daha dün cocuktum bgun 30 lara merdiven dayamak üzreyim bu kadar yolu ne zaman aldım ne cabuk geçti zaman benim değiştiğim zamanlar oldu ve değştirdiğim insanlar yada öyle sandık

bazen yırtar atarsınız dıktıklerınızı, bazen gardropta saklarsınız baska bır zaman uzerınde gormek ıcın hayatın...

Yolcuyuz yolcu olmasına da, uyuya kalmışız yolda, sanki yol hiç bitmeyecek gibi... Aldanıyoruz yoldaki gelip geçici renkli şeylere, savruluyoruz bir oyana bir buyana?

İnceliği de yolu nasıl değerlendirdiğimize bağlı. Hiçbir kurala, kanuna, amaca ve sınıra bağlı kalmadan yürüyenler için yol aslında çok geniştir. İstedikleri gibi sağa sola saldırıp her türlü alanı yol olarak katedebilirler. Yolun sonuna her an gelinebileceğini ve sonrasını düşünerek yaşayanlar içinse gerçekten de çok ince ve keskindir...

Ölmek demek Sevgili'ye kavuşmak demektir bazen, bazen de sevgiliden ayrılınca yaşanan duygudur, iradeye bağlı olarak elbette...

Yolun herhangi bir yerinde ileriye bakınca yol uzun gibi görünür ama aynı anda geriye bakarsanız daha başında olduğunuzu düşünürsünüz; böyle aldatıcı ve izafidir bu yol. Yolun uzunluğu zamanın bu yolda nasıl değerlendirildiğine bağlı. Kimileri kısacık bir ömürde hem çok değerli işler yapıp, hem de geriye isimlerini bırakırken; kimileri de 100 sene yaşasa da yokluğu hiç bir değişiklik yapmamaktadır.

Kimisi başlangıcı görmez o yüzden elbisesi hiç içine sinmez.

Hayatta hiçbir konuda sabit fikirli ve katı olmanın gereği yoktu, çünkü yaşamak demek ha bire durmadan değişmek demekti.

Kalıplara sığmaya çalışıyoruz ve diğer kişileride o kalıba alıyoruz. Sanki bütün kalıplar tutacak gibi. Tutmayınca yıkılıp kalıyoruz..

burnuma nefis edebiyat kokuları gelmekte başlığın gidişatından memnun olacağım memnuniyetle.

daha hiçbir şey yaşamadık

Ömür dediğin ilk nefesle son nefes arası bir süre

Hem yolun uzun olacağı da ne malum, bir nefes ayırır iki dünyayı?

bazen aynı seylerı soyleyenlerın bıle aslında aynı seylerı soylemedıklerını fark edersınız...

Peki, giydiğimiz elbisenin bizi taşımaktan sıkıldığını?

genişçe yayılmışız zamana

Başroldeki kendisiydi.

Bazen aynı şeyleri söylemekten bıkmıyoruz, sabah akşam, gece gündüz hem de... Bazen de aynı anda bir sürü şey geçiriyoruz kafamızdan, zihnimizi yormaya and içmişiz gibi...

sorsalar

ölüme kaç farklı yoldan yürünür belki sayamayacağımız kadar çok çeşitten ama hep aynı sondadır kesişen.

Dikenli yolları tercih etmiyoruz, ayağımıza diken batar, canımız acır diye. Kolay yolların insanı oluyoruz. Böyle yapınca sanki kaybetmiyoruz?

işte bu süregidiş ve gelişlerde figüranız belkide.

hayata dıktıgınız elbıselere provalar yaparsınız...

ölüm nedir bedendeki yoksunluk mu yoksa ruhtaki tükenmişlik mi?

Evden sabah işe giderken nereye gittiğinizi biliyorsunuzdur. Akşam iş bitimi gideceğiniz yeri bildiğiniz gibi. İşe gitmenin iyimi kötümü olduğunu pek düşünmeyiz çünkü herkes öyle yapar ve hep böyle olagelmiştir.

Ne sabahımızı biliyoruz ne gecemizi bazen.. Yanılgılar çarpıyor yüzümüze, pişmanlıklar dolanıyor ayaklarımıza.. Sorumluluklar prangalıyor ayaklarımızı, hareket edemez oluyoruz..

yurumeye devam ettıkce farklılıklar daha belırgın bır halde ortaya cıkacaktır...

Hep size söyleneni ve sizden beklenenini yapmanız gerekir çünkü olması gereken budur.

daha bir yere sığamadık.

dedım ya bastan bazen aynı seylerı soyleyenler bıle aslında tam olarak aynı seylerı soylemezler...

Bazen lal oluyoruz kendi hayatımızı yaşarken, ağzımızı açıp konuşamıyoruz ki, sanki birileri elimizden alıyor hayatımızı da yönlendiriliyoruz.

yolun tarıfıyle madem yola cıktık tarıfler uzerıne konusarak yuruyelım gardroplara...

Unutulmaz dediğimiz acıları unutuyoruz bazen,"iyi ki zaman var" diyoruz "iyi ki"...

belki gidenlerin ardından kalabilmek cezası kim bilir...

incecik yol ortasında

neydir ölüm

huzunler gıyınırsınız kımı zaman...

ana hatlarıyla yazılanlar bırbırıne yakın...

bir yaşlıda ardı ardınca güzellikleriyle anılabilme lüksü

İlk akla gelen anlamı dünyadan terk-i diyar eylemek olsa da ölüm dediğimiz aslında sevgiden mahrum olmaktır bir bakıma. Dost, sevgili, ya da uzak biri... Kim sevgisiz kalınca mutlu olur da yaşayabilir ki? Belki çözümü vardır bunun da tamam ama çözülene kadar ölümü yaşarız bazen.

Film onun filmiydi zira.

Hiç giymeyeceğimiz elbiseleri dikmekten bıkmadık mı?

İki de değil belki bir çok yüzü vardı. Maskelerin birini takıp birini çıkaran insanoğlu kendini çok da güzel adapte etmişti bu oyuna.

ölüm kimine göre bir ödül kimine göre sevdiklerimizle olacağımız bir vuslat sonu kimine göre bir maddenin yok oluşu

ölüme koşarak gidebilmeyi gözealabilmektir yada ölümü bir ödül olarak kabul edebilme dirayetidir

Yüklenmişiz en ağır yükleri yolcu olduğumuzu unutarak, yolda sonsuz kalacak gibi... Biz ne kadar kalmak istesek de duramayız, sevkiyat var ebedi aleme?

ama ölüm uğruna cennet vadedilense

gardrobunuzu acmaya ne dersınız?

Uzun ince bir yolda yolcu olabilmek, yolcu gibi yaşayabilmek?

begenmez yenı bır elbıse dıkersınız...

kımı zaman yorulursunuz kosmaktan...

Aman boş ver kim umursar ki bugün varız yarın yokuz nasılsa denilir ya o öyle değil işte.

her bakışta hep eskisinden daha başkalaşarak bambaşka olarak illa ki hissettirmedn ama kesin çizgilerde kalarak

asl olan nedir ki ölüm ölüm olsun varken yok olabilmek midir yoksa yokken var olabilmek mi?

bazen farklı seylerı soyleyenlerın aslında aynı seylerı soyledıklerını...

İnsan dünyaya gelirken anne karnındaki hayatında ölüp de gelmiştir zaten. Bu yönüyle ölüm bir yol değişikliğidir; nihayetinde varacağımız hedefe yürürken farklı bir düzleme geçeriz ölümle. Nihayetinde varacağımız yer ise kalbimizdedir; bu sebeple uzun ince bir yolda az gider uz gideriz de, biz bakarız ki yine kendimizdeyiz...

göz açıp kapamalık

bu uzun yolun yolcuları bır sure yol hakkında konusacaklar sanırım...

Ömrümüzün baharı hiç bitmez sanıyoruz, bitince anlıyoruz. Her başlangıcın bir sonu olduğunu.

Kimisi ara cümleyi görmez oda bir türlü renkli elbise giyemez.

Çocukken ne olacaksın sualiyle başlayıp kimle evleneceğine kadar sorular birbiri ardına gelir durur döngü gibi.

Unuttuğumuz şu aslında bunların tümü yürüdüğün yolun tamamı.

Sala'lar duyuyoruz minareden, bir gün o salanın bize ait olacağını unutuyoruz;belkide duymazdan geliyoruz..

hayatta yola başlarken hep kurallar oturturuz kendimizce bakış açımızın gerektirdiği şekilde ama hayat çok ilginçtir törpüler kimi zaman himi zaman sivrildir sizi

Giydiğimiz elbiseye sığamadığımızı?

Siz ne kadar kendinizsiniz peki?

bakalım olume kac farklı yoldan yuruyoruz?

Yol uzun olmasına uzun evet, ne kadar kısa da olsa bize çok uzun... O yolda bazen nasıl da tökezliyoruz, soluğumuz kesiliyor aşamayacağını düşündüğümüz bir engelle karşılaşınca. Zaman imdadımıza koşuyor çoğu zaman, bir de bakıyoruz aşmışız da yollar almaya başlamışız bile yeniden.

farklı zamanlarda herhangı bırsey hakkındakı dusuncelerınızın farklı olabılecegını tecrube edersınız kımı zaman...

ufak bir çoçuk kalbinde sevdiğini bir daha görememektir bir sıkı sarılamamak belki

Öyleyse, yolcu, yolcu gibi yaşamalı?Yolcunun yükü taşıyabileceği kadar olmalı, gerekli olanları yanına almalı, götürmeye değer olanı biriktirmeli değil mi?

Her ana yeni bir yüzle merhaba demek.

kımı zaman usanırsınız oturmaktan...

kımı zaman mutluluk yanıbasınızda nobet tutar...

çok uzun bir yoldayız

Yolun uzunluğunun garantisini kim verebilir ki