sanki bilerek yorum yazdım ben bugün bu başlığa

nefrete hiç yer vermedim yüreğimde. kızdıklarım oldu elbette. ama birgün gelir affederim diye onlar da yüreğimin ucunda kaldı.

kasım'da bir çınar olurdum

yağmur olabilirdim yağardım

benim için hayatıma giren her insan değerli ve onlara karşı tahammülümün, sabrımın sınırı yoktur. ta ki canımı yakana, iyi niyetimi suistimal edene kadar. o andan itibaren o insan her kimse benim için artık yoktur. ve şimdiye kadar bu şeklide hayatımdan çıkardığım hiç bir insan içinde keşke yapmasaydım demedim. eğer yüreğinize yük getiriyor, sizi üzüyorsa bırakın gitsin derim ben kızılcık hocam... kolay olmuyor bunu biliyorum ama yapmakta gerek diey düşünüyorum... sevgiler...:)))

yüreği kanatanı ucunda bırakmayın, ucundan sıyırıp atın...

o kadar çok kızdığım, gücendiğim, öfkelendiğim insan var ki saymakla bitmez. ama içimde sadece benim kızgınlığım. yeri gelince hepsine de söyledim. bilsinler istedim beni üzdüklerini. ama hiç affetmediğim olmadı. eğer affedilmeyecek kadar üzen olduysa da hayatımdan uzaklaştırdım onları. düşünüyorum da hayatımda hiç affedemeyeceğim biriyle karşılaşmadım şimdiye kadar. ya da o tarz bi olay yaşatan olmadı bana. oldu da ben mi anımsamıyorum acaba. bak şimdi ya gece gece. balık hafızalı biri olarak düşüneyim ben bi...:)))

Kıyısı yok yüreğimin. Sadece orta yeri var. sevdiysem eğer affetmeme gibi bir lüksüm yoktur. Sildiysem zaten o hiç yüreğimde yer almamış demektir.

Yüreğimin ucundakiler ya da ucundaki dediğim oltanın ucundaki kişi... Tek hareketle sonsuz deryaya atacağım ve bir daha yüreğime hiç almayacağım kişi... bir kişi oldu hayatımda yüreğimin ucundan sallandırdığm o da yüreğimdekileri dağlayıp uca yerleşmeyi bilmiş... Umarım hayatım boyunca sallandıracağım birisi daha olmaz yüreğimden. Çünkü benim parlaklığım yüreğimin ta ortasında

ne dersiniz?

evet aslında hepimizin vardır öyle kayıp yitecek diye korktuğumuz sevdiklerimiz. gün olur bir muammaya dönüşür hislerimiz. önemli olan nefret biriktirmemek yüreğimizde. sevgiler çoğalsın ki nefrete yer kalmasın...

Saygılarımla.

ee o zaman canın sağolsun :)))))))

aklıma geldikçe yazmayı düşünüyorum yüreğimin ucundakileri.

ama nedense hala yüreğimin ucunda atmaya kıyamadıklarımdan biri:( öylece bekletiyorum ve hep orda kalacak... kırgınlığım ona olan sevgimden daha fazla diilll... ama kızgınlığımdan daha az... mutlu ol güzel dostum...

ama yşamışım onlarla ve yaşayacağım daha da... atmaya kıyamadığımmm... ama artık bazılarını atmak, yüreğimi hafifletmek zamanııı hiç istemesemdee... gerekli de hemmm...

bizi sevenler hep yüreğimizde kaldı.

der Attila İlhan yüreğin ucunda kalanlar için...

hayatım boyunca benim de oldu yüreğimin ucunda kalanlar ki hala da orada asılı duruyorlar biri ilkokul öğretmenimdi biri de üniversiteden yakın bir arkadaşım düşünüyorum da kırıldığım o anlarda öfkelendim ama sonra öfkem geçti affetmekse çoktan affedildiler zaten ama yine de yüreğimin ucunda kaldılar nedense hayatımda uzun süre öfkemin geçmediği tek bir insan oldu okuldan bir öğretmen arkadaşım farklı devrelerde olmamıza ve hiç bir samimiyetimizin olmamasına rağmen bir gerginlik yaşamıştık yaşanan gerginlik önemli değil de söylediği sözleri unutamıyorum bugün bile aklımda ve hala düşündükçe yüreğime küçük öfke kırıntıları serpiliyor ama yüreğimin ucunda asılı kalmadı hiç çünkü zaten hiç yüreğime giremeyen biriydi...

bazen yüreğimizin ucunda kalanları hatırlamak yüreği kanatır ki kanamanın durması na mümkündür. ikide bir mazideki geçmişi hatırlamakla ancak yüreği kanatanın yüreğine ferah getirmiş oluruz.

yaprak yaprak dökülürdüm

burda mevzu bahis belki de kırılmışlıklar sonrası hayatımızın ucunda asılı kalanlar ama hiç böyle birisi olmadığı için hayatımda ben böyle bi yorumu tercih ettim

bence affetmek kadar huzur verici bir şey yok. denemenizi tavsiye ederim. zaten ömrümüz kısa. niye nefretler biriktirelim ki yüreğimizde?

gerçek sevdiklerimi ise, asla askıya almam...

der Fuzuli..

eğer kendimi bıraksam

hele şu 1 temmuz gelse de kavuşsam hepsine :)

sizler de paylaşırsanız hiç olmazsa öfkemiz söner şu kısa ömrümüzde...

Hayata gelişimiz tercihsizdi belki ama hayatı seçişimiz bize kaldı. başkalarının izinden gidince ıssız oldu geçtiğimiz yollar, kendi yolumuzu çizdiğimiz yerde ayak izimiz kaldı.

Yüreğimin ucunda kalan olayda çok oldu şahıslarda. Adına ne dersek diyelim:Arkadaşlık, dostluk, aile vs. Belki yapım gereği hiç kimseye bir şey diyemedim ya da yetiştirilme tarzım dememe müsade etmedi. Nefret tohumları ekmek bir tarafa serpmedim bile. Yalnız kırılganlığımı farkına varanlar hala etrafımda hala hayatımın en orta yerindeler.:) Ucunda kalanlar ise adlarını bile unuttum eminim onlarda unutmuşlardır benimkini.

sevinçler de biriktirdik heybemizde hüzünler de.

Sorsa canan bilmezem kam-ı dil-i şeyda nedir

Yüreğimin ucunda kalanlar düşme tehlikesi geçirdiler, tuttum ve tekrar yüreğim ta orta yerine diktim ve sevgi ile suladım;yeniden yeşersinler diye. Uçlar sivridir ve uçlardan kaçış vardır yada uçlara itilmişlik vardır... elektronlar bile bir cismin en uç sivri tarafına toplanırlar ve oradan kaçarlar, bu elektron akışına halk arasında yıldırım denilir... Yıldırımlara tutulmaya gerek yok...:)))

benim yüreğimim ucunda bu aralar dostlarıma duyduğum özlem var sanırım...

Benim yüreğimin ucunda ne kalmış diye baktım. Göremedim. Çok gerilere itmişim galiba. Ta derinlerdenden uca doğru getirmek lazım önce.

Gerçi canndan dil-i şeyda için kam isterem

hala yüreğimin ucunda biri, yakın zamandan, hesapsız sevdiğim, arkadaşım ve dostum dediğim, hala daha nedenini anlayamadığım bi serzeniş ardından çıkan bi tartışma ve...

yüreğimizin kuytularına atıp da sevmeye kıyamadığımız, pamuklara sarıp sakladığımız yürekler var bi de.. en çok da bigün onların yüreğimin ucuna gelmesi düşüncesi içimi acıtıyor.. yüreğimin ucuna geliyor bazen,, tutunamayacak sanıp korkuyorum.. korkuyorum bi cinnet anında kayıp gidecek varlığı hayatımın kıyısından.. ama eğer başarırsam onu kurtarmayı o uçurumun kenarından; en kuytularıma gömer, cebimden yeni alınmış bi harçlığı çıkarıp çıkarıp saymamdaki çocuksu heyecanlımla gün gün çıkarır severim onu tüm pişmanlıklarım, hatalarımla.. bi şarkıda diyor ya."aşk bir uçurumdan düşmek gibidir, bu yüzden "yar" denilir sevgiliye".. kimi, neyi sevdimse aşk gibi sevdim hep, sonunda uçurumdan düşmek pahasına.. hayatıma giren birinin çıkması çok zor hatta imkansız

Herkesin yüreğinin ucunda kalmış birşeyler vardır. Biriktirdikleri güzel şeyler. Ya da öfke. Yaralanmışlık, incinmişlik, bunlar güzel değil belki ama yaşanmışlıklardır ve bize ait olduğu için yine de değerlidir. Çünkü bizden bir parçadırlar.

offffff...:((( yüreğime astığım çoğu da pamuk ipliğine sarılı üf desem kopacak ve yüreğimde onulmaz ağırlık yapan onca insan var ki... askısından çıkarıp ta atmaya kıyamadığım ve özenle sakladığım her birinde acı tatlı iyi kötü yaşanmışlıklar olan... insanlar... insancıklar... arkadaşlar.. dostlarrr... sevdiklerim, sevmediklerimmm...

ilk olarak ortaokul öğretmenimdi yüreğimin ucuna asılan. umarım değişmiştir, öğrencileri kırmadan hakaret etmeden de bir şeyler öğretebileceğini fark etmiştir...

güzel bir paylaşım olmuş duygucum. teşekkürler.

Yürğimin ucunda kalanlar, ne güzel ifade.

evet ama atmak istediklerim sadece ortak bazı paydalarda beraber olmak zorunda kaldıklarım ve zamanı gelince de mutlak yüreğimden atılacaklar... çok şey paylaşamadıklarım onlar zaten...

yüreğimizin ucunda kalanlar yere düşme zamanı...

Yapmayın margo dostum!

kalbimi sıkı tutmasam