Nice anılar, nice mutluluklar yaşadım her birinizde

her köşesine bir anı koymak,

Kendisinin de değiştiği duygusundan

yahu bu yazı çokmu duygu yüklü...

hayallarimizde gidebildiğimiz şehirler vardır bir de... sınırlarını, kendi haritamızda, duygularımızla çizdiğimiz bir şehir... dilini anlatmak ve birilerine duyurmak istediğimiz bir şehir... bir hayalde kaldığı için, bir başkası tarafından hiçbir zaman yıkılamayacak, talan edilemeyecek bir şehir... hikayemdeki insanlar bu şehre tutkundu... ama ben bu tutkunun, hikayesi olan her insana, bir yerlerden seslendiğine inanıyorum...

durup durup yağmurun altında ıslanmaktır.

antik, tozlu, sarımtrak bir şehirsindir belki... yada rengarenk festivalleri anımsatan bir mekanda parya bir vatandaş; kalabalığın tüm gürültüsünü yüklemiş yalnızlığına. yada şimdi'sindir, kaldırımlar ve sen. bir boşvermişlik belki, belki ölesiye bir tükenmişlik...

Bazen de kendimi buluyorum burada. Uzaklardan mahzun görünen Ayasofya'yı izlerken, boğazda demli bir çay eşliğinde martılarla sohbet ederken..

eskiden yürümekten aşındırdığınız kaldırımlara

şehir yaşarken olanca coşkusuyla, gözlerini kapatmak, artık öldü saymak...

her caddesinde bir film, her sokağında bir öykü olmak...

Elazığ'ın Arıcak'ını, ordaki dostlukları, birliği, beraberliği özlüyorum ben. Bingöl'ün Karlıova'sını, karlı dağlarını, enjeksiyona gelen hastalarımı, aşı yapmak için ikna etmeye çalıştığım annelerle olan diyaloglarımı...

Yaşadığım şehri özlüyorum, bir, iki caddesini, deniz kenarını, ve en çokta otogarını özlüyorum...

ama sanırım bir şehri özleten şey yaşanılmışlıklar, dostlar, arkadaşlar, akrabalar vs

Tekrar etmek duygusu

Körfeziniz hala o kadar kirli mi bu arada? :))

Bazen boğuluyorum bu şehirde, kötü anılar, yaşam yükü..

ben acayip özlüyorum ve gitmek için neredeyse can atıyorum.. neden bilmiyorum...

Bir sabah tanıdık bir şehre girerken

Özlüyorum!!! O şehri mi yoksa o şehirde yaşanmış anıları mı ayırt edemiyorum... Şehrimin ruhunu özlüyorum... suyuna, havasına sinmiş ruhunu...

ki görmediğin

yaşamayı öğrendiğin şehre, senin şehrine küsmek,

bir insana hasret türküsünü yakmaktır

En çok sahilini özledim... ayaklarımın kumlanmasını..

hapsolmak bir köşeye; hepsetmek kendini aslında...

içindeyken özlemek bir şehri, özlemek zorunda kalmak, hasret giderememek...

Dost şehirler, sevgili, anne şehirler

üniversitede memleki özlerdik, denizini yeşilini

Aynen öyle. Bilahare senden bekliyoruz ilgili başlığı, biz nevrotik İstanbul sakinleri olarak, İzmir Hatun Kişisi:))

Dostum o konuyu ayrı bir başlıkda değerlendirmek gerek:)) neden neden diye sesini duyar gibi oldum:)) İstanbuldan bahsediyoruz değil mi:) orada yaşıyanların psikolojileri apayrı bir başlık hatta kategori:))

bir şehri özlemek içindekini özlemeye bedel bir duygu:)

malum,

ve farketmesen de,

o dengeyi bi türlü kuramadık

Tanıdık bir yatak bekler sizi

Yan yana yürürken vakit ayrılığa yaklaştıkça vuslatı özlüyorum...

küstükçe bitmek...

Bir çocuk yüzü gülümser anılardan

peki insan hiç gitmediği bi şehri özler mi. özlüyorum

şimdi acıları yazmak...

memlekete giderdik bu kezde okuduğumuz şehri

Bir şehri özlemiyorum, o şehirde bizi özlüyorum...

insan hiç gitmediği bir şehri özler mi?

en yakınında olmak, en uzağa denk olurken; en uzakta en yakınlık kurulur bazen...

Özledim.

Her şeyi yeniden, yeniden...

Fakat özlediğiniz şehre çok sık gitmeyin hala o şehri özlemeye devam etmek istiyorsanız. Çünkü zamanla anılar kararıyor, üstlerine daha taze yaşantılar ekleniyor ve eskinin pırıltısı sönüyor...

kanmak, kandırmak...

Yaşamım geçiyor belleğimden

Ben seni bulup, kaybettiğim bu şehri çok özlüyorum...

belki şehirsindir, belki sadece şehirde...

normal mi?

Bir şehri özlemek;

Limon kokulu şehri özledim.

her adım attığınız yerde hatırladığınız, aslında aklınızdan hiç çıkmamış "an"ların hep taze kalması korkusuyla,

saklanmak, hep saklanmak; saklanarak aklanacağını sanmak...

Sonsuz kareli bir film gibi

İçinde yaşanmışlıklarım olmasa neden özleyeyim ki?Memeleketimi özlüyorum, ama gittiğimde eski tadı bulamıyorum. Çocukluğumun memleketini istiyorum ben. Bütün aile biraradayken, babam sağken, biz üç kardeş okula giderkenki halini..

Bir Sabah Tanıdık Bir Şehre Girerken

"Özlüyorum!!! O şehri mi yoksa o şehirde yaşanmış anıları mı ayırt edemiyorum... Şehrimin ruhunu özlüyorum... suyuna, havasına sinmiş ruhunu..."

Kederli günlerim oldu aklımı yitiresiye

Sıcak ve dost şeyler düşünür insan

Sadece o şehrin değil

Peki bir şehri hem sevip hem de ondan nefret etmek nasıl olur limonum:)?

Yaşanmışlıklarımı özlüyorum demek ki..

Bir şehri özlemiyorum; bir şehrin sokaklarında seni özlüyorum,

Bir şehri özlemek orada ki yaşanmışlıkları özlemektir. Sevdiğiniz, saydığınız insanlarla yürüdüğünüz yolları, oturduğunuz parkları, yaptığınız muhabbetleri özlemektir.

özlersin... bir şehir belki, bir mekan yada bir zaman... kendini özlersin aslında, özünü; sakladığın ve sakındığının belki kendinin bile farkına varamadığın o asıl seni...

Delikanlı bir sevinçle sokaklarınızdan geçtiğim oldu

biten bir aşkın ardından baktıkça yanan, sulanan, ıslanan gözlerine kılıf uydurmak çocukça...

yaşadığın,

içindeyken, yaşarken özlemek; ayrı kalmak durumunda olmak bir şehirden üzer insanı en çok...

bir şehri özlemek

Hüzünlü, tuhaf şeyler düşünür insan

15 yıl yaşadığım şehri memlektimi orada yaşadığım günleri vs her şeyi özlüyorum.

"en iyi savunma kaçmaktır" demek, inkar etmek,

ah Erzurum senden ayrılmak ne zor... ne kadar haklısınız, her köşesine anı koymuşum, çocukluğumu, gençliğimi yitirmek üzere olduğum herşeyimi...

Elbet şehirlerinde bir ruhu var. İnsan gibi. Çoğu insan kendisi için bir anlamı olan mekanlarda hisseder bunu.

Bir şehrin sokaklarında seni özlemiyorum, yan yana yürürken bizi özlüyorum...

içindeyken özler mi insan bir şehri?

Bir deee...