mevlana "nasıl bir insansın?" diye soranlara "suskun" diye cevap verirmiş... evet, kendini "suskun" diye tanımlayan mevlana hazretleri onca yaşanmışlıktan sonra ömrünün son yıllarında kaleme aldıkları mesnevi kitabına "dinle" diyerek başlamıştır...

Örtme perdeyi bu gece

dem'lere sığınan şevkli zaman'lara...

Çıkmaz sokaklarda kayboluyorum,

dinle bak... suskunluğum neler söylüyor...

dinle!..

Dinlesen de söyleyemem ki...

Dinliyorum korku içinde..

"Açık bırak pencerini

Dinle sadece..

ve fakat sadece dinleme

Nihavent acıları, Segah Peşrev gecelere işliyorum es vermeden...

Bir rüya say ya da cocuk oyunu. Hiç kimsenin bilmedigi bir masalın beyaz gölgesi gibi...

birazdan yağmur başlar...

Cehenneme döndürmez

ışıkları kapat...

bazen,

Toprak beni içine çekiyor...

Gideni de döndürmez artık?...

elimi bırakma!!..

Ama gerçekten dinle öylesine değil...

suçlu değilim...

gözlerini de...

uyumak ve uyanmamaktı...

bir yıldız kayarken, sevdalıların içinde kopan fırtınaların sesini dinle... sonra kalbini;tapınak kapılarında dikilen mermerden olan kalbini...

Sana yazdığım bu şarkıyı

Rüzgarlar, getirebilsin"

Dinle...

?Bişnev? yani?dinle? diye başlayan Mesnevi?sinde şöyle diyor hz Mevlana? Aslından vatanından uzaklaşmış olan kimse, orada geçirmiş olduğu zamanı tekrar arar.? Çok arıyorum ben de Sultanım?Duyduklarım mı perdeliyor beni, yoksa duymadıklarım mı bilmiyorum. Lakin Sen duy beni?dinlerim ben. Artık dinleyeceğim? söz. Yokluk girdabında savrulurken, söylediklerimi bilmek, bildiklerimi işitmek kısırlığına tutulmak istemiyorum. İstemediğimden uzağa Sen götür beni?

kavuştuğun, muhabbet gibi tatlı bir renk olsun huzura...

Susuyorum, cevaplarım uykuda..

Uyanmak umuduyla..

Biraz da sizden dinleyelim...

Hayat mücadelesinde unuttuklarım

Parmak uçlarım, Aksak Semai vals provalarına meyilliyken, dudaklarıma mühürlediğin Hicaz narından nasipleniyor perdeli sazlar...

Uzaktan kedi, köpek sesleri geliyor,

mor halkaların çöreklendiği mezarlıklardan gelen uğultuları dinle... sonra gözlerimde ölmüş bir hayalin ardından koyverdiğim ağıtlarımı...

Ne dilleri var eşyaların, duvarların, rüzgarın. Yeter ki dinle, neler anlatmakta..

Dinle bak ne söylüyor şarkılar;

Sana yazdığım bu besteyi

bozguna uğratılmış bir bahardan arta kalan, kırık dökük bir plak çalarım ben...

Dinle? Duyma, dinle. Görmeden bakar gibi bakma; Duy, dinle, anla? Söylemek, önce işitmek, sonra bilmekle olur. Her bildiğinden gafilken, her söylediğine nasıl mahrem olursun? Dinle? Dinlen bir süre önce... Dilsizliğin konuşamamaktan değil, duymamaktan olduğunu duy, dinle ve anla? Nefes al. Anla yaşadığını? Yaşadığından neler anladığını. ?Kuş yavruları bile bir müddet susuyorlar; analarını, babalarını dinliyorlar da öğrendikten sonra ötüyorlar.?

?Acısa da öldürmez

penceremi tıklayan damlalar seni anlatır...

dizlerim tutmuyor...

ben de hep sen...

ama sen yine de,

yüreğinde dalmaktı uykuya...

Ve sen, o içimdeki? Duydun mu? Yoksa dinledin mi?

güneş bize doğmuyor, ay ışığında nefes alıp,

çırpındıkça giriyorum koynuna karanlığın...

Sen beni dinle. Öyle her şeyden uzak, yeniden keşfeder gibi, haylaz notalarla nefesin cıktıgı kadar haykır, sayıkla...

Sanki bir baksam saldıracak,

bakamadığım gözlerin

ben saçlarımı satmadım rüzgara

Bizler ise düzen içinde düzensizlikler çıkarıyoruz.. Ne çevremizi ne de kendimizi dinliyoruz.. Hatalarımızı duymazdan geliyoruz.. İçimizdeki sesleri susdurmak için bin türlü yalanlar söylüyoruz kendimize.. Sırf dinlememek için.. Bir doğruyu duyarda, düşünürüz diye.

Evlerin penceleri birer hayalet

mısra mısra eziyorum dudaklarımın arasında

kaldıramıyorum sensizliği...

Dinle ey yüreğim.. Uçan kuşun cıvıltısını, akan derelerin şen şakrak sesini dinle.. Her şey ne kadar da bir düzen ve nizamda akıp gidiyor.. Dere yatağından taşmıyor, fırtınalar kopmadıkça.. Kuşlar susmuyor, bir yerlere gitmiyorlar.. Yaradan tarafından eğitilmiş sesleriyle, besteleriyle ötüp duruyorlar.. Hepside görevini yerli yerince yapıyorlar..

ve bazen,

dinle... güzel başlık... mezarlıklar hayatlarını dinleyemeyen insanlarla doludurlar... hızla akıp giden yaşam ırmağının kenarına bir çukur kazıp orada yaşayıp orada ölmek ne acı... dinlemek derin tefekkür ikliminde...

Hatta dinleme, söyle... Bosver utanma. Aldırma. Nasılsa cocukkende söylerdin bunların bin katını. Kim karıstı kim güldü sana?

canım yanar mum alevinin şavkında

hep sen...

içindeki dört nala koşuşan o sesler senin değil, artık anla.

tutamadığım ellerin

Dinle kalbinin tik taklarını. Her atışında bir anlam, mana gizli. Kulaklarını kapa ve kalbini dinle.. Bak neler anlatmakta..

Hayatını söndürmez

Bir kerecik dinle beni...

dinle, dinlen, demlen...

sen, bestekar servilerin salınırken söylediği Buselik umutları dinle...

Dinlemeyi ne zaman öğreneceğiz acaba..

bırakma beni ardında...

zamana yemin olsun ki

Sadece dinliyorum, yarı uyanıklık arasında,

uyklularını gaspetmek değildi niyetim

aydınlıkta da yolumuzu şaşırıyoruz

dinle...

korkunç bir inlemeyle devriliyor nakaratlar...

elektrikler kesilir

sadece dinle...

dinle bak... müebbetim isteniyor

Bak ne de güzel söylüyor Zeki Bey...

karanlık, ben oluyor

Şimdi bak gökyüzüne, bilmedigin bir şarkıyı -leyl kokan, buğulu ve nikbin- kulaklarını degil gözlerini ve yüregini acarak dinle.

korkuyorum...

dinle..

Sessizliğin sesini dinle. Neler söylemekte. Gizli bir nağme gibi fısıldamakta kulağına sırlarını..

Dinle kalbim, akla sorma bir şey.. Sadece senin düşündüklerin önemli.. Akıl oyunlarını bırakalım kenara, mantığı atalım sokağa. Sadece yüreğim sen konuş, yanıltsan da, ağlatsan da seni dinlemek istiyorum.

sonra da veremiyoruz

Gelip yanıma oturuyor..

bazen sabahları uyanıp, en derin okyanuslara dalıyoruz

Sokak lambaları beni ışıtmıyor,

çok konuşup, hiçbir şey anlatamamış olmanının bezginliğiyle, en zor işin susmak olduğunu anlayacaksın...

Rüzgar sana ne fısıldarsa fısıldasın,

kapat gözlerini ve dinle...

Hesap soruyorlar tek tek,

sığınamadığım limanların ahı tutuyor

gözyaşını içiyorum yazdığım şiirlerin