Erzurum garında banklar üstünde

kırılmamalıydı ıslak dalları hasret selvilerinin

kimdir diye sorsunlar içlerinden

Şimdi burada yazılmış şiirlerine de baktım, bir ümit ama yine yoktu...

"Burda sana baktım, yoktun." gibi dizeler kurmuştu.

nurullah genci ilk yağmur şiiriyle tanımıştım yaklaşık 12 yıl önce.. liseye gidiyordum o zaman.. her akşam bir şiirini okumadan gece rahat uyuyamazdım, o denli bir tutku duyuyordum şiirlerine... ve pek çoğunu da ezberlemiştim zaten.. kendisiyle tanışmayı çok isterdim ama bir türlü kısmet olmadı.. ne zaman istanbula gelse hep sonradan haberim oldu.. ben de bir şiirini paylaşayım sizinle...

İstanbul tarihin soylu anası

Bilmiyorum ki ben sana neden vurgunum...

bu hercai diken, bu çılgın arzu

damarlarımızdan geçirelim ve birden

kıymıktır bir tahtanın hatırası yarına

Anadolukavağı'nda her akşam

arar bulusmayan ellerimizi

Her zerremde bir mecnun dirilip cana gelir.

dün sabah seni görüp çarpılmış gökte güneş

neden çıban gibi büyür bağrımda

İstanbul hala sevimli mi sevimli

"Seni şurda aradım, yoktun."

eziyorsun göklerini

Şiirin Nurullah Genç'e ait olduğunu hatırlıyorum ama emin değilim.

ufkunda sapsarı umudun rengi

Aşkım İsyandır Benim

beni benden koparan?eyvah? mıdır gözlerin

Ve nihayet aradığını buluyordu şiirin sonunda, içindeydi O.

her hecesi amansız bir kor dudaklarımda

Gülhane'de simit satan çocuklar

Ya topla yaralı kırlangıçları,

beyoğlu'nda gezinen

korkusuz bir rüyadır

dönüşünü bekliyor rıhtımda şehzadeler

Avareyim, asudeyim, yorgunum

Senin gülüşünle yaşadığımı,

aydınlığa çekiyor kulları senin için

seni görünce, o da tutuşup yandı gülüm

ses midir, aynalarda çarpan kulaklarıma

kırmızı neden böyle

kumlu ebrular yapalım seninle

gönderince kalbime ışığını bu gece

arıyor sessizce kaybolan günlerini

nihavend mi, sultan-ı yegah mıdır gözlerin

yine de ufuklarda bekletiyor gurur beni

binbir gece yürüdüm hangi muamma için

umutlar kalıyor;ben gidiyorum.

biz gitsek de, İstanbul'da yine de

senin gözlerinde zümrüdü anka gezer

tuvalde çizgiler, renkler kırmızı

ölüm tomurcuklandı; kabir uyandı gülüm

adını söylemek istemiyorum

senin için ırmağa karışıyor denizler

martılar üşüyünce

-Nurullah Genç-

Mecnun dahi Leyla?yı anmaz oldu yürekten

şimdi ben de garip bir haldeyim, biçareyim

zindanlara karıştım

boğaziçi magrur türkülerini

yalıların burukluğu altında

Ya bu vefasız şarkıyı bitir,

büyürde kelebek olur bu sızı

başka kitapları hangileri bilmiyorum ama özellikle yagmur adlı şiir kitabındaki şiirleri güzeldi

özgürlüğe giden tutsaklar gibi

turnalar gidiyor;ben kalıyorum

yürüyelim seninle İstanbul'da

şehzade gülleri gönderiyorum

yüzün bir ay gibi parlarken gecenin ortasında

senden bir tebessüm, bir de kırmızı

kürdili hicazkar mı, segah mıdır gözlerin

benden bir yaralı şiir kalmalı

tarih heyelandır hainlerin ardında

biliyorum canfezam, vuslat unutturur beni

her harfine yıllardır ölümlerle tanıştım

istanbulda nurullah genci hep bekleyenler ve her geldiğinde haberi olanlar için

bir elimizde umut

artık bu yerlere sığamıyorum.

Benden anlamadın şiirden anla...

baharın koynundan koparıp sana

parlasın gözlerinde sonsuzluk usaresi

gözlerine baka baka söyleyin

burcu burcu bir rüyadır hayalin

Özgürlüğe koşan tutsaklar gibi,

aşk ateşi düşmüştür nazenin pullarına...

önce senin yüreğine açılır

vurur beni

hatırla bülbüllerin divane olduğunu

ipek bir mendile sardığım yüreğimle

sana giden yolların kavşağında

kuşlar kanat çırpar, yıldızlar ağlar

"Oysa sen benim içimdeydin." gibi bir dizeyle bitiyordu şiir.

çığlığımın atardamalarından

hayal kırıklığının benden türediğini

can meyvesi kırıyor dalları senin için

Bu gözler, o aydınlık o güzel gözler değil

gölgeler gidiyor;ben kalıyorum.

Toprak olsam da akar bu ırmak bir denize,

bu şiiri biraz önce tekrar okudum başından sonuna kadar ve bir kez daha kayboldum mısraların arasında, o dizeleri okurken hissetmek çok güzel

musiki kesilsin, tükensin yazı

aşkım isyandır benim

Pembe uçurtmalar yolladığından beri

Bin defa öldürsen de bu sevda cana gelir...

ellerin ufalar, tenhalara savurur beni

kabuslar çeker ancak derdimi yeryüzünde

Şiirin adını "Okyanus" diye hatırlıyorum ama emin değilim.

geçiyoruz sokaklardan delice

toprağı öpmek için eğilen bahçıvanın

inkılab bekliyorum

sana doğru akan nehrin

yenilgisiz bir muamma gibidir

rüveyda dediğim zaman

Bir şiir hatırlıyorum, sözleri kırık dökük hafızamda...

ufuklarında birkaç kara leke

Ben bu şiiri bir kez dinledim ve bunun üzerinden tam 7 yıl geçti, lisedeydim... Bunca yıl ne şiirin tamamını bulabildim ne de şiiri büsbütün unutabildim.

sevdayı kız kulesi'nden

en leylak kokuşunla, en şahin uçuşunla

yitik düşlerimi kovalıyorum

kaptanları sorgulayan

Daha dokunmadan kurudu irem

şehrinde kaybolmuşum uzatmalı kirpiklerinin

toprağı kirlerinden arındırır bir yağmur

rüzgarı senin için öpüyor dudaklarım

yaşamak, sonsuzluğu tattı avuçlarından

karanlık, hüznünü düşürür dağa

yüreğinize sağlık arkadaşlar.

o körpe, o İstanbul endamın kavurur beni

bu yüzden mi günlerdir

Siyah gözlerine beni de götür...

çaresiz kalınca mızrap ve şiir

sonbaharın tozlu kafeslerinde

ey imtiyazlı güzel, uyan derin uykudan

işte o zaman sırılsıklam bir bakış olmak isteyen insanlardan biri de ben olurdum

bilmiyorum neden sana vurgunum

yeni bir koşunun başlangıcında

kapama gözlerini karanlıktan korkarım

gökyüzünden düşen bir damla yağmur nurullah gencin yağmur şiirini hatırlatır bana

o da yörüngesinde kaybolur zamanın

düşüyorum tanyerine

birkaç kuğu, birkaç mahzun kuştüyü

kırmızıyı sevdiğini bilince

ya topla yaralı kırlangıçları

sevgi turnaları yakalıyorum

hercaimenekşe, gonca ve sümbül

mehtabı taşıyan senin bakışlarındır

posta güvercinleri geri dönmez ülkeme

birlikte yürüyen iki yabancı

korku tufanına yakalandığı

önce anlayamamış ona ne olduğunu

kırmızıyı sevdiğini söyledin

sahibini arayan gemilerin

bir ağaçtan düşen yapraklar gibi

Arif Bey?i Itri?yi ömür boyu inleten

bal rengine boyuyor yolları senin için

uğrunda hayallerim bile yıprandı gülüm

Ayasofya önünde tramvay bekleyenler

Sabaha seninle başladığımı,

dağıt kalbini saran hasret bulutlarını

ressam fırçasına neden mi kızgın

yanarım; öyle bakma yüzüme yağmur gibi

güneş ülkesinden gelen yiğitler

bildim bütün aşkların bahane olduğunu

yargılamak için zeval kayıtlarını

uzaklarda bir yerde

çöllerim kandır benim

atlıları kaybeder yolunu hasretimin

birkaç kan pıhtısı dudaklarında

uykusundan uyanınca fırtına

parmaklarında hüzün

sarardı tiryaki menekşeleri

endamın her sabah iner toprağa

benzeri olmayan bir dünya kursun

mavi yitik, beyaz kızgın ve siyah

hayallerim kıpkırmızı olurdu

biraz deprem sonrası

çekilir mi artık güllerin nazı

siyah gözlerine beni de götür.

uyku tutmuyor karanlıkları

Kısa bir şiirdi ve şair, şiir boyunca birini arıyordu farklı yerlerde.

ben zehire alışkınım, şerbete değil

der ve düşünürüm havayı ve toprağı kirlerinden arındıran yağmur insanları da arındırsa ne güzel olur

gökyüzüne dokunurken bu acı

şenliğinde aykırı yürüyüşlerin

biz bu yürüyüşü çiğdemlerden almışız

bırakalım suların üzerine

İstanbul bir yanımda, sen bir yanımda

bir darbımeseldir canfezam bakışların

yaslı dereler gibi mutsuzluğa akarım

yıllar yılı gezinmeli bu sızı

Bütün yelkenlileri, deniz fenerlerini

birkaç bulut çekelim gökyüzünden

cellat, ayrılığın boynunu vursun.

çığlığıyla vurulur

sen gün boyu simsiyah bir ufukla beraber

tepeler kırmızı, sular kırmızı

neden böyle çekingen olduğunu

Nurullah Genç şiirlerini çok fazla okuyan biri değilim, hatırladıklarım da çok açık şeyler değil ama belki bir bilen, bir hatırlayan olur bu şiiri de, diye yazdım bunları.

bülbül yine mey?ustu; vatan virandı gülüm

bu bir cefa derbendi, kahır istilasıdır

Nurullah Genç'in mezar taşına yazılmasına vasiyet ettiği dörtlük:

nurullah gençi sevenler

uzanırım da kadife saçaklarına

sen bir defa konuş, sen bir defa gül

İstanbul bilmeliki, limanlardan gemiler

bekler bizi Beykoz'da, Üsküdar'da

dehlizlerin dumanlı, küflü karanlığından

bir yorum vardı sonunda

dalgalar türkümüze aşina olur

rüzgar durdurur beni

yoksa yalancı mıdır, günah mıdır gözlerin

şaşırdım ayın kime pervane olduğunu

rüyalar hefret eder avare duruşumdan

bir yılan ağlıyorsa bir köşede, hülyanın

misk-ü amber kokuyor çölün kalbinde zaman

biraz şehir hülyası

İstanbul'da gül kokusu yayılan

yüzümüze bakınca deniz fenerleri

ve hala bir tomucuk tadında

sevemem, karanlığı bir daha devirmeden

siyah gözlerine beni de götür

sevemem, tozlu raflar arasına girmeden

yüreğimden fışkıran bir?ah? mıdır gözlerin

Gözlerine yazılmamış bir destan 'dan...

Usul usul intizarı çürüten

benim rüyalarımda bir kaç deli güvercin...

sular köpürmemeliydi rüveyda

tam orada, Çamlıca yokuşunda

bu hicran değişmeyen kaderimdir, umarım

ya da bu vefasız şarkıyı bitir

avareyim, asudeyim, yorgunum

hasret, yanlızlığı çoğaltan deniz

AYIN GÜLE SERENADI

Benden anlamdın şiirden anla,

serpmeli ebrular, bülbülyuvası

dalgınlık evlerinin en güzel melikesi

anlayabilir misin

ozan bir kenara bıraksın sazı

öylesine yorgun, mahzun ve candan

ağlayan suretidir

doldurur aynalara inleyen yüreğimi

eşiğine gönül vadilerini

bir elimizde sevda

sürüklüyor imkansız muştuların

güzeller güzeliydi; hani sultandı gülüm

ben her gece bir Mehdi türküsüyle çilekeş

Bir çift semazen gibi döner başımda taşlar,

Akşamı ettiğim senden kalanla,

denizin sıcağında bulsunlar kalbimizi

nefesin fermandır Topkapı Sarayı'nda

Binbir türlü kokuyorsa yaylalar

bir adam direniyor izini bulmak için

bilmem neyi aradım bir ömür kışlarında

deli rüzgar yine sarhoş, hovarda

sim-ü zerle süslüyor kumları senin için

İstanbul hala güneşin ardında

siliyor tanyerine akan alın terini

NURULLAH GENÇ

Kırmızıyı sevdiğini bilseydim

çöllere bir türlü yağamıyorum

bir kafdağı kalmıştı varlığından bihaber

SİYAH GÖZLERİNE BENİ DE GÖTÜR

bilki senin için yürüyor kelimele

yanından geçen küheylanların

bir kalp yangınından geriye kalan

yağmura tutulmuş bir kul da ben olsaydım

İstanbul bilmeli ki, sahillerine

nasıl anlasınlar ellerimizin

ayrılık acıyla süzülür kandan

kubbesinde yitirdim zaman duygularımı