elbet giderim menzile!

Güzel söz.. :)

Umduklarım hep hayal kırıklığı olarak karşıma çıktı.. Artık ummayı bırakmaya karar verdim.. Bir kenara bıraktım, arada sıra beni rahatsız etmese, etmeye çalışsada..

Az üzülmenin yolu daha az ummak.

bir de sen olsan

gün kolay tükenir

bi-çare yüreğimi

buldukça kaybetmek seni

Çerez tabağı teoremi-2

Gönül sevdiklerinden birşeyler umar.. Onlardan farklı bir şeyler geldiği zaman kırılıyoruz, üzülüyoruz.. Yoksa diğer kişilerin yeri gönlümüzde bir kar tanesi kadar oluyor.. O da erirse erisin diyoruz.. Ama karşımıza bir çığ çıkınca.. O'nun altından kalmak zor oluyor..

her gece umuda yol alıp

en uzağıma atsan da

Ya bu güzel yazıların üstüne limon sıkmak gibi olmasında umduğum bulduğum lafı geçinceeee,

gündüzlere isyan duymak

Neyi dert edip açmışsam bu başlığı. :)))

ay karartsa da yüzünü

HEYYY SEN OKUYAN! DİŞİNİ KIRMA RİSKİNİ ALABİLİYOR MUSUN?...

Hayattan bir Q7 beklersen sana verdiği Doğan SLX'i beğenmezsin. Ama sadece bi eşeğin olsa eşeğini, çayırda otlarken izler; gelip geçen Doğan SLX'lere helikopter muamelesi yaparsın. Hep arızalı olanın hayatın kanunları olduğunu düşünürüz bi de. Peh!

içimdeki acıları

görüp göreceğim

Nötr bir yaşamdan, rutin alışkanlıktan ya da monotonluğun sindiği bir anlayıştan kıyaslanmayacak kadar iyidir ummak bence.. Umacak bir şeyi olmamanın griliğini düşününce, ummak bir hiçe bulaşsada gökkuşağı gibi geliyor..

Ummak demek acı çekmek demek,

"Seni bir kar gibi sevdim.

Üzülme! Dert etme can! Görebiliyorsan, dokunabiliyorsan, nefes alabiliyorsan, yürüyebiliyorsan Ne mutlu sana! Elinde olmayanları söyleme bana. Elinde olanlardan bahset can! Üzülme! Geceler hep kimsesiz mi geçecek? Gidenler dönmeyecek mi? Yitirdiğin her ne ise; bir bakarsın yağmurlu bir gecede Veya bir bahar sabahında karşına çıkmış Bil ki! Güzellikler de var bu hayatta Gel Git?lerin olmadığı bir hayat düşünebilir misin? ?Hüzün olgunlaştırır? , ?Kaybetmek sabrı öğretir? !!!!!

bulduklarımı

ümitle parlayan

<i> Umudun yolunda yoruldum, anladım. Aslında &amp;#8220;umut etmeyi&amp;#8221; anlamayı bıraktım. Tıpkı insanları anlamayı bıraktığım gibi. Farkına vardım sonunda. Ben aslında, hayatı anlamayı bırakıp kendi haline terk ettim. Umdum, yanıldım; sandım, yoruldum hatta tükendim&amp;#8230; </i>

yıldızlara

yıldızlarım var

çaresiz sancıları

"Let the river flow..."

ayrılma vaktim geldiğinde

sen ne dersen de

Ummayı bıraktıkça gördüm ki daha çok şey buluyorum. Buldukça bunamamak şartıyla elbet!

Oysa misafiriz hepimiz bu dünyada. Umduğumuzu değil bulduğumuzu yiyoruz. :))

Ummak demek ağlamak demek..

doğarsın umutlarım...

Bazen hayat budur işte. İster istemez bazen bir kar tanesi gibi severiz. Sevdikçe hayallerimiz yeşerir, hayata dair beklentilerimiz filizlenir. Fakat dünyanın bir gerçekliği vardır ve çoğu zaman soğuk bir duş etkisiyle gösterir kendini. Bu gerçeklik "dünya bizim için dönmüyor" gerçekliğidir. İsteklerimizin ötelenmesi halinde yaşadığımız düşkırıklığı durumunda kar tanesi gibi eririz sıcaklığında yıkılışın...

<i> Her nokta koymak istediğimde güzelliklere, içi boş parantezler kaldı elimde. Ucu açık cümleleri kaldırdım hatır defterimden, her yeni güne temiz sayfalar ekliyorum. Umut ettiğim sanılmasın yine de&amp;#8230; </i>

Suriye'den göçmüş bir aileyle görüştük dün.. Yüzlerindeki yorgunluğu, üzerlerine sinmiş gurbet yalnızlığını ve çocuklarına dair kaygılarını gördüm.. Bu insanlar çok değil iki yıl önce hiç akıllarından geçirmedikleri bir hayatı yaşıyorlar.. Tırnaklarının içine kömür birikmiş çocukların gözlerinde bir oyundaymışlarda bitince yeniden ellleri ak pak olacak bir bakış vardı..

tez gelir beklenen yarın

bu yürek oldukça bende

Ummak demek üzülmek demek,

O halde bu sayfaya en çok yakışan cümle şu olacaktır sayın sude,

Ve bulduğunla yetinmek...

Bir de 'ne umdum ne buldum' var. Sanırım çok fazla şey ummamak en iyisi, hayal kırıklıkları fazla oluyor...

her sabah güneşle birlikte

Bir değirmenin buğday tanesini öğütüp onu yeni bir şekle sokması, unufak etmesi gibidir hayat.

<i> Hep merkezindeydim umudun. En can alıcı yerinde belki de. Kıyamet kopsa, güneş açsa hatta yağsa yağmur. Umut hep penceremin buğusunda, çayımın dumanındaydı. </i>

düşe kalka da olsa

sesime ses verenleri

Galatasaray Lisesi'nden bir arkadaşım hala evlenemedi. Geçenlerde?Yeter artık... evlen, evlen de çoluk çocuk sahibi ol? dedim. Aşağıdaki teoriyi aktardı:

<i> Ama artık kıyısına bile yanaşmaktan çekiniyorum. Teğet geçsem irkileceğim&amp;#8230; </i>

beni hayata bağlayan!

"Sevgili Fatih, aynı tabakta ucu açılmamış kabuklu Antep fıstıkları da kalır. Herkes bir eller, bakar ama kimse açmaya cesaret edemez, tabağa geri bırakır. Onlara ulaşmak cesaret ister. Dişine güveneceksin kıracaksın ki, içinde gizlediği lezzete ulaşabilesin. Ama risklidir, dişini kırabilirsin."

Çerez tabağı teoremi-1

her gece

ihbar ediyorum

Hayatın işi gücü öğretmek. Dünyanın en azimli en yılmaz öğretmeni. birgün de ara vereyim insanlar tatil yapsınlar demiyor. durmadan öğretiyor. düşlerimizin sınırını çiziyor, hiç ummadığımız anda yönümüzü değiştiriveriyor. bir çıkmazdan bir başkasına zıplatıyor. o yüzden de umduklarımızla bulduklarımız arasında uçurumlar oluşuyor genelde. ya biz çok şey umuyoruz ya da o isteklerimizi çok buluyor.

Umutları vardı ülkelerine dair.. Gitseler, barut kokan ve güneşte rengi değişmiş kan lekeleriyle dolu bulacakları harabeye vatan diyecekler.. Buldukları umut ettikleri ve özlemlerinde yaşattıkları ülke de olmayacak ve yoksulluklarına kader diyecekler ama umut böyle birşey.. İyiki var umut..

Eridim."

ey hayat!

"Nehri akışına bırak..."

Geçen hafta bir türlü evlenemeyen bir arkadaşımın, ileri yaşta evlenmekle, çerez tabağı arasındaki benzerliği anlatan görüşlerini aktarmıştım. Bu yazı üzerine, bazı okurlarımdan eklemeler geldi. Ben tabakta en sona kalanların sarı ve beyaz leblebiler olduğunu yazmıştım. Mektep arkadaşım Merih Tüzün şöyle yazmış:

güleceğim sana da!

Hayat o kadar acımasız ki; Bazen doğru olanı yapmak için en çok istediklerimizden vazgeçmemiz gerekir. Hayallerimizden bile.

acılarla doldursan da

Nehrin akışına ne kadar bıraktık desek de nafile.. Olmuyor tamam diyoruz.. Bir olay yaşanıyor.. Ben bunları hakedecek ne yaptım diye düşünmeler yine başlıyor..

Bir kuruyemiş tabağı kalabalık bir grubun önüne geldiği zaman sırasıyla önce antepfıstıkları, ardından bademler, sonra fındıklar gider. En sona beyaz ve sarı leblebiler kalır. Eğer belli bir yaşa kadar evlenmemişsen de durum farklı olmaz. Ya kalan leblebiler ve ayçekirdekleri ile idare edersin ya da olur ya bir fıstık bulurum diye tabağı karıştırır durursun..

senli düşlere yamanmak

bu mudur senden

>> Fatih Altaylı'nın köşesinde epey bir zaman önce yazılmış ve oradan da internet alemine akmış bir yazıdır.