"Ben yetkili değilim! Ancak Hz. İsa'ya gidin. Çünkü o Ruhullah'tır ve O'nun kelamıdır!" diyecek. Bunun üzerine O'na gidecekler. O da:

Aslında bu feryad bütün bir dünyanın feryadıdır. Muhatap ise bütün müslümanlardır. İşte, mes?elenin bir de bize bakan ifritten böyle bir yönü var... Acaba biz, müslüman olarak bize düşen vazifeyi yapabildik mi? Yapmadı isek bize de sorulacak çokşey var demektir.

İkinci kaide: Tevhid inancı üzere yani Allah'tan başka ilah olmadığına inanarak ölenler Allah katında iki şeyle ödüllendirilir:

"Var, kimlerin kalbinde hardal danesi kadar iman varsa onları da ateşten çıkar!" denilecek. Ben derhal gidip bunu da yapacak ve Rabbimin yanına döneceğim. Önceki yaptığım gibi yapacağım. Bana, evvelki gibi:

1.."Var, kimlerin kalbinde hardal danesi kadar iman varsa onları da ateşten çıkar!" denilecek. Ben derhal gidip bunu da yapacak ve Rabbimin yanına döneceğim. Önceki yaptığım gibi yapacağım.

Burada yeri gelmişken bir arkadaşımın Almanya'da başından geçen bir hadiseyi anlatmak istiyorum. Bu şahıs Alman bir çiftin evinde pansiyoner olarak kalıyor. Onun İslam'ı, hayatıyla en güzel şekilde temsil etmesinin tesirinde kalan bu çift, sonunda Müslüman oluyorlar. Neden sonra evin erkeği, hidayetine vesile olan arkadaşıyla sohbet ederken kendini tutamıyor ve ona şunları söylüyor:

2d)"Fakat bununla beraber, en mühim cihet budur ki: Adem-i kabul başkadır, kabul-ü adem başkadır. Bu çeşit ehl-i cezbe ve ehl-i uzlet veya işitmeyen veya bilmeyen adamlar, Peygamberi bilmiyorlar veya düşünmüyorlar ki kabul etsinler. O noktada cahil kalıyorlar. Marifet-i İlahiyeye karşı yalnız La ilahe illallah biliyorlar. Bunlar ehl-i necat olabilirler.

"Her kim Allah'tan başka ilah olmadığına ve Muhammed'in Allah'ın Rasulü olduğuna şahadet ederse, Allah ona cehennemi haram kılar."

FETRET DEVRİNDEN BAHSEDİLİYOR. BİZ FETRET DEVRİ INSANI MIYIZ? FETRET DEVRİNİN HÜKMÜ NEDİR?

Aslında, mevzua esas teşkil eden cevap açısından mes?eleyi bu hadise dayandırmaya bile gerek yoktur. Zira ister Amine validemizin, isterse Efendimiz? in muhterem pederleri Abdullah?ın, puta taptıklarına dair hiçbir delil yoktur. O devrede çeşitli muvahhidlerin olduğu ve bunların asla putlara tapmadığı ve Hz. İbrahim?in dini üzere yaşadıkları bilinen gerçeklerdendir. Hem bunlar fetret ehlidir. Ve bütün fetret devri insanları bu şartlar altında ehl-i necattır. Fetret insanları Cennete girecek de Efendimiz ?in anne ve babası bundan mahrum edilecek; olacak şey mi bu?

Tevhid Üzere Ölen Kimse Cenneti Hakeder

b)Said Nursi bu gibi birçok izahtan sonra, "Yahudi ve Hıristiyanları dost edinmeyiniz" ayetini, hem Kur'an'ın hükmüne uygun, hem de Hazret-i Peygamber'in tatbikatına muvafık bir şekilde şöyle açıklığa kavuşturur:

"Zina yapsa ve hırsızlık yapsa da!"

5... burdaki ana fikir şudur:... Kelam kitaplarının anlattığına bakılırsa, devrimize fetret devri, bu devrin insanına da fetret insanı demek oldukça zordur. Ne var ki, mes?eleyi hemen sarıp sarmalayıp bir tarafa bırakmak, hem ehl-i sünnet ve?l-cemaatın görüşüne hem de Cenab-ı Hakk ?ın engin rahmetine karşı saygısızlık olsa gerek... yukarıdaki yazının tamamının mütala edilmesiyle konunun bize düşen boyutundaki kaçamağımızı da gözardı etmeden sahiplenmemiz gerektiği kanaatindeyim.

"Senin ümmetinden her kim Allah'a hiçbir şey şirk koşmadan ölürse cennete girecektir" diye beni müjdeledi." Dedim ki:

2b)"Fakat bazan oluyor ki, cadde-i Ahmediyede gittikleri halde, bilmiyorlar ki cadde-i Ahmediyedir ve cadde-i Ahmediye dahilindedir." ... demekki böyle bir ihtimalde var.. ama bu sırat-ı mustakime alternatif değildir.. bu da şartları ve ayrıntıları kuran ve hadisle belirlenmiş bir özel durumdur.. ve bu noktada KİMSE KESİN KONUŞAMAZKİ BUNLAR KURTULUŞA ERMİŞTİR.. şu hadislere bakalım:

Fetret devri, peygamberler arasındaki boşluk demektir. Daha çok da, peygamberimizle Hz. İsa arasındaki boşluk kasdedilir. Evet, Hz. Mesih?in getirdiği esaslar unutulup, onunla gelen ışık hüzmelerinin Efendimiz ?e kadar ulaşamadığı o dönemdir ki, insanlık o dönemde karanlıklar içindedir veya o dönemdir ki, Hz. Mesih ile Efendimiz ?in aydınlıkları birbirine bitişememiş ve arada karanlık bir boşluk kalmıştır ve işte bu boşluk devresi fetret devri, bu karanlık devrede yaşayan insanlar da fetret devri insanlarıdır.

2e4)muhatabın anlayacağı-ve başarıyla uygulanmış yol sahabi yoludur... bu yolu uygulamak bir yana aşere-i mübeşşereyi saymadan aciz veya hz muaviye için ODA HARAMLARA BATMIŞ OLABİLİR(tek bir haram değil haramlar hemde.. biz 5. halife hakkında hz muaviye ve hz hasan veya ömer b abdülaziz hakkında kararsız kalırken.. böyle sözler tabiki konudan habersizliği ve o büyük sahabiyi anlama yolunda başarızsızlığı.. ve onun tüm bu haramlara batmış zannedilen hallerinde hz ömnerin valisi olduğunu bilmemyi gerektirmezmi?)diyebilecek kadar konudan habersiz bir yaklaşımla? :Biz, bugün Müslümanlar olarak çok ağır bir mes?uliyetin altında bulunuyoruz. Bir dönemde sahabe gibi seçkinlerle temsil edilen bu da?va, bugün, cılız iktidarımıza rağmen, İlahi bir ihsan olarak omuzlarımıza yüklenmiş durumda. Burada?biz? derken İslam?a hizmete gönül vermiş bütün da?va arkadaşlarımızı kastediyorum. Bu işin şakası yoktur.. evet Sahabe rolünü üstlenmek çok ağır, ağır olduğu kadar da şerefli bir vazifedir. Böyle bir işin altından kalkabilmek, ancak kalbi ve ruhi hayatın devamlı kontrolüyle mümkündür. Yoksa rolünü güzel oynayamamış insan mahcubiyeti içinde sahneden tard edilme durumu da söz konusudur.

Şimdi bütün bu anlayışları İslam?ın öğretileri ile te?lif etmemiz mümkün değildir. Ama gözü kör olası taassub, cehalet bizi de bu hale getirmiştir. Bu konuda bizler de 14 asırdan beri ümmetin gayreti; ittifak ve icması olmasaydı, biz de Hz. Ali?yi anlamakta zorluk çekecektik.

"Ey Rabbim! Ümmetimi, ümmetimi istiyorum!" diyeceğim. Rabb Teala: " git! Kimlerin kalbinde buğday veya arpa danesi kadar iman varsa onları ateşten çıkar!" diyecek. Ben de gidip bunu yapacağım! Sonra Rabbime dönüp, önceki hamd u senalarla hamd ve senalarda bulunacağım, secdeye kapanacağım. Bana, öncekinin aynısı söylenecek. Ben de: "Ey Rabbim! Ümmetim! Ümmetim!" diyeceğim. Bana yine:

2C)Hem bazan oluyor ki, bir keyfiyet-i meczubane veya bir halet-i istiğrakkarane veya bir vaziyet-i münzeviyane ve bedeviyane suretinde, cadde-i Muhammediyeyi düşünmeyerek, yalnız La ilahe illallah onlara kafi geliyor...:

Ubade b. es-Sabit?ten rivayet edildiğine göre Rasulullah şöyle buyurmuştur:

2e3)şimdi gelelim tebliğdeki temsil boyutuna:hiç şüphesiz efendimiz insanlara tebliğ etiklerini en güzel şekilde yaşayan bir peygamberdi.. insnlar onun uygulamalarında dinin ulviyetinbi, nefsanitten uzaklığını, ukba yörüngeli boyutunbu çok rahatlıkla görebiliyordu... kendisini allaha kulluğa adamışl bir peygamber ve mekke döneminde aç-susuz, destekçisi az ama hakkı söylemekten hakka davetten bir an olsun uzaklaşmayan bir önder.. işte böyle bir anlatan varlığında insanların bir kısımı inanmış ve bir kısmıda inanmamışta kılıç gölgesiyle mekkede inanmış.. ama hepsinden allah razı olsun.. çünkü allahın takdiri böye tecelii etmiş.. şimdi böyle bir rehberin temsil ettiği-tebliğ ettiği bu dava şu anki müslümanların omuzlarına emanettir... çpeki nekadar anlattık ki karşıdan ne bekleyelim?kendileri bulsdun banane demek tebliğde varmı?veya benden örnek alsın deyince senin avrupaya giden işçilerin ne kadar temsil ettiler ve yaşadılarki karşıdakileri gözyaşları içinde ilamiyeti seçmeye vesile olsun.. hem efendi kölesinin dinine ne zman girmiş... dünya dengesine baktığımızda müslümanlar olarak biz ilim ve teknolojinin nersindeyiz... tüm bunlar ufak sebepler birleşince küfre bir duvarda bunlar... sonuç:bizdeki temsil keyfiyetiyle yakından ilgilidir...

Hem bazan oluyor ki, bir keyfiyet-i meczubane veya bir halet-i istiğrakkarane veya bir vaziyet-i münzeviyane ve bedeviyane suretinde, cadde-i Muhammediyeyi düşünmeyerek, yalnız La ilahe illallah onlara kafi geliyor.

3... HRİSTİYANLIĞIN İSTİKBALİ...!

Başka bir hadiste şöyle buyuruluyor:

essrlerine ve fikirlerine çok değer verdiğim ve burdaki alıntıladığım kısma da sonuna kadar akatıldığım zamanın iyisi bediüzzamana ait olan bu kısımda neler anlatılmak istenmiş detaylandıralım:

demişler.

İslamiyet'in, herkese bir bereket kaynağı haline gelmesi, tabir-i diğerle dünyada devletler muvazenesinde yerini alması, kendi orijini ile herkes tarafından tanınıp bilinmesine bağlıdır. Bu itibarla da, hal-i hazırdaki duruma bakıp ümitsiz olmaya gerek yoktur. Zira Müslümanlar, Sasanilerle karşılaşmadan 25 sene evvel, Sasaniler o dönemin en muhteşem devletiydi. O kadar ki, İstanbul önlerine kadar gelmişler, çok ağır şartlar altında, o dönemin başka bir süper gücü olan Doğu Roma İmparatorluğu ile bir anlaşma imzalayarak, onları haraca bağlamışlardı. Bundan birkaç sene sonra Kur'an'ın da ifadesiyle bu defa da Rumlar, Sasaniler üzerine galebe çalmışlardı. Daha sonra ise, bu her iki süper güç de İslam a teslim-i silah ederek, pek çok tebasıyla Müslüman olma yolunu seçmişti.

Yine burada "cehennemden kurtulmak"tan maksat, tahakkuk eden cezayı çektikten sonra kurtulmaktır.

Buhari ve Müslimde şöyle bir hadise nakledilir: Esirler getirilmiştir. Esirler arasında bir kadın vardır. Durmadan sağa sola koşuyor ve gördüğü her çocuğu alıp bağrına basıyor.. ve aradığı çocuğun o olmadığını görünce, onu da bırakıyor, yine aramaya koyuluyor. O esnada, Allah Rasulü de bu manzarayı göz yaşları içinde seyrediyor. Nihayet kadın aradığını buluyor ve onu, iliklerine kadar şefkat kesilmiş bir duyuş ve hissedişle bağrına basıyor. Söz Sultanı, kadını, yanında bulunanlara gösteriyor ve soruyor: ?Şu kadın bağrına bastığı evladını ateşe atar mı? Cevap veriyorlar: ?Hayır, Ya Rasulallah, bu şefkatli kadın çocuğunu asla ateşe atamaz.? Ve Allah Rasulü hikmet gamzeden bir edayla: ?Allah o kadından daha şefkatlidir? buyurdular.

Evet, ruh dünyası böylesine sarsık ve bunalımlı olan batı, onu bu buhrandan kurtaracak havariler beklemektedir. Sadece fert olarak değil -inşaallah- pek yakın bir gelecekte, topyekün insanlık olarak hak ve hakikat hüzmeleri, ışığa hasret hemen her noktaya götürüldüğünde, İslam'a fevc fevc dehaletlerin olacağı görülecektir. Üstad Hazretleri'nin buyurdukları gibi ortakuşak ülkelerinin gözbebeği olan Türkiye, İslaım' ın zeki evladı Mısır'ı, Rus mekteb-i harbiyesinde okuyan Türkistan ile duygu, düşünce birliğine erdiğinde dünya muvazenesindeki dengeler de hak ve adalet yönünde değişecektir. Bu itibarla Hıristiyanlık, ya kendi çıkmazlarında inat ederek bunalımda kalacak ya da safileşerek, kendi özüne yani tevhid düşüncesine ulaşacaktır. Bugün Batı'daki birtakım gelişmeler, onların ikinci şıkkı tercih ettiklerini ve edeceklerini göstermektedir. Evet bugün, Müslüman olmasa da, "Hıristiyanım ama, Hz. Muhammed'in de Hz. İsa gibi Allah'ın Rasulü olduğunu kabul ediyorum" diyenlerin sayıları düne nisbeten kat kat artmaktadır.

Bu hadislerin hepsinde Buhari ve Müslim ittifak etmişlerdir. Yine Buharı ve Müslim'in Ebu Zerr'den rivayet ettikleri hadiste Hz. Peygamber şöyle buyurmuştur:

Bu temenniden sonra bir başka ayet-i kerimede de nasıl iman etmeleri gerektiği dile getirilmektedir: "Ey ehl-i kitap! Sizin ile bizim aramızda eşit olan kelimeye gelin: Allah'tan başkasına ibadet etmeyelim, Allah'a hiçbir şeyi şirk koşmayalım. Allah'ın dışında birbirimizi Rab edinmeyelim."5

"Zina etse ve hırsızlık yapsa da mı?" Dedi ki:

"Bu hususta yetkin yok! -veya: "Bu hususta sana izin yok!- Lakin izzetim, celalim, kibriyam ve azametim hakkı için lailahe illallah diyenleri de ateşten çıkaracağım!" buyuracak."

Soru: ?Nasraniyet ya intifa veya istifa edip İslamiyete terk-i silah edecektir. Hz. İsa da nüzul edip Hz. Muhammed?in ümmetinden olacaktır? deniliyor. Bu sözü izah eder misiniz?

"Var, kalbinde hardal danesinden daha az miktarda imannı olanları da ateşten çıkar!" denilecek. Ben gidip bunu da yapacağım. Sonra dördüncü sefer Rabbime dönecek, o hamdlerle hamd u senada bulunacağım, sonra secdeye kapanacağım. Bana: "Ey Muhammed! Başını kaldır ve söyle, sana kulak verilecektir! Dile, talebin verilecektir! Şefaat et, şefaatin kabul edilecektir!" denilecek. Ben de: "Ey Rabbim! bana Lailahe illallah diyenlere şefaat etmem için izin ver!" diyeceğim. Rabb Teala:

Buhari, Tevhid 36, 19, 37, Tefsir, Bakara 1, Rikak 51; Müslim, İman 322, (193).

Rivayete göre Yahudiler Hazret-i Peygamber'e gelerek, "Hıristiyanların İsa'yı Rab edinmeleri gibi biz de seni Rab edinmek istiyoruz" dediler. Hıristiyanlar da Peygamber'e gelerek "Yahudiler Üzeyir'e ne diyorlarsa biz de sana öyle diyelim" teklifinde bulunmuşlardır. Bunun üzerine bu ayet-i kerime nazil olmuştur.

Yukarıda da işaret ettiğimiz gibi, o devirde yaşayan Zeyd bin Amr gibi-ki Hz. Ömer?in amcasıydı-Varaka b. Nevfel gibi insanlar da zayi olmayacaklardır. Onlar vicdanlarında bir olan Allah ?ı duymuş ve inanmışlardı. Belki inandıkları Allah ?a, ?Allah?ım? diyemiyor hatta bu ismi de bilemiyorlardı; ama, ma?na olarak böyle bir Allah ?a inanıyorlar ve dualarını ona yapıyorlardı. Efendimiz? in gelmesine yakın, hava o kadar yumuşamıştı ki, Efendimiz bir yüksek basınçla adeta onların iklimini tesir altına almıştı. Sanki bir yağmur geliyordu da, bu yüce ruhlar ellerindeki his, duygu, hafi, ahfa aletleriyle gelecek bu İlahi yağmuru önceden seziyorlardı. Seziyor ve etraflarındaki insanları müjdeliyorlardı. Şefaat atmosferi o kadar geniş olan Allah Rasulü ümit edilir ki, kendisini böyle candan ve yürekten istikbal eden bu insanları da unutmaz ve ahirette, ellerinden tutarak onları da kendi nurlu ve mutlu dünyasına yükseltir ve saadetlerine vesile olur. Bu muşahhas zevat gibi, fetret karanlıklarını, hanif olarak aydınlıkta yaşıyanların yanında, fetret devrinde bulunan insanlar, eğer açıktan bir puta tapmaları sözkonusu değilse, biz onların da kurtulacaklarına inanıyoruz.

1. Ateşte daimi olarak kalmaktan kurtulur, ister zina gibi Allah'ın hakkına taalluk etsin, isterse hırsızlık gibi kulların haklarına taalluk etsin, ne kadar günah işlerse işlesin durum değişmez. Kalbinde hardal tanesi kadar iman bulunduğu müddetçe günahları sebebiyle cehenneme girse bile, mutlaka oradan çıkacaktır.

Bu hüküm Peygamberlik devrinde münafıkların yaptığı gibi sadece canını ve malını korumaya çalışanlar için geçerli değildir.

2e)tüm bu ayrıntı denilecek şeylerden sonra esas hükme gelinirse:"Fakat Peygamberi işiten ve davasını bilen adamlar onu tasdik etmezse, Cenab-ı Hakkı tanımaz. Onun hakkında yalnız La ilahe illallah kelamı, sebeb-i necat olan tevhidi ifade edemez. Çünkü o hal, bir derece medar-ı özür olan cahilane adem-i kabul değil; belki o kabul-ü ademdir ve o inkardır. "

Fakat Peygamberi işiten ve davasını bilen adamlar onu tasdik etmezse, Cenab-ı Hakkı tanımaz. Onun hakkında yalnız La ilahe illallah kelamı, sebeb-i necat olan tevhidi ifade edemez. Çünkü o hal, bir derece medar-ı özür olan cahilane adem-i kabul değil; belki o kabul-ü ademdir ve o inkardır. Mucizatıyla, asarıyla kainatın medar-ı fahri ve nev-i beşerin medar-ı şerefi olan Muhammed Aleyhissalatü Vesselamı inkar eden adam, elbette hiçbir cihette hiçbir nura mazhar olamaz ve Allah'ı tanımaz. Her ne ise, şimdilik bu kadar yeter...

2. Ne kadar gecikirse geciksin, mutlaka cennete girecektir, işleyip de tövbe etmediği ve herhangi bir sebeple keffaretini ödeyemediği günahları sebebiyle cehennemde azabını çekeceğinden dolayı, ilk önce cennete girenlerle beraber olmasa da cezasını çektikten sonra mutlaka girecektir.

c)tüm bunların bağlanacağı son nokta :tevhid ehli için cehennemliktişr demek acele karar vermek demektir.. yoksa yazıların hangi bağlamda ele alındığını unutup ehli kitaba karşı sempati arayışları olarak görülmemeli. hakeza sevmek ve buğz bizim kriterlerimize değil hadisler ve ayetlerde gelen kriterlere bırakılmalı ve umum-husus münasebeti göz ardı edişlmemeli...

2e5)bunlar sadece konunun girişinden ilk sözlerimdi nasip olursa ilerde bu giriş faslını bitirmeye çalışırım... bu arada tek cümlelik yorumların bu konuyu anlamada-açıklamada ne kadar yetersiz kalacağını da siz değerli kardeşlerime bırakıyorum...

O devrede yaşanan olaylardan birini naklederek neslin maruz kaldığı mahrumiyeti göstermek isterim: Bir arkadaş, gençlere sohbet ediyor. Dinin ulvi meselelerini şerh ve izahla başlayan sohbetin mecrası bir ara günlük hadiseleri dile getirmeye kayıyor. Komünist blokun yaptıkları ve yapmak istedikleri bir bir sıralanıyor. O sırada, sohbet dinleyen gençlerden biri heyecanla?Bu insanları kesmeli, paramparça etmeli, hepsini öldürmeli? gibi laflar ediyor. Fakat bir köşede oturmuş derin bir vecd ve iştiyakla söylenenleri dinleyen ve ilk defa böyle bir havayı teneffüs etmekte olan başka bir genç biraz evvelki heyecanlı gence, aynı heyecanla ve yangın görmüş bir insan telaşıyla şöyle karşılık veriyor: ?Arkadaş, öldürelim diyorsun. Bak eğer dün bu dediğini yapmış olsaydın, ben talihsiz bir insan olarak onların arasında ölüp gidecektim. Çünkü dün ben de onların arasındaydım. Fakat görüyorsun ki, bu gün bu temiz ve nezih arkadaşların içindeyim.. dünden bu güne yerden göğe bir mesafe katettim. Ve şunu kasemle temin edebilirim ki, sizin karşı cephe dediğiniz insanlar arasında benim gibi kurtuluş bekleyen binlerce insan var! Onlar sizden tokat değil, şefkat bekliyorlar. Eğer onlara el uzatırsanız, onlar da sizin gibi olacaklar. Esas vazife, öldürmek midir diriltmek mi? Bu sözler orada bulunanları rikkate getirdi ve hıçkıra hıçkıra ağladılar. Evet, biz, böyle bir nesil gördük ve onların dalaleti karşısında kanlı göz yaşları döktük. Bunların bir çoğu masumdu. Müsbeti bilmediğinden menfiye takılıp kalmıştı. Bunları fetret devri insanı saymamak, şahsen bana, Cenab-ı Hakk ?ın geniş rahmetine zıt gibi geliyor...

"Kıyamet gününde, insanlar birbirlerine girecekler. Hz. Adem aleyhisselam'a gelip: "Evlatlarına şefaat et!" diye talepte bulunacaklar. O ise:

Bu, mes?elenin düne bakan yönüdür. Bir de bugüne bakan yönü var ki, soruda ele alınan husus da bu olsa gerek.

veya cehennemeden kurtulamaz.. bu konuyu detaylı öğrenelim inşallah..:özelliklede diyanet kadrosunda çalışan kardeşlerimiz için bu konuda bir ışık tutması amacıyla ve sorulan sorulara daha doğru cevap verebilmeleri, mantık ve bilgi boşluğuna kapılmadan kuranın ve hadislerrin emrettiği yolu yakalayabilmeleri adına bu konudaki fikirleri buraya almak isterim :

2e2)yahudi ve hristiyanların kendi bozulmuş kitaplarındabn tortulaşmış yanlışların silinmesi için de böyle bir doğru anlatıma ihtiyaç vardır:Evet, düşünceler elden ele, nesilden nesile intikal ede ede, zamanla ilk söylenişteki saf ve yalın halini kaybettiği çoktur. Hatta bu kadarla da kalsa yine iyi. İfadedeki saf hali kaybetmenin yanı sıra, anlam değişikliğine uğraması da söz konusudur ki, işte bu da tahrifin -su-i niyetle yapılmasa bile- ayrı bir buududur. Bu cümleden olarak, Hz. Mesih?in bütünüyle ruh olan düşüncesi, Roma putperestliğine çarpınca ne hal aldığını tahmin etmek çok zordur. Çevrenizdeki herhangi bir kiliseye girdiğinizde, bu acı gerçeği bütün çıplaklığı ile müşahede etmeniz mümkündür. Bir diğer taraftan, Hristiyanlığın uluhiyet anlayışına göre ilah pasiftir. Onun aktif hale gelebilmesi için Hz. Meryem?e girip çıkması lazımdır. O, Meryem?e girip-çıkınca aktif uluhiyete inkılab eder ve Mesih olur ki, esasen gerçek misyonu da Mesih yerine getirir. O, insanlık için elinden gelen herşeyi yapar ve yapacağı birşey kalmayıp da sıra kurban olmaya gelince kendini kurban eder.

4a)evvela peygamberlerinde allahın dilemesi ve izin vermesiyle beraber şefaat edebilceği hakikatı herkes tarafından bilinmektedir.. öyleyse peygamberlerin "Benim şefaat yetkim yok".. şuna gidin şeklindeki yönlendirmeleri:

"Her kim Allah'tan başka ilah olmadığına ve Muhammed'in Allah'ın Rasulü olduğuna şahadet ederse, Allah ona cehennemi haram kılar.""Şüphesiz ki Allah kendi rızasını umarak "lailahe illallah" diyene ateşi haram kılmıştır..."

"Demek bu nehiy, Yahudiyet ve Nasraniyet olan ayineleri hasebiyledir. Hem de bir adam zatı için sevilmez; belki muhabbet sıfat veya sanatı içindir. Öyleyse her bir Müslüman'ın her bir sıfatı Müslüman olması lazım olmadığı gibi, her bir kafirin dahi bütün sıfat ve sanatları kafir olmak lazım gelmez. Binaenaleyh, Müslüman olan bir sıfatı veya bir sanatı, istihsan etmekle iktibas etmek neden caiz olmasın? Ehl-i kitaptan bir haremin olsa elbette seveceksin."18

Ayrıca?bizden önceki şeriatlar nesh edilmediği müddetçe bizim de şeriatımızdır? kaidesi zaten böyle bir düzenlemeye gerek olmadığının ayrı bir göstergesidir.

Hem bazan oluyor ki, Peygamberi bilmiyorlar; fakat gittikleri yol, cadde-i Ahmediyenin eczasındandır.

Hem Bütün yollar kapalıdır; ancak Hazret-i Muhammed'in yolu açıktır.

Bir de bu mes?elenin bize bakan yönü vardır ki çok önemlidir: Biz gençlerimize, onları doyuracak şekilde hakikatları takdim edemedik. Hem kendi gençliğimizi ihmal ettik hem de bizim götüreceğimiz mesajlara su ve havadan daha muhtaç bütün dünya gençliğini... Çok kısa bir zamanda dünyanın dört bir yanına elimizdeki hakikatları duyurmaya muvaffak olan sahabi ve onlardan sonra gelenlerin çalışma ve gayretlerine çalışmalarımızı kıyas ettiğimizde, nasıl bir atalet ve tembellik içinde olduğumuzu daha iyi anlamış oluyoruz. Onlar, gece-gündüz ellerindeki hakikatlara muhtaç sine ve gönül aradılar ve bunu hayatlarına gaye ve ideal yaptılar! Burada yine bir arkadaşımızın başından geçen şu hadiseyi nakletmeden geçemeyeceğim:

Başta Kur'an-ı Kerim ve hadis-i şeriflerin işaret ve bişareti olmak üzere, Bediüzzaman Hazretleri'nin de ifadesiyle, ahir zamanda, "Hz. İsa 'nın şahsiyet-i maneviyesinden ibaret olan hakiki İsevilik dini zuhur edecek, yani Rahmet-i İlahiye'nin semasından nüzul ederek, hal-i hazır Hıristiyanlık dini o hakikata karşı saflaşıp durulaşarak hakaik-i İslamiye ile birleşecek, manen Hıristiyanlık bir nevi İslamiyete inkılab edecektir." Aslında, günümüzde bazı yorumlar da insanların ihtiyaçlarını karşılayabilecek mahiyette değildir. Zaten hakkıyla karşılayabilseydi; komünizm bir alternatif olarak onun karşısına çıkmazdı. Nitekim komünizmin doğmasına vesile olan da bir ölçüde içtimai, idari, siyasi hatta akidevi bir yetersizlikti ki, o ma lum tarihi hadiseye sebebiyet verdi. J. J. Rousseau dinleri tahlil ederken, "Hıristiyanlık, insanlara manevi bir dünya kurar ama onlara içtimai ve siyasi ölçüler göstermez ve bu çeşit bilgiler hakkında bir şey söylemez. Bu ise, içtimai ruha aykırıdır. Hıristiyanlığın kurduğu dünyada yaşamak isteyen insanlar, bir cem'iyet teşkil edemezler" mealindeki sözleri, bazı hususların yeniden gözden geçirilmesi gerektiğini vurgular gibidir. Bu sebeple de bütün bir dünya, ümitsiz ve karamsar ruhlarına iman ve heyecan kazandıracak mesih soluklu yiğitler beklemektedir.

"Ben şefaate yetkiliyim!" diyeceğim. Gidip Rabbimin huzuruna çıkmak için izin talep edeceğim. Bana izin verilecek. Önünde durup, Allah'ınilham edeceği ve şu anda muktedir olamayacağım hamdlerle Allah'a medh u senada bulunacak, sonra da Rabbime secdeye kapanacağım. Rabb Teala:

"Şüphesiz ki Allah kendi rızasını umarak "lailahe illallah" diyene ateşi haram kılmıştır..."

Ebu Zerr 'dan rivayet edildiğine göre şöyle demiştir: Ben Rasulullah in yanına geldim. Bana şöyle buyurdu:

2a)"Kelime-i şehadetin iki kelamı birbirinden ayrılmaz, birbirini ispat eder, birbirini tazammun eder, biri birisiz olmaz. Madem Peygamber Aleyhissalatü Vesselam Hatemü'l-Enbiyadır, bütün enbiyanın varisidir. Elbette bütün vusul yollarının başındadır.":... bir müslümanın bana kuran yeter diyerek veya efendimizden kaç sene sonra yazılmış hadisler delil değildir diyerek efendimizi devre dışı bırakması onun islam dairesinden çıkmasına kadar sebebiyet verebilir... kuran pek çok yerde muhatabına resulalulahın peşinden gitmesini ve emirlerini uygulamasını ondan örnek almasını söylemişken bir müslüman için hariçte bir yol veya 2. bir şık tasavvur edilemez.

en azından sukut etmeyi veya takdiri allaha bırakmayı gerektirecek netlikte ve sahihlikte olan bu hadislerle diğer hadisleri çorba yapıb karıştırmanın veya bu hadis var ama şu hadiste var demenin umum-husus meselesini bilmemenin bir yanılgısı olacağı kanaatindeyim.

Bu ayet-i kerimenin nüzul sebebi şöyledir:

yorum:ben tam olarak bunun gibi düşünmüyorum ayrıldığım noktaları yeri geldikçe belirteceğim...

6... kuranı kerimdede şirk ehli ve ehli kitap farklı kategorilerde ele alınmış.. bu ikisini aynı kefeye koymak fıkhi hükümler açısından da tutarsızdır.. konunun ehline yabancı olmayan bir meseleyi ehli olmayana da anlatarak konuyu fazla uzatmaya da gerek yoktur:Kur'an-ı Kerim'de Mu'cemü'l-Müfehres'ten tesbit edebildiğimiz kadarıyla yirmi dört ayet-i kerimede ehl-i kitaba hitap vardır. Bir ayette "ehl-i İncil" tabiri, birçok ayette de "Yahudi ve Nasara" isimleri zikredilmektedir. Bu hitaplardan Allah'ı tümden inkar eden ateistler ile, Allah'a inanıp sıfatlarında hataya düşen ehl-i kitap arasında bir ayırım olduğu göze çarpmaktadır. Kur'an-ı Kerim'de ehl-i kitaba ayrıca hitap edilmesi ise, hakkı bilip de gizledikleri, bir gün bu hakkı kabul etme ihtimalleri bulunduğundan dolayı olabilir. Bu sebeple onlarla ilgili ayetlerde "ikaz" noktasının ağırlık kazandığını görüyoruz. "Ey ehl-i kitap! Niçin Allah'ın ayetlerini inkar ediyorsunuz?"1 "Ey ehl-i kitap! Niçin hakkı batıl ile karıştırıyorsunuz? Bildiğiniz halde hakkı gizliyorsunuz?"2 gibi ayetlerde onların uyarıldıkları görülmektedir. Dikkat edilirse en son zikrettiğimiz ayet-i kerime mealinde, "bildiğiniz halde" tabiri geçmektedir. Gerçekten de ehl-i kitap hitabına mazhar olan Hıristiyanlar ve Yahudiler, Tevrat ve İncil'de ahirzaman peygamberinin geleceğine dair müjdeleri bilmekte, ama o geldikten sonra çeşitli sebeplerden dolayı inkar yoluna sapmaktaydılar. Tevrat ve İncil'in bu kadar tahrif edilmesine rağmen, Hüseyin-i Cisri gibi bir alimin "Risale-i Hamidiye"sinde yüz on dört işaretleri o semavi kitaplardan çıkarması,3 bu "bildiğiniz halde" tabirinin halen geçerli olduğunu göstermektedir. Bundan da anlaşılmaktadır ki, müşrikler ve ateistler ile ehl-i kitap arasında bir farklılık bu bakımdan söz konusudur. Nitekim bu bilgilerine istinaden Kur'an-ı Kerim onları doğru olan inanca gelmeye çağırmakta ve şöyle seslenmektedir: "Eğer ehl-i kitap iman etseydi onlar için daha hayırlı olurdu."4

"Allah'tan başka ilah yoktur diyen ve sonra bu inanç üzere ölen hiçbir kul yoktur ki cennete girmesin."

2e1)burda da bundan başka birşey söylemeye çalışmayacağız.. ancak iyi anlamak gerekir;peygamberi işitmek nedirki?:.. bu kulak ile bir defa duymak mı?veya geniş planda düşünelim taliban ve el kaidenin yanlış temsilleri altında gölgelendirilmiş internet ortamındanmı rastlamak mı?.. elbette btam olarak bu değil... eğer öyle olsaydı hz nuh neden yüzlerce sene, hz yunus neden 30 sene, hz muhammed neden yüzlerce defa aynı şeyi anlatmış... ve binlerce defa bu anlatma uğrunda küfre, tükrüğe maruz kalmaya göğüs germiş. bir defa anlatıp tamam işte ben vazifemi yaptım buyrun inananlar parmak kaldırsın inanmayanlar sizlere de oh olsun buyrun cehenneme demeyi hangi peygamberde rastladık.. . demek onu duymak onun hakkında saf-yeterli bilgiyi hakiki bir anlatıcıdan-kaynaktan akledip anlayana ve inkarı pekiştirici çevresel koşulları öteleyip yeterince özgür muhakemenin oluşabileceği bir süreye ait görmek gerekir.

a)Yahudi ve Hıristiyanlarla dost olmanın yasak olduğunu ifade eden ayette, "Ey iman edenler! Yahudi ve Hıristiyanları dost edinmeyiniz."7 buyurulmaktadır. Elmalılı'nın buradaki yasaklanmayı izahı şu şekildedir: "Yardaklık etmeyiniz, tuzaklarına düşmeyiniz, isteklerine iştirak etmeyiniz."8 Aynı zatın tefsirinde: "Allah sizi, din hakkında sizinle savaşmayan ve sizi yurtlarınızdan çıkarmayan kimselere iyilik etmekten, onlara adaletli davranmaktan men etmez"9 ayetine dayanılarak, onları dost edinmemenin onlara iyilik etmeyi engellemediğine dikkat çekilmektedir.10

Kelam kitaplarının anlattığına bakılırsa, devrimize fetret devri, bu devrin insanına da fetret insanı demek oldukça zordur. Ne var ki, mes?eleyi hemen sarıp sarmalayıp bir tarafa bırakmak, hem ehl-i sünnet ve?l-cemaatın görüşüne hem de Cenab-ı Hakk ?ın engin rahmetine karşı saygısızlık olsa gerek...

b)hadisteki şu kısımlar tevhid ehli için ümit verici olarak teğerlendirilebilir veya en azından onların cehenneme gideceklerini kesin farzetmekten iyi bir görüş olmadığını nazara alınmalı:

1... görüş:Tevhid Üzere Ölen Kimse Cenneti Hakeder

4... bir hadis:5055 - Hz. Enes radıyallahu anh anlatıyor: "Resulullah aleyhissalatu vesselam buyurdular ki:

Kur'an-ı Kerim'in ehl-i kitaba farklı bir şekilde hitap ederek onların kalplerini okşaması, batıl itikatlarından vazgeçmeye çağırması vicdanlarda makes bulmuştur. Bilhassa da Hıristiyanlardan binlerce kişi İslamiyet'i seçmiştir, halen de seçmeye devam etmektedir.

Fakat bununla beraber, en mühim cihet budur ki: Adem-i kabul başkadır, kabul-ü adem başkadır. Bu çeşit ehl-i cezbe ve ehl-i uzlet veya işitmeyen veya bilmeyen adamlar, Peygamberi bilmiyorlar veya düşünmüyorlar ki kabul etsinler. O noktada cahil kalıyorlar. Marifet-i İlahiyeye karşı yalnız La ilahe illallah biliyorlar. Bunlar ehl-i necat olabilirler.

"Ey Muhammed! Başını kaldır! Dilediğini söyle, söylediğine kulak verilecek. Ne arzu ediyorsan iste, talebin yerine getirilecektir! Şefaatte bulun, şefaatin kabul edilecektir!" buyuracak. Ben de:

"Seni hem çok seviyorum, hem de sana çok kızıyorum. Seni seviyorum çünkü benim hidayetime vesile oldun. Ama sana aynı zamanda çok kızıyorum çünkü eğer sen, buraya iki-üç ay evvel gelmiş olsaydın, benim babamın da hidayetine vesile olacaktın. Hayatını ahlaki değerler itibarıyla tertemiz geçirmiş olan babam, maalesef İslam'ın güzel yüzüyle tanışamadan ölüp gitti..."

Fakat bazan oluyor ki, cadde-i Ahmediyede gittikleri halde, bilmiyorlar ki cadde-i Ahmediyedir ve cadde-i Ahmediye dahilindedir.

-?Vallahi seni çok seviyorum, çünkü benim kurtuluşuma sebep oldun. Ama sana aynı zamanda çok kızıyorum. Çünkü eğer sen bu eve iki-üç ay evvel gelmiş olsaydın, benim babamın da hidayetine vesile olacaktın. Hayatını ahlaki değerler itibariyle tertemiz geçirmiş olan babam, maalesef İslam?ın güzel yüzüyle tanışamadan gitti ve hidayete eremedi. Buna da senin bu gecikmen sebep oldu..?

Kelime-i şehadetin iki kelamı birbirinden ayrılmaz, birbirini ispat eder, birbirini tazammun eder, biri birisiz olmaz. Madem Peygamber Aleyhissalatü Vesselam Hatemü'l-Enbiyadır, bütün enbiyanın varisidir. Elbette bütün vusul yollarının başındadır. Onun cadde-i kübrasından hariç hakikat ve necat yolu olamaz. Umum ehl-i marifetin ve tahkikin imamları, Sadi-i Şirazi gibi derler:"Ey Sadi! Muhammed'i örnek almadan bir kimsenin selamet ve safa yolunu bulması imkansızdır."

" ... biraz fıkıh okumuş kardeşlerimiz iyi bilirki darul harb ve darul islam olarak kitaplarda detaylandırılan alanlarda yaşayanlar açısından din hiçbir zaman aynı kıstaslar daytmaz... özelliklede küfrün-şirkin binbir türlüsdünün yaşandığı, harama girmeyi bir yana bırakalım ondan çıkmanın mevzu bahis olmadığı-ortamlarda -"dar"larda yaşayanlar açısından bakıldığında bunların bunca aksini söyleyen diller ve inkara zorlayıcı çevresel koşulların varlığında tevhisi bulabilmeleri... ve hayır isa: sadece bir peygamberdir.. o tapıp durduğunuz bir allah değildir demeleri bile takdire şayan bir gelişmedir.. ve önemsenmeye değer başarıdır.. işte bunu söyleyeni ve isa allahın oğludur-allahtır diyenleri aynı kefeye koymamyı gerektirici bu şartlar varlığında bediüzzamanında değindiği "O noktada cahil kalıyorlar" realitesine işaret eden cehalet ve bilmemk bir hafiletici unsur olarak fıkıh kitaplarında verilmiştir...

Peki, niçin ehl-i kitap tabiri kullanılmıştır? Razi'ye göre, bu tabir muhatabı yüceltmek, kalbini hoş etmek, okşamak içindir. Burada "gelin" manasındaki "tealev" kelimesi, "aşağı yerden yukarıya gelin" demektir. Ayette geçen "eşit" manasındaki "sevaun" kelimesi de "adl ve insaf" demektir. Buna göre ayetten, "Sizinle aramızdaki insaflı kelimeye gelin" anlamını çıkarmak mümkündür. İnsaflı olmak ise haklıya hakkını vermektir. Zeccac'a göre bu, "istikametli olan kelimeye gelin" demektir. Cenab-ı Allah, gelinmesi gereken kelimenin ne olması gerektiği şeklinde mukadder bir suale üç hususla cevap vermektedir: (1) Ancak Allah'a ibadet etmek. (2) Allah'a hiçbir şeyi ortak koşmamak. (3) Allah'ın dışında birbirlerini Rab edinmemek. Esasen bu üç unsurun zikredilmesi, öncelikle, birinci derecede Hıristiyanların muhatap alındığını göstermektedir, ki, Razi de bu konuya temas etmektedir. Çünkü Hıristiyanlar bu üç hususun mana-yı muhalifini benimsemektedirler. Bir defa onlar, Allah'tan başkasına, yani Mesih'e ibadet ediyorlar. Teslis akidesini kabul ederek Allah'a şirk koşuyorlar . Ruhbanlarını ve ahbar denilen din alimlerini de Rab ediniyorlar. Mesela günah hususunda ruhbanlara inanıyorlar.6

"Ben buna yetkili değilim. Lakin Muhammed aleyhissalatu vesselam'a gidin!" diyecek. Böylece bana gelecekler. Ben onlara:

Biz, öyle bir devir idrak ettik ki-hele başka memleketlerde-İslam güneşi tamamen söndürülmüş, kalblerden Allah Rasulü?nün güzel ismi silinmiş ve ilim adına ortaya konan her şey, adeta birer yalancı dil gibi Allah ?ı inkarda kullanılıyordu. İrfan yuvalarından Marifet-i İlahinin solmaz renkleri fışkıracağına, küfrün ziftli çehresi hortlatılıyordu. Binbir hikmetle imana payanda olması gereken ilim, iman kalesini enkaz haline getirmede adeta bir dinamit vazifesi görüyordu. İşte, gençlik, böyle bir küfür gayyası ve dalalet anaforu içinde mescid ve mabedin yolunu bütün bütün unutmuştu. İlim mahfillerini ellerine geçiren bir şirzime-i kalil, gözlerini kendi mefahirlerine kapamış ve hep batının türküsünü söylüyordu. Kimisi tekamül nazariyesiyle insanımızın hilkat ve yaratılış hakkındaki düşün-celerini bozuyor; kimisi Freud?un libidosu ile milletin ruh ve dimağlarını cinsiyete bağlı gösteriyor ve her şeyi şehvetten bir dünya içinde çözmeye çalışıyor. Kimisi de serserilik ve baş kaldırma felsefesiyle milleti ifsad ediyordu. Bu sistemlerden her biri, bazen toptan, bazen de münferiden, milletimizi ve bizimle aynı çizgiyi paylaşan diğer milletleri kıskacına alıyor, zehirliyor, özünden uzaklaştırıyor ve serserileştiriyordu. Yıllarca, bir baştan bir başa bütün ülkede gazete, mecmua ve kitaplar da hep aynı havayı estirdiler. Bu itibarla, günümüz insanı, bütün bütün fetret devrinin dışında kabul edilemez. Aksi düşünce, vak?alara ve realitelere göz yummak olur.

Binaenaleyh biz de biraz müsamahalı düşünmek zorundayız. Bunu söylerken merhamet-i ilahiden daha fazla merhamet gösterip Cennet havariliği yaptığımız zehabına varılmasın. Mes?eleye, ehl-i sünnetin umumi prensipleri zaviyesinden ve adesesiyle bakmak istiyoruz.

"Kalbinde buğday tanesi kadar hayır bulunduğu halde "lailahe illallah" diyen bir kimse cehennemden çıkacaktır."

a)evvela burdaki şefaatin imanın en zayıf noktasında duranlar için ve konumuz itibariyle elinde sadece tevhid kelimesi olanlar için geçerli bir şefaat olduğu.. b)her peygamberin şefaat yetkisi vardır ama bu yetki efendimizin şefaatiyle kıyaslanamaz. çünkü o müstecap duasını ahirete saklamış livaül hamd, makam-ı mahmud sahibi bir peygamberdir.. sırf bu gibi hadisler bile efendimizin şefaatinin geçerliliği ve -allahın izniyle- kesinliği hakkında diğer peygamberlerle arada bir fark olduğunu anlatmaya kafidir...

"Ey Rabbim! Ümmetim! Ümmetim!" diyeceğim. Bana yine:

Bu devrin insanları, ne tam ma?nası ve orjiniyle Hz. Mesih?in getirdiği dini anlamış, onun envar ve esrarından istifade edebilmiş ne de vahyin aydınlatıcı tayfları altında ilerleyerek Efendimiz ?e ulaşabilmişlerdir. Ancak, bunlar, gidip bir puta tapmamış, herhangi bir putu kendilerine ilah edinmemiş iseler, Allah ?a inanmamış olsalar dahi affedilecekleri mevzuunda icma vardır. Efendimiz ?in anne-baba ve dedesinin bu akide itibariyle affa mazhar olacakları kesindir; zira onlar da fetret devri insanlarıdır. Vakıa, bir hadislerinde Efendimiz , anne ve babasının ihya edilerek kendisine iman ettiklerini söylemiştir. Hadis, hadis kriterleri açısından zayıf olmasına rağmen, İmam Suyuti gibi, Allah Rasulü?yle 20 küsur defa yakazaten görüşen büyük bir müceddid bu hadisi kabulle, Allah Rasulü?nün anne ve babasının iman ederek kurtulduklarını ifade etmektedir. Gerçi İmran b. Husayn?ın babası olan Husayn?a Allah Rasulü: ?Senin baban da benim babamda cehennemde? demişti. Husayn Resulullah?a?Sen mi hayırlısın baban mı? deyince Allah Rasulü de ona bu cevabı vermişti. Ancak bu durum, o sözün söylendiği zamana münhasırdır ve daha sonra Allah Rasulü, anne ve babasının kabrine gelip dua etmiş ve Cenab-ı Hakk ?dan onların kendi ümmeti içine girmeleri talebinde bulunmuştur. İşte bu dua, Allah tarafından kabul edilmiş ve Allah Rasulünün hem annesi hem de babası iman ederek ümmet-i Muhammed arasına dahil olmuşlardır.

Şimdi tekrar soruya dönelim; tahrif ve tebdilin ağına düşmüş dahi olsa, Hristiyanlık, Yahudilik, Brahmanizm, Budizm, Mecusilik vesairin üzerinde ittifak ettikleri bir kısım müşterek esasların bulunduğu da bir gerçektir. Mesela tevhid, nübüvvet, haşir, adalet, ubudiyet gibi. Veya ölüleri gömme, tesettür vb. mes?eleler gibi. Zira hemen bütün dinlerde ölüler gömülüyor -ara ara?cesedimi yakın? diyerek toplumun asırlardan beri süregelen tarz-ı telakkisine muvafık hareket etmeyen birtakım insanlar hariç- her yerde ölüler gömülmekte.. ve tesettür her dine mensup insanlar tarafından kabullenilip yaşanmakta. Hatta yakın tarihe kadar dünyanın değişik yerlerindeki Yahudiler dahi başlarını kapatmaktaydı ki, bu da, dinlerin üzerinde ittifak ettikleri bir kısım ortak değerlerin var olduğunu göstermektedir. Tabii bu arada, neshe maruz kalmış veya tahrife uğramış -Müslümanlıkta olmasa bile- birçok hükümleri de var. Bu çerçevede teferruata veya asla ait hükümlerde esas itibariyle Allah?tan geleni, Allah?tan gelen şekliyle bulmak ve onları tevhid etmek çok zordur. Zaten, Allah da, razı olduğu esasları, bir sonraki peygamberin mesajı içinde belirtmiş, değiştireceği hükümleri de değiştirmiştir. En son olarak da Hz. Muhammed ?i göndermiştir ki, o da Kur?an ve Sünnet?le, musahhihlik, müceddidlik veya müessislik görevini yerine getirmiştir. Evet O, bir anlamda musahhihtir. Çünkü kendinden önceki şeriatlarda tahrife uğrayan noktaları tashih etmiş.. müceddittir, şartların değişmesine paralel olarak nice hükümleri değiştirmiş.. ve müessistir, A?dan Z?ye büyük ölçüde yeni bir dinin kurucusu olmuştur. Dolayısıyla da yeniden dinleri birleştirme gibi bir arayışın içine girmeye hiç gerek yoktur. İslam, düşünülen böyle bir işin, Allah tarafından gerçekleştirildiği dinin adıdır. ?Bugün sizin dininizi tamamladım, nimetimi itmam ettim ve din olarak İslam?dan razı oldum? (Maide, 5/3) ve?kim, İslam?dan başka bir din arayışı içine girerse, bu ondan kabul edilmeyecektir? (Al-i İmran, 3/85) veya?Allah katında hakiki din, İslam?dır? (Al-i İmran, 3/19) ayetleri de aslında bu hakikatı bildirmektedir.

"Her kim ki Allah'tan başka ilah olmadığına, onun bir olduğuna ve şeriki olmadığına, Muhammed'in O'nun kulu ve elçisi olduğuna, İsa'nın da O'nun kulu, rasulü ve Meryem'e ilka etmiş olduğu kelimesi ve kendi katından bir ruh olduğuna, cennetin ve cehennemin hak olduğuna şahadet ederse, hangi amel üzere olursa olsun, Allah onu cennete koyacaktır."

Saniyen; Efendimiz , birçok hadis-i şeriflerinde, yeryüzünde bir gün mutlaka Kur'an-ı Mucizül-Beyan'ın şehbal açacağını ifade etmektedir. Tarihe baktığımızda, bunun bir ölçüde gerçekleştiğini görsek de, küre-i arz çapında beklenen o ruh ve mananın henüz bütün bir insanlık için, ifaze-i feyzettiği söylenemez. Yani Efendimiz 'in sağ eliyle sol eli henüz birleşmemiştir. Her ne kadar Müslümanlar beş kıtada at oynatmışlar ve bu yerlerde hakimiyet-i İslamiyet vaki olmuşsa da, O 'nun nescettiği ruh, mana ve espri yeryüzünün bütününü kuşatıcı ve kucaklayıcı bir keyfiyete ulaşmamıştır. Ne var ki, Efendimiz 'in, belli bir zamana ait verdiği bişaret ve müjdeler ışığında, dünya çapında o kucaklayıcılığın gerçekleşmesiyle alakalı herhangi bir ümitsizliğe kapılmak da yanlış olur.

"Cebrail bana geldi ve

Hem, hiç bir şeyi zayi etmeyen, insanın bedenine giren maddi atom ve elektronları dahi zayi etmeyerek ahirette onlara kıymet ve değer verip, onları ahiretin baki binasında kullanacak olan ve abes işten, israf etmekten münezzeh bulunan Allah Efendimiz ?in maddi yapısının dünyaya gelmesine vesile anne-babasını hiç zayi edip cehenneme atar mı?..

2."Ey Rabbim! bana Lailahe illallah diyenlere şefaat etmem için izin ver!" diyeceğim. Rabb Teala:

Evvela; Bu söz, Kur'an-ı Kerim'deki "De ki: "Ey Kitap EhIi! Allah'tan başkasına ibadet etmemek, O'na bir şeyle şirk koşmamak, Allah'ı bırakıp da birbirimizi mabud edinmemekten ibaret olan ve bizimle sizin aranızda müsavi bulunan bir kelimeye geliniz." Eğer bundan yüz çeuirirlerse, deyiniz ki: "Şahit olun biz Müslümanlarız." (Al-i İmran, 3/64) "Müminlere insanların en şiddetli düşmanlık edenleri Yahudiler ve müşriklerdir. Onlara sevgi yönünden yakın olanlar da "Biz Nasraniyiz" diyenlerdir. Onların mü'minlere sevgileri, onlarda büyüklenip ululuk taslamayan keşiş ve rahiplerin olmasındandır."(Maide. 5/82) gibi bir kısım ayetlerden mülhem gibi ve adeta bu ayetlerin tefsiri mahiyetindedir. Evet hakiki Hıristiyanlar, tevhid dinine yaklaşıp, ilhad ve inkarcılığa karşı Müslümanlıkla ittifak ve ittihad ederek, kıyamete kadar umumi manada kafirlerin üstündeki mevkilerini muhafaza edeceklerdir.

2... Saniyen: Mektubunuzda "Mücerred La ilahe illallah kafi midir? Yani, Muhammedür'-Resulullah demezse ehl-i necat olabilir mi?" diye, diğer bir maksadı soruyorsunuz. Bunun cevabı uzundur. Yalnız şimdi bu kadar deriz ki:

MECZUB-MÜNZEVİ BİR HALETTE yalnız lailahe illalah demek kafi gelebilir.. kesin değil ama buda bir görüştür... takdir allahındır. kullarını ister cehenneme atar isterse cennete.. bunu söylemekle şirk ehlinin cennetet gidebileceğini söylemenin, veya cehennemde ebedi kalışı inkar etmenin tamamen zıt kutuplardaki görüşler olduğunu ifade edelim.. tartışma konumuz tevhid ehlidir... bu fikri destekleyici ise yukarıda alıntılanan buhari müslim hadisleridir.. yine sahiheyn deki hadisler açısından bakıldığında özellikle şefaat konusunda başkaca şeyler de delil olarak söylenebilir.. ileride buna da geleceğiz...

"Başını kaldır!" denilecek. Ben de kaldırıp:

Yahudilerin de, Hz. Üzeyr için buna benzer şeyler söylediklerini biliyoruz. Demek ki kayıt tam olmayınca, böyle elmas, pırlanta gibi hakikatler bile gelecek nesillere yanlış intikal edebiliyor. Bu bağlamda, ayeti ve hadisleriyle herşeyin en güzel kaydedildiği ve Kur?an?a bakan yönüyle hıfz-ı İlahi disketine alınan İslamiyet?te bile bu türlü inanç ve akide kaymaları söz konusudur. Mesela uluhiyet konusunda neredeyse yukarıda arza çalıştığımız Hristiyan inancı ile tam bir benzerlik içinde bulunan Hz. Ali?nin uluhiyetle irtibatlandırılması buna örnek verilebilir. Buna göre aktif uluhiyeti temsil eden Hz. Ali?dir. Efendimiz?in peygamber olarak gönderilişi, Kur?an?ın nüzulü vs. hepsi Hz. Ali?ye zemin hazırlama gayesine yöneliktir. Hz. Ali makam-ı cem?in sahibi olarak herşeyi bünyesinde toplamış ve onu temsil etmiştir.. onun ardından bu güç, Hz. Ali?nin neslinden olan 12 imama dağıtılacaktır; gide gide nihai olarak da hatemü?l-evliya olması itibariyle imam-ı muntazarda toplanacaktır.. İmam-ı muntazar da Kur?an?ın o eksik kalan 300-400 ayetini açığa çıkartacak ve gerçek bir kere daha tam olarak zuhur ve tecelli edecektir!

Buna gösterdiğimiz deliller Buhari ve Müslim ile diğer hadis larında geçen sahih ve meşhur hadislerdir. Bunlardan bir kaçını aşağıya alıyoruz:

"Benim şefaat yetkim yok. Siz İbrahim aleyhisselam'a gidin! Çünkü o Halilullah'tır" diyecek. İnsanlar Hz. İbrahim'e gidecekler. Ancak o da:

Bu arkadaşımız, Almanya?ya gitmişti. Orada hak ve hakikatlara tercümanlık yapıyordu. Evlerinde pansiyoner olarak kaldığı evin genç sahibi, gün geldi, bu arkadaşımızın dırahşan çehresi ve temiz nasiyesinin tesirinde kaldı ve o da nurdan o halkaya girdi. Gün geçtikçe malumatını artırıyor ve her geçen gün dini hayatında mesafe kaydediyordu. Bir gün hidayetine vesile olan arkadaşla sohbet ederken kendini tutamıyor ve ona şunları söylüyor:

İşte bu zikrettiğimiz hadisler gibi daha bir çok hadis vardır ki hepsi de sarahaten ve açıkça kelime-i şahadetin cennete girmeyi ve ateşten kurtulmayı gerektirdiğine delalet etmektedir. Burada "cennete girmek"ten maksat, günahlarından dolayı hak ettiği belirli bir zaman cehennemde hakketmiş olduğu cezayı çektikten sonra, eninde sonunda cennete girmektir.

Sahih-i Müslim'de es-Sanabihi'nin Ubade 'den rivayet ettiği hadise göre o, şöyle demiştir: Rasulullah'ı şöyle buyururken işittim:

Yine Enes 'den rivayet edildiğine göre Hz. Peygamber şöyle buyurmuştur:

İşte biz bütün bunları, bu hadisler ile bazı günahları irtikab edenlere cehennemin gerektiğini ve cennetin haram olduğunu belirten diğer bazı hadisler arasında cem' yapmak için söylüyoruz. Çünkü bizim bazı nassları diğer bazılarına zıt olarak göstermemiz caiz olmaz.