insanoğlu asla büyümez hep bir yanı çocuksudur önemli olan zaten o çocuksu ruhu saflığı ve temizliği kaybetmemektir umarım bizlerde kaybedenlerden olmayız

olmamı isteyen anneme

Yalnızlık duygularına kapılıverirken; yine aksediyorsun karşımda sinema perdesini andıran beyaz duvara?

rahatlıkla oturduğumuz

İki çocuk

Güzel yorumlar için teşekkürler.

korkarım yalnızlığımın çöreklenmesinden

kendi başıma zor sığıyorum bugün

Büyüyorsa umutlar, sende büyürsün güneş ışığından gram kalsiyum almadan, yok büyüyorsa yara izin, güneşi gördükçe acıyorsa gözlerin, ellerini siper et yanacaksa o yansın, eller bakıp sana, sade elin yanmış sansın...

Uykuya dalarım endişesiyle gözlerimi kapamaktan korkuyorum.

Saatlerce gözümü kırpmadan öylece seni seyrediyorum?

Modern çağda kalabalıklar arasında yaşayanlar bile bir o kadar yalnız. İnsan sevebildiği ve sevildiği an yalnızlıktan kurtulabilir. Sevgi ise paylaşmaya gebedir. Günümüzde birbirini sebepsiz yere - sırf insan olduğu için - seven, Mevlana - Yunus felsefesini şiar edinen insan sayısı, bunu edinmeyen insan sayısından daha az dersem ileri gitmiş olmam heralde.

Eski sararmış fotofraflara baktıkça anlıyor insan ne kadar yalnızlaştığını.

biri zamanı durdursun.

okumadan yazmanın cezası işte, rezillik:) pardon, yazılan şiir oymuş zaten...

Hayatın kargaşasına dalıp kendimizi unuttuk...

doktor olamadım ama

asya'm yüreğine sağlık güzel özetlemişsin evet dediğin gibi büyümek zor iş:)

ya çocukların

kime sığınacağımı hatırlıyorum

büyüdükçe seninle birlikte iki şeyden sadece biri büyür

Ah ne çok isterdim küçükken büyümeyi? Annemin topuklu ayakkabılarını giyip gözlerime farlarını sürerdim. Sonrada annemden bir güzel dayak yerdim?:)))

ya da yalnızlığın

zaman denilen kuyunun

Yarısını tuttum

uzun ve anlamsız olduysa kusura bakmayın.. :))

yalnız mı kalıyor ne?

Evet korkuyorum?.

Sevgi özlediğim bir duygu haline geldi. Allah rızası için beni seven dostum bir kaç tane. Onlarda yalnızlıktan şikayetçi.

Büyüdükçe yanızlaşıtyor mu insan, yoksa kalabalıklar arasında rol mü alıyor?

Sunay AKIN

akşam olunca, kapılar kapanıyor tek tek

büyüdükçe yalnızlaşıyor mu insan ne...

çocuk kaldım

suyunda bulamadım tak'ları

Kendimizden ve herkesten koptuk

artık tek başıma zor sığıyorum

çocukluğumun

Ve kendimden geçmiş uykuya dalmışım.

şarkıda geçer, okunan bir şiirin sözüdür

yaş kemale ermiş..

küçükken iki kişi oturduğumuz kapı eşiğine

çocuk doktoru

sevda masalımı çile yumaklarıma sardım. yumağım büyüdükçe masallrım küçüldü.

yüzümde bu yüzden

Büyümenin adı yalnızlık oldu?

Umutlarımızı küçük tuttuğumuz sürece küçük düşünür, küçük düşününce küçük kalırız, yaşarız. Oysa yaşam hep ilerlemektir istyemesekte yeni yollara girmektir.

Bazen kendi kendime hiç büyümesem hep küçük kalsam diye desemde. Aslında büyüdükçe bedenimiz, ruhumuzun hep bir parçası küçük kalmakta ısrar ediyor.

Kalabalık caddelerde yalnızlıktan sıkıldınızmı hiç?

Ne kadar aradıysam

BÜYÜMEK.. BÜYÜDÜKÇE yalnızlaşmak.. Büyüdükçe kendine küçülmek.

Baktığım yüzleri tanımıyorum. herkes bana yabancı. herkes dünyanın peşinden koşup gitmekte kimi yapayalnız.

Büyümenin adı yalnızlık oldu.

yalklnızca tik'lerini taşırım

sorma yaptık öle bi rezillik ben volkan konak tan dinlemiştim bunu

Yine bir gece yarısı, ortalık sessiz ve zifiri karanlık?

büyüdükçe insan

Sabahın ilk ışıklarıyla uyanıyorum.

Birey olalım derken bir başımıza kaldık

Kaparsam gözlerimi karanlık odamı güneş gibi aydınlatan ''SEN''kaybolursun diye endişeleniyorum?

ben de yukarılara bakıyodum kim okumadan yazmış diye:)))

Sonra gecenin ilerleyen saatlerinde, gözlerimde bir yorgunluk beliriveriyor

Eee büyümek zor iş...

Yaşamayı unuttuk..

kendine mi diyodun?

TİK TAK

Büyüdükçe artsa da yalnızlığımız, daha az şeyi paylaşsakta başkalarıyla, kendimizle paylaşabileceğimiz şeyler artar, bu da bizi olgunlaştırır yeni bir dünya açar ufkumuza...

Şimdilik büyümek ve yalnızlık diyoruz. Bunlar henüz yalnızlığı belli belirsiz hissettiğimiz güzel günlerimiz. Bir de vakti zamanı gelip, yaşlanmak ve yalnızlık demek de var işin sonunda. Asıl zor olan da bu olsa gerek.

dostsuz ve sevgisiz kalmayalım..

Hep derdim ki ah bir büyüsem.. İşte küçük kız büyüdü. Büyüdü de ne oldu adı yalnızlık oldu. Halbuki çocukken ne çok arkadaşımız vardı. Hiç o yalnızlık duygusunu hissetmezdik, safça tertemiz duyguların arasında kurulan pembe düşler artık hepsi yalan oldu.

hasta yatağına verdiğim sözün

rüyamda da beni yalnız bırakmamış?

kapının eşiğine

Sanki hiç uyumamış; gece boyu hep benimle olan SEN

duaya sarılıyorum hemen