Edebiyat acı verir ama asıl sorun varolan acıyı hissetmemektir, olan acıyı görmemektir. Hayatı sığ sularda yüzerek geçirmek mi yoksa derinlere dalıp o heyecanı hissetmek mi daha keyiflidir?

edebiyat acı mı çektirir?

Edebiyat bu noktada yardım elini uzatır. Farkına varamadığımız şeyleri farkına varmamızı dolayısıyla gerçekten yaşadığımızı hissettirir.

Yazmaksa çoğu zaman acı verir...

yazdıklarıızı okuyunca Nazan Bekiroğlu'ndan bir söz geldi aklıma.. Hikayet şikayettir, hep hüzün bu hikaye..

Öyle işte.. bazen biraz ben olur, bazen biraz sen.. biz oldugumuzda acılara yelken açıldıgından edebiyatla anlaşırız vesselam..

bir anlatım biçimidir edebiyat. sözcükler, içtenlik ne kadar güçlüyse o kadar güzel bir edebi eser olmuş deriz. bu anlatılan kimi zaman sevinç, kimi zaman mutluluk, kimi zaman acı vs olabilir. bu yönden bakarsak bize salt 'acı' duygusu yaşatır demek, haksızlık olur edebiyata. güzel olana yolculuktur bence edebiyat... bu yolculuk bazen acı, bazen mutlulukla geçse de, sonu hep güzele varır.

Dinlemek hayal kurdurur...

nerden baktığınıza göre değişir. klişe gibi gelebilir ama öyledir. okumak da yazmak da öyledir.

Eğlence anlayışı kişiden kişiye göre değişir. Bu noktada tabi eğlenceden ne anladığımızda önemli.

Konuşmak rahatlatır...

Acılar dillendikçe de tazelenir.

Okuduğum bir yazıdan alıntı belki de farklı bir bakış açısına bir adım;

Başlığı bu şekilde değiştirebiliriz.

Edebiyat, hayat antolojisidir. ?Ruhun kaleme yansıyan resmidir? dersek; bu tanımlama içine okumak, yazmak, konuşmak, düşünmek hepsi girer mi?

Başlıktaki soru daha genel anlamda "Edebiyat insanı nasıl etkiler?" şeklinde sorulabilirdi. Edebiyat kimi zaman acı çektirir, kimi zaman mutluluğa atılan ilk adımdır, kimi zaman hüzünlendirir, kimi zaman da şaşırtır.

edebiyat acıyıda güzelleştirir o kadar ki evla bi şey işte

Sinemaya uyarlanmış bir roman, hayal gücü sınırlandırılması; bazı karakterleri yazarın düşündüğü şekilde değil de senaristin, yönetmeninin anladığı şekilde yansıtılması; insanın olaylara tek bir pencereden bakmak zorunlu bırakması gibi sebeplerden dolayı bir romanı sinemada izlemek yerine okumayı tercih ediyorum. Benim için okumak daha büyük bir keyiftir.

Bazen de uzun susmalarımızın tercümanıdır.. bizim yerimize konuştururuz adeta ve eedebiyata atarız suçu.. altında yazının kime aitliği.. dediler dünyasıyla konusuruz sevdiğimizle cesareti yoksa ben'imizin..

Edebiyat acıları dillendiriyor sadece. Acı verdiğini ya da acı çektirdiğini söyleyemem. Acıları dilegetirme işini de yapan, gönüllü yapmaktadır.

Edebiyat bana göre eğlencelidir.

Aynı romanı bir sinemada izlemek bana aynı hazzı yaşatır mı?

"Edebiyat insanı nasıl etkiler?"

Hayır.

ama tabi şu da var. edebiyat zaten birşeylerin yitirildiği noktada başlıyor. yani sürekli bir laylaylom havasında edebiyat olmazdı sanırsam. bu açıdan hayattaki diğer bütün şeyler gibi edebiyat da bir miktar keder olmasa da en azından hüzün katacaktır yaşamınıza... ve değiştirecektir gerçekten.

Sizce hangisi?

Diğer sanat dalları gibi edebiyat da sosyal hayata, topluma, insana dayanır.

Okumak düşündürür...

Edebiyat acı mı çektirir bu tartışılabilir;ama edebiyat acısız olmaz, doğmaz. Edebiyat pozitif duygulardan güç alır ama edebiyatın asıl yaşam öz suyu acılardır!

Çok basit aslında. Her insanın bir edebiyatı vardır şu dünya sahnesinde. Edebiyat insanla bütünleşmiş durumda. İnsandan edebiyatı soyutlayabilir misin? Edebiyat insan kadar gerçek, insan kadar eğlenceli, insan kadar acı ve insan kadar esrarengizdir.

Edebiyattan kasıt nedir? Okumak mı, yazmak mı, konuşmak mı?

Okumaksa kendini, karşıdakini, yaşanmışlıklarını ve yaşanması muhtemel olanları anlayabilmek içindir biraz da... Okuyarak çözmeye çalışır insan çözümü bekleyen problemleri...

Yazmak, sevgi ve bilgi tohumlarını gönül tarlalarına ekmektir. Ruh çiftçiliğidir, ekip biçme işidir. Yazarken zararlı düşüncelerden arınırsın? Onların ruhuna kök salıp zarar vermesine izin vermeden söküp atarsın?

Böylesi bir gerçeklik, onları?huzur dolu bir dünya? yaratmaktan alıkoyar. Ve böylece karşımıza huzurdan, coşkudan, mutluluktan, sevinçten bütünüyle yalıtılmış, kelimesi kelimesine vicdan acıtıcı bir dünya seriliverir. Bu dünyanın adı edebiyattır?

Edebiyat acı çektirmez, ruh dünyamızın çalkantılı yaşantısı edebiyata zemin hazırlar. Belki, bunlar içinde hüznün edebiyat hamuruna maya olma etkisi acıya çağrışım yapsa da çok güzel her türlü eserin ortaya çıktığını söyleyebiliriz. Hayat misali!.. Gökkuşağındaki renkler gibi, edebiyattaki "acı" unsuru sadece bunlardan biri...

Duyguların yükseldiği anları yaşattığı gibi, dibe vurduğu anlarda yaşatır.

mesela sosyo kültürel ya da sosyo ekonomik düzeyinize göre yaşam alışkanlıklarınız, bakış açınız vesaire herşey değişir.

Derinliğince hissedip yaşayabilenler acı çeker; acı çekiyorsak, hala yaşıyor sayılırız.

aslında bu tür kesin cevap beklenen soruların yaşamda yeri yoktur. yani yaşam sanıldığı kadar ya da en azından bu tür sorularda örneklendiği kadar basit değil, bilakis çok karmaşıktır.

Dalga misali...

Mutluyken yazıp çizmek vakit kaybıdır;o anı yaşamak gerekir doya doya... Konuşmak gereksizdir... Dinlemek isteriz ama sessizliğin huzurunu...

hayata karşı görece dezavantajlı ve yenik hissediyorsanız tabi ki edebiyat saklı gerçeklere işaret etmesi bağlamında acı verecektir size. tutunamayanları okuduğunuzda selim ışık, suç ve ceza'yı okuduğunuzda raskolnikov olacaksınız bir parça. elem duyacaksınız. haksız da sayılmazsınız.

Edebiyat tek bir duygunun hakimiyetiyle kısıtlanamayacak kadar büyük ve derin bir derya.

İnsan ruhunun dört temel fonksiyonu; Okumak, yazmak, düşünmek ve konuşmaktır.

Bir romanın sayfaları çevirirken çıkardığı ses sana heyecan verir? Sayfaların peşi sıra hayal gücünün etkisiyle sürüklenir gidersin. Okumazsın resmen yaşarsın? Okurken, üretkensindir, faalsindir. Okuduğun her cümleyi, her satırı inceden inceye irdeleme imkanına sahipsindir. Her romanda farklı farklı kararkterlerle, renkli kişiliklerle

Elbette ki yaşadıklarınıza ya da karakterinize bağlı olarak edebiyattan aldığınız zevk değişir. Okurken en azından ben öyle hissediyorum. Etkisinde kalıp üzerine günlerce başka birşey okuyamadığım duygu yüklü kitaplar olduğu gibi çok beğenilen kitaplarda kendimi hiç bulamadığım da olmuştur. Ayrıca hep kendimi mutsuz ve de umutsuz hissetiğim anlarda elime kalemi almışımdır ve yazdıklarımı daha sonra okuduğumda büyük keyif almışımdır. İnsan kendini çok çok mutlu hissettiği anlarda da yazma isteği duyar mı ya da ortaya güzel şeyler çıkar mı bu konuda ise hiçbir fikrim yok ne yazık ki...

hayat tekliklerden ibaret değil. bir sürü yolu var hakikatin.

Bazen dev aynasında büyütür acıları zannederiz ki yeryüzünün en derin aıları bizim sinemizde gömülü..

zaten edebiyat sizi alıp sıradanın dışına savuramıyorsa... BEŞ PARA ETMEZ.

Ben çekilen acıların edebi ürünlerin ortaya çıkmasında başlıca faktör olduğunu düşünenlerdenim. Özellikle şair ve yazarların hayat hikayelerine bakılırsa bunun böyle olduğu daha net görülür.

Hangi büyük şair veyahut yazar, kendini bütünüyle huzurlu hissedip de eline kalemi almıştır. Hugo mu, Neruda mı, Goethe mi? Kendini öldüren Hemingway mı, Zweig mı? Neredeyse hiçbiri. Çünkü en önce huzur, onların tuzağı olmuştur. Neredeyse hiçbir yazarın şairin biyografisi huzurlu değildir. Ölüm, bu insanların yaşamlarında değişmeyen yegane gerçekliktir.

Çünkü insan mutluluğundan ziyade ızdırabını yazmayı yeğler... Izdırap çekerken çekilir kabuğuna ve tek dostu kağıt kalem olur...

Kısaca, ruhunu seven kişi edebiyatı sever ve eğlenceli bulur.

fakat görece avantajlı hissediyorsanız kendinizi.. edebiyat hiç de acı vermez. keyif bile verir. her okuduğunuz kitapla bir basamak daha yükselirsiniz. ya da bir basamak aşağıya... derinlere dalıp kafa yormak, eski insanların da sizinle benzer sorular sorduğuna şaşarsınız, sevinirsiniz.

Yoksa edebiyat eğlenceli de bize yalan mı söylüyorlar?

Bu noktadan bakarsak ve edebiyat alanında olduğumuzu düşünürsek eğer cevabı aramak yerine, forum sayfasına bakmak yeterli olur.

İnsan önce okur. Okudukça sever ve düşünür, sevip düşündükçe yine okur.

tanışmak eğlencelidir.