Bir Mecnunu bildim Leylasını arayan..

Masumane bir aşk vardıki;bir sokakta değil, bir otobüs durağında değil, sadece masum, saf ve aşkı için dağlarda gezen mecnun..

Teşekkür ederim, ben de zaten o cümleyi kastetmiştim...

Mekanı güzelleştiren insanlardır;aşkı aşk yapan da...

Sadece bakmak ve görmek lazım... dinlemek lazım...:))

-Günaydın... Bugün nasılsınız hocam... dedim..

bulunur herhalde aranırsa...

Burjuva sandallarıyla Kalamış sefası yapan Neşet türkülerinde...

Elbette aşkı silikleştiren şehir değildir...

Niğde küçük bir şehir... Hemen herkes birbirini tanımasa da aşinalığı vardır biryerlerden...

el ele tutuşmuş yetmişin üstündeki iki ihtiyor

Masumane aşkları/aşıkları mekanlarda aramak yerine gönüllerde aramalı, oralarda görmeliyiz... Zira bence herkesin -en kötünün bile- içinde masum bir aşkın küller altına gizlenmiş korları vardır. Dışarda gördüklerimiz o aşkın üzerini külle kapatamayanlar, yana yana maşukta fani olanlardır.

ders çıkışı gizli kaçamak buluşan liseli aşıkların sıralara çizdiği kalp resimlerinde,

Arkadaşımın yüzünde tuhaf bir gülümseme vardı hüzünle acı karışımı... Merakım iyice artmıştı... Kim bu adam?neden kağıt yırtıyor?Dişlerinin arasında neler mırıldanıyor?diye sıraladım soruları...

Şehr-i Saray olur her virane lakin... Sultanları ise aşıklardır bir başlarına...

O insanların gözlerinden anlaşılıyor...

Öğretmen servisini beklerken göz ucuyla arkadaşıma bakardı... Birgün benim bakışlarını yakaladığımı anlayınca utançtan kıpkırmızı oldu zavallı... O günden sonra muallimi durağın biraz ilerisinde bekler bulduk...

Hem masumane değilse aşk mı olur ki?

Durakta otobüsü beklerken hergün karşılaştığımız bir köy öğretmeni vardı...

-Hasan... Bir zamanlar buraların en saygın en zengin ve en tahsilli zatıymış. Tuttuğunu koparan dişli bir avukatmış... Çocukluğundan beridir uzaktan uzağa sevdiği bir kız varmış ve anacığını yollayıp istetmiş... Düğün günü kız başkasını sevdiğini ve bu evliliğe zorlandığını anlatan bir mektup bırakıp kaçmış. Mektubu okuyan Avukat Hasan, mektubu yırtarken de kulakları parçalayan bir kahkahayla aklını eslim etmiş. Avukat Hasan olmuş, deli Hasan... O gün bugün de eline geçen kağıtları söylene söylene yırtar... Ne söylediğini kimse anlayamaz... Akıllılığında üç dil bilen Hasan üç dili karma yapıp birşeyler söyleniyor... Benim anladığım tek keliesi "Allah..."...

-O masaya oturursam heyecandan kekeleyip rezil olmaktan, çuvallamaktan korktum... Aslında çok kolay kaynaşan biriyim ama sözkonusu aşk olunca insanın dili tutuluyor işte... dedi...

-Yarın çay bahçesinde sizi çaya bekliyorum... diyerek ayrıldım...

bazı insanlar için zordur anlatmak. susarak anlatmaya çalışırlar fakat sonuç hazin olur. susmamak lazım.

Güzel bir başlık. Çekim alanına girmemek mümkün değil. Keşke ben de yazabilme kabiliyetine sahip olsaydım da yazsaydım masumane bir aşığın şehir maceralarını.

Başka bir masum aşık görmedi bu şehir..

Benzer düşünüyoruz bu konuda...

Ertesi gün de arkadaşımla otururken geldi çay bahçesine... Fakat yanımıza gelemedi ve geri dönüp gitti...

Anlatmak istediğim bazen en yakınındaki bazen de deli diye umursamadığınız bir zavallı oluyor bu masumane aşık... Büyük bir maharetle saklıyorlar aşklarını delilikleriyle, daha olmadı şehrin getirdikleriyle...

masumane aşıklar evet görülür belki

Ben muzur bir gülüşle...

Son cümleyi anlamadım desem?:(

Ben sanki uzun zamandır tanışıyormuş gibi bir hisle...

"bir şehir masum bir sevdayı barındırmıyorsa bağrında şehir olamamıştır aslında.."

Beni bile inandırdı bu şehirde masum aşıkların dolaşmakta olduğuna.

-Niğde çok küçük değil mi?İnsan her sabah gördüğü yüzü bir sabah göremeyince merak ediyor... dedi...

Ben sınıfta görüyorum öyle aşıkları bazen; bazen de sokakta, bir kızın biraz arkasında kaldığı evi merak eden bir delikanlıyı...

18. YY. İstanbul'unda alaturka sevadaların salon hanımefendisi kadar asil bakıyor sokaklar... Depreme dayanıksız apartmanların asansör boşluklarında intihar eden aşk sözcükleri, asfalttan kurtulup, bir karışlık toprak bulduğunda yeniden dökülüyor mısralara... Yeniden inanıveriyor insan, petonla sarmalanmış yüreklerin bir yol bulup aşka kanatlanacağına...

Birgün yanımda arkadaşım yoktu ve gülümseyerek yanıma geldi...

İsmini bile bilmediğim muallimle hemen kaynaştık...

Bir akşam ders çıkışında şöyle bir dolaştık şehri... Ayaklarımız Selçukludan kalma, Tarih kokan bir caminin akasyalı avlusuna götürdü bizi. Nemrut'tan Kilopatra2ya;Kılıçarslan'dan şeher uğrayıp uğramadığı bile muamma olan Atatürk'e kadar bir dizi hikayecikler dinlerken, avlunun kenarında mırıldana mırıldana kağıt yırtan bir adama takıldı gözlerim.

Aşıklar dolanır çünkü ezan saatini bekleyen dedelerin misk kokulu imamelerinde,

Sordum kim diye...

Arkadaşım durumdan bihaberken ben hissediyordum muallimdeki hisleri...

Hikayeyi dinlediğim günden beri nerede bir meczup görsem Hasan gelir aklıma... ve istemsiz olarak

O gün birkez daha anlamıştım, şehrin muhtelif yerlerinde dolaşan masumane aşıklar olabiliyor...

baktgımızı tarafa mı bağlı ne

Ama masumanedir herhalde, kavuşmadıktan sonra masumane olmasa bile ne olacak ki...

masumane aşklar mı?

Ancak tek taraflı aşk olduğunda masumane oluyor... Pilatonik aşklar...

Kanatlanan yürekler şehrin en işlek caddelerinden süzülerek, egzoz dumanlarını içine çeken yıldızlara tutunduğunda, gelip sevgilinin gözlerine konmuyorsa o şehir çoktan terkedilmiş demektir... O şehir çoktan yağmalanmış demektir... Ve yeniden inşaa etmek işi masum bir aşığın kalemiyle olacaktır. Hem de bir tek mısrayla, köprüler, alışveriş merkezleri, parklar, otoparklar, okullar, hastaneler,... en son teknolojiyle inşaa oluverecektir...

aşkı çoktan kaybettik.

hiç görmedim.

Pahalı mücevherler gibi boynunda parlayan ışıkları, ellerinde en keskin kokulusundan güllerle ne kadar da cezbediyor Mecnunları... sırılsıklam aşk oldu bu şehir...

"Masum aşk" nasıl bir aşk ki?

o kadar menfaatçi olduk ki, menfaat olmadan aşkta olmuyor galiba.

Ütopik alemlerin gözü kara delikanlısıdır masamın üzerinde kanat çırpan mum alevi...

annesinin ayaklarına sarılan bebe

Hasan dedi... Deli Hasan...

Kağıtları sanatkar edasıyla, öyle bir ciddiyet be itinayla yıtrıyor ki anlatamam size...:))

kampüste hiçte masumane olmayan durumlar görüyorum ve içim acıyor doğrusu:(

Tam iki sene böyle geçti...

Şehir şehir olacaktır masumane bir aşkın bir tek mısrasında...

Masumane aşıklar konusunda hemfikiriz englshtchr... Her insan içinde insan olmanın getirisyle aşka istidatlıdır. Kimi alabildiğine özgürce çeker aşkın uhrevi çilesini kimi siyah bir perde çeker üstüne...

birde mevlasını arayan gerçek aşk..

masumane, medetkarane...

On yıl önce bu şehre geldiğimde benden bir yıl önce şehre ayak basmış olan arkadaşımın şehirdeki hemen her kaldırım taşı hakkında bir yorumu olurdu muhakkak...

"Şehirde masumane aşıklar geziyor olabilir" derim içimden...

Ben rastladım...:))

-Günaydın... dedi samimi bir edayla...

Bir sonraki karşılaşmada sordum sebebini...

Bundan üç yıl önceydi... Ev arkadaşımla hergün aynı saatte aynı duraktan binerdik otobüse...

-Arkadaşımı kastettiniz sanırım... deyince hafif çaplı bir kahkaha attı...

-Siz çok dikkatlisiniz... Gözünüzden hiçbirşey kaçmıyor maşallah... dedi...

Kalkıp Hasan'ın yanına gittik... Yanına oturur oturmaz elimize kağıt tutuşturdu... Biz de başladık kağıt yırtmaya... Hasan söyleniyordu biz gülüyorduk halimize...:))

Saraybosna'nın ılık köy akşamlarının, firuze bir saç tokası gibi saçları sarmalayan rüzgarını, hiçbir zaman tercih etmedim bu şehrin mahçup tavırlı sokak sergüzeştlerine.

Aşk karşılıklı olduğunda hiç de masum bir tablo çıkmaz ki ortaya...