Umalım ki bir gün bu ülkede yaşayan herkesin İNSAN olduğunun ve güzel şeyleri hak ettiğinin farkına varabilelim.

Bunun sonucunda devletin kutsal ve çok iyi bir şey olduğunu hatırlattım kendime tabii. Elbette devletimiz bizi düşünüyordu. Hatta biz ona?baba? dediydik. Aslında bizim de işimize gelmişti bu durum. Ondan bir şeyler bekledik. Onu?yolmak? istedik. Kendi yapmamız gerekenleri de ondan beklemeye başladık. Sonra güdüldük, sonra daha da tembelleştik. Sonra sömürüldük, bak bizi sömürüyorlar neden daha fazla çalışayım ki, dedik?yatışa? geçtik. Kaynaklarımız bitip ağzımızı açana kadar bu alışveriş devam edecek. Bir tür yazısız anlaşma gibi. Otorite sömürür; sömürülen durumundan kendine çıkardığı?hak?ları kullanır. Zaten kazanmıyor, insanca bir hayat yaşamıyordur neden çalışsındır ki? Otorite neden bu?sürü?ye değer versindir ki bunlar tembel tembel yatıp ülkenin kaynaklarını ucundan bucağından kemiriyorken. Herhalde dünyada KARŞILIKLI NEFRET ÜZERİNE KURULMUŞ VE YILLARCA SADIK KALINMIŞ böyle bir anlaşma daha yoktur. Herkes şikayet edip durur ama kimsenin sistemi değiştirmeye niyeti yoktur aslında. O yüzden de bu, görünüşte düşmanlık ama özde pis bir işbirliği olan hal devam edip gider.

?Nereye doğdum ben ya?

Sistemimiz böyle çürükken yıllar boyunca değişip gelişecek, çağa ayak uydurmak zorunda kalacak bazı konularda. Ama insana bakış açın değişmedikçe sistemin özündeki o?kötücüllük? hep devam edecek.

Dertler olmasaydı derman yaratılamazdı... Dertler varsa mutlaka dermanı da vardır!

Ben Lorems Martketinte çalışıyorum ek iş arayan arkadaşlar www.ekiszamani.com adresinde Lorems marketing hakkında detaylı bilgi edinebilir. PERİHAN SAVAŞ yaptığı sunumda zaten işin tüm detaylarını anlatıyor.

Şimdi bakıyorum da yeni programda Rehberlik dersini kaldırmışlar. Çocuğun psikolojik gelişimiyle ilgili ekstra saatler, ekstra etkinlikler, her okulda psikolojik danışman olmasının zorunlu olması filan gibi şeyler mi bekliyordum, hayır. Ama buna öğretmenler de sevinmiş. Üzüldüm. Okulda verdiğimiz aptalca bilgilerin yanında çocuğun psikolojik dünyasına yaptığımız küçük ama etkili dokunuşlar benim için çok değerliydi. Ha gene yaparız ama resmiyette bu çocukların kişiliklerinin, psikolojilerinin yok sayılmasına isyanım. 15 senelik meslek hayatımda gördüm ki bir çocuğa yaptığım en anlamlı katkıyı bu çalışmalarım ve müdahalelerim sayesinde yapmışımdır.

Diyeceğim o ki suçlu olan?biz? kavramını tespit edip kabullenmediğimiz sürece gidişat değişmeyecek. Herkes yetkisi ölçüsünde zalimleşecek. Zalimleştiği kadar saygı görecek. Yani tepetaklak değerlerin hiçbiri yerine oturmayacak.

Bu yok sayma üzerinde o kadar çok düşündüm ki. Çıldırma noktasına geldim ama o da psikolojik bir sorun olduğundan kimse beni ciddiye almaz diye çıldırmaya bile cesaret edemedim. Oysa şu memlekette mutlu olmanın tek yolu buymuş gibi gelmişti o an. Bu düşünmelerim esnasında aklım hep aynı paranoyaya götürüyordu beni.

Saygı ve sevgilerimle.

Aslında biz koca bir ailenin mutsuz ve ikiyüzlü üyeleriydik. Suçlu olan hepimizdik.

Hep dediğim gibi, düzenli olarak yazdığın bir köşen olmalı senin.

Niye kızdım peki bu işe?

Öğretmenlerin psikolojisi zaten hiçe sayılıyor onu anladık da bari çocuklara kıymasaydınız. Sözüm sadece giden bir tek Rehberlik dersi için değil; bu çocuklara okullarda kapsamlı ve ciddi bir psikolojik destek sunulmamasınadır.

Yinede... yinede sınıf öğretmenlerinin rehberlik çalışmalarını bırakacağını sanmıyorum. Dışardan öyle görünmesede, bakanlığımız başta olmak üzere top yekün bize saldıran kesimin de sandığı gibi sadece derse girip çıkmaz öğretmen. Bir yolunu bulur mutlaka... Mesai saati dışındaydı, yok çay saatimdi, teneffüstü demez yine üstüne düşeni yapar. Çünkü öğretmenliğin yürekle yapıldığını sadece öğretmenler bilir. İşletmeci bir bakandan gelebilecek en sağlam öneride kariyer planlamasına ağırlık vermektir...

ilk dördün sancılarıyla doluyum bu günlerde, çocuk filan yapmam ben, düzen değişsin bi hele:(

arkadaşlar EVDEN yapabileceğiniz bir ek iş fırsatından bahsetmek istiyorum ama sanrım burada anlatmaya kalksam baya bir uzun olur..

Her nedense ülkemizde psikoloji, otorite tarafından tamamen yok sayılan bir bilimdir. Hatta yok sayılması gelmiş geçmiş tüm hükümetlerin ortaklaşa belirlediği ve asla ödün vermeyeceği bir prensip gibidir.

Aslında otoritenin yapmak istediği şey daha kaliteli ve mutlu bir toplumsal hayat inşa etmek değildi. Olay tamamen ne olduğunu pek düşünmediğimiz?devlet? denen oluşumun çıkarları üzerine kuruluydu. Bu oluşum aslında bir tür efendi-köle ilişkisi içinde yürüyordu. Devletin, düzeni sağlamak için kurulması, sonsuza kadar bu yönde işlemesini gerektirmezdi. Bir süre sonra devlet çok başka işlere de yarayabilirdi. Bir sürüyü yasalar yoluyla kontrol edip yönlendirmek ve?amaca? hizmet ettirmek gibi.

Bu yazıyı ilk kişi olarak okuduğumdan itibaren gün boyu 4+4+4, Hastane Önünde İncir Ağacı, "Dert çok, hemdert yok, düşman kavi, tali' zebun", 1-2 yaşlarındaki çocuğun anne-babasını gördüğünde yaşadığı en doğal sevinç anı ile aileden birini kaybedenlerin yaşadığı serapa hüzün birbirleriyle beraber çağıldayıp durdu.

Ama olayın bu kadar tek yönlü olamayacağı geldi aklıma sonra. Arz-talep meselesi vardı bir de. Hak ettiği gibi yönetilen milletler filan.

Yabancı ülkeler işyerlerinde çalışan yetişkinlere bile bu hizmeti sunarken bizim küçücük, travmadan travmaya koşan çocuklarımıza vaat edebildiğimiz tek şey gelecekte çalışacağı bir meslek. Olmazsa o da yok zaten. Şansına küs çocuk, biz mi dedik sana bu ülkede doğ diye.

En sonunda 4+4+4ün hata olduğunu kabul ettiler, ya arada kaybolan deneme tahtası evlatlarımız :/

Bu durum milletin suçudur arkadaşlar. Hem de %100? Sadece oy verip başarısız yöneticileri iş başına getirdiğimizden değil. Bu seçtiğimiz adamları Marslılar leylekler vasıtasıyla yollamadı ki ülkemize. Onları da bu milletin üyesi olan ana babalar, öğretmenler yetiştirdi. Hatta onlardan bazıları da yokluk çektiler, orta sınıf bir ailenin çocuğu iken okullarını bin bir güçlükle bitirdiler falan.

Üç kere yorum yazdım, üçün de de sildim... olayları belli bir statüden ve belli bir çerçeveden baktığımızda eleştiri yağmurlarından başka; işin olumlu yanını, ıslaklığın verdiği şaşkınlıktan belki de göremiyoruz... ailesinden şiddet gören, çalıştırılmak zorunda bırakılan, erken yaşta evlendirilmek zorunda bırakılan, bir sıcak çorbaya hasret, sınıf kokusu yerine bali koklayan çocuklar ve yaşadıkları mekanlar... Bunlar bizim insanımız değil mi? Bunları dert edinmek yerine neden dün ile bugünün mukayesesi yapılıp geçmişte yaşamaya çalışıyoruz. Neden? Daha fazla gelişim ve daha fazla insanı kucaklama olmasın mı? Bir hisse mi kapıldım ne, kulağım çınlar gibi oldu da şu açıklamayı yapmadan da edemi, yeceğim, sağ silyalimi yaktım sen geç ben kırmızıyı görene kadar durmam anlamında da algılarınızı zorlamayın, kimseyi de yargılamıyorum, düşünceleri cendere altına lamya çalışmıyorum, bu da beim görüşüm, bu da onun görüşü deyip geçin;"AKP li felan değilim, yandaş sendikasına da üye değilim..." Eğitimin her kurumunda öğretmenlik ve yöneticilik yaptım. Öyle okullarda çalıştım ki çocukların ayakkabıları, taşlı yolları, sıcak ortamları yoktu yada soğukkuyu dediğimiz lastik ayakkabıyı bulsalar göbek atarlardı ve tahta parçalarıyla çamurlarını silerler okula öyle girerlerdi, her gün aynı işkence onlar için alışkanlık olmuştu... Ülkede hala fakirlik var arkadaşlar... Mahalle içi bir okulda çalışmaktayım, oyun oynayıp yorgun düşen çocuklar okuluma gelip öğretmenim süt var mı diyorlar? Ayaklar yine çıplak, evde kimsecikler yok ki yavrucak gitsin de reklamlarda olduğu gibi annesi ekmeğine sarella sürsün... anne baba patetes ambarlarında, tarlalarında çalışmakta... Yada baba sarhoş evde akşamdan kalma, anne işte... Çocuklar ah çocuklar;onlar sokaktan korunmalı, onlar çetelerden korunmalı... İstanbul'un varoşlarında çalıştınız mı? Doğuyu aratmaz, doğuda neymiş dersiniz? Kapıda adam pazarlıyorlar, cöplerde tozlar uçuşuyor... Öğretmenler güvensiz, şüpheli, canlarından korkuyor...""Çocuklar sokaklardan korunmadığı ve toplanmadığı sürece canlarımız tehlikede olmaya devam edecek.""" Bu çocuk; işte o zaman ya bir öğretmen bıçaklayacak yada bir doktorun burnunu kıracak... Polisiye tedbirlerle halledemezsiniz... Asacak mısınız yoksa? Derdimiz büyük, eğitimi dert edinmeliyiz. Anca olup olmadık her yerde "eğitim şart canımmmm..." diyoruz, demesini biliyoruz da, çocuğu ve eğitimini dert edinmiyoruz... Şuan ki sistem çocuğu daha da okula bağlamakta, bunun için yapılmıştır, ha eksiklikleri yokmu, var... tartışılır ancak kalkıp bir kenara atmamalıyız. Hiç bir öğretmeninde, eğitimcinin de konuya böyle yaklaşacağını zannetmiyorum. Zira beşikten mezara kadar eğitimi zaten kültürel olarak hazırız. Hadi o zaman eğitime, eğitmeye... Serzenişlerin çoğu belki de paraya dayanmada, evet son çalışmalarda öğretmenin hakkı yendi görünmede... Bu işin parasal yönü, bence bu mesleğin itibarı alınan maaşla özdeşleştirmeden önce;kalplerdeki, gönüllerdeki tibara vatandaşın gözüyle bakalım zira; vatandaşın diline sakız oldu bu meslek, yine bizlerin sayesinde... biz okula giderken, seminere değil semavere gidiyoruz dersek vatandaş ne düşünmez...? Velhasıl vatandaş çok şey düşünür oldu, bir de şikayet hattımız oldu ki evlere şenlik... canı sıkılan arıyor... bu yıl ki soruşturma sayısı geçen yıllara göre iki hatta üç kat artmıştır... Ne dersek diyelim bir şeyler değişiyor, bir şeyler vatandaşın isteği doğrultusunda değişiyor, vatandaş hizmet istiyor. Kurum standartları bakın yeniden belirleniyor, şikayet hatları kuruluyor, kameralar tüm kurumlarda sadece olay için değil; çalışanları denetlemek için kuruluyor . Performans denetimi tüm kurumlara yayıldı, bankadaki veznedarın işlem sayısını müdürü görebiliyor ve tık sayısı düştüğü anda; "performansını artır vatandaşa adam gibi hizmet et" deniliyor... Hizmetin en hızlısı ve en kalitelisini bu vatandaş hak etmiyor mu? Mutlu olmak yapılan ve alınan hizmetle eş değer, şuan sancılı dönemdeyiz, şuan kabuk değişimi yaşıyoruz bu da biraz zahmet ama sonrası hikmet demektir. Geçen bir memurun yazısını okudum ve güzel tespiti olmuş. Maaşlarda diyor genelde hiç ekdersi olmayan ve istemeyen öğretmenler bağırıp çağırma da ve özellikle yeni başlayan aday öğretmenler... Ben diyor 25 yıllık memurum ve aldığım maaş yeni başlayan öğretmenle aynı ve bende yüksek okul mezunuyum diyor... Bilmem kaç bin kişin maaş ve sosyal ödemelerine bakmaktayım diyor... MEM de 3ooo-3500 TL maaş alanda var 1700-2000 Tl arası maaş alanda var... kıyas neye göre, adam full derse giriyorsa, teknik öğretmen ise, atolye şefliği de varsa, uygulamalara da çıkıyorsa, koordine öğretmenlik görevi de varsa, yurtta belletmen ise... vs. olur maaşı 3000 TL, yani ne kadar iş o kadar çalışma, o kadar maaş... iş bu yöne doğru kaymakta... Alman Eğitimcileri ziyaretimize gelmişlerdi, oradaki maaş sistemi ile buradaki maaş sistemini inceledik ... Dersi olmayan, daha doğrusu derse girecek okul bulamayan öğretmen, asgari ücreti alıp evinde oturuyor... yani öğretmenler orada tıpkı, bizdeki ekders karşılığı okul arayan öğretmenler gibi... isim yapmış, performansı yüksek öğretmen okul bulmada ve sözleşme yapmada sıkıntı yaşamadan 3000-5000 Euro kazançla çalışmakta... Sonra;sonra kalkıyoruz kendi maaşımızla oradaki öğretmen maaşlarını karşılaştırıyoruz... Gelen eğitmenler yaş olarak da bizlerden büyükler, yanlarında çocuk kaldık desem yalan olmaz... çoğu doktora yapmış, çoğu projelerinden dolayı ödül ve ünvan almış... yani bir gariplik vardı yaşları büyüktü, adamlar okuyordu, ve en verimli çağımız bizim diyorlar, sizler erken emekli olarak ikinci iş peşinde koşarken biz alanımızda uzmanlaşmaya çaba sarf ediyoruz... diyorlardı. Gerçekten kırk yaş üzeri kişiliğin en iyi oturduğu, en verimli çağın yaşandığı, biz ise biraz kırkımız geçtiğinde emeklilik hayali kurmaktayız... Yukarıda yazılanlara kapak olsun diye atıfta bulunmadım. Anna hocamın her kelimesi ve tespitlerinin harf dağılımları bile dupduru. Açık kapıları ve buradan gelen sancıları dile getirmiş, haklı tabi. Bende diyorum ki sancısız doğum olmaz. Devlet memuru olduğumuz için zaten verilen emirleri genelgeler doğrultusunda yapmak zorundayız. Okumanın yaşı yok, öğretmenlerimize yüksek lisans, doktora kapıları sonuna kadar açılmalı ve kolay hale getirilmeli, doktota veya mastır yapan arkadaşlara da maddi manevi destek verilmeli... uzmanlık bu arkadaşlarımızın hakkı, tek bir sınav ile uzman olunamayacağı gibi, doktorası veya mastırı olan öğretmenlerin sayısını ve statülerini artırmak ta devletin görevi...

Neden umursamıyorlardı dertlerimizi, tutkularımızı, ilgilerimizi, bizi mutlu eden bir hayat yaşama arzumuzu? Her şeyin sonu neden gelip paraya dayanıyordu? Neden 6 yaşımda o kadar ciddi ve gelecek kaygısına düşmüş biri olmak zorundaydım? Yaşamak istediğim çocukluğum neden bana çok görülüyordu? Test çözüp çarpım tablosunu ezberleyerek mutlu olamadığımı neden anlamıyorlardı? Yıllar sonra aklımda kalanın, coğrafi keşifler ya da yer altı zenginliklerimiz filan değil; sadece ve sadece aldığım aferinler ve işittiğim azarlar olduğunu.

Bu noktada suçu olmayanlar yok mu? Tabii var. En üzüldüklerim de çocuklardır bu masumların içinde. Eğer 3 yaşındaki bir çocuğa 1 dakikalığına 30 yaşın aklını verselerdi ilk sözü şu olurdu bence:

Olaylar ve durumlar birbirini kovaladı işte. Biz devlete, devlet bize? Karşılıklı bir kötü niyetle güzelim ülkeyi cehenneme çevirdik.

Şimdi inceledim programı, haklısın kaldırılmış, sadece 8. sınıflara 1 saat rehberlik ve kariyer planlaması dersi verilmiş. Kariyer planlaması... İyi bir şey yaptıklarını düşünüyorlar sanırım. Kötü de sayılmaz aslında. İçi boş, ruhsuz, niteliksiz, kendini sosyal ve duygusal yönden geliştirememiş öğrencilerin kariyer seçimleri çok önemli.. Çünkü öncelikli olan şöyle afilli bir meslek sahibi olmalarıdır. Nasıl bir insan olmaları gerektiği kimin umrunda...