gelelim başlığa. evet bu konuda haklısın malesef diyanet böyle şeyleri düşünmekten aciz kalmış neden ağrıdaki bir imam zonguldaktaki imama destek olmasın neden tokattaki birmüezzin mardindeki kk öğreticisine destek olmasın. sadece cenazelerdede değil ölümlerdede değil. sevinçlerdede neden muğladaki bir personel urfadakinin sevincini paylaşmasınki.

neyse;

o örgütlenme tekniğini uygularız/uygulamak zorundayız o zaman..

memoliadana;

dağıtımına gelince;

Önerilerimizde ve yol göstermemizde cimrilik yapmayalım.

yasadışı olarak nitelendirilebilir..

En iyisi mi herbirimiz kendimize dikkat edelim ölmeyelim. Öldükmü işimiz harab öbür dünyada. Ardımızda kalanların da bu dünyada işi harab. Onun için ayak diretelim en iyisi. tabi diretebilirsek.

güzel düşünce hakikaten bir kesinti yapılsa olur ama zeynel hocamın dediği gibi bunun hanemize sadaka i cariye olarak yazılması için bunun isteğe bağlı bir kesinti olması gerekir aksi halde bize ne kadar sevap glir bilmem...

benden isen yapman gereken şunlar;benim sana faydalarımda şunlar..

mesela eşi ile farklı zamanlarda izin kullandırtırsın;izne çıkamaz, çıksada bir şeye yaramaz.)

Bugün; Hac, Yurtdışı, Özlük haklar, Sorun, Düşünce, Mezheb, Tarikat, Irk, Milliyet, Dil, 4B, Sendika, Müftülük, Diyanet, Hükümet, Muhalefet, Yargı, Meclis, Memurluk vb. konuların dışında bambaşka bir konuya dikkat çekmek istiyorum. Çünkü bu konu hepimizi ilgilendiren ve oluştuğunda içimizi?ACI? tan bir konu. Burda bu konunun konuşulmasının ne anlamı var diye sormayalım. Bu foruma yorum yazmasalarda binlerce arkadaşımızın günlük açıp okuduğunu biliyorum. Onun için farklı platformlarda dile getirmekle birlikte burada da tartışmamızın faydalı olacağını düşünüyorum. Şunu hemen belirteyim aslında bu tür konular benim tarzım değil. Benim tarzım kavramları, düşünceleri, ideolojileri, kurumları hatta kişileri en sert şekilde eleştirmek, tartışmaktır. Fakat bu defa farklı bir konu seçtim bakalım ilgi görecekmi. Eğer ilgi görürse bundan böyle sürdürdüğüm tarzımı değiştirip bu tür konulara yoğunlaşacam yoksa eski tarzı devam ettireceğim.

Şöyle bir uygulama vardı;Vefat eden görevlinin müftülüğü bazı müftülüklere yazı yazardı ve vefat eden arkadaşın ailesine ait bir hesab açılırdı o hesaba yardımlar yatırılırdı. Bu vefat eden arkadaşların müftülükleri bunlara ait hesabı diyanet dergisinde yayınlamalı ve bütün ülke çapındaki toplantıların ilk gündem maddelerinden biri olmalı.

hadi hocam öncelikle sadece eleştiri değil çözüm de sunduğun için teşekkür ediyorum. zira yalnız başına pek anlam ifade etmyor. biz imamlığın ötesinde müslüman insanlarız. butür oluşumlar, örgütlenmeler il ilçe olarak mümümkün tabiiki fakat genel anlamda diyanetin de bir havuz oluşturması gerekir. mesela endikalar kendi üyeleri görevdeyken vefat edince 15 bin lira yardım veriyor.

o yapıda olanları "grupsal düzeyde dışlarız" ve bunu ona hissettiririz.

Bu yazıma yorum yazacak arkadaşların şu cümleleri kullanmamalarını özellikle istirham ediyorum.

-Diyanet, sendikalar, Müftülükler her şeyi haletli de bir bumu kaldı.

sol gruplarda, ülkü ocaklarında filan..

öncelikle vefat eden personelimizin ailesine maaş bağlanıp bağlanmaması konusu var..

o parayı versinler/vermek zorunda bırakılsınlar..

gerekiyorsa önce evlerini alır ve bir miktar (50.000 tl gibi) toplu ödeme yaparız..

bizlerin grup oluşturması lazım.

fon iyi bir düşünce lakin bunu diyanet değilde özerk bir kurum mesela imamların kurduğu bir fon yapsa daha iyi olur diye düşünüyorum

-yapılabilir mi?

zeynelhadi

biz bizden alındığını anlamayız bile ama;

Önemsenmesi gereken bir konu.

sendikalar ve yerel dernekler üstü bir vakıf oluşturulmalı;

nötr olmak yok;ya bendensin ya benim dışımdasın..

Fakat bu defa farklı bir konu seçtim bakalım ilgi görecekmi. Eğer ilgi görürse bundan böyle sürdürdüğüm tarzımı değiştirip bu tür konulara yoğunlaşacam yoksa eski tarzı devam ettireceğim

-evet..

ayrıca vakıf ta para kalması halinde değişik nedenlerle ihtiyacı olan personelimizin faydalanması da sağlanabilir..

tabi hepimiz bir hoş olduk :(

bazı örgütlenme biçimlerinde değişik teknikler vardır.

sorarsan;

Bizim gibi hayatın güzelliklerini, sıkıntılarını, olumlu ve olumsuzluklarını yaşayan bir İmam-Hatip ya da Müezzin-Kayyım kaderin bir tecellisi olarak aniden bir kazaya uğrayarak yada ani bir hastalıktan dolayı veya bizim normal gördüğümüz bir şekilde görev başındayken bir şekilde vefat edebiliyor. Böyle bir arkadaşa hem bir Müslüman ve hem de bir Meslektaş olarak nasıl yardımcı olabiliriz. Bu tür acı olayları bir çoğumuz görev yaptığımız süre içerisinde birkaç defa karşılaşmışızdır mutlaka. Ve böyle bir olayla karşılaştığımızda acı ama gerçek aylık mutat toplantıda hepimiz haberdar oluyoruz ve birimizin öncülük etmesiyle yardım topluyoruz ve topladığımız o yardım da Rahmetli olan arkadaşımızın hayattayken aldığı bir maaş kadar bile olamıyor. Böyle acı bir durumla karşılaşan arkadaşımıza Allah rahmet etsin diyor ve geçiyoruz. Ama ardında kalan eş ve çocukları bunun acısını bütün yönleriyle yaşadıkları gibi adeta hayatları kararıyor. Bu hayatların kararmaması için aslında yapabileceğimiz çok iş var ama hep göz ardı ederek yada önemsemeyerek hiçbir somut girişimde bulunamıyoruz bulunmak istemiyoruz her nedense. Biz öldükten sonra bizden sonrakiler ne halleri varsa görsünler deme hakkına sahip olduğumuza inanmıyorum. Onun için tez elden bu konuya çözüm bulmamız gerekir. Bu konunun üzerinde durur Diyanet, Sendikalar, Müftülükler üzerine baskı kurarsak olumlu sonuç alacığımızı düşünüyorum.

öyle kimseleri adam etmenin yolu şudur;

-hayır.

evet sadece 1 TL müthiş bir rakam yapar.

resmi olmayan -özel- toplantı olduğunda o kişi çağırılmasın;

Eğer yapılan eleştiri beraberinde bir çözümde getirmiyorsa kusura bakmayın kimse kaale almaz. Eleştiri nedense bir marifet gibi söyleniyor, şaşıyorum. Zaten 17. yüzyıl batının bize hediyesi bu olmuş: Kuru eleştiri.

100.000 lira eder ayda..

her müftülükte1 temsilcisi, oradaki sendika ve yerel dernek temsilcileri o vakfın doğal üyesi olmalıdır.

eğer maaş bağlanmıyorsa, o ay herkesten en az 5 tl toplanmalı,

mesela;

-peki, yapılmalı mıdır?

gruba mensup görevliler o kişiye selam vermesin, muhatap olmasın;

ayda 1 tl verilmesi ve kimilerinin bundan imtina etmesi...

-Herşeyi halettik bir bu mu kaldı.

eğer maaş bağlanıyorsa;en azından çocuklarının eğitim masraflarına bu vakıftan yardımcı olmalıyız..

daire personeli o kişiye resmi işlerde sorun çıkartsın...

kimse kusura bakmasın;

sonuna kadar haklısın;ben sana başka şeyler anlatsam -ki benzerlerini sen de yaşamışsındır- kötü olduğuna inandığın bütün sözleri sıralarsın..

Geçen sene aynı bölgede görev yaptığımız bir imam arkadaş hiç beklenilmeyen bir vakitte kalp krizi geçirdi ve vefat etti. İki tane küçük kız çocuğu vardı. Caminin lojmanında kalıyordu. Henüz ölümünün üzerinden iki ay geçmemişti ki müftülük vefat eden arkadaşın hanımına haber göndererek lojmanı boşaltmasını istedi. İki çocuğuyla beraber ve daha maaşa bağlanmadan lojmanı boşalltı. Kiraya geçti. 400 lira kirayla bir evde oturuyor ve iki çocuğuna zar zor bakıyor. Bu şekilde bir ömür nasıl tek başına bu çocukları büyütecek ve eğitimlerini tamamlatacak düşündükçe üzülmemek mümkün değil. İşin garip tarafı vefat eden arkadaşın ailesi de hanımının ailesi de hanım ve cocuklara hiç sahip çıkmadı. İşte böyle durumları gördükçe bu konunun ciddiye alınıp bir çözüm bulunmasının zorunlu olduğunu düşünüyorum.

sevdiklerinden değil;dışlanmaktan korktuklarından;

mesela "vakfa üye olanlar grubu" gibi...

Niye bizim kurumumuz da böyle olmasın.

1 lira aidat versek;

?Görevini Yaparken Vefat Eden Arkadaşlarımıza Nasıl Yardımcı Olabiliriz? Bu soru yıllardır beynimi kurcalayıp duruyor. Ama hiçbir çıkar yol bulamıyorum. Ve genelde bu konuda kurum olarak çıkmazdayız. Bundan dolayı da bazen kahroluyorum. Ve her bir arkadaşımızın sakat kaldığını, vefat ettiğini bizzat yaşayınca tarifi mümkün olmayan içimin derinliklerinden gelen bir acı hissediyorum. Bu acıyı inanıyorum ki hepimiz zaman zaman yaşıyor ve derinden hissediyoruz.

bie sendikamız tüm üyelerini ferdi kaza sigortasıyla sigortaladığından geçen ayki toplantıda merhumun ailesini 15 bin lira takdim etti...

Önerim: Bizlerden her ay, Dergi parası, şu parası bu parası derken birkaç yere paralar kesiliyor. Ne olacak sanki cüzi bir miktar da Vefat edenlerimiz için bizden para kesilse ve bir fon oluşturulsa bu fonda duran para her ay Diyanet Dergisi?nin arka sayfasında yer alan ve vefat edenlere bir ev alınsa ya da yardımcı olunacak şekilde farklı bir uygulama yapılsa?sadaka-i Cariye? olarak hanemize yazılacak en önemli ve değerli İnfakımız olur diye düşünüyorum.

ben ağrıda görev yaparken kuran kurslarındaki hafızlara her ay belli miktar paralar kestirirdik aylığımızdan yine ağrıda kız çocuklarının okuması için paralar aktarmıştık imamlar olarak. işte haber

çok önemli bir konu sayın hocam.4 yıl görev yapan bir arkadaşımızı kaybettik 3 çocuğuyla madur oldu. önce 10 yıl görev yapan hak sahibi oluyordu şimdi 5 yıla indi. bir fon oluşturulup sağlığında buraya ödemede bulunanlar faydalanır denilirse belki ilgi görür. avrupada DİTİB böyle çalışıyor. ayrıca diyanet vakfı bu konuda üzerine düşeni yapması lazım ama nerdeee. bir çok kurum bunu yapıyor. çalışanını madur etmiyor.

Görevini Yaparken Vefat Eden Arkadaşımızın ailesinden calışabilecek durumda olan bir kişiyi kurumumuza kadrolu olarak işe alınabilir veya diğer kişiler arasından öncelik onlara verilerek işe alınabilir

Gibi basit gerekçelerin altına sığınmayalım. Hiçbir iş başlanılmadan başarılamaz. Başlanılan her iş yarımda kalsa başlanıldığı için bir başarı sayılır diye düşünüyorum.

bu uygulama polislikte ve askeri okulların sınavlarında uygulanmaktadır.

-Bana ne ölenden. Elalemin ölüsünü de mi düşüneceğim.

-Bunu yapacak kim var bırakalım böyle hayalleri

1 değil 10 lira bile verir;hem de koşa koşa gelerek..

-Bu parayı toplayanlar en kestirme yoldan onu hallederler

bu ferdi kaza sigortası da biraz sıkıntılı bir konu ama 9 - 22 yaş arası 4 çocuk hem annesiz hem babasız kaldı zor bir durum...

Kuşcu-34 kardeşim fikrin çok güzel ayda 1.00 tl fikrin.. AMA İDDAA EDİYORUM BİZİM PERSONELİMİZİN YARISI MIRIN KIRIN EDER.. ahmetsıla kardeşim.. eskiden öyle yazılar yazılırdı.. Bir kampanya yapılırdı.. hesap açılırdı tüm il ve ilçe müftülüklerine yazı yazılırdı.. Hesap numarasına personelden toplayıp yatırın diye.. Şimdi o işi kaldırdılar.. dediler ki varsa vakfınızın imkanı oradan yardım yapın.. kampanya yapmayın.. Ha yazı gidince il veya ilçeler eskiden para topluyormuydu HAYIRRRRRR.. geçmiş yıllarda denendi.. hatta bir ay parayı ben topladım.. Personel toplantısında.. 180 personelden 30 kişi verdi.. yaklaşık 40 tl topladım.. evet 40 tl şaşırmayın.. inanın cift maaşlı bir görevlimiz.. durumu anlattım dedim böyle böyle arkadaş 10 yılı doldurmamış durum vahim.. İNANIN ELİ TİTREYE TİTREYE YAZMASINIDA BİLMİYORUM.. 250 kr VERDİ.. YANİ 3 SAKIZ PARASI.. o yüzden ben o konuda personelimizin duyarlı davranacağını zannetmiyorum.. Kimse bana yüklenmesin.. ben tecrübe ettim bunları o yüzden yazıyorum...

tarzın kimsenin hoşuna gitmiyor senin gibi düşünenler bile ağır ifadelerinin yüzünden seni eleştiriyor. sana bir kardeş tavsiyesi üslubunu düzelt insanlara bakış açını değiştir. pozitif ol şu yazında bile tehdit içeriği olan mesajlar var. böyle güzel bir düşüncenin ve yorumun içinde şu yazdığın cümleler yazdıklarına gölge düşürme niteliği taşıyor.

birde idareyide gruba katarsanız;

İmam-Hatip'lik görevi bildiğimiz, yaşadığımız ve gördüğümüz kadarıyla, İslama Düşmanlık etmekle iftihar edenler tarafından öteden beri aşşağılandığından, hor görüldüğünden ve en son yapılması gereken ya da işsiz kalındığında ancak yapılabilir bir görev olarak görüldüğünden, üzücüdür ama aynı zamanda da gerçektir ki yıllarca çaresizlikten seçilmiş bir görev olarak yapıldı ve kabul edildi. Hal böyle olunca genel anlamda imam hatip okullarına giden öğrencilerin büyük çoğunluğu kırsal kesimlerin ve varoşların bağrından çıkanlar teşkil ettiler. Büyük çoğunluğu kırsal kesim ve varoşlardan gelen Halkın çocuklarının oluşturduğu bu topluluk bugün koca bir ülkenin "Din Alanı" ın'da söz sahibi olduklarını gür bir sesle haykırabiliyorlar. Bu önemsenmesi ve dikkate alınması gereken çok ciddi bir konudur. Zamanla İmam Hatip okulları bu bakış açısını değiştirerek toplumun her kesiminden ilgi gördü. Artık imam hatip okulları öğrenci almakta o kadar zorlanıyorduki ne mevcut binalar ihtiyaca cevap verebiliyor nede önüne geçilebiliyordu. Buna dur demenin zamanı gelmişti. 28 Şubat Darbesi sonucunda Halk tarafından büyük fedakarlıklarla kurulan bu okullar kapılarına kilit vurulmak üzere kapatıldı. 28 Şubat?ı gerçekleştiren o zalim ve fasıkların ortadan kaldırmaya ahdettikleri İmam Hatip okulları çok büyük bir darbe aldı. Bir çok okul tamamen kapatıldı. Kimi okul binaları, yurtlar Milli Eğitm Bakanlığına devredildi. Acıdır ama gerçektir ki çoğumuz gelecek endişesi makam-mevki hırsıyla bu okulları öksüz bıraktık ve cocuklarımızı başka okullara gönderdik ki çocuklarımızın geleceği parlak olsun diye. Bu nasıl parlaklıksa buna ben şahsen bir anlam veremedim hiçbir zaman. Böylesine sıkıntılı ve baskı altına alınan okullardan çıkan ve topluma önderlik yapmakla vazifelendirilen İmam-Hatiplerin çok büyük bir çoğunluğu gelir seviyesi en düşük toplum katmının en alt tabakasını oluşturanların çocuklarıdır. Bundan dolayı elbette istisnalar kaideyi bozmaz ama bugün görev yapan İmam-Hatiplerin büyük bir kesimi Devletten aldığı maaş?a bağımlı oldukları için; ezik, ürkütülmüş, çaresizliğe itilmiş ve yalnız bırakılmış bir vaziyettedirler. Şüphesiz ki bu bilinçli, programlı ve planlanmış bir durumdur. Ancak her planlanan ve programlanan işin illa istenildiği şekilde devam edeceği garantisi yoktu. Bazen istenen ve istenilen, istenildiği gibi yürümeyebilir. Bizler de bu anlamda kabuğumuzu kırdık ve her ortam ve platformda avazımızın çıktığı kadar haykırabiliyor, yeteeer diyebiliyoruz. Bundan dolayı Rabbimize ne kadar şükredersek şükrümüzü yeterince ifa ettiğimizi söyleyemeyiz. Bu kısa tarihsel analizden sonra şunu söylemekte fayda var. Aşağı yukarı büyük bir çoğunluğumuz; gelenk, görenek, aile yapısı, yaşam tarzı vb. konularda birbirimize yakın olan insanlarız. Birbirimizi kırsak da birbirimizi atsak da sonuçta yaklaşık olarak aynı kaderi paylaşıyoruz. ?İNFAK? konusunda hassas ve bir o kadar mecbur olduğumuzun bilincine varırsak en yerinde ve?BOŞ?a gitmez infak?ın zor ve sıkıntıda olan Mü?min?lere yapılmasının gerekliliğine inanıyoruz. Her görev başında bir şekilde sakat kalan veya vefat eden arkadaşlarımıza yapacağımız infak?ın karşılığını sadece Allah verecektir. Bir dergi, bir gazete hatta sigara?ya verceğimizin yarısını bu konuya ayırırsak bir çok yetimin hayatını bu sıkıntılı zamanda normal şekilde sürdüreceğine vesile olabiliriz.

bizim müftülüğümüzde geçen aylarda bir abimiz eşiyle birlikte trafikkazası sonucu vefat etti...

bu sıfatla örgütleniriz;nasıl gerekiyorsa öyle...

dediklerim biraz insafsızca,

Eleştiri güzeldir ama çözümde sunarsanız, nitekim bu başlık altında olduğu gibi. Sonuna kadar destekliyorum ama bence bu işi diyanet kurumuna bırakmamak gerekir. Şimdiye kadar yaptıkları bundan sonra da yaptıklarının teminatları olacaktır.