Kim bağışlayacak gözlerinizi, kim bağışlayacak?

Gülen gözlerin solmuş, yoksa ölecek miyim anne?

Kim bağışlayacak bu unutuşları?

SON SINIF

Ya sen ağlıyorsun ya da benim yüreğim

İngilizce dersinde yanıma bir kız oturuyordu. Onun için?benim en iyi arkadaşım?diyordum. Gerçek bu değildi. Onun ipek gibi saçlarına bakıp benimolmasını istiyordum. Ama o bana benim ona baktığım gözle bakmıyordu. Bunu biliyordum. Bir gün dersten sonra kalktı ve önceki gün sınıfta olmadığı için kaçırdığı dersin notlarını istedi. Notları verirken göz göze geldik. Tebessüm etti. Yüzündeki derin gamzeler daha da derinleşti. Onu sadece bir sınıf arkadaşı olarak görmediğimi bilmesini istiyordum. Onu çok seviyordum ama ona söyleyemiyordum. Nedenini bilmiyorum ama çok utanıyordum.

Ve bir şehirde unuttuklarımızı her şehirde hatırlıyoruz.

öyle acıyor ki gözlerim kim bağışlayacak?

Ön yargılarımızdan kurtulmalı ve başkalarının yerine karar vermemeliyiz.

Unutmak?

Cenazeden sonra kızının genç yaşta ölümüyle yıkılan annesini ziyarete gittim. Sessizce ellerine vardım, öptüm. Fısıltıyla baş sağlığı diledim. Kızınınkine benzeyen yaşlı gözlerinde söylenmemiş aşkımın izlerini aradım. Bu gözlerle yenide karşılaşınca dilimi düğümleyen, ağzımı kilitleyen o duygu yeniden bastırdı. Onu çok sevmiştim ama ona söyleyememiştim. Nedenini bilmiyordum ve hala utanıyordum.

sevilmesede sevmekle yetinir, galiba her iki tarafında adım atması gerekir bence:))

bunu çok iyi anlıyorum. söylememesi gereken yerde konuşur insan, ama bazen konuşması gereken yerde susar ve söylemez.

Geçmiş? Olan her şeyi biliyor ve unutmak için kıvranarak unutuyorsunuz.

Senai Demirci ve Eserleri...

Sana zevk vermiş olanları ve zevk vaat edenleri unut.

Mezuniyet töreninden bir gün önce yanıma geldi. Birlikte hazırlandık. Diplomasını almak için sahneye gelirken sanki havada süzülen bir melek gibiydi. Akşam onu evinin kapısına kadar bıraktım. Kapının önünde ona baktım. O da bana baktı o güzel gözleriyle. Bana hayatının en güzel gününü geçirdiğini söyledi. Onun benim olmasını istiyordum. Ama o bana benim ona baktığım gözle bakmıyordu. Bunu biliyordum. Onu çok seviyordum ama söyleyemiyordum. Onu sadece arkadaş olarak istemediğimi bilmesini istiyordum. Onu çok seviyordum ama söyleyemiyordum. Nedenini bilmiyorum ama çok utanıyordum.

Nerelere gidiyorsunuz yalnızken yatağınızda? En çok gitmek ve en çok kaçmak isteğiniz yere mi?

Kaç adayı batırmak için kaç deprem yarattınız, bir adanın üstünü kapatsın diye depremlerinizle yükselttiğiniz o dalgalar, o adayla birlikte daha başka neler yuttu sizden?

Acıyor mu gözleriniz, göze alamadığınız yakınlıklardan?

En unutulmaz olan mı en unutulmak istenen?

şehir gibi ayrılıktan kavuşmuyor gözlerim?

Hatırlamak için harcadığımızdan çok daha fazla çabayı unutmak için harcıyoruz herhalde.

?Unut? mu demeliyiz?

Toplanan eşyaları arasında masanın üzerine itinayla yerleştirilmiş ciltli ve süslü defterleri gördüm. Müsaade isteyerek en üstteki defteri karıştırdım. Hasta odasında geçirdiği günlerin notlarını inceledim. En son sayfadaki titrek yazı ve vedaya benzeyen dualarını okudum.

Unutabiliyor musunuz bari?

Önce o beni gördü sonra ben onu, msn de başlayan görüşmemiz kamerayla konuşmaya ve ben onu görünce içimde bir şeylerin kıpırdamaya başladığını hissetim, fazla içimde tutamadım ve onu sevdiğimi söyledim, halada seviyorum ve her fırsattada diyorum.

Bacağım ağrıyor kanım akmıyor sanki donuk

?İki şehri var gecenin, biri gözümde

Gözlerimiz unutmaktan ve ayrılıktan acıyor.

Avuçların yaşla dolmuş, yoksa ölecek miyim anne?

göze alamadığımız yakınlıklar da acıtır?

Senai DEMİRCİ

Sonraki yıllar da çabuk geçti. Gözlerini hiç unutmadığım uzun yılların ardından onun acı haberi geldi. Kanser tedavisi gördüğü hastanede hayata veda etmişti. Şimdi beraberiz. O bir tabutun içinde, ben yine davetliler arasında ve suskun.

Bir dönem boyu onunla hep yan yana olduk. Sömestr tatilinde en çok özlediğim onun gözleri oldu. Bahane bulup evlerini ziyarete gittim. Ailesiyle tanıştım. Gözlerini ve gamzelerini annesinden almıştı. Kendine ait bir odası vardı. Düzenli, sevimli ve sıcak bir oda. Sürekli günlük tuttuğunu söyledi. İlkokul günlerinden beri neredeyse yaşadığı her gününü kaydetmişti. Okul yıları kadar günlük defteri vardı. Elinin hemen altında tuttuğu beyaz kaplı defteri bu yıl yazıyordu. Üzerinde kırmızı bir lale motifi vardı. Okumamam gerktiğini bildiğim için iç sayfalarını çevirmedim. İçeride bir başkasına ait aşkın yazılı olması ihtimali bile beni dehşete düşürdü. En iyisi kapalı kalsındı. Onu çok seviyordum ama ona söyleyemiyordum. Nedenini bilmiyorum ama çok utanıyordum.

Yüce yaradanın kime ne kadar ömür verdiğinden haberimiz yokken hayat ertelenmemeli. heleki sevgi...

Eksiliyorsunuz, ama unutabiliyor musunuz?

Unutulanlar arasında en zor unutulanı olan o gözleri aramıyor musunuz?

Yaptıkların için pişmanlığın geçer ama yap madıkların için asla!...

Sevdiğim kızla yan yanayım. Bir başka umutla bakıyorum gözlerine. O güzel gözlerin ardında saklı olanı bir okuyabilseydim?Aynı mekanı paylaştığımız halde onu öylesine uzak görüyordum ki kendime?Sanki aynı saatin kadranında, yan yana dönüp duran akrep ve yelkovan gibiydik. Yan yana ama farklı zamanlar için dönüyor gibiydik. Ben yelkovan gibi koşuyordum, kovalıyordum. O ise bir akrep gibi ağır, aldırışsız ve sakin. Biraz olsun kıpırdamak için benim koşuşturmamı bekliyor gibi. Hala o güzel gözlerinde bir umut ışığı arıyorum. Umutlanmak için gözlerine her baktığımda, garip biçimde dilim tutuldu, ağzım kilitlendi. Derin ve yapışkan bir suskunluğa yuvarlanıyorum. Susuyorum. Onu çok seviyordum ama ona söyleyemiyordum. Nedenini bilmiyorum ama çok utanıyordum.

Geçmişe ya da geleceğe doğru uzanan kaç köprü yaktınız bugüne dek; hayatınızın haritasını çizerken kendi ellerinizle, sevgiyle, gülümseyişle, sevişmeyle denizlerinize kondurduğunuz kaç adanın, unutuluşun depremleriyle suların derinliğine battığına tanıklık ettiniz?

Unutmak, yaşanmış ve yaşanacak olanları yok etmek, silmek, haritanızı derin boşluklara koyu lacivert noktalara boyamak ve eksilmek istiyorsunuz.

Bu ağıt bu figan kime, yoksa ölecek miyim anne?

evet bazen insan çok sever ama cesaret edemez ifade etmeye, belkide alabileceği olumsuz cevabı yada tepkiyi ve sonrasındaki bozulan eski duyguyu düşünceyi ve umutsuzluğu yaşamak istemez...

Hatırlamak için harcadığımızdan daha fazlasını unutmak için harcıyoruz.

Yekpare bir kıta değil çünkü hayat, adacıklardan oluşmuş dantelli bir harita ve unutmayla hatırlamanın med cezirlerinde, silindiğini sandığımız bir ada birden çıkıveriyor ortaya. Her şehirde çıkıyor.

Farkında mısın bilmiyorum anne gözlerin ıslanmış

Ellerim üşüyor nedense uzat ellerini anne

Geçmişi, o geçmişi yaşayan parçamızla birlikte çıkartıp atmak içimizden, atılan her parçayla birlikte içimizde bir boşluk kalacağını bilerek yapmak bunu.

?Nereye gidersin sevdiğim, yatağında yalnızken? ?

En dipte duran iyice eskimiş kırmızı laleli beyaz kaplı defteri çektim. Lise yıllarında tuttuğu günlük?Bu defa okuma hakkım olduğunu düşündüm. Kendime ait bir şeyler bulma ümidiyle karıştırdım sayfaları. Adımın geçtiği sayfada şunlar yazıyordu:

LİSE 2-BİRİNCİ DÖNEM

?ONUN GÖZLERİNE BAKARAK BENİM OLMASINI İSTİYORUM. ONU SADECE ARKADAŞ OLARK GÖRMEDİĞİMİ ANLAMASINI UMUYORUM. ONU ÇOK SEVİYORUM AMA SÖYLEYEMİYORUM. UTANIYORUM. NOLUR ALLAH?IM YARIN BANA?SENİ SEVİYORUM? DESİN?

konuşkan gözlerinde tek sözcük bile,

Ve korkmuyor musunuz, sımsıkı kapadığınızı sandığınız o sürgün kapıları bir gün aniden açılıverecek, sürgünleriniz, ?nerelere gittiğinizi?hiç söyleyemeyeceğiniz yalnız yataklarınıza gülümseyerek geliverecekler diye?

LİSE 1-İKİNCİ DÖNEM

Aradan yıllar geçti. Düğündeyim. Çok sevdiğim kızın düğünündeyim. Damat olan ben değilim elbette.. Nikah için sorulan soruya?Evet kabul ediyorum? demesini ve yeni hayata girmesini izledim hüzünle. Sonra tüm davetliler gibi bir teşekkürde ben aldım. O güzel gözleriyle bana baktı. Tekrar umutsuzluğa ve suskunluğa düştüm. Teşekkürüne karşılık bile veremedim. Dilim düğümlendi. Sonra gözlerini benden sonraki davetliye kaydırdı. Benim olmasını öyle çok istemiştim ama söyleyememiştim işte..

Ansızın geliveren bir zarftan çıkan Haydar Ergülen?in yanına mavi çarpı atılmış şiirindeki mısralardan haberdar mısınız:

Gözleriniz birbirine değmiyorsa gecenin iki şehrinde bunun suçu kimde, neden değmiyor gözleriniz?

bir şehrin yerine bütün şehirlerdesin.?

Bize zevk verenleri ya da zevk vaat edenleri unutmak, onları aklımızın haritasından silmek için.

Ya da yaşanacak birşeyler vaat edenleri, bir gün onları da unutmak zorunda kalacağımızı düşünerek, daha baştan unutmaya çalışmak, geçmiş gibi gelecekten de parçalar ayıklamak.

Hatırlamak için harcadığımız çabadan çok daha fazlasını unutmak için harcıyoruz

Selen öğretmenim nerde gözlerim hep onu arıyor

Gözyaşım akmıyor nedense gözlerini ver anne

Hiçbir zaman yekpare bir kıta olamayıp birbirine köprülerle bağlı yüzlerce, binlerce küçük adacıktan oluşan hayatın parçalarını birbirine iliştiren köprüleri yakmalı mıyız?

Canım acıyor içten içe ve donuyor elim

?Gözlerimizi uzaklıklar değil ki yalnız

Unutuyoruz, her unutuşta biraz daha eksilerek. En hatırlanacak olanları unutmak derin sürgün yaraları açıyor içimizde.

Hatırlamak için harcadığımız çabadan çok daha fazlasını unutmak için harcıyoruz.

Geçmişte en yakınınız olmuş olan?şimdiki yabancıyı? ya da gelecekte en yakınınız olabilecek?şimdilik yabancıyı? hafızanızın derinliklerinden söküp uzak sürgünlere gönderdiğinizde onunla birlikte giden birşeyler olmuyor mu?

Ölecek Miyim Anne?

Her?unutuş? bir?eksiliş? gibi gelmiyor mu size?

Ve sen nereye gidersin sevdiğim, yatağında yalnızken?

Telefonum çaldı. Arayan oydu. Ağlıyordu. Bana aşkın nasıl kalbini kırdığını anlattı. Beni evine çağırdı. Yalnız kalmak istemediğini söyledi. Koşa koşa gittim. Her zamanki gibi yanına oturdum. Güzel gözlerin bakmaya çalıştım. Yine suskunluk sardı her yanımı. Sanki konuşunca eriyiverecekti aşkım. Dokununca dağılıp tuz buz olacaktı sevdam. Gözlerinin derinliğinde umut ışığı aradım yine. Bir süre yanında kalım. Sessizliği paylaştık. Suskunluğu çoğaltık aramızda. Biraz olsun teselli ettiğim için memnundum. Bana herşey için teşşekkür etti. Onu sadece arkadaş olarak görmediğimi bilmesini istiyordum. Onu çok seviyordum ama ona söyleyemiyordum. Nedenini bilmiyordum ama çok utanıyordum.

gözlerimiz birbirine değmiyor gecenin iki şehrinde.?

Bu güzel paylaşım için teşekkürler BAHAR_23

şehri niye bıraktın, göze alamadığım

Aşkı itiraf etmekten ne kaybedebiliriz ki?

tütüyor, birinin dumanı üstünde yağmur

Ya benim gözlerim kararmış ya da güneşim doğmamış

Unuttukça eksiliyorsunuz.

insan bakar görür anlar ve hisseder... çünkü seven gözler başka bakar...

Ya da geleceğimizde en fazla zevk vaat eden mi, köprüsünün başında en uzun oyalanıp gözlerimizi kapayarak, belki ben gözlerimi açana kadar, ışıklarıyla beni çeken o adacık aklımın haritasından silinir diye beklediğimiz?

Yıllar sonra bütün bu depremleri yarattığınız için affedebilecek misiniz kendinizi?

Karanlık çöküyor odama ışığını ver anne

Nereye gidersin sevdiğim?

Ve Selenim; gidersem iyi bak anama, kardeşime

paylaşım için teşekkürler..

Geçmişimiz ve geleceğimizle bir kazı yerine çevirmek hayatımızı.

cesaret edemezsen hiç bir şey senin olmaz :(

bu sessizliği kim bıraktıysa, göremiyorum

Isınmıyor ayaklarım nedense yüreğini ver anne

Acıyor mu gözleriniz?

Unutmaya çalıştıklarınız zevk verdi çünkü, unutmaya çalıştıklarınız zevk vaat etti çünkü size.

Bu sessizlik niye yoksa ölecek miyim anne?

biri sis içinde kirpiklerine kadar açık

Ya susuzluktan ağlıyorlar ya da benim acılarıma

Geçmişimizde en çok özlediğimiz mi en çok unutmaya çalıştığımız?

Peki şu şarkıyı dinliyor musunuz?

Ve biri soruyor bize şarkılar söyleyerek: ?

Belki de hatırladıklarımızdan ziyade unuttuklarımızı taşıyoruz şehirlerden şehirlere, ?göze alamadığımız bir şehir? yerine her şehirde, yalnız yatağımıza yattığımızda unuttuklarımıza gidiyoruz.

?biri hepimizle göz göze gibi hala uykusuz,

Gözlerinizi bağışlayacak?öbür? gözleri aramıyor musunuz?

? ve gözleri ancak gözler bağışlayabilir,

Çaresizlerin, fırtınalar arasında, bir gün oraya ulaşmanın düşünü kurdukları o acıklı sığınak. Hayatımıza girenleri ya da girmek için kapılarımızı zorlayanları silmek aklımızdan, onlar yokmuş gibi davranıp onlar yokmuş gibi yaşamak.

İki ucunu birden yıkıyorsunuz köprünüzün. Nereye gider bu köprüler, kendi eksilmişliklerinizden başka?

Geçmiş köprüleri yakıyor, geleceğe uzanan köprülerin başında, o gelecek de kaybolsun diye bekliyoruz, geçmişi unuttuğumuz gibi geleceği de unutmaya çalışıyoruz.

Zevk veren ve zevk vaat eden her şeyi unutmak için çabalayıp duruyoruz.

Nasıl bir öğüt vermeliyiz kendimize?

Hafızamızın en çok dönmek istediği, en çok özlediği adacığı mı, köprülerini yıkıp, hayat haritamızdan silmeliyiz?

Bir zamanlar bütün dünyayı birbirine katan o şarkıyı dinlediğinizde, sorulan sorunun cevabını verebiliyor musunuz:

LİSE 2-İKİNCİ DÖNEM

?sis değil, uykusuzluk değil, iki uzak

Bu sessizliği kim bıraktı size?

Unuturken eksilmiyor musunuz?

Hayrı susmakta bulursun bazen kendi bazen karşındakinin iyiliği için. Söylemek güzel ama her zaman her şeyi halletmiyor. Ne o bir adım atıyor ne de sen, susmaksa çığlık çığlığa ortalarda dolaşıyor...

gibi çöken siste, bana bu uykusuz

Yüreğim üşüyor, yoksa ölecek miyim anne?

Ya bedenim ıslanmış ya da bedenimden canım çıkıyor

Neden tek sözcük bile yok o konuşkan gözlerde?

Bu sözü bir çok başlığıa yazdım ama buraya da cuk diye oturduğunu düşünüyorum:)

Güllerim kurumuş başucumda onlara gözyaşlarımı ver anne

?Nereye gidersin sevdiğim, yatağında yalnızken?

LİSE 1-BİRİNCİ DÖNEM

?Nerelere gidersin sevdiğim, yalnızken yatağında? ?

Nereye Gidersin Sevdiğim...

Gözlerinizi bağışlayabildiniz mi?

Hayatınıza kazdığınız o çukurların etrafından dolaşıp geçebiliyor musunuz?

Ya ellerin çok sıcak ya da benimkiler çok soğuk

DERİN SEVDA DERİN SESSİZLİK

Gözleriniz acımıyor mu gerçekten?

Gelecek? Olacak her şeyi tahmin ediyor ve kıvranarak unutmaya uğraşıyorsunuz.