eğer öyleyse neden uğraşıp duruyoruz onu yakalamak için?

Ama şimdi, tüm bunlara canı sıkılan bir tuşla dünyayı ele geçiriyor, ya da bir tuşla dünyası ele geçiriliyor. Elini sallayan elliyi değil, yüz elliyi buluyor. Ya mutluluğu?!:

yakalayabileceğin kadar yakında ve basit de! biz daha büyük şeylerle mutlu olacağımıza inanan bir nesiliz. daha çok sahip olarak.. daha çok çalışarak.. daha çok kazanarak.. hiç bir zaman insanlarının sahip olamadığı muazzam güçlere sahibiz. tek tuşla dünyayı çeviriyoruz.. ve mutsuzuz...

aksine tüm canlı hayatı kendisi öylesine birbirine bağlı ki, bu bağ yeni bir ihtiyaç doğurur her seleksiyonda.

Cemadat gibi bir cemaat oldu çoğu cemaat olanlarımız da...

mutlu olmak için ekstra gayrete gerek yok. en boş zamanlarımızın, dostlarımızla yudumladığımız bir bardak çayın buğusunda, dostlarla yapılan uzun bir pazar kahvaltısında, gece çıktığın bir başıboş yürüyüşte...

mutlu olmak istiyoruz ve bunun için sürekli bir şeyler yapıyoruz. sürekli bir şeyler yaptığımız içinde mutluluğu bir türlü yakalayamıyoruz. oysa mutluluk o kadar basit ki..! o denli hafif, elimizin altında ama uzakta tahayyül edilen bir olgudur ki...

dengeye gelince sayın neden; yarım olan tamamlanmak için, kararsız yapıda olan kararlı hale gelmek için programlanmış dünyamızda. erkek ve kadın da birbirinin bütünleyeni. o nedenle ömrü boyunca ruh eşini arar insanoğlu, diğer yarısını... çocuk ise bu bütünlüğün pik noktası, meyvesi, sağlaması..

Olmaya devlet cihanda, bir nefes sıhhat gibi."

mutluluk bir ihtiyaç mı?.

Muhibbi

mutluluk için şu olsa bu olsa, ... meli... malı yok. şimdi mutlu olacaksın ve o hep seninle yaşayacak...

mutluluk geçici bir kimyasaldır ancak. bu duygunun devamı için sürekli besleme yapmak gerekir. bakış açısını düzenlemek vs. vs..

yaşamak o kadar güzel ki... o kadar güzel!

"Halk içinde muteber bir nesne yok, devlet gibi

mutluluk olayları nasıl algıladığınızla alakalı hormonsal bir geçici bir durum mu..?

Yani eskiden buralar hep üzüm bağlarıydı ve biz hep mutluyduk. Mesela çok az "neden" diyorduk, çünkü dilimiz ve yüreğimiz kanaate meyletmişti, inanan insanlar olarak etmesi gerektiğini de biliyorduk.

bu bağın en son evrimleşmiş hali de mutluluktur aslında.

ilginç tespitleri var hocanın, istifadenize...

Bilen bilir, bizim psikologlarımız bedava hizmet verirdi eskiden. Eşine darılan hatun, kapı komşuda soluğunu alırdı. Babasına kızan kız, bir kız arkadaşını o gece eve davet ederdi. Patrona kızan işçi, iş arkadaşlarıyla baş başa bir akşam yemeği yerdi. Sevgilisinden, nişanlısından, eşinden ayrılan kendini teselli ederken sanal dünyanın elimi sallasam ellisi"ne değil, bir ahbabın sözlerine sarılır ve o sözlerden duyardı, "elini sallasan ellisi, sıkma canını" sözlerini...

Bencilliğin adını bireysellik, bireyselleşme, kendinle hesaplaşma, iç dünyana yönelme vs vs vs koyduğumuz günden beridir, bütün mutsuzluklar ve o mutsuzlukların başlangıcı.

mutluluk izafi bir kavram.. ve yönlendirilebilir bana göre. insan sahip olduklarını değil başkalarında olanları düşünüp enerjisini bunlar üzerinize yoğunlaştırdığında mutsuz hissediyor. oysa yaşamın hazineleri farkındalık sahibi bireylere sayısız mutluluklar sunar.

Fert olarak cemaat/toplum olalım derken, ferdiyetliğimizi feda ettik. Hem de ne uğruna?

bir anne çitanın ceylan yakalayıp çocuklarının karnını doyurması onun ''o an'' mutlu olduğunu göstermez mi?

ne vakit yitirdik mutluluğu abidin?

"Ben yaşayan en mutlu insanım. İçimde fakirliği zenginliğe, sıkıntıyı refaha dönüştürecek şeyler var. Ben Aşil'den daha sağlamım, şansın beni vurabileceği tek yer bile yok."

biz insanların yegane sorunu, kavramları birbirinden ayırmasıdır aslında, bütün kavramlara ''kendi içinde'' bakmamız asıl sorun.

videonun içeriğini aktarmak isterdim ancak uzunluğu okuma hevesinizi kırabilir.

Yani eskiden bizdik. Şimdi ben olduk ve bir daha biz olmaktan da korkar olduk. Korkutulur olduk biz demeye. Her sakallıyı hacı sanma sözünün biz bütün sakallılar için söylendiğine inandığımız gibi, her biz sözünün de sürü psikolojisi için söylendiğini sandık.