Modern edebiyatın kafası karışık önderlerinden olan Kafka'yı anlamak için eserlerini okumak bence eksik kalır. Bu eksikliği de ancak Milena'ya Mektuplar tamamlar.

Giderek çocuksulaşır ve görevliyi uzun uzun incelediği için, kalın kürk paltosundaki pireleri bile keşfedip, bu pirelere bile, görevlinin fikrini değiştirmesine yardım etmeleri için yalvarır. En sonunda gözleri zayıflamaya başlar. Etrafın gerçekten karardığına mı yoksa, gözlerinin artık kendisini

Ayrıca kendisi "Tanrı insanda kötü bir gün geçirmiş olmalı" sözünün sahibidir.

?Yaşamımda bana verilen en güzel şey bu mektuplar.? diyordu Kafka, Milena?ya

Kılı kırk yaran bazı kişilerce Kafka, yalnızca küçük ayrıntıları görmüş, büyük bağlamı algılamamış olmakla suçlanır; bunlara göre Kafka, dünyayı sarsan gök gürültülerine değil, duyulması olanaksız seslere kulak vermiştir. İnsan, uyumadan hemen önce bir "çelişki" konumuna girer: Gök gürültüsünü duymazken bir saatin tiktaklarını algılar. Kafka'nın tiktaklarını duyduğu saat -sonradan ortaya çıktığı gibi- bir saatli bombaydı. Bu bomba, yıldırımın düşmediği evi havaya uçurdu. Küçük ayrıntı, yıkıma götüren büyük bağlamın habercisiydi.

ama yinede ben diyorumki, keske daha cok yaşasaydı, daha cok yazsaydı. anlatımı olaganın dışında olan, klişeleşmiş kalıpların dışına cıkan bir yazar.

MahKeme

"Gregor Samsa bir sabah korkulu bir düşten uyanınca, yatağının içinde kendini korkunç bir hamamböceği olarak buldu...'' Bu uyanış onu karamsarlığa sürüklemiş hızla. Hayatını karamsar biri olarak yaşadığına göre bu duruma ya alışmış ya da bu durumla bütünleşip zevk alır hale gelmiş.

Akbaba... Bir akbaba vardı, ayaklarımı gagalıyordu. Çizme ve çoraplarımı didik didik etmiş, sıra ayaklarıma gelmişti. Durup dinlenmeden gagalıyordu; arada bir havalanıp çevremde tedirgin dolanıyor, sonra yine çalışmasını sürdürüyordu. Derken bir Bay geçti karşıdan, bir vakit durumu izledi, sonra niçin akbabaya ses çıkarmadığımı sordu. "Ne yapabilirim ki!" dedim. "Geldi, haydi gagalamaya başladı; kuşkusuz ilkin kovmak istedim, hatta boğacak oldum kendisini; ancak böyle bir hayvanın gücüne diyecek yok. Baktım hemen suratıma atlayacak, ben de ayaklarımı gözden çıkarmayı uygun buldum; artık didik didik edilmelerine de bir şey kalmadı." - "Vallahi bilmem ki neden bunca işkenceye katlanıyorsunuz!" dedi Bay. "Bir kurşun akbabanın işini görür hemen." - "Ya?" diye sordum ben. "Peki bunu siz yapar mısınız?" - "Hayhay!" dedi Bay. "Yalnız eve kadar gideyim de silahımı alıp geleyim. Bir yarım saat daha bekleyebilir misiniz?" - "Bilmem," diye yanıtladım ben ve bir süre acıdan kaskatı kesildim, ardından dedim ki: "Ne olur, siz gene bir deneyin!" - "Peki, peki!" dedi Bay. "Bir koşu gider gelirim." Biz konuşurken, akbaba gözlerini bir Bay'a, bir bana çevirmiş, sessiz sakin bizi dinlemişti. Şimdi görüyordum ki, bütün söylenenleri anlamıştı; ansızın havalandı, hız almak için alabildiğine geriye kaykılıp usta bir mızrak atıcısı gibi gagasını ağzımdan içeri daldırdı, derinlere gömdü. Ben sırtüstü yıkılırken, onun tüm çukurları dolduran, tüm kıyılardan taşan kanımın içinde kurtuluşsuz boğulup gittiğini görerek rahatladım. F. KAFKA

sevdiğim bir öyküsü.. hayata bakışına dair ipuçları..

Gregor Samsa yani "Dönüşüm" gerçekten de çağımız insanını anlatan, insanın yalnızlığını anlatan muhteşem bir eser...

Bildiğin tek şey ortadan kalkarsa tuz sütununa dönmek kaçınılmaz olur :)))

İnsanı sarsan bir yazar olan Kafka'nın, kendi ruh haline göre bana en ilginç gelen cümlesi:"Kişi nelere sahip olduğunu bilmeyen bir kapitalist aslında.?

Görevli bunu gördüğünde güler ve şöyle der: ?Eğer bu kadar çok istiyorsan, benim yasaklamama rağmen girmeye çalış. Ama dikkat et: Ben güçlüyüm. Ve ben, sadece en baştaki görevliyim. Bir holden diğerlerine geçişte, başka

mesela dönüşümü okurken olayın içine sizi o kadar cekiyorki. bir böcekle bile empati kurabiliyorsunuz. ben daha önce okudugum hiçbir kitaptan bu kadar etkilenmedim

"En çok seni seviyorum diyorum ama gerçek sevgi bu değil sanırım, sen bir bıçaksın, ben de durmadan içimi deşiyorum o bıçakla dersem, gerçek sevgiyi anlatmış olurum belki..."

"her insan içinde bir oda taşır"

Görevli, sıklıkla onu, küçük sorgulamalara tabi tutar, evi ve başka konular hakkında sorular sorar; ama bunlar hep, rütbe sahibi kişilerin sordukları gibi, kişisel olmayan sorulardır. Bu sorgulamalar, her seferinde görevlinin,

görevliler karşına çıkacak. Hepsi de bir öncekinden daha güçlü olacak. Üçüncünün sadece görünüşü bile, benim kaldırabileceğimden fazla.? Ülkeden gelen adam bu kadar zorlukla karşılaşmayı beklemiyordur. O, mahkemelerin

Yapılması gereken şey, Franz Kafka'yı aziz ilan edilmekten korumak; en az bunun kadar önemli bir iş de, Kafka'yı dogmatik aşırılıklara kayanlar karşısında savunmak. Bir aziz değildi Kafka, aziz olmanın çok ötesindeydi: Bir büyük yazardı. Yapıtları da, bir çağın son modası olmanın çok ötesindedir; doğrudan dünya yazınıdır. Thomas Mann'ın deyişiyle, bu yapıtlar "dünya yazınının en okunmaya değer ürünleri arasında yer alır."

franz kafka müthiş bir yorumcu...

Kafka, ?Milena'ya Mektupları?da durumunu şöyle dile getiriyordu; ?En çok seni seviyorum diyorum ama gerçek sevgi bu değil sanırım, sen bir bıçaksın, ben de durmadan içimi deşiyorum o bıçakla dersem, gerçek sevgiyi anlatmış olurum belki...?

Mahkemelere giden kapı, her zamanki gibi açık olduğundan ve görevli kenara çekildiğinden, adam kapıdan içeriye bakmak için eğilir.

Görevli adamın artık son dakikalarını yaşadığını anlar ve zayıflamış kulaklarına sesini duyurmak için eğilip yüksek sesle konuşur: ?Buraya senden başka hiç kimse kabul edilemezdi, çünkü bu giriş sadece senin için açılmıştı. Şimdi burayı kapatacağım?.

Kafka'nın karamsarlığına rağmen romanlarında her zaman bir ümit ışığı görmek güzel..:)

Artık katılaşmış vücudunu hareket ettiremediği için, görevliyi eliyle çağırır. Görevlinin artık eğilmesi gerekir, çünkü aralarındaki boy farkı, adamın aleyhine bir hayli açılmıştır. ?Hala neyi bilmek istiyorsun? diye sorar görevli, ?sen doymak bilmiyorsun.? ?Tabii ki herkes mahkemeye ulaşmayı arzular? der adam, ?ama nasıl oldu da, bunca yıldır, benden başka kimse içeriye girmek istemedi?.

Herkes okuaymaz, epeyce kasmalıdır kişi onu anlamak için, klasik roman kurgusunu altüst eder. Okumayan anlayamaz, okuyan da anlayamaz.

yanılttığına mı karar veremez. Ama o hala, gerçekten de mahkeme kapısından, hiç sönmeyen bir ışığın sızdığını anlayabiliyordur. Şimdi artık fazla ömrü kalmamıştır. Ölümünden önce, uzun yılların bütün deneyimleri aklında

Kafka ne karamsar bir adammış ki bu duyguyu hayatı boyunca üzerinden atamamış. Onun bu kadar karamsar olmasına sebep babsıymış galiba. Onu her zaman aşağılamış. Dolayısıyla kendine güveni olmayan anlamsız bir adam gibi hissetmiş kendini. Hatta kara saplanmış basit bir odun parçası olmak isterdim diyor. Böylelikle basit bir yaşamı sürmenin ne kadar kolay olduğuna değiniyor. Ama o hiçbir zaman istediği gibi basit biri olamadı.

herkese, her an açık olduğunu zannetmiştir; ama şimdi kalın paltosu içindeki görevliye, büyük, sivri burnuna, uzun, siyah sakalına daha yakından bakınca, giriş izni alana kadar beklemenin daha iyi olduğuna karar verir. Görevli ona bir tabure uzatır, ve kapının yanında oturmasına izin verir.

Thomas Mann okuması için Einstaine'a Kafka'nın kitabını verir, kitabın yarısından fazlasını okuyamayan yüzyılın dehası Einstaine, "Hiçbir şey anlamadım, insan zihni bu kadar karmaşık olamaz" der. Ve beyaz bayrağı çeker.

Kafka: ?İçimizin korkunç sarsıntılarını kor ortaya mektup yazmak; hortlaklarla bir çeşit alışveriş gibi bir şeydir bu... Mektup yazmak, hortlaklar önünde soyunmak, kendimizi ele vermek demektir.?

Milena'ya Mektuplar harika bir eserdi...

Bu arada unutmadan şöyle bir mesele de vardır:

Bu yaratı, besinlerini ve zehrini çökmekte olan Habsburg İmparatorluğu' ndan almıştır. Bu nedenle de -eşine az rastlanır bir çelişki oluşturarak- yöreselliğin sınırlarını aşmış, vatansızlaşmıştır. Max Brod, Franz Werfel'e arkadaşının yapıtlarını ilk kez okuduğunda, Werfel şöyle demişti: "Tetschen-Bodenbach'ın ötesinde Kafka'yı anlayan tek kişi çıkmayacaktır." Yaşadığı dönem, Kafka'yı pek değerlendiremedi. Ölümünden sonra gelen ün ise olağanüstü oldu.

"gözleri etüd ederim hep, bana kelimelerden daha çok şey söylerler. bütün dostlarımın harikulade gözleri vardır. içinde yaşadığım karanlık kafesi aydınlatan tek şey, onların gözlerindeki parıltıdır."KAFKA

Anlamaya başlamanın ilk işaretlerinden biri ölme isteğidir. Ne derin bir söz. Ne anlamlar barındırıyor içinde.

bana bunu acıklarmısın,

içeriye henüz alınamayacağını belirtmesiyle sona erer. Yolculuğu için kendini iyi donatmış adam, sahip olduğu her şeyi, ne kadar değerli olursa olsun, görevliye rüşvet vermek için kullanır. Görevli, verilen her şeyi kabul eder

Bilgeliğin başladığına ilk işaret, ölmek isteğidir. Bu yaşam dayanılmaz görünür, bir başkası ise erişilmez. İnsan ölmek istediği için utanmaz artık; nefret ettiği eski hücresinden alınıp ilk işi nefret etmeyi öğrenmek olacağı yeni hücresine konulmak için yalvarıp yakarır. Bunda belirli bir inancın kalıntısı da etkilidir; taşınma sırasında efendi koridorda görünecek, tutukluya şöyle bir bakacak ve diyecektir ki: "Bu adamın yeniden hücreye kapatılmasına gerek yok. O bana geliyor artık."

Edebiyatı anlayabilmek, yakalayabilmek için zekanın yeterli olamayacağını, bunun birikim ve alan genişliğine bağlı olduğunu anlatması açısından tüyler ürperticidir bu anekdot.

Mahkemenin önünde bir görevli durur. Bu görevliye, ülkeden bir adam gelir ve ona mahkeme önüne çıkıp çıkamayacağını sorar. Ama görevli, o anda kendisini kabul edemeyeceğini söyler. Adam bir an düşünür ve bunun daha sonradan kabul edilebileceği anlamına mı geldiğini sorar. ?Olabilir,? der görevli, ?ama şu anda değil?.

Babasının otoriter kişiliği o kadar etkili olmuş ki Değişimin giriş cümlesini buraya alıntılayalım:

Güzel yorum Sartre

Adam, orada günler ve yıllar boyunca oturur. İçeriye kabul edilmek için bir çok girişimde bulunur ve görevliyi yalvarışlarıyla yorar.

Ernest Fischer "Franz Kafka"

Franz Kafka

"Aylaklık bütün kötülüklerin kaynağı, bütün erdemlerin tacıdır."

toplanır ve o zamana kadar görevliye sormadığı bir soru oluşur kafasında.

Kafka'nın sevdiğim aforizmalarından bir tanesi:

E-postama gelen bir Kafka yazısı. Biraz uzun ama ben çok beğendim.

Kafka'ya göre 20. asırda insanın geldiği son nokta bir hamam böceğine dönüşmektir.

ama bunu yaparken de, ?Bunları sadece, denemediğin bir yol kaldığını düşünmeyesin diye kabul ediyorum? der. Uzun yıllar boyunca, adam görevliyi, neredeyse aralıksız biçimde gözlemler. Diğer görevlileri unutur ve bu ilk görevliyi, mahkemelere kabul edilmesini engelleyen tek mani olarak görmeye başlar. İlk yıllarda, talihsizliğine sertçe ve yüksek sesle lanet okur; daha sonra, yaşlandıkça sadece kendisi için şikayet etmeye başlar.

kafkanın karamsar yönü cok bariz bi şekilde ortada zaten. belkide cok erken yasta ölmesi bu bakış acısının bir sonucudur.