Yavuz Bahadıroğlu - Vakit

<a href="/cdn-cgi/l/email-protection" class=" cf_email " data-cfemail="d8a1bab9b0b9bcb1aab7bfb4ad98aeb9b3b1acf6bbb7b5f6acaa"> 2009-10-01

Yavuz Sultan Selim zamanında çıkan bir kanunnameye göre, mahallede meydana gelen her türlü yasadışı olaydan mahalle halkı sorumluydu? Bu her mahalle sakinini aşırı bir dikkat ve gayrete sevk eder, mahallede tam anlamıyla bir?oto-kontrol? sağlardı. Böylece Osmanlı mahallelerinde soygun, cinayet, hırsızlık, yaralama, gasp, kavga gibi olaylar pek yaşanmazdı.

Bu yolla mahalle içi dostlukları mahalleler arası dostluğa dönüştürme fırsatı doğardı. Bu yüzden Osmanlı insanı, çağın insanına musallat olan stres, depresyon ve panik atak gibi ruh hastalıklarından habersiz yaşardı. Kadın ve erkek sohbet eşliğinde yüreklerini boşaltır, aynı metotla kendilerini ifade imkanı bulurlardı.

Hidayet Camiinin zemin kısmı ile Koruk Mescidi, Burmalı Mescit, Mimarağa Mescidi Türk Ticaret Bankası?na; Küçüksu Camii, Simkeşhane Dershanesi, Darülkurr'a, de CHP?sine kiralandı. Böyle bir hicran dünyasından gelen bu millet bugün her altı saatte bir cami yapıyor. Mimari olarak binalar çok değerli olmasa bile niyet olarak bence çok değerlidir.

<a href="/cdn-cgi/l/email-protection" class=" cf_email " data-cfemail="91e8f3f0f9f0f5f8e3fef6fde4d1e7f0faf8e5bff2fefcbfe5e3"> 2009-10-01

Osmanlı asırlarında cami ve mescit inşa etmenin kuralları vardı. İsteyen istediği yere cami inşa edemezdi. Diğer camilere uzaklığı ölçülürdü. Gerçek anlamda?ihtiyaç? olup olmadığına bakılırdı. Camiin büyüklüğü de buna göre belirlenirdi. İsrafa, gösterişe, tantanaya kaçılmazdı.

NE KADAR?

BEN HABER KANALLARINDA GÖREMEDİM.

Fakirlerin cenazelerinin kaldırılması, yeni su yolları açılması, cami, mescit, mektep gibi yerlerin onarımı için de bu vakıftan yararlanılırdı. İmam, müezzin, muallim gibi mahalle görevlilerinin maaşları da bu vakıftan karşılanırdı. Özellikle imamlar maişetlerini Avariz Vakfı?ndan temin eder, devletten ayrıca maaş almazlardı. Devletten maaş almadıkları için de, devletin istediği fetvayı vermezler, devlete bağımlı yaşamazlardı. Mahalleye yeni taşınanlara yahut mahalleden taşınacaklara yine bu vakıf vasıtasıyla yardımcı olunurdu. Mahallede ihtiyacı olanlara borç verilir, şimdiki deyişle kredi açılırdı. Mahalledeki bu resmi dayanışmanın yanında, ayrıca mahallenin zenginleri, mahallelerindeki fakirleri gözetirlerdi. Zekat, sadaka, fitre gibi yardımlarla onları kalkındırmaya çalışırlardı. Bu yüzden de Osmanlı ekonomisinde kriz olmazdı.

BÖYLE BİR HAFTA YOK.

biz diyanet camiasında din görevlileri haftası denince hafta camilerin temizliği bakımı vs anlaşılıyor. inş değişir bu anlayış...

?Camiler ve Din Görevlileri Haftası?nda kafama bunlar takıldı.

Osmanlı?yı zirveye taşıyan insan modeli, Osmanlı mahallesinde yetişti. Osmanlı mahallesinde birbirini tanıyan, birbirini seven, birbirlerinin yaşayışından, davranışından sorumlu olduklarına inanan ve dayanışma ruhunu mahalleye hakim kılan insanlar yaşardı.

inşallah

Ayrıca camiye her isteyen istediği kadar minare ekleyemezdi. Kimse?Param var istediğimi yaparım? diyemezdi. Her şey kurallara göre yapılırdı. Birden fazla minareli cami yapmak, hanedan mensuplarına ait bir imtiyazdı.

Ayrıca bu çevredeki bakkal, kasap, terzi, ayakkabıcı gibi küçük esnafa ait dükkanlar da birer?sohbet merkezi? işlevi görürdü.

hayırlı olsun. umarım imamların sıkıntılarını paylaşan ve çözmeye çalışan bir sistem gelir. umarım öğretmenler gününü 2 hafta önceden haberlere konu eden medya bizede 1 gün zaman ayırır. umarım imamlar teşkilat yasasına kavuşur.

KİM KUTLUYOR

Her mahallenin ortasında bir?Mahalle Mescidi?, mahallelerin merkezinde ise bir?Merkez Camii? olurdu. Evler cemileri sevgi kuşağı gibi sarar, böylece cami, yani?Allah?ın evi? hayatın merkezine dönüşürdü. Mahalleli vakit namazlarını mahalle mescidinde, cuma namazlarını ise merkez camiinde kılmaya özen gösterirdi.

Avarız vakfının gelirleri, mahalledeki hastalara, fakirlere ve ekonomik durumu müsait olmadığı için evlenemeyenlere yardımda kullanılırdı.

Camiler ve din görevlileri

Mahalle sakinleri, hayırlı işlerde de kolektif bir bilinçle hareket ederlerdi. Hayır işleri için her mahallede bir?Avarız Vakfı? kurulmuştu. Mahalle sakinlerince oluşturulan yönetim kurulu tarafından idare edilen bu vakfın gelir kaynağını, yine mahallelinin yaptığı bağışlar teşkil ederdi.

Osmanlı mahallesinin sakinleri zincirleme olarak birbirlerine kefildi. Mahallede meydana gelen vukuatların failleri bulunamadığı takdirde, bütün mahalleli bundan sorumlu tutulurdu.

Camilerin etrafında okullar, hamamlar, imaretler , hastaneler ve dükkanlar yer alırdı. Genel olarak pazarlar da aynı çevrede kurulurdu. Halk her ihtiyacını cami merkezli bir dünyadan karşılardı.

Sonraları Batı?dan esen sert rüzgar altında her şey savruldu. Ayasofya müzeye çevrilirken, Sultan Ahmed Camii?nin?Resim ve Heykel Müzesi? olarak tanzimi gündeme geldi. Bereket halkın tepkisinden korkuldu. Yine de?Camilere ayakkabılarla girilmesi, sıralara oturularak tapınılması, org gibi bir enstrüman konulması ve hutbenin fraklı filozoflar tarafından okunması? şeklinde?Dinde Reform Layiha?ları hazırlandı. . Devamında ise camiler?İhtiyaç fazlası? denilerek satışa çıkarıldı. Buyurun buna ilişkin acı haberi, 30 Kanunuevvel 1928 tarihli Vakit Gazetesi?nden okuyalım: ?Müessesatı Diniyye Müdürlüğünce İstanbul'da cemaatsiz camilerden 90 tanesi seddedilecektir.? ?Ekserisi İstanbul cihetinde bulunup sedd edileceği ilan olunan camilerin kayyumları başka camilerde vuku bulan münhallere tayin edilecek, böylece kayyumsuz kalacak camiler seddedilerek satılığa çıkarılacaktır.?

İstanbul?da Ahmet Kethüda Camii, Ebekadın Camii, Caferağa Camii, Sultan Selim Medresesi Camii, Babahasan alemi Camii, Çamağırcı Camii, Mimar Sinan Mescidi, Hoca Ali Mescidi, Kesmekaya Mescidi, Melekhatun-Karaağaç Mescidi ve Çatalçeşme Camii, bu çerçevede satıldı.

Sultan II. Mahmut dönemine kadar her mahallenin başında bir?imam? bulunurdu. . İmamlar devlete karşı mahalle halkını, mahalle halkına karşı da devleti temsil ederlerdi. İmamlık o kadar önemliydi ki, şehrin idarecileri olan kadılar, bağlı bulundukları kurumun en üst düzey yetkilisi tarafından atanırken, imamlar bizzat padişah tarafından atanırdı. Bu da imamların devlet nazarında ne derece büyük bir öneme sahip olduğunu gösterirdi.

sorunda bu zaten kutlayanda yok imamı hatırlayan yok