kişi nesebe göre hal alır...

Başaracağına inanılan görevler vermek.

-o yüzden toplumla rahat olamama

@ shahhann;

mislina doktormusun sen akıllı birisi zaten bilir doktor vermeden ilaç kullanılmayacağını zaten o ilac ağrı kesici değil reçetesiz vermezler

bendede wardı psikiyatriste gittim paxil die bi ilaç werdi çok ii geldi walla cesaret hapı gibi bişeydi heralde

bende bir sosyalfobili bi insanım... bunun için psikiyatri ve psikolağa da gittim.. ancak psikologtan istediğimi bulmadım... korkularım var ve buna çözüm bulmada hala zorlanıyorum... psikiyatri doktoru ilaç öneriyor doğal olarak... ilaç ne zamana kadar ilacı aldımmı evt hersey iyi bütün heyecanım gidiyor ama hala tam çözüm mü bilmiyorumm... iyi bi tedavi bulmakt istiyorumm... birazda yetisme tarzımda aile içi kapalı bi aileden geldim.. bunun yetisme tarzımda ve kisileğimde oturtmuş olduğu etkileri var... yaptığım is bakımından devamlı sosyal olmam gerek sonuçta insanlarla uğrasıyorum bazen çok zorlandığım oluyor...

sağlıklı, mutlu yarınlarımız için meslektaşlarıma kolaylıklar diliyorum...

"akıllı birisi zaten bilir doktor vermeden ilaç kullanılmayacağını zaten "

zaten dünyada az ya da çok her insanda sosyal fobi varmış diye duydum

Yukarıda belirttiğim link ilginizi çekebilir.

Önce kendi sorunlarınla, kendinle yüzleş ve liste yap. Başedebildiğin, yenebildiğin her duygu için kendini mukafatlandır... Tek başına ilaç kullanmak hiçbir zaman çözüm değildir, kullanılacaksa terapi ile desteklenmeli.

İlaç ismi belirtmek -özellikle antidepresanlar- istenmedik olayların yaşanmasına sebep olabilir... "ilacı arkadaşım kullanmış iyi gelmiş, ben de içtim" diyerek acile başvuranların sayısı hiç de az değil.

herkese geçmis olsun diyorum paylasımları takip edecğim...

-sürekli takip ediliyor hissi yaşanması

bazı sahfalarını okurken beni anlattığını farkettim örneğin toplum içinde rahat davranamama, herkesin beni izlediğini zannetme, göz kaçırma, konuşacak birşey bulamama, yalnız kalma istediği...

-yada sürekli birinin sana baktığını düşünme

Diğer bir yol, bir arkadaşına yardımcı olmasını sağlamak. Arkadaşın şu konuyu tam anlamamış ona yardımcı olur musun deyip, arkadaşına o konuyu anlatmasını sağlamak.

arakobis öğretmenimin öğrencilerini şanslı buluyorum. En iyi anlayışı o sorunu yaşayan gösterecektir.

@ moonstar33;

-kalabalık ortamdan hoşlanmamak

Asla çocuğun yanında konuşamadığını, sessiz kaldığını vurgulamamak. Bu daha fazla içe kapanmasına neden oluyor. En pasif cevapta bile alınan cevaptan mutlu kalındığını hissettirmek.

Lise dönemine kadar neredeyse bütün çocukluğunu ileri boyutta olmasa da çekingen, içe dönük yapıda tamamlamış birey olarak, yazan arkadaşlarımızı çok iyi anlıyorum. Tahtaya kalktığımda heyecandan dizlerim titrerdi. Söyleyeceklerimin yarısını unuturdum. Lisede matematik dersinden atağa geçip sorulan her soruyu tahtada cevaplama isteğimden sonra yavaş yavaş kayboldu bu korkularım. Bu korkunun az biraz kalmasında yarar var, şimdi de toplantılarda konuşmamak için frenleyemiyorum kendimi, bu da ayrı bir bela :)

-yanlış başına kalma isteği olmaz en azından benim için ama insanlar arasında rahat davranamama

-güvensizlik

internette dolaşırken sosyal fobiden bahseden bi site çıktı karşıma ilgimi çekti, okudum okudum okudum. . .

Bu başlıkta psikiyatriste gitmesini önerebilirsiniz, önerebiliriz; "şu ilacı kullandım iyi geldi" muhabbetine girmeden...

tşk arkadaşlar prozac diye bir ilacı verdi doktor inşallah yardımcı olur

kendini gerçekleştirebileceğin bir uğraş bul, keyif alabileceğin kafa dağıtabileceğin kişilerle ve yerlerde ol...

bu sayılanlar genelde çocukluktan kalma davranış biçimleridir, sonradan yaşanan olaylarda belirleyici olur davranışlarda...

sosyal fobinin şu an bendeki en büyük etkisi kararsız bi insan yapması... hayatımın geleceğine yönelik bi düzen oturtamıyorum... acaba nasıl olur şüphesiciliğiyle boğuşuyorum..

moonstar33 istemediklerinin üstüne gitmeyi dene

öncelikle bu bir tür psikolojik rahatsızlıktır. yaygın anksiyetinin devamında gelişebilir fakat kesinlikle huy ve mizaç la karıştırılmasın. mesela bir insan eskiden çok sosyal biriyken birden artık insanlarla konuşmak istemiyorsa hep tedirgin ve kendini diğer insanların yargıladığını düşünüyorsa sosyal fobi olabilir. fakat bazı insanlar hep çekingendir fazla insanlarla birlikte olmakdan hoşlanmaz yanlız kalmak isterler bu tiplere sosyal fobi rahatsızlığı var demek bence yanlış.

bu sosyal fobi özgüven eksikliğimi yada size yöneltilen sorulara, açılması gereken konulara kendinize göre doğru olan ve hazır cevabı verememe mi?Arakobis öyle güzel açıklamış ki aslında birinin bize davranış ve düşünce biçimimizle ilgili bu durumdan kurtulmamız için ne yapmamız gerektiğini öğretmeli. Korkularım ve cesaretsizliğim yüzümden hayatımı mahvediyorum oysa bi adım atabilsem bi dönüm noktası olsa hayatım yeşericek...

moonstar33,

öyle işte.. takıl hacııı!

Sosyal fobiyi yenmenin tek yollu sosyal ortamlara girmek ve toplum içerisinde bol bol konuşmak...

O kişilerinde pek akıllı olduğu söylenemez.

Yeni konuşmaya başlayan çocuklara nasıl kelimeden başlanıp sonrasında cümleler kurduruluyorsa, sosyal fobili çocuğa da kelimeden başlayıp yavaş yavaş cümleye geçen konuşmalar yaptırmak.

keykubat kardeşimizin ifade ettiği gibi, kapalı toplum yapısına sahip ailelerde daha sık rastlanan bir durum. Bireyin yapısal olarak içe dönük olması aile yapısıyla birleştiğinde neredeyse kaçınılmaz son oluyor.

Sosyal fobi, çocuk için büyük bir işkence ama çözümü olan ve öncelikle öğretmen desteğiyle aşılacak bir mesele olduğuna inanıyorum. Tabii halden anlayan öğretmenlerle karşılaşmışsa.

ben bir sosyal fobiliyim bu rahatsızlık bende gençliğe geçerken başladı. kalabalık ailenin sondan ikinci çocuğuyum eve misafir gelse ben farkedilmezdim bile... bu hangisi sorularına cevaplamaktan bıkmış bir çocuk olarak odaya çekilirdim zaten misafir odası küçük bir odaydı tüm çoçuklar odaya gelse sığmazdık böyle misafirin yanına çıkmamayı öğrendim babam ve annem çoçuk bakmanın onları yedirmekten başka bir görevleri olmadığını düşünen insanlardı. babam ben doğduğumda işi bırakmış ve onunla konuşmak bile bir ölümdü çünkü ne zaman neye sinirleneceği belli olmayan bir agresif hayattan bıkmış biriydi şimdi bile konuşmaya çekinirim ergenliğe geçtiğimde çevremde hiç arkadaş kalmamıştı herkes köyden büyük şehirlere göç etmiş sadece biz kalmıştık okula gidip gelirdim başka birinin evine hiç misafirliğe gitmemiş biriydim liseye yatılı bir okula gittim köy dışında hiç bir yer bilmeyen çocuk ilk kez başka bir ile yatılı okula gidecekti babamı zorda olsa ikna ettim sosyal fobim o zamanlar da vardı ancak bunu o kadar sorun etmezdim liseye yeni büyük hayallerle başladım ancak uyum sağlayamadım arkadaş edinemedim yanlız kaldım insanlarla iletişim kurmaktan çekinindim öğretmenler odasına gidemezdim topluluk karşısında konuşmaktan çekinirdim ve lise boyunca bir kez parmak kaldırdığımı hatırlamıyorum öğretmen bana soru sorar korkusuyla dersleri zar zor bitiriyordum böyle bir sorunum olduğunu aileme bile söylememiştim gerçi ben aile içinde bile konuşan biri değildim ama yine hayallerim vardı ve ilerde bu sorunumu yenecektim ilerde şimdi değil! öğretmenlerle konuşmak benim için büyük bir sorundu. eğer bir öğretmenle konuşmuşsam daha sonra bunu defalarca tekrar ederdim ben hemcinslerimle bile konuşmaya çekinirdim karşı cinsten biriyle konuşmak benim için büyük problem... hatta ölüm yüzüm kızarır pancar gibi olur ellerim titrer kallbim hızlıca atar nefes nefese kalırdım karşımdaki bu durumumu hissedecek diye çok tedirgin oldukça benim bu rahazsızlığım daha da artardı liseyi böylece bitirmiştim elimde kalınca sosyal fobi vardı ve delinmesi hiçte mümkün görünüyordu böyle bir durumda üniversiteyi kazandım hemde öğretmenlik bu benim tercih ettiğim bir meslek değildi çünkü sosyal fobim vardı iki kişiyle bile konuşmaya çekinen bir insan hiç arakadaşı dahi olmayan bir insan öğretmenlik nasıl yapacaktı. ekonomik durumumuz beni bu mesleği seçmeye yöneltti bir umudum vardı bu sosyal fobiyi üni de yenecektim ilk derslerde parmak kaldırdım kendimi zorlayarak burada kendimi pasif biri olarak göstermek istemiyordum ancak bunun ardı gelmedi öğrenilmiş çaresizlik halinde yine eskiye döndüm sosyal fobim artık bana hiç yenilmeyecek bir sorun gibi geliyordu eğitim dersleri benim için bir işkenceydi eğitim derslerinde orta okuldan beri tahtaya hiç kalkmayan hiç söz almayan biri 35 kişinin önüne geçip ders anlatacaktı bu benim için bir ölüm geliyordu ne yapacam diye kara kara düşünüyordum 10 dakika ders anlettım ama bir heyecan bir heyecan öğretmen durumumu anladı ve kısa kesmemi sağladı eğitim derslerini de mideme kıramplar yüzümde kızarmalar ile atlattım kalp çarpınrıları yine benim hiç arkadaşım yoktu üniversiteyi bu şekilde bitirdim iş meslek hayatına geldi ilk üç sene boyumca atanamadım atanmayı çok ta istemedim çünkü böyle hayat oldukça rahattı ne güzel ohhh demiştim ancak çevremde artık söylenmeler başladı üniversiteyi bitirdi de evde duruyor her gittiğim yerde ve eve gelen kişiye cevap vermekten artık bıkmıştım dersanelere başvurmaya karar verdim ailemin de baskısıyla ben halbuki çalışmak istemiyordum eğitimim boyunca yaşadığım sorunlarla tekrar karşılaşmak istemiyordum evlenir çoluk çocuğuma bakarım düşüncesiyle. ancak karşıma istediğim gibi biri çıkmadı benim bu sosyal fobimi anlayacak bana hayat yolunda arkadaşlık edecek birisi. eğitimli olup olmaması önemli değil. beni sevsin benim şu sosyal fobimi anlamasın anlarsa da anlayış göstersin ancak istediğim gibi düşündüğüm gibi birini bulamadım ailemin de baskısıyla girdiğim kpss den iyipuan alarak atandım fakat benim için işkenceler yeniden başlamıştı ben ve öğretmenlik iki zıt şey gibi... karaktere zıt bir meslek seçmiştim ilk derslerde çok zorlandın ve ilkokuldan beri girmediğim yada çok nadir girdiğim öğretmenler odasına girdim süt dökmüş bir kedi gibi bir köşede oturdum bu şekilde başlayan öğretmenlik hayatım aklımda ilk zorlanmada işi bırakmak vardı ancak bunu dile getiremedim ailemden korktum fakat bir gün eve gelerek işi bırakma kararını aileme de açacaktım bıkmıştım artık ben bu işi beceremiyordum aileme açınca konuyu büyük tepkiyle karşılaştım olur mu hiç böyle bir şey herkes atanmak için can atıyor sen ise işi bırakacaksın gibi sözler. ancak ben kararlıydım artık yorulmuştum sosyal fobi beni bitirmişti defalarca onun yüzünden depresyon geçirmiştim hayatta hiç bir şey istemiyordum kendi halimde yaşamak istiyordum niye okumuştum ki eğitim beni hiç değiştirme diki daha kötü hissetmemi sağladı düşünceleriyle işi bırakacaktım ancak ailem çok karşı çıktı ben de ailemi kırmamak için devam etme kararı aldım sadece ailem için şu andada sosyal fobim hala devam ediyor ancak eskisi kadar değil yine öğretmenler kurul toplanrısında söz alamıyorum bir şey sorulcak diye ödüm kopuyo öğretmenler odasında söz alamıyorum alırsan bile çok kısa sözlerle ifade ediyorum ama artık eskisi gibi bu sorunumu takmıyorum taktıkça daha da büyüyor biliyorum yine öğrencilerle iletişim kurmada ders dışında bir şey anlatmada zorlanıyorum şimdi düşünüyorum da iyiki işi bırakmamışım bu düşüncelerimin oturmasında mustafa ulusoy un kitapları çok etkili oldu herkese tavsiye ederim o kitapları okuduktan sonra hayata farklı açılardan bakmaya başladım herkese tavsiye ederim şu andada sosyal fobi gibi bir sorunum var ancak kaçarak değil sorunla yüzleşerek çözüm bulunacağı inancındayım

En etkili yol, telefonla aramak. Vesileler bulup telefonla görüşme yapmak.

-kötümserlik

shahhann,

bunlar ney tam olarak yaşyorum ve çok zor

olsun bak en azından birşeyleri başarmışın ne güzel:)

acabaa ben de mi bir sosyal fobiliyim?

işte o dönüm noktası her zaman mümkün olmuyor...

arakobis öğretmenim sosyal fobiyi o kadar güzel ifade etmiş ki. Burada öğretmenlere düşen görev tüm netliğiyle ortaya çıkıyor. Elbette uzman desteği gerekli ama en büyük görev öğretmenlerin. Bu sorunu olan çocuklara daha özel ilgi. İlk etapta kelimelik cevaplarla derse katmak, cevabın akabinde övgülerle çocuğu onure etmek, yavaş yavaş cümle kurması gereken sorular yöneltmek.

moonstar33, rahat ol dostum hiçbir şeyin yok... eğer durumun kötü olsaydı zaten bu teşhisleri de koyamazdın kendine.. senin tedavin de yine beyninde, kendi aklın ve iradende yatıyor yani.