değerli meslektaşım,

Görmezden geliyorum hedef olmadığım sürece, hedef olduğumda da çok serttir tepkilerim. Genelde güleryüzlü bi tip olduğum için öyle bi çıkış soğuk duş etkisi yapıyor, ya küslük ya savunma geliyor. Bir de branşım itibarıyla istemezsem odaya hiç girmesem de oluyor :)

iş yerinizde, sokağınızda, başka başka her yerde bu tip arızalı ruhlarla karşılaşmanız hep olasıdır. cehaletin memleketi yurdu yoktur. hele canım memleketimizde...

bir faydam olmadı belki ama paylaşımınıza ortak olarak ben mutlu oldum..

merhaba meslektaşlar,

kendinize en uygun çevrenizi oluşturmalısınız. bu birdir belki üçtür . zaten siz kendinize yetiyorsanız, aileniz yetiyorsa hiç bir problem de yoktur aslında..

yaşamlarımıza dair bir soru sormak istiyorum. içten cevaplar verirseniz sevinirim. ben kişisel olarak, çok hoplamayı, zıplamayı sevmeyen ve insanların arkasından konuşmayı sevmeyen biriyim. bu özelliğim beni, bu tavra sahip olmayan insanları ayırt ettiğim anda agresif hale getiriyor. İçimde bir özeleştiri süreci başlıyor hep. Acaba bende bir yanlışlık mı var diye soruyorum. Mesela elinde tesbihi eksik etmeyen, sabahları bir gün aydın demeyi bile daha öğrenememiş, en küçük yan yana gelişte şu şöyle bu böyle tarzı hareketlerde bulunan kişilerle mutlaka muhattap oluyorsunuz? elindeki tesbih olan öğrencinin nasıl disiplinsiz olduğundan, külhanbeyi davranışlarından şikayet etmesi ne kadar mantıklı? modele bak, çoçuğu eleştir? birçoğunun bırakın eğitimci olmayı, sokaktaki sıradan, okumamış bir vatandaşdan dahi daha basit hareket ve düşünce mekanizmasına sahip olduğu tiplere karşı illa aynı ortamda bulunuyoruz, diye çok çok iyi olmak mı gerekiyor? yani bir insan sokaktaki vatandaş gibi eğitime yaklaşır mı, bir insan öküz gibi ben merkez halde konuşur mu, bir insan kendinden başka hiç kimse yokmuş gibi öğretmen odalarında bağıra çağıra sadece kendisi varmış gibi davranabilir mi, acayip acayip espriler? bir insan dünyaya sadece kendisi gibi olanlar cephesinden bakar mı? yani bir grubun içinde olmayıncada yalnız kalıyorsun, ama o meslektaş arkadaş grupları insana benim bunların arasında ne işim var dedirtiyorsa ne yapmalı. anlaşamadığımız, frekanslarımızın uyuşmadığı meslektaşlarla ve genel iş yaşamına dair tecrübeli hocalarımızın söyleyeceği şeyler mutlaka vardır.

iyi çalışmalar, sevgi ve saygılarımla...

torpil yapın kendinize yaşamaya bakın her an bile... size direk saldırmayan bir vakıa için reflekslerinizi dingin tutun..

Ben konuşmuyorum o kişilerle. Dedikodunun olduğu yerde samimiyet olmaz. Eksik olsun selamları!

gelelim sadede, işin özüne : duyguların kontrolünü ne yapacağız değil mi? neden neden? neden bir insan bunu yapar? niye böyle davranır? nasıl böyle hareketler yapabilir? yapabilir mi - yapamaz - yapmamalı. vs. sorular sorarak, üzülerek, sıkarak kendimizi yıpratırız. tamam farkındalık sahibi biri bu çileyi kısa süreli anlar olarak yaşar. bunu insanlık onuru meselesi perspektifinde değerlendirir. buraya kadar tamam. ama bu koca ummanda bunca insan varken, bu cehalet-sefalet-vahşet çılgınlığındaki ortamda bireysel dünyalarına izole ettirilmiş;inanılmaz derecede bencil-vahşi-zalim-çıkar uğruna her değeri silebilen tipler mevcutken SİZİN dışınızda gelişen olaylara vereceğiniz tepkiler sınırlıdır. yapabilecekleriniz bellidir. o zaman sizin dışınızda gelişen olumsuz olaylara belli bir süre düşünüp stres yapmak normal. ama geçici olmalı bu. hayat böyle değil ama yaşatılan yaşanan hayat böyle. kabullenmek çözümün anahtarı. itaat etmek ya da olumsuzluğu kabul etmek değil ama.

anlaşmasında aynı ortamda bulunursun en iyi nötr olmak.

yapabileceklerinizi, değiştirebileceklerinizi elinizden geldiği kadar iyi yapın. vicdanınız, bizim söyleyeceklerimizden daha çok şey ifader sizin için.

kendinize torpil yapın. kendinize izin vermeyin bu insan dışı manzarala dalmaya, onların size ulaşamayacağı gerçeği var her zaman.

sağol hocam düşüncelerini paylaştığın için

hocam ya gunaydın demeyene gunaydını mı ogretecegız aman bırakın ne halı varsa gorsun cahil şey. bende yüzlerine bakıyorum geçiyorum. okulda merhaba ettiğim iki öğretmen var o da sadece merhaba. kitap okuyorum öğretmenler odasında. canımı sıkan olursa sert bir dille eleştiriyorum. kimse yanıma yaklasamıyor kımsenız sımarıklıgını, zevzeklıgını cekemem ben işimi yapar çıkarım şahsen kendı etrafında dönsünler yani bırakın dağınık kalsınlar

Ben böyle kişilik sorunu yaşayan insanlarla sadece merhaba diyordum. Ancak şimdi onuda bıraktım. O kelimeyi bile haketmediklerini anladım. Sen sakin olursan onlar çıldırıyorlar. Benim yerime onlar çıldırsın.