Ben i anlatmaya olan susuzluğumuzdan başkalarının dinlenmeye ne kadar aç olabileceğini unutan "alt tarafı insan" larız, başkalaşır yeri gelir yabancılaşırız belki.. Başımızı yastığa koyunca iç huzurla rahatlıkla uyumanın ne kadar lüks olduğunun farkına varmak için önce hayatın bize biçtiği rolün hakkını vermeli belki de. Kendinin farkına varıp o olmak. Düşünmek için de olsa susulan o an, karşımızdakilerin çağlayarak geleceği, hacimler dolusu kendini anlatacağı ve ardından dinlenmenin verdiği mutluluğu başkalarına da yaşatma ihtiyacı hissedeceği aşikardır zannımca.. Naçizane..

neden niçin niye nerede vb. sorularını sormayacak...

boşluğu olmalı sesin

sese düşerken

evet insanı en ii kendidinler, belki de en önemlisi en ii kendi yargılar...

diye boşuna dememiş Aşık Veysel. Dost bulmak bu devirde çok zor, birinin yanında kendini güvende hissetmiyorsan, hep şüphe dolu gözlerle bakıyorsan.. Zor dertlerine çare bulacak, seni yeri geldiğinde yargılayacak insanlar bulmak..

evet derlerdi eskiler, şu ağın başına çıksam bi bağırsam rahatlasam, bizde öyle değilmiyiz, ya uçuruma ya denize dökeriz derdimizi... bu bizi bi nebze rahatlatır, ama şöyle sağlam bi dost hani sır vermeyeninden, eğer hatalıysak yüzümüze bizi kırmadan söyleyebileninden de bulunuverse hayatımızda hiç fena olmaz hani. ama yok öylesi ya da çok nadir bulunuyor malesef günümüzde. en iisi psikolog sizi de tanımıyo zaten gidin anlatın, muhtemeldir ki o sizi ağlatacaktır, terapi çok güzel olur, her psikoloğa giden de deli değildir ayrıca. kimseye anlatamadıklarımızı ona anlatır bir uzman gözüyle hayatımıza bakar ve çözümler buluruz...

ve kalmadı

Kendi kendime konuştuğum kadar, kimseyle konuşmuyorum. Sebep delilik değil, sadece bilirim ki insanı sadece en iyi kendi dinler.

"insan aldandı" diyebiliyorum sadece...

Ol dost güneşini can evinde insan, inkarla değil, ancak iman nuru ile görür..

Sırlarımızın ya da söylemeye korktuğumuz şeylerin bize geri dönmesidir. Bu geri dönmeler bizi rahatlatmak yerine, daha çok beynimizde yer eder. Belki bizi düşünmeye, kendimizle hesaplaşmaya iter ama sonuç yine çıkmazlar..

susmak ve konuşmak.. Ne zor..

dinleyene "ezik" gibi isimler takılmakta bu toplumda.

ahlaksız özdeyişler doğru galiba...

boşluklara bakıp bakıp susuyorum..

Hani derler ya, derdinizi suya anlatın, uçurumun kenarında avazınız çıktığı kadar bağırın, kurtulursunuz dertlerinizden.. Gerçekten kurtulur mu insan bu yöntemlerle dertlerinden bilinmez ama şu günlerde en çok ihtiyaç duyduğumuz şey sanırım biri tarafından dinlenmek.. Susuyor ya da konuşup saçmalıyoruz, birileri bizi dinlesin istiyor ama onları dinlemiyoruz belki..

yok olmuyor sadece sesli tekrar ediyorsun zihnindekilerini... insana insan gerek ama insan gibi iinsan tabi

bazen konuşacak boşluğuda bulamaz insan.. ve bazen konuşmak bile çözüm değildir... susmak hiç değildir..

Bir psikolog belki iş görür ama biz iletişimi unuttuk, dostlarımızla paylaşmayı unuttuk. Dost ki bizi samimiyetle dinleyip derdimize ortak olabilmeli ve onu dinlediğimizde biz de huzur bulabilmeliyiz. Gerçekten öldü mü öyle dostlar, insanlar?

Gonca misali açar bu gönül. Benlik postu, sanki kara bir kömür.

bazen kendi kendime konuşurum ben ilk başta deliriomyum ne dedim:) tabi yanmda kimse yoksa konuşurum... rahatlarım o zamn sen güçlüsün ya derim herşeye göğüs gerersin ölümden başka herşeyn çaresi var derim kendi kendime sorular sorarım ve cewp weririm çünkü benden ii kimse bilemez beni ve sonuca ulaşırım...

Beni sadık yarim kara topraktır"

dinleyenlerden

aralarına noktalama işareti koymadan

"Dost dost diye nicesine sarıldım

insanlık can çekişiyo, ama henüz ölmedi, hakeza dostluk da öyle, hala umut var, biz kendimize dönüp baktığımızda tamam ben ii bir dost olurum diyebiliyorsak inanın bizim gibiler tükenmeyecektir.