Halep düşerken çocuk olmak nasıl bir duyguydu acaba?!.

Acaba kendi çocuğunu koruma adına öldürme noktasına gelmek nasıl bir şeydi?!.

çocuk olmak tarifsiz bir dünyayı çizip oynamaktır.

Yada öpünce acıyan yaraları sevgi ile geçen masumiyet.

Çocuk bu, akıllı tahtada sinema keyfinin yanında kuruyemiş olmazsa olur mu?!.

zihniyetin çocuktan sorumlu bakan olduğu bir ülkede, çocuk olabilmek, çocuk kalabilmek

Aşağıdaki haberi okuyun dediklerimi anlayacaksınız.

Bir an dağıttığıma pişman oldum... Öyle ki benim de yiyesim geldi; keyifle ve filmin heyecanı ile gelen doğal seslerden...

Başladılar fare gibi ufaktan ufaktan kemirmeye... Baktılar seslenen yok... Başladılar açıktan açığa...

Dünya Çocuk Hakları Günü..

Bugün 20 Kasım..

hiç bir şey bulamıyorum.

Birşeyler yemenin doğal sesi ne kadar hoşmuş!..

Herşeye ve herkese rağmen içindeki çocuk ile dünü ve günü yaşayanların günü kutlu olsun...

Bu saatte

çocuk olmak...

Çocukluğun her gün kirletildiği ve kirletilmeyi "Bir kereden hiç bir şey olmaz" la açıklayabilen bir

Doğrudur...

Hayatın her anında, het alanında güzel!..

Çocuk olmak;düne, bugüne, yarına kısaca herşeye, tüm zorluklara ragmen umutla bakabilmek.

Bir tek düştüğüm için acısa içim,

Ben bir şeyler -özellikle kuruyemiş- yerken anneannem "ne kadar güzel yiyor, verin biraz daha yesin" derdi... Sanırım ağzında olmayan tatsızlığı, benimle giderirdi...

Hep bir ağızdan gelen çatır çutur sesler beni rahatsız edecek diye teneffüste yemeklerini de sıkı sıkı tembih ettim...

Düştüğünde, etrafa aldırmadan yeniden ayağa kalkıp acımadı ki diyebilen,

Çocuk olmak bilinmeyen dünyayı yaşamaktır

Çocuk olmanın takvim yaşı ile sınırlı, sınırlı bir kara parçasında ve parçalanmış aileler arasında, resmi takvim yaşı da bazen yeterli olmuyor, çocuk kalma sevdasına...

Hayat onlarla hayat buluyor!..

Ve kalbim ; çok koştuğum zaman çarpsa sadece..."

Çocuk olmak ne güzel!..

Artık keyfi talepler ve haz merkez olmaz... Öteki kavramı bazen halkların kardeşliği olur, bazen diyar-ı gamlık... Ama hiç bir zaman öteki/diğeri olmaz...

Hepimiz içimizde masum bir çocuk yattığına kendimizi öyle bir inandırmışız ki uyanmaması için adeta ninni söyler gibiyiz...

Kuruyemiş bile!..

Nasıl bir şeydi yaşatmak için öldürmeye hangisinden başlasam düşüncesi?!.

Çünkü o uyanırsa vicdan uyanır... O uyanırsa, kalp ağrısı, vicdan sızısı uyanır... O uyanırsa oyuna yeni bir eleman girer ve kurallar değişir... Yeni kuralın adı sorumluluk olur...

Ne desen boş, ne desen dolu, ne desen yurdum...

çocuk bir bakışından anlar ne demek istediğini, içlidir, dünya tatlısı bir olgudur çocuk olmak ve geçicidir. geçmesi de gerekir sağlıklı bir yaşam için... 1980 lerde çocuk olmak ise çok güzeldi. Hemen herkes aynı yaşamın içindeydi herkes eşitti okuldayken.. sokaktayken... oyundayken... mahalle arkadaşın olurdu o yıllarda arkadaşının annesine kendi annen gibi güvenir rahatla evine girip çıkardın... oysa günümüz de ; çocuklar artık çocuk değil. hep temkinli hep ürkek hep tedirgin.. büyük ve karmaşık, kirli ve güvenilmez bir metropol içinde yaşamaya çalışıyorken hep kulağında bir küpe - aman kızım,,, aman oğlum servisten eve hemen kimseyle konuşma... Tv lerde ve anaokullarında çocuk istismarlarına karşı alınması gereken tedbirler anlatılıyor, aileler diken üstünde.. 2017 yılından tek istediğim çocuklar çocuk olsun, çocuklar... o masum melekler yaşasın çok yaşasın, motorları maviliklere sürsün artık...

Yaşananları ve oynanan oyunları gördükçe hızla büyüyen çocukların tarihine tanıklık etmek ve hiç bir şey yapamamak...

Dünyada bunca zulüm varken sen bunun neresindesin diye serzenişte bulunacakken Allah'a, ben bunun neresindeyim dedim ve sustum!..

Çocuklar bile çocukluğunu yaşayamıyor..

Çocuk olmak: 31 yaşına gelip hala çizgi filmden hoşlanmaktır. Çünkü bir Casper çizgi filminde hiç entrika, arkadan konuşma, aldatma vs. olmaz. İyi niyetli insanlar 31 yaşına gelseler de çizgi film izlerler.

Okulun son günü ve sene başından beri çekmecemi meşgul edip bir türlü elimi meşgul edemeyen kuruyemişleri dağıttım sınıfa...

Yaşatma Allahım demekle uzakta mı kalırdı ölüm acısı?!. Öldürme sancısı?!.

profesyonellik gerektirir sanırım...

Cemal Süreya

profesyonel uğraşımdır benim hep çocuktum hep çocuk kalacağımı hissederim bazen

Hayata, gülen gözlerle tebessüm edebilen saflık.

Yaşlanıyorum!..

Vahşi kişiliklerin çocuklara bakış açısını şiddetle kınıyorum.

Kenan Evren ülkesinin çocukluğunu özlemek var ya...

Çocuk olmak, yaşı kaç olursa olsun içindeki çocuğu öldürmeyen tüm yüreklerin günü kutlu olsun...

Galiba, "amatör" çocukluğun bu ülkede çoktan öldüğünü resmeden bir cümle...

"Çocuk olsam yeniden...

80 ler

Şu yalan dünyada insan hayatını hiçe sayanlara hele mağdurlar masum çocuklar ise diyecek

Ol sebeple uyusunda küçülsün vicdan... Hep uyanık kalsın cüzdan...

şuan çocuk olmak için nelerimi vermem ki..

Bunlar güzel şeyler gibi geliyor kulağa ama vicdan uyanırsa kapitalizm uyumak zorunda kalır... Bu da küresel dünyanın ekonomik planlarına darbe olur...

Necip Fazıl Kısakürek Çocuk