İç ses: Ne çok konuştuk, konuşuyor...

Ben: Hayır canım...

Sürekli maskelilerle ve maskeli yaşamaya mecbur bırakılıyor o zaman hayat.. Doğru söyleri, hislerimizi belirtiriz oldu mu adımız patavatsız.. Yapmacık insanlara tahammülümüz olmasa da aynı ortamlarda yaşamak zorunda kalıyoruz.. Dokuz köyden kovulmak da cabası!

dipnot=burada sanalda kişiler olamadıkları" imrendikleri "içinde sakladıkları "kişiliklere "bürünüyorlar. oysa görüne n köy reelde belli. bi kendi biliyor.

Konuşma bir sanat ve ben öğrenmeliyim...

ama insan olmanın gereğidir içi dışı bir olmak

Düşündüğümü nasıl söylerim diye kitap mı alsam

Bu hayat da tek başına pek çekilir olmaz bazen insanlara istediğin gibi değil istediği gibi davranmalı

kitap konusu şakaydı :)

Böyle olunca sen kalabalık karşındaki mutlu

dimi? içsesimiz bile bizle çelişiyor bazen

Yakın bir arkadaşımla konuşuyorum telefonda.

Özgüven şart bu durumda çünkü düşündüklerimizi söylemek yalnızlığı getirir

Bunun için kitaba gerek olduğunu düşünmüyorum

yalnızlık getireceği doğrudur

Arkadaş: Çok mu konuşuyorum?

Ne düşündüğümü söylemeye çalışınca içimden bir öküz çıkıyor.

Çünkü ne düşündüğümüz gibi yaşama lüksümüz var

Ne de düşündüklerimizi her zaman söyleyebilecek öz güvenimiz