratında var ve sadece düşünen, farkında olan insanlar en az hata ile geçişi garantileyebilirler. Olmayan bir geçişe derinden özlem duyulamayacağına göre?

Hiçbir şeyin aslında gerçek olarak yaşanmadığının verdiği rahatlıkla, sokakta yürürken yüzünüze tüküren adamı görmezlikten gelebilirsiniz. O anda olması gerekenin o olduğunun verdiği bilinç, öfkenizi ve tepkinizi kontrol etmede size yardımcı olabilir. Bu, problemlerden uzak durmanın etkili bir yoludur belki, ama biz nasıl yaşayacağız hiçbir şeyi gerçekte yaşanmıyor kabul ederek? Sınırı iyi belirlemek durumundasınız. Yani hayatın sanallığının gerçekle olan iz düşüm ayarını iyi yapamazsanız yalpalarsınız; ya karşınızdakinin sizi test etmek üzere görevlendirilmiş bir figüran olarak sadece yapması gereken şeyi yapmak için orda bulunduğunu unutup hayata kendinizi tam kaptırır, öfkenize yenik düşer ve adamla yapacağınız olası bir kavga sonucu canınızdan olur veya adama zarar verip hapse girersiniz ya da hayattan tamamen kopar, olaya hiçbir tepki vermeden anlamsız bir hiçliğe kapılır gidersiniz. İşiniz zor, o anlık anda bu dengeyi kurmak ve idare etmek? gerçekten zor. Ama hayatta tam olarak zaten bu değil mi? İrade tamda bu durumlar için gerekli değil mi? Varlık ve yokluk arasında, gelecek ve geçmiş arasında, yaşam ve ölüm arasında, hareket ve durağanlık arasında ve tüm unsurlarıyla her türlü zıtlığı barındıran hayatın her aşamasında bir denge gözetilmesi, öncelikle var olan dengenin bir gereği değil mi? Uğruna tüm zamanınızı ve emeğinizi harcadığınız en önemli şeyinizin bir hiç uğruna ya da kolaylıkla elinizden kayıp gittiğini düşünün, bu sizde nasıl bir duygu oluşturur? Birikiminiz olan evinizin bir depremde yıkılıp yok olması ya da son model arabanızın bir kazada kullanılamaz hale gelmesi gibi. İşte o andan sonra şu soru sorulursa yersiz mi olur, değer miydi? Evet, hiç zaman ve enerji harcanmamış geçmişinizdeki o ana geri dönüldüğüne göre bütün bu yaptıklarınıza değer miydi? Yaşanılacağını bilseydiniz herhalde iki seçeneğiniz olurdu; kaybınız sadece mal olacaksa eğer, olacak olanın olacağı vakte kadar kendisinden istifade edebileceğiniz için değerdi demiş olmanız ya da kaybınız malın yanında canda olacaksa kesinlikle değmezdi demiş olmanız. Gelecekteki bir olayla ilgili bilgiyi bilme dereceniz o olayla ilgili kararınızı ve seçiminizi dolayısıyla özgür iradenizi de etkilemektedir. Şu halde, özgür iradenin özgür olabilmesi için gelecekten, değil bilgiyi bilme derecesi, kesinlikle hiçbir bilginin bilinmemesi gerekir.

Aradığımız şey, bizim dışımızdaki gözlemcinin şahsında hiçbir şeyin bizim hayal ürünümüz olmadığı gerçeğidir. Bize gelen ışığın kaynağının bir şekli ve rengi olmalıdır. Şu yargıyla, varacağımız sonucun mantıksızlığını göz önüne serip yanlışlığını kanıtlamak için; şekil ve rengi, hayal ürünü olmadığını ispatlamaya çalıştığımız diğer gözlemcinin, bizim kabulümüz sonucu bildiğini varsayalım. Yani zihnimizde oluşturduğumuz o gözlemcinin bizim bildiğimiz bilgiye, zaten biz kendisini oluşturduğumuz için sahip olduğunu düşünelim. Işık kaynağından gelen ışık bize ulaştığında, cismin şekil ve rengi hakkında muhtemeldir ki aynı sonuca ulaşacağız. Her ikimizde cismi aynı renkte ve şekilde göreceğiz. Bizim gördüğümüzü, zihin ürünümüz olan diğer gözlemciye gördürmekten daha doğal ne olabilir ki! Böylece tek bir kaynaktan yayılan bilginin farklı gözlemcilerce aynı ölçülebildiği, birbirinden bağımsız olan iki farklı gözlemci varlığına da gerek kalmayacaktır. Her şey tek kaynaktır ve tek dünyada yaşanmaktadır. Ne farklı hayatlara gerek vardır nede objelere. Tüm hayatlar, böyle bir dünyada tekildir, özgür iradeleriyle çevresel tüm faktörleri kendi aleyhlerine olsa bile işletmekten geri kalmayacak şekilde süreklidir. Yalnız burada ki temel soru, bütün bunların ne için, hangi amaçla ve hedefle gerçekleşmesine ihtiyaç duyulduğu ve böyle bir dünyanın başlangıcının ve sonunun olup olmadığı olacaktır. Etrafımızdaki gözlemciler bizim zihin ürünümüzse biz kimin zihin ürünüyüz? Bu soruyu sormamız bile hayatı kendimiz için tekilleştiremediğimizin kanıtı değil mi? Her şeyin bizim iç dünyamızda yaşandığını kabul etmişsek başka bir şeyden veya gözlemciden bahs etmenin mantıksızlığı ortadadır. Olmayacak gözlemcinin iç dünyasında bulunma olasılığı sorusu da böylece anlamsızlaşı verir. Aynı olgu üzerinde, bizim düşünüp de kendisine düşündürdüğümüz bir şeyi düşünememe olasılığımızın sıfır olması tezatı, karşımızdaki gözlemciyi tamamen gerçek bir kişilik olarak değerlendirmemizi zorunlu kılmaktadır. Yani bizim düşünemediğimizi düşünmesi, gözlemciyi farklılaştıracak ve zihin ürünümüz olabileceği olasılığını tamamen devre dışı bırakmaya yeterli bir örnek olacaktır. Şu halde, gözlemcinin bağımsız varlığıyla kader çizgimizde ve hayatta yer edindiği konumun ve zamanın gerçekliğini irdelemeye geçebiliriz.

Bir duygunun cümleler arasına serpiştirilmiş tanımı, metinden anlaşılması beklenen asıl hedeftir. Duygunun karşılığı ne bir kelime ne bir cümle olabilir. Verilmek istenen mesaj, sadece aktarıldığı kişide aynı veya mümkün olduğu kadar benzer olması için, kelimeler ya da cümleler kullanılarak gerçekleştirilir.

Kader (4) de yaşantımızın kuantlar şeklinde sürdürüldüğünü belirtmiştik. Duyu organlarımızla aldığımız ve yorumlanmak üzere beynimize giden sinyaller tamamen kesiklidir yada aralıklıdır. Sürekli değildir yani. Mesela görsel ışığın tarafımızca algılanabilen dalga boyu yaklaşık 3500 ile 7500 angstron arasında seyir etmektedir. Ve yine mesela, işittiğimiz ses aralığı frekansı 2000 ile 20000 Hz aralığındadır. Benzer şekilde temas ettiğiniz yada dokunduğunuz bir cismi hisetmeniz ancak dokunma şiddetinin elektrik sinyali üretebilme eşiğinin aşılmasına bağlıdır . Yani dokunduğunuz halde dokunduğunuz şeyin farkında olmayabilirsiniz. Kabul edelimki ölçme yapmak yaşamak demektir. Ve biyolojik olarak her organımız bunu karşılayacak şekilde hazır yaratılmıştır. Süreklilik ALLAHA mahsustur. Bir ağacı elimize alıp kesikli bir hale getirebilmemiz yani parçalayabilmemiz, kırabilmemiz ne büyük nimettir farkında olan için. Sonsuza kadar uzayıp gitmesini istemezdik herhalde! Yoksa nasıl sobaya atıp ısınacaktıkki. Bütün büyük mücizeler hayat akışımız içerisinde o kadar sıradanlaşmışki hiçbirinin farkında bile değiliz, bu hep böylemi gidecek?

Fizik ve matematik bir gün evrenin sırlarını önümüze serecek inşallah...:)

Ama zaten, varlığımızın nedeni birbirimize göre oluşan insani duyguların tatmin olması sınırıyla meşgüliyetimiz değilmi. Bu meşgüliyetimiz değilmi bizi zamandan, mekandan ve sahibinden ayıran;öyleki, biryerden sonra sanki hayat kalıcı olarak bizim için yaratılmış yada hayatı biz yoktan var etmişçesine sahipleniriz de haberimiz olmaz kendimizden. Hayat bize bu sihri her an yapar da, fark edenimiz bile uzun süreliğine etkisinden kurtulmaz. Ne mutlu ona ki gerçeği görür ve o bilinçle yaşar.

Şimdi iki farklı uzay hacmini ele alacağız. Bu uzay hacimlerinin her birini dış uzayla tamamen etkileşimsiz, bağlantısız ve kapalı düşünelim. Öyle ki, ısı alış verişi, ışık alış verişi, parçacık alış verişi ve hatta maddeyle etkileşmeyen parçacıkların dahil hiçbir şeyin hiçbir şekilde girip çıkamadığı sistemler olsun. Bu hacimlerden birini, görünen alemden maddeleri sadece açılan instanton kapısından higs denizine alıp aksine higs denizinden hiçbir şeyin görünen aleme geri dönüşüne izin vermeyen; diğerini bunun tam tersi olarak, higs denizine hiçbir şeyi göndermeyip bunun aksine sadece higs denizinden görünen bizim yaşadığımız aleme madde geçişine izin veren yapıda olarak kabul edelim. Polarize edilmiş bu uzay hacimlerinde, madde bildiğimiz tüm özelliklerini yitirir. Her şeyi vakuma tek taraflı gönderen hacim bölgesine çevreden bir cisim attığınızda bu cisimden tamamen ortadan yok olmasını beklersiniz. Bu hacim örneği homojen özellikli ise cismi attığınız hacim içinde bölgenin bir önemi kalmayıp, nereye atarsanız atın aynı sonuçla karşılaşırsınız. Şayet bu hacim, bazı bölgeleri diğer söz konusu örneğimiz olan hacim özelliği gibi bir özelliği gösterirse bekleyeceğiniz sonuç ilk sonuç olmayabilir. O halde cismi attığınız bölgenin özelliği devreye girecektir. Ancak biz düşünce deneyimizde hacimleri aynı özellik olarak her yerde homojen kabul edeceğiz. Bu bize aradığımız cevabın problemini daraltma imkanı sağlayabilir. Şimdi hiçbir şeyi higs denizine yani boşluğa göndermeyen ikinci örneğimiz olan hacmi de homojen özellikli kabul edip, içine çevreden herhangi bir madde gönderelim. Attığımız madde higs denizine geçemediği için higs denizinden karşı maddesiyle karşılık görmeyecek, varlığını normal sistemdeki gibi desteklemeyecek, zamansız ve değişimsiz bir boyuta sürüklenerek bildiğimiz anlamda bir cisim olmaktan çıkacaktır. Dahası bu hacim örneğine madde göndermeye gerek kalmadan bahs ettiğimiz şekilde, bu tarafta tamamen rezonans kalacak, anti maddesiyle desteklenmeyecek, zamansız ve değişimsiz boyuta sürüklenmeye hazır pek çok anti madde kendi kendine de var olabilecektir.

Bir önceki analizde belirttiğimiz üç boyutlu fotoğrafa örnek olarak, 1 adet titreşimin uzay zamanda durağanlaştırılmış halinin üç boyutlu görüntüsü, izdüşümü, herşeyiyle varlığı verilebilir.

Yaşanılan hiçbir şeyin zihin ürünü olmadığını ve sadece beyinde yaşanıp bitmediğini, çok basit düşünsel bir deneyle sizde test edebilirsiniz. Bir cismi görmek ya göze bir şeyin gelmesiyle ya da gözden bir şeyin çıkıp cisimden göze geri yansımasıyla mümkün olabilir.

Analizimize ve düşünmemize devam edeceğiz...

Peki, ya her şeyin higs denizine gönderildiği ilk hacmimize attığımız madde, her şeyi higs denizinden görünen evrenimize var edildiği ikinci hacmimizde var edilen maddenin ta kendisiyse ne olacak? Böyle bir sonuç bize neyi gösterecek?

İnsan beyni üç boyutludur ve algılama yeteneği de bu üç boyut ile sınırlıdır. Öte yandan matematik bu üç boyut dışında dördüncü bir boyutun da varlığını kabul etmektedir ve matematiğin var dediği her şey eninde sonunda ispatlanmıştır.

Şimdi size sormak istiyorum işittiğiniz ses gerçekte nedir? Belli bir değere kadar gelen titreşimden başka... Yani, o titreşim değeri sizin işiteceğiniz değerin bir titreşim altında kalırsa ses olmayacakmı? Bu sorunun cevabı hem evet hem hayır olacak. Lütfen, birazda siz düşünün, neden evet ve neden hayır?

EVREN MODELLERİ

Uzayında tıpkı zaman gibi göreceli olması bir zorunluluktur. Evrenle başlamış, evrenle sonlanacak ve evrenin her an değişiminden etkilenerek değişecek bir uzay-zaman gerekliliktir, zorunluluktur. Değişen bir evrende sabit bir uzay zaman hem olamaz hem de evrenin ilk yaratılmış olduğu anda yaratılmış olamayacağı için ezeli ve ebedi olmalıdır. Bizim evimizin yolu ve saatimiz, kendilerine göre de her an değişkendir; birim zamandaki değişim miktarları da zamanla değişmektedir.

Vakum ve işleyişi:

Zamanın içinde ve zamanla çalışan hücrelerden ve daha alt yapılardan oluşan bizler, geleceğin bilinebileceğini ve dolayısıyla bir yaratıcının var olduğunu bilinç altımızda ve çoğu zaman direkt olmayan bir şekilde red ettiğimizi bile fark edemeden anlama ve idrak etme körlüğüne tutuluyoruz. Tabii, bilinçli bir şekilde bunu yapanlarda var. Bizim sözümüz bilinçsizlere, diğerlerine söylenecek yada yapılacak pek fazla birşeyde yok aslında, maalesef. Zamansız bir yaratıcının var olduğunu sözde değil idrak ederek kabullenirsek bu durum, bizi kader adını verdiğimiz geleceğin bizce değil ama, yaratıcı tarafından bilindiği gerçeğine götürür.

Rezonans:

Küçük boyutlarda simetri bozulması oranı büyük boyutlarda simetri bozulması oranına göre düşük kalır. Bu yüzden belirsizlik yüksek enerjilerde yani küçük ölçeklerde azalır. Ve öyle bir noktaya ulaşılır ki karadelik dediğimiz sınıra ulaşılır. Bu noktada karadelik kendi karşı maddesini tam simetrik olarak oluşturmaya başlar. Ancak, bu noktada bildiğimiz anlamda hayat olmayacak, hayatın her referansı anlamsızlaşıp değersizleşecektir. Planck ölçeği sınırının altına geçiş eşiği olan bu dünyaya sonsuz enerji yükleyebilseydiniz bile hiçbir enerji varlığını his etmenizi gerektirmez. His etmeniz Planck ölçeğinin üstü uzay referans ölçekleriyle mümkün olduğundan sonsuz enerjiden etkilenmenizi ya da onu etkilemenizi olanaksız kılmaktadır. Buda zaten, o bölgede sonsuz enerjinin kesikli olmayacak süreklilik şeklinde saklı olduğu anlamına gelir. Evrenimiz, varlığımız, kütlelerimiz, uzayımız, zamanımız ve enerjimiz büsbütün bu sürekli ve sonsuz enerji kaynağının üzerinde işlemektedir. Bildiğimiz anlamda kesikli, başlı, sonlu, noktasal kabullü geometrik uzayımız bu, sürekli, başlangıçsız, sonlanmayacak ve sonsuz olan geometrik gerçek uzayın, içinde, kapsatılmışı, izdüşümü şeklinde varlığını sürdürmektedir. Bu sonsuz enerjili, kesiksiz , başlangıcı ve sonu olmayan Planck altı geometrik uzayda hiçbir şey bilinmez değildir, uzay ve zaman başlangıcı ve sonu olmayacak şekilde süreklidir, simetri tam olduğu için her şey ama her şey tam ve eksiksiz karşılıklıdır. Anlaşılacağı üzere varlığımız ve dünyamız bu gerçek hayatın sadece izdüşümü ve yanılsamasından ibarettir. Her şeyin birbirine göre anlamlı olduğu bu evren yerine asıl destekleyici ve gerçek evrende her şey kendinden anlamlı ve değerlidir. İstediğiniz yere ulaşmak için bu evrendeki gibi yürüyebilirsiniz ama yürümeden de sadece olmak istediğiniz yerde olabilirsiniz. Zaman ve uzay var ama sınırsız, sürekli, görecesiz ve sabit, enerji var ama sınırsız olduğu için gereksiz, bir hiç ve anlamsız , her düşünülenin her istenilen yerde var olma özelliği olduğu gibi herhangi bir yerde herhangi bir maddenin bulunma özelliği de mevcut, madde ile karşı madde tam simetrik ve zamanla değişmez bir evrenden bahs ediyoruz. Bu evrende yaşamak ve kalıcı olmak ne güzel olurdu. Yaşanılacağını bildiğimiz ve tasvirini yaptığımız bu yeni fiziksel gerçeklikler ışığında, henüz bilmediğimiz şartların önümüze konulacağı yeni bir durum yoksa, kendisinde bulunur bulunmaz istediğimize kavuşacaksak eğer kim istemez ki böyle bir evrende yaşamayı. Ama emin olduğumuz bir şey varsa oda şudur; üzerinde kurulan böyle güzel fiziksel şartları olan bir evrenden önce yaşadığımız evrenimizde hiçbir şeyin karşılıksız olmaması, bu yaşadığımız evrende bizden beklentilerin olduğunu göstermeye yetiyor sanırım. Sanki, ?beni yaşamayı hak ediyorsan senden beklediğimi karşıla, sana üzerime kurulu verdiğim evrende geçici hayatını istediğim şekilde yaşa ve sınavı kazan da öyle gel?der gibi, her iki alemin yaratılış fiziksel gerçekliğinden bir mana sezinleniyor. Yoksa neden yaratılırken direkt o evrende ya da alemde yaşamış ya da yaşatılmış olmayalım ki. Bilimin günümüzde ulaştığı bilgi düzeyi Planck ölçeğinin altında farklı boyutların varlığı konusundan söz eder duruma gelmiştir. Bu bilim için oldukça büyük bir başarıdır!

Her gün işe gidip geldiğiniz yolun aynı yol olup olmadığını sorsam size muhtemelen aynı yol olduğu cevabını alırım. Gerçekte öylemidir? Hayır, tıpkı zamanın göreceli olduğunu fark edemediğimiz, tarih boyunca alışılageldiğimiz tipik bir algısal yanılsama ile karşı karşıyayız. Sadece yolunuz üzerindeki cisimler değil, uzayın bizatihi kendiside gerek genişlemeden gerek üzerindeki madde partiküllerinin higs alanıyla etkileşimlerinden ve gerekse de dünyamızı kapsayan güneş sistemimiz, galaksimiz ve tüm evrenin her an yaşadığı döngüsel hareketinden dolayı değişmektedir. Geçtiğiniz yola dönüp baktığınızda, o yol artık geçtiğiniz yol olmaktan çıkmıştır. Sizin bunu fark etmeniz her an sürekli olsaydı yaşamınız mümkün olmazdı. Evet, bu kadar hassas bir hayat formatında yaşasaydınız hareket edeceğiniz, kalıcı diye düşünebileceğiniz tek bir referansa sahip olamazdınız. Evinize geri geldiğinizde eşinizin sonsuz değişip başka bir şeye benzediğini görmek istemezdiniz herhalde. Tabi, aynı şey eşiniz içinde geçerli. Evden sabah işe gönderdiği eşi, eşi olmaktan çıkmış tanımadığı bir adama dönüşmüş olabilirdi. Yani, anlayacağınız değişimi algılama hassasiyetimizin sınırı biraz daha hassas olsaydı muhtemelen bu bahs ettiğimiz sorunlara benzer sorunlarla karşılaşırdık. Peki, değişimi algılama hassasiyetimiz biraz daha az olsaydı ne tür sorunlarla karşılaşırdık? Galiba böyle bir durumda da zamanın ruhuna uygun yine yaşayamazdık. Gerçeği olduğu gibi, hemen hemen olduğu anda görmek anı yaşamak için gerekliyken; yaşanılacak algısal gecikmeler bizi, olan hayatın ancak geçmişinde yaşatırdı. Yani, yaptığımız işin sonucunu gerçek hayatta gördüğümüz gerçekleşme süresinin daha fazlasında görür, fark eder ve öğrenirdik. Her halde yaşlanmış bedeninizin on yıl önceki halini gören ve sizi öyle değerlendiren eşinizin bu durumu hoşunuza giderdi belki ama, benzer şeyin sizin içinde geçerli olduğunu hatırlatmama gerek yok sanırım. Kısacası, andaki gerçekliği yaşayamazsınız.

Elbette madde, higs denizinden tek taraflı parçacık üreten ikinci hacmin içinde kaldığı sürece rezonanstan kurtulamayacak ve bildiğimiz madde olmayacaktır ama, ya bi şekilde bu madde bu hacimden uzaklaştırılır ve normal uzayımıza iade edilirse aynı parçacık olmaya devam edecek midir acaba? Büyük ihtimalle edecektir. Etmemesi için hiçbir fiziksel neden yok çünkü.

Genişlemenin olması, zamanda tersine gidildiğinde uzayın büzüşmesi anlamına gelecektir. Böylece, tüm evrenin büyük patlamayla yaratılacağı o her şeyin başlangıcı olan ilk noktaya ulaşmış olacağız. O ilk anda zaman ve mekan başta olmak üzere kütle, enerji ve bildiğimiz her şey sıfırdan yaratılmıştır. Zamanın ve mekanın ezelden beri var olmadığı, bir başlangıcının ve haliyle bir sonunun olacağı bu durumdan anlaşılmaktadır. Mekanın, yaratılan enerjiye denk düşen kütlenin hareketi için gerekli olması, beraberinde zaman boyutunu da gerekli kılmıştır. Kütlenin hareket edemeyeceği bir alana hapis olması, kütleyi noktasal halde tekilleştirecek ve varlığının görünürlüğünü ortadan kaldıracaktır. Kütlenin hareket edebileceği bir uzayın yaratılması, kütleye hareket serbestisi getirmekle beraber, bu hareketin nasıl ve hangi güçle olacağı sorusu da, bu ilk durum için anlam kazanacaktır. Öyle ya, kütle var, hareket edebileceği uzay var ama, hareket yok! Hareket olmayınca zamanın ne anlamı kalacak peki?

Yani anlayacağınız yaratıcının olmadığı bir evren için kader lüks olabilirdi, ama sonsuz düzen ve kontrol gerekliliği yaratıcının ve kaderin olduğunu göstermektedir.

Şimdi tüm yaşantınız boyunca bedeninizin geçtiği her yolun kesiksiz olarak çizili olduğu bir haritayı düşünelim. Doğduğunuz yer bu haritada çizimin başlangıcı, bu yazıyı okuduğunuz yer ise şuan itibariyle çizimin sonu olacaktır;bu çizimin nihai sonunun da öldükten sonra konulacağınız mezar olduğunu öngörebilirsiniz . Önünüze kendi hareket geçmişinizin küçük ölçekli çizim haritası konulmuş olsun. Sizin dışınızda yada sizden başka herkesin karma çorba, karışık ve anlamsız olarak göreceği ve değerlendireceği bu haritanın sizin için ne kadar büyük anlam ifade ettiğini ikimizde biliyoruz . Şimdi harita üzerinde çizginin son konumu olarak bulunduğunuz yerden 10 yıl kadar geriye giderek A konumuna gittiğinizi düşünelim. Aaa oda ne, tam A konumunda tartıştığınız kişi size silah çekip bacağınızdan vurmuş ve sizi sakat bırakmış. Şimdi burda bir soru soralım size;siz A konumuna gelmeseydiniz şuan sakat olurmuydunuz? Büyük ihtimalle cevabınız hayır olacaktır. Doğrudur, A konumu yerine, cep telefonunuz çalıp eşinizden fırça yediğiniz akşam yemeği için B konumuna yönelerek yolunuzu değiştirseydiniz muhtemelen bügün sakat olmayacaktınız. Burda duralım ve bir soruya daha cevap arayalım. A konumuna gitmezden hemen önce başınıza ne geleceğini bilseydiniz, yinede A konumuna gidermiydiniz?Hiç zanetmiyorum. O halde geleceği bilseydik tüm olumsuz etkilere karşı önlem alır ve başımıza da birşey gelmezdi sanırım. Diğer bir deyişle herşey çoktan yaşanmış ve bitmiş olduğu için bildiğiniz hayatı tekrar tekrar yaşamanız size sıkıcı gelirdi, heyecanın olmadığı zaten herkesin herşeyi bildiği bir yaşam modeli... Ayrıca nerde bu tekrar eden hayat şeklinin ilki, evet, ilkinin olması gerekmezmi, yani bir hayat modeli tekrar edecekse benzeyeceği yada aynısı olacağı bir yaşam olmalı değilmi?

Kader geleceğin belli olmasıdır, ancak, insanlar bu belli olan geleceği kendi insani referanslarında değerlendirip yorum yaptıkları için yanlış sonuca varıyorlar. Gelecek tek bir güç tarafından bilindiği için kader ve insan tarafından bilinmediği içinde irade vardır. Kader ve iradenin, insan referansından bakıldığı zaman çelişkili gözüksede yaratıcı tek güç referansından bakıldığında tamda olması gereken şey olduğunu göreceksiniz. Yani herşeye hüküm eden, herşeyi bilen ve yaratma sanatına vakıf yaratıcının yarattığının tamamlanmış olması için zamandan ve mekandan münezzeh olması ve yarattığı herşeyin önünde ve üstünde olması gerekiyor. Aksi takdirde, yaratma bilgisine ve ötesine sahip değilken nasıl herhangi bir şeyi yaratılabilirki? Yaratıcı zamandan münezzeh olacakki aynı anda hem burda hemde kainatın ucra köşelerinde olabilsin ve oralara da hükümedebilsin yoksa burayı kontrol ederken o uzak noktalardaki devinimi nasıl kontrol edecek? Zamanın içinde olsa, uzak noktalara ulaşması hız ve dolayısıyla zaman gerektireceği için, onun oralara varması kontrolde ve hükümde gecikmelere neden olmazmı? Dahası, onun oraya varması onun zaten orda olmadığı dolayısıyla, oranın kontrol dışı kaldığı anlamına da gelmezmi?

Peki, bu tasvire göre yaşam mekanizması için gerekli olan zaman veya hareket nasıl oluşmaktadır? İnsan varlığı için, ya anı yaşayan insan referans bakış açısının şekillendiği pencere sabit, üç boyutlu fotoğraflar bir sıralama metodolojisinde insana algılatılıyor, gösteriliyor ve yaşatılıyor ya üç boyutlu fotoğraflar uzayda ve zamanda sabit, insan referans bakış açısının üzerinden geçmesiyle zaman akışı sağlanılarak yaşam formu oluşturuluyor yada bu iki işlem aynı anda vukuu buluyor olmalıdır. . Bunun başka izahatı yok gibi. İnsan için verilen bu göreceli hareket modelleri genelleştirilerek var olan her bir zerre için uygulanabilir ve düşünülebilirdir. Böylelikle, her bir zerrenin kainatın başından sonuna kadar enerji dönüşümleri de dahil, şekillendirilmiş yaşam haritası veya kader çizgisi için, zaman artık işlevselliğini gerçekleştirmeye hazırdır. İnsanın yaşadığı herhangi bir ana denk düşen üç boyutlu fotoğrafın hemen bir önceki ve en yakınındaki fotoğrafı kendisine en yakın olan geçmişini, hemen bir sonraki ve en yakınındaki fotoğrafı ise o insanın kendisine en yakın olan geleceğini tasvir etmektedir. Zamanda geçmişe ve geleceğe doğru ilerledikçe, yani dizili fotoğraflarda geriye ve ileriye doğru hareket ederek referans olarak yaşanılan şu andaki fotoğraftan uzaklaşıldıkça, gidilen noktalardaki fotoğrafların tasvir ettiği kişinin yaşam şeklinin referans anı olan şu anda yaşanılan fotoğrafın tasvir ettiği yaşam şeklinden, aynı şekilde giderek daha çok farklılaştığını görürsünüz. Terside doğrudur, yani yaşanılan ana, geçmişten ve gelecekten yaklaşıldıkça farklılaşma azalmaktadır. Öyle ya, sizin 10 yıl önceki haliniz mi yoksa bir yıl önceki haliniz mi size daha çok benzemektedir ya da 10 yıl sonraki geleceğiniz mi yoksa 1 yıl sonraki geleceğiniz mi? Takdir sizin. Varlık için sıralamayı bozarak fotoğraflar arası sıçrama mümkün gözükmemektedir, gelecek 20 yılını yaşamadan kimsenin yaşlandığını gördünüz mu? Yada geçmiş 10 yılını yaşamadan bugüne gelenini? Ancak, farklı referans bakış veya hareket açılı gözlemciler için, her birinin kendi içinde söz konusu olan sıralamanın bozulmaması şartı ile hareketlerinin birbirlerine denkliği, uyuşumu ve bütünlüğü iradeye ve duruma göre ayarlanılabilirdir. Yani, varlığın her zerresinin sahip olduğu yaşam haritasının her bir noktası gerek var olan duruma göre?ki bu daha çok parçacığın enerjisine ve hareket şekli ile yönüne bağlıdır- gerek insanın kişisel hareket etme iradesine göre ve gerekse de iradeler üstü iradeye göre, her an ayarlanabilmektedir; fakat dediğimiz gibi son güçlü iradeler üstü irade opsiyonu hariç diğer iki durumun ayarlama gücü kendi içinde hareket kapalı ve sıralamalı fotoğraflar zinciri bütünlüğünün korunması şartına endekslidir. Yani, hareket yönü ve enerjisi belli olan bir madde parçacığına, dışarıdan veya boşluğun kendisinden bir etki olmadığı sürece ne enerjisi nede hareket yönü değişebilecektir; diğer bir deyişle, rotası ve nereye akıp gideceği bellidir ancak, parçacığın sonsuz kararsızlılığı gerçekte insan referansı için bu belirliliği ortadan kaldırmaktadır ve bu sonsuz kararsızlıktan sorumlu olarak bilinen kuvvet ise zayıf kuvvet adıyla bilinmektedir. Zayıf kuvvet, bizim kabulümüz ve yaşamımız gereği kalıplaştırmak zorunda kaldığımız fiziksel olguların sürekliliğinin bir tezahürüdür. Yani, fiziksel olgular sonsuz olmasalardı ve sonsuz bilgiyle yaratılmasalardı, bunun yerine hali hazırda yaşamımızı devam ettirmek için yaptığımız kalıplaştırma ve ölçeklendirmeler gibi kesikli yaratılsalardı, bizim onları tekrar kalıplaştırmamıza ve ölçeklendirmemize ihtiyaç kalmazdı; bununla birlikte, zayıf kuvvete veya bu kuvvetin icra ettiği göreve gerek kalmayacağı gibi değişim duracak ve hayatta anlamsızlaşacaktı. Bu durum geçişkenliği ret ettiği, olduğunu bildiğimiz fiziksel gerçekliği ifade etmediği ve hareket ile zamanı ortadan kaldırdığı için gerçekle uyuşmamaktadır. Siz hiç zamanla değişmeyen bir yapı, cisim, madde ya da başka bir şey gördünüzmü? Hele, en kararlı olarak bilinen parçacık olan protonun bile on üzeri otuz üç yıl sonra bozunduğu göz önüne alınırsa? Şimdi, hayatımızın sonsuzluk denizi üzerinde tanımlanmış ölçekler dizgesi şeklinde yürüdüğünü biliyoruz artık. Parçacığın sonsuz belirsizliği ve kararsızlığı yaratıcının hem sonsuz gücünün bir yansıması hem de istediği anda istediği parçacığa müdahale etme hakkı ve alanı sağlar iken, parçacığın kuantlar şeklinde belli bir belirsizlikle ölçeklendirilip tanımlanılarak insan hayatına ve evrensel fiziksel gelişim ile etkileşim sürecine girmesi de hem hayatın sürmesi için gerekli hem de kendisini yaratan yaratıcısının etki alanına müdahale hakkını, alanını ve yolunu kapadığı için de zaruridir. Görüldüğü gibi, çoğu insanın zihin dünyasında çelişkili gibi duran bu iki durum , aslında birbirlerini tamamlayan hatta biri olmadan diğerinin anlam ve öneminin olmadığına işaret eden özel bir durumdur. Zira, madde parçacığının hem boşlukla hem çevreyle hem de var olan her bir zerreyle mesafeden bağımsız şekilde her an etkileşim halinde olması, bu söz konusu parçacığın sonsuz karasızlığına neden olmaktadır. Benzer şekilde ama bir farkla insan, kendi yaşam haritasının hareket doğrultusunun yönünü özgür iradesiyle değiştirerek başka herhangi bir insan ya da insanların yaşam haritalarıyla kesiştirebiliyor. Örneğin, işinizden eve giderken eve ekmek almayı unuttuğunuzu birden fark edip rotanızda ilerlemek yerine ekmek almak için yolunuzu değiştirip markete doğru yönelme iradenizi gösterebiliyorsunuz. Bu iradenizi göstermeseydiniz 5 dakika sonra göreceğiniz ve hal hatırını soracağınız ayşe teyzenin yaşam haritasıyla sizin yaşam haritanız kesişecekti iken, şimdi verdiğiniz karar nedeniyle, aynı gelecek noktasında bu kez Ahmet amcanın hal hatırını sorarken buluveriyorsunuz kendinizi. Ama siz, iradenizi kullanarak marketten ekmek alma kararını verdikten sonra, bu kararı vermeden önce yaşayacağınız durum olan eve doğru yolunuza devam ederken yaşam haritanızın kesişeceğini göreceğiniz ayşe teyze gerçeğini de bu aşamadan sonra asla bilemeyeceksiniz. Çünkü sizin için bir tek hayat vardır ve alternatif hayatlar olmakla birlikte iradenizin gereğine göre, yaşanmadığı sürece gerçeğe ve yaşantıya kapalı kalacaktır. Opsiyonlar arasındaki tek fark, söz konusu ayarlamanın yaratıcı tarafından yapılması halinde, bir ön ve sonraki tüm aşamaların tam olarak kaydedilmiş şekilde bilinmesidir. Ayrıca, yaratıcı kendi iradesine ve isteğine göre geçmişi ve geleceği tekrar değiştirebilir ve yeniden ayarlayabilir de. Varlığın bunu anlaması ya da his etmesi, sadece anı yaşamasından dolayı pek de mümkün görünmemektedir. Bu tespitten bunu illaki yaptığı anlamı çıkarılmamalıdır, sadece, isterse bunu da yapabilecek gücünün olduğunu ve bunu yapabileceğini anlatmaya çalışıyorum. Kabul edersiniz ki zamanın oluşması için öngördüğümüz üç olasılığın her biri, bir neden olmakla birlikte hala zamanın gerçekte tetiklenmesinin nasıl başarıldığını veya oluştuğunu tam olarak anlatmış değiliz. Doğrusu bizimde bu konuda yapabileceğimiz yorum yapmaktan öteye geçemeyecektir. Bu noktadan sonraki alanlar tamamen kişinin özgür iradesi ile kavrayışına bırakılmış gibi duruyor. Yani, ilk yaratılışın sağladığı ve toplamda sıfır olan enerjinin kutuplaşması sayesinde yok olmadan kesikli veya sürekli halde hala var olan hareketin kaynağı olmaya devam ettiğini düşünenlerden veya madde parçacığı için her an yaratılıp yok olmanın oluşturduğu bir itici güç fonksiyonelliğinin hala devam eden hareketliliğin kaynağı olduğunu düşünenlerden ya da bu her iki durumun aynı anda gerçekleştiğini düşünenlerden biri olabilirsiniz. Tabii ki, bu tamamen bilginize ve öngörü kabiliyetinize göre kendi özgür iradenizle karar vereceğiniz özel bir konudur, seçim sizin.

Vakumun polarizasyonu:

Bir olgu yaratılmışsa tüm zamanlarda yaratılmalıdır. Yani olgu yaratılmışsa yaratıldığı andan yok olacağı ana kadar geleceğinin her anında aynı anda yaratılmalıdır. Aksi halde, geleceği bilinmeyen bir olgunun yaratılışta, bazı parçalarına tam vakıf olunmadan yaratıldığı sonucuna varılır ki, bu durum bilgisizce veya vakıf olunmadan nasıl olgunun yaratılabildiği so... rusuna götürür bizi. Olgu, yaratıldığı anda geleceğin her bir anında nasıl olacağı tam olarak bilinirse ancak, tam vakıf olarak yaratılmıştır. Yani, olgu bir kere yaratıldı; nereye gidiyorsa, nasıl oluyorsa öyle olacak düşüncesine ve beklentisine sahip olmak ne derece doğru olur? Ya da olgu, bilinen bir geleceğinde bir hedef üzerine yaratıldı demek daha doğru olmaz mı? Sizde o kudret ve güç olsaydı, bir insan olarak bile, bir şeyi bir hedef uğruna mı yaratırdınız yoksa rastgele, ne olacağını veya ne olduğunu bilmediğiniz bir olguyu mu yaratırdınız? Rastgele ve hedefsiz bir olguyu yaratma zahmetine her şeyden önce niye girişesiniz ki, normal hayatınızda bile girişmemişken, değil mi? Bu kadar basit bir mantıkla bakıldığında bile, evreni yaratan yaratıcının evreni bir hedef üzerine ve kurallar bütünlüğü içinde yarattığını görebilirsiniz.

Meşgüliyet sınavımızın rekabet ortamında gerçekleşmesi insanlar arası diyaloğu, etkileşimi, iletişimi ve paylaşmayı zorunlu kılar. Evet, ne tuhaf değilmi, rekabet ettiklerinizle paylaşma durumunun gerçekleşmesi?

Algı dünyamızın ötesinde gizli bir sırla idare edildiğimiz izlenimine kapılmak için çok nedenimiz var. Referansımızda genişleyen evrenin nereye ve hangi küçük değişim örneğiyle genişlediğini bilmediğimiz gibi. Son tahlilde evrenin aldığı şeklin, bu en küçük değişim şekil örneğinin aynısı olması gerektiğini düşünüyoruz. Bununda, evrenin o ilk yaratıldığı andaki şekliyle birebir aynı olması olasılığını oldukça güçlü kıldığını görüyoruz. Yani, evrenin ilk yaratılış şekli, en küçük zaman ve mekan diliminde gerçekleşen en küçük uzay değişim şekli ve nihayetinde, evrenin hem şu andaki muazzam büyüklükteki şekli ile hem de evrenin son bulacağı haldeki son şeklinin aynı olması olasılıkları akla yakın bir seçenek olarak gözükmektedir. O halde, bu şekillerden birini bulabilirsek diğer şekillerin de ne olduğunu öğrenmiş oluruz. Sorun şu ki, gerçekte bir şekil olup olmadığından emin değiliz. Konum belirsizliğinden dolayı asla gözleyemeyeceğimiz kütleye sahip madde parçacıkları varken bunların şekillerini nasıl göreceğimizi bilmiyoruz. Sadece, belli bir olasılıkla bulunabilecekleri konumu bölge olarak hesaplayabildiğimiz parçacıklar, bize şekil açısından ne kadar fikir verebilir, bunun analizini yapmak durumundayız. Sonucun bizi tatmin edip etmediğini ise zaman gösterecektir.

DEVAM EDECEĞİZ?

Şimdi bir an için düşünün sizden başka hiç kimsenin olmadığı bir dünyayı. Uçağa nasıl bineceksiniz, sizin olan binlercesine... Soyunuzu nasıl yürüteceksiniz, siz olüp gitmeden insani yaşamın devamlılığına... Kime naz yapacaksınız, kime trip atacaksınız, kimi kızdıracaksınız, kimle eğleneceksiniz, kimi güldüreceksiniz, kimi seveceksiniz, kimden stresinizi alacaksınız, kimle yemek yiyeceksiniz... Ve kim size bunların tamamını yapacak, normal hayatta pek çoğundan hoşlanmayacağınız bir çok hareketi mümla ararsınız böyle bir dünyada! Şimdi herşeyi iyisiyle, kötüsüyle en güzel şekilde yaratılmışlığı baz alarak düşünmeli ve her bir nimete sonsuz şükür edilmeli, zira, ne gereksiz hareket modellemeleri nede gerekli tüm davranış kalıpları boşuna yaratılmamış, aksine her birinin yerli yerine oturmakta olduğu görülmektedir

? Hiç var edilmemiş bir yaşamda var edilerek anlamsızlığınızı his edin. Olmamış bir hayattan olmuşluğa geçiş veya olmuş bir hayattan olmamışlığa geçiş, ne fark eder ki? Hiç yaratılmamış olsaydık ne olurdu? Yaratılmışlığımız yaratılmamışlığımıza göre neyi ifade eder? Günlük tasalarla uğraşmaya mecbur musunuz? Bu kadar yeter deyip hiçliğe atabilir misiniz kendinizi? Bilinmezlerin kollarına atılmak derdinize çare olacak mı?

... -Üst üste bindirilmiş sıfır enli düzlemler sonsuz sayıda olsalar bile iç içe geçmiş sıfır enli bir hacimsizlik örneği oluştururlar. Şu halde; gerçekte gördüğümüz ve bildiğimiz hacim ne oluyor? Ya sıfır enli düzlem yoktur ya da eni olan bir düzlem örneğinin eni asla sıfıra indirgenemez; diğer bir deyişle, bir alt yada minimum düzlem en sınırının olması gerekir. Evet, fiziğin bugün bize gösterdiği kadarıyla ve deneylerle anlaşıldığı üzere bu alt sınır planck ölçeğidir=3,05 10-35 m.

Belli bir hacmi işgal eden insan bedeninin her bir zerresi, bulunduğu konumda işgal ettiği boşluk ile saniyenin 100 trilyonda birinden daha küçük zaman dilimlerinde açılıp kapanan instanton kapıları vasıtasıyla etkileşime girmektedir. Takdir edersiniz ki her bir zerrenin rezonansta olacak şekilde aynı anda boşlukla etkileşime girmediğini rahatlıkla öngörebiliriz. Çünkü parçacıkların farklılığı, ışık referansında farklı zaman dilimlerinde vakumla etkileşmeyi kaçınılmaz yapmaktaydı. Ama yinede parçacıklarınızın farklı olmasına rağmen rezonans için bir şansınız belki de vardır. Tüm parçacıklarınızın aynı anda açılan instanton kapısından içeriye girip çıktığını düşünsenize?Böyle bir olasılık olsa bile gerçekten oldukça düşük olmalıdır. Rezonansa gelmek için ya tüm parçacıkların yaratılıştan beri aynı tür olması gerekir ya da zaman boyutlu enerji baskılandırmasına açık? Kaldı ki, bu her iki özellikte olsalar bile her bir zerrenin rezonansa getirilme olasılığı farklı tür partiküllerin rezonansa getirilme olasılığından yüksek değildir. Tüm parçacıklar aynı parçacık değilse bu, parçacıklar üzerinde enerji baskılandırmasını zaman boyutlu olarak zorunlu hale getirir belki ama, oldukça hassas bir işçilik gerektireceği de yeterince açık sanırım. Zaman boyutlu enerji baskılandırılması zerreciklere farklı işleyerek aşırılıkları törpülemek amaçlı kullanılır. Hedeflenen rezonans anının ve değerinin yakalanması için bu değerin üstündeki zerreciklere bu değerden fazlasına taşacak şekilde izin verilmeyip oluşan enerji açığını bu değerin altındaki zerreciklerin fazla enerjisiyle karşılayarak tam kararlı dengeye ulaşmak amacıyla hareket edilir. Kullanılan teknolojinin hitap ettiği enerji değerinin yüksekliği ya da çalışma bölgesinin küçüklüğü başarıyı belirleyecek temel etkendir burada. Zira, o oranda belirsizliği ortadan kaldırır ve tüm yapının enerjisine hüküm etmeye vakıf olunur.

KADER (4)

Karşıdan sinyal gelmeden onun varlığını anlamamız mümkün olmadığından, yani varlığın işareti zihin dünyamızda bizim kabulümüzden önce dış etkiyle gerçekleştiğinden ve bir olgudan gelen sinyal tüm farklı gözlemciler üzerinde aynı etkiyi yaptığından dolayı dış dünyanın en az bizim kafatası içinde yaşananlar kadar gerçek olduğu sonucuna varabiliriz. Kafatasımızın içinde yaşananlar gerçek değilse o başka tabi.

Amacımız sorgulamak. Evrenin bize bizim evrene olan yansımalarımız, normal yaşam akışımızın hiçliği, zaman - uzay tanımları, Fiziksel gerçekliğin ruhsal yapımız üzerindeki etkisi ve bütünselliği izdüşümleri, Başlangıç ve son teorileri ve bu teorilerin yüklemlendirdiği psikolojik insani açılımlar, izdüşüm gerçekliği, kuantum mekaniği, relativite, karadelikler, zamanın psikolojik boyutu, bing bang teorisi... kısacası yaşam ve yaşamı hakkında bir fikri olanların benim yaşamıma katkılarının ne olabileceğini merak ediyorum. Zira, sıradanlaşmış insanların geyik muhabbetleri artık çekinilmiyor.

PAYLAŞMAK

Genişleme bize uzay boyutunu sağlamakla birlikte aynı anda bu ilk hareket enerjisini de vermektedir, yani zamanı? Evet, biz zamanı da genişlemeye borçluyuz. Sıfır hacimde ya da tekil bir noktada yoktan yaratılan evren, genişleyerek hacmi diğer bir değişle, uzayı oluşturmakta iken genişlemesini nereye yapmaktadır? Genişleme, bizim insan referansımızda anlam bulabilmek için bir şeyin başka bir şey içine nüfuz etmesi değil miydi? O halde uzay yeni yaratılıyorsa, uzay dahil her şey, olmayan bir uzay boyutlu hangi yapının içine, nereye veya nasıl genişlemektedir? Ve evrenin bir sınırı varsa zamanımızda , evrenimiz bu sınırın ötesine benzer şekilde hala aynı şeyin içine mi genişliyordur? Soru bile saçma, değilmi? İçine olması demek zaten uzayın ezelden var olduğunu kabullenmek demek değilmidir? Oysa gözlemlerimiz bize, uzayın evrenin başlangıcıyla başladığını göstermiyormuydu? Yoksa, genişlemede zaman boyutu gibi göreceli bir durum ve kavrammı? Biz genişlemenin olduğunu görüyoruz, bu durumu insan referansımızda gerçek olarak algılıyoruz ancak, yaratıcı referansında genişleme diye bir şey yokmudur gerçekte, acaba? Görüldüğü üzere benzer şekilde, kader konusundaki gibi çelişkili bir durumla karşı karşıya kaldık. Ama temel sorun, var olanı sadece kendi bakış açımızla değerlendirme hastalığı sanırım! Yaratıcıyı anlamaya çalışmak, onu yaşayarak yaşamak, onu his etmek, ona iman etmek ve böylece kendi dengemizi bulmak çabası içine girmediğimiz sürece de bu hastalığımızın maddi ve manevi boyutta devam edeceğini düşünüyorum.

Zaman kavramına ayrı bir parantez açmak lazım. Zira, zaman, değişimin ve bilinmeyen geleceğin bilinen geçmişe taşıyıcısı olarak, anlaşıl... ması halinde, gerçek konumuz olan kaderin de yeterince ve daha kolay olarak idrak edilmesine yardımcı olacaktır. Dikkat edilirse zamanın psikolojik boyutu gelecekten geçmişe yani, bilinmeyenden bilinene doğru akmaktadır. Tersine, bilinen gelecekten bilinmeyen geçmişe doğru bir psikolojik zaman durumu ve algısı olsaydı, hayatımız nasıl şekillenirdi? Yani, ne yaşayacağınızı biliyorsunuz ama, ne yaşadığınızı hatırlamak bir yana, asla bilmiyorsunuz. Böyle bir dünyada yönünüz geleceğe doğrumu olur yoksa geçmişe doğrumu?Bir örnek verecek olursak; bir yıl sonra kaza yapıp sakat kalacağınızı en ince detayına kadar yer, zaman ve herbir kareyi tam anlamıyla biliyor iken, kazadan hemen sonra başınıza gelenlerin nasıl ve ne zaman, nerde, ne şekilde ve kimlerin karıştığı hakkında hiç bir şekilde bir bilgiye sahip olamayacaksınız. Veya daha basit bir örnekle, böyle bir hayat modelinde arkadaşınızla konuşurken ne konuşacağınızı karşılıklı olarak biliyor ve o şekilde konuşuyorsunuz belki, ama, birbirinizi anlama derdi olmadan, sırf konuşmak için konuşmaktan ve insan iradesinin esamesinin okunmadığı bir hayat figüranından başka ne yaptığınızı yada ne olduğunuzu sorabilirmiyim size? Bu örnek bize, neden zamanın psikolojik yönü ile fiziki akış yönünün paralel olması gerektiğini açıkça göstermiyormu? Çünkü, insan psikolojisi yaşadığını hatırlama ve yaşadıklarından etkilenip bilemediği geleceği yaşamaya hazırlanmayı gerektiriyor, ne yaşayacağını bilmek, hem hayat tekrarını beraberinde getirip sıkıcı olacağı için hemde geçip giden bir zaman kavramı olacak ise geçmişi tamamen bilinmez kılmaya sürükleyeceği için insanın var olan yaşam psikolojisine uygun düşmemektedir.

IŞINLAMA

Maddesel ve fiziksel gerçekliğin hayatımızda ürettiği, karşılık geldiği ve dönüştüğü manevi değerler olduğu gibi, bunun terside vardır. Soyut kavram olan güvenin, sevginin ve benzer pek çok değerin somut olarak paraya, işe vs. dönüştüğünü hepimiz biliriz. Bu bağlamda, örneğin, Amerikanın orta doğuda sadece Petrolu aramadığını, israile karşılıksız destek vermediğini ve savaşlara girerek can kayıpları yaşamadığını düşünebiliriz. Temel hedefinin, varlığını sorgulayacak yeni bir değerler takımının oluşmasını engellemek olduğu ortadadır. Çünkü, biliyor ki değer takımı her ne kadar soyut kavramlar ise de zamanı geldiğinde somut kavramları da üretmeye başlayacaktır. Bu yüzden herkesin sandığının aksine ve öyle bilinmesinin de işine gelmesi cabası, batı medeniyeti asıl olarak maddi çıkar karşılığı peşinde değil, ancak, üzerine kurulu olduğunu düşündüğü veya bildiği değer yargılarını yok edecek daha güçlü değer takımlarının oluşmasını her ne pahasına olursa olsun engellemekten de imtina etmeyecektir. Son zamanlarda içine düştükleri buhran, dünyada korktukları değer takımlarının güçlenmesinin bir sonucudur. Güçlendirmeyi getiren uyanışın epey zamandır farkında olan batı dünyası, elinden geleni yapmaktadır aslında. Asıl sorunlarının, uyanışı sağlayan toplumların sahip olduğu zenginlikleri elde etmekten öte, bu toplumların uyanışının engellenmesi gerektiğini düşünmeleri olduğunu söyleyebiliriz. Uyuyan ve kendi değer yargılarının gücünün farkında olmayan toplumların zenginliklerinin zaten kendilerine ait olmadığını çok iyi biliyorlar. Tek korktukları şey, bu bildiklerinin diğer toplumlar tarafından da bir gün bilinmesi. Ve sanırım korktukları başlarına gelmek üzere.

Görüldüğü üzere geleceğin bilinmesi yaratılış şartı olarak karşımıza çıkmaktadır. Bir şeyi yoktan yaratsaydınız onun tüm geleceğine hakim olabilirdiniz. Terside doğrudur. Tüm geleceğine hakim olduğunuz şeyi ancak ve ancak siz yoktan yaratmışsınızdır. Bu gerçeklik enerjinin korunumu ilkesini anımsatmıyor mu size? Hiçbir şeyin vardan yok edilemediği, yoktan var edilemediği durumu? Öyle ya, yoktan yaratma bilgisine vakıf olan vardan da yok etme bilgisine vakıf olur. Şimdi neden hiçbir şeyi yoktan yaratamadığımızı ve var olan hiçbir şeyi neden yok edemediğimizi anladınız sanırım. Değişimi, var etme veya yok etme durumu olarak gören ve değerlendiren sığ bakış açılı insanlar bu söylediklerimizden tek kelime anlamamışlardır. Zira, elinize bir maddeyi almadan istediğiniz başka bir maddeyi elinizde var etmekten bahsediyoruz, elinize aldığınız maddeyi istediğiniz başka bir maddeye değiştirmenizden, dönüştürmenizden değil. İkisi arasında sonsuz kadar fark var. Birinde olmayan bir şeyi, hiçbir şey kullanmadan yoktan var ediyorsunuz, diğerinde size göre henüz olmayan bir şeyi önceden var edilmiş maddeyi kullanarak var ediyorsunuz. İkinci yaratma denilen şey ancak ilk gerçek yaratmanın yalancısı veya sanal izdüşümü olabilir ya da Türkçesiyle yapılışı, değişimi? Başka bir şey değil. Aslında daha önce ifade ettiğimiz yaratıcının yarattığına tam vakıf olduğu duruma farklı bir perspektifle yaklaştık bu kez, sonuç aynı.

(Periyot bir titreşimin için geçen süredir, 3000Hz demek saniyede 3000 periyot yada titreşim demektir. Herkes fizikçi olmayabilir.)

Yaşam şeklinizin çizildiği, anlam haritanızın oluştuğu bir geçmişi düşünün, birde, henüz yaşamadığınız yaşam şeklinizin çizildiği, anlam haritanızın oluştuğu bir geleceği. Geleceğin geçmişten ne farkı olabilir? Gelecekte geçmişteki gibi çizili ve değiştirilemez bir yaşantıya sahip olamazmısınız? Sizin geleceği bilmemeniz gelecekte de yaşam şeklinizin geçmişteki gibi sabit ve değiştirilemez olamayacağının garantisi mi oluyor?Hayır, hayır bildiğiniz geçmişe müdahale edip değiştirmediğiniz sürece geleceği şekillendirdiğinize inanamam.

Yaratıcının, irade vermiş olduğu kendi yarattığının kısmi olarak kendisine karşı baş göstermesi özgürlüğü, kendisinin kısmi olarak yine kendisine karşı olabileceğinin bir işareti şeklinde değerlendirilebilse bile, yaratılanların kesinlikle geleceği istediği şekilde değiştirme hakkının kendilerine verildiği anlamına gelmez. ''Sonsuz güç benimdir ama, sende özgürsün;istersen bana isyan edebilirsin de. Bu kabulle zaten sizi yarattım, kendimden bir parça güç vererek.'' diyen sonsuz güç ve kudret sahibi ALLAH ne yücedir değilmi? Biz ise onu sorgulama basiretsizliğini gösterebiliyoruz çoğu zaman, İstemeseydi yaratmayabileceği varlıklar olarak hemde.

Kavramaların gerçekliğinden şüphe etmiyoruz artık, sadece gerçek kavramların yaşantımızda ki yeri algıdan öteye gidemiyor. Hepsi o kadar...

UZAY BOYUTU ANALİZİ (2)

Bir önceki analizimizde, geleceğin bilinmesinin geleceği yaşayanlar açısından, yaşanan hayatı tekrardan ibaret kılacağını ve geleceği bilen güç için, ne zamanın anlam ve fonksiyonu olacağını nede buna ihtiyaç duyacağını ifade etmiştik.

Bu hazine sayesinde yaşamın dalgalı denizinde yolunu kaybetmeden zamanda ve mekanda seyir halinde devam edebilir, bu hayattan zevk alabilir, varlığını sorgulayıp anlam haritasını geliştirerek ötelere sağlam bir kapı açabilir ve hepsinden önemlisi, kendisini yaratıcısına tamamen ön koşulsuz olarak teslim edebilir.

Yoktan yaratılmışsa evren, genişlemesini var olmadan önceki hangi yapının içine yapmaktadır? Yoksa, fiziksel gerçekliğin sınırınamı geldik?

ZİHİNSEL YANILSAMA

Evet, kısacası insanın aklını karıştıran soru, kader var ise bilinen ve sabit bir geleceğin nasıl geçmişte değiştirildiğidir. Doğru duydunuz, şuan geleceğin geçmişi değilmi? Şuanda yapılan bir müdahale geleceği değiştiriyorsa gelecek nasıl sabit olabilir? Şu halde, kader ne demektir?

Gördüğünüz gibi, geleceği bilmemiz ilkin yaşama şerefine nail olduğumuz bu hayatın aslı yerine kopyası olan tekrarını yaşamamıza neden olacaktı. Asıl böyle bir durum insan iradesine önem verilmediğinin kanıtı sayılmazmı sizce?

- Göze ışığın gelme durumu için;

KADER (6)

Devam edeceğiz...

Boşluk sanıldığı kadar boş değildir aslında. Boşluk, tamamen noktasal ya da tekil enerji ağıyla örüntüleşmiş, varlığının bu her bir enerji noktasında cızırdayan zerreciklerle dolu, bu zerreciklerin kendi bulundukları noktasal konumları arasında oluşan mesafeden dolayı üzerine kurulu olan maddenin dalga eşlikli ve kesikli yapıya sahip olmasını sağlamış bir yapı arz etmektedir. Her bir enerji noktasında varlığın ve yokluğun eşanlı vakuma açılan ve instanton adı verilen kapıdan gerçekleşmesi, maddeyi karşı maddeyle birlikte tanımlamayı zorunlu hale getirmiştir. Madde açılan insttanton kapısından higs denizine doğru dalarken eşanlı ve eş noktalı olarak karşı maddede bu denizden görünür aleme doğru seyahate çıkar. Böylelikle madde ve karşı madde yer değiştirmiş olup hareketliliğin ve değişimin gerçekleştirilmesi zaman fonksiyonlu olarak garanti altına alınmış olur. Tam simetrinin olmayışı madde ile karşı maddeyi sonsuzda da olsa farklılaştıracak ve değişimi sağlayacaktır. Zerre, enerji kaynağı olarak noktasal şekilde var olabilir ama, yine noktasal olduğu için açılan kapıdan higs denizine geri dönemediğinden kendisine en yakın açabileceği kapıya yönelmektedir. Bu durumu kendisinin sadece noktasal enerjili bir varlık iken aynı zamanda dalga özelliğini göstermesine neden olarak belli bir uzay oylumunu alansal şekilde kaplamasını da sağlar. Aranan madde, noktasal olduğu için konumu ile, hem ortaya çıktığı ve ortadan yok olacağı instanton kapıları arası sürüklenme yolculuğu esnasında dalga özelliği göstermesi nedeniyle çevredeki dalga alanlarından etkilenmesi hem de instanton kapılarının nerede açılacağının önceden bilinememesi dolayısıyla hızının da belirsiz olması durumuyla karşı karşıya kalır. Bu belirsizlik yapısal bir belirsizliktir, sadece ölçümden kaynaklanmayan bilinmeyen geleceğe değişimin de temel taşıyıcısıdır. Kuantum mekaniğinde bu durum belirsizlik ilkesi olarak anılmaktadır. Bütün madde yapı taşları farklılığı, tamamen bu açılan instanton kapıları arasındaki mesafeye bağlıdır. Buda her bir parçacığın kökende birbirine bağlı özellikleri olan enerjisini, dalga boyunu ve kütlesini özelleştirecek ve yerelleştirecektir. Temel referans ise bu noktada ışık hızı olmaktadır. Her şey referans olarak sabit ışık hızına göre bir anlam kazanmaktadır. Işık hızının, taneciklerin açılıp kapanan instantonları arası mesafelerine göre farklılık göstermesi, temel etkileşimi ve varlık dayanağı bu özellik olan evren temelinde tüm parçacıkların farklılaşma durumlarının ortadan kalkmasıyla neticelenir. Yani farklılaşmanın gerçekleşmesi için temel bir referansa ihtiyaç duyulmaktadır, buda ışık hızının sabit olması özelliğinin ta kendisidir.

Rezonans her bir zerrenin aynı frekansa gelmesi ya da aynı dalga boyunda olması anlamında kullanılmamıştır. Rezonans her bir zerrenin vakumla olan varlık etkileşimi zamanının eşanlı yapılması ya da olması anlamında kullanılmıştır. Aynı anda açılan instanton kapısından boşluğa girip aynı anda boşluktan çıkılmasını ifade eder. Parçacıkların farklılığı için bu durum tek seferlik rezonans olabilir. Aynı frekansa ya da dalga boyuna getirdiğiniz yapının ya da maddenin tüm zerreleri bir kez rezonansa girerse bundan sonra sürekli rezonansta kalması olasılığı oldukça güçlü hale gelir. Böyle bir durum için değişim ve zaman engellenemese de ortaya çıkacak cismin oldukça etkili ve ilginç bir yapısı olacağını şimdiden söyleyebiliriz. Böyle bir cismin karşı maddeleri de tıpkı maddeleri gibi rezonansa girmiş durumundadır. Simetrinin tam kurulamamış olma özelliği devam ettiği sürece, bu cisim için değişim ve zaman fonksiyonu işlemeyi sürdürecektir ancak, tam simetrinin de kurulması halinde zaman ve değişim anlamını ve gereğini yitirecek ve cisim ya da madde hep olduğu gibi kalacak şekilde zamandan ve değişimden bağımsız ve etkilenmeden varlığını sürdürüp gidecektir. Bu çok ilginç bir deneyim olurdu doğrusu? Bunu görmek nasip olur mu bilinmez ama, olma ihtimalinin düşünülmesi ve tasarlanması bile yeterince heyecan verici.

Görüldüğü üzere her iki hacim örneğimizde var olacak ya da hacimlere dışarıdan veya higs denizinden gelecek maddeler tamamen rezonans özellik gösterecektir. Aynı anda ya yok ya da var oldukları için.

Evrenimiz genişlemektedir. Büyük ölçekte bakıldığı zaman, birim uzunluk başına düşen genişleme hızı değerinin her yerde homojen olarak hemen hemen eşit olduğu gözlenmektedir. Bu durum genişleme hızını, bakılan uzaklıkla doğru orantılı kılmaktadır. Yani, genişlemesini izlediğiniz bir galaksinin uzaklaşma hızı, bu galaksinin uzaklığının iki katı kadar mesafede olan başka bir galaksinin uzaklaşma hızının yarısı kadardır. Diğer bir değişle, uzaklaşma arttıkça genişleme hızı da paralel olarak artmaktadır. Haliyle, evrenin şu anda genişleme hızı ölçülen noktası, biraz sonra biraz daha uzaklaşacağından, bu noktanın yeni konumu için yapılan ölçümde genişleme hızı da biraz daha artmalıdır. Ve Hubble gözlem teleskopuyla yapılan hassas ölçümler yaşanılan durumun tamda bu olduğunu ispatlamaktadır. Evrenimiz genişlemektedir, uzaklık ve zaman arttıkça da genişleme hızı artmaktadır. Kısacası, evrenimizin genişleme hızı değeri zamanla yükselmektedir.

Daha öncede belirttiğimiz gibi kader yaşandıktan sonra insan için bellidir, yaşanmadan önce ise hertürlü takdir hakkı ALLAHA aittir. Yaşanmadan önce yaşam çizgimizin bize göre değişmez olması ALLAHIN sonsuz kudreti ve bilgisinin gereğidir. Aynı zamanda yaşanılmasının yani, geçmişin değiştirilemeyecek olması geleceğin belirliliğinin ve bilindiğinin diğer ispatıdır. Paralel evrenlerden zamanın cereyan ettiği ve yaşantımızın sürdüğü evrene direkt yada dolaylı olarak müdahalede bulunması onun geleceği bilmeyip şekillendirme çabası değildir. Aksine, ne olacağını kendinden bilme girişimi ve çabasıdır. Yani hem geleceği bilmesi ve hemde müdahale etmesi aynı anda olabiliyor, çünkü kendisi için zaman kavramı yoktur. Yaratıcının insan referansına müdahale etme özgürlüğü, insan referansı değerleriyle kendini hisettirme gerekliliğini ortaya çıkaracağı için insan penceresinden bakıldığında insana, yaratıcının bildiği geleceği neden şekillendirme çabası içine girdiği sorusunu sordurur. Madem biliyor o halde neyin çabası içine giriyor, niçin etkilemeye çalışıyor? Soru güzel ama cevap basit, sadece insan referansından kısa süreliğine uzaklaşabilirsek... İnsan algısı ve bakış açısıyla baktığımız sürece bu durumu anlayamayız.

Evrenin yaratıldığı o ilk ana ait üç boyutlu fotoğraf olmak üzere, bu andan sonra gelen ilk minimum zaman aralığında ikinci ve bu anları yine sırayla takip eden her bir minimum zaman sonrası için üçüncü, dördüncü, beşinci? ve tabii ki evrenin sonu olan sonuncu fotoğrafa kadarki tüm fotoğrafların sırayla bir dizge şeklinde evren dışı gözlemci olan yaratıcı için bir masaya dizildiğini düşünelim. Bu gözlemci, tek bir anda yaratmış olduğu ve hareketsiz olan her bir fotoğrafa aynı anda bakabilmektedir, kendisi için kesinlikle fotoğraflara sırayla bakma ve fotoğrafları sırayla yaşama zorunluluğu yoktur. Şimdi bu gözlemci zamansız olabilir mi? Evet, kesinlikle, sizin için sadece anı yaşamak veya yaşadığınız andaki fotoğrafı görmek durumu varken, o, gelecekte ve geçmişte olan her anı sizin yaşadığınız herhangi bir anda görebiliyor olmasının bir özelliği olarak tüm zamanların ve mekanların üstünde olmaktadır. Zaten her şeyi o yaratmamışmıydı!

Bu iki hacim örneği üst üste bindirildiğinde evrenimizde ve hala yaşıyor olduğumuz herhangi bir uzay parçamızın kendisini oluşturabilmektedir, yani aslında var olan bu iki hacim örneği evrenimizde bulunan bir uzay hacminin polarize edilmiş ve iki hacim haline getirilmiş halinden başka bir şey değildir. Bu durumda hacimlerin bir normal uzayda ürettikleri karşılık, uzayın polarize edilerek ayrıştırılması sonrası farklı konumlarda olsalar bile üretecekleri madde? karşı madde dengesini kurmalarını sağlayacak kadar birbirlerine tanımlanma özelliklerine sahiptir. Böylece, birinde yok olan madde, karşıtı olarak polarize edilmiş ve zaten polarize edilmeseydi yapacağı anti madde üretme görevini yapıyor olacak olan diğer hacimde ortaya çıkabilecektir. Sonuç olarak, örnekteki hacimlerimiz aynı fonksiyonlarını üst üste bindirilmiş olarak değil tamamen kutuplaştırılmış ve birbirlerinden oldukça uzak mesafeli olan hacimsel bölgelerde gerçekleştiriyor olurlar. Kutuplaştırılmış hacimlerin görev icra fonksiyonları kaybolmuş değil ama, maddenin uzak mesafelere taşınması yeni durumu heyecan verici olarak gerçekleşir böylece.

Işınlama mekanizması:

Duyu organlarımızla beynimize haps ettiğimiz evrenin gerçek dış evren olduğuna inanıyormuyuz gerçekten?

Bilimin gelip dayandığı fiziksel gerçekliğin metafizik alt yapılı bir fizik oluşu ne hazin bir durum değilmi! Aslında değil, bu hep böyleydi de bizim algı dünyamızdaki belletilen fiziksel gerçekliğimiz farklıydı sadece. Böyle olması, bizim fiziksel gerçekliğimizle gerçek fiziksel gerçekliğin paralelliğe ulaşmasını sağladığı için kesinlikle hayırlı olmuştur. Zararın neresinden ve ne kadar çabuk dönersek kardır ve kendi kendimizi bunca zamandır aldattığımız için kaybettiğimiz çok şey olsa gerek. Her neyse bu kadar nümayiş şimdilik yeter. Asıl konumuza geri dönelim.

Her şeyin boşluktan oluştuğu ve bu boşluk dinamiğinde varlığına vücuda geldiği bu alemde boşluğun dinamiğini değiştirirsek neler olabileceğini anlamaya çalışacağız. Bu bağlamda ışınlama mekanizmasının hangi kriterleri zorunlu kıldığını ve gerçekleşmesinin mümkün olup olmadığını detaylı şekilde inceleyeceğiz. Bunun için öncelikle boşluğun nasıl çalıştığını bilmemiz lazım. Maddeyi higs alanıyla nasıl beslediğini, görünenin yokluğuna nasıl kaynaklık ve destek sağladığını, uzay-zaman dinamiğini nasıl şekillendirdiğini, ışığı ve madde-karşı madde dinamiği ile doğal yaratılış yapısının neden olduğu gibi olması gerektiğini tam olarak anlamamız gerekecektir.

Kader, geleceğin insan iradesinden bağımsız olarak tayin edilmesi ve bilinmesi demektir. O halde ne yapacağımız, nasıl yapacağımız belli ise insan iradesi ne oluyor?Soru çekici değilmi?

Evet, iç içe geçmiş veya üst üste bindirilmiş, insan için sınırlı ve kesikli ama yaratıcı için sınırsız ve sürekli evrenlerden oluşan ama, zamanda ve mekanda bir anda sadece bu evrenlerden birinde hayatın vukuu bulduğu, ancak var olan tüm evrenlerin yaşanmak zorunda kalındığı bir evren modeli? Düşünmesi bile zor iken algılanması ve his edilmesini istemek gerçekçi olabilir mi? Evet, bırakın istemeyi bizzat yaşıyoruz bu durumu; yaşadığımız ve içinde olduğumuz için, bu durumu fark edemiyor olabiliriz. Zira, farklılık farkındalık gerektirir ve maalesef buda çoğumuzda yok. Sorgulamayan, düşünemeyen, merak etmeyen, ettirilmeyen bir eğitim sistemi ve sosyal ortamı içinde pek de fazla bir şey beklemek zaten sağlıklı değil gibime geliyor. Haksızmıyım?

Süreksizlik bir başlangıç ve birde son ister. Başlangıcı olan bir dizgenin sonucuda olacaktır, olmalıdır. Bu herbir ayrı fiziksel olgunun en ufak ölçeği içinde böyledir. Yani, işittiğiniz 3000 Hz lik bir sesin herbir periyod zamanına denk düşen atmalar başlayıp sona ermelidir. Takdir edersiniz ki, burada duyduğunuz o kadar farklı sesleri ayırt eden özellik, herbir dalga atması için gerçekleşen aynı başlangıç ve bitiş özelliği olamaz. Bu farklılık, aynı özelliği gösteren periyotların birim zamandaki sayısından başka birşey değildir. Bu durum, aynı zamanda sizin o sesi dinleyerek sesin kaynağı ile o esnada çakışan kader çizginizi de belirlemiştir. Yani, sesin frekansı o anda o değerde olmasaydı siz kesinlikle onu duymazdınız ve onunla çakışan yaşam haritasına da sahip olmazdınız. O ses geçmişten, size o anda ve yerde ulaşmak üzere çok önceleri yola çıkarılmıştır da haberiniz yoktur. Siz tüm bunlardan habersiz olduğunuz ve düşünme zahmetine katlanmadığınız için kolayınıza gelecek şekilde durumu tesadüf diyerek ancak geçiştirirsiniz.

Yoksa, yaratıcının yarattıklarını kontrolsuz ve başı boş olarakmı bıraktığını zanediyordunuz? Her şeye ezelden ebede hakim olan o güç için geleceği bilmek büyük bir maharet olmasa gerek, biz aldandıkça gerçeğe değil sadece kendimize zarar veriyoruz. Oysa herşey o kadar açık ve net ki, tabii gören gözlere...

Bu bölümde yaratıcının zamansızlığının ve varlığın zamanının nasıl olabileceğini rutin insan algısının dışına çıkarak insan referansında mümkün olduğu kadar anlamaya çalışacağız. Zamansızlık, geçen bölümde de görüldüğü üzere geçmiş, şu an ve geleceğin aynı anda görülmesi, bilinmesi ve yaşanması demektir. Bu tasvire göre kainat yaratılmış, yaşamış ve ölmüştür, yani sonlanmıştır. Yaratıldığı andan sonlandığı ana kadar insan referansının her bir minimüm zaman aralığı için evrenin üç boyutlu şekilde fotoğraflandığını düşünelim. Takdir edersiniz ki, evrenin son anlarını yaşayan bir insanın var edilen tüm fotoğraf sayısını, kendi referansındaki minimum zaman aralığını baz alarak belirli ve maksimum sayıda ve limitte artık hesaplayabilecek durumda olduğunu öngörebilirsiniz. Şu anda bu sayıyı ve her bir fotoğraf konfigrasyonunun anlam karşılığını bilmememizin nedeni olarak, geçmişin değil geleceğin ne kadar süreceğinin ve nasıl olacağının bilinmemesi gösterilebilir. Ancak, yaratıcı tek gücün evrenin tüm yaşam anlarını tek bir anda ve zamansız olarak yaratması ve bunlara hüküm etmesinden dolayı kendisinin bu üç boyutlu fotoğrafların sayısını ve her bir fotoğrafın tasvir ettiğini bilmesinin de kaçınılmaz olacağını rahatlıkla kavrayabiliriz.

Yazıları okuyunca David Hume'yi anımsadım, dış dünyanın gerçekliğine dair kuşkularındansöz eden Hume'yi ve onun öncesinde kuşkularından hareket ederk "cogito ergo sum"a varan Descartesi.. Bizim açılarınız nasıl bir geometriyle gidiyordur acaba? Cevap bulmak için yanlış, sorular için doğru adres...

KADER (7)

1.) Matematiksel olarak bir düzlem yüzeyin eni var mıdır?

UZAY BOYUTU (3)

Görüldüğü gibi yaratıcı yoktan var ediyorsa varettiğinin enaz fazlasına sahiptir demektir. Var ettiğinin kapsadığı bilginin biraz eksiğine sahip olsaydı onu nasıl yaratabilirdi? Var ettiğini, kapsadığı bilgiye eşit bir bilgi birikimi ile de yaratamaz, en az fazla olması gerekiyor. Çünkü, var ettiğinin kapsadığı bir üst bilgi sınırının olduğu bilinmemektedir. Yani, var olanın sonsuz bilgi birikimine sahip olduğunu bugün itibariyle biz biliyoruz ve haliyle sonsuzun ötesinde her ne varsa o güce sahip bir yaratıcı olmalıdır. Şimdi bu mantıkla duruma yaklaşırsak, yaratıcının var ettiğinin kapsadığı ana boyutlardan biri olan zamanın dışında yani, zamansız olması gerekiyor. Yaratıcının zamansız olması ise nazarında, hertürlü zamanın ve bu hertürlü zamanda cereyan etmiş, ediyor ve ediyor olacak hayat veya yaşamların tamamen yaşanmış ve bitmiş olduğunu gösteriyor. Böylelikle bu durum, yaşanmış, yaşıyor olunan ve yaşanacak hayatın tam olarak bilinmesi şeklinde bizce de kader olarak bilinen ve yaratıcının hakkımızdaki herşeye vakıf olması gerçeğine götürür bizi. Bu pencereden baktığınız zaman kaderin anlaşılmaması mümkün değildir, ancak, şimdi realize edeceğim gibi insan perspektifinden ve daracık olarak bakıldığında bunun neden tam olarak anlaşılamadığınıda göreceğiz.

2.) Uzayın herhangi bir oylumunda eğer bir hareketi, bir olayı yapabiliyorsanız, yani bu oylumda bir olgu gerçekleşebiliyorsa ve bu olgu uzayın her bir oylumunda aynı fizik kuralları çerçevesin de ve aynı şekilde cereyan edebiliyorsa, o halde, uzayın her bir oylum parçasının aynı karakteristik özelliklere sahip olması gerekmektedir. Buna?uzayın benzeşmiş bütünlüğü?denilir. Yani, uzayın herhangi bir noktasında bizim bilmediğimiz ya da gelecekte bilemeyeceğimiz tanımsız fizik kuralı ya da kurallar zinciri var ise uzayın bütünlüğü yoktur veya farklı uzaylar vardır, denilir. Farklı uzaylardan oluşan böyle bir kainatta uzay yolculuğu hevesinin ve bu heves sonucu gerçekleşmesi umulan zamanda seyahat ile yerinizden ayrılma işleminin bir anlamı olmayacaktır. Çünkü, yok olmak istemezsiniz.

KADER (3)

Bir gün biri bana düşünmeyi öğreneceksin deseydi ne yapardım acaba? Evet, ben düşünmeyi yeni yeni öğreniyorum, diyecektim sanırım. Hadi birlikte biraz düşünelim.

Tek bir ışık kaynağından yayılan bilgi, farklı iki gözlemci tarafından aynı şekilde yorumlanacaksa bu iki gözlemci aynı referansta olacak kadar iki farklı gerçektir. Birinin diğerinin zihin ürünü olması zaruri değildir. Aksine, tek ışık kaynağını aynı görmeleri tek ürün oldukları anlamına gelmez, sadece referanslarının aynı olduğu anlamına gelir. Aynı referanslı bağımsız farklı varlıklar ya da gözlemciler, aynı kaynağın farklı yorumları içinde kaçınılmaz birer gerekliliktir. Zira, farklı algılanan veya görülen cisimler farklı değerlendirilir ve bu değerlendirmeler arasında da kesinlikle bir mantıksal karşılaştırma şansı asla olmaz. Böyle bir sistemde ne neye göre sorusu anlamını yitirir, görecelilik kavramı devre dışı kalır, ölçümün bir anlamı kalmaz ve koloni içi düzen diye bir şeyden de bahs etmek kesinlikle mümkün olmazdı. Bugün eğer hayatlarımızı sürdürüyor ve hayatlarımızın bir anlamı var ise bunu öncelikle, ölçümü yapıp karşılaştırmayı sağlayan aynı referansta bulunma gerçekliğine borçluyuz. Aynı referansta bulunmamız bizi zihinsel dünyamızda kimi zaman gerçekte olacak kadar gerçek hayat yerine, tekillik yanılsamasına sürüklemiş olsa da bu değişmezdir.

Acaba, sınırında belirsizlik ve sürekliliğin olduğu her fiziksel olguyu biz kendi referansımıza süreksiz ve belirli olarak mı transfer edip değerlendiriyoruz? Yani bizim değerlendirdiğimiz her bir fiziksel olgu aslında belirli bir belirsizlik ve süreklilik mi içeriyor? Galiba öyle. Buna alışmamız lazım. Yapılacak bir şey yoksa, bu kadarına izin verilmiş denip, izin verilenin sınırlarını zorlamamız en doğrusu olacaktır. İzin verilmeyenin ne olduğunu elbette merak etmeye devam edebilirsiniz ancak, öteye geçemeyeceğinizi bildiğiniz bir merakın olması bile öteleri anlamak için umudunuzu canlı tutmaya belki de yetecektir. Buna sürekliliğin ve belirsizlik aleminde ki gizemin özlemi de diyebilirsiniz, kimileri buna ölüm ötesi istemde diyebiliyor. Her ne olursa olsun hayatımızı idame ettiğimiz ve tasvirini yaptığımız kendi alemimizdeki fiziksel olgular uğruna ölüm ötesini seçebilme yani, canımızı verebilme irademiz, kastedilen özlemle direkt olarak bu tarafta bile bağlantımızın olduğunun ispatı sayılan bir sonuçtur. Diğer bir değişle, dünyadaki mal, evlat veya herhangi bir çıkar uğruna canımızı feda ederek öte tarafa gidebilmemiz, bu tarafta canımızı feda etmeyi gerektiren söz konusu bu fiziksel olgularla o fiziksel olguların neden olduğu ölüm sonucu gidilen öte taraf arasında tuhaf bir mistik bağlantı kurar. Mistik bağlantı dediğimize bakmayın. Gerçekten, bayağı gerçek bir bağlantı kurar. Varlığın kendisi her iki taraf için bir aynadır ve yaşadığımız hayat bu aynanın sadece bize bakan yüzünü gösterir. Bu aynanın diğer yüzünün olmadığı ve dolayısıyla diğer yüz ile bu yüz arasında ilişki bulunmadığı anlamına gelmez. En azından geçiş anlamında bir ilişki için bunu söyleyebiliriz. Her an geçişin olması bu bağlantının net göstergesidir.

Daha öncede belirttiğimiz gibi, yaratıcının kendi koyduğu kuralların kendisini bağladığı düşünülemez; yani, kendi koyduğu fiziki ve diğer hertürlü kurallara uyma gibi bir zorunluluğu yoktur, olamazda. Ancak, bu kuralsızlık anlamınada gelmemelidir; zira, gözlemlediğimiz kainat tam bir nizam ve denge üzerinedir. Sadece, yaratıcının istediği şartlarda, istediği şekilde ve istediği zamanda insan referansına ya kendisi direkt olarak yada elçileri aracılığıyla mÜdahalede bulunma hakkı her zaman saklıdır. İstediği şekilde müdahalede bulunmasını isterse insanların tümüne yada seçtiklerine gösterme durumu heran için olabilir. Geleceği yanlız onun bilmesi, aynı zamanda geleceği duruma göre istediği şekilde değiştirebilmesi anlamına da gelmezmi? İnsana hisettirmeyeceği, göstermeyeceği yada algılatmayacağı bir gelecek değişimi, var olan düzen için hiçbirşey ifade etmez. Çünkü geleceğin değişip değişmediğinden asla haberimiz yoktur. Yaratıcı varlığını, büyüklüğünü, geleceği yalnız kendisinin bilebileceğini ve aynı zamanda istediği zaman müdahale edebileceğini insana hisettirmek yada göstermek isteyebilir. Kısacası yaratıcı, varlığının ve büyüklüğünün delili olarak yarattığı hiç bir varlığın bilemeyeceği gelecek bilgisini insanlara kısmi şekilde sunabilir.

UZAY BOYUTU (1)

Kısacası, insanın psikolojik zaman algısı ile fiziki zamanın akış yönlerinin neden aynı olması gerektiğini anlatmış olduk. Bu tespitin kaderle ilgili önemi ise, bu farklı iki zaman algısının akış yönlerinin ayrı olması halinde bir kader tanımına ve haliyle anlaşılmasına da gerek kalmayacak olmasıdır. Yani, kaderin var olması ve anlaşılması çabası için kadere tanımını veren söz konusu akış paralelliğinin olması ve ayrıca, bizim de bu paralelliği görmemiz kaçınılmaz şekilde zaruriydi. Bu kısımda yaptığımız bu oldu. Daha sonra devam edeceğiz...

peki tüm algılarımız birer yanılsama ise gerçek kavramlar diye birşey varmı.

rüyalarda hangi boyuta taşınıyoruz, gerçekte buradaysak?

Simetri:

İnsan paylaşmak ister, doğasında var, öyle uygun görmüş yaratıcı. Tek başına kalmamayı tüm varlığa sahip olmaya tercih eder, çünkü bilirki mutluluk göreceli, sahip olmak için yıllarca çaba harcadığı serveti, sevdikleri, şanı, şohreti, makamı, yurdu vs. ile kime hava atacak , kimin sahip olduğuna göre bu değerleri ne kadar elde ettiğini... bilecek ve eksik gelirse dahasını kazanmak için bilenecek, böylelikle dert etiğiyle sonunda mutlu olacak ve mutlu oldukçada daha çok dertlenecek... Gerçekten insanmı yoksa hayatmı tuhaf, fikri olan varmı?

Evren, duyu organlarımızla beynimize haps ettiğimiz gerçeklik mi? Evrenin ne kadarını algı kapasitemizin içine alabiliriz? Yani, algı dünyamız dışında kalan bir evren var mı yoksa tüm evren algıladığımızdan mı ibaret? Şimdilik referansımız dışında kalan küçük ve büyük ölçekteki evren yapıları hiçbir zaman algı sınırlarımız içine girmeyecekse neden yaratılmışlardır? Yoksa evren sadece bizim için yaratılmamış mıydı? Bizim bu farklı ölçekleri insan referansına almamız mı bekleniliyor? İnsana bu, görev olarak mı verilmiş, bu görev uğruna mı yaratıldık? Eğer öyleyse bu durum bugün, tarih boyunca olduğu gibi neden her insanın sorunu değil, neden sadece meraklı insanlar araştırıyor ve sorun ediyor? Yoksa bazı insanlar asli insanların sadece gerçek türevleri mi? Yaşantımız, değerlendirmek üzere beynimize gelen sinyaller üzerine mi kurulu? Sinyalleri tamamen kesersek evren yok mu olur? Küçük ve büyük evren yapılarının sinyal aralığı algı sinyal aralığına yükseltgenebilir ya da indirgenebilir mi? Yükseltgenebilir ya da indirgenebiliniyorsa bu özelliğini neye borçlu, hangi irade gereği böyledir? Bizim bu özellikleri keşf etmemiz için mi bu özellikte yaratılmışlardır? Yoksa biz bu özellikler sonucumu varız? Sadece varız? Farklı insanlarca bir şeyin aynı şey olarak algılanması, dışımızdaki evrenin gerçekliği için yeterli bir kanıt değil mi? Yoksa farklı insanlarca bir şeyin aynı şey olarak algılanması da bizim kabulümüz mü? Öyleyse biz kimiz? Diğer herkes bizim zihin kabulümüz ise biz neyin veya kimin kabulüyüz? Biz sadece madde hissi verilmiş bir bilinç miyiz? Dokunduğumuz, gördüğümüz, işittiğimiz, tattığımız, kokladığımız evrenimiz sanal bir gerçeklik mi? Sanal olduğu kadar gerçek bir gerçeklik mi? Sorular, sorular, sorular, bitmek tükenmek bilmez sorular. Soru sormadan cevap arayamıyoruz, cevap bulmadan da ilerleme kat edemiyoruz. O halde soru sormaya devam?

Bir an için geçmiş ve gelecek kavramının olmadığı zamansızlığı düşünürseniz, yukarıda sorduğumuz tüm soruların havada kaldığını görürsünüz. Şuanda olaylara müdahale edilmesinin geleceği değiştirmesini gerektirmediğini anlarsınız, yaratıcı referansında. Çünkü gelecekte zaten şuandır onun için. VE HEPSİ YAŞANMIŞ VE BİTMİŞTİR. Yaratıcıyı düzenin, evrenin ve kuralların ayrılmaz bir parçası ve içinde olması yanlışlığına sürüklenmemiz bizi elbette yanlış yorumlara sevk ediyor. Yapmamız gereken, yaratıcının düzenden kopuk olmadığını ama, matematiksel kavramla düzenin tamamını kapsadığını kavramak ve bilinç altımızda oluşan bunun tersi fikriyatı çöpe atmak olmalıdır. Yani, aslında yaratıcı, aynı zamanda yarattığı her bir zerrenin ta özünde, eş zamanda olandır.

Keisnlikle Stephen Hawking'in evrenin başlangıcını anlattığı belgeseli izlemelisiniz. İsmini şu an hatırlayamadım ama yeni tarihli idi. Evrenin oluşumunu başlatan süreç konusundaki açıklaması tamamen varsayım ama daha sonraki oluşum aşamaları konusunda anlattıkları gerçekten müthiş derecede ilgi çekici. Özellikle evrende bir madde-anti madde dengesi olduğu ve ikisinin toplamının daima 0 ettiği, yani evrende bulunan her şeyin kütle toplamının 0 olduğu konusundaki bilimsel anlatımı mükemmel ve her şeyin nasıl yoktan var olduğu sorusunu aydınlatması konusunda ufuk genişletici.

Kısacası elinize aldığınız küp şeklindeki bir cismi olağanüstü güçlere sahip olsanız bile en fazla 3,05 10-35 m' lik planck ölçeği eninden oluşabilecek düzlemlere ayırabilirsiniz.

Belirsizlik ilkesinden dolayı belirlenirliğin ancak neden olabileceği söz konusu böyle bir sonucun gerçekleşmeyeceğini elbette biliyoruz. Tek derdimiz, bu sonuç olmasa da belirsizliğin izin verdiği sınırda buna benzer sonuçlara ulaşmaya çalışmaktır. En azından kalıcı, hele hele tam simetri olmayan tek seferlik rezonans durumunun gerçekleşebileceğine yönelik elimizde yeterince veri bulunmaktadır. Sadece bunun gerçekleştirileceği teknolojik alt yapının kurulmasını dört gözle beklemekteyiz.

-Biliyorum yok diyeceksiniz.

KADER (5)

Varlık aleminde zerreciklerin değişimlerini zaman fonksiyonlu olarak sağlamalarını, simetrinin tam kurulamamış olmasına borçluyuz. Açılan instanton kapısından boşluk denizine dalan parçacığın aynısının denizden çıkmaması değişimin garantisidir ve simetrinin tam kurulamamış olmasının gereğidir. Karşı parçacığın parçacıktan ve parçacığın karşı parçacıktan sonsuz küçük olsa da farklı olması instanton kapılarının noktasal olması, uzay? zamanın var olması, etkileşime ve dolayısıyla değişime ihtiyaç duyulması nedenleriyle zorunludur. Simetrinin tam olması bütün bu bildiğimiz yapıdaki evrenin gerçekleşmemesine neden olurdu. Yani yaratılışın her bir kuralı yaratılışın kendisinin sürekliliği için gerekli ve birbirinin destekleyicisidir. Açık bulamazsınız. Olabilecek tek açık hayatı ve yaşamı çöküntüye uğratmaya yetecektir.

İkinci cevap, gerek sonsuz higs denizinin gerekse de var olan evrenimizin hem parçacık sayısı hem de enerji toplamı olarak eşit ve denk olması; her şeyi higs denizine gönderen hacmin herhangi bir maddeyi bu taraftan göndermesi hali ile bu tarafta parçacık sayısı ve enerji miktarı olarak azalmaya neden olurken diğer tarafta da bu durumun tam tersi olarak aynı özelliklerin artmasını sağlayacaktır. Diğer tarafın bu artış yönünde bozulan dengesi tek açık kapı olan her şeyi görünür aleme karşılıksız yani madde karşılığını beklemeden postalayan hacim üzerinde fonksiyonunu icra etme sorumluluğu yükler. Yani, fazla ve gereksiz dengeyi bozucu bu yükten kurtulmak telaşı, higs denizinin bu cismin anti maddesini hazır duran polarize edilmiş hacim aracılığıyla görünür aleme gönderme olasılığını doğrusal mantık gereği güçlü kılar. Bu cevabın işlerliği için her iki alemde (varlık ve hiçlik alemleri) parçacık ve enerji dengesi olduğu öngörüsünün geçerli olması ve başka polarize edilmiş uzaylar vasıtasıyla aynı anda madde transferi işleminin gerçekleştirilmiyor olması gerekmektedir. Aynı anda başka polarize edilmiş uzay hacimleri vasıtasıyla madde transferi, eğer polarize edilmiş uzay hacimleri birbirini tanıyarak yukarıda bahs edildiği üzere gerçekleştirilmiyorlarsa, o halde istenilen konumlara transfer yerine polarize edilmiş başka birinin karşı uzay hacmine gerçekleşebilir. Bu durumun yıkıcı etkisinden korunmak için tarafların enerji denkliğinin bozulu olduğu anlar takip edilerek enerji denkliğinin oluştuğu herhangi bir anda madde transferinin gerçekleştirilmesi sorunsuzca sağlanılabilir. Devam edeceğiz...

Her bir fotoğrafın tasvir ettiği ve dahası karşılık geldiği her bir dünyanın hayat formatı, sanki aynı anda yaşanıyor olan paralel hayatlar olduğunu size düşündürüyor olabilir. Oysa, zaman ve uzay kavramı, bir anda sadece bu paralel hayatlardan biri üzerinde iz düşüme uğradığı halde bir anlam ifade etmektedir. Farklı bakış açılı hareket perspektifli böyle bir yaşam modelinde, yaratıcı için zamansızlık durumunun ortadan kalkması gerekliliği ve aynı anda durağan olmayan sonsuz yaşanan paralel evrenlerin ortaya çıkması durumu gibi nedenler, kesinlikle, böyle bir olasılığı öncelikle, bu sorgulamayı yapan şuandaki yapıyı gereksiz ve anlamsız kılacak, bildiğimiz ve yaşadığımız gerçeklikteki hayatın oluşmasını da imkansızlaştıracaktır. Yani, yaşanılan onca paralel evrenden sadece birinde hayat vardır ancak, tüm bu evrenler zamanı geldiğinde de hiçbiri atlatılmadan hepsi kesinlikle sırayla yaşanmak durumundadır. Bu iki durum arasındaki farkı içselleştirerek kavramak bilincimizi rahatlatacaktır.

Peki, eni olmayan düzlem yüzeyler üst üste bindirildiğinde nasıl bir hacim oluşturabiliyor?

Buradaki temel problemimiz şu olmalıdır; birinde yok olan maddenin aynısı neden diğerinde var olsun ki? Bu soruya şu iki cevabı verebiliriz sanırım;

KADER (1)

Çok üzüldünüz biliyorum ama, insanlık olarak bize haddimiz bildirilmişte haberimiz yokmuş!

İnsanın en değerli varlığı kendini geçmişinde geliştirerek elde ettiği düşünce hazinesidir.