- O mu? Şey? O kolay ya! Sen bitti say!

- Allaaah!

Ben sensizliğe alışamadım anne,

huşu yoktu şaşkınlık vardı sadece..

neşen koparttı gülleri,

- İyi o zaman. Hem bi ortamı görmüş oluruz. Camlarında kırmızı kırmızı şeritler. İçerde ne dönüyorsa?

- Şimdi ne yapacaz? Akşama var daha.

düşünme diye..

Lanetleyeceğim ellerin olduğun,

(Adana; 01.01.2005)

Bir Lokman olamadım.

Her yalnız akşamda olduğu gibi,

Hoş geldin yeni yıl,

Doğarsa doğsun güneş, bir daha yine,

Belki de dünden kalan yemeğin.

Çırpına çırpına can verdi, yardım eden yoktu Allah aşkına,

ölürken içimde olduğunu farkettim,

Gelsin artık sevgi, barış,

iki daha ekledim gereğince..

- Kapıyı annesi açmadı ama.

Ben bir de Clementine?deki alevden şeytandan çok korkardım. İyi ki Sihirli Peri vardı da Clementine?i hep kurtarırdı. Müziği hala kulağımda.

Mertlik dolu, Yürek dolu,

Mevlana gibi, Yunus gibi,

Yazıp ta rüzgarla gökyüzüne saldığım.

ÇOCUKLUK ARKADAŞIM

Tükenip gideceğim bu gece,

Ben yanıp, tutuşuyorum özleminle.

Toprağa verilen bir garip mi idi, yoksa öldü mü insanlık?

?Güle güle Komutan, Baran?ım da sana hakkını helal ediyor? diyen annenin sesiyle irkildi, geri döndü. İnce bir yağmur çiselemeye başlamıştı. Anne ayaktaydı, bir yanında sanki beyaz bulutlar içinde kamuflajlı elbisesi üstünde, başın da bor beresi, nur kaplamış yüzüyle Baran Uzmanı, diğer yanında bembeyaz gelinliğiyle Zeynep?i görür gibi oldu. Üçü birden el sallıyordu gülümseyerek kendisine.

Başkasına ait olan biriyle.

bayan arkadaslar sadece yorum yapmış sanki, erkek adam ağlamaz devirlerinden erkek adam erkek adamın şiirlerine yorum yapmaz devirlerine gelebildik en azından sanırım:)

Ayağı sallanan tahta masaya oturacağım.

Onların ardından çöktü birer birer, ahşap cumbalı tarihi konaklar.

Meğer bir başkasıyla imişsin sen,

Vatan aşkıyla çarpıyor kalbim,

Öyle ya, daha çok yolu vardı gidilecek. Birçok silah arkadaşı vardı. Hiç ölmeyen, hep yaşayan o Kahraman Şehitler yolunu gözlemekteydi. Anadolu?nun birçok yerinde bu Vatanı kendi aşklarına tercih eden kim bilir kaç Baran?lar, kaç Zeynep?ler komutanlarını beklemekteydi? 30.10.2008 Alperen KARAKARTAL

gücendi onurum..

Lokmalar boğazıma dizilecek,

Gönüller sevgiyle dolsun.

Bilirdim; o yoksul insanları

büyümeden soldu..

- Ne parası be? Takılırız biraz. Yağmur kesilince çıkarız. Sen bana bırak.

ne olursa olsun vefa vedasız olmalı

Avlusunu yıkık duvarların çevrelediği,

Bulamadım!

çok sağolun hocam.. itifat etmişsiniz.. var olun.. sezai üstadı lise sonda epey okurdum.. ayinler ve alım yazısı saati ni okudum.. sezai karakoç deyince insanların onun birikimini mona roza ya indirgemeleri o kadar üzücü ki hocam.. bu arada bu başlığa naçizane kendi yazılarımı eklerim..

Sevgiye hep özlem duyarak,

Ben dolup taşacağım, sana özlemle.

Kardeşlik ve dostluk dolu,

Savaş seninle son bulsun,

Kirli paslı kaşığı sallayacağım,

Anadolu?nun unutulmuş bir köşesinde; dar bir vadi içinde akan dere boyunca uzanan ince, bozuk patika yolda bir adam yürüyordu koltuk değnekleriyle. Yolun sonunda bir köy göründü. Köy taştan yapılmış toprak damlı birkaç evden ibaretti. Evler yol boyunca uzanıyordu. Köyün dar, çamurlu yolunda oynayan çocuklar oyunu bıraktılar. Yolun başında beliren koltuk değnekleri yokmuşçasına dimdik yürüyen, sarışın, mavi gözlü, 1,95 boyunda dev gibi adama meraklı bakışlarla bakıyorlardı.

Havada ayaz, yerde diz boyu kar,

gerçek değil, rüyaydı doğru..

gözyaşlarımda güller açıyordu..

Ben henüz küçük bir çocuk idim,

unutamadım..

Okula gitmezden önceleri gazoz kapağı toplardık arka bahçede?Kutu kutu pense? oynar, aşırdığımız mezar taşı parçalarını öğütüp toz yapardık. Neden mi? İnanın hiç anımsamıyorum.

Yok oldular bir bir, mis gibi kokan çiçekleri ile turunç ağaçları.

Mezarlığa kadar peşi sıra gelen çocuklar?Güle güle komutan, güle güle? diye bağrışıyordu. Köyün çıkışında nöbet tutan iki korucu esas duruşa geçmişti. İhtiyarlar hiç konuşmayan ihtiyarlar?Güle güle komutan, bu vatan size minnettar? diyerek uğurladılar sarışın, mavi gözlü, dev yürekli komutanı. Komutan daha da dikleşti. Daha da bir sıklaştırdı tammışçasına, hiç bir eksik yokmuşçasına adımlarını.

Artık daha da karardı gecelerim.

Meydan boş kalmaz sevinmesin akbabalar.

Yutkunacağım zorlukla.

Ben dolu doluyum, yine özleminle.

AŞK YA DA VATAN

- Oh be! Kapıcıyı da atlattık. Ama nefes de kalmadı ha!

öldüm..

Miğferim yastığım oldu yine anne,

Yağ camii imamı sela verdi, yıkayıp koydular musalla taşına,

Siparişini vereceğim, bir tek mönüsü

Yalçın dağlarda sürüyor nöbetim.

Yok! Yok! Bu böyle olmayacak. Biz şu Kübra?ya bir şekilde yaklaşmalıyız. Başka yolu yok! Kafayı dağıtmayalım! Yeter! Gidelim okuldan sonra, dayanalım kapısına. Okulda bakış bakış nereye kadar canım.

Sonra seçeler uzaklaştılar birden, saçaklara yuva yapan serçeler,

Vuruşacağım, yeminim var,

Keremmisali Kardeş, şimdi daha çok sevindim. Alıntı olabilir demiştim, ilk okuduğumda. Demek kalemi keskin bir Dost'la karşılaşmışız. Yazı bitince bir daha okuyacağım. Bunu hakeden bir üslubunuz var. Sanki alışık olduğum Sezai Karakoç bahçelerinden kokular getirir gibi bana. O kokuyu aldım.

Ben sizinle var oldum, hep var olacağım.

Gerisin geriye döneceğim, karanlık,

dirildim...

Acıyla yutkundu mavi gözlü, sarışın dev. Boğazı kurumuş, dili tutulmuştu. Tanımak mı? Az şeyler mi yaşamışlardı birlikte? Az şey mi paylaşmışlardı? Sonra o gün, cehennemi bir kahpe ateşinin, bir kahpe tuzağının içine düştükleri o gün. Nasıl da ileri atılmıştı Baran Uzman, yoğun ateş altında kalan ve yaralanan Edirneli Hüsmen Onbaşıyı almak için. Kendisi destek atışı yaparken, parlayan bir ışık görmüş, bir kayanın ardında mevzilenen tim elamanlarını roketlemek isteyen haini tek atışta vurmuştu. Ancak; hain son anda tetiğe dokuna bilmişti. Hedefi bulmayan Roket 10-15 mt. yukarıda bir kayanın üstünde patlamıştı.

Dünya seninle aydınlansın,

(Adana; 15.04.2008)

Yıkıldım kahroldum yeniden.

olamadım...

bu son umuttu yitirdim...

Aradım... Aradım... Bulamadım!

diyecek, lokantacı sırıtarak.

Ben ölümle nikah kıydım anne,

Toz duman içinde Baran Uzmanın yere düştüğünü fark etmişti. Başından yara almıştı, yüzü kan içindeydi. Göz göze geldiler. ?Kurtar beni Komutanım, Zeynep?im beni bekler? der gibiydi Baran Uzman. O an hiçbir şey düşünmeden kendini ileri attı. Ancak; bir patlamayla yere düştü, mayına basmıştı. Yanına varamadı Baran Uzmanın. ?Ah, kopmasaydı o bacak, kopmuştu işte.? Kurtaramamıştı silah arkadaşını, can yoldaşını.

Adam gibi adam olanını,

- Korkak!

Dün Gece Çok Üşüdüm Anne

Başarının tadına varıyorum okulda. Bundan böyle hep çalışmam gerektiğini bilmenin verdiği acıyla birlikte, çalışıyorum da. Kazanıyorum nihayetinde o okulu. O ayrı?

Çürümeye terk ettiler, bir çift atın çektiği kırmızı faytonları,

düştüm..

babam sarmaladı düşerken,

Son eşkıya yok oluncaya kadar.

Yine yalnız bir güne uyanmak üzere.

sonra içime ilahi ses doldu..

Ali gibi yiğitler yiğidini,

olmam gerektiği gibi olmalıydım.

Kasabanın tek lokantasına varacağım.

Sona erecekti kaderim olan yalnızlık.

Aşıklar neşeyle, koşuyor el ele,

Gönülleri hep çoşturan,

Karanlıklar içinde kahpe pusu var.

Okula gidiyorum yaşasın! Allahtan komşunun çocukları da var. Gerçi ben yine ağlamazdım ama. Bu arada artık ne kadar kastıysam kendimi öğretmenimiz bana?Abi? diye hitap ediyor.

- Ben çalmam oğlum, baştan dediydim.

Mutlukla dolacaktı küçük yuvamız,

Pırıl pırıl bir güneş doğuyor yine,

Kartal bakışlın şimdi asker anne,

Yalnızlık dolu gurbet akşamlarını.

Akşamüstü yuvasına koşanları

Bülbül söylerse söylesin, şarkı güle,

inat olmalı dürüstlüğün garibanlığı

Kalkıp parasını ödeyeceğim,

annem çekti kulağımı,

Anam, Vatanım, Ay-Yıldızlı Bayrağım,

düştüm kalbim kırıldı...

- Ha şöyle!

Küçük yoksul bir kasabada.

Son UMUT

Heyecanla çarptı katran bağlamış kalbim.

Ya vatansız, vatansız yaşanır mı anne,

Bülbül şen şakrak, şarkı söylüyor güle,

Bir tek akşamcı müşterisi ben iken,

Rıhtımlar bomboş kalacak sensiz yine.

Çatısı çökmüş, sıvası dökülmüş

Böle/ UŞAK

Anadolu?nun ücra bir köşesinde,

Bağrında büyüttü beni asil Milletim.

- Oohooo! Bekle bekle, icraat yok!

- Hadi çıkalım artık. Adam bize bakıyor.

Osman gibi nur yüzlü alimi,

?Ben her gün bu vakitler gelirim, koklaşıp konuşurum Baran?ımla, yarenlik ederim Zeynep?imle.? Yüreği daha bir titredi sarışın devin. Demek yanı başındaki mezar Baran Uzmanın nişanlısı Zeynep?e aitti. Bir türlü kavuşamadığı Zeynep?e şimdi kavuşmuştu.

İşte ben; bu duygu ile yaşadım,

Güneş bir batıp, bir doğacak yine,

yeter! bitir!

- Olur be!

- Bi dalga yokmuş. Ama sıcakmış be!

Kulaklarımda yalnız ikimize ait olan,

O şen bülbül, şarkı söyleyecek güle,

Beni vatana emanet ettin anne,

Göremez oldum, yaşlı teyzelerin ardından gelen hamalları,

Evlere ulaşan çamurlu sokaklarıyla,

Kim bilir kaçıncı mektup bu yazdığım,

Doğar mı yeniden dersin, karanlığın ardından aydınlık?

Sıcak gülüşün içime aktı,

Mezarlığın karşısındaydı evimiz. İki blok, dört kat, ön ve arka bahçeli apartman. İtfaiyenin yukarısı, Perşembe Pazarı?na varmadan. Oyun oynardık Allah?ın günü, toza çamura bulanırdık. Sonra akşam geç kalınca eve, korkardık içeri alınmamaktan.

- Haklısın. En iyisi bize gidelim. Kesin annemin gününden felan kalma pastaları vardır. Çayla yerken Ninja Kaplumbağalar?a bakarız. İnter Star?da başladı. Yeni!

Tek daimi müşterisi olduğum halde.

Sürgün Akşamları

Dolu doluydu hayat o sıra. Her gün başka proje, her gün başka teori. Zaten artık ikimiz de o yokuşun tepesinde bir yerlerde oturmaya başlamadık mı?

Ta ki, sana rastladığım

Sen yoktun yanımda anne,

vefa söze sadık kalmaktı.. ne çok harcadık, harcandık..

İnsanları hep mutlu kıl,

İnsanlar hep kardeş olsun.

Kordon açıklarında.

Şehitlik benim için en yüksek mertebe,

Yiyemediğim yemeğin.

Adana; ../../?.

geriye kalan YALNIZ tuzlu toprak oldu...

Başla şiirlerinizi bekliyoruz...:)

Hem öksüz kaldım, hem de yetim.

acın önceleri neşe veriyordu,

- Yok be. Zaten ikimiz bir olsak bi oyun geçemiyoruz. Günlük simit paraları da yanıyor üstelik!

Ve ben;

Çamurlu dar sokakları adımlayarak

kırıldı gururum,

yetişemedi düştüm gözden..

Tabutunu mezarcılar taşıdı, geride yürüdü bir çocuk tek başına.

utandım...

Evlenecektik seninle; çocuklarımız olacaktı,

Kara Kartal; (Adana - 25.09.2008)

su ve kan dışında,

- Ne var yani? Hava patlıyacak birazdan. Islanalım mı?

Kutsal Vatan toprağı yatağım,

O yokuş susarak biter mi? En kötü bir ayna sistemi çizilir kafalarda ki, televizyon ekranını yansıtarak odamıza taşıyabilelim geceleri. Ne var? Hiç olmazsa?Mavi Ay?a bakardık. Fena mı yani?

Aşıklar varsın koşsun, hep neşe ile,

Çaresizliğime isyan ederek.

Dün gece çok üşüdüm anne,

her elbise olmamalı vefanın vitrininde:)

Havlayan köpekler susmuştu. Çalı-çırpıdan yapılmış çitlerin çevrelediği bahçelerin kapısında bir nöbetçi edası ile durup, adam gibi adamı gözleri ile takip etmeye başladılar. Kahvenin önünde tütün saran ihtiyarlar ayağa kalkıp, sağ ayağı diz kapağından kopuk mağrur yabancıyı başları ile selamladılar. Dev adam yürümeye devam ederken, ihtiyarlara aynı şekilde başı ile karşılık verdi.

- İyi de, sen de para var mı?

- Ablası da yok, teyzesidir o zaman..

yani iki kıyam, dört secde..

Yudumlayacağım miğdem bulanarak.

Seni, beni, bizi anlatan,

Sevdim; sevildiğimi zannederek.

Sen mezarında rahat uyu melek anne,

Gibbs kutusundan el feneri yaptığımız, annemin kenarlarını dikmesiyle bir araya gelen derginin diğer yayıncısı. O köylü çocuğu, zeka küpü işte!

- King?e mi? Kafayı mı yedin oğlum sen?

Çok bekledim senle dolu günleri, çağırsam geri döner mi?

açtı ağzını, yumdu dilimi..

Aşka Veda

- Hakkaten?Hem yolda konuşuruz.

Bu yol çok uzunmuş bilemedim.

Bir türkü söylemek istiyorum,

Ağzı kırık bardağa doldurup,

Dün bir garip düştü kaldırıma, insanlar üşüştü başına,

Şiiri okuyunca elinize, yüreğinize sağlık demeden geçemedim. Devamını yürekten diliyorum.

- Koş lan koş!

Sen geri dönmesen de, bırak geri gelsin içindeki o saflık.

Sevgi dolu, sevda dolu,

Bitsin artık kavga dövüş,

-Aha!?Zili çalmadan kapı açıldı.

Bir Helikopter sesi duydu. Sonrası bir boşluk. Kendine geldiğinde hastanede idi. Silah arkadaşlarının Şehit düştüğünü öğrenince kopan bacağının acısını unuttu. Doktorlarının takacakları protez bacağı beklemeden insan üstü bir gayretle ayağa kalktı. Yollara düştü, o Yiğitlerle son bir defa vedalaşmak, her çatışmadan önce yaptıkları gibi yeniden helalleşmek için.

bu defa duydum,

duyamadım..

- Atariye gidelim mi?

Karpatlar, Toroslar gibi.

Çanakkale, Sakarya gibi.

?Tanır mıydın şehit oğlumu? diye soran sese doğru döndü. Bir anaydı gelen, siyah bir başörtü vardı başında, kınalı elleri ile şehit mezarının üzerine eğildi. Toprağını okşamaya başladı, oğlunu bağrına basmışçasına.

Verilen sala için mi, ciğerlerimden yükselen bu son çığlık?

Şiir gerçekten çok güzel sayın Karakartal... Kaleminize yüreğinize sağlık...:)

Bilemedim anlayamadım,

- Arkadaşımız gelmedi, biz kalkıyoruz.

(Adana, 13.10.2000)

- Buyurun çocuklar. Ne alacaksınız?

serçeler geldi yanıma:

yüreğine sağlık...

İlmek ilmek Türkiyem gibi,

Hep O Özlem

Bismillahirrahmanirrahim! Kardeş, kim yazdı bu kan damlayan, gözyaşı kokulu bu satırları! Ellerim kırılsın, ellerinden öperiz. Maşaallah kırkbinkere!

Ama deneyimin kralını da yine ilkokulda O?nunla yaşıyorum. Kübra?ya beraber aşık olunca. Hey gidi hey!

Yahu, gerçi biz iki kişiyiz, nasıl olacak bu iş böyle? Neyse onu boş ver şimdi. Bu daha sonra kolayca çözümlenebilecek basit bir problem. Sen hedefe odaklan önce!

Bu dünyada çok dert çektim,

Köhne bir meyhanede,

Kara kartal

Orman Bölge Müdürlüğü?nün kütüphanesine gitmeyi akıl ettiğimiz günler olsa gerek. Yoksa ilk pilot kalemlerimizi aldığımız zamanlar mıydı? Ya da Kübra?nın tüm sınıfa Sezen Aksu resitali vermeye başladığı anlardı belki.

Uzanacağım dibi kireç tutmuş sürahiye,

Anlamı kalmadı artık yalnız akşamların,

Biz Türk?ü anlatmak istiyorum,

kılacağım iki rekattı..

naçizane 2 sene evvel yazmıştım.. beğeniniz için teşekkür ediyorum..

Köroğlu gibi, Emrah gibi.

denemeyi denedim, unutmak namına..

Çoktan üstünü asfaltla kapladılar, parke kaplı dar yolları,

Ya ben, ben yine;

savrulan iki kelime idi:

- Hem gel diyon?

Yeni Yıl Yeni Umut

Döndü suskun suskun, anneyi çocuklarıyla baş başa bırakmak için çıkışa doğru yürüdü. ?Hakkını helal et Baran Uzmanım, sana yardım edemedim. Zeynep?ine kavuşmanı sağlayamadım. Beni affet, varsa bir hakkım, benden yana helal olsun? diye mırıldandı.

Kızılırmak, Fırat, Dicle gibi.

Aşkımızı gömeceğim kürek kürek.

- Ha.. Bu arada ayna projesi ne oldu?

Bu fırtınalı uğursuz geceyi.

Vatanı sen bildim, seni vatan anne.

Sevenleri karşılayacak kapıda.

- Oğlum koşsana!

- Yürüyelim lan! Daha zevkli oluyor.

O sıcak yaz gününe kadar.

Mücadele etmek için yola çıktım,

Renk renk çiçeklerle dolu,

bİ ARA KARALADIYDIM :)

Bu?O? dediğim adam da kan kardeşim, canım. Yabancı değil! Hani şu annelerimiz akşam televizyon seyretmemize izin vermeyince öfkelenip beraber Mersin?e kaçma planları kurduğumuz, elimizde altı tane kalasla pedallı araba yapmaya kalktığımız, hani şu Sefa?ya gıcık olduğumuz, hem zengin, hem çalışkan hıyar!

Resullullah gibi yolunda ölüneni,

Yorgan diye yıldızlara sarıldım.

- Ne yapıcaz oğlum? Girelim şu Cafe?ye.

Aşıklar sevişip, gelecek göz göze,

unutmak iste unutursun.

Önce onlar ortadan kayboldular, tanısın ya da tanımasın,

Sayfalar, sözcükler yetmez ki.

Yutkundu; söyleyemedi, anlatamadı oğlunun kahramanlığını annesine. Zaten annenin bunları dinleyecek hali yoktu. İki mezar arasına oturmuş, mezarların toprağını usul usul okşuyordu. Bir taraftan da anlatıyordu.

- Arkadaşımızı bekliyoruz. Gelince söyleriz.

Kara Kartalım lal oldum,

Bir avuç yiğit bulamadım.

Neredesin çocukluğum neredesin, sen de mi terk ettin beni?

Neredesin Çocukluğum Neredesin? Öldü mü İnsanlık?

Biliyorum, bu sana son elveda deyişim.

Ümitsizliği içeceğim yudum yudum,

seninle olduğum gibi değil,

Söyleyemem, söyletmezler ki.

babama uydum..

- Bakmıyo. Ama çıkalım, sıkıldık zaten.

Çün ki; ölüme sürgün edilmişim.

TÜRK?Ü Söylemek İstiyorum

Loş; yarı aydınlık odama kapanacağım,

herşey dondu..

Uyuyacağım yalnızlığıma sarılarak,

ölüm ikiye çarpıldı...

Boş hayal peşinde koşuyor uyuz çakallar.

Kelimeler öyle kifayetsiz,

Bir gün bile gülemedim.

Tenha ve dar çamurlu sokaklardan,

O uzun şarkı,

Ömer gibi adalet timsalini,

Kara Kartal (18.10.2008)

Yabancı aynı vakar içinde köyün çıkışında bulunan mezarlığa doğru yürüyüşüne devam etti. Mezarlık kayalık tepenin hemen altında, ince bir pınarın aktığı, içinde söğüt ağaçları ve meşe ağaçlarının bulunduğu bir yer idi.

Seyrederdim, yalnızlığıma,

Tam ısınmamış yemeğe.

Evdeşim, Yoldaşım derde kaldı,

Ben seni çok özledim anne,

karakartal lal olurmu kim susturabilir :):)

Dev adam başucunda bir Türk bayrağının dalgalandığı, taze olduğu toprağından anlaşılan mezara bakışlarını çevirdi. Mavi gözleri bulutlandı, aydınlık yüzü acıyla buruldu, yanaklarından iki damla gözyaşı süzüldü. Ağlıyordu dev adam, yüreği kanıyordu. Mezarın yanı başında yeni bir mezar daha vardı. Mezarın üstünde de gelinlik. Yaralı yüreği daha da kanadı. Ellerini açtı Fatiha okudu mezarda yatanlara.

Televizyonda da illa ki Şirinler?e bakılır tabii. Susam Sokağı başlamış mıydı o zaman, hatırlamıyorum. He-Man vardı. Sonra İskeletor, Orgo, Atılgan? Ama en çok Hayvan Adam?dan korkardık.

Sevgi dolu, hasret dolu bir ses.

bitirdim..

Ben akşamları hiç sevmezdim sevgili.

Ebu Bekir gibi gönülden vereni,

Mücadele yürek işi imiş,

(23.03.2006)

- Ben mi? Sen çal bakalım o zaman!

- Nası bulaşmıyo garson ama? He he he!

Saygılar

- Eee..! Dolmuşa mı binelim, yürüyelim mi?

Sırtımdan hep hançer yedim,

Kara Kartal

Bir daha yanlızlığa uyanmayacağım,

- Eeee, Uğur Apt. No:10 a geldik. Kim çalacak kapıyı şimdi?

Gökyüzünde süzülerek uçuyor kartallar.

HOŞ GELDİN! Diye fısıldayacak

- Ben zaten çalmam oğlum.

İyi yıkanmamış tabaktaki yağı donuk,

28.05.1989

Toprak kokan bulanık suyu,

Kimbilir kaçıcı sürgün olduğum,

Yüzüme söz söyleyen göremedim.

Sokakta birbirleriyle selamlaşan ak saçlı, aksakallı ihtiyarlar.

dörde secde yetmeyince;

Yine bekleriz beyim, yine bekleriz;