hiç bir şey yapmak içimden gelmiyor, inanç konusunda. iyice zayıfladın hiç çıkmayan yerlerimde birsürü sivilceler çıkmaya başladı. her şeyi kaybetmek üzereyim inancımı, kendimi, dostlrımı.. her şeyi

Asla kendini odaya kapatma. Çevreci Genişlet. Gez dolaş. Evlenene kadar hayatında kız arkadaşların olsun erkek arkadaşların olsun. Bu yaşta bu imkanlar bende olacaktı ki ahah ahah. Valla hi Show yapardım gencligimde :)))

buna nasıl korkaklık dersin. neler hissettiğimi neler yaşadığımı biliyor musun. her an ağlama krizlerine hemen sonra gülme krizlerine girdin mi. saatlerce odadan çıkmayıp gözün açık tavanı seyrettin mi. hissetmek yaşamak hayatın hazzına varmak lazım. varabiliyor muyum kocaman hayır. ne üniforma ne o dedğin kızlar sence bunlar aklıma geliyor mu benim. gelmiyor. bilincimi ya tamaman kör edip yaşayacağım yada o bilinçle kafayı yiyeceğim..

Kardeşim git tedavi ol ihraç olmazsın. biraz rahat ol hayat devam ediyor, herkesin nin derdi var durur içerisinde dertsiz insanmı var. ibadet et, zikir et, kalpler Allah ı anınca huzur bulur.

Beni dinle şimdi: 22 yaşında polis olmuşsun. 22 yaşında 3 bin tl maaşa ve kızlarin rüyaların süsleyen bir üniformaya sahipsin. Kendi hayatımdan örnek vereceğim ki örnek teşkil etsin diye.

benim silahımı neden alacaklar. silahla bir şey yapmıyorum ben. öyle bir durum olursa ihraç mı oldum demek. allahım nasıl bir çıkmaz yoldayımm :((

5 6 ay öncesine kadar bu kadar değildim inanın bir şekilde vaktimi mi geçiriyordum. yvaş yavaş bilinçaltımı sardı bu lanet olası düşünceler.. unutmak için sigara alkol illetne sardım. hayır çare bu değil. kaybetmekten korkuyorum. kendimi, mesleğimii :(

bu durumu psikologa gtmeden çözemezsn arkadaşım.

Sirkil sen üzerinde ki ölü toprağından, sonra yaşama sevincini avcuna tut. Kendini içine kapatma. Psikolojik yardımsa yardım al. Ama dostların ve ailenle zaman geçirdikce kazanmaya baslayacaksin

Hayat dolu bir insan olup, mesleğin sana sağladı güzellikleri dolu dolu ailen ve çevreler yaşanan lazım. Herşeyi bırak o ayakları öpülesi annen için bile yaşamaya değer.

bu hislerle bu düşüncelerle o bile zor gibi... her şeyi bir kenara bıraktım ağlama nöbetlerim ve ölüm düşüncesini atamıyorum kafamdan :(

ben polis degilim ama eşim polis böyle bır durumda sanırım silah alınıp hizmet içi göreve alınabılırsın ki bunu yaşıyacak ilk insanda sen degilsin önemli olan senın saglıgın ailenınde sana destek olucagını düşünüyorum kaybetmekten korkma korktugun zaman kaybetmeye mahkum olucaksın! Bir an önce bir psikologdan yardım al.

Genel mesleki sorunlarımızdan dolayı, ruhsal problemlerin açığa çıkması kaçınılmaz. Sağlığın herşeyden önemli, genç adamsın istesen silbaştan herşeyi düzeltirsin. Mücadele et, her insan bazen bocalar sabret kardeşim, sabır en iyi ilaçtır

Ben 22 yaşında, babası evi terk etmiş, 2000 li yıllarda kuş kadar asgari ücretle annesine bakmaya çalışan biriydim. Kendimi ne alkole ne içkiye vermedim. Ne olursa olsun seni seven biri varken hayata sende bir pençe atman gerekli. Kolay yolu seçip intihar etmek KORKAKLARIN işidir.

Aklın sürekli o konularda olmasın aslanim. Delikanli adamsin. Geçsin. Dinamiksin. Sürekli aklıma onu getirirsen bir adım. Yol alamazsin. Mücadeleci ol. Ben seni yenecegim. Yere dussende bir an yorulsanda kaybetme hirsini. Teslim olma

Yaşama sevincin ve yüzünden gülücükler eksik olmasin.

Koçum sen kısa yolu seçip kendini eve hapsedoyirsan, kendini insanlarda uzak tutuyorsan Savasmaktan kaciyorsun buna başka ne denir?

çıkıştığım için özür dilerim :( abicim dostla arkadaşla aile ile vakıt geçirierek olmuyor denemedim mi sanıyorsun. il il gezdim mutlu olmaya çalıştım arkadaşlarımla. o mutluluğum sadece o anlıktı. sankı kalabalıklar içinde tek kalmışım hissiie kapılıyorum. insanlar içinde yapayanlızım. sosyalles demişin. ne kadar sıradan cümleler bunlar. yapmadığımımı sanıyorsun. aklımı kemiriyor abi. hergün intihar haberlerini okumaktan ekşi sözlükteki ihtihar ile ilgili 234 sayfalık yazları okumakta nedenleri nasılları sormaktan bıktım. bıktığım için sizlerden yardım istiyorum. ne yapmam gerekeceğini nasıl bir yol izlemem gerekeceğini bilmek istiyorum.

gittiğim doktorun bana kötü bir rapor verip mesleği ekileesinden çok korkuyorm sanırsam e dilimiymiş yani mesleği yapamama durumu. tam olarak ne olduğuuda bilmiyorum. birisi dedi silahını alırlar kimliğini alırlar. neden öyle birşey yapıyorlar ben silahla ne yapacam. benim zararım sadece kendime olur

Devrem takma kafana e vermezler e çok ağır ve iyileşmesi mümkün olmayan şizofren olursa verilir sen buraya yazabildigine göre e de değilsin

ilk önce şunu bir kabullen senın gıbı bır sürü bunalım yaşıyan insan var ve hayatlarına devam edıyorlar yanı sen bunu ben hastayım ve ondan bu duyguları yani ''ölüm ve intihar'' aklıma geliyor ama çözüm bunlar degil diyeceksın!

Kardeşim psikoloğa git, ihraç falan olma yok rahat ol binlerce arkadaş tedavi görüyor, yakın arkadaşım var oda tedavi görüyor. Silahını alabilirler, ihraç falan yok.

arkadaşım öncelikle sahip olduğun şeylerin kıymetini bil. bunun için öncelikle hastanelere, mezarlıklara bak.1. si polis olduğuna göre fiziksel olarak sağlıklısın demek.2. si hayattasın yapabileceğin çok şey var. alkolun seni nereye sürükleyeği belli olmaz. hemen bırakmalısın. insan ruhu boştur. onu muhakkak doldurmak gereklidir. her insan onu bir şekilde doldurur. ruhunu sağlık neşe ve maneviyatla doldurmalısın. iş yerinden dürüst bir arkadaş bul derdini ona aç. bu işler en iyi karşılıklı konuşularak giderilir. etrafına bak, kaybedeceğin çok şey var. ölümü muhakkak tadacağız. o kadar merak etme. zamanını ruhunu üfleyene bırak. şu anda ülke olarak, soydaşlarımız ve dindaşlarımız olarak sıkıntılar içerisindeyiz. onlar için üzül. yaşın çok genç... hata yapabilecek bir yaştasın. kendine iyi bak...

öncelikle herkese merhabalar. 22 yaşında bir polis memuruyum. polis olmadan önce hayatımı anlam veremediğim, varoluşsal sorunlarla ilgili problemlerim vardı. tipik felsefi problemler deyim. ama yinede yaşamdan haz ve mutluluk duyuyordum. araştırmak ve sorgulamak tam bana göreydi. bazı durumlar olmadı universiteyi kazanamadım polisliği denedim ve bir şekilde polis oldum. her şey o kadar güzel gidiyor du ki artık bir meslek sahibi olmuştum. aslında tek çarem de buydu. ama aradan aylar geçtikçe ruhsal problemlerim oldu anlayacağınız içine kapanık depresif her an ağlamaklı bir insana dönüştüm. herkes tarafından belli oluyor ne den böylesin neyin var deyip duruyorlar sürekli. şu an için ne yaşamdan keyif alıyorum ne de soluduğum havadan. kendimi kaybetmek üzreyim :( biliçaltımı kurcalayan ^^ ölüm, intihar ^^ düşüncesi resmen bir örümcek ağı gibi sardı beni. mutlu olamiyorum sabah kalktığımda, hiçbir şeyden aslında. aileme çok bağlıyım. onların üzülmesine dayanamam. yakın dostlarım psikoloğa ve pskiyatrıya gitmemi önerdi. buna cesaretim yok. her şeyi kaybetmekten korkuyorum. ailemi, mesleğimi. ihraç olabilirim belki. zaten ölü gibiyim o zaman ne olur kestiremiyorum. bana yardım edin yol gösterin :(