Bu yüzden bende sevmem sessizliği. Sessizliği değil aslında, yanlız olabilme ihtimalimi sevmem.

gerçekten sessizliğe ihtiyacım olduğunda koşar adım yanına gidip, hiç gürültü yapmadan dinlediğim, bazen alıp götüren, geri getirmese de hayıflanmayacağım en bi sevilen.

Sessizliğin sesi, benim uyarıcım.. Pusulam.. Beni sorgulayan ne yaptın diyen.. Yeri geldiğinde yargılayıp beni asandır.. Yaşadıklarımı bir film gibi önüme serip iç muhasebe yapmamı sağlayandır.. Kendimle bir nevi savaşımdır.. Mücadelemdir..

sessizliğin sesini duymak aslında kendini duymak dinlemek ve kendinle iletişime geçmektr bence. arada her insanın kendisiyle iletişime geçemeye ihtiyacı vardr. bir ben vardr bende benden içeru... olduğu gibi bizdede bir biz vardr bizden içerde bizden derinde bizi bilen bizi görüp duyan. o bvizi unutmamak d, ileğiyle...

sessizliğin sesi insanın kendini dinlmesi açısından bi fırsattr... sessizlikteki ses aslında bizim içimizdeki sestr... bence insan kulak vermeli içindeki sese..

<< sakinliğe ihtiyaç var >>

Çok nadir anlar dışında sevmem hiç sessizliği, ders çalışırken bile müziğin açık olmasını isterim... Belki de yurt yıllarımdan kalan bir alışkanlık ama sessizliğin sesi rahatsız eder beni, duymak istemem hiç o sesi...

Görüyoruz ki, sessizliği anlamlı kılan "ses"tir.

En güçlü sestir aslında, zamana ve size hükmeder istemesenizde...

"Ses"-siz-lik

bazen sessizliğin sesi seni boğar, bazen de hemen yardımına koşar...

ses veren sessizliktir "o" ...

gürültü ve patırtıın içinde sık sık özlerim ben sessizliğin sesini...

Bazen beni üzüp kahreden bazende ümitler saçandır.. Beni tek susdurup, kendini dinletendir.. İtiraz hakkımı elimden alandır..

ben de sevmem o sessiz sesi...

sessizliğin sesi olmazsa mutlu olamam ki kendimi bilemem ki iç hesaplaşmalarıma cevap bulamam ki ama.

Sessizliğin sesi tefekkür...

Sessizliğin en güzel sesi:"Sabah"

Bende sevmem sessizliği. Sessizlik insana yanlız olabilme ihtimalini hatırlatıyo. Hatta hatırlatmak ne kelime, adeta gözüne gözüne sokuyor.

bu sayfadaki haberi oylarmısınız, sadece bir tık. sonra isteyenler zamanı olanlar sayfayı yineleyip tekrar oyverebilir..

bilişim çağındayız, karne haftasında karne alamayan tek avrupa ülkesiyiz.. bilişim çağında bilişim teknolojilerini kavrayamayan meb umarım 2010 da bilgisayar destekli eğitimin gerekliliğini kavrar...

Sessizliğin sesi bana her zaman en güzel şarkıları söyler.

sessizligın sesinin hakkını veren içten gelen cıglıklardır..

lakin;

sessizliğin sesi aslında içinin yani içindeki çocuğun sesidr. o çocuğunsesini duymak için kendini dinlemelisin. kendini dinleyerekte duyamazsn belki bu sesi... bu sesi duymak için içindeki çocuğu küstürmemiş olmalısın ve onun dediklerini duymazdan gelmemelisn. yani içindeki çocuğu küstürmemelisn... sessizliğin başladığı yerde içimizdeki çocuk konuşmaya başlar bunu duyup duymamak bizim içimizdeki çocuk ile iletişimimize bağlı... yani sessizlikte kendimizi duymamız dinlememiz açısından bi gerekliliktr...

... severım sessizligi... her konuda...

sessizlik ses verirse.. ve O ses-siz-lik sesini duyurursa ki işte o zaman duyar senı sagır sultan bile :)))

o bitmeyen senfoni

bağıra bağıra susuyorum.. ((: