İçimde bir iç, içimi kemiriyor...

-alıntı-

Ben ruhumun peşinde, ruhum sonsunzuluğun peşinde...

ben yetişemiyorum..

ruh... kalbin unuttu sandığı sevdalısı.

Güçlü olmak için koşmak değil, sadece doğru yürümek gerekiyor? Etrafındaki sesleri dinleyerek ve seyrederek yol alırsan, daha az düşüyorsun, daha az sendeliyorsun? Hayatın hızlı akışına dalmışken ruhun gerilerde kalıyorsa eğer, neye sahip olursan ol, içindeki boşluk dolmuyor. İşte bu yüzden, hayat koşarken önünden ruhuna dinlenmek için küçük molalar vermelisin? İyi sesleri ve kötülerini ayırt edebilmek, eleyebilmek için buna ihtiyacın olacak?

Saplanıyor ruhuma zamanın hançeri ve sonsuzluğun özlemi. Götürüyor zaman zaman, iklim iklim uzaklara. Filistin'e, Arakan'a, Patani'ye, Suriye ve Somali'ye. Bana doğru uzanan minik eller geliyor gözlerimin önüne. Kimi mermiden, kimi açlıktan; küçük, kanlı, korkak, cılız eller... Ruhum uzatsa da elini tutamıyor minik elleri... Ve yalnız dualarım yükseliyor arş-ı aleme. Ruhum birazcık huzur buluyor, dualarla teselli oluyor... Yetmez biliyorum, ben ruhumun peşindeyken, nefsim hep benim peşimde...

Arayı kapatmak şöyle dursun, yolumu kaybettim..

Ruhumu adımlıyorum Rabbim, kalbimi koru. Hangi hedefin kurşunu, hangi, savaşın mağlubu sevdanın aşığı ve hangi acının sızısıyım bilmiyorum. Rabbim sen oku dedin ve ben ruhumun yakasını bilmem hangi şeytana kaptırarak, okuya okuya cehaletimi büyüttüm sadece. Ağlayan ben miyim; yoksa içimdeki cenaze töreninde gözyaşı döken kalabalığın sesi mi işittiğim? Bilmiyorum. Artık varlığı, insanı ve tabiatı heceleyemiyorum. Okumayı unuttum mu Rabbim? Kalbime karanlıkların kumaşlarından biçilmiş bir kaftan mı geçirdim? Alnım secdede iken, ruhuma yeryüzünün putlarını mı kutsattım? Yumruklarımı sıka sıka kavgadan kaçıp, öfkemi bileye bileye ehlileştirildim mi yoksa? Öfkeme ve yumruğuma mukayyet ol Rabbim!

Bana bu başlık güzel bir şarkının sözlerini hatırlattı: "Kapıldım gidiyorum bahtımın rüzgarına..."

Ruhum bu dünyaya ait değil, bunu biliyorum.

"Sen biraz dinlen" dedi kalbime..

Ruhunu gereksiz yerlerde, gereksiz sözlerle, gereksiz insanlarla yorma, ona güzel sesler, güzel sözler dinlet ki, senden yol arkadaşlığını esirgemesin...

Ruhumu bekliyorum Rabbim. Günahlarımın sevaba çalan yalanlarıyla, sevaplarımın günahı andıran ayrıntılarından yapılma bir çardağın altında gölgeleniyor ve bekliyorum. Korkunun ve ümidin çıldırtan anaforunda; korkuya ciğerimi parsellettirip, ümide ruhumu talan ettiriyorum. İhanet uğramadı kalbime hiç. İhanetin rengini ayırt etmekte zorlanmaz hiçbir kalp ve dokularına ihanet sızan kalp artık imana tahammül edemez olur. Rabbim ümidimi sakın, korkumu bana sevimli kıl. Bir hain değilsen ve hala nefes alıyorsan, ümit korkunun ciğerleri ile soluyabilir, korkunun nabzı ümidinin damarlarından atabilir pekala. Ruhumda esen rüzgarın serinliğinden medet umuyor, şiddetinden korkuyorum. Korkumun tükenmemesini ümit ediyor, ümidimin tükenmesinden korkuyorum. Korku ve ümidin kesiştiği noktada, tüm varlığımla secdeye varıyor, tüm varlığımla ruhumun yolunu gözlüyorum.

kalbim bir yol tutturmuş gitmeye çalışırken, ruhumun bundan haberi bile yok. gözünü diktiği yerden ayırmadan ve hatta kırpmadan mahzunca çökmüş varlığın puslu zindanına. kalp telaşta, nefis pusuda... kimi zaman, çığlık çığlığa olmuş vicdanın sesini bile duymamak bu kargaşada ne acı...

İçimde saraylar devriliyor Rabbim. İçimde günahkarlarca kurulmuş şehirlerin neon ışıkları yanıp sönüyor. Ruhumu bir şarap fıçısının içinde terbiye ederken Rabbim, dudaklarımı kadehlerden ne diye köşe bucak kaçırıyorum!

Bedenim dünyada ama, ruhum heeeep o meçhullerde...

özgür ruhlular ne büyük nimette!..

Bir köşeye çekilip ağlarken, benliğime ninniler mi söylüyordum? Bilmiyorum. Bir kedi gibi yatırıp da nefsimi kucağına, onun yumuşak tüylerine dualardan okşayışlar mı dokunduruyordum. Seccademin üzerinde topallıyor muydum Ya Rabbi! Kabe güneşinin ekseninde bir ahir zaman dünyası gibi dönüp dururken ruhum, yoksa farkında olmadan günahlardan yükselen ehramlar mı tavaf ediyorum. Kalbim benim en büyük günahım Rabbim! Ruhum en büyük kusurum. Sana teslimim.

Öğrendim...

mavilerde.

ezelde çizilmiş bir yol... ve uzaklarda olsa da, en uzaklara varsa da, aslından kaçamadığı.

Ruhum kabullenemyior şimdi, kirletilmiş sevdamı temize çıkrmaya mecalimde yok...

Kalbim yeteri kadar dinlendiğinde bu defa ruhumun arayı açtığını gördüm..

Ruhumun peşinde koştum ama yorulduğumda da bıraktım takibi.. Mantığım girdi devreye..

Şimdi tahmin ediyorum ki ruhum benim peşimde..

Ruhum yordamının peşinde... fikri gitmelerde, uzak iklimlerde bir de takılmasa ayağı aidiyetlere.. ah ruhum ah sen hiç sığmayacak mısın kabına..

illa bir hatırlatan olur ya, ben de hatırladım yeniden, düştüm peşine... kalbimin peşindeyim. onda bulduğum her işaret beni ruhuma götürecek. irade-i ihtiyariyyeden değil madem, temayülat-ı kalbiyye duamız olsun...

Ben de detaylara takılmadan hızlı hızlı yaşadım..

Kirlenmiş bedenlerimde, farklı ruhlar taşımadım ömrümce.

Nasıl yetişebilirdim O'na?

Ruhumla bedenim birlik içindemi.. Ben başka şeyler yapmaya çalışırken o ne işlerle meşgul.. Yücelere gidecek olan ruhlarımız değilmi.. Peki neden onu eğitmeye çalışmayız da.. Bedenimizi besler, eğitiriz..

Ruhumu tutuşturuyorum Rabbim. Onu tutup bir molotof gibi, firavunun üzerine savuruyorum. Zulmü nerede arıyorum Rabbim, neden tüm şarapneller elimde patlıyor. İnancıma karşı gene inancım için muhkem cepheler kuruyorum. Bir cepheden diğerine koşuştururken, kalbimin en zayıf noktalarından patlayan vecizeleri, saçından topuğuna kadar yalan gözyaşlarına tahvil ediyorum. Rabbim seni kandıramayacağımı biliyorum. Seni kandıramayacağıma olan inancımı göklere çıkararak, sana olan güvenimi ruhumun kapalı kapılarının ardında pazarlık mevzuu yapıyorum. Bir yetimin başını okşarken ya da bir düşküne el uzatırken gözlerimle çaktırmadan gökleri süzüyorum. Bir elimin verdinden diğer elimin haberdar olmaması için o kadar çaba harcıyorum ki, bu çabanın verdiği yorgunlukla gidiyor ve diğer elimin üzerine kıvrılıp yatıyorum. Namazda arka safları tercih ederken, takvamın önünde şapka çıkarıyorum. O kadar mütevazı oluyorum ki, benliğim kibrinden kudurarak, eğilmekten iki büklüm olan bedenime cennetten güzide bir köşe beğenmeye kalkıyor.

Yoksa hep aynı yerde mi?!

İçimde garip bir sızı coşkularımı dansa kaldırıyor. İçimde garip bir umut yıkıldığım yerden elimi tutup beni ayağa kaldırıyor. İçimde bir yığın isim, içimde bir yığın renk birbirini vuruyor. Sinir krizleri geçiren bir anne evlatlarını boğazlıyor. Bir orta doğu, tepeden tırnağa kan ve saçından topuğuna gözyaşı, göğsümün duvarlarını yumrukluyor. Filistinli bir çocuk, sapanını vicdanıma doğrultmuş tetikte bekliyor. Okuduğum kitaplar sayfalarını yoluyor, şiirlerim harflerini paralıyorlar. İçimde bir Mecnun Leyla?sını tokatlıyor. Çimde Ferhat?ın kazması, içimin mezarını kazıyor.

suyun öte yakasında..

Ulvi aşkı ilahi bir lütuf olarak gördüğüm zamandı sevdaya inandığım zamanlar.

Hep aynı yerde... Hep o bildiğim, olmasını istediğim bir türlü vazgeçemediğim yerde...

Ruhum sen benden uzaksın.. Seninle fazla ilgilenmedim.. Hep dünyanın işleriyle ilgilendim.. Seni elimde tuttum ama hep yarım yamalak kaldın.. Seninle bir bütün olamadım.. Halbuki hep seninle olmak istedim.. Bir bütün olmak istedim..

Kalbimi koru, kalbime dokun, kalbimde solu?

Sizin ruhunuz nerelerde..?