Sözleriyle yaşamımıza yön veren bizlere ışık olan düşünce ve bilim insanlarının önünde bir kez daha eğiliyorum saygıyla...

Hepimizin cümlelerinde zaman zaman geçtiğini düşündüğüm bu kelimeyi biraz irdelemek istiyorum. Evet, toplumsal yaşamda insanların uymaları gereken bir takım kurallar vardır ve olmalıdır buna katılıyorum. Fakat giderek daha fazla ağırlığını hissettirmeye başlayan bu kurallar, bizi hiç de samimi olmayan davranış kalıplarını kullanmaya itiyor.

Popüler kültür adına özellikle gençlerimiz tarafından dilimize yerleşen yabancı sözcükler bir ingilizce öğretmeni olarak beni çok üzüyor. Dilimizin bozulup yok olması tehlikesi bir kültürün yok olması anlamına gelir ki bu çok vahim bir durum. Bunun önlenmesi için biz öğretmenlere çok görevler düşüyor.

zaman zaman hastalığımızı unutup, sağlımız elverdiği müddetce kapımızın eşiğinden içeri bile buyur etmeyiz... insan nankör olabilir mi diye düşünürken bir anda bunun haklılık payının yüksek olduğunu görürüm. meğer unutarak yaşamasını bilen, kendini başka meşgalelerle oyalayan yaşam serüvencisi jules verne'ymişiz. kendi kurgularımızla, hayatın en işlek limanlarından çıkıp, yelkenli bir geminin sergüzeştliğiyle, rüzgarında gücünü arkamıza alarak hayatın mavi deniz sularına kendimizi koyverirmişiz. umut yolculuğunda içimizde ki mikropların dejenfekte edilmesini ancak hücrelerimize dolan tazecik hayallerle sağlarmışız.

deneme..1-2.. ses kontrol... ohüüü..:)))

güzel bir makale olmuş bilge. konuyu çok güzel ele almış ve açıklamışsın. sana katılıyor ve belkide sıf bu yüzden yıllardır kayseri sporu tutuyorum.

Birey olmak, vazgeçilmez bir haktır. Hiç kimsenin dayatmalarıyla haraket etmemiz gerekmiyor. Böyle düşünürsek yenilenecektir, daha iyiye ve güzele doğru değişecektir bakış açımız. Yok eğer sessiz kalır ve bireyselliğimizi dışlarsak toplumun esiri oluruz ancak. Toplumun esiri olmakla kopya bireylerden başka birşey olamayacağımız ise kesin bir gerçeklikten ibarettir.

Saygılar ve iyi geceler hocam.

heyyyyyyyyyyyy Bilgeee ama halaa yoookkkk... ikincisiii...:(((

Türkiye?de geniş taraftar tabanına sahip bulunan İstanbul takımları toplumda şehre dayalı mensubiyetten insanları ayrıştırırken, Trabzonspor gibi şehir takımlarının başarıları toplumda bir şehir ya da bölgenin kimlik simgesi haline gelebiliyor Türkiye?de.

Sözler

kızıyorum... helele hele o "dat dat" korna çalarak sağa sola ateş açıp balkonda oturan, yolda minübüs bekleyen, alış verişten dönen insanlara korku salıp hatta ve hatta onları vurup "kim vurduya " sebeb olanlara ise lanet yağdıyorum!

Nane Limonlu Çay

lütfen denemeye devam edin. :))

Popüler kültüre değinmek adına birkaç satır yazmak istiyorum. Kapitalizmin, tüketim hırsının ve bireysel düşüncenin alabildiğince dinselleştirildiği zamanımızda azın çoktan, geçmişin günümüzden daha değerli olabileceğini unutanlara kızamıyorum. Popüler olan tutuluyor, geçmiş değerler ve düşünceler hiç düşünülmeden kolayca göz ardı edilebiliyor çünkü.

piajet hocam sabaha kadar bütün başlıkları gücelleyeceksiniz galiba :)

Bilgecim yeni başlığın hayırlı olsun. İlgiyle takip edeceğim.

Estağfurullah Tükel Hocam, çok önemli bir konuya parmak basmışsınız. Konuya yelpaze gibi çok çeşitli açıdan yaklaşmışsınız. Futbol sevilmeli ama öyle abartmadan, can yakılmadan, kazanç sağlanmadan... Sanırım insanımız bu hususta kendi iç sevinçlerini ve menfaatlerini diğerlerinin hakkına tecavüz etmeden yapamıyor. Farkında değiliz ama bir terörizm futbolu tekeline alıyor. Artık dağlarda değil, şehrimizin göbeğinde haklarımız gasp ediliyor. Futbol bukadar kanlı vahşet olmamalı.

her insan şiir denemeleri yapar. yazar, çizer, beğenir ya da beğenmez. önemli olan bu cesareti bulması ve yazmasıdır. insan yaşadığı topraklardan beslendiği sürece doğal olacaktır. kalıbına sığmayan duygular artık ulusallıktan öte evrensel hudutlara dayanıp başkalarınca tanınacaktır. ne güzel bir olay bu. daha dün dört duvar arasında bizden usanıp yeter sus dercesine üstümüze üstümüze gelen beton kalıplar artık bizimle iftihar edecektir. çünkü kendimizi aşıp başka ülkelere, yaşadığımız toprağın genetiğini tek tek açıklayıp işte ben buyum diyerek insanlığa yeni bir canlı yeni bir ürün vermiş olacağız. Nazım hep imrendiğim şair olmuştur. Çünkü yaşadığı ayrılıklar ve tatsızlıklar onun geniş çevrelerce tanınıp sevilmesine fırsat oldu. ?Brest'e? kadar derken sanki hapiste bile bunun hayalini kurup sevdası piraye ye kaçmış gibiydi?

Forum ailesine dahil olduğumdan bu yana hiç yapmadığım vede yapmayı dahi, denemeyi dahi düşünmediğim ŞİİR yazmayı denemeye başladım, selam olsun bana bu şiirleri yazdıran güzel insana.

Bu arada içtenliğiniz ve düşünceleriniz için teşekkürler...

Tüm bu durumlar Türkiye?de en çok korunması gereken kurumun aile olmasıyla açıklanabilir mi? Değişen Türkiye ve dünya koşullarında, kaypak ekonomik ilişkiler düzleminde insanların birbirine güveninin azaldığı bir toplumda lokal kimlikler ön plana çıkıyor gibi. Bunu etnik duyarlılık olarak açıklamaya çalışmak Trabzon?daki milliyetçilik ile tenakuz oluşturur. İnsanların kendini güvende duyma ve düşüncelerini yayabilme gereksinimi bütün coğrafyalarda örgütlenme sonucunu doğurur. Fakat örgütlenmenin teması ve biçimi toplumsal karakterden nasiplenir.

sanırım böyle hayallerin hastalığımıza ve tatsızlığımıza derman olacağını hepimiz düşünmüşüzdür. böyle bir hayal için hergün hastalanmaya, hummalanmaya hazırız...

Yaklaşık yüzeli yıldır ülkemizde var olmaya başlayan sanayileşme çabası toplum sınıflarını yeniden belirlerken Türkiye?de özgün bazı yapılar oluştuğu, bu anlamda Avrupa?dan farklı bir değişim söz konusu olduğu pek çok örnekle ortaya çıkıyor. Tarım toplumundan sanayi toplumuna ve oradan bilgi toplumu yapılarına evrilen Avrupa sosyal yapısına uymayacak biçimde Türkiye?de bilgi toplumu üyeleri dahi aile şecerelerini ortaya koyma, bu tema etrafında örgütlenme çabası içinde gözlemleniyor. Yöreselcilik ya da bölgecilik tarihte hiç olmadığı kadar etkin bir durumda. Tüm bunlar yaşanırken Trabzonspor olgusu insanların kimlik arayışlarında bir mensubiyet bilinci olarak kendini gösterebiliyor.

İşte bu bağlamda sırf popüler olanı yüceltmemek adına hala edebiyat sayfalarında geziniyor ve okuduğum beyitleri anlamaya çalışıyorum. Hala gördüğüm ebru resimlerinin içerisinde kaybolmak ümidindeyim. Ve hala o nedenle istanbul takımlarını tutmuyorum.

Maskeler...

TRABZONSPOR

Herşeyin popüler olanı, marka olanı revaçta şimdi. Sevginin nakış nakış işlendiği analarımızın göz nuru örgülerinin yerini almış, sentetik ve fabrikasyon çeyizler. Derinliğinin sınırlarını edebiyat derslerinde ölçemediğimiz beyitler yerine hello, by, öptüm gibi sıradan ve derinlikten yoksun kelimeler ve cümleler sarmış gençliğin düşünce dünyasını. Olsun canım popüler ya bu kimseyi rahatsız etmiyor.

Sevgili dostlar, eğer maskelerden sıkıldıysak ve samimi bireyler görmek istiyorsak karşımızda insanların davranışlarını bir kalıba sokmayalım artık. Bırakalım da insanlar sevgilerini, hırslarını, düşüncelerini kendilerince ve rahatça ortaya koyabilsinler.

sayın bilgetonyukuk,

Mutluluk kendi içimizdeki inançtır. Bu inanca bağnazlıkla sarılabilmek mutluluğu erişilmez yapar. Neticede doğru veya yanlış olan kendi öz fikrimizin attığı adımdır. Bundan da duyduğumuz mutluluk başka hiçbirşey de bulunması mümkün değildir. Zaten önemli olan kendi tabularımızın bize içten içe seslendiği hedefe kendi biçemimizce gidebilmektir. Bir şair, bir ressam bir müzisyen kendi sanatını ifşa edebildiği sürece mutluluğunu iki katına çıkarır. Ve de bunu piajetin dediği gibi topluluğa en güzel şekilde sunabildiği zaman gerçek mutluluğu kanatlarından yakalamış olur. Estetik duygular kişisel olduğu kadar bunu herkesle paylaştığı anda evrensel hazı harekete geçirmiş olur. Mutlu olabilmek kendi içimizce bir an sürer ama bunu geniş alana yaydığımızda bir deha yaşanmış olur.

kızılcıkşurubu

futbol yorumlarından, futbol muhabbetlerinden, futbol kavgalarından, futbolda yaşanan küfür ve sataşmalardan, futbol maçından sonra sokağa dökülüp "dat dat" yapıp birde silah sıkan maçolardan, futbol gazetelerinden ve bunları alıp kültür hazinesiymiş gibi, trende, vapurda, otobüste okuyanlara,

sayın martı-55 teşekkür ederim.

Sevgiyle kalın...

damarlarımızdaki kanın, rüzgarlı ve yelkenli gemiyle bir olup, bizi denizlerin ufkunda ki güneşin gülümseyen kızgın yüzüne ulaştırması için neler vermeyiz. hep o hayal aleminde yaşarız. bu yüzden nane limon içerken içimizde bir ferahlık hissederiz. ayaklarımız denize değmiş gibidir, gözlerimizin önünden bir saniye bile olsa egzotik hindistan ağaçlı adalar geçer.

Fikirlerimizi oluşturma adına nice büyük şairin, edebiyatçının ve düşünce adamının söyledikleriyle temellendiririz düşüncelerimizi. Kutup yıldızına bakıp yolunu bulmaya çalışan denizciler gibi... Bir zamanlar benim de hayalimdi sayfalarla anlatılamayacak düşünceleri bir kaç kelime ile anlatabilmek. Bunun hayalden öte bir durum olmamasını ne çok istemişimdir. Şimdi bu hayali bir tarafa bırakıp Dostoyevski'nin, Geothe'nın, Byron'un, Mustafa Kemal'in ve daha nicelerinin sözleriyle düşüncelerimi temellendirmeye çabalıyorum bir çokları gibi. Bu sözlerdeki kudretin yetiştiği iklimleri merak ediyorum. Düşüncelerini kısa ve etkileyici bir tarzda yansıtabilmek tanrısal bir güç müdür? Yoksa kafa yormanın, okumanın ve en çok da çalışmanın mı eseridir? Bildiğim tek şey insanların kutup yıldızı olan, onları yönlendirme gücüne sahip olan şahsiyetlerin söze hakim oldukları gerçeğidir.

Genelde saygılar diyerek bitiririm sözlerimi ama şimdi bu da fazla popüler bir bitiriş olduğu için en azından burada geçmesin:):)

bu sadece trabzonspor olgusunun bizlere nasıl yansıdığının bir müsveddesi. yani halk ve takım mürekkebinden oluşan bir spor, bir kimlik arayışı.

başlığınızı görünce heyecanlandım. sizin o zarif ve seçkin kaleminizden ne okuyacağımı merak ederken, futbolla ilgili bir deneme görünce biraz müteessir oldum.

biliyorum güzel insan... sadece takılmak istedim.

Aslında Trabzonspor olgusu Türkiye?nin toplumsal gelişme sürecinde, toplumsal tekamülünde ele alınması gereken olgulardan birisi.

Öğretmenleri rahatsız etmiyor görüşünüze katılmıyorum.

saygılar.

hala denenmemiş!!!

Maskelerimizi parçalamaya ve sadece kendimiz olmaya davet ediyorum sizleri...

sayın berfin, yaptığım sadece altlarda kalmamsı gereken başlıkları gündeme getirmekti:)

ya bişi dicem ama

Teşekkürler Değerli Hocalarım.

Toplum, bireysel düşüncenin önünde yıkılmaz bir kale kadar sağlam duruyor. Elbette toplumsal bakış açısını kaybetmekten yana değilim. Lakin, sırf toplumun baskısı var diye de inandığım gibi yaşamaktan geri duramam.

Mutluluk...

ikincisi hala yok merakla bekliyorum sayın Bilgetonyukuk:)...

Şimdilerde insanlar eğer maskeler takmak zorunda kalıyorlarsa bence bunun en önemli nedeni toplumdan gelen baskılardır. İnsan içinden geldiği gibi değilde toplumun istediği gibi davranmak zorunda kalıyor çoğu zaman. Oysa her insan yaradılışı itibariyle farklıdır ve o farktır onu başkalaştıran, anlamlı kılan.