yokluğun

susmuyor yüreğimi kavuran kasırga

ay üzgün

sokaklarında kahrolduğum şehir

hayatından çıkardığında huzur bulacağını bildiğin insanlar oluverir etrafında... işte bu insanları etrafından uzaklaştırmak kendiliğinden gitmeler kadar kolay olmaz...

syn. Doktor maximus-el Ottomanı Karahisar-i

sevgiye açların işte dinle bak bu aşk çağrısı

süper bir reçete idi... çok değildir benim yeniden şahlanıp ayağa kalkmam:))

bin ah sürüp dudaklarıma

ya da bir labirent, defalarca aynı yollarda dolaşıp durduğum...

belki de hoşuma gidiyor sevgili eskad.

öpemiyorsun...

Acıyla yoğrulur pişer insan... Acı çekerken isyan etmek yerine şükretmeyi biliyorsak ne mutlu bize

En ucuzudur ve de en hatırı sayılan duygu ey acınası acı

sustu benimle deniz,

içimde incecik bir sevgi ürperiyor

susmuyor her gece dışarda inleyen rüzgar

güneş doğmuyor

penthos... acıyı biz büyütüyoruz bazende.. yani minicik hüzünlenmelerin bile adını acı koyar olduk...

bilememiş bu çığrından çıkmış divane

kucağımda büyütüp öldürdüğüm sevgi

pencereme vuran yağmur damlaları

susunca yükselir güneş de ay da.

bulaşmaz fethedilmiş topraklarına inançlı yüreklerin

Ne kadar susulacaksa o kadar sustum!

penthos...

SUSTUM... ÇÜNKÜ KALBİM ACIYOR

atıyorum uçurumlardan

gül döküp kalabalıklara

sustu benimle gök, sustu dağ, sustu toprak

nerede olduğunu

bir tebessüm ettiremiyorsun

ayrı bir tad bulunur

acılar konuşuyor şimdi yalnız

tutamıyorsun elinden

Acınız, anlayışınızı saklayan kabugun kırılışıdır.. Nasil bir meyvenin çekirdegi, kalbi Güneş'i görebilsin diye kabuğunu kırmak zorundaysa, siz de acıyı bilmelisiniz. Ve eger kalbinizi, yasamınızın günlük mucizelerini, hayranlıkla izlemek üzere açarsanız, acınızın, neşenizden

ne kadar susulacaksa o kadar sustum!

bilmezler ve tükenmişlerin sığınağı çeliktendir kapısı

acı acıdır işte tarifi mi var bunun..

kimse duymuyor...

bu susmalarımız ki susturabiliyo bizi..

acılarım konuşuyor yalnız...

kuşlar sevinmiyor

ve acılarla doluyorsun..

içinde volkanlar taşıyan bir derviş gibi

sabır en güzel ilaçtır acıya

duymu...

Her şey yerli yerinde; bir dolap uzaklarda

geceler avutmuyor

bu hilkat garibesinin yüzünü görürsen eğer gecede

sevdaya yoldaş olunca

sustum!

kelimeler artık yüreğimin ucunda

Acının ne tarifi varmış, ne tesellisi...

acılar inmiyor

Kurşunlanmış rüyalarım gel de hayra yor

gelmiyor beklediğim bahar

dudaklarından öpüyorum hayatı

gelmiyor bahar

acılarım konuşuyor

umarsızca yazabiliyorum o vakt..

ama hayat öyle ironilerle doludur ki, bazende birinin varlığı acı verir sana...

Dilimi susturmuş öfkem

gittikçe acıtıyor

tutup öldürüyorum içimdeki sevdaları bir bir

dibe vurmuş suskunluğum

Ucuz bir mutluluktansa ruhumu yücelten acıyı tercih ederim.

içimde binlerce şiir kanıyor her gece

delice sevmek istemene rağmen..

yıldız yapıp serpiyorum gökyüzüne

Yok! yok yapacak bir şey...

sarı hüzünler dökülüyor gönül bahçeme

sustu zaman

gözlerim konuşuyor yalnız

Bir keman sesinde bırakmak kendini geceye, susmak,

yalnız yüreğimle dokunuyorum sesime

saçlarını kokluyorum rüzgarların

kimse görmüyor

çok güzel bir şiir sayın eskad. yüreğinize sağlık.

sustu deli dalgalar, sustu martılar...

Yeni palazlanan bir acı herzaman diğerinin şiddetini azaltıp münferit hale getiriyor...

kimse duymuyor

Sonu gelmiş bir yaşam öyküsü sanki hislerim. Çıkmaz bir sokak...

yağmur dinmiyor

Reçetesi olanlar! size ait artık sayfa...

mendil silmiyor

yaralı gönlümün sızıları konuşuyor

nasıl olduğunu

acılar konuşuyor yalnız

sustu benimle sarı sabır, sustu hasret, sustu zaman

Azapta bir ruh gibi gıcırdıyor durmadan,

ben sustum!

Bir şeyler hatırlıyor belki maceramızdan

biz bilemiyoruz...

sustu dudağımdaki şarkı, gözlerimdeki şiir

geda etmiş beni kendine de

hiç de daha az harikulade olmadığını göreceksiniz; Ve kırlarınızın üstünden mevsimlerin geçisini kabul ettiginiz gibi, aynı dogallıkla, kalbinizin mevsimlerini de onaylıyacaksınız...

sevdiğim bilmiyor...

kimse anlamıyor

yıldızlar küs

biliyorsun nefes aldığnı

"acılarla dost olunur

susma zamanı şimdi

kaçacak delik arar umudun azıcık yeşerdiğini görse

Dudaklardan dökülen şükürler bir teselli mi bir kabulleniş mi?

Başa gelen çekilir sergüzeştliğiyle yaşamaktan başka yok yapacak bir şey...

yaralar merhem tutmuyor

onu sevdiğinden tadınca"

ne yapsan

gözyaşı olup dökülüyorum kaldırımlara

ve büyüyor günden güne..

yaraları yalayan rüzgar

sevemiyorsun

Sustum!

hayatımızda olanlar da çıkıp gidenlerde hep bir iradenin gözetimi altında.. ve bazen varlıkları bir sınavken bazen de yoklukları bir sınav oluyor...

yaşadığını

Bilemiyorum cevabını, bilemediğim bir sürü soru varken yenilerinin eklenmesi, o labirentte yolumu bulmamı daha da zorlaştırıyor...

Kuru güz yaprakları uçuşuyor rüzgarda.

kimse bilmiyor...

suskunluğunu dinlemek huzur mu verir, yoksa gecene katran kokusu mu siner...

şamarı vur duanla, inanç ve seni yüreklendirecek olan azminle.

kimse hissetmiyor...

ben sustum

sustu hayat

tuz basıp yaralarıma!

bir yerlerde çıkamamakta

Bir acı ver Allahım ayrılıktad zor

bazen bir kişinin yokluğu acı verebilir. evet anlaşılabilir bir durum bu..

susuyoruz çünkü çünküleri var susmamız için...

haklısın sevgili eskad;

uzaklara savuruyorum her gece

Acı da zevklerin en büyüğü gizlidir...

Susuyorum... Sana söyleyemediklerimi içime atıp, avazım çıktığı kadar bütün hücrelerime bağırıyorum. Acısını yüreğimin en derinlerinden hissedip nasıl susuyorsam;gözyaşlarımı da her katresiyle gittikçe içimde büyüyen okyanusa atıyorum. Sukuta okadar alıştım ki tüm dualarımı kelimelere dökerek değil kalbimden geçirerek yapıyorum. Yaradan en duyulmazı duyandır O'na sığınıyorum...

yalnız gözlerimle dokunuyorum hayata

şamarı vur duanla, inanç ve seni yüreklendirecek olan azminle

itaatkar kullar edinir kendine, sabırsız ve bencil

sustu benimle sarı sabır, sustu hasret,

kimsesiz geziyorum gönül ülkemi her gece

yaslanıp yalnızlığın duvarına

kendimle konuşuyorum şimdi yalnız...

duymuyor...

ey beşiğini sallayıp boğduğum hayat