misal geçen uzanmış yatıyorum. gözlerim karanlıkta sokak lambasından duvara yansıyan ışıklarda geziniyor. ışıkların titreşmesi beynimin içinde ankara havaları çaldırdı. 'Dilara, Ankara'nın Bağları, La Bize Her Yer Ankara, Dar Geldi Sana Ankara, Hovarda, Öpüversin Seni'... Müzikler birbiri ardına akarken kafamın içinde oynadım, ellerim oynamadı ama.

Biri sen, biri de gerçek olan...

vardı...

Öylesi bir ihtiyaçsın ki yokluğunun soğuğu yakıyor ciğerimi. İçtiğim sigaralar ciğerimi karartırken doldurmuyor sensizliğin boşluğunu.

kimsin sen?

Kin mi, düşmanlık mı dediniz? Hayır kimseye düşman değilim. Sizli bizli konuşmayı seviyoruz sadece, yani Eşref ve ben, Hakan ve...

Nasıl muhtacım buna..."

Sonra mahkemeye çıktım. Hakim, sırf aşağıdaki daha aşağılık hissetsin diye kendini, yukarıda oturuyor.

Namazdan uzak olsam da iki rekat susmayı da bilirim...

Sayıklarmışım olanları birer birer

Son bir sözün var mı sorusuna;

Baktık olmuyor, testinin dibi delikmiş dolmuyor, delilik icat ettik biz. Delirmek, yazmak, intihar, şiir... Kronolojik sırayla...

"ütüleme yavrum, ben beynimi kırışık seviyorum " dedim.

Ve erteledim her şeyi...

Doktor ilaç yetişmiyor, atım ölüyor, kalbim kırık, uçurmanın ipiyle bağlı saçlarım...

"Ağzıma sağlık ne güzel öptüm" diyorum.

-özünde iyi bir insanım aslında...

okurdum... Elime ne geçerse okurdum... Ne geçti elime?.. Hiç... Demek ki okumamışım.

Hayır hayır yakıştırma olamaz... Kahkaha atıyorlardı şüphesiz...

Ve şunu sakın ama sakın unutma, sana bilmediğin şeyleri söylemek imkansız... Gerçekçisin anladık... Ama imkansızı isteme bizden... Yorulduk ve o kadar çok korkuyoruz ki kendi içimizdeki kendimizden...

Hem suçsuzum ben, geçersizdir sanıklığım. Ne demeye tutuklanıp suçlanıyorum anlamıyorum.

duymadın galiba, sorumu tekrarlıyorum;

Sanki her şey duruyor da ben üzerlerinden geçiyormuşum gibi... O an hissettim terliği ve korkuyu.

yol dediğin nedir ki, geçer gidersin, yolculuktur önemli olan dedi.

Sonra kalktım bulaşıkları makinaya yerleştirmeye başladım. Tabaklardan biri elimden kayarak düştü, kırıldı. Aklıma Fedon ağbimiz geldi, kalanları üst üste yerleştirip kırmaya başladım.

Sorgular gecelerce sürüyor, karanlık bitiyor o bitmiyor...

Her şey çöp kovasını karıştıran kedilerin bana bakarak güldüklerini düşünmemle başladı.

Vehbi vardı, Vehbi...

Ben mi? Zaman zaman öteki teklerimle konuşurken yakalıyorum kendimi. Ne çok kelime israfı yapıyoruz, birbirimize denk geldikçe... Havadan suda başlayıp dünya barışına kadar ilerletiyoruz diyalog kılıfındaki monologlarımızı.

Çarşıyı pazarı bedavaya getiren, cep harçlığını bıçak göstererek; hey yabancı çık 1 milyon diyerek kasabaya gelen yabancılardan çıkaran... Ama aynı zamanda küçük bir direnişi görünce hemen sıvışan... Bir kere imamım dedim diye bana yıllarca saygı gösteren sıyırtık Vehbi... Bugün, hatta az önce gördüm... İzmir'den gelmiş, esip gürlüyordu yine... Lan siz nasıl demokrasi nöbetine gitmezsiniz diye... Kesin inandım... Vehbi bir dehadır ve memleketimin bütün dehalarından fazlası var, eksiği yoktur ve çoğundan daha namusludur aslında Vehbi... Hiç olmazsa kendinin farkındadır... Ve her yurdum "dahi"si kadar konjonktürel davranabilme yeteneğine sahiptir...

Kendi düşüncelerinden korkar mı bir insan..? Korkuyorum yemin olsun onları aydınlığa çıkarmaktan. Açık havayı alınca gerinen kedi gibi yayılacağından sonra toparlayamayacağımdan değil korkum. Gerçekle buluşup beni üzerimdeki miskinliği atmaya mecbur bırakmasından. Ancak bilmeliyim, bilmem gerekiyor yaşayabileceklerini...

"Diyorsun ki bazen geceler boyu

Delinin düşünce sistemi de farklı çalışmıyor esasen, yalnız ifade ve ortaya koyma şeklinde bazı sıkıntılar var. Her iki düşünce sahibi de insanlar tarafından referans kabul edilmiş gerçekliği göz ardı ederek varıyor özgün fikirlere. Doğrunun ve yanlışın sınırlarının çizildiği, gerçeklik olarak algılanann düşüncenin genelleştirildiği bir ortamla, bunun tam tersi her şeyin tepetaklak gittiği tamamen irrasyonel bir dünyanın düşünsel algılarını tahayyül edelim. Mikro yerçekimli ortamda düşüncelerin nereye düşeceği öngörülemez. İşte deliliğin doğurduğu ve havada gibi algılanan, ayağı yere basmayan fikirlerin nedeni budur. Oysa tamamen bakış açısına bağlı aldatıcı bir görüş, görünüştür.

Boşuna bakıyorsun uzaklara, öyle biri yok aslında. Kendi düşüncelerin tarafından üretilen bir sığınağa sesleniyorsun sen. Yoruldun değil mi? Henüz bunlar bir şey değil. Yorulacaksın... Canın yanıyor değil mi? Yanacaksın... Ümit etme ve bekleme sürecin ne kadar uzarsa o kadar yorulacaksın, kanayacaksın, yanacaksın...

Düşüncelerimden gıdıklayan birileri var, içimi dolduran ağırlıklar nedensiz kahkahalarımı bastıramıyor.

Aslında delirme, insan bedeninde çoğulcu bir demokrasinin hüküm sürdüğünün bir göstergesi. Her insanın içerisinde çoklu bir yaşam populasyonu var. Ancak akıl idareyi genelde en güçlü olana verdiği için diğerlerinin sesleri duyulmuyor.

"İki rekat susun, müzik dinleyeceğim" diyorum. Birisi "Öf sana da bir şey söylenmiyor ki", diğeri "Hadi beni kovdun peki kimle konuşacaksın şimdi" diye atarlanıyor. Diğeri çok zorsun diyor.

Yabancı bir ülkedeymiş gibi, etrafında olup bitenleri görüyorsun, anlıyorsun, ama istediğini anlatmaktan, dolayısıyla da yardım bulmaktan umutsuzsun, çünkü orada konuşulan dili bilmiyor, anlamıyorsun. Sanırım zaman zaman oluyor herkese, yani umarım oluyordur.

Delirmiş miyim..? Bunu sık sık soruyorum kendime... Bir gün neredeyse eminim beklenenin gerçekleşeceğinden.

Aynaya baktığımda gördüğüm ve aynı bedeni paylaşmak zorunda olduğum serseri tipli, umarsız adamla anlaşamadığım günden beri rast gitmiyor işlerim. Farklı dünyaların insanlarıyız biz, hem ben onun gibi de olamam zaten.

Sonra işte, "emanete bıraktığınız duygularınızı alabilirsiniz, düşüncelerinizi asla" diyor sorgucum.

Nerde çokluk orda bokluk demiş eskiler. Demokrasinin onlara lüks olduğunu düşünmüyor değilim çoğu zaman.

Bazen tüm o süslü, sahte cümlelerin yerine "Ulan ne kadar güzelsin, Allahsız!" diyesim geliyor, hazır gelmişken kaçırıyorum ağzımdan.

İki kitap da sen oldu...

Kendimi kaybedecekmişim de hiç bulamayacakmışım sanki... Bedenimden uzaklara kayıyordum.

"Ukala kapitalist, dejenere terbiyesiz ve vicdanlı hümanist" in aynı anda, aynı bedende ve aynı ruhta olmasını anlayabiliyorum ...

"Görünmüyorsun" dedim. " O nedenle sende yok sandım beni".

sonra ben dedim ki, burdan gitmeyelim yanlış yoldayız falan dedim.

Galata'nın kıyısında sadece yolu düşenlerin bilmek zorunda kaldıkları saçma bir sokakta sigara içerken, denizi seyrediyordum. Su dalgalıydı, bulanıktı.

kayboluyorum, evet kayboldum kendimi bulamıyorum. kendimden yeterince kaçtığımı düşündüğümde kendime dönemiyorum. her şey yabancı... sanki bir şeyler eksik! tamamlanamıyorum...

Az çok tanıdım yaşamı...

Nedir peki gerçek..? Başkalarının bize uygulamaya çalıştığı tatsız bir ölçüdür. Birimi... birimi de insandır.

yine midem tuttu, kulaklarım uğulduyor. zihnimin ihaneti canımı acıtıyor. unutmak istedikçe karşıma çıkarıyor adını, hafızayı bıçak gibi saplıyor beynime. düşüncelerimden kan sızıyor, her damlanın sıcaklığı bana onun gülümseyişini hatırlatıyor. o kadar derin bir kesik ki bu, sızan anılardan beynim boşalacak aptallaşacakmışım gibi hissediyorum.

Bazı şeyler başına gelmedikçe öğrenilmiyor, bu yüzden yaşamadığın sana yokmuş gibi gelir. Düşünceleri beyinden azat etmeli, gerçekler deltasına ekmeli. Çürümeyen tohum yeşerir mi..?

kimsin sen..?

Bir giriş, gelişme, sonuç düzeninde ifade edemiyorum olanı biteni. Girizgahım yok, encamı hiç sormayın...

Yav kardeşim halkın kıçına giyecek donu yok, ülkede en çok konuşulan şey, saçma sapan bir moda programı...

Geçen gün bendeki onla, ondaki ben çay içtik birlikte, çekirdek çitleyerek.

Normal şartlar altında- yani bakmayın siz bilimin sıfır derece deniz seviyesi saçmalığına- medeni bir insanın olması gereken koşullarda ölüm yasak değil mi bize Hakanım..? Bir faili meçhul, bomba ya da kör kurşunla sonlanmadan önce ömrü, hasta yatağında eş, dost, evlatlarıyla son nefesini veriyorsa vatandaş yaşam boyu başarı ödülünü almalı Hikmetim. Yani biz öyle düşünüyoruz, Eşref, Hakan, Hikmet...

Bir de şeyde. Hep söylüyorum hani, siz bilmezsiniz ama o bilir, söylediğimi yani. Onun yüzünde bir umut var, bir güneş... Bakınca bir yaşam ordusu çıkıyor aydınlığa..!

Kendiliğinden...

Yani diyor ki herifçioğlu, "derinden hastalıklı bir topluma uyum sağlamış olmak, sağlıklı olmanın bir ölçüsü olamaz."

Bunaldım... nefes almalıyım biraz, biraz temiz hava...

Hayata dair kendi cümlelerim olurdu. Beni anlatıyordu demeden benim anlattığım. Ama herkes bazen aynı veya benzer şeyleri yaşayabilir. Evet ama kötü bile olsa özel olması iyidir. Huni takmak serbest ama. Kukuleta da olur. Şu aralar çok moda zaten. Nefesimizin kıymetini bilelim. Nefes aldıkça da bir umut var diyelim.

Gündüz gözüyle görsem çağıracam bunu dışarı alacam ben de ifadesini. "Ulan" diyecem "gel bakalım şöyle kortekse, gelmezsen anüse kadar yolun var!"

İki kitap vardı bu alemde...

Fyodor kadar sıkıcı olayım diyorum, gücüm yetmiyor.

Gündüzleri nispeten daha rahat geçiyor, diğer insanların arasında onunla daha az muhatap oluyorum. Görmezden gelmeyi yeğliyorum çoğu zaman itirazlarını. Ancak geceleri susmuyor beynimi yırtan çığlıklarla... Onu duymamak için dinlediğim şarkıların tınıları da yetersiz kalıyor bir yerden sonra.

Sen bilemediğim yerlerden vuruyorsun beni...

Boşa harcadığım tüm anları, yaşam hakkındaki bilgisizliğim yüzünden yanılsamalarla, geri dönüşlerle, önemsiz işlerle yitirdiğim tüm zamanları düşündükçe karanlık bir perde iniyor yüreğime, tamam diyorum yeter artık, en iyiye ulaşmak için değiştireceğim kendimi. İşte dostum tüm umudum bundadır.

Delilerden sen anlarsın, konuş onlarla

Anlaşılmayınca, insanlar arasında yalnız kalınca, konuştuklarımın anlamları birer birer içime düşünce, karşımdakilerde boş boş bakıyorlar hissini yakalayınca... derin bir ümitsizlik yapışıyor yakama... Bir karamsarlık bulutu izliyor tüm hareketlerimi ve hüzün çöküyor yüreğime.

Siyaseti, sporu, bilimi, ilimi kokuşmuş bir saçmalıklar manzumesi... Ülkeye dair övünebileceğimiz tek şey jeopolitik!

Birisi ukala kapitalist, diğeri dejenere terbiyesiz, bir başkası vicdanlı hümanist... Kaç kişiye yataklık ediyor bu kılıf!.. Bazen çok yorucu oluyor onlarla yaşamak;

"Diyorlar ki bazen gözlerimden

"Kapsama alanının dışındayız biz, senle ben yani. Sende ben varım yalnız, biz yokuz" dedi.

İnsanlar... İnsancıklar kendi hikayelerindeki yalanları pazarlıyor. İkna etmeye çalışıyorlar büyük bir ikiyüzlülükle... Oysa ben inanmak istemiyorum güdümlenmiş zihinsel ütopyalara.

Şimdi... delireceğim yani delireceğiz ki, içimizde küçüklüğümüzden beri örülmüş duvarları yıkabilelim. Sıkıntının büyüğü Türkiye'de "normal" bir hayat yaşamakta...

neymiş, kafayı yemişim, deliymişim, hah

veya harflerin anlamlı bir bütünlük oluşturacak şekilde yan yana gelmesiyle var olan bir sesten mi ibaretsin?

Sonra... sonra güzelleşecek hayat, renklenecek siyah beyaz ekranım. Ben de gülümseyerek bakabileceğim manzaraya, korkularım bitecek. O zaman ben de "carpe diem" diyeceğim. Anı yaşa, anı... Hani öve öve bitiremediğiniz anı!

Oğuzcum; "Canım insanlar sonunda bana bunu da yaptınız" diyor hani... Yani bu canımın içi ülkede toplumun kabullenemediği aklı deli diyerek harcamak insanlığa sığar mı Eşrefim?

Tabi siz şeyi de bilmiyorsunuz. Biri de var ki karma polisi, papucumun nalını, sorguya çekiyor beni karanlık bastırınca. Konuşmayın diyor aranızda fısıltılarımızı takip ederek. İçimden ispiyonlayanı bulsam kulağından tutup atacam yeminle.

Şu da var ki; delirdikten sonra ne yapacağı veya nasıl olacağı hala kişinin kendisine bağlıdır. Belki de o delirmek dediğimiz şey, sancılı ancak hayırlı bir uyanıştan başka bir şey değildir.

<i>It's no </i><i>measure of health to be well adjusted to a profoundly sick society</i>." J. Krishnamurti

ve bir şarkı çınlatıyor kulağımı:

ya o değil de, kendine kalıyor insan her gidişlerin, bitişlerin sonunda... benim vefakar, yakışıklı, kadirşinas benliğim, ah aynadaki delibozuk aksim! boş verelim biz başkalarını, üfle parmaklarıma ısıt kendini, alışkınız biz dışarının, insanların soğuğuna... yok diye diye üzüldüğün yoklukların yasını bırak, kendi varlığını kutsa.. ah kendim! anladım ki artık, sadece sana güvenebilirim. benim kadar sırdaş, benim kadar güvenilir, benim kadar güzelsin. ne eksiksin, ne fazla tam benliksin. bence bir çay içelim seninle, bu beraberliğimiz hiç bitmesin.

Düşlerden sen anlarsın, konuş onlarla

kara basan gibi bir his bu, gelince engel olamıyorum.

Yani budur bizim amacımız hayatta, yani bizim, yani Eşref ve benim, Hakanla Hikmetin...

Biliyorum düşlerle gerçek hayatı harmanladığımdan dönüyor başım. Ancak gerçek hayat daha sahte düşlerden...

İnsan bedeninde çoğulcu demokrasinin hüküm sürmesi nasıl bir şey babacan? "Yaprak döken yanımızla, bahar bahçe yanımızın"iç içe geçmişlik hali midir?

dışın kat kat hayvanlık... kaç kat soyunman gerekiyor özüne ulaşmak için?

'Felonota kunata kunata toles" diyerek boşluktaki arkadaşımın omzuna koydum elimi, tam sirtaki hızını almışken sarı mutfak bezini yere düşürdüm. eğilip yerden elime alarak halay başı oldum. ortam iyice saçmalaşıyordu. İbo gibi "şoppi şoppi şoppi "diyerek eğilip kalktım, bezi mendil gibi salladım.

Sıkıntısız,

Delirmeye beş kala...

Bazı insanlar kendi kendime gülmelerimi dert etmiş, neden sunamadığım için bana deli diyorlar.

Delilik, delirmek üzerine...

bu öz tam olarak nerede aslanım? açığa çıkması için beyninin yeterince yenilmesi mi gerekir?

Hemen yandaki kafeteryadan gelen insan konuşmaları, uğultular, mevsim modası birbirinin aynı tınıları tekrarlayan şarkılara karışıyordu.

Deha'nın de'sinin kafayı yemiş haline diyoruz deli... Farkları şu ki; insanlar dehanın aklıyla çizdiği dünya karşısında çaresizlik içerisindeyken, deli kendi aklının algılayamadığı gerçeklikle savaş halindedir. Örneğin Hawking'in bir süredir ortaya attığı kara delik, kıyamet, zaman teorileri... Ona göre mesela insanlar yeni yaşanabilir gezegenlere göç etmeli zira bu gezegenimizin elbirliğiyle sonunu getirmiş bulunuyoruz. Galaksiler arası yolculuk da metrobüsle yapılıyordu ya zaten..! Çoğu yerde insanlığı ofsaytta bırakan fikirleri karşısında şaşkın ördekten farksızız.

Halay başı oskarında son düzlükteydim ki; sonra dolabın üzerinde Toledo'dan aldığın magnete takıldı gözlerim. Aklıma sen geldin sinirlendim. Yutkundum, sustum ve boşverdim. Dengesiz bir rüzgarda pencereden dışarı uçuşan ama olmadık yerde durgunlaşıveren bir tül perde gibi beynim. Rüzgarı hesaba katmadığım tüm hesaplarım yanlış çıkıyor. Sen penceremin perdesini havalandıran o rüzgarsın. Bana esmeyi anlat... Bana sevmeyi anlat... esip geçmeyi anlat.

Bir kasabanın bütün telefonlarını ezbere bilen sıyırtık Vehbi...

Bir kez daha... bir daha. kaçıncı tekrarındayım şarkının sayısını karıştırdım. aslında bu delirmediğimi anlamak için yaptığım bir sağlamaydı. sayılarla kandırıyorum kendimi. 2+2'nin beş etmediğini bilmediğimi sansınlar istiyorum. gözlerimde farklı bir ışık, yüzümde sayılardan bozma bir anlamsızlık. bu yanılgılar çemberinden çıkmalı, ama nasıl?

Sonra. Sonra kaybolmuşum yine, aradıysan bul hadi. Oysa bütün benlerimi üst üste koymuştum, mükemmel desenler çıkar diyene kanarak. Meğer çok yukardan bakmamız gerekiyormuş manzarayı görebilmek için. Ben id'e kadar yükselebildim, egom tepetaklak.

Toplum... Ah o toplum denilen duvarsız hapishane... Ne de güzel dayatır kendi gerçeklerini!..

"Ya Allahaşkına bana bilmediğim bişey söyle" diyorum. "Uzak dur evladım azıcık, naş!"

Neden öptün sen bu kadını diye cevabı duymadan kırıyor kalemini.

Bunu ne zaman fark ettim bilmiyorum ama git gide kuvvetlenen bir hisle inanıyorum. Zihni gereğinden çok daha karışık biri olarak, bir gün patlak verecek bir kıvılcımı ya da yanık kokusunu almış vaziyette bekliyorum. Neredeyse eminim.. yoksa..?

İnsanlar açlıktan ölüyor, ayfon 6 için sıraya giren insanlar tüm ana haberleri süslüyor.

gece yağmur yağmıştı oysa, silmişti düşüncelerimin üzerini çamurlu makyajıyla. hiç düşünmemişim gibi, ne garip...

206 kemik ucuna tutturulmuş kas, yağ ve sinirden oluşan bir kütle misin?

Şimdi sen;iki rekat uyu, sonra bayaca bir monolog yap, ikili, üçlü monolog... İkili üçlü monolog olmaz diyenlere aldırmadan... Sonra bir şey söyle... Önce kendine söyle ama, sonrasını biz anlarız...

O zaman ne için mi yaşıyoruz? Delirebilmek için, delirebilmek onurunu gösterebilmek için.

Ben seni seçtim...

delilerden sen anlarsın konuş onlarla...

Su sesi, insan sesi, dalgaların başının dönmesi... Sonra ilerlemeye başlayan bir dünya, yok hayır ben...

Geçmişe baktığım vakit, "looser"lığın kitabını yazmayı geçtim, rüyalarında bile "trial version" seviyesinin ötesine geçememiş bir yaşamın öznesi olan bir ben çıkıyor karşıma.

Deliler doluşmuş bakıyor birer birer

Çok varlıklıydım hem... Mal varlığım Türk varlığına armağandı. Avşa adasında üç daire, dört üçgen, beş çember. Gökyüzünde bir bulut. Bir yazlık bir kışlık iki platonik sevgili. Islıkla çalınabilen dört anonim türkü. Palandökende bir palan, iki döken. Üç fay hattı. Bir çarşamba, iki perşembe, üç cuma. Bir kibrit kutusu sigara izmariti. On sekiz saç biti. Biri İngilizce altı adet küfür. Sevenlerin kalbinde kurulmuş bir taht. Bir sürü saç sakal kıl tüy yün. İki büyük taş. Bir adet ağaç gölgesi. Üç kuş kanadı sesi. Bir sürü kedi köpek. Bir şişe, bir huni, bir elbise, iki bardak. Anne babadan kalma yarısı yaşanmış bir ömür...

Sonra dünleri aradık... Dünler bize öfkeli, nedeni bugün... Kimliksizliğimize kimlikli bir kılıf arayışımızdaki bugünümüze... Dün sen din, bugün yoksun... Bu kadar basit mi her şey?Ya da her şey bu kadar sen mi?Sense nasıl bu kadar basit olabilir?Bu kadar basitse nasıl sen?Yoksa sen bu kadarsız bile basit misin?Sahi bu kadarlı ya da bu kadarsız basitlik nasıl bir şey?Soru işaretlerine taktım bu aralar... Yakacağım onları... Delirmek bir sonraki zamana...

Çok garip şeyler var şu hayatta... Gördüğüm tuhaflıkları teyit ettirecek bir yetkili merci bulamamanın sıkıntısını yaşadım hep. Kaleme sarılışım belki ondan...