- ? 8 yıllık banka müdürüyüm. Hedef baskısı sadece personele değil bize de yapılıyor. Personelin yaşadığı stres ve bir şey yapamamanın verdiği çaresizlikten kalp krizi geçirdim. Emekli oldum ama halen son 4 yılın stresinden kurtulamadım. Sektörde çalışmanın çok ağır bedelini ödedim.?

Akıllara ziyan bu görüşe sadece şunu söylemek istiyorum:

JAPON BEYAZ YAKALILARIN İNTİHARI

bir de burçak güven yazısı ekleyim..

Bu sendika görevini yapmıyor diye bunu kendinize nasıl örnek alabilirsiniz?

Bir dokunduk bin değil on binlerce ah işittik.

Adeta köle pazarına dönüşen, ?eti de benim, kemiği de benim? denilen biri sektör oldu.

BURÇAK GÜVEN: Hafta içi işte, pazar günü evde sıkılmak!

- ?Çalışma şartları artık çığırından çıktı. Öğleyin bırakın yemeğe gitmeyi, sandviç bile yiyecek zamanımız olmadı. Çalışma Bakanlığı?nın iş müfettişleri acaba bir bankanın gece saat 10?da ışıklarının neden yandığını sormuyor?

BASİSEN?in Genel Başkanlığına 1984 yılında seçilen ve aralıksız 27 yıldır görev yapan Metin Tiryakioğlu?nun, sendikanın internet sitesinde?duayen? olarak görüldüğü iddia ediliyor.

bravo

Bu konuyu ne Bakan Ali Babacan ne de BDDK bir daha dile getirmedi. Bu da bankaların dekonttan para almak gibi yeni icatlar yapmasına neden oldu.

Banka ve sigorta işçilerinin bağlı bulunduğu sendika olan BASİSEN bugüne kadar sadece adını düzenlediği futbol turnovaları ile duyurdu. Üyelerinden gelen hedef baskısı şikayetlerini son dönemde bir iki büyük gazeteye ilan vererek de duyurmaya çalışan sendikaya üyelerinden büyük tepki var.

bu bankaların tepe yöneticileri hiçmi düşünmezler neden bu kadar üniversiteli bankalara girmek için can atarken bir o kadarıda istifa etmek için uğraşır. her sene trilyonluk karlar açıklanırken çalışanlarına utanmasalar asgari ücretin altında maaş verecekler. bddk, çalışma bölge müdürlükleri, basisen vs. neden hiçbiri bu banka çalışanlarının sorunlarıyla ilgilenmezler. daha doğrusu banka çalışanlarının kendilerinde neden birlik beraberlik yoktur. işçisi memuru eylem protesto grev vs. yaparken banka çalışanlarını neden sokaklarda görmüyoruz. ağlamayan çocuğa meme verilirmi.

Dün Yalan Dünya'nın setinde rejiden bir arkadaş utana sıkıla gelip, "Şey acaba yemeğinizi 15 dakikada yiyip bitirebilir misiniz, çok sayfamız var," deyince, küçük bir aydınlanma yaşadım! Dün oyuncu Ece Uslu sette yorgunluktan bayılmış. Aynı durum birkaç hafta önce Deniz Yıldızı dizisinin oyuncularının başına gelmişti. Bir ay önce Araf Zamanı setinde Başak Sayan bayılmıştı. Bunlar medyaya yansıyanlar. Her gün setlerde yorgunluk sebebiyle birçok bayılma, hastalanma, kaza vs oluyor. Birçoğu da teknik ekiplerden arkadaşlarımızın başına geliyor, ama ünlü olmadıkları için haber olmuyor. Antalya Televizyon Ödülleri, bir televizyon ödül gecesi değildi. Bir anlamda 'karoshi kurbanları'nın bir araya geldiği bir platformdu aslında! Konuştuğumuz herkes uykusuz, herkes stresli, herkes gergindi. Ve ödüllere aday birçok dizinin çalışanları, aslında vakitsizlikten, istedikleri kalitede iş çıkaramamaktan dolayı mutsuzdu. Çalakalem yazmaktan, alelacele oynamaktan, nefes almadan reji yapmaktan, sabahlara kadar montajlamaktan, 48 saat uyumadan dekor yapmaktan, her şeyden, yorgun, bitkin, bıkkın insanlar topluluğu!

Dekonta bile para

Ancak gelen elektronik postalar arasında bir tanesi sendikanın sessiz kalması konusundaki görüşümüze tepki göstererek, bizi?önce evimizin önünü süpürmeye? davet etti. Sendikacı ağzı yahut avukatlığı olarak yazılmış bu postada, bankacıların ağır çalışma şartlarına sessiz kalması ile Van?da depremde ölen iki gazetecinin durumu aynı gösterilerek, ?Siz enkaz altında kalan bu iki genç için Gazeteciler Sendikasını suçluyor musunuz ki, kötü şartlar altında çalışan bankacılar konusunda BASİSEN?i suçluyorsunuz? deniliyor.

Dün, yazının başında bahsettiğim rejiden arkadaşımızın dediği gibi 15 dakikada ayakta yedim yemeğimi ve bu sabah 04:00'e kadar, sette yaklaşık 25 sayfa ezberleyip oynadım. Şu an okuduğunuz yazının yazıldığı gün cuma, saat 16.00. Bendenizin pazar akşamına kadar, yani yaklaşık 56 saat içinde 90 dakikalık yepyeni bir bölüm yazması ve pazartesi pembe yanaklarla, rolüne hazırlanmış şekilde sete gitmesi lazım! Dramalarda durum daha vahim. Onların çekimlerinde günışığı, yağmur, rüzgar gibi etkenler de var ve haftada altı gün çekim sürüyor. Bu tempoda ne spora, ne eğlenceye, ne kitaba, ne aileye, ne arkadaşlara vakit var! Uzakdoğulu fabrika işçileri gibi, çalışmak dışında sadece yemek yiyip uyuyoruz! Karoshi, muhakkak Türkiye'deki birçok sektörde, şu anda telaffuz edilmeyen ama dramatik biçimde varolan bir kavram. Dizi çalışanlarından başka, inşaat, maden işçileri, tersane çalışanları, belli ki bu standartsız sistemin içinde aynı kaderi yaşıyorlar. Halit Ergenç'in söylediği "Ölmek istemiyoruz," abartılı bir ifade değil yani!"""

Bankacılık sektöründe bu kadar ağırlaşan şartları yine bir bankacı şöyle açıklıyor:

halit ergenç in tv ödüllerinde "ölmek istemiyoruz" konuşması üzerine yazmış. milyon dolarları götürdükleri halde şikayetçiler. bide banka memurunun maaşına çalışsalar napacaklardı acaba:)

'Karoshi' bir Japon kavramı. 'Ölüme sebebiyet veren aşırı çalışma' demek! Her yıl Japonya'da 10 bin kişi, bu sebepten hayatını kaybediyor! Tek bir kaynağı yok bu ölümlerin. Uykusuzluk, bayılma ve yorgunluk sonucu kazalar, aşırı ve devamlı stresin yarattığı kalp hastalıkları, beyin kanamaları ve intiharlar... Hepsi aşırı ve uzun saatler gergin ve az vakitte çok iş yetiştirilen çalışmaların sonucu sağlık sorunlarından kaynaklanan, muhtelif ölümler... Ergoloji de nispeten yeni bir kavram. Ekolojinin, doğanın dengesi ve ritmi anlamına gelmesi gibi, ergoloji de insanın doğal, sağlıklı, iç ritmi ve armonisi anlamına geliyor. Yani her gün insanın çalışacağı, dinleneceği, sosyalleşeceği, uyuyacağı, yemek yiyeceği belli, mantıklı zaman dilimleri olması lazım. Bilgisayara bakacağı sürenin bile ergolojiye göre bir maksimumu var, çünkü insan gözünün kaldırabildiği bir sınır koymuş doğa! Deniyor ki, bir insanın günde 12 veya daha fazla saatten, haftada altı gün çalışması sonucunda fiziksel ve ruhsal olarak sağlığının zarar görmemesi imkansızdır! Japonya'nın beyaz yakalıları aşırı çalışma, rekabet, iş yetiştirme gerginliği ve stres yüzünden normal hayat ritimlerini kaybedip, genç yaşta yüksek tansiyon, kalp hastası oluyorlar veya uykusuzluk kaynaklı sinir hastalıklarına, strese, dayanamayıp intihar ediyorlar! Aynı Japon beyaz yakalılar gibi, Türk dizi sektörü de, malum tempoda son beş-altı yıldır durmadan çalışıyor. Bu noktaya nasıl geldiğimizi bilmiyorum, zira daha sekiz yıl önce, Avrupa Yakası'nın ilk sezonunda, diziler 50-55 dakikaydı.

Buna benzer on binin üzeride elektronik posta geldi.

Ağır çalışma şartlarının altında bozuk psikoloji ile çalışan bu insanlardan kesilen sendika aidatları Gazeteciler Sendikasına mı gidiyor ki, bu sendikanın başarısızlığını örnek gösteriyorsunuz?

Bankacılık sektöründe her geçen gün ağırlaşan çalışma şartları ve baskılar.

Bankacılık sektöründe çalışanlar isyanda. Sektörde beşeri sermaye değil, köle pazarı oluşturuldu. Çalışanlar, konulan ağır hedefler nedeniyle antidepresan almadan işe gidemiyor.

Bilindiği gibi bankaların hesap işletim ücreti ve havale ücreti adı altında aldıkları akıl almaz rakamlara Devlet Bakanı Ali Babacan bile isyan etmişti. Ali Babacan?ın bile tepkisi bankaların bu ücret konusunda geri atım atmasına yetmedi.

İşte onun ispatı olan isyan elektronik postalar.

Her birinin hikayesi farklı ama konu aynı.

Evet! Bankacılık budur!

Bugüne kadar sektör çalışanlarına yönelik yazılarımızın hiç birine ne sendikadan ne de duayen başkandan bir tepki aldık.

Bankacılık sektöründe çalışanların daha fazla kar elde etmek için nasıl kötü şartlarda çalıştırıldığını ve adeta hedef manyağı yaptırıldığına dikkat çekmiştik.

- ?Mutlaka satış yapacaksın. Hedefin olan satışı yapıyorsun, bir sonraki ay daha fazla hedef veriyorlar. Artık bazı işhanlarının kapısına bankacı giremez yazıyorlar. Doktordan kovulmak bir şey değil artık kamyoncular bile bizi kovar hale geldi.?

- ?4 yaşındaki çocuğum ameliyat oldu. Ancak 2 saat izin alabildim. Çünkü bankamın bono ihracı vardı ve benim satmam gereken bir hedef vardı.?

Sendika sorunu

NE KİTABA NE AİLEYE VAKİT VAR

Bankacılık sektöründe sendikal örgütlenme sadece bir iki banka ile sınırlı. Bu bankalarda ise sendikanın varlığı ile yokluğu tartışılıyor.

Herkesin iş konusunda bir kabus senaryosu vardır. Kimi işten atılmaktan korkar, kimi itibar kaybetmekten, kimi başarısız olmaktan, kimi terfi edememekten... Benim iş konusundaki kabus senaryom; pazarları, ertesi gün işe gideceğim için içimi sıkıntı kaplamasıdır. Hayatta en korktuğum şey, sıkıcı bir işim olması ya da işimin sıkıcı hale gelmesidir. Bu korkumun kaynağı, iş hayatımın ilk yıllarında bende her pazar harakiri yapma isteği yaratan bir işte bir yıl çalışmış olmanın acısı olabilir. Üniversiteden sonra bir bankanın merkez şubesinde "Kredi Pazarlama Uzman Yardımcısı" olarak işe başlamıştım. Ne eğitimim ne de ilgilerim bankacılık/finans alanında olmadığı halde karizmatik bir yöneticinin dolduruşuna gelip kendimi bankacı olmaya çalışırken buluvermiştim. Havalı unvanıma rağmen gerçek görevimin 'Tatsız Tuzsuz İşlerden Sorumlu Devlet Bakanlığı' olduğumu anlamam uzun sürmedi. Anormal uzun saatler çalışıyor, çok sıkıcı işler yapıyor ve organizasyon şemasının en altındaki yeni yetme olarak bir amip kadar bile saygı görmüyordum. "Dayandım ve en tepeye çıktım, sabrımın karşılığını aldım" falan diyeceğimi sanıyorsanız yanılıyorsunuz. Çünkü bankacılık günlerimin her dakikasından şiddetle nefret ettim. Yüzüme stres sivilceleri basmaya, bilançoların saldırısına uğradığım kabuslar görmeye başlayınca 'tehlike çıkışlarını' aramaya başladım. Allah'tan Çiller hükümeti bankaya el koydu da kabuslar sona erdi. Zira benim aklıma bile gelmemiş bu mucizevi dokunuş sayesinde, aklımdaki iki kötü seçenek dışında bir kurtuluş gerçekleşmiş oldu. Pazar günleri içime çöken "pazartesi işe gitme kabusu"ndan kurtulduğum için nezaketen bile gizleyemeyeceğim bir mutluluk duydum. Pazar öğleden sonraları mideme giren kramp benzeri ağrı ve içime çöken sıkıntı hissi benim için önemli bir referans noktası oldu. Formül çok basit: Pazar günleri insanın içinde işe gitme sıkıntısı varsa o işten hayır gelmez! Çalıştığım bankaya el koyulduğu gece, tüm çalışanlar sabaha kadar binada kaldı. Bense eve giderek bir güzel uyudum. Pazar geceleri bulamadığım huzuru, bankaya el konulduğu gün yaşamıştım. Uzun zamandır hayalini kurduğum gazeteciliğe başladığımda ise bırakın 'pazar kabusu' yaşamayı, pek çok kez gönüllü olarak tatilimden, hafta sonumdan, gecemden, uykumdan, gezip tozmaktan, arkadaşlarımdan, ailemden hiç gocunmadan fedakarlık ettim ve bundan rahatsız olmadım. Bu yüzden de benim için en önemli kriterin, işimi yaparken ve iş yerimde sıkılıp sıkılmadığım olduğunu fark ettim. 'İş' ve 'sıkıntı' kavramlarının yan yana gelmesi sadece benim için sorun değil... Dünyanın her yerinde işinden ölesiye sıkılan insanlar var. Özellikle servis sektörü çalışanlarında rastladığınızda kabus gibi olabilen bu durumun, tahminim çok üzerinde bir yaygınlığa sahip olduğunu ise yeni öğrendim. Dünyanın en büyük araştırma şirketlerinden Gallup'a göre Amerikalıların yüzde 71'i ya işlerine karşı hiçbir ilgi duymuyor ya da aktif olarak kendilerini işlerinden uzak tutmaya çabalıyor. Bu yüzden de şu sıralar ABD'de popüler konulardan biri, 'işinden çoook sıkılan çalışanlar' ve 'sıkıntı, stresin yerini mi alıyor' sorusu... Pek çok araştırmaya iş yerinde sıkılan çalışanların performansı düşüyor, işlerini sabote ediyorlar, işten ellerini çekiyorlar, iş arkadaşlarına mobbing uyguluyor ve giderek depresif oluyorlar. Tüm bunların bedeli ise çok yüksek: Verimlilik düşüyor, büyük zararlara neden olabilen bariz hatalar yapılıyor hatta büyük kazalar yaşanabiliyor. Yine Gallup'un daha önceki bir araştırmasına göre 155 şirkette çalışan bağlılığının yüzde 33 artması, firma başına 5.4 milyon dolar kar getirmiş. 155 şirket X 5.4 milyon dolar hesabının sonucu da, bankacılık günlerindeki hislerimin ülke ekonomisine zararları hakkında bilgi veriyor. İşlerinde anlam bulamayan ya da her gün aşağı yukarı aynı görevleri icra edenler sıkılmaya daha yatkın oluyor. Benzer biçimde iş üzerinde kontrolümüz olmaması, önemli kararlarda etkisiz bırakılmak, yeterince geribildirim almamak, olumlu kabul görmemek, işinde yetkin olmamak, geliştiğini ya da ilerleme kaydettiğini hissetmemek, büyük bir hedefe doğru ilerleyememek diğer sıkıntı kaynakları... Pek çok işveren veya yönetici, bir çalışanı yeterince 'yüklemezlerse' sıkılacağı gibi yanlış bir varsayımla hareket ediyor. Oysa sıkıntı yüklenmekten değil, yeterince 'zorlanıp zorlanmadığımız'la ilgili. Krizler dolayısıyla herkes daha meşgul olabilir ama bu, ilginç ya da anlamlı işler yaptığımız anlamına gelmiyor ya da yeteneklerimizle kapasitemizi her gün zorluyoruz demek de değil. Aklımızla kalbimizi daha az ortaya koyduğumuz halde daha fazla iş yapıyorsak, ölümcül bir sıkıntıya gark olmamız -bence- kaçınılmaz. Her gün en iyi yaptığımız şeyi daha iyi yapabilmenin tatlı rekabetiyle yorulmuyorsak hayal kırıklığı ve boş bir yorgunlukla başa çıkmak zorunda kalıyoruz. Ve bunda kaybeden sadece biz değil, şirketlerimiz ve genel ekonomi de oluyor. Biz de sessiz biçimde acı çekip ani bir çıkış tabelası bulana kadar zararlı varlığımızı sürdürüyoruz. Peki ne yapacağız? Bir yönetici ya da patron olarak aşağıdaki sorulara verdiğiniz cevapları beğenmiyorsanız, farkında olmasanız da ekibiniz sıkıntıdan patlamak üzere olabilir: 1. Sizinle çalışanlar onlardan tam olarak ne beklediğinizi biliyor mu? 2. Kaçı "her gün en iyi yaptığım şeyi yapma fırsatı buluyorum" diyordur? 3. Son yedi gün içinde kaç kişiyi iyi yaptıkları şeyler için övdünüz? 4. Kaç kişi sizin için "benimle insan olarak da ilgileniyor" der? 5. Son altı ayda çalışanlarınızın kaçına, performansları ve gelişimiyle ilgili geribildirimde bulundunuz? Ve bence son olarak "Pazar günleri, çalışanlarınızın kaçının içine tarif edilemez bir iç ve iş sıkıntısı çöküyordur?" İddia ediyorum ki insanların üzerindeki pazar sıkıntısını hafifletin, her şey çok güzel olacak...

?Bankacılık bu mudur? sorumuza yanıt sektörden geldi.

BDDK topu attı

Beyaz yakalıların isyanı!

Gazeteciler Sendikası kötü diye siz de kötü olmak zorunda mısınız?

Bugüne kadar bankalar ile ilgili her şeye karışan Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu konu çalışan olunca sessiz kalmayı tercih ediyor. BDDK yetkilileri konu hakkında konuşmazken, topu Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı?na atıyorlar. Çalışma Bakanlığı?nın şu ana kadar sektördeki çalışma şartlarına yönelik hiçbir şey yapmadığı ortaya çıktı.

bu yazı gülse birselin bir yazısını anımsattı..

Bu yazımız beyaz yakalıların sessiz isyanlarının adeta sesi oldu.

- ?10 yıllık bankacıyım. Hedef baskıları yüzünden o kadar psikolojim bozuldu ki, antideprasan ilaçlar kullanmadan işe gidemiyorum.?

?Son birkaç yıla kadar karının büyük bir bölümünü devlete yüksek faizle borç vererek elde eden bankalar, oranların artık iyice düşmesiyle çareyi vatandaşta buldular. Bol bol dağıtılan kredi kartları, aptal aptal sigorta poliçeleri ve kredi kartı batağındaki vatandaşı biraz daha uçuruma yuvarlayan ihtiyaç kredileri. Yine bu kredileri satarken dosya masrafı adı altında akıl almaz bir vurgun. Kredi kartları ve tüketici kredilerine BDDK kontrol getirince artık işlem yapmaya gelen vatandaşa verilen dekonttan bile para almaya başlandı.?

"""Karoshi kurbanları Antalya Ödülleri'nde!