Ayıklama Tanrı'nın doğal emridir. Kara Ölüm'ün ardından ne geldiğini kendinize sorun.

Uzun boylu adamın Yeşil Gözlerinde alevler yandı.

Kitabın tüm satırlarının altını çizmemek için tutuyorum kendimi..

"Ölüm maskeleri" de çok ilgimi çekti. Sonra baktım çok fazla ünlü insanın bu şekilde ölüm maskeleri yapılmış. Lenin'in de var:) Ama en çok Dante'nin maskesini beğendim. Belki kitabın etkisindendir.. Belki de, ifadesinde daha fazla yaşanmışlık olduğu hissini vermesindendir..

"Öyle mi?"

buhran zamanlarında tarafsız kalanlara ayrılmıştır.

Düşerken/ Tarık Tufan (s. 123)

Neyse. 234 teyim. Böyle devam etmesini umuyorum.

(S. 269)

İçinde bulunduğumuz sürecin benzeri. Veba da koronavirüs de tüm insanlığa saldırdı..

Ardından bi temizlenme daha gelse..

Bir yerden sevmeye devam edebilir miydim? Çünkü sevmek, yarıda kalan bir kitaba devam etmek gibi kolay bir iş değildi. Ya Hiç sevmemişsem bugüne kadar? (63)

Şanzelize Düğün Salonu, Tarık Tufan

"Kendinizi, kendinizle zaman geçirmeyi yalnızlık sanmayacağınız şekilde yetiştirin." - Tarkovski

Ama seninki böyle değil.

Öyle şeyler bulup söylerdi ki öldüğü halde.. (s. 31)

Her şeye yeniden başlamak da mümkün değildi. İstesem de mümkün değildi. Nerede kaldığını unuttuğuma göre, baştan başlamak için de birtakım yetenekler gerekliydi; daha talihli doğmuş olmak gerekliydi mesela.. (s.62)

Cevabı hepimiz biliyoruz.

Bu böceği dünyada ilk defa ben gördüm. Olamaz mıydı? Babam da, çok bayağı meselelerde, buna benzer görüşler ileri sürerdi: Mesela diş fırçasını yıkadıktan sonra lavabonun kenarına vurarak sularını silkmeyi ilk önce o akıl etmiş. (S.63)

Elizabeth hışımla, "Dört milyar mı?" dedi. "Şimdi bile yedi milyar kişiyiz, bunun için biraz geç."

Hatta buradaymış gibi gidersin ki bu daha da kötü. kalmış gibi yapmaktansa gitmek daha iyidir. Ama bana sorarsan sakın gitme. Nasılsa tekrar geri gelirim diye gider insan, ama sonra dönebileceğim bir yer kalmaz.

"Yüzyıllar önce Avrupa sefalet ve açlık içindeydi; halk bir araya sıkışmış, günaha batmış ve ümitsizdi. Tıpkı Tanrı'nın yıldırım göndermesini bekleyen, ölü ağaçların boğduğu sık bir orman gibiydiler. Bu kıvılcım sonunda ateşi yakacak, alevler yayılarak ölü ağaçları temizleyecek ve sağlıklı köklere bir kez daha gün ışığını getirecekti.

-Söyler misiniz, sizin sürdürülebilir gelecek hayalinizde, dünyanın ideal nüfusu nedir acaba? İnsanlığın kendini sonsuza dek rahat bir şekilde geçirebileceği sihirli sayı?

Bu adamı öldürmüşler! Oğuz Atay'ın beyninde tümör ya? Sonra da gencecik yaşta ölüp gitmiş. İşte, o tümör denilen b. k herneyse, bu söylediğin bütün herifler o tümör! Adam üzüntüden ölmüş! Anlamıyor musun hala? Bak, yazıyor burada! Öyle kalkıp küfür falan da etmemişler. Ne yapmışlar biliyor musun?

Orada, tavan arasında olduğunu unuttum sonunda. Ne bileyim, daha mutsuz insanlar vardı; onlarla uğraştım. (S.31)

"Benim kalbimde ölüme benzer acılar var, hiç eksilmiyor, kimsesizim ben, bana hep böyle bak."

Korkuyu Beklerken, Oğuz Atay

Gidip de dönen yok mudur? Var elbette. Bazılarının gitmesi de elzemdir.

Her zaman böyle olmuştur. Ölümün ardından doğum gelir. "

Acaba iyi bir şey olacak mı? Hayır, dedim kendime. İyi şeyler birdenbire olur; bu kadar bekletmez insanı. ( S.42)

"İmkansız değil Langdon, sadece akıl almaz. İnsan zihninin ilkel ego savunma mekanizması, beynin kaldıramayacağı kadar fazla stres üreten tüm gerçekleri reddeder. Buna 'inkar' denir.

Cehennem (s.134)

Aman yarabbi! bir zamanlar evliydim bende.. sonra gene evliydim. İnsan bir günde varamıyor bir yere, ne yapalım? Nereye? Tanımlayamadığım, bir ad veremediğim duygular yüzünden ne kadar üzülmüştük (s. 29)

"Cehennem" arasına biraz eski okuduklarımızdan atalım.. kalsın burda..

- Hemen her çevre biyoloğu veya istatistikçi, insanlığın uzun süre hayatta kalma ihtimalinin Yaklaşık dört milyar kişi ile mümkün olacağını söyleyecektir.

"Bir türün, yaşadığı ortamda aşırı çoğalarak yok olması normaldir. Ormandaki minik bir göl yüzeyinde yaşayan yosun kolonisini düşün, gölün mükemmel dengedeki besin maddelerinin keyfini çıkarır. Kontrol edilmezse öyle hızlı yayılır ki, bir anda gölün tüm yüzeyinin sararak güneşi engeller ve bu yüzden göldeki besin maddelerinin yetişmesini önler. Çevredeki mümkün olan her şeyi tüketen yosun hemen ölür ve geride hiç iz bırakmadan yok olur. " Derin bir iç çekti: "Benzer bir kader insan türünü de bekliyor olabilir. Tahmin edebileceğimizden çok daha yakın ve hızlı."

Kitap bazen fazla uzatıyor gibi, bazen de Başlangıç'ı çağrıştırsa da; sayesinde şaşırtıcı bilgiler edindim.

Önemli İtalyan ressamların tablolarıyla da ilk kez bu kadar ilgilendim..

Ağlamaya başladım. Yani öyle bağırarak değil hafif gözyaşlarıyla. (S.77)

Veba maskesi bunlardan biriydi.

Gitme. (S. 88)

Bence en az 7 eksi yi hakediyor..

Cehennemin en karanlık yerleri,

Bir anneye nasıl ağlanması gerektiğini, insan ancak annesi ölünce öğrenebiliyor. Başka bir ağlamaya benzemiyor çünkü. Öğrenilmiş, tecrübe edilmiş bir gözyaşı değil bu. Sadece anneye özgü bir ağlama biçimi. (s.34)

.. Her şeyi yazmadım. Anlamazlardı; beni bir yere kapatırlardı sonra. (S.78)

Pencereye yaklaştım, başımı yukarı kaldırarak gökyüzüne baktım. Ay oradaydı. Bildiğim ay. Hayır, ben adam olmazdım. Gerçek bir acı duyduğumdan bile kuşkum vardı.(s. 65)

Bu zamana kadar neden okumadığım için hayıflanmayacağım, ne kadar güzel bir zamanda geldi; pek memnun oldum korkuyu bekleyen'i tanıdığıma..

Ben gideceğim diye tutturursan seni burada tutmaya gücüm yetmez. Ne yaparsam yapayım gidersin.

Yeniden Doğuş.

Cehennem/ Dan Brown (s. 66)

Yine Şanzelize Düğün Salonu'ndan.

Rönesans.

Korkuyu Beklerken

Adam tuhaf bir kahkaha atarken, "Doktor Sinskey,"dedi. "Salgınları önlemek iyi bir şeymiş gibi konuşuyorsunuz."

Heyecanlarımı hep gelecekteki günler için saklamıştım; babam öldüğü zaman yeteri kadar üzülmemiştim, mezarın başında küçük ayrıntılara takılmıştım... Hayır belki de kendimi yaşanacak güzel günler için saklamamıştım: belki de sadece duygularımda her zaman biraz geç kalıyordum. Babam öldükten iki yıl sonra bir akşam üzere, biraz üzülür gibi olmuştum. Bazı kitaplarım da yıllar geçtikten sonra anlamlarını sezmeğe başladım. (S.66)

Aslında tanıyormuşum öncesinden.. herkes'ten tanıyomuşum hem de. Kendimden, annemden, babamdan, kardeşimden, eşimden, dostumdan, arkadaşımdan tanıyomuşum.. Ve tüm diğer bencillerden, her şeye sevgisizlerden, hepsinden tanıyomuşum..

Sen susalı üç hafta oldu ve ben bazen karıştırıyorum hangimizin öldüğünü. Önce senin öldüğunü sandım. Çok üzüldüm sonra fark ettim ki ölen benmişim ama farkında değilmişim. (S.42)

Cehennem (s.206)

Hiç! Hiçbir şey yapmamışlar! Böyle, önlerinden sanki köpek geçmiş gibi, dönüp de bakmamışlar bile! Onun için ölmüş bu adam. Kimse dönüp de bakmadı diye.

Az, Hakan Günday (s.276)

Langdon huzursuzlanmıştı. "Ama.. bu imkansız gibi geliyor."

Bir eksi almış yalnızca. Şaşırtıyosunuz beni. Neyse benim hala artacağına dair umudum var :)