babam işten gelrken eli hiç boş gelmezdi mutlaka bişiler getirirdi bize boğazımdan geçmedi sizsiz derdi büyüdüm artık artık biyerlerden geldiğimde aileme elim boş gelmiorum gerçekten boğazımdan geçmio alışkanlık sanırım...

pramit aynı şeyleri bende yaşıorum daha yaza kadar halimden o kadr mutlydum ki ama şuan canımı acıtacak kadr hissediorum bunu

Soğumak mı? Çocuklukta ayaklar soğur en çok, eller, sonra burun? Derken kalp daha çok soğumaya başlar, bakışlar, dudakların acımasız kıvrımları ve böyle büyür insan. Derken hikayenin sonu gelir, insan gider ve geride kalan vücudu soğur. Ben olsam ilişkimizde soğuduğumu söylerken çok dikkatli olurdum! Çünkü koca insanlık tarihi bir soğumanın ve üşümenin özetinden başka bir şey değildir

pazar kahvaltını kendin hazırlayıp mutfakta tek başına kahvaltı yapmakmış büyümek.

etraftaki insanlardan sana abi diye seslenenlerin sayısının artmasıymış büyümek.

"'Büyümek nedir' diye merak ediyordum bir kaç zamandır. Geçici de olsa bir cevap buldum; gözünde büyüttüğün dünyanın küçülmesidir büyümek..."

sadece içimden koptu

işten eve geldiğinde yalnız yaşadığın evin kapısını cebinden çıkardığın anahtar ile açmakmış büyümek.

Bİz hiç çocuk olamadığımız için çoktan büyümüştük aslında. Doğan her çocuk biran önce sorumluluk alırdı eskilerde ve şimdi içimdeki açığa hiç çıkamamış çocukluğum oğlum ve kızımla birlikte silkinip çıkıverdi saklandığı yerden... Daha birkaç gün önce çöp poşetlerini kızak niyetine kullanıp günümüzü gün ettik, kumandalı arabaları yarıştırdık, evcilik oynadık... Ve anladımki insan hiç büyümüyor, hep bir çocuk yanı kalıyor cebine iliştirip yanında taşıdığı.