sayın tarihci09-82,

bir sabah ayakkabısının topuu kırılmış bir bayana denk geldi. biraz incilmişti, yardımcı olmak adına, "birşeyiniz yoktur umarım." dedi.

kapıyı açan küçük kız, hoşgeldiniz dedi tüm tatlılığıyla.

4 yaşında evlatşık verilen kız, abisini çok iyi hatırkamasa da, anımsadı. ağlamaya başladılar. ya Rabbi, bu nasıl bir kaderdi..

"eee.. anlat bakalım, okumayı düşünmüyor musun?"

okullar tatil olmuş, karnesi taktirle gelmişti. ona karne hediyesi oması adına, hem de kendilerinin de bir tatie itiyaçları olduğunu hissettikleinden eşinin memleketi olan Antalya'ya gittiler.

bu ne küstahlıktır dedi genç adam, kim bu kendini bilmez!

evet sizin ihtiyaçlar piramidinin en alt basamağında olduğunuzu tahmin etmiştim. insanın üremek ve hayatta kalmak ihtiyaçları haricinde ihtiyaçları da vardır. haytta kalmanın tam aksine savundukları uğruna ölmeyi göze alanlar da vardır. yine eğitimi, kariyeri, statü, idaller, kişinin kendine öncelik vermesi... vs için çocuk sahibi olmayanlar da vardır. ya da avrupada doğumların eksi seviyelerde olması da örnek verilebilir.

aileler olup bitene şaşırmışlar, bir anlam vermeye çaışmıyorlardı.

"Hayır" dedi genç adam, "istemiyorum, gerek yok!"

eliyle buruşturdu ve çöpe attı. ilginç olan şu ki, zarfın üzerinde ne isim ne de bir adres vardı. birileri macera pşinde sanırım diye düşündü ve önemsemedi.

yüzerek 7 yaşındaki kızı kurtard. mutluydu, gerekli müdahaleler yapılmıştı. o gün plaja gelmeyen çocuk, olan bitenden habersizdi.

meğer deliler gibi seven o notları yazan bu kadın, sırf ona daha yakın olabilmek adına, karşı apartmanda tam onun dairesinin karşısındaki evi kiralamıştı. her gece onu gizlice perdenin arkasından izliyordu. yıldıza baktığını ordan tahmin eidyordu belki de..

plaja denize girmek için ulaştılar. yeminliydi, kendisi girmedi, fakat eşinin girmesine birşey diyemezdi.

1-hayatta kalmak

"Neler oluyor burda!! kendinizi gelin heyy!! "

ve birey için toplum için doğa için güzel anlamlar taşıyan hikayedir.

taksiden indi ve yürüyerek daha çabuk ulaşıırım sanırım diyerekten hızlı hızlı yürümeye başladı genç ama ruhu yaşlı adam. işyerine ulaşmıştı, size bir mektup var diye içeri giren sekrtere, masamın üzerine koyun talimatını verdi.

kadının o anda kalbi küt küt atıyor, heyecandan diline bir söz gelmiyordu, adam uzun zmanalardan snra ilk defa bir bayanın gözlerinin içine baktığını ve yüreğinde bir kıpırdnmanın olduğunun farkına vardı. "işiniz neredeyse size yardımcı olayım, lütfen" dedi genç adam, kadın:" sizinle aynı yerde çalışıyorum" diyince, adam daha bir şaşkınlıkla: "öyle mi, ne güzel, pekala o halde, birlikte gitmemizde bir sakınca yoktur umarım."

değilmidir?

-BİTMELİ DEDİ. BUNUN SONU YOK.

- buyrun?

durumunu anlattı.

hikaye yazma konusundaki istidadınız beni şaşırttı. geleceğin yazarları arasında ehemmiyetli bir yer edineceğiniz belli. kutlarım..

kimsesi yoktu, "mektubu kim yollayabilirdi ki bana! yoksa birileri dalga mı geçiyor benimle!"

gelelim hikayeye..

ama söz vermişti, yapacaktı!

en son gelen de ise : " çok yakınındayım, daha dikkatli bak bana, tıpkı o parlak yıldıa baktığın gibi".

ve insanında doğadaki diğer canlılar gibi en önemli iki ihtiyacı

çocuğun sakladığı birşeyler vardı ki belli, pek birşey demedi bunların üzerine.

"beyfendi!"

aslında merhamet dolu temiz yüreği olan, fakat insanların ikiyüzlü olmalarından ötürü onlardan nefret eden biriydi, onlar gibi olmaktansa, yüzlerine gülüp içimden lanet okmaktansa, selamı sabahı keserim daha iyi diyordu. belki de haklıydı kendince.

kadın daha fala dayanamadı, işte şu an şu dakika açılmalıyım, belki de Allah'ın bana sunduğu bir fırsattı tüm bunlar diyerek, ilk başlarda duraksayarak, "şey.. size söylemek istediğim bir şey var." dedi.. adam merakla.. "sizi dinliyorum hanımefendi?" kadın sustu ve sadece "çok teşekkür ederim, siz olmasaydınız zor olurdu benim için işe gitmek" demekle yetindi. adam, "rica etti"

adamın canını iyice sıkıyordu artık bu notlar, kimse bu, ne zaman çıkacaktı karşısına!

" hayat gelip geçici, anı yaşa. seni sevebilen insanların varlığından haberdar ol. "

adam, artık eski yalnızlığından sıyrılmış, fakat ara ara yine o mezarlığın başına gidiyordu. eşini ve çocuklarını denizde sandalın akıntıya karışmasında dolayı kaybetmişi bir tek kendisi kurtulabilmişti ordan, eşi ve ik çocuğu ise akıntıyla birlikte kaybolmuş, tüm arama çalışmalarına rağmen bir sonuç alamışlardı. boş tabut nları simgeliyordu, mezarlıkları hazırdı fakat, içi boş idi. her gidişinde o kötü an canlanıyordu gözlerinde.

ve mutlu son

o gece yine uyku girmemiş olsa gerek, pencerenin önündeki koltuğa uzanmış o seçtği parlak yıldıza dikmiştti gözlerini. yanına yaklaşan bir gölgenin varlığını hissetti, arkasını dönmeden pencerenin iz düşümünden anladı ki :" neden yatmadın sen daha!" diye sitemli bir sözle bağırdı çocuğa, çocuk ağlamaklı bir şekilde " özür dilerim, fakat uyku tutmadı, alışkın değilim bu denli rahat bir yatağa"

2- üremek

- pekala dedi kadın gözlerinin içi gülüyordu her ikisininde.

katılımlarınızı bekliyorum.

kelime cambazlığı ve ayrıntılı tasvirleri beceremiyorum ben doğrudan sadede geliyorum.

"heyy ufaklık, bir mendil alabilir miyim?"

Bir müddet ağladı, aslında gözlerinden yaş aktığının farkında bile değildi ki; yanına gelen "bir mendil almaz mısın be abi?" diye spran çocuğun sesiyle irkildi soğuk yalnızlığında.

kızın ailesi ise : teşekkür etmek babında yemeğe davet etti onları.

teşekkür ederim :)

AMA YAŞADILAR AYRI RÜYALARINDA HER GECE BİRBİRLERİNİ...

adam gel bakalım küçük bayım, seninle biraz dertleşelim..

bu hikaye benm çapımda bitmiştir :)

Mezarlığa çoktandır gelmemişti. Yalnızlık duygusu ve yakınlarının kayıpları onu mezarlıklara karşı lakayt ve soğuk yapmıştı. Birden ürperdi. Acısı tazeydi. Onu bırakıp gittiği gün gibi karanlık ve soğuk bir havaydı.

okumak mı.. aklından hiç geçmemişti bile bu, öncelikli hedefi bir iş bulmak ve kız kardeşinin yanına kavuşmaktı, gerekirse kız kardeşi ile birlikte yşamak için onu o ailnin elidnen almak, ama onu nasıl bulacaktı. belki bu adam ona yardım edebilirdi.

çocuk, bu soğuk ama yüreği merhamet dolu adama kanı kaynamış, sanki dilinden baba diyecekmiş gibi geliyordu.

Gökyüzü kapkara bulutlarla kaplıydı bugün. Serin ve nemli bir rügar gittikçe koyulaşan yeşillikler arasında alabildiğine esiyordu.

işine gitmek için apartmandan çıktı.. dünkü mutluluktan olsa gerek, ilk defa kapıcıya "günaydın" demişti.

-BİTİRMEK KOLAY. YAŞADIKLARINI TEKRAR YAŞAMANIN GARANTİSİ VAR MI?.

Uzun zamandır kullanılmayan, çok eski zamanlardan kalma bir mezarlıktı burası. Servi ağaçları ile zambakların hakim olduğu ve envai çeşit otların boy gösterdiği bu yerde ilk bakışta mezarlar seçilemiyordu. Herşeyi silip süpüren zaman, burada da gücünü göstermiş, mecalsiz pek çok mezar taşını oraya buraya savrumuştu. Ama bazıları var dı ki zamana karşı başını dik tutmaya çalışıyordu. İşte yeşillikler arasından bir ada gibi yükselen birkaç kavuklu ve haşmetli mezar taşı olmasydı buraya mezarlık demek çok güçtü...

işine geldi masasına kuruldu ki, sekreter içeri girerek: "bir mektubunu daha va efendim" dedi.

sükunetle başını salladı onalarmışcasına.

unlardan habersiz olan adam, aynı saatinde evindn çıkar aynı saatinde dakika şaşırmadan evine ulaşrdı.

o anda, çocuk, kardeşimmmmm!! diye sarıldı boynuna.

"neden peki" dedi adam, "annen, baban, kardeşin ok mu senin, ya da bir akraban?"

mendil satan çocuk değil miydi bu?

adam ve kadın birbirlerini severler öpüşürler sevişirler boy boy çocukları olur...

yazdığım bir başlangıçtır. bunun olay veya duruma dönüşmesi hususunda fikirlerinizi beyan edebilirsiniz.

YAŞAYAMAYACAKLARINI DÜŞÜNMEDEN BİTTİ DEDİLER DAĞILDILAR.

uzun zaman sonra ilk defa boğazından sıcak bir çorba geçen çocuk, nasıl teşekkür edeceğini bilemedi, " çok sağolun" diyordu sürekli, her kaşık atışında ağzına.

YAŞADIĞIMIZ ŞEYLER ÇOK GÜZELDİ. O:

çocuk, teşekkür etti ve ordan uzaklaşırken, adam :

eve artık ulaşmak için daha geçerli bir sebebi vardı, onu bekleyen küçük ama büyük bir misafiri. okula kayıdını da yaptırmışlardı hem.

kısa bir not :

çocuk gülümseyerek: "bayım mı, ama ben henüz 14 yaşındayım." olsun dedi, büyük adam kadar yüreğin var senin de, hatta birçok büyük adamdan daha cesursun."

adam, ne zmanadan beri böyle olmamıştı. iyilik mi yaptım yani şimdi bn diye geçiriyordu içinden. soğuklukla " tamam hadi artık çorbanı bitir ve şurdaki yatağa yat!" yumuşak davranmamalıyım dedi içinden.

oysa siz yeni başlamış bir hikayeyi kafanızda zaten bitirmişsiniz.

Mezarlığın hemen yanı başında bulunan ve yeşil parmaklıklı bir demir kapıyla mezarlıktan ayrılan, yeşil kubbesi ve taştan sutunlarıyla asırlık cammi zamana ve mekana hakim bir görüntü sergiliyordu. Bu görkemli yapının geniş bahçesinde, yüzyıllık çınar ağaçlarının altında, mermer bir şadırvan bulunuyordu. Şadırvandaki suya akseden çınar ağaçlarının elsi yapraklarının gölgesi rüzgarın etkisiyle birbirleriyle tokalaşır gibiydiler. Şadırvanın ilerisindeyse bir zamanlar yeşil kapıdan geçip sonsuzluk deryasına uğurlanacaklara son vazifelerin yerine getirldiği bir musalla taşı ve musalla taşının üzerinde çürümeye yüz tutmuş tahta bir tabut bulunmaktaydı...

durumu iyi olan aile erkek kardeşini de kabullendi, verilen sözler tutulmuştu sanki.

hikayeler olay veya durum hikayeleri olabilir. ancak şunu unutmayın ki olay hikayelerinin içerisinde bile tasvirler vardır, durumlar anlatılabilir.

bir çocuğun yüzünün gülmesine vesile olmuştu. bu soğuk, mut yüzlü adam, içinde belirsiz bir mutluluk hissinin olduğunu frketti.

trafik sıkışıklığı, yine bir kaza! bu ne bitmez dünya çilesidir diye isyan etti.

gece olmuş, içtiği kahvenin etkisinden ötürü gözüne zerre uyku girmiyordu. göğün lacivert yüzüne baktı, içinde parklayan bir yıldıza çevirdi kafasını dikkatlice, ellerini açtı ve :" ey yüce Rabbim, beni sana ulaştır." dedi üm içtenliğiyle. hava o gün daha ir aydıklık doğmuştu, penceresinin önündeki koltuğunda uyuyakalmış, Güneş'in sıcacık ışığıyla güne açmıştı gözlerini..

peki bu hikayeyi olay hikayesine çevirelim.

tutuum'un hikayesine devam ediyorum;

madem olay hikayelerini seviyorsunuz yaratıcılığınızı kullanarak bu başlangıcı olay hikayesine dönüştürebilirsiniz.

evli miydini?

iş çıkışında yine o bayana denk gelince, kadın bu defa dayanamadı.

merakla ve tedirginlikl mektubu açmak için eline aldı, kalbi küt küt atıyordu heyecandan, zarfı yıırttı bir ışımla ve okumaya koyuldu :

işerindeki bayanla evlenmişti, kadın o çocuğuda kabullenmiş ona anne samimiyetinde davranıyordu, ama sözlerini unutmadılar, er ya da geç, bulacaklardı kız kardeşini.

sahilde bir çay içebilir miyiz?

çok sinirlenmişti, kendisini, bir başkasının bu şekilde görmesi onu utandırmıştı birazda. içinden : " bir rahatım yok, mezarlıkta dahi!" dedi.

ona deliler gibi aşık olan, fakat birtürlü cesaretini toplayıp, söyleyemeyen bir kadın, açılma yolunu bu şekilde tercih etmişti.

ZAMAN ONLARA ÇOK ÖFKELENDİ...

aynı işyerinde çalıştığı fakat hiçkimselere selam dahi vermediği için pek insanları tnaımıyordu adam.

kavga ediyorlardı hemde!

İnsanlara sırt çevirmişti, kendisinden başka kimseyi düşünmemeye and içmişti.

iyi de o kişi parlak yıldıza baktığımı nerdne bilebilirdi ki! ayrıca yaşadklarını kimseye söylemezdi, ketumdu.

PİŞMAN OLDUKLARINI KENDİLERİNDEN BİLE SAKLADILAR

insan ve toplum merkezli hikayeleri severim ben.

sohbet kou idi, kadın ise halen söyleyemediğinin huzursuzluğunu taşıyordu içinde. cesaretini topladı : size o notları yollayan bendim! dedi. adam şaşkınlıkla, nasıl!! diye bağırınca, size karşı hislerim vardı, lakin açık etmek istedim çoğu kez, fakat siz bir selam dai vereyen yüzümüze bile bakmayan soğuk biriydiniz, bu şekilde ulaşmak istedim size.. kaderse bizden yana olmalı ki yolumuzu birlikte çizdi. adam yıllar sonra bu duyguarı yaşamanın verdiği haz içinde karşılıksız kalmadı bu tutuma.

kadın herşeyden haberli, evdeki çocuğu da biliyordu. o da kız kardşinin bulunması için elinden gelen tm fedajkarlığı yapmaya söz verdi.

en iyi hikaye okuyucuya gerçeğe dönüştürülmesi için akıl ve cesaret veren ve doğadan ve yaşamdan kopuk olmayan hikayedir...

"tamam ama bak sokaklar daha tehlikeli değil mi, burda da rahat bırak mıyorlar oysaki seni!?" kımıştı biraz genç adam.

hadi şimdi uyu, yarın olunca bakarız gerekene.

günler aynı sadelikte geçiyor, kimselerle ne sohbet ediyor, ne de tanıdıklarına gördüğü halde selam veriyordu. komşuları dahi "nasıl bir adam bu" diye arkalarından dedikodusunu yapıyordu.

derhal oraya gitti, aslında tam gidecekken geri döndü, fakat içi rahat etmedi, hızlı ve koşar adımlarla oraya ulaştı.

Her gün geçtiği yerleri karış karış ezberlemişti. Ama yolunun üzerinde öyle bir yer vardı ki ne vakit buradan geçecek olsa içinde, sonsuzluk, hüzün, saygı, suskunluk, boyun eğiş, terkedilmişlik gibi karmakarışık duygular ve bu his karışıklığının içerisinden yükselip diğerlerini bastıran tarifi imkansız bir biçimde yüreğine çöken unutulmuşluk duygusu hasıl olurdu.

"peki" dedi genç adam, "gel bakalım benimle sen." çocuğun temiz biri olduğuna kanaat getirmişti. onu evine davet etmiş, sofrasına bir tabak ve kaşık fazladan koymuştu. ne de olsa onunda kimsesi yoktu.

ailecek giyindiler, süslendiler, anlarına bir de hediye alarak oraya ulaştılar.

denize girmemeye, sandala binmemeye yeminliydi.

çocuk bir umutla daldı uykuya, hayaller kurdu öncesinde, rüyasında kız kardeşine kavuşup, doyasıya sarıldığını görüyordu, sabah mutlu bir şekilde uyandı. adam kahvaltı yapmaya alışkın değildi, yıllar sonra kahvaltı sofrası kurmak için marketten peynir, zeytin gibi kavaltılık almak üzere evden çıktı. döndüğünde çay demlenmişti bile. birlikte sofralarını kurup, yemeğe başladılar. adam çocuğu tembihledi: " ben gelene kadar evden dışarı adım atmak yok! " tinerci çocuklardan korumak içi en doğru seçim bu idi ona göre.

peki ne işin var senin burlarda, geçen sefer dayak yememişmiydin sen şu tinerci çocuklardaan? uzaklaşsan iyi edersin bence " dedi. çocuk, başını öne eğerek: gidecek biryerin yok, buralardan başka yerde bilmiyorum, yoksa beni de kötü yola sokarlar."

tekrar br not : " yardımsever oluşun, beni sana daha bir yakınlaştırdı."

SENİ ÖZLÜYORUM. DEDİ. BEN DUYGULARIMI YOĞUN YAŞIYORUM VE BU DUYGULARIMI UNUTMAMAK İÇİN BAZEN SAÇMALIKLAR YAPIYORUM. SENLE ÇOK BENZİYORUZ. AMA FARKINDA DEĞİLSİN.

adam, yeminini bozmuştu ama, sözünü de yerine getirmişti böylelikle.

bir müddet sesszilik hakim oldu zaten sessiz olan odada.

aynı rutinlikte geçen bir iş saati daha sona ermiş, evine gitmek için yola koyulmuştu. evinden işine işinden evine giden disiplinli biriydi. arkadaş ortamıda olmadğı için birileriyle takılmak gibi bir huyu da yoktu ayrıca.

arkasından koşa koşa gelen birinin varlığını hissetti, akasını döndü ve baktı. "sen şu mendilci çocuk değil misin? " nefes nefese kalmıştı, nabzı yükselmişti çocuğun ve tek tek " evet, benim" dedi.

ordan çıkmış, sahile doğru ağır adımlarla yoluna devam ediyordu. dalgınlık vardı üzerinde. bağrış çağrış üzerine birden irkildi ve ne görsün..

Yalnız başınaydı, kalabalıklar içinde kuyuya atılmış bir taş gibiydi adeta, kaybolmuştu sadece kendi benliğinde.

derin düşüncelere dalan adam, kendi çocuklarını getirdi aklına, mezarlığa gitmesinin nedenin altında yoksa ölen eşi ve çocukları mı vardı.

ne çocuk kız kardşimi bırakırım dedi, ne de kız kardeşi abimi..

söz vermişti ona, kız kardeşini bulup yanına götüreceğim demişti, ama nasıl.. nasıl bulacaktı ki onu..

"Sanane!" diyen bir çocuğun gözlerinin içine baktı ve "derhal polis çağırmadan dağılın burdan" dedi. tinerci çocuklar uzaklaşmışlardı, küstahça: " seni bir daha bizim muhitte mendil satarken görmeyeyim!" diye bağırdılar.

Sabahları şehrin derin uykuda olduğu ve keşmekeşin henüz başlamadığı bu saatlerde tenha sokakları dolaşmayı ve denizin mis gibi havasını ciğerlerine doldurarak yürümeyi çok severdi. Hele ki yağmur yağdığı günler sokaklar daha bir güzel, denizin havası daha hoş olurdu...

çocuk içlenerek.. " onları depremde kaybettim, bir kardeşim vardı, onu da evlatlık edindi zengin bir aile, beni ise devlet koruma altına almştı, ama oralarda eziyet ve işkence gördüğüm için kendimi sokağa attım."

mektupla hergün aynı nizamda geliyor, iyiden iyiye kuşku duyuyordu artık. kim olabilirdi bu!

"sevgiye çok yakınken, uzak durmak niye!" bir sitem vardı sanki bu notta.. aynı şekilde ne bir isim ne bir adres, iş arkadaşları kafa buluyordu sanki.

- evde bekleyenim var, ama bir çay olabilir tabi.

kimdi bu! iyi gene merak ediyordu artık. içini açtı :

o anda, çırpınan bir çocuğun varlığını hissetti, cankurtaran yok mu diye bağırsa da kalabalık olan plajda gürültüden sesini duyuramamıştı. koşa koşa yeminli olduğunu unutarak o denize girdi.

çocuk, tebessüm ederek, "buyur abi" dedi.

- uzun mesele, çay içerken anlatsam?