büyük bir şehirde katıldığı bir seminerde bir eğitim sonunda şehrin merkezinde arkadaşlarıyla dolaşmaktadır. yanına 26-27 yaşlarında temiz yüzlü bir delikanlı gelir ve 'afedersisiniz, sizin adınız... mı diye öğretmenin adını ve soyadını söyler. evet der öğretmen. delikanlı! öğretmenim beni tanıdızmı diye sorar. hayır der öğretmen ama gözlerin yabancı değil. ben... der delikanlı. ve öğretmen ile delikanlı sarmaş dolaş olur gözyaşlarıyla 22yıl sonra

Her neredeyseniz ve nerede yaşıyorsanız dünyanın bütün güzellikleri ve mutlulukları her daim sizinle ve sizin gibi iyi düşünenlerin olsun?

Yaşam arada böyle güzelliklerde sunabiliyor insana, ne mutlu size...

Bir kış akşamıydı. Hava çok soğuktu, kar yağıyordu. Kardeşimle ben tek odalı bir evde kalıyorduk. Ailem köyde yaşıyordu. Okumak için Sivrihisar?a gelmiştik. İçe kapanık bir öğrenciydim. Öğretmenlerimle konuşmaz, derdimi kimseye anlatamazdım. Çünkü öğretmenlerimiz bize sert davranırdı, bazıları da bizi döverdi.

Güzel bir paylaşım olmuş. Şu an ilk göreve başladığımdaki öğrencilerim sanırım 26 yaşında olmalı. 10 yaşında olduklarını varsayarsak.. kocaman adam olmuşlar:)) evet gözleri değişmiyor insanların...

Şimdi güzel ülkemin her köşesine gidip senden öğrendiklerimi öğretmen arkadaşlarımla paylaşıyorum.

ben hala sözümün arkasındayım

Saygıyla...

Her zaman keyifli olmaz eski öğrencilerle karşılaşmak; bazen de kafa karıştırır!

Hena'nın böyle bir başlıkla aramızda olmasından ziyadesiyle mutluyum.

ne büyük bir gururdur öğretmen için,

ikimizin o öğrenci hikayeleri ile ilgili bir projesi vardı?

Dışarıda şiddetli bir rüzgar vardı. Ürkütücü bir uğultu içimize korku salıyordu.

Ben sizinle ilgili haberleri hep alıyorum hocam. Size de kendimle ilgili haberler vermek istiyorum. Çapa Tıp Fakültesini kazandım, iyi bir satranç oyuncusuyum, ayrıca lisanslı yüzücüyüm. Bunları böyle haberlere sevineceğinizi bildiğim için yazıyorum. Ve yakın zamanda ziyaretinize gelmek istiyorum.

mesleğin ilk yıllarını doğuda çalışan genç bir öğretmenin 22 yıl sonra yaşadığı bir anıdır:

ALİŞAN KAPAKLIKAYA

O gün tezeğimiz de bitmişti. Son bir umutla geçen seneden kalan kitaplarımdan birini atmıştım sobaya. O da yanıp bitti. Soba sönüyordu. Üşümeye başlamıştık, üzerimize çektiğimiz yorganın altında titreyerek ders çalışıyorduk.

Ben Oğuzhan?. Beni hatırlar mısınız bilmiyorum. Belki geçen zamana rağmen hala tam anlayamadığım ve hiç unutamadığım şu sözünüzden hatırlarsınız: ?Bu nahif vücudun ve avare ruhunla hayatta ne yapacaksın merak ediyorum.?

paylaşım için teşekkürler :)

ben bu keyfi değil derslerde duyduğum keyfi bile hiçbirşeye değişmem her ne kadar kitaplarım olmasa da. okulda yaşadığım anlar son derece umut veriyor hayata tutunmam konusunda. Bütün zorluklara rağmen çooook seviyorum öğretmen olmayı...

Ben öğretmen oldum öğretmenim. Okula devam ettiğim 6 yıl süresince bizim eve sadece sen geldin. Ben 16 yıl boyunca bin beş yüz öğrencimi evinde ziyaret ettim, aileleriyle tanıştım. Biliyor musun bugüne kadar onlardan on iki bin mektup aldım ve hepsini de el yazımla cevaplandırdım. Öğrencilerimi önemsemeyi, onları fark etmeyi senden öğrendim öğretmenim.

Beynimden önce yüreğime?Merhaba? dediğin için? Ancak yüreğine?Merhaba? diyebildiğimiz bir insanın beynine?Merhaba? diyebileceğimi öğrettiğin için?

yıllar sonrada olsa emeğinin karşılığını görmek!!

Hoş geldin dostum..

nasıl hatırladın beni der öğretmen, delikanlı;sizi hiç unutmadım ki her haksızlıkla karşılaştığımda sizin o haklıysan dik dur sözününz kulaklarımdan hiç gitmediki!

öğretmen olmanın keyfini hiçbirşeye değişmem. branşımıda, öğretmenliğide çok seviyorum. bazen isyan etsemde yapılan çalışmaların, emeğimizin sonucunu gördüğüm zamanki hazzı hiçbirşeye değişmem...

şubat ayında ilçemizde seminer veren Alişan Hocanın kendisinden dinlemiştik bu hikayeyi

sevgiyle..

sevgiyle kalın efenim!!

hatırlatayım dedim:)))

Kömürümüz yoktu. Kışın köyde kimsede para olmadığı için babam kömür alamıyordu. Her hafta otobüse bir? iki çuval tezek veriyor, biz onu yakıyorduk.

Sen?Alişan yavrum kar yağıyor, hava çok soğuk tek başınıza kalıyorsunuz. Aklıma düştünüz, yakacağınız var mı diye sormaya geldim.? deyince yüreğimi ısıttın öğretmenim. Eski ve paslı yaylı divanımıza otururken ben dışarı çıktım. Gözyaşlarımla kar taneleri yanağımda buluşuyordu. Ağlıyordum, korkumdan değil öğretmenim, sevinçten. Çünkü ilk defa bir öğretmenim tarafımdan önemsendiğimi hissetmiştim.

Bu keyfi hiç bir şeye değişemez insan..

Nankörlük değil bu, yanlış meslek seçmiş olmanın ve ekonomik nedenlerle geri dönememenin verdiği mahcubiyet dolu sıkıntı.

Bir öğretmen, e-postasına gelen yazıda şu cümlelerle karşılaşır:

Teşekkür ederim öğretmenim. Beni bir tomurcuk gibi alıp sevgi bahçem dediğin yüreğine diktiğin ve çiçek olarak açmam için sevginle suladığın için? Elimden tuttuğun için?

Bilemiyorum..

Birden kapının zili çaldı. Çok korktum. Bir süre kapıyı açamadım. Zil bir daha çaldı. Kardeşimle birbirimize sokularak kapıya ulaştık. Açtığımda karşımda sen vardın öğretmenim. Seni görünce daha çok korktum. Bir suç işlediğimi ve senin de hesap sormaya geldiğini sandım. Korku ve heyecan karışınca titremelerim daha da arttı.

İşte o gün hayatımın dönüm noktasıydı. Çünkü ben o akşam öğretmen olmaya karar vermiştim. İçimdeki kıvılcımı tutuşturmuştun, kocaman bir öğretmenlik ateşi yakmıştın. Artık onu kim söndürebilirdi.

Birdenbire ısınıvermiştim. Beni ısıtan çuvalla getirip sobaya attığın odunlar değil, sevgiyle bakan gözlerinin sıcaklığıydı.

ali hocam!!

Vaktiyle bu öğrencilerin hikayelerini yazmıştık. Şimdi böylesi hikayeleri face'de yaşıyorum.

Öğrencilerimi çok sevmiş olmak, mesleği sevmek için yeterli gelmiyor..

teşekkürler efenim teşekkürler:)))

Öğretmenin kafasında samimiyeti konusunda soru işaretleri oluşturan bir mektuptur bu; hatta bir öğrenci şakası olabileceği bile düşünülür. Zira kelimeler kendisine yakın fakat cümle hayli uzaktır.

Merhaba Hocam,

NLP Uzmanı Alişan Kapaklıkaya'nın "Eğitim Öğrenciye Saygıyla Başlar" adlı yazısı da okunmaya değer.

Hena seni burda görmek ne güzel:)))

Hayırlı sabahlar?