İki savaş çocuğu gibi kalmaktır..

işte o günden beri, belki de bu yüzden sadece

Sevdiklerin özlemi sardımı nicedir kalbini,

Ne zaman eskiyor sevgiler

Aşk; bir harabenin ortasında

benim kanayan dizlerim yoktu hayatta bir tek

Derken bir gün uzaktan gördüm seni...

Kelebekleri kitap arasında kurutma,

Sen görmeyesin diye kaldırmıyordum başımı.

seçtiklerimiz evet!

ezdiğim kumlar ve geçtiğim yollar hala gölgemi taşıyorlar

Sen bu satırları okurken ben cok uzaklarda olacağım...

Yağmur yağıyor, mutfak camındayım,

Şu anda nerdesin, ne yapmaktasın;

Uçak, babama selam söyle

Biliyormusun? Bu ikimizin hikayesi,

Ne zaman eskiyor sevgiler anne. Ödenen acıların bedeli geçince mi?

Mutsuz değilimde anne

Ödenen bedellerin acısı geçincemi?

ikimiz, çokmuşuz meğer bu resme

Beni kötü rüyalardan uyandıran sevdiğim ilk adam...

Tahta kaşıkla tencerenin başında öylece

Benim en sevdiğim iclal aydın yazılarından biride şudur:

Birşey bulup da ne yapacağını bilemeyen

Benim kızımın omuzlarımı ovmasına daha çok var

İşte bütün bunları bütün bunları yazıyorum.

Nasıl üşüdüğümü bilemezsin

bırakın şu divan edebiyatı dönemlerini de öze dönün...

yazmışsın ya?onu sevebileceğimi düşünmüştüm? diye

Mevsimler değişiyor ve büyüyorduk,

seçtiğimiz hayatlar mı bunlar? seçtiklerimiz mi?

şahidim gökkubbe

Güldüğü zaman yukarıya bakardı;

Ya da durmadan ondan konuşmaktır...

Kalbimde bi acı

Böyle başlardı bütün bildiğimiz mektuplar,

Ufuk çizgisi maviydi, gün batımı hep turuncu ve kırmızıydı bütün karanfiller...

Anlamamışım meğer

Pişman mısın başlamadıkların için, iç cekiyorsundur şimdi

Seni beklerken çok şey öğrendim,

şiir bu değildir...

Bazen tuhaf bir cesaretle meydan okumaktır!

Yol bitti, gidiyordun artık; gittin

Ben SENİ SEVİYORDUM sen bilmiyordun...

Karlı bir akşamdı ankara'da;

bu yaralar bereler, sanadır, bileler?

Küçük kızının gözleri hala senin çiçeklerinde.

Saçların bana inat başın herseye meydan okuyarak işte yine aynı

Sokakta gördüklerimi, filmlerdeki aktörleri sen sandım bir süre,

Kin büyütmedim kalbimde söz vermiştim sana diye,

Şarkılar seni söyler...

Yukarı kalkan başın ve gülen gözlerin vardı...

Kitaplarını okudum, kelebeklerine dokunmadım,

Yağmura ve mutfağımdaki kedere çare bulamıyorum

Kalbime sığmıyordu aklımdan geçenler

Ben unutmadım diye

Dedim ya.

Nasıl eskiyor.

Pişirdiğim yeniyorda

Anlamak seni daha da fena

Dönemeçler geçiyor, köprüler göze alıyorduk ve bazen tekin olmayan suların üzerinden atlıyorduk

"Acının cahili kalmak ne güzel olurdu..."

Ah nasıl eskiyor herşey anne

Sevinçlerim oluyordun arasıra sen hiç bilmiyordun

Nedenini bilmediğim bir ağlamak var içimde

Şimdi telefon açsam sana

Ya da,

İşte böyle,

Ne Olacak Halim...

benden önce söylenmiş sözlerin haklılığına kızdığım oldu zamanında

şair olmak için illaki kafiyeye redife göre mi yazmak gerekiyor...

Bi yerlere sığdıramıyorum yüreğimi

uçak babama selam söyle şiiri vardı... çok duygu yüklüydü

Çabuk mu büyüdük dersin

Onca zamanın üstünde eskimeyen bir düşüncesin şimdi

Kar yağıyor şimdi, otuz yaşım bitti,

yani, demem o ki, çok zor günler geçirdim vaktiyle

Ne Olacak Halim

Ne başlangıçları

Neleri bırakmış olacağım birde,

Aşk; bazen bir zaman hatasıdır..

Sen bu satırları okurken, ben nerde olacağım kim bilir.

Bizi buluşturan kaldırımları,

Kitaplarım sana emanet,

Uçak, babama selam söyle!

bunca yokluk, bunca kırıklık, bunca acı?

Baban eskitir herşeyi kızım demiştin bi kez

Kendi yolumda yürürken hiç unutmadım o cümleyi;

Çoktan kendinden vazgeçmiş bir sesle

İnsan hergün anımsar mı aynı gözleri

Bildiğim yerlerdemisin yoksa hiç görmediğim bir evin penceresinde mi,

Bu ikimizin hikayesi...

Bende yazarım sana sık sık.

Islandımız bütün yağmurları, dudak kanatan kalpli sızı aşklarımızı,

ama inandığım da?

Bana yasakladığın bahçeler

?ne ayrılıklar, ne aşklar, ne başlangıçlar? diye

ömrümde her şarkı, başka bir kapı açtı

Sonra herhangi biri oldun, bütün sevinçlerim bittikten sonra

Selamını aldım babacığım,

Kederim mutfağımın heryerine yerleşiyor

Omuzlarım ağrıyarak uyanıyorum sabahları

Yolunu gözlediğim, sevdiğim ilk adam...

Masallar

Yağmurlar yağdı, serin haziran akşamları

Sana uzak kentlerden birinde zamanın bir yerinde seni ve senli günleri anımsattı akşam güneşi...

Kısacık beraberliğimizin bütün anılarını sığdırmıştık.

Ne Olacak Şimdi Halim...

Değiştik sanıyordum ve sen yine bilmiyordun

Annenin kaderi kıza dedikleri doğrumu?

Bazen dalıp giderdim mutfakta yemek yaparken

Aşk; bazen nedenini bilmediğiniz bir duraksamadır..

Menekşelerim çiçek vermiyor artık anne

o zaman her duygulanan kişinin yazdığı şiir olur. bizim "bayan gülücük iclal aydın"da şair.

Öğrendiğim çiçek adlarına yenilerini ekledim,

bir şarkı tuttum sevgilim

kapatmadan bu kapıyı yine de

Biliyormusun...

Seni Seviyordum

Çay demleniyor, demleniyor, demleniyor

Akşam çalan kapıyı açıyorum

Bir ağızdan söylediğimiz en kahraman cenkliği,

Hatırlıyormusun sonunu değiştirmediğimiz filmleri

Eylül`ün toparlanıp gitmesini izlemektir...

Büyürken vazgectiklerimizi yada vazgeçittirdikleri seyleri,

Nasıl olsa bulacaktır diye, her görüşümde aynı sesle seslendim

Düşünüpte yazmadığın yazıpta yollamadığın mektupları saklıyormusun hala,

Sık sık fotoğraf çektir, yolla bana,

senin aşkınsa, bir dönem ödevi?

Tek sorum var kendimle şimdi

Hayatın gerceğidir sandığımız kabullenilmiş yenikliği

Aşk; bazen kavuşamamak,

Mutsuzmu kızım diye

Belki yazar yada şair diyemeyiz ama gerçekten yazdıkları güzel ve bana samimi geliyor

Güzel olmuş denmiyor...

Ne ayrılıkları tıpkı senin gibi.

Seni çok özlüyorum...

çok canım yanıyordu, gördüklerimden ve görüceklerimden

benden önce söylenmiş sözler vardı?

Sesini duymakta yetmiyorki

Biliyorum..

Babama Selam Söyle

Eskiyormuş anneciğim

SENİ SEVİYORDUM ve senin haberin yoktu

Ağlıyordum...

En çok kimi özledin, en çok neyi bekledin?

İncitme kimseyi, kin büyütme kalbinde...

Duvarlara, vitrin camlarına, kaldırımlara çarpıyordu

Saçlarını izliyordum uzaktan, kulağının arkasına düşüşü ve burnun, herkesten başkaydı işte...

Öğrettiğim çiçek adlarını unutma dedin,

En çok fesleğeni, çoban heybesini, akşam sefasını sevdim.

NE Olacak Halim...

bu şarkı sadece benimdi sevgilim

Ne aşkları

Eskilerimide atmaya kıyamıyorum

Kafanda hep aynı cümle biliyorum ne olacak halim,

Omzunu ovacak kalmıyormuş meğer aynı evin içinde

Uzun bir suskunluktur

bu kadını şairden saymak gerçek şairlere hakaret olmaz mı?

Söylediğin gibi hep dibinden su verdim... ama

Kalp ağrısı oluyordun,

İclal Aydın

Şimdi bunları anlatsa sana birileri kim bilir yada boşver bilme en iyisi...

Elimi daha sıkı tuttun,

Ne güzeldiler sen bilmiyordun...

Birlikte soluduğumuz sokak isimleri oluyordun,

Aşk; bir filmin, bir karesinde takılıp kalmak...

Sana damı uzaktı hep

bu yaralar bereler, sanaydı, bileler

Geri dönüyordu, çoğalarak

Bir bilsen seni nasıl özledim...

Hep aynı cümleler, babamlar nasıl ilacını aldı mı?

Daha uyanmamalıydık masallardan. Ne zaman bitti o eşsiz ormanlar, yollar? ne zaman ayrıldı yolları şehzade ile ipek kızın? ve ne zaman vazgeçti yakışıklı prens yüzyıl uyuyan güzeli uyandırmaktan? Ne zaman yoruldu aladdin lambasını ovmaktan? iyilik perileri, sevimli cinler şimdi neredeler? Daha uyanmamalıydık... Masallar hep o renkte ve aynı inandırıcılıkta kalmalıydı kalbimizde. Bir şey oldu, bir yerlerde. Büyüdük mü küstük mü birşeylere ne; inanmaz olduk masallara. Dinlemez olduk ve anlatmadık bir daha. Belki anlatılacak masalımız kalmadı, çabuk yordu hayat bizi. Oysa ne güzeldi küllerinden yeniden doğan Anka kuşu, Kaf dağının ardındaki o gizemli ülke, lal bir oba uşağı ile güzeller güzeli bey kızının başkaldıran sevdası. Nasıl özlüyoruz geçmişi... Neden özler ki insan? Hele birde mutsuz bir çocuksanız... Çocuktuk çünkü. İnanıyorduk. Köprüler geçmemiş, aldatmamış, aldatılmamış, bedeller ödememiş, ayrılık ve hasret mektupları okumamıştık. Ve dizlerimizi kanatmamıştı henüz hayat. İnanıyorduk, duruyduk, saftık, çocuktuk. Şimdi anlatacak bir masalımız bile yok, bir köşesine sığınacak...

Özlemek çok fena anne

Açtığımı gören olmuyor...

Evimi topluyor, toz alıyor, televizyon seyrediyor,

Şimdi düşlediklerimin neresindesin...

benim de kanattıklarım vardı elbet

bu şarkının ardında sen, bu kapının ardındaysa

Bu ayrılığa dayanmıyordu kalbim,

ve ben büyük bahçeler istemiştim ikimize

bir kapı açtım ikimize

Ah, biriktirdiğimiz bütün hevesler nasılda hızla tükendiler.

Bazı durumlarda acının cahili olmak isterdim doğrusu..

Kin büyütmedim kalbimde...

Son kez elele yürümüştük,

Gidemeyişine ağladın mı sen?

göreler aşkımı

Bitmesin istediğimiz yola.

hani demiştim ya en başında

Yazarsın bana demiştin.

gittikçe sana mı benziyorum ben

yazdıklarını okuyunca kendinden birşeyler buluyorsan sorun yok.. ben çok beğeniyorum..

Beni bekle...

Aşk; yalnız bir operadır kış güneşinde dinlenen..

hayat bu sevgilim, çoktan seçmeli

Adını karalamaktır kağıtlara...

Şimdi duysan bunları ne üzülürsün

Cesurduk...

Senin sesini duyduğum masalarda erteliyordum herşeyi, herseyi erteleyişim oluyordun

BEN SENİ SEVİYORDUM...

Kitapların bende, kelebekler gibi kar taneleri,

iclal aydın şair mi?

Ne düşünürdüm acaba?

Kalbimi acıttı her zamanki gibi...

Anlıyordun...