"Hımm", dedim. Çok akıllı adamsın vessealam dercesine kafa sallayıp görevlinin yanından uzaklaştım. "Lokal" denilen bölüme giderken düştüğüm acıklı durumu içselleştirip kendimle konuştum:

Yutkunurken genzinizin yanması gibi içinizi yakıyor, içinizde...

Bugün öğretmenevine gittim. Evde "kadınlar günü" vardı da. İçeri girdim. Öğretmenim ama resepsiyon görevlisi bana kimlik kartımı falan sormadı. Zaten hiçbir zaman hiçbir öğretmenevinde kimlik kartı sorduklarına rastlamadım. Gözlerimi hafif kısarak görevlinin yanına yaklaştım; dedim ki:

Her insanın kendi iç yolu, iç yolculuğu vardır muhakkak. Ama nereye kadar tırmalanır o iç yollar? İnsan içine döndükçe en gidilemeyesi, en içinden çıkılmaz tek yönlü yollara dönüşmez mi onlar?Bırakmalı bir yerde o iç yolları. Aynı suda iki kere yıkanılamıyorsa, o iç yollar da bir nebzeye kadar yürünmeli, asıl yol dışımızda. E-5 de olabilir K-5 de. Benim yolum insana ve hayata çıkıyor. Yoluma insan çıkarsa ne mutlu, Eder iki insan. Biri benim. Umarım çok insanla karşılaşırım yolda.

-Yürüyerek mi?

Yavaşlık bana göre değil. Bazen, ama çok az bazen, hız ibresi 150'nin üstünü geçmeli, en kural tanımaz anlarda...

-Öğretmen.

Yaşadıklarınızı, duygularınızı güzel anlatmışsınız sayın Türkçeci0505 hocam AMA size Oğuz Atay'dan bir alıntıyı hatırlatmanın faydalı olacağını düşündüm yine de..

Ama benim hala ve hiç usanmadan kadim dostum, yol arkadaşım, başımın tatlı belası, baş ağrım...

Sevmedim hızlı treni. Daha bir karenin ne olduğuna karar vermeden ve ona dair olanları hayal dünyana yerleştirmeden bir başkası giriyor görüş alanına. Sonra bir başkası, sonra bir başkası ve bir başkası daha...

İstasyona geldim. Önce kimse yoktu. Bir köpek havlaması, bekleme salonunda içindeki ateşin sönmeye yüz tuttuğu bir soba, yandaki büroda uyuklayan istasyon bekçisi. Sessizlik. Sessizliği bozan bir kapı gıcırtısı. İçeri giren bir adam. Bir adam daha. Sonra gençten bir çocuk, sonra bir baba ve bir oğul. Şimdi içeride kulaktan kulağa oynayacak sayıda idik. Sobaya tutunmuş, üzerindeki kyafetlerden bir demiryolu işçisi olduğu anlaşılan orta yaşlı bir adamın yanına yaklaştım.

Bu yol umuda, sevgiye ve dolayısıyla hayata tutunma yolu...

"Kimlik kartımı almayı unutmuştum zaten."

Yazdığımı okudum da ne kadar çok "ama" bağlacını kullanmışım. Allah bana bir daha tek bir metin içinde bu kadar çok "ama" bağlacını kullanacağım bir gün yaşatmasın diyorum.

Bazen baktıklarınızı ve gördüklerinizi yazamamak, dilinizin ucuna gelip de dökemediğiniz kelimeler gibi, düğümleniyor boğazınıza...

? Ama?dır efendimiz.

Varmanın değil, yol almanın anlamına ulaşmak, tüm yolculuklara ayrı bir kutsiyet kazandırıyor...

Her sefer bir yolculuktur içinize, ve yine bir göçtür, içinizden başka başka yerlere...

-Hacıbayram'dan.

-Üşümüşsünüz.

Neyse bu halde "lokal" denilen bölüme girdim. LCD TV'nin karşısında dört kanepe, bu kanapelerin üstlerinde de yaşları 50 ile 70 arasında değişen bir kısmı emekli öğretmen olan bir topluluk. Neyse, en azından kendimi bir cemiyet ortamında hissetmenin verdiği memnuniyetle, çaresiz, ufak bir yer bulup oturdum. "Elime bir gazete alayım", dedim. Dedim demesine de hemen yanımdaki kantinde çalan Ferdi Tayfur buna müsade etmedi. Dikkatimi tam da toplamışken bu kez de adamın biri LCD TV'yi açmasın mı? Aman Allah'ım bangır bangır bir ses. Ferdi Tayfur'u arar oldu kulaklarım. Elime bir gazete ve kendime büyük bir risk alıp "soğuğa, balkona çıkıyım bari", dedim. O da ne balkonun kapısı açılmıyor. "Offf, offff, bütün şanssızlıklar da beni buluyor..." diyerek tekrar oturduğum yere döndüm. Müthiş bir gürültü içinde gazete okumaya başladım. Ama orada bulunan muhteremlerin devleti yıkıp tekrar kurmalarından okuduğumdan hiçbir şey anlamadım. "En iyisi çay içmek üstad" dedim. Çay istedim ama buz gibi bir çayla karşılaştım şimdi de.

Ben küçükten beri yol kenarlarını sevdiğimden hep ilginç gelmiştir yolculuklar. Arada bir sırt çantasını alıp yola çıkan turistlere özenmişimdir. Ama ülkemizde böyle bir olasılıktan bahsetmek bile, bazı koruyucu "male" kişilerin aklına hemen pippa adlı barış yolcusunu getiriyor. Gerçekten merak ediyorum, ülkemizde böyle bir yolculuk yapan var mı?Bisikletle gezeni biliyorum.

+ Neden Olric?

"Öğretmenliğin bile sökmüyor len Hasan, öğretmenevinde bile senin öğretmen olup olmadığının hükmü yok. Yine şu klasikleştirdiğim metaforu kullanmayı bir borç bildim kendime: "Boşa yaşıyorsun hacıııı..."

Dost, yola çıktığımız canlardır, Söyleşsek de söyleşmesek de insan olan.

Göz pınarlarınıza gelip de akıtmaya cesaret edemediğiniz yaşlar gibi yük oluyor yüreğinize...

Daha dün bir tren yolculuğu yaptım. Abartmıyorum, havanın -10 derece, her tarafın buz, nefes alışverişlerde ciğerlerin zorlanıyor olduğu bir geceydi.

-Uzaktan mı geldiniz.

Kafa bile atamadan eve döndüm, kafa bile atamadan.

Hal böyle olunca, seyahat aracı gerçekten de araç oluyor...

Tren, bir gidiyor bir duruyordu. Başka istasyonlarda başka köpek havlamaları, başka demiryolu işçileri, tren bekleyen başka baba oğullar vardı. Tren bir gidiyor, bir duruyordu. Karlar içinden gidiyor. Ovalardan, dağlardan aşarak ilerliyordu. Gecenin zifiri karanlığına ve sert ayazına aldırış etmeden ilerliyordu. İndiğimde, her zamanki tren yolculuğundan sonra hissettiğim o eşsiz duygular eşliğinde yürüdüm. Az önce indiğim tren gibi karanlığa ve sert ayaza aldırış etmeden ilerledim.

-Ekmek parası.

tutunma ne maksatta olduğuna balı elleri ayakları gibimi bu yinede gezer konmadan göçenler gibimi gezse ne yazar

yola cıksa ne olur cıkmasa ne olur yol senin içinde senin yolun nerye cıkıyor

Az önceki köpek havlamasına yenileri karışmıştı. Tren sesi duyuldu. Ama bu gelen bir yük treniydi. Oysa bizim beklediğimiz diğer yönden gelmeliydi. Geldi de. 5 dakika sonra herkes trene binerken aceleciydi. Çünkü tren bir dakika, bilemedin iki dakika sonra hareket edecekti. İçeri sıcaktı. Kendime bir koltuk buldum, oturduğum anda tren hareket etti. İçeride çocuklar vardı, sarı saçlı, siyah saçlı çocuklar. Anneleri de vardı, kiminin hem annesi hem babası.

Şu ara elimde kitap yok ama görüyorumki buradaki yazıları okumak da yeterli.. arkadaşların her biri ayrı güzel yazıyor.. konularda yazılar da güzel.. okuken kendimi buluyorum, soruyorum, düşünüyorum.. hep birbirimize benziyoruz. Hiç de yalnız değilmişiz.

-Ooooo hocam benim yeğen de öğretmen emme teee Sivas'ta.

Yol kısalıyor, zaman akıyor... Her şey bekleyene yaklaştırırken, yolculuğun ama salt yolculuğun efsunu sarıyor her yanı... Bir yanın yüreğine kanatlanıp uçarken, diğer yanın bir yolculuk daha mı bitti diyor, hayıflanıyor...

Hayallerin istediğiniz yerini netleştirmek ya da flulaştırmak elinizde. Çünkü hayal dünyanızda zaman denen kuvvetli iksir elinizde... İstediğiniz yerinde durdurabilir, istediğiniz yerinde ışık hızına ve yılına ulaşabilirsiniz hayallerinizde...

"Oooof offf Hasan" diyerek kafa atacak bir şeyler aradım sağımda solumda. Bulamadım. İtiraf ediyorum buldum; ama bulduklarım da beni döverdi zaten.

-Yol bekçisiyiz biz ağam. Soğuklarda raylar gırılıyor. Bunun için kontrol ediyosss.

Tutunamayan hep bir gezidedir ki zaten! O büyük ihtimalle yaşadığı yerde mutlu değildir, oraya ait hissetmiyordur kendini; şimdiye kadar gördüğü yerler de tutunabileceği yerler değildir, bu yüzden hayalinde yine hayalinde kurduğu memleketleri geziyordur.

Paylaşımda bir tutunamayanın tren yolculuğuna çıkmasından bahsedilmiş. Kendi kendime neden tren demiştim? Hızlı tren soruma cevap oldu...

"Hayat öylece su gibi akıp giderken avuçlarımdan" diye başlayan klasik edebi metinlerde anlatılanlardan çok ayrı bir şeydir insanın hayal dunyası. Orada akıp gideceklere ve takılıp kalacaklara siz karar verirsiniz... Orada herşey yavaş, yerli yerinde, olması gereken ahenginde... Ya da hızın son limitinde...

İnsan "doğa harikası" bu kadar güzel bir mekanda nasıl bu kadar hissiz, sessiz ve duyarsız kalabilir. Anladım ki, insan içinde bulunduğu mekanın hakkını hakkıyla veremiyor, o mekanı olmasi gerektiği gibi hissedemiyor, yaşayamıyorsa, söyleyebildiği klasik cümle; "İzmir/Karaburun'dan selamlar" oluyor...

En tuttuğum konuşma--cep telefonu çıkalı evdeki eksik erzakın muhteviyatını bile bilir olduk toplu taşıma araçlarında--10-15 dakikalık bir yolculukta şahit olduğum bir konuşmaydı. Benden sonra bindi bir kadın ve çalan cep telefonuna cevap verdi. sanırım bir birlikteliği-muhtemelen evlilik-- sonlandırmak üzere bu şehre gelmişti. O kadar kuş gibi özgür hali vardı ki, kendimi kurtulamadığım bir bağımlılığım kaldı mı acaba, bak beni de özendirdi şimdi diye düşünürken buldum.

O ekstra cay her zaman istenir ama her zaman aynı istekle ikram olunmaz... İste o istek, istekle yerine getirilirken seviyorum bir de yurdum ınsanını...

Bir maratonun daha sonuna gelip, batıdan önce doğuya doğru yol alırken...

Bir başkası için hiç olmadığım kadar yoğunum...

? Önceki söylenen her söylemi ve kelimeyi öldürür efendimiz.

Sosyal bir asosyal hem de en gezemeyen bir gezgin olarak kulaklık takma fikrine katılmıyorum. Bazan insanların kendi aralarındaki konuşmaları dinlemek hoşuma gidiyor. Bana soru sormayan yeteri kadar konuşabilir hali. Ben sorulara şu cevapları veriyorum:nerelisin? kişinin espri kaldırırlığına göre Hititliyim , samimi oılanlara -uzaktan... lıyım.

Bu kez bir şey eksik... Ya da bir şey her zamankinden fazla...

one way ticket diye bir şarkı vardı. herhalde ben bir geziye çıksam,-ki hayat da bir çeşit gezi sayılabilir-bu da tek yönlü bir yol olurdu. Tabi yolun genişliği algımıza bağlı. Karayollarına yaptıracak değiliz o yolu da.

İçimden bir his, bu yolculukta, bu yolcunun çenesi bir açılırsa hiç kapanmaz diyor...

+ En tehlikeli kelime nedir Olric?

Peki kıskançlıklar, üzüntüler, sevinçler yolun neresinde ne şekilde yer alırlar?Bence sevinçler rengarenk uçurmalar, balonlar şeklinde göklere ilan edilirler. Üzüntüler benzin istasyonlarında verilen molalar olabilir, üzüntünün şiddeti kadar uzayan. Kıskançlık hakkında bir fikrim yok, belki yürüdükçe daha çok ağırlaşan ayak yarası olabilir, bildiğim bir duygu değil. Haset kelimesi de komik geliyor bana, Çizgi filmlerdeki gibi bir diğerine çelme takmaya çalışan yarışçıları aklıma getiriyor.

Yavaşlık bana göre değil. Ama anladım ki, hız demek de ben demek değil...

Güneş gözlüğünü çıkardiktan sonra yazı gözlüğünü takip kitabını açtığında tek bir eksiğin kalıyor, Konya- Kayseri yolunun uçsuz bucaksız düzlüğünde; çay...

Bir yıl boyunca yureginde büyüttüğün "ya seyahat" ruhuna hayat vermek guzel... Yanindaki koltugun bos olması daha da guzel... Kötü olan iki sey; telefonun yazı karakterinin alışılmışın disinda ve zor olmasi, ondan da kötü olan, baslarda sevimli bücür görüntüsü veren çoçuğun birden canavarlasması, onu susturmak icin susmayan yolcular... Tüm olumsuzluklara rağmen seyahat esnasinda bile olda seviyorum yurdum ınsanını, gülümseten hallerini; kulağında müzik, elinde kitapla görünce sana ufo ile ısınlanmıs numune insan muamelesi yapmasını... Yurdum insanının mayasında, insanlığı mayalamis kısmını...

"Zaten sormuyoruz."

Bizim resepsiyon görevlisi kendini çok akıllılardan sanıyor ki hemen cevabı yapıştırdı:

Bir tutunamayanın en mutlu olduğu anlardan biridir bence gezi. Bir noktada hiç durmadan ve bir daha oradan geçmeden gitmek büyük zevktir çünkü; aynı uzaydaki her cisim gibi...

-Anladım.

Uçak dahi kuş bakışı dunyayı ayaklarınızın altına sererken ve üç kat daha hızlı yol alırken semada, o kısacak sürede karelerdeki ahenge, hayal dünyanıza bu kadar hızlı taaruzda bulunmaz.

-Ne için?

Bu anlamda bir Tutunamayan hızlı trene binmemeli...

Ölüm, çiçek öbekleriyle yol kenarlarında karşılayabilir bizi. Ağlatmadan, bak yine de güzel hayat, yürü, her çiçekte bizi hatırla;kopar ama kökünü kurutma. okşa ama hırçınlıkla yolma diyen.

Bekle beni Mavi Tren!..

Sürekli çevresiyle meşgul ve soru sormak için sadece sebep arıyor...

-Sen necisin ağam?

-Ama orası buraya en az 17 km.

-Evet.