hepimize geçmiş olsun arkadaşlar.. Rabbim bu sıkıntıyı acıyı bidaha yaşatmasın cümlemize.. bizler orada eşimizin yuvamızın başındaydık.. ancak bigün öle bişi yaşandı ki yıkılan sadece evler binalar diil umutlar hayaller dünyamızdı... eşlerimiz bizi bizler onları düşündük hepp ama bu acı nedeniyle apar topar memleketimize onları bırakıp gelmek zorunda kaldık bir çoğumuıuzz çünkii o psikolojide bile çalışmak zorunda oldukları için eşlerimizz bizler onlara destekten çok köstek olacaktıkk.. peki şu anda psikolojiler ne durumda burada paylaşalım.. mesela ben yeni evliyim daha 2 aylık onu çook seviyorumm onu terörden korumak isterken dualarımla şimdi depremden cümlermizi korusun diye Rabbime dua ediyorum

günceel.. ben 15 inden sonra van a dönüyorum arkadaşlarçç aranızda dönen var mı yada dönmeyi planlayann

Döneceğiz ve bunalıma gireceğimden adık gibi eminim yaa çok zor bişi yaşadık insanlara şaka geliyo heralde şuan eşimin yanında olmak beni iyi hissetitrecek ama Van a geri dönmek beni çok korkutuyooorrr

öğretmenim bana tayin hakkı versinler diyemiyorum. eşim polis ona tayin hakkı versinler diyemiyorum. çünkü dönüp dolaşıp gideceğimiz yer aynı sayılır. ne isteyim kii... terör korkusu yaşıyorduk şimdi deprem de var. en güvenli yer bile güvensiz gibi geliyor artık bana. evim yıkılmasa da duvarların çatladığını gördüğüm o anı unutmuyorum. kolay kolay da hafızamdan silinecek gibi değil. depremden sonra vana geldim o anı yaşamayan insanlarla aramda çok büyük fark olduğunu gördüm. tv izlemeye başladım her şey bir garip geldi. herkes normal hayatını sürerken vanda hayat bambaşkaydı. insanlardan uzaklaştım. kalabalık ortamlara girmek istemiyorum. kimseyle konuşmak istemiyorum.