Dürüstlüktü vasiyeti... Üzerine titrediği yegane değerlerdendi. Son anlarında, son nefesinde söyleyemese de, muntazaman aktarmıştı gizlice... Hak vaki olunca oturdu taşlar yerine. Parçalardan bütün oldu, çıktı vasiyet günyüzüne...

'ah' diyenler... neredeler...

havada bulutsun arzında umut

Anlamıyor musun onlara helal, ama bize haram.

Düşünmekten zonklayan bir zeka... rikkat ve ızdırap titreyişleriyle seyrelmiş bir kalp... iyice zayıflamış... narin bir beden... neredeyse aç ve susuz... yemekten içmekten kesilmiş... halsiz... mecalsiz... ve yorgun... dalmış... bilinmezlik suretine bürünmüş bir belirsizlikler deryası içinde...

başımda tacsın gönlümde ilaç

Tecellinden ümid kestim, hani cilvelerin ey hakikat!

Ah efendimiz!

Bir kez düşde olsan... peçenle olsan... bari olsan... yeter ki gelsen... düşde gelsen... düş yoluyla gelsen... bir kez gelsen... ne yanımda, ne yanıbaşımda, razıyım, gelsen de ötelerde dursan!

Vasiyetimdir.

Hakikat badesi kadehsizdi bu yüzden. Sureti perdesiz. Çehresi peçesiz.

Ne de nazlısın.

Zahirde değil, batında. Orucun ahkamınca değil, esrarınca.

Al eline 'La" süpürgesini, süpür hayatından ikilikleri, ve önce adam gibi bir 'La' çek şu dünyanın üstüne!

gözümde incisin dilimde miraç

bir damla şefaat beklerim efendim...

Efendimiz gibi.

Tıkınmayı bırak, önce bir 'ah' de!

Kim için? Yetimler için. Mağaradakiler için. 'Ah' demeyi bilenler için.

Hala müphemsin çünkü... hala meçhul... görünmen, bilinmen, soyunman imkansız gibi... öyle bir muammasın ki hallin müşkil gibi...

Hüzünle gelir... okuyalım diye gelir... 'ah' demeyi öğrenelim diye gelir... onun kokusunu duyalım diye gelir... 'ah' diye diye gelir...

D. Cündioğlu

Tamat değil, şatahat değil, hakikat... boğulmak üzere... kaybolmak üzere...

Yarin mektubunu bekleyenlere... yetimlere... kimsesizlere... mağaradakilere... 'ah' demeyi bilenlere...

Bize, yani 'ah' diyenlere...

Kudretim olsa uruc eder katına çıkardım. Güçsüzüm oysa. Halsizim. Rahm etsen de sen gelsen... insen buraya... tutsan elimden, alsan... alsan beni benden... bedenden... beni bana bırakmasan... kızmasan... sadece sevsen... yetim kalmış kalbimi ısıtsan... okşasan... adaletin zahirde kalsın, asıl sen beni batında, batınında rahmetinle sarsan...

Ey talib, o pahalı, o şatafatlı, mükellef sofralarda verilen iftarlardan uzak dur, çünkü hem orucun oruç olmaktan çıkar, hem kendini Muhammed'in kokusunu duymaktan mahrum etmiş olursun.

seninle yeşerdi bütün umutlar

yoluna bakmaktan usanmaz gözler

Ramazan ayı tıkınma ayı değildir; karnavallar ayı ise hiç değil.

Gördü ve gözü gördüğünü yalanlamadı.

Vasiyetimi yenileyemem ama yineleyebilirim Bir dağın tepesinde... küçük ve dar bir mağarada... karanlıkta... taş üstünde... ve tek başına... yalnız... yapayalnız... kimsesiz...

Ey talib, her yıl Ramazan kime gelir bilir misin?

Muhammed'in yetimlerine...

Akşam tıkınmak için sabahtan kendini aç bırakan zavallılar gibi de olma! Çünkü iftar ve sahurlarda şatafat içinde tıkınanların orucu fasiddir.

Ah hakikat!

Hani rahmetin? Hani hayalin? Hayalin bile mi muhal?

güllerin rengisin kokusu sensin

VE derken Cibril-i Emin geldi. Kadir gecesi. Yarin mektubuyla. 'Oku!' dedi haşmet ile.

Tam üç kez Kevser pınarını akıttı bir garibin avuçlarından. Bir kimsesizin. Bir yetimin. Efendimizin. Kana kana içsin diye. Şefkat ve rahmet nedir bilsin diye. Cemalin görsün diye.