kızın birisi yazını okudum şimdi işyerndeym az bi ara verim dedim gözüme senin yazın ilişti okurken gözlerim doldu ne kadr içten ve doğal paylaşmşsın duygularını ben kendi adoıma teşekkür ederim doğal olduğun için şuan herkesin maskeleri var acıyan yaralarını göstermemk için kalkan niyetine kullanıolar çok az rastlanır senin gibiler

ama çocukluğu bilmem...

Mutluydum küçükken, bir şekere, tatlı sakıza sevinebiliyordum, oyuncak bebeği eline alamadan onun hasreti ile büyüyen bir çocuk oldum buna rağmen bezden bebek yaparak mutlu olmaya çalıştık, sorumluluğumuz yoktu büyüdük ağırlaştı omuzlarımız hemde ne ağır... Alıştıra alıştıra vermediler yükümüzü birden verince yığıldık kaldık altında, toparlanmaya çalışıyoruz ve öylece hep çarpuk çurpuk yürümeye çabalıyoruz.

sorumluluk erkenden gelmeseydi böle olmaazdık belkide

Hayatta hiç bir şey tastamam değil olamazda, hayatı tastamam yaşadım diyenler bana göre hayal dünyasındalar, hayat hep yarım yamalak, eksiklerle dolu, anı yaşarken hisedemiyoruz geride bıraktıklarımız hatırlatıyor gerçekleri.

insNLAR TAM Bİ AYI BAZILARI

bu sorumluluklar değil mi bizi bu hale getiren zaten... çok öncelerde iş sıkıntısı diye bişey yokmuş gurbette giden çok nadirmiş ama şimdi memleketinde olan çok nadir insan var herkes ekmeğinin peşine hiç bilmediği yerlere gidiyor...

cevrem yönlendirdi işte ama ben cok yoruldum be

Kızınbirisi sen gerçek bir tutunamayansın:)) seni çokkkk iyi anlıyorum."dünya adilesti o küçük fatmalara ayseller adam oldu hep takdir alan ben kalakaldım"süper ya tam benim durumum.

bir de bayram sabahlarımız vardı... eskilerde herşey çok güzeldi nedense...2009 yılına lanet ederdim.. yıl oldu 2012.. nerde şimdi 2009...

hayat cok adaletsiz bazende su durum var kaderimizi allah belirler biz yönlendiririz

Evet öğretmenim;Bitkiler, hayvanlar, çocuklar.

çocuk oldum, lakin çocukluğu yaşamadım...

Çocuk cevaplar;4 e ayrılır öğretmenim.

Öğretmen sinirlenir:Evladım insanlara ne oldu?

Evladım canlılar kaça ayrılır?

geçmişle olan kavgamız ve bağımlılığımız hiç bitmeyecek anlaşılan

şimdi çocukluğuma ihtiyacım var.

tutunmaya bahanem olsun.

Çocuk sayar:Bitkiler, hayvanlar, insanlar, çocuklar...

Hep çocuk kalın... Sevgiyle

hayat edil değil evet. hak etmedikleri yerlere gelirken birçok insan, asıl hak edenler uzaktan bakabiliyor. imtihan dünyası olması da bundan ileri gelse gerek... her şey olması gerektiği gibi olsaydı, anlam veremediğin hiçbir şey gelmeseydi başına ve istediğin her şey senin olsaydı ne anlamı kalırdı kaderin ve teslimiyetin? seni sınayan ne kalırdı?

çocuk olmak aptallıktır

hayatımda en çok istediğim şey öğretmen olmaktı.. okuduk ama atanamadık.. derken özel sektörden de nasibimizi aldık. zorlukları insanın ömründen ömür götürüyormuş. ama gel görki mecbur kaldık çalışmaya.. sonra yine başa dönüp, öğretmenlik için mücadele başladı.. şimdi ne kendi mesleğimi yapabiliyorum ne de çalıştığım işte mutluyum.. arada bir yerde kaldım işte.. tutunamadım!

Allah Allah... Say bakalım,

yeşilin her tonu olan, herşeyi ile doğal - özellikle insanları-çıkarsız bir hayat ve mekan istiyorum.. para, hedef, kariyer.. hepsi anlamsız! geriye dönüp baktığımızda, herkes için birşeyler yapmış olan biz, kendimiz için ne yaptık sorusuna cevapsız kalacağız.. eskiden para yoktu, mutluluk güven sevgi vardı.. şimdi herşeye bir şekilde sahip olabiliyoruz, ama huzura sahip olamıyoruz..:((

Öğretmen sorar çocuğa;

çocuk olmayı bilirimde,

mesela küçükken gece yatarken allahım sabah kalktığımda basucumda güzel kilotlu coraplarım olsun die dua ettiğim sabah bulamayınca tamam allahım sonrada olur die sacmaladığım o günleri özlüyorum ben. evet mutsuzdum evet onlardan farklıydım ama yinde güzeldi cünkü cocuktum. bugünün parasıyla b25 kurusluk gözleri görmeyen bir cocugun hikayeleri adlı kitabı aldım die babamdan yediğim azar. buna paramı vericem hala kulagımda. oysa ne kadarda istemiştim o kitabı almayı. ama özledim işte. fatmanın defterinin kaplığı daha güzel die tenefüste yırttığım o günü özledim. tek basıma bi kenara oturmayı özledim. arkadsıma verdiğim ödev tamda derszamanında gei gelmeyince yediğim dayagı hatırlıyorum dün gibi. tuncay dememişti öğretmenim o ödevini yaptı bana verdi ama ben evde unuttum die. hele o fatmanın doğum gününde barbi dedikleri bebekten almıslardı nasıda kıskanmıstım nasıda ağlamıstım. özledim onu bile özledim. üzerimde yük yoktuki. evde kavgalar vardı fakirlik vardı hor görülmek vardı ağlamak vardı ama ev gecindircem die düşünmezdim hiç. ev gecindirmek o zaman için babamın bakkal necatiden 2 kilo sekerle cay almasıydı benim gözümde. nerden bilirdim onun üzerindeki yükleri. annem bigün pazardan bana pacalı pantalon almıs o zamanlar moda ya nası sevindim nası sevindim 1 hafta üstümden cıkarmadım. sonra ayselle fatma kırk yılda bi pacalı pantalonu olmus pacalı tavuğa benzemiş die güldüler bana cıkardım ve bi daha giymedim. işte o günen sonra hep cevrem yönlendirdi ya hayatımı su cirkin yapma bu güzel yap. büyüdükçe kirlendi dünya büyüdükce yoruldum öyle yükler bindiki 22 yasındaki kızların olması gerektiği gibi yasamadım hayatı sanki 5 cocugum var ben onlara bakıyorum. dünya adilesti o küçük fatmalara ayseller adam oldu hep takdir alan ben kalakaldım nasip diyelim ve simdilik gelelim hikayemin sonuna cocukluğunu yasayanlar ve gencliğini yasayanlar nası bi duygu anlatın bana der giderim by

Öğretmenim büyüyenler çocuk kaldılar, büyüyemeyenler hayvanlaştılar...

nöbette olan tutunamayan varmı

Evladım biri fazla olmadı mı?

Yamalı çorapları katmamışsın... Yırtık ayakkabıları... Kışın sobanın etrafında bir tek portakalı 4 kişinin paylaştığı zaman dilimlerini... Çamurdan yaptığımız bebekleri, evleri, alınamayan lolipop şekerlere inat bayramlarda toplanan poşet dolusu şekerlerin bıraktığı sevinci. iki meliğimizi, siyah önlüğümüzü, beyaz kurdalemizi, kabansız atkısız beresiz geçirdiğimiz zehir zembelek kışları. Şimdi Ankara'nın göbeğindeyim, bir işimde var. Adamlıksa bu adam olduk amma velakin hiçbir zaman çocuk olamadık.

SEN BULUNDUĞUN MEMLEKETI DEYIŞTIR COCUKLUK ISTEMEK CARESIZLIKTIR BIRAZ GERCEKCILIK OLSUN SENDE

hayata istesen de tutunamazsın. tutunduğun noktada bir şeyler tuttuğun yeri ya da tuttuğun eli keser. hep küçükkken büyümek istedik, şimdi de küçülmek. halimizden hayattan memnun olunmayacağını anlamış olmalıyız. ama insanoğluyuz işte kafdağının arkasında da olsa mutluluğu arıyoruz yine de.

çocukluğumu özledim. aslında özlenecek bi tarafıda yoktu. ben yine yalnızdım. arkadaslarmın her tenefüs paylasacak bişeleri vardı kantinden aldıkları cukalata gibi. babalarının aldığı ağlayan bebek gibi mesela. ama benim yoktu. benim bi kumastan bebegim vardı herseyim. özenmedim onlara ama küçükken daha mutluymusum ben.

özlediğim bir anım yok anlıyacağınız...

çocukluk aptallık değildir. iyi bir çocukluk geçirenler için bir daha asla hissedemeyecekleri bir güzellik. büyüdükçe insanların ne kadar kötü olabildiklerini gördükçe mutsuzlaşıyor insan. kendisi için herşeyin yolunda olduğunu düşünen en "mutlu" insan için bile bu durum acı verici. hiç bir şeyin farkında olmadan sadece mutlu olmak neden aptallık ya da kötü olsunki.