Geçtim yine dün eski hazan bahçelerinden!

Hilkatin gördüğü rü'ya biter, etraf ağarır.

Dağlar ağarırken konuşmuştuk tepelerde,

Kafi değl sadana Cihan-ı Muhammedi.

Böyle ma'mur eder ettikçe hayal Üsküdar'ı.

Büyük şair büyük insan?

Girdiğin aynada, geçmiş gibi diğer küreye,

O ilah isteyip eğlence hayalhanesine,

Kaybolur hepsi de bir anda kararmakla bati.

Dolu rüzgarla çıkıp ufka giden yelkenli!

-Edebiyat öğretmeniyim.

Som atesten bu saraylarla bütün karsi yaka

Sende çok yıl yaşayan, sende ölen, sende yatan

(Şair bunları söylediğinde 3000 lira maaşlı Varşova büyük elçisidir)

-Ne işle meşgulsünüz?

"Bir çok gidenin her biri memnun ki yerinden,

Mestolup içtigi altin sarabin zevkinden

Esef etmez günesin simdi neler yiktigina;

Emr-i bülendsin ey Ezan-ı Muhammedi.

Kalbim yine üzgün seni andım da derinden;

Halkinin hilkati her semtini bir cennet eden

Ezeli magfiretin böyle bir ikliminde

Mavidir her taraf, üstün gece, altın derya...

-Desenize haybeden devletin 80 lirasını alıyorsunuz..

Sade bir semtini sevmek bile bir ömre değer.

Bir zaman kendini karsindaki rüyaya birak!

Som gümüşten sular üstünde, giderken ileri,

Sana dün bir tepeden baktım aziz İstanbul!

"Hiç yolcusu yokmuş gibi sessizce alır yol;

Yahya Kemal Beyatlı

Serviler şehri dalar kendi iç aydınlığına,

Ta uzaklarda şafak bir bir açar perdeleri...

Çevirir camları birden peri kasanesine.

Nice yüz bin senedir sarkin isik mimari

Y. Kemal.

Bir zaman kendini karşındaki rüyaya bırak!

DENİZ TÜRKÜSÜ

Gönlümle oturdum da hüzünlendim o yerde,

Som ateşten bu saraylarla bütün karşı yaka

Akşam, güneş artık deniz ufkunda silindi,

İnsan, alemde hayal ettiği müddetçe yaşar.

O ilahın bütün ilhamı fakat anidir;

Hayal Şehir

Ruh erer varlığının zevkine duymakla bunu.

Çevirir camlari birden peri kasanesine.

Günesin vehmi saraylar yaratir camlardan;

"Dil-besteyiz ahbaba, esiriz yare,

-80 lira

Ben kaldım, uzaklarda günün sesleri dindi,

Fethetmeliydi alemi Şan-ı Muhammedi.

Şairin en büyük kusuru kendini beğenmişliğidir.. Hele ki şiirlerine yapılan olumsuz eleştirilere katiyyen tahammül edemez.. Oysa en muhteşem şiiri Sessiz Gemi'de bile bariz mantık hataları var..

Git bu mevsimde, gurub vakti, Cihangir'den bak!

Gördüm ki yazın bastığımız otlar solmuş.

Benzer üç bin sene evvelki mutantan sarka.

Dalga kıvrımları ardında büyür tenhalık

Aman efendim haklısınız ama, bu kadar kusur kadı kızında da olur demiş büyükler demi yani...

Son demde bu mevsim gibi benzimde kül olmuş.

Altinin göz boyamaz kalbi kadar halisi de.

Ve hayalinde doğan aleme yaklaştıkça,

HAYAL ŞEHİR

Üzgün ve kırılmış gibi en ince yerinden,

Senden boşalan bağrıma göz yaşları dolmuş!

Sen nerdesin, ey sevgili, yaz günleri nerde!

Elde bir kırmızı kaseyle ufuktan çekilen

Yahya Kemal, İsmet Bozdağ ve Behçet Kemal Belediye otobüsüyle Emirgan?a gitmeye karar verirler. Otobüse binerler ve Yahya Kemal dört kişilik bilet parası uzatır. Biletçi;

Ezeli mağfiretin böyle bir ikliminde

Halkının hilkati her semtini bir cennet eden

Nice yüz bin senedir şarkın ışık mimarı

Baskadir çünkü bu aksam bütün aksamlardan;

Ömrünün geçtiği sahilden uzaklaştıkça

Yaşamıştır derim en hoş ve uzun rüyada

Hulya gibi yalnız gezinenler köye indi

ÖZLEYEN

Ta'nettiğimiz nafiledir agyare..." der bir rubasininde...

Gönlümle, hayalet gibi, ben kaldım o yerde.

Evladım, gelen yolculardan hiç biri benim kucağıma oturmayı kabul etmez, iyisi mi sen bize dört bilet ketse hiç olmazsa belediye zarar etmesin der?

Başkadır çünkü bu akşam bütün akşamlardan;

Altının göz boyamaz kalbi kadar halisi de.

Bu ateşten yaratılmış yapılar fanidir;

Sultan Selim-i Evvel'i ram etmeyip ecel,

Esef etmez güneşin şimdi neler yıktığına;

O ilah isteyip eglence hayalhanesine,

Eyvallah Şahin bey, bari torunları olarak bizler vefasızlık etmeyelim...

En sahih aynadan aksettiriyor Üsküdar'i

Güneşin vehmi saraylar yaratır camlardan;

O saatler ki geçer başbaşa yıldızlarla.

Sallanmaz o kalkışta ne mendil ne de bir kol."

Öncelikle ülkesini yurtdışında başarı ile temsil etmiş ve üstelik ahenkli şiirleriyle gönüllere taht kurmuş değerli üstadı burada hatırlayan ve hatırlatan dostlara teşekkür ederim. Yahya kemal şiirde ölüm temasını Cahit Sıtkı ile birlikte en iyi işleyen ve aktaran şairlerimizden birisidir. Ayrıca aruzla yazdığı şiirlerinde de oldukça başarılı bir portre çizmiş ve şiirlerinde oldukça titiz davranmıştır. Ben de şairin burada yazdığı bir şiirini sizlerle paylaştım.

?Görüyorsun ya üçüncü ve dördüncü kişi ben oluyorum? der. Biletçi;

Az sürer gerçi fakir Üsküdar'in saltanati;

-Maaşınız kaç lira?

Üstad, bivefa dostlarından çok çekmiş olmalı ki;

Nice revnaklı şehirler görünür dünyada,

Duy tabiatte biraz sen de ilah olduğunu,

Yahya Kemal'in şiirlerine ve fıkralarına ulaşmak kolay, burada şiirleri yorumlasak daha güzel olur diye düşünüyorum.. Şiirlerini çok uzun zamanlarda yazması, her bir kelime üzerinde titremesi, işlediği temalar... vb. yorumlanması bize önemli katkılar sağlar..

Ömrüm oldukça gönül tahtına keyfince kurul!

Ve nihayet görünür gök ve deniz saltanatı.

Lakin efsunlu güzellikleri sensin yaratan.

Gece bir çok fukara evlerinin lambalari

Gece bir çok fukara evlerinin lambaları

Mestolup içtiği altın şarabın zevkinden

Hulya gibi yalnız gezinenler köye indi,

Kaybolur hepsi de bir anda kararmakla batı.

"Gidenlerin birçoğu" yerinden memnun ve dönmemiş.. Bu mantığa göre gidenlerin birçoğunun "kalanı" nerde?

Elde bir kirmizi kaseyle ufuktan çekilen

Karsi sahilde karanlikta kalan her tepeden,

Bizde analım Yahya Kemal i...

Daldığın mihveri, gittikçe, sarar başka ziya;

Ayılıp neş'eni yükseltici sarhoşluktan,

Hele hele Nazım Hikmet'in annesiyle izdivaç fikrine pek şaşırmıştım.. Nazım Hikmet'in Rusya macerasının derinliğinde, bunun yattığı söyleniyor :)

Dördüncü kim beyefendi diye sorar. İri gövdesiyle iki kişilik koltuğa boylu boyunca yayılan Yahya Kemal, kendisini göstererek cevap verir;

Görmedim gezmediğim, sevmediğim hiçbir yer.

Sen nerde o fecrin ağaran dağları nerde!

Yahya Kemal'in ölümüyle beraber, büyük bir şair; küçük bir insan kaybetmişiz :)

Onlardır açan gönülde binbir yare.

En sahih aynadan aksettiriyor Üsküdar'ı.

Başka bir çerçevedir, git gide, dünya artık.

Sorma bir saniye, şüpheyle, sakın: "Yol nereye?"

O ilahin bütün ilhami fakat anidir;

Çıktığın yolda, bugün, yelken açık, yapayalnız,

Gözlerin arkaya çevrilmeyerek, pervasız,

Lakin az sonra leziz uyku bir encama varır;

Yol da benzer hem uzun, hem de güzel bir masala

Yılma korkunç uçurum zannedilen boşluktan!

Öyle büyük bir şairdir ki kusursuz olması için yazacağı şiirlerdeki uygun kelimeyi 2 sene bekler..

?Olmaz beyefendi size dört bilet kesemem, otobüste yer kapatamazsınız? diye karşı çıkar. Üstadın adamı ikna etmesi hiçte zor olmaz.

Gidişin seçtiğin akşam saatinden belli.

Biganelerin kahrını çekmiş değiliz,

Musıkisiyle bir alem kesilir çalkantı;

Bir edebiyat öğretmenine sorar:

Yürü! Hür maviliğin bittiği son hadde kadar!...

Aziz İstanbul

Serviler sehri dalar kendi iç aydinligina,

Az sürer gerçi fakir Üsküdar'ın saltanatı;

Bu atesten yaratilmis yapilar fanidir;

"Olsun deminiz, olmasın gamınız, hayra dönsün serencamınız."

ŞARKI

Sırf kafiye müsebbibiyle "kol" kelimesi kullanılmış. Gidenlerin ardından "kol sallamayız", "el sallarız".. Ayrıca kol sallamak ayıp :)

Bir çok seneler geçti; dönen yok seferinden."

Karşı sahilde karanlıkta kalan her tepeden,

Böyle ma'mur eder ettikçe hayal Üsküdar'i.