Aşk sıradanlaşmaz, biter yalnızca.

aldırma...

Buna cesaretleri yetmedi.

'Aşk ruhlardan varlığın sırlarını gizleyen kör edici bir sistir;

Sonra yolunu asasıyla bulan kör bir adam konuştu:

'Eğer manastıra girmiş olsaydın ben dünyaya gelmezdim' dedim.

Gülümsedi ve dedi ki 'Kanatların nerede peki?'

Gösterişsiz, süssüz, karşısındakini en yalın, en çıplak haliyle görmek isteyen sade satırlar.

dikenine katlanmaktan söz edenler, aşıkmış gibi davrananlardır.

Ama olabilir bu.

dağın öte yanında oturan bir kez karşlaştığı genç bi kadına gönderdi. Bir iki gün sona bir mektup geldi kadından birisi aracılııyla şöyle diyordu mektup:

amel azığın,

'Evet ama, dünyaya gelmeden çok önce seni annem olarak seçmiştim ben' diye karşılık verdim.

dostum, yollar yürümek içindir.

Bunun üzerine tapınağa girdim, sevinçle diz çökerek dua ettim:

'Ama ben hala bir meleğim,' diye cevapladım.

Tanrım beni kutsal ateşine at...'

kimin geldiği önemli değil, kimin gelmediği de...

Yani sizi en küçük eylemlerinizle değerlendirmek okyanusun gücünü bir tane köpüğünün zayıflığı ile değerlendirmeye benzer.

asıl vahim olan yolcunun yolsuz olmasıdır;

merhamet sıfatın,

Beğenilen bir hayal.

Bir çöl peygamberinin nefesini taşıyan ve yazdıklarına o nefesi üfleyen Halil Cibran, tam yirmi yıl boyunca, bir tek kez bile görmediği, bir tek kez bile sesini duymadığı, bir tek kez bile kokusunu koklamadığı bir kadına aşık olarak yaşamıştı.

İçinizden kim içimdeki benliği bana ve ruhumu ruhuma açıklayabilir?

Soluk pembe narlar büyüyor, ani akşam yağmurları bastırıyor, ıssız koridorlarda başını pencereye dayayan çocuğun yalnızlığı günün keskin ışığında gösteriyor kendini, loş ve gölgeli odalarda duramıyorum, gideceğim yeri bilmiyorum, neyi, kimi özlediğimi bilmiyorum, cam bir kuyudan düşer gibiyim.

Bir aşkın içine başka hangi duyguların sızdığını hiçbirimiz bilemeyiz; aşk herkes için aynı parlak alevli deliliktir ama her aşkın içine sızan duygular farklıdır, insandan insana, ilişkiden ilişkiye değişir.

Ardından kederli yüzlü bir kadın hıçkırarak şöyle dedi:

''şükürler olsun ki içimde hiçbir sıkıntı yok, hem içimde, hem dışımda mutlu ve bütünüm'

siz de med-cezirinizin dönüşümünü hızlandıramazsınız.

yanlış kılavuzlara kızıp yolu satanları göreceksin.

"... ve siz aşk yolunu yönlendirebileceğinizi zannetmeyin, çünkü aşk sizi buna layık görürse sizin yolunuzu yönlendirir. "

Büyük bir ihtimalle "ilişki", Ziyade'nin Cibran'ın yazılarına duyduğu hayranlıkla başlamıştı.

Özlediler birbirlerini.

Ve onların aşkı "yazıyla" ilerliyordu.

yolcuya bakıp, yolunu tanıma.

"biz sevinçlerimizi ve hüzünlerimizi onları yaşamadan çok önce tercih ederiz"

Hiç karşılaşmadılar.

Şu küskün ışıklı sonbahar gününde, adını, yüzünü, sesini bilmediğim, kendi hayatımın girdabında varlığını dalgaların kapattığı, bazen yalnızca bir siluet halinde sezebildiğim isimsiz bir hayali özlerken bile onların aslında aşklarına "ihanet" ettiklerini düşünüyorum.

Karşılaştıklarında, kaçınılmaz olarak "bir kadın, bir erkek" olacaklardı, Cibran'ın peygamberce sözleri, May'ın derinlikli anlatımı yerini, onlara sıradan geldiğini sandığım "şehvete" bırakacaktı; o mektuplarda kendini gösteren ruhlar, birer beden kazanacaktı ve bedenin sınırları içine hapsolacaklardı.

Gerçek, bir çocugun en içten gülüsü ya da bir sevgilinin öpüsüyle donanmis olarak seslenir bize; ama biz sevginin kapisini onun suratina çarpar ve sanki düsmanimizmis gibi davraniriz, ona.

'sevgili arkadaşım bir şairin yüreğinden kopup glen her erkeğin her kadına söyleyeceği bir şarkıdır bu'

Ve siz bir okyanussunuz.

Her seferinde yeni ve bilinmez bir hikayeyle gelir karşınıza.

bu kadar yazım hatası olamaz!

istiridyenin biri diğerine dert yanar:

Yüreğinin sevdiğinin çağrısıyla babasından ve annesinden vazgeçmeyecek kimse var mı?

Birbiriyle kaynaşan ruhlarını öksüz bıraktılar, bedensiz bıraktılar, şehvetsiz bıraktılar.

Elini tutup omuzuma koydum ve 'Burada,' dedim.

May bazen korkuyor, bazen de aşkını açıkça yazıyordu.

'Aşk insanın tanrıları mümkün olduğunca fazla görmesini sağlayan kutsal bir bilgidir.'

Sadece bir hayal.

Sadece zekalarının ışıltısıyla birbirlerini etkileyebileceklerini anladıktan sonra bedenlerinin, zekalarının o büyük çekiciliğine ayak uyduramamasından, arzularının, düşüncelerinin derinliğine ulaşamamasından korktular sanırım.

Yüzünü, sesini, kokusunu bilmeden özlediler birbirlerini.

Ruhumu kavrayan bu yumuşak ve kaba gizli eller nedir; yüreğimi kaplayan bu acı sevinç ve tatlı keder şarabı nedir?

dostum, güneşe bak, toprağa bak, suya bak, buluta bak; fakat, arkana bakma...

Birbiriyle gizliden gizliye yarışan iki zeka, bedenin sıcaklığını ve şehvetin çılgınlığını da yanına alarak az rastlanır bir aşk yaratacaktı.

maratona 100 metre koşucusu gibi hızlı gidip, 50. metrede yola yatanları,

Aşk adına söyleyin, yüreğimde yanan, gücümü tüketen ve isteklerimi yok eden bu ateş nedir?

Sn. simurg.64, açtığınız konu ile ilgili önceden bir paylaşım bulunmaktadır. Buradan devam edin isterseniz.

'Aşk ruhun çekirdeğindeki yangından saçılan ve dünyayı aydınlatan bir ışıktır.

Bir Arap entelektüeli olan, gazete yöneticiliği yapan, Mısır'ın sanatçılarını kendi salonunda toplayan May Ziyade ile sadece "mektuplardan" oluşan bir aşk yaşamışlardı.

yürümeyi bırakıp, yol-yolcu ve menzil üzerine kalem oynatanları,

15 yaşımda bu adam sayesinde cinayet romanlarından başka kitapları da sevdiğimi anlamış oldum

Hakkında ne düşünüyorsunuz?

O anda tapınağın içinden gelen bir ses duydum:

Bu ilişki üzerine Ahmet Altan'nın yazdığı bir yazıyı paylaşmak istiyorum...

'Manastıra girseydim, hem kendim, hem başkaları için en iyisini yapmış olacaktım.'

Ümitsizce özlediler.

beyaz atlı kurtarıcıyı gözlemek için ufka bakıp bakıp dağıtanları,

Amin...

?Bir seher vakti güllere çığ düşerken, ayrılık acısıyla yandığı Mecnun?la ilk karşılaştığı günün hazzını yakaladı birden?Cennette gibiydik?diye bir cümle uzadı da uzadı Leyla?nın içinde ve iki damla gözyaşı süzüldü yanaklarından?Hatıralarından sıyrılmaya, sıkışan yüreği ve daralan göğsü sebep oldu?içinde bir kamaşma vardı?Sonra ağır ağır bir şey çekildi bedeninden, kendini iyice güçsüz hissetmeye başladı?İşte o an anladı, artık sonsuza uyanacaktı?Yüzünde bir tebessüm belirdi?Dem bu demdi;hazırdı, razıydı, umuyordu?Kendisine çok güzel bir ömür ve kader veren Allah?ın ismini ürpererek andı en son ve yüzünde insanı gıpta ettiren bir gülümsemeyle ayrılıverdi dünyadan?

"Aşkın eşlik ettiği yoksulluk ve sıkıntılar sevgisiz zenginlikten çok daha iyidir. Bu düşünceleri sana itiraf etmeye nasıl cesaret edebiliyorum. Tanrı'ya şükürler olsun ki bunları söylemeyip yazıyorum, çünkü şu anda burada olsan, hemen geri çekilip uzunca bir süre senden kaçarım ve söylediklerimi unutuncaya kadar da beni görmene izin vermem."

Belki de bunu bozmaktan çekindiler.

Ve mevsimlersiniz aynı zamanda her ne kadar kışınızda baharınızı yadsısanız da.'

Ben kimi özlediğimi bile bilmiyorum ama onlar biliyorlardı.

Sonra gül yanaklı bir kız gülümseyerek dedi ki:

Baktığım bu görünmeyen, merak ettiğim açıklanamayan, hissettiğim hissedilemeyen şey nedir? Hıçkırıklarımda kahkahanın yankısından daha güzel, sevinçten daha mutluluk verici bir keder var.

Eğer bu dünyayı yaratan bir güç varsa, onun kudreti ne hayatta ne ölümde çıkar ortaya, onun olağanüstü yaratıcılığı böylesine bir duyguyu yaratabilmesinde, evrenin nerdeyse bütün kaosunu ve esrarını tek bir duygunun içine yerleştirebilmesindedir.

yola bak, yolcuyu tanı, yolcu hakkındaki kıymet hükmünü ona göre ver.

'Aşk bize ilk insandan beri bağışlanmış bir güçsüzlüktür.'

Hiç buluşmadılar.

Ve o cevap verdi:

(Aşk Mektupları, sayfa 50-51)

akıl pusulan,

@ruzgaryy, emeğine sağlık...

1931 yılında New York'daki küçük bir çatı katında yoksulluktan ve birbiri ardına gelen hastalıklardan kurtulamayarak öldüğünde 48 yaşındaydı.

Acıklı bir soru bu biliyorum.

Karşılaşsalar, aşkları "sıradanlaşır" mıydı?

Yiğit bir genç karşılık verdi:

ahlak karakterin,

İçinizden kim ruhunun seçtiği kişiyi bulmak için uzak denizlere açılmaz, çölleri aşmaz, dağların doruğuna tırmanmaz?

Sonra yazışmaya başlamışlardı.

Uyanıklık hayaletleri kurumuş gözkapaklarımın üstünde titreşiyor ve taştan yatağımın etrafında düş gölgeleri uçuşuyor.

Sadakat, vefa denince aklıma hemen Halil Cibran ve May Ziyade gelir. Arkadaşlık, dostluk yada aşk; adı ne olursa olsun bunu 20 yıla yakın bir zaman sadece mektuplarla sürdürmüş olmak herkesin harcı değildir. Bu anlamda ikisine de hayranım.

Yaşam 'dan ve Ölüm 'den, Yaşam 'dan daha acayip, Ölüm 'den daha derin bir düş oluşturan bu uyanıklık nedir?

Böyle bir şeyin olamayacağını düşündüğünüzü de biliyorum.

Ama yandığında ne olacağını hiç öğrenemediler.

Nihayet başlığı buldum, çok gerilerde kalmış. Forumda seveni bu kadar mı? Üzüldüm...

sevinçliyken yüreğinizin deriliklerine bakın, sizi şimdi sevindirenin, sizi bir zamanlar üzenden başka birşey olmadığını göreceksiniz. Kederli olduğunuz zaman yine yüreğinize bakın, aslında bir zamanlar mutluluk kaynağınız olan için ağladığınızı göreceksiniz..

fakat, şu gerçeği de hiç unutma:

Halil Cibran/Ermiş

Söyleyin bana dostlar, içinizde Yaşam 'ın parmakları ruhuna dokunduğunda Yaşam uykusundan uyanmayan biri var mı?

Çalgısını çalan genç bir adam şarkı söyledi:

Bitecek bir aşka "sıradan" gözüyle bakıyorlardı belki de.

Hangi varlık dualarını bir yakarış ve bağış olarak dinleyen bir Tanrı 'nın önünde yüreğini tütsü diye yakmaz?

iman sermayen,

Ve paçavraya dönmüş ayaklarının üzerinde sürüklenen güçsüz düşmüş çok yaşlı bir adam titrek bir sesle şunları söyledi:

yolsuz, hedefsiz, amaçsız, şaşkın, hercai ve seyyal...

'İçinizde bir dev yatar, çiçek açmış elmalarla kaplı dev bir meşe ağacı gibidir o.

'Kırılmışlar,' dedi.

May Ziyade, bilmediğimiz mektuplarından birinde belki de bu korkuyu dile getirdiğinden Cibran onu ikna etmeye, korkusunu yatıştırmaya çalışan mektuplar gönderdi.

O, hiç kurtulamayacak.

ERMİŞ&GEZGİN kitabından:

yürüyüşün uzun ve yolun zahmetli olduğunu görünce, yolculuk üzerine zor atanları,

1902-1908 yılları arasında resim yaparak geçimini sağladı. 1908'de Paris'e gitti; güzel sanatlar akademisi'ne yazıldı. Üç yıl süreyle çağının en büyük heykeltraşı Auguste Rodin'den ders aldı. 1911'de yeniden Amerika'ya döndü. 1918'de ilk kitabı "The Madman-Deli" yayınlandı. 1923'de "The Prophet-Ermiş" basıldı. Bu kitabıyla adı bütün dünyaya yayıldı. "Jesus, The Son of Man-İnsanın Oğlu İsa" ve "The Earth Gods-Yeryüzü Tanrıları" adlı kitaplarıyla bu başarısını pekiştirdi.

Bence, aralarındaki mektuplaşmada "aşkı" en çok dile getiren mektuplardan biriydi bu.

Ermiş- Halil Cibran

vahim olan, yolun yolcusuz olması değil;

May, bir yazarın aşkını sadece yazının çekiciliğiyle ayakta tutmaya çalışmak gibi zor bir iş üstlenmişti ve büyük bir ihtimalle onun aşkına "iyi yazamamak, yazıyla yeterince etkileyememek" tedirginliği sızmıştı.

Halil Cibranın ERMİŞ adlı kitabından yine hoş bir başlık

Ve bir astronomi bilgini, "Bize zamandan bahset" dedi.

diğeri kibirli bir memnuniyet içinde:

'Yaşam iki yarıya ayrılmıştır: biri donar, biri yanar; yanan yarı, Aşk 'tır.'

'Aşk mezarın sessizliğinde bedenin dinlenmesi, Sonsuzluk 'un derinliklerinde ruhun huzura ermesidir.'

Birbirlerini görmeyerek bir aşka ihanet mi ettiler yoksa bir aşkı kendi arzularından bile mi korudular, bilemiyorum.

Dün kapısından geçenlere Aşk'ın sırları ve değeri sorulan tapınağın girişinde durmuştum. Ve önümden çok zayıflamış, yüzü hüzünlü yaşlı bir adam iç çekerek geçti ve şöyle dedi:

Ve onun ardından gelen beş yaşındaki bir çocuk gülerek dedi ki:

diğer istiridyenin çektiği acının sebebi içindeki eşsiz güzellikteki incidir.

En zayıf halkanız kadar zayıfsınız, tıpkı bir zincir gibi,

Beğenilmemekten çekindiler herhalde.

Ve böylece Aşk'ı tarif eden herkes kendi umutlarını ve korkularını bıraktı önüme sır olarak.

Anlaşılmazların anlaşılır yazarı... Dili sade, deyişleri yalın, içten ve sıradışı bir yazar.

tel örgülerle çevirdiği yolu kendisine zindan edip volta atanları,

onlar, karanlık evlerinde kaybettiklerini sokak lambasının altında arayan şaşkınlardır.

Halil Cibran-Gezgin

şeref ve izzet adın olsun.

Belki yirmi yıl sürmeyecekti ama sürdüğü kadarıyla muhteşem olacaktı.

Hangi gencin yüreği tatlı nefesli, güzel sesi ve büyülü dokunuşlu elleriyle ruhunu kendinden geçiren kızın peşinden dünyanın sonuna gitmez?

'Aşk bugünümüzü geçmişe ve geleceğe bağlar.'

"Yirmi yaşımdaken annem bana şöyle demişti:

Bunu pek başaramadılar.

Nasıl kıyıya oturan gemiler med-cezirin dönüşümünü beklerse

yürümekle varılmaz, lakin varanlar yürüyenlerdir.

Bir hayal olarak kalmak istediler.

"Hiçbir zaman bu kadar acı çekmemiştim, hiçbir kitapta bir varlığın bu kadar bu çektiğini, bu kadar büyük bir acıya katlanacak gücü bulacağını okumamıştım," diyen May...

Ama aralarındaki "aşk", Cibran öldüğünde May'e "Hiçbir zaman bu kadar acı çekmemiştim, hiçbir kitapta bir varlığın bu kadar acı çektiğini, bu kadar büyük bir acıya katlanacak gücü bulacağını okumamıştım," dedirtecek kadar derindi.

'Aşk gençlikte başlayıp biten kör cahilliktir.'

Ermiş'i okuduktan sonra Deli ve Gezgin'i hiç düşünmeden alışveriş sepetime ekledim. Böyle yazarları anadilinden okumak kim bilir ne büyük keyiftir.

edep aksesuarın,

Cibran bir yazardı.

''Tanrım bana değiştirebileceğim şeyler için güç, değiştiremeyeceklerim için sabır, ikisini birbirinden ayırt edebilmem için sağduyu ver'' Halil Cibran

yoldan metafizik uyuşturucularla keyif çatanları,

Yakıldığında görülmemiş kıvılcımlar, renkler, şekiller ortaya çıkartacak bir havai fişeği hiç yakmadan yıllarca ellerinde taşıdılar.

yürek tepeler arasında sadece titreşen arzu hayaletlerini görür ve sessiz vadilerin çığlıklarının yankılarını duyar.'

göğsüne yüreğinden başka muska takma.

Zehir çiy gibi taze görünür, susuz ruhlar aceleyle içer onu; ama bir kere zehirlenince hastalanır ve yavaş yavaş ölürler.'

"en doğru yol: en dikensiz yoldur" diyenler seni aldatıyorlar.

Başlangıçta olan ve herşeyle sonuçlanan bu anlayış nedir?

Cibran bir keresinde, "İkimiz de bütün becerileri, yetenekleri, bezemeleri ve düzenlemesiyle konuşma sanatını kullanma eğilimindeyiz. Sen de, ben de, dostlukla konuşma sanatının pek kolay uyum sağlayamadığını anlamak zorundayız. Yürek yalındır, May, yüreğin görüntüleri de temel şeylerdir, oysa konuşma sanatı sosyal bir araçtır. Bu nedenle konuşma sanatından yalın konuşmaya dönme konusunda anlaşalım mı?"

aldırma, yürü.

''evet mutlusun halinden ve bütünsün. Ama şunu söylemeliyim ki

bir zamanlr bir şair güzel bir aşk şarkısı yazmştı. Pekçok kopyasını çıkardı bu şarkının ve onları arkadaşlarına ve

''içimde yuvarlak ve ağır birşey var, bana acı veriyor''

o sırada oradan geçen yengeç şöyle der:

"Bana aşktan korktuğunu söylüyorsun, neden küçüğüm? Güneş ışığından korkuyor musun? Denizin gelgitinden korkuyor musun? Günün doğuşundan korkuyor musun? Baharın gelişinden korkuyor musun? Aşktan neden korktuğunu merak ediyorum. Sıradan bir aşkın beni memnun etmeyeceği gibi senin de sıradan bir aşktan hoşlanmayacağını biliyorum. Sen ve ben ruhtaki duyguları sınırlamakla asla doyuma ulaşamayız. Daha çoğunu istiyoruz biz, her şeyi istiyoruz."

'Aşk Şafak 'ın kızları tarafından sunulan ve güçlü ruhlara güç katıp onları yıldızlara çıkaran bir şaraptır.'

Cevabında şöyle dedi şair:

Belki de bir kere yaktıklarında kaçınılmaz olarak tükeneceğini düşündüler.

nebi kılavuzun,

'Tanrım, beni yanan alevin besleyicisi yap...

Birbirlerine bu kadar tutkunken, birbirlerini bu kadar özlerken neden hiç buluşmadıklarını, neden birbirlerini görmek için çabalamadıklarını hep merak ettim.

yol boyunca; yola çıkıp da yürümeyenleri,

Aşktan haberdar olduğumda sözler cılız bir hıçkırığa dönüştü, yüreğimdeki şarkı derin bir sessizliğe gömüldü.

Bu keskin mavi ışık yerini yağmurlara bıraktığında ben kurtulacağım.

'Dünyaya gelmeseydin cennette bir melek olarak kalacaktın.' dedi.

Korktuklarını düşündüm.

O'nun aklı sizi yeryüzüne bağlar, hoş kokusu sizi göğe çıkarır

'Aşk cehennem mağaralarında sürünen kara engereklerin ölümcül zehiridir.

Bir başkası gülümseyerek açıkladı:

Korkmaz bence.

Eğer Cibran'ın istediği bu yalınlığa ulaşsalar, sadece bir ruh, sadece bir zeka olmak tutkusundan kurtulabilseler, bu sadelik içinde ruhları kaçınılmaz olarak bir bedene ihtiyaç duyacaktı o zaman; iki ruhtan iki insana dönüşecekler, aşkı sevişmeden kopartmayacaklardı.

Aşk diye seslendiğimiz şey nedir? Söyleyin bana, bütün anlayışlara sızan ve çağlarda gizli olan o sır nedir?

Ey bana gizlerinin ve mucizelerinin varlığına inandığım Aşk 'ı soran sizler,

Mektuplarını yazarken ruhlarını apaçık ortaya koyabiliyorlardı, neredeyse sınırsız bir özgürlükle her duygularını, her düşüncelerini söyleyebiliyorlardı, kıskanabiliyorlar, kavga edebiliyorlardı; onların ruhlarının önünde, ruhun yolunu kesecek, onu yolundan saptıracak, şaşırtacak bir beden yoktu, hiçbir yere, hiçbir tene sürtünmeden, eskimeden ilerliyordu.

Peki, aşk korkar mı?

Aşk peçesiyle beni kuşattığından beri ben size aşkın gidişini ve değerini sormaya geliyorum.

ve kalıcılığı sizin ölümsüzlüğünüzdür.

"Ölçüsüz ve ölçülemeyen zamanı ölçebileceksiniz. Davranışlarınızı ayarlayacak, ve hatta ruhunuzun rotasını, saatlere ve mevsimlere göre yönlendirebileceksiniz. Zamanı, kıyısında oturup, akışını izleyeceğiniz bir nehir haline döndüreceksiniz. İçinizde zamana bağlı olmadan varolan öz, yaşamın zamandan bağımsızlığının zaten farkındadır;Ve bilir ki, dün bugünün anısı, yarın ise bugünün rüyasıdır. Ve yine bilir ki, içinizde şarkı söyleyen veya düşünen özünüz, hala yıldızları uzaya dağıtan o ilk an'ın içinde devinmektedir. Aranızda, özündeki sevme gücünün sınırsızlığını hissetmeyen var mıdır acaba?Yine de bu hudutsuzluğuyla aynı sevginin, bir sevgi düşüncesinden diğerine, bir sevgi davranışından bir başkasına, kendi varlığının tam orta yerinde sımsıkı ve hareket etmeden durduğunu kim hissetmez?Ve zaman da, tıpkı sevgi gibi bölünemez ve ölçülemez değil midir?Yine de eğer düşüncenizde zamanı mevsimlerle ölçmek isterseniz, her mevsimin diğerlerini içermesine izin verin. Ve bırakın bugününüz, geçmişi anılarla, geleceği ise özlemle kucaklasın."

"Ölüm ve hayat" uçlarını birbirine bağlayan, onları birbirinden kopmaktan alıkoyan, ikisine de anlam katan ve ölümü de hayatı da bir saçmalık olmaktan kurtaran tek duygudur belki de.

Halil Cibran

'Aşk annemle babamdır, onlardan başka kimse bilmez aşkı.'

unutma, yolcu değişir, yol değişir, ama menzil değişmez.

yola oturup, gelen-geçenin ayağına çelme takanları,

1883 yılında Bechari'de doğdu. Oniki yaşında iken ailesi ile birlikte Amerika'ya göç etti. İlk orta ve lise öğrenimini Boston'da tamamladı. Daha sonra ısrarı üzerine ailesince Beyrut'taki El Hikmet Medresesi'ne gönderildi. Yüksek öğrenimini burada bitiren Cibran, 1902'de bir daha dönmemecesine ayrıldı anayurdundan.

gerçek aşık olanlarsa, dikenini de sever.

Yaşam 'ı bir uyanışla diğeri arasındaki güzel bir düş olarak görmemizi sağlar.'

Onlar birbirlerini görmeden aşık oldukları için, aslında "eksik" bir aşk yaşadıkları için, o eksiklik korkuyla doluyordu, bunu gidermek için bazen bir aşığın yazamayacağı kadar parlak bir anlatımla yazıyorlardı.

ayağına batan tek bir dikenin faturasını çıkarıp, ömür boyu tafra satanları,

'Dünyaya gelmen daha önce kararlaştırılmıştı oğlum' dedi.

Sorularımı kim yanıtlayabilir? Sorularım kendi içimdeki için; kendi kendime cevaplamak istiyorum.

Hiç bitmesin.

Ardından çatık kaşlı, kara giysili, sakallı bir adam geldi:

"Güneş ufukta kayboldu, harika şekilli güzel bulutların arasından parlak tek bir yıldız belirdi, Venüs, Aşk Tanrıçası. Bu yıldız da bizim gibi aşk ve arzuyla dolu insanlar mı oturur acaba? Acaba Venüs de benim gibi mi ve kendi Cibran'ı mı var -kendi uzakta ama aslında çok yakında olan güzel varlık- ve acaba o da şu anda, ufukta titreyen alacakaranlıkta, alacakaranlığı karanlığın izleyeceğini ve karanlığı ışığın izleyeceğini ve günü gecenin izleyeceğini ve geceyi günün izleyeceğini ve sevdiğini görmeden önce bunun defalarca tekrarlanacağını bilerek ona mektup mu yazıyor. O zaman o da elindeki kalemi alacak ve karanlıktan, bir adın kalkanına sığınacak: Cibran."

Bu konuşmadan dokuz ay sonra, annem dönülmez ufukta yitip gitti. Ama 'kırılmışlar' sözü içimde yankılanmaya devam etti ve bana 'Kırık Kanatlar'ı, esinletti."

Bu muydu acaba korkuları?

Yüzü, sesi, bedeni, kokusu olmayan birini özleyebilir mi insan?

ayağına batan dikenler, aradığın gülün habercisidir.

İnsanların hoyratlığı yüzünden, "kötü sevişmelerle" hırpalanmış bir sokak orospusu gibi aşağılanıp eskitilen "aşk" sözcüğünün üstünde biriken tozları sildiğiniz vakit altından çıkacak olan o görkemli ve karmaşık duygu, derinliğinde o kadar çok sır ve sürpriz saklar ki şaşarsınız.

'sizi temin ederim ki son derece etkilendim bu aşk mektubundan gelin ailemle tanışın ve planlayalım nişanımızı.'

Harfler, sözcükler, cümleler birbirini hiç görmeyen iki insanı tutkulu bir biçimde birbirine bağlamıştı.

Taşıdıkları şeyin değerini biliyorlardı.

Bitmesin istiyorlardı.

Aşk şarkısı

sevgi yakıtın,

vahiy haritan,

Aşkı konuşmak için dudaklarımı kutsanmış ateşle temizledim, ama hiçbir sözcük bulamadım.

aynı zamanda en güçlü halkanız kadar güçlüsünüzdür.

Neden kendimi beni öldüren ve sonra şafak sökene kadar tekrar dirilten, hücremi ışığa boğan bu bilinmeyen güce veriyorum?

Güzelliğin şarkısını söylersen eğer, çölün ortasında tek başına olsan bile bir dinleyicin olacaktır der Cibran...