hayata, olaylara, insanlara verdiğim ilk tepki ya da reflekse diyelim baktığımda hep ya korkuyla ya kaygıyla ya küçümseyerek genel olarak da ezik bir tutumla karşılık verdiğimi fark ettim.. bir duygunun içinde değerlendirip anlam vermişim. nötr, objektif olamamışım hiç.. artık kendimle olaylar arasına bi mesafe koymalıyım.

matematiksel olarak her an ölebilecek durumda olmayı bi türlü kabullenemiyorum.. sonuçta kesinlikle ölücez.. şimdi ölmedimama birazdan ölebilirim.. evet.. birazdan ölmedim ama onun biraz sonrasında ölebilirim.. evet.. tanrım hiç kurtuluş yok, niye?terk edilmek ya da kaybetmek için de böyle.. diyelim yarim var, çok güzel, edalı, işveli.. beni her an terk edebilir. acaba kırdım mı onu?belki.. sanki bakışları da biraz dargın gibi.. bana mı öyle geliyor?gider mi, gider niye gitmesin.. o kadar boş hissediyorum ki o kadar aciz.. sonra yanıldığımı anlayınca gelen o hak edilmemiş kazanç hissi.. ama hayat böyle cehennem değil mi?her an beni terk edebilir, her an gidebilir, her an her an her şey olabilir.. bu olasılıklar beni mahvediyor.. ben böyle bi hayatı sevmiyorum.. sonsuza kadar sevdiğim insanlarla dünyada yaşamak istiyorum.. kimsenin ölmesini, gitmesini, cenneti vesaireyi istemiyorum. niye böyle olmak zorunda ki.. ya da niye böyle olması benim ruhumu bu kadar sıkmak zorunda.. ben de herkes gibi olsam ya, kabullensem ya.. yok.. bi türlü memnun edilemeyip, ağlayan bebek. uykusu gelmiş diye tahmin ediyolar ama yok değil.. onun da bilmediği bi sıkıntı var içinde.. konuşmayı öğrense bile tarif edemeyeceği..

çocukken annemin yanına gelen yaşlı bi akraba teyzemiz vardı.. birgün parasını kaybedinvce heralde çocuk aldı demiş.. annemin beni omuzlarımdan sarsarak ''nerede para, söyle'' diye debelendiğini hatırlıyorum. neyseki sonra çorabında bulmuş parayı.. ogünden sonra bir kapı açıldı ve ben iflah olmaz hırsızlıklarıma başladım evet en çok annemden çaldım.. üçkuruş beş kuruş ama olsun hırsızlık hırsızlıktır.

olaylar karşısında omuzlarımdan sarsılıp kendimi savunamayışım.. acele acele inkar, haksızlığa uğramışlığın öfkesi.. olaylar olaylardır ben benimdir.. sakin, dingin bir annenin çocuğuna usul usul mışıl mışıl bir şeyleri açıklaması, ona değer verip onu bir birey olarak görüp cevaplar vermesi.. bir çocuk öyle büyür, benim gibilerse bir gölgenin sahteliğinde uçar, kaçar yaşamaya çalışır.. insan ilişkilerim neden hiç iyi değil, sosyalbi insan olmamam sadece benim suçum mu?belki de sosyallik bana göre değildir, o kadar çok insan, o kadar çok kendini uydurma çabası.. çabuk yoruluyorum..

ilaçları bırakmam lazım..

Kuzey severim toprakla yeşille uğraşmayı ;)

Teşekkürler Turkca hocam, içimden geçenleri olduğu gibi anlatmaya çalıştım.

her şeye hazırlıklı olmam lazım. yaşamak böyle bi şey. kabullenmek..40 ına kadar olamamış insan daha olur mu?bir yetişkin ol ve yüzleş.. insanlarla, olaylarla, tanrıyla, kendinle.. laf! yürek yok ki.. hiç olmadı zaten.. sadece rüyamda bir kız çocuğu benim önüme geçip kendini siper ediyordu.. beni vurmaya çalışan babasına karşı.. o zaman çok cesur hissetmiştim, ölmekten de korkmamıştım.. psikologlar yorumlasın rüyamı, umarım iyi şeyler çıkar bundan.. sevildiğimi de işte bi kere mi iki kere mi hissetmiştim ne.. ücretli öğretmenlik yaparken gerçek öğretmenleri geri dönünce bi kız çocuğu öğretmenler odasına gelip gitme diye ağlamıştı..

dermiş ki psikologlar :''bir kişi az fakat hızlı hızlı konuşuyorsa bir sır saklıyordur.'' trink! yakalandım evet, içime sığmayan, yarıp parçalayan sırlarım var. boğazımda sıkıntının olması da boşuna değil..

kendimi güya çırılçıplak soyuyorum.. ipliğimi pazara çıkarıyorum bazen. ama bu sahte bir sağaltım.. çünkü gerçek hesabım değil bu ve ben hep böyle kaçak-göçek çözümlerle iyileşmeye çabalıyorum. kurnaz ama zeki değil.

yazdıklarını derin derin iç geçirerek okudum hector... kimi anlarda yumuşacık meltemlerle geçmişin o hüzünlü ancak hoş anılarında dalgalandırdı, kimi anlarda da hırçın savrulmalarla, yaşamın sert ve yaralayıcı izlerinin kazındığı dönemlere savurdu attı...

birisi bana seslense omzumdan sarsılarak dönüyorum. ne hata yaptım eyvah.. yanlış bişey mi söyledim.. kesin aptalca bir şey yaptım.. bu suçlama aşamalarını geçip rahat bi nefes alana kadar mahvoluyorum.. ben nasıl sosyal bir adam olayım, nasıl sağlıklı bir karaktere, özgüvene sahip olayım..6 yaşına kadar oldu oldu, olmadı işte malzeme bu..

annem doğuştan hatip.. okulunu okumuş gibi takır takır konuşur, kendini savunur ama yine de hep alttan alır başkalarına karşı işte.. babama çekmişim ben. kendini savunamayan, iki kelimeyi yan yana vuramayan, kendini ifade edemeyen.. o da anasız, babasız büyümüş tabii etkisi büyük.. haklı olduğum konularda bile kendimi savunamıyorum.. ilaçların da etkisi var belki, hafızam yok gibi.. süreç hiç yok bende..

yaşamış gibi hissetmiyorum. içim boşmuşgibi, gazete kağıdından oyuk bi figürüm sanki.. gerçek, kanlı, canlı değilim, köşelerim yok.. annem hala aman müdürüne kötü bi şey deme diye öğütlüyor.. adam ağzıma sıçtı 1 yılda üm cezaları verdi, sürekli adaletsizlikler yaptı, pislik yaptı birkaç adamla beraber.. tüm süreci biliyor, namert hain adamlar olduğunu biliyor yine de sen kötü bi şey deme,, yeter ki işimi kaybetmeyeyim.. yeter ki bi karım, ikiçocuğum 25 sene ödenerek alınacak küçük bi dairemolsun gerisi önemli değil. sıçsınlar ağzıma.. ne çok korkuyoruz.. tanık olmak istemiyor kimse mahkemede, müdürü karşısına almak istemiyor kimse.. annem hak veriyor onlara.. neden yaşıyoruz diyorum.. ne olmasını bekliyoruz böyle yaşanacaksa neden yaşıyoruz. bok mu var neyi bekliyoruz..?işte var ki bekliyor insanlar.. salmahayek gibi bir kadının hayali yeşertiyorsa senin hayatının kuru kabuklarını herkesin kendine göre bir salma hayek'i var.. araba, ev, koca, çocuk, kariyer..

Toprakla uğraş Hector, çiçek ek, bajçen varsa kaz, ufak tefek sebze ek, onların bakımını yap vs. Toprakla uğraşmak ilgilenmek çok iyi geliyor.