Yaralı ve de çıplak yüreklere, yamalı örtüler örtüyor yağmur yalancıktan da olsa,

Kalemi elime alınca yazmayı istediğim ama yazarsam sihrini bozmaktan korktuğum yarındır?

İçimdeki ümitle, seni bir ömür değil,

Yine umudun adını kullanarak akıtıyor ışıltılı gözlerin kanını...

Yaşatmalı...

Bekleriz... bazen... hep... her zaman...

En ümitsiz olduğumuz zamanlarda bile, kendimizden gizlediğimiz ümitlerimiz vardır.

kendisine

ve sana kaldı

hal yok hayal yok rüya yok

O halde, ''Ümit, kötülüklerin en kötüsüdür, çünkü işkenceyi uzatır. " _ şeklindeki beyanları düşünürken, refleks olarak geliştirilmiş davranışları, beklentileri, ruh hallerini de göz önüne koymak durumundayız?

al bütün ümitlerin cenentle birlikte sana...

özgür bıraksın düşlerimi

yagmurlara karışmış gözyaşımın arasından

Ettiğimiz ümitlerin kölesi esiri oluruz, çıkamayız ekseninden;ümidimizi kestiklerimizden ise bir o kadar hür oluruz.

bana bir ümit ver

Bana bir ümit ver.. Bütün acılarımı unutayım

Ey kaşına destan,

Bir yandan yağmuru bekliyorum dört gözle...

Daha bin asır var yarına...

Vazgeçeyim ki vazgeçsin saçlarım aklarından...

Umutluyuz...

kabullensin

Yalnız...

Yarin adını solumaktır, gerçek nefes.

Büyük düşünmek ama büyük konuşamamaktır?.

Bana bir ümit ver satır aralarına hapsettiğin kelimeciklerden...

Kimi için alalade bir kelimedir umut, kimi için tanımını yapamadığı uçsuz bucaksız bir derya?

sileceksen gözlerimdeki yaşı,

Vebalı şatoların konteslerine diz çöken aşıklar,

Derin bir iç çekişin ardına saklanıp beklemektir?

En keskin beyitlerin en saklı telmihinde oyalanmaktan vazgeçeyim...

kapı araların ötelere geleceğe

Eğitimi sonunda "umut ekmektir" diye bir kez daha tanımladım. Bir aydır üzerinde çalışıyorum; tepkileri alıyorum. Başlıkla alakası olduğu için kenardan girdim. Kişiliğin oluşmasında bu yöntemin de kullanılabileceğini sanıyorum. Umudu olan insanların daha başarılı olabileceklerini düşünüyorum.

Yürüyemesem de imekliyorum...

Adını ezberime, yüzünü yüreğim'e çizdiğim..

her karanlıkta

İftarı bekleyen oruçlu ağızlara ballı yalanlar söylüyor zaman;umudun adını kullanarak...

Ümit çiçeğim, bal böceğim,

Ciğerim dağlı...

Benim için aldığım nefesdir ümit?

Bana bir umut ver sürgün yemiş sevdalardan..

Yine de beklemeliyim diyorum...

Yüzüne ferman biçtiğim..

Bana bir umut ver ayak bastığım sınırlardan...

Uyandığımda, gözlerimi açar açmaz aklıma düşen ilk şeydir?

Nadasdaki yüreğine attığım tohumlarımın,

Bana bir umut ver Ey Zişan...

Ağaçlar da biliyor herşeyi...

Niye mi?

Bin ömür inan ki severim,

mutluluğa çevirsin

Tanrıdan sonra bilki yanlız seni severim...

ak-kara demeden tenleri

dünyanın ümitleri bedeldir sana...

Elimi gökyüzüne açtığımda, dudaklarımın arasında mırıldandıklarımın gözlerimden akmasıdır?

Bana bir ümit verebilir misiniz?

Peki bize pempe bir tablonun içinde, istediğimiz rengi, istediğimiz yeri veren ümit nedir?

Nesnel manada, gerçeğin verdiği ızdırabı dindirmek için beynimizin yarattığı bir panzehir ya da insanın kendi kendisini telkin edip kandırması denilebir?.

Sana ümit veririm ama karşılıkta isterim,

eklentilerim...

"Umudum yılların seline düştü?.? diyor şairimiz?

Sesindir tek dayanağım, ümidim, beni sana bağlayan pamuk ipliğim...

Bakmakla, görmek ve hissetmek arsındaki uçurumlar derinleştikçe derinleşir maddenin içinde barındırdığı ızdırap ve melal yahut ümit ve bekleyiş?.

bel bağlamamı beklemesin

Bir ümit ver ki bana ben ölümün soğuk nefesinde dahi kırılan kanatlarıma, yok olan umutlarıma rağmen önünden diz çökeyim yanında kalabilmek için meydan okuyayım hayata...

Oysa sihirli değnek biz değil miyiz?

Üşenmeden saydım dün gece...

ben=umut denkleminde safı bozana yok olduruşum...

Bir tek ümidim var, içimde yaşattığım küçük sevinçler. Belki bir gün unuttuğum bir anda onlar gülecek bana...

okşasın

Bana bir ümit ver.. yaralarımı üzüntülerimi acılarımı sarıp sarmalayayım.

Ümidim olsaydı senden yana hiç gelmeyeceğini bildiğim baharlar için savaşırdım, gökkuşağının sekizinci rengi olurdum senin için.

Bazen bekleriz elinde sihirli değneği ile bir peri. Dokunuverecek bize ve rengini unuttuğumuz hayata renk verecek...

ressamsa fırçasındaki renkler,

Ya sizin ümidiniz?.?

Adını umut koyuyorlar yakılan cesetlerin üzerinde yükselen dünyalara...

senin ümit verişlerine kaldı

Düşsel atların süvarisini ağlatana kadar yazmalı...

Firavunları mezarlarından eden dualara "amin" demekten imtina edenleri fişliyorum işaret parmağımla...

titizlenmesin hele

Umudu rehin alan herşeyi ve herkesi teslim alana kadar yaşamalı...

yüreğini yaslayacaksan yüreğime,

halolsun düş kırıklıklarına dair beklentilerim

mum ışıgının son demlerindeki ışık süzmesi misali

Bu yüzden inanmıyorum kulağıma fısıldananlara...

yaksın ışıklarını

Şairse yazdığı şiirler,

Küçük bir çocuğun ağlamasını susturmak için bala batırılmış bir lastik meme gibi?Bu ballı memenin lastikten yapılmış yalancı bir meme olduğunu bilir çocuk?ama damağında o lastik memenin bıraktığı tat ağlamasını gerektiren nedenleri ortadan kaldıracak kadar etkilidir?vazgeçilmezdir?ilaç gibidir?çünkü memeyle susmaya şartlandırlmıştır?

bakışlarımın arasından imdat isteyen yüregikciğime

Bir ümit verecek umudum yok artık hayattan yana. Kırılan sevinçlerim, yüzü düşmüş hayallerim var çünkü.

belki bir umudun gölgesinde bir parçacık dinlenir...

seveceksen beni ölümüne,

Boğdurtulan şehzadenin çırpınışlarını izlediğim perde aralığından kurtarıyorum gözlerimi bir parça...

bir ümit değil, bin ümit feda sana,

doktorsa hastaları,?.. vs?. vs?

İnanamıyorum...

Yarınlara kilitlenmiş umudun peşindeyim...

Yasemin kokusuna bin bir çeşit masal yazıyor,

Kurulan düşlerden dolayıdır tek hücreli bir hayata tecrid ediliş?

gelmeyen her şeye hasretim arttığında

Yarin adından güzel, olamaz hiçbir ses

gün ışığına orucum

toprak kokan nasırlı ellere tükürürken, umudu öteliyorlar aslında...

beni ben yapan taraflarıma düşkünlüğüm umudum

Yeni yeni cümleler kurmalıyım hepimiz için...

tüm insanlığı sarsın

bütün matemleri.

ama yalnız benim olmasın

Dilsiz şehirleri dilsizlerin elinden alana kadar savaşmalı...

Bir ümit veremem bu yüzden, ne kendime ne de başkasına. Soğuk bir kış günü, yağan karla erittim yer altında?

her zifiri karanlıkta oluşa inat

Sevdayı, aşkı benle yaşa dilerim,

bütün ümitler olsun feda...

Bana bir ümit ver.. Onu öylesine işleyeyim, öylesine süsleyeyim, öylesine sahipleneyim ki, onu gören ben sansın.

geriye dönüşlerimi.

Filiz filiz yeşermesini beklerim,

Henüz uslanmadım...

Yolunu çiziyorlar, dışı yaldızlı içi kokuşmuş ucubelerin...

Kusur aramaktan vazgeçmeyenlere bir tek kelam etmeksizin, yalın kalem dalmalı şimdi sayfalara...

Henüz yorulmadım, yılgınlığımı yok sayarsam...

ümit beklememek lazımdır çok zaman;ümit verirken kan göllerine düşürmekte varmış...

Yine yanıtsız kalıyor başsız bedenlerin çürümüş soruları?

umudum benim

İnsan bu alemde hayal ettiği müddetçe yaşar.

her olmayanda oluşun en hasını bulacağıma inancım

Dokunuruz kalbimize;inşirah... inşirah... değişiveririz.

bir ümit ışıgı ver ki bana

Alel acele yaşanmış bir zamanın kurbanıydık aslında. Zamanı öldürmekti bizimkisi. Bir adım öteye gidememekti?Bir tomar kağıda, sonu gelmez şiirler yazmaktı tek yaptığım. Her şiirde başka insan suretleri takındım.

Bir çift güzel sözüne Cennet'imi ziyan ettiğim..

İmekliyemesem de sürünüyorum...

İdamlık bilmeceleri çözmek için tükenen yürek,

Başkalarına ümit vermek kolaydır, mühim olan tüm yaşanmışlıklara rağmen insanın kendi ümidini yaşatmasıdır. Aslolan budur bence yaşadıklarını, yenilgilerini, acılarını bile bile ümitvar olmaktır. Kimse yaşanılanlarının etkisini yaşayan kadar hissedemez, dışardan ne söylense yapay gelir insana, ümit içinde yoksa başkasından almak zordur. Eğer içinde umut tohumu varsa yaşadıkça öğrenirsin çeşitlerini. Tüm yaşanmışlıklar ümidin farklı bir boyutunu kazandırır insana, bu kez tamam dersin ama olmamıştır öğrenememişsindir ümidin hallerini, her hali bir basamaktır ve merdivenin nerede bittiği meçhuldür. Ne kadar hali olsada, her halini kabul etmek gerek. Çünkü ümit şükürdür, ümit duadır. Yaradanın bize emanetidir, kaybettiğimiz an bitmişizdir.

Duadır ümit?.

Yalancıktan da olsa ıslatıyor çatlamış dudakları...

her canı sıkıldığında

Ümit ettiğimiz sürece bağlılıklarımız artar ve yaşama gücümüz kuvvetlenir, anlam kazanır.

Bana bir ümit ver senden yana. Seni vazgeçilmez kılan nedir diye hiç düşünmeden ben sana tutkun olayım. Kırılmaz dediğim tüm zincirleri, erimez dediğim tüm buzları senin için eriteyim...

Ben'im olsaydın eğer mahşeri CENNET eylemez miydim!.

elim kolum bağlı...

Bu yüzden bitmiyor yakın ülkelerin uzak illerine yolculuğum...

öğretmense öğrencileri,

Bin bir dilde yayın yapıyor sevda maduru yetim çocuklar,

koyup gitmesin öyle