insan kalbinin tanrıyla şeytanın savaş alanı olduğunu kim söylemişti? aykırı uçlarda gidip gelen, bundan başı dönen ruh halinden bahsetmek istiyorum. aşağılık kompleksinin dibinde debelenen bir insanın içinde kibrin zirvelerine çıkan çok hızlı asansörler de vardır. herkeste böyle midir bu bilmem, benim için böyle.. woody allen'ın esprisiydi sanırım..''beni bile üye olarak kabul edebilecek bir derneğe asla üye olmazdım...''değersizlik duygusu o kadar işlemiş ki içime.. .. işte canavar usulca çıkarıyor başını.. yolda gördüğüm şişman bir kadın diyelim.. ben ona kadın olarak bakmıyorum, hatta insan olarak bile.. o yok olsa da olur hatta daha iyi olur.. hele bir de tayt giymişse, aman tanrım.. ne gerek var ki böyle kadınlara.. bana öyle gelir ki, tüm kadınlar adriana lima, tüm erkekler bradd pitt gibi olmalı.. diğerlerinin boşuna yeryüzünü işgal etmeye, oksijen israf etmeye hakkı yok.. işte kendimi de bu şişman kadınlar gibi görüyorum ama bu sadece koca göbeğimden kaynaklanmıyor.. bir canlı, bir yaratık olarak bir insan olarak hiç değerli hissetmiyorum.. var olduğum için özür dileyesim geliyor herkesten her şeyden.. bana değer veren, elimi tutan, bana sarılan insanlar görünce afallıyorum, panik yapıyorum ne yapacağımı bilemiyorum.. alerjik reaksiyon gibi.. ben.. inanamıyorum.. benim varlığım kabul ediliyor, hem de güzel hem de değerli bir şekilde.! tanrım korkunç bir şey bu.. benim kafamdaki dünyada böyle bir şey yok, kaçıyorum..

hızlı düşünemiyorum.. kafamın içinde bu kadar korku, kaygı varken yeni bir düşüncenin hareket alanı çok kısıtlı galiba ondan.. ilaçların da etkisi vardır elbet.. plan, proje üretemiyorum.. yeni şeylere adapte olamıyorum.. oldukça kısır bir hayatım var doğal olarak. doğal ve rahat olmamamın cehenneminde yollar arıyorum hala..

patolojik duygu derken ne mi? bir psikoloji kitabında bir örnek vardı.. genç kadın bir adamı seviyordu, adı kemal.. kemal karizmatik bir adamdı ve geniş genel kültürü vs. kadın ona hayrandı.. bir keresinde kadın kemali giyimi dolayısıyla ufacık eleştirmişti ve kemalin yüzü asılmıştı.. diyordu ki '' o diyelim bir mekanda benimleyken kafasını bir anlığına başka yere çevirse beni terk edeceği korkusuna kapılıyordum.''işte buydu.. benim inanılmaz kaybetme korkum vardı, bu kadın gibi.. sevdiğim kadını her an mutlu etmeli, onu sürekli güldürmeli, hep onun isteklerini yerine getirmeliydim.. bunun için o kadının hiç farkına bile varmadığı, varamayacağı kaygılarla uğraşıyorumdur.. aklımın bir kenarında nasıl hep ölmek korkusu varsa bir yerde de sevdiğimi kaybetme korkusu vardı. hiç çıkmazdı aklımdan hiç.. telefonuna mesaj atsam birkaç dakika yazmasa diyelim hemen ''beni artık sevmiyor, benden sıkıldı, başka daha karizmatik, cesur, akıllı, yakışıklı birini buldu... vs.'' diye düşünürdüm.. hiç öyle olmazdı, normal karşılık yazardı ben yine yeni vereceğim cevabın yanlış anlaşılabileceği korkusuna yol alırdım.. her mesajda tekrar ederdi bu.. yetersizlik duygusu beni yer bitirirdi... birlikteyken hep yanlış, saçma hareketler yapacağımı, pot kıracağımı düşünür hep kaygılı olurdum.. telefonda mesaj yazarken de bu kaygılar devam ederdi.. genelde de pot kırardım, saçmalardım da.. bunları çevirmek beni yorardı.. tıpkı sadece sabah altıda kalkıp tüm gün yaşamaya çalışmak gibi yorucu gelirdi.. diğer insanlar için sıradan basit olaylardı bunlar ama ben cehennemi yaşardım.. yüzümde zoraki gülümseme yüzümü ağrıtırdı.. iyi ama niye böyle.. insan bir dakika rahat edemez mi ya? illa en kötü senaryolar niye geliyor aklıma.. bunun da anneme olan bağlılığımla, sevgimle ilgisi vardır belki. annemim korkularını, paniklerini, toplum baskısını da devraldım belki...

bazen ne düşünüyorum biliyor musun? hani annem ben küçükken hep benimle dalga geçerdi başkalarının yanında.. onca fakirliğin, ezikliğin üstüne bi de annemin beni bir varlık olarak, bir birey olarak diyelim kabul etmemesi, içimi güvenle, kendine saygıyla doldurmaması, benliğimi iğfal edişi.. bu kadar korkak ve kafka'nın dediği gibi bir dakikalık bile rahatlığımın olmayışı.. patolojik ve delik deşik duygu dünyasının inşaası.. inşaadan çok yığılma.. neyse işte anneme hala bir çocuk kadar bağımlıyım.. panik ataklarımda babam değil ille de annemim yanımda olması, bir şeyler söyleyip ninnileriyle beni avutup sakinleştirmesi.. ona olan minnettarlığım, hayranlığım.. korkulu anlarımda annemin inci gibi, yumuşak sözlerini duymak için mi acaba bilinçaltım paniğe başvuruyordu.. çünkü 40 yaşında adamın adeta ninni dilenmesi hoş karşılanmazdı, dalga konusu olurdu da.. sürekli kaygılı olmama ne demeli, değersizlik hissine? kaygıyı bilemiyorum da değersizlik hissi annemin davranışlarından çokça beslenmişti ve değersizlik hissi bana annemi anımsatıyordu, anne kucağını belki. acı veriyordu ama annemin kucağındaydım işte.. karşılığında her türlü diyetini verebileceğim bir bedel.. doğru dürüst bir insan ve erkek olmayı da vermiştim sanırım..