Yandımda ne oldu sanki. Gören oldu mu?. Görmeyince katlanan çoktu. Gayrı bundan fazlasına ne hacet..

Yare varmak hostur amma

? Ve şimdi, gel sen ey koru uzaklardan yüzümü yalayan, ziyası derdime derman olan yaren-i leyl. Çıkar üzerindeki söz libasını. Çıkar at ki, hakikat azad olsun söz?den?

Söz söz dua olmak, sözün bittiği yerde sükuta sarılmak belki.

Yandıda ele ne geçti. Kavrulduda çıtırlaştı mı yürek?. İki büklüm olmuş bele ne bağlanır şimdi söyle.. Geçmiş zaman mı, belirsiz gelecek mi?.

Sevmek başka bir şey, anlatılmaz.

huzura çıkmak temizlik ister. padişahın huzuruna çıkmak kisve temizliği ister. sevgilinin huzuruna çıkmak gönül temizliği ister. Allahın huzuruna çıkmak ömür temizliği ister.

Sızım elif sızısı şimdi?

Dimağa ismin düştü..!

Yar ile nardan geçmektir yanmak? Narı cennetasa baharlara tebdil eylemektir. İbrahimi bir nefesle, nar?ın nununu yar?ın serinliğine salmaktır.

Fuzuli bir deyişle medet istemeli belki?

İki türlü yanmak var, beşeri aşkla ve ilahi aşkla...

SIZIM ELİF SIZISI?

Her dem düşünmek, her dem hayal etmek SENİ..

Sevgilinin sevdiklerine yol bulup varamadığında oraya bakıp bakıp iç geçirmek, O?nu anmak, anmak ve yanmak...

Ne güzel derin bir ah ile yad etmek SENİ..

Aşklarımız tenlere sürgün artık. Sevdalar kuytulardan çıkmış, sırrın esrarı dillere düşmüş?

Vasıl olamadığına, duaya durmaktır yanmak?

Sonsuz olan bu varlığa dokunurken hesap yok, kitap yok? Delilik diz boyu belki. Akıl kitabı ne zaman onu anladı ki? Aşk bu? Tutuştuysa çerağ bir kere, yalnız cananın bakışında yaralanmak ister? ?yaram yarimdir, yarim yaramdır? der, inler?

Bin bir perdeye bürünmüş bu ruhla aşıklık payesini kabullenmek zor? Ne var ki kulaklarda uğuldayan hep Aşk. Aşk bize sığınak?

Ne anlam katan bir harekem...

Kalp, çöl yanmışlığında kanıyorsa aşk vardır.?

Peki ya neydi yanık olmak?

Susuzam bir kez bu sahrada menüm?çün are su

Dimağ ki perişan oldu,

yanmayan ne bilsin ateşin kıymetini?

Dilhane harab oldu Mevla?m

Sevgilinin sevdiklerine yol bulup varamadığında oraya bakıp bakıp iç geçirmek, O?nu anmak, anmak ve yanmak? Bir kez varınca iştiyakla el vurup, yüz sürüp döne döne, yana yana ağlamak? İşte sevmek böyle bir şey?

yanması gerek bir ateş var ise eğer, insan o ateşi aşkı ile yakmalı. aşk, yanmalara yol açıyordu, yanmalar da aşka.

Bu aşk neler yaptırır adama, nerelere götürür? O?nun sevdikleri, değer verdikleri nasıl kıymet kazanır gözünde... O?nun sevdasına, O?nun dünyalara değişilmez hatırına ne yönelişlerdir onlar... O?nunla ahdine

?Aşk mıdır yakan ya da ateş midir yakan Aşk?ı...?

O?na iman, O?nun sana sevgisine karşılık demek. İman gönül demek, sevda demek, aşk demek?

Ne beni durduran bir cezmim

Demiş yazar? Demişte sitem etmiş yanmayanlara.

gönlü temizlemek yanmalara kucak açmaktı. ömrü temizlemek yanmalardan kaçmaktı. birisi dumansız ateş, öbürü kor ateş.

O bize bizden yakın, bizi bizden çok seven biri. Sevginin, sevgiyle çarpan kalplerin yaratıcısı; en sevgili.

?Elif Gibi Yalnızım! Ne Esrem Var Ne Ötrem.

Aşkın pazarına çıkar... Çıkar da canını satamaz, elinde kalır.

Ne güzel visalinle gülmek, firakınla ağlamak,

İste peykanın gönül hecrinde şevkum sakin et

Bilmeden, tanımadan, görmeden aşığıyız bir Mecnun?un ki, belki bu yanış onun aşkının bir nüvesi? Mevla?yı bilmeden, tanımadan sevmek gibi? ve görmeden.

Kalbe "har" düştü..!

bu bölüm güzelmiş. arada bir takılmalı buraya.

Bu ne yaredir ki çare bulunmaz?

demiş bir şairimizde. Ne güzel söylemiş.

Oysa aşk, çölde haz verir insana.

Gölgesini istedim bir Dostun SEN GİBİ...

Olduk, biliyoruz Leyla?yız da, neyin Leyla?sıyız bir bilsek?

vefa, O?na sadakat, O?na boyun eğiş?

?Bu aklı fikriyle Leyla bulunmaz,

Yanmışın halinden ne bilsin ham,

Herkes kendine sürgün biraz? Bazen anlık vuslatlarla kopsakta hicranımızdan, garip bir haz var bu sancılarda? ?yakan, kavuran ama ayakta tutan.? Ölmek ve bu ölümle dirilmek kaçınılmaz olan?

Kala kaldım sayfalar ortasında, işte böyle...

Gönle "yar" düştü..!

Yanmak? ?la? demek ve ardından yalnız?kün? emrine bırakmak mıdır varlığını?

kml83 hocam, edebiyatınız güzel zaten, sürekli takılın bence.

Şairin dediği gibi;

Yaren olmak baskadır baska

Hiç sonumu saymazam Mevla?m

?ve şimdi ey Yar, ben?i yalnız içimdeki sen?e bırak.

Ateş, en iyi sterilizatördür... tertemiz yapmalı geçmişi;hijyenik bir hayat için yakmalı...

Ezan çiçekleri gibi açmaktır duayla gönlünü semalara?

Mecnun'un aşkına özenipte yürüdüğümüz yollar, çöl değil.

Kalbinde kim var aklından neler geçer, hepsini bilen, sen unutsan da asla unutmayan sevgili?

Bi okuyan bekledim bir hıfz eden belki.

Dil ki lal oldu,

Sükut gerektir gayrı bize, vesselam?

İnsan yandıkça arınır.. yandıkça temizlenir...

O ateş düşmeye görsün yüreğine, sel önüne düşmüşsün gibi sürükler seni.

Gönül ki divane oldu,

Göremediğimiz, tutamadığımız duyguları sıcak su gibi bütün zerrelerimize indiren kim?

Suları ıslatmalı,

Yakan ne aşk, ne de ateştir? Belki yalnızca Maşuk?un varlığıdır. Bu varlıksa ruhu hem ummanlara atan, hem gayyalardan çıkaran, yakan nedir?

Biri aşık olduğumuza yemin etti? Biri Leyla dedi.

Suya ateş düşer mi düşer...

İlahi aşk ise, ormanda ki bir cam parçasının yanması gibi olur... Önce sıkıntısını çeker insan; daralır, ızdırap duyar, sancı çeker cama vuran güneş ışınlarının yavaştan yavaştan kızdırması gibi... Sonra birden ufak bir adım başlatır yangını. Bu yangın daha sağlamdır, zatını görmeden tecellileriyle yanar insan. Nereye baksa O'nun tecellilerini görür, duyar ve hisseder. Başkaları için en elem verici olay, onun için vuslat günü olur ve sonra söneceğine inanır bu yangının...

Kalp ki durdu,

Aşk bu değildi oysa? Yanmak bu değildi.

Yanmaktan usanmamak, yanarken susamak SENİ...

"Yanık olmak başkadır, başka..."

Akıl aşkı anlamaz? Yanık ta aşkı anlamaz. Öylesine yanar ki; kapısına gelen nedir, tanımaz?

Ates olmak hostur amma

Yıkıldı türab oldu ah!?

güneşi ateşe vermeli arada bir...

Biganemiyem bilmem ah!

Durup dururken ağlatır insanı, ufuklara baktırır uzun uzun.

Söyle, yar mısın yoksa yaralayan mı...

?Yanmaktan usanmazam Mevla?m

Yakmak meziyet değil? Hele yandığını sanmak hiç değil. Ateş olmak hoştur amma yanık olmak başkadır, demişler? Yanmak cesaret ister. Dünyayı bazen arkana, bazen omzuna atmak ister? Ateşte ise şöhret var. Şöhrette afet, ifşada sırra halel var?

Yar'dan başkası için göze gölge düştü..!

Ne elimi tutan bir harf

Kim koyar bu sevgiyi içimize? Kim kanatlandırır bu yüreği?

Beşeri aşkla yanmak için bir kıvılcım yeter. Bir bakış, bir görme, farketme, boş bulunma, sesini veya kokusunu duyma bile yeter... Sonra yangın başlar, ayrılık körükler bu yangını... Öyle bir yangındır ki bu, kısır döngüye dönüşür bir zaman sonra; yaktıkça büyür, büyüdükçe yakar... Ya kavuşunca, ya da ümidi kesince biter ...

?Sonu "kaf"la biten, "aşk"ta kalp vardır. Kaf, kalbidir aşkın. Aşkın kalbini çıkarıp aldığınızda geriye "aş" kalır, ceset kalır, madde kalır.

Pervanemiyem bilmem ah!

dini forum daha cazibeli geliyor. zaman buldukça gelir elbette.

Yakmalı isotlu anıları.

Serin sularda takla atarak ancak taklacı güvercinlerin hayatını yaşar insan.

İnsana öyle şeyler yaptırır ki akıl almaz.

Dile "sükut" düştü..!

Ne bana ben katan bir Şeddem

Yanık olmak baskadır baska

Yanmak aşk değildir? Aşkın ötesindedir.

Yanığın eli bağrında kalır...