Yine sermiş o karanlık saçlarını

susturmadım.. sessizlik kaderim olmasın diye

haber/siz geçen akşamlar kararttı yüreğimi

yırtılmaya müsait..

evet sustun çeşmim. ve sessizliğin damla damla kanatmakta dost yüreğimi. daha da söz söyleyecek halim kalmadı. anla işte sensizliği...

Yavaş yavaş silindi yüzümün her çizgisi

yolun sonu nereye gider

Sustu semanın buruk hikayesi

İki laf söylemiş.

Ey yar, susuşum sözümü esirgemekten değil. Sana değen sözleri çoktan yitirdim; dudağım avare, dilim perişan.

Neresine ah neresine

sen gülüyorsan eğer

Sensizliğimi haykırabilesin.

Güzel bir kalem daha küstü,

sessizlik ruhuma dokundu bugün

Seni bende sensiz yapan susmalarımdı. Ardından öylece bakar ve susardım. Ahlarım sana değmeden onları da ardından suskunluklarla boğardım.

Sen değilsin; taş benim ey yar. Kendimi taşımaya mecalim yok. Kendime söyleyecek sözüm yok. Kabrimden kalbine taşınıyorum ey yar. Suskunluğum taş olmaklığımdan. Sözsüzlüğüm sözümü taşa devrettiğim için.

konuşacak söz bulamıyorsa kimse

Sinesine ah sinesine

Kesik rüyalarımın baharsı düşeği

Gezdirip avutamadığım gönlümün

Ama kalbim susar mı sanacaksın?

görmedin.. bilmedin..

Taş zamanla eskimez mi? Sen zamansın, ey yar, gelir ve gidersin. Saatlerin kadranında uslu uslu gezinirsin amma saçlarımı değil sadece kemiklerimi dağıtırsın. Usulca sokulursun odama; ?tik-tak?, sadece?tik-tak?, eşyalarımı değil sadece beni de benden çalarsın; elbisemi değil sadece tenimi de soyarsın. sevdiğimle arama ayrılıklar koyansın. Sen çoğaldıkça ben azaldım; seni tükettim derken ben tükendim. Sen zamansın, ey yar, pek kıskançsın.

sormadım hiç..

Ve hiç susmayı düşünmüyordum yanında, demiştim sanada.. ama ben kelimelerimi dudaklarımdan çıkmadan boğdum..

Bilmez mi ki içimde bir mahşer kaynar

Sen, aşkın adı tutup saramadığım

varlığını bir bilebilsem,

evrenin tüm kelimelerini

İbrahim Çam

Konuşan ne sendin ne bendim aslında..29 harfti konuşan aramızda.. şiirler konuşsun ikimizin adına?

susuyorum, artık içimden konuşuyorum.

Sensizliği bana söyleseydin, dökseydin gözlerinden seni beklediğim günleri, hesap sorsaydın tüm suskunluklarıma.

sus sakın bir şey söyleme

sessizlik kuşattı dört yanımı!

Kabul ediyorum çok zor oldu

bedenim cansız bir ceset, ruhum örselenmiş bir kuş, aklım yerinde olmayan bir düşünce kumsalında, yalnız, ağlamaklı, ve korkak, ve ürkek giderken yokluklara,

söndü ufkumun sıcak güneşleri,

değdiğin yeri yakıyorsun

sen konuş, her yeni sevginde, her yeni sevda masalında beni anlat, tüm unutulmuşluğumu, bir masal kahramaının acı öyküsünü dillendirir gibi,

seni çıldırttı diyedir!

kalbimdeki aşk iklimleri,

hüznümle, kederimle, yalnızlığımla hemhal olduğum gecelere inat,

Bağrımda ağır ve soğuk bir suskunluk... / Taşıdığım sensin ey yar. / Söze sığdıramadığım. / Ve hiç susturamadığım. / Ne oldu kalbime? / Katılaştı, katılaştı. / Taştan da katılaştı. / Ağlarsa, taşlar ağlar. / Ben ağlayamadım; sen ağla... / Taş değil misin ey yar?

ve ben sensizlik kuşandım

ben sustum, ben konuşmuyorum artık, zaten hiç konuşmamıştımki,

ey binyıllardan ruhuma aksedip, raksıyla meşhun meşhun döndüren kişi,

küçük bir çocuk ağlayıp durdu içimde..

Ben konuşmadan sensiz kaldım ve sensizliğimde bülbül oldu tüm susmalarım.

Artık susup sığındım yalnızlığıma. tarihi belirsiz ayrılıklar girdi aramıza, yar olmayı beklerken bir gün.. sen benim virgülüm, ben senin soru işaretin olduk..

karanlık gecenin maviliğinde..

Dudaklarımı susturdum artık

İçten içten konuşor,

Belkide başaramıyorum bazen

Aslında kendi taşını dikiyor değil mi insan? Her gün bir önceki günde bırakırız bedenimizi. Her yeni günün sabahında eskimiş bedenlerini yüklenir gibi insan. Sanki yakamızda çocukluk fotoğrafımızı taşır gibi yürürüz yeni zamanlara. Kendi cenazesini kaldırır gibidir insan. Baktığımız her yüzün ardında eskimiş yüzler saklıdır. Şimdiki bedenimiz daha öncekilerin başını bekleyen konuşkan bir taştır. Ölmüş yanlarımızı hatırlatır. Bir taş gibi ağırlaşır gözlerimizin karası. Var-yok arası bir titreyişe dönüşür nefesimiz. İki nefes ortasında dikilir taşımız. Taştan taşa koşar bakışımız. Hatıralarda saklı, solgun fotoğraflara nakışlı yüzler üzerine uzanır gölgesi.

Akşam kaybolunca ağarmış saçlarımda

Aşık yas tutmuş ardından,

varmıyor söylemeye dilim

kana bulandı gözyaşları

Derin KIZIL

Kara gözlüm

düşündükçe anladım

Gidişi ağır bir darbe aslında.

ve sustu aşk!

Ben Sustum Sen Söyle Sensizligimi,

ey sesime ses katıp, şen bülbülleri avare gönüllere yoldaş eyleyen kişi,

sustum konuşmuyorum artık,

gözlerimin önünde buğulu bir perde şimdi

ey sessizliğime ses verip, yüreğime kalabalıklarda haykırışlar yaptıran kişi,

Kutlu zaman duraklarını çelen

şu gülen yüzüm var ya

Bırak içimizde ağlasın bu zamansız çocuk

yürüdüm gözlerimi dahi açmadan..

O nu seven,

sessizliğim sensizliğim oldu,

Koklayamadığım gül

Konuşabilesin..

Hadi susturdum dudaklarımı

alıp başımı gideyim

Sustum..

nerde benim şu ceketim

belki bir iki gün ağlarsın

Susuyorum ki..

senden yana ses/siz.. sen/siz kaldığım akşamlar..

birazdan beni alıp gidecek

SENAİ DEMİRCİ.

Taş kesilmişsin ki sana vefasız dediler. Tanımazmışsın beni. Adımı bile anmazmışsın. Güzellikten hiç anlamazmışsın. Mehtabı kucaklayan sen değil misin her defasında? Günün ilk ışıkları sana koşmadı mı her sabah? Nice surlarda masum bebekleri bekleyen sendin. Nice sütunlarda fısıltılı dualara fısıltını ekleyen sensin. Köprülerde kemerlerde yari yare kavuşturan senin metanetin değil mi? Çeşmelerden serin sulara yol veren senin serinliğin değil mi? Dereler boyu suların elinden tutup şarkılar söyleyen sen değil misin?

Ömrünce hep kanacaksın...

ben sustum, beni hatırlamadan konuştuğun zaman anlat sensizliğimi, farkında olmadan sensizliğinin...

Giderek ağırlaşıyor, giderek zorlaşıyor susmak.. bana makbul olanın bu olduğunu söyledin.. artık sesim, sadece bir boşluğa bağırmaktan ibaret..

korkarım acıyorsun..

sustu gönlümün sevda melodileri,

suskunluğumda gizlediğim içindir...

İzin verseydin ne çok şey anlatacaktım sana, ne çok kelimelerim vardı birbiri arda gelecek..

Sessizlik

bu kelamları ettiğimden bihaber, kimbilir hangi memleketin, kaçıncı caddesinde, buharlarla yazarken yeni seni sevdalarını camlara,...

Ateş yanan yerde feryad olmaz mı... Olur elber... dil sükut etse de ateşin çıtırtıları sarar ortalığı..."ah" etmek adettendir... suskunluklarsa en azap verici feryatlardır...

ses vermediğim sana, sensizlik hediyem oldu,

Sonu gelmez hıçkırıklarla

yapbozlardan yoruldum

yürüdüm adımlarımı saymadan..

Aldın benden ölümün alacağı her şeyi

Sen, sancılı gecelerimden

Soldurmasın seni Allah'ım

susa susa bir hal olduk zaten

aslında ağlayan yanım

Olsun.. konuşmalarımdan daha çok şey söylüyor artık susmalarım.. senden daha çok alıştım onlara.. gözlerimden okuyorlar beni.. ve ben devam ediyorum konuşmamaya..

korlar dolandı tenimde

tuzdan bir nehir üzerinde..

Şimdi o güzel sesinin yerini, yaşamın sessizliği aldı.. diyorum içimden hep? bir gün beni anlayacaktı?

ve karasal oldu artık,

sen söyle sensizliğimi,

güzel bir yazı yazarıda güzel ve kaliteli bir insan paylaşım için teşekkürler :)

şimdi sen sen konuş, ben sustum, sen söyle sensizliğimi,

unutulur üçüncü gün

durdu yüreğimin aşk zemberekleri,

Zaman gidememiş saatden,

Keder çeşmesi ceylan

Gülüşüne ah işvesine

Alev alev dönen ah nefesine

Beni susturduğu an...

sabaha vardım

Sahiden taş mı kesildin? Oysa, sen sözlere efsun bağışlayan dudaksın. Nefesi boşluğun hapsinden kurtarırsın. Sana değdiği yerde dirilir sessizlik. Sana vuruldukça hece hece kanatlanır suskunluk; şiirlerin ufkuna yükselir söz, öykülerin kuytularında giyinir. Sen, dağı delen Ferhat?sın; söz ki dağı kar gibi eritir de Şirin yari sımsıcak kucaklar. Sen Aslı?ya Kerem?sin; ses ki çatlak dudaklardan sızan kevserdir. Sen Kerem?in Aslı?sın; söz ki tek bir hecesi bizi varlığın koynuna saklar; ?Ol!?sözü hatırına yokluk varlığa yüz bulur.

elveda yarınlarım

hoşçakal bugünlerim

sensizliğim

Hüzün bebeği

gönlüme bir nefes..

durmasın çarpsın yine senin için,

nerede biter..

Deniz yorgun düşünce ayaklarımda

sensiz kalktım seni aramaya ben... demiş ya şair aynen öyle...

Öyle bir yalan atacağım ki

"Toludur ışk ile sinen nice ah itmeyesün... Od yanan yirde acep eksük olu mu ola dud..."

sustu aşk..

Ben susmayı beceremiyorum susunca içime atıyorum sevgimi söylemek haykırmak istiyorum ben susayım şimdi sen konuş ne olur.

Anlatdı derdini, söyledi içini.

Taşın sözü yok mudur ey yar? Taş dediğin konuşur. Zamanın dudağıdır. Çatlaklarından acılar sızar; kuytularında çocuk gülüşleri gibi neşeler saklar. Taş dediğin susar. Zamanın dilidir; bir bakışında nice gürültüyü susturur; anlamsız telaşları dağıtır, hoyrat koşturmaları durdurur. Kadim zamanlar içinden sızıp gelen bir kan gibidir taş; nabzımızı doldurur.

Aşkın Adı Sen

Seni neresine koysam ki gönlümün

tuz bastı tanımadığım eller yaralarıma..

sensizliğin için...

dışarda bi taksi bekliyor

Aklım ermiyor ki, sustuğumu bileyim. Kalbim ayılmıyor ki sana hitap edeyim. Kelimelerin sıcağı kaçmış, hece hece küllenmişler; sükut lehçesinde aç susuz bir mülteciyim şimdi. Seni taşa benzettiler. Öyle dilsiz, öyle hayatsız, öyle duygusuz diye. Değirmende konuşan taş değil midir peki? Acıyı öğütüp ekmek eyleyen senin dönüşün değil mi? Sen değil misin kabrimi bekleyen sadık yar? Dillerin sustuğu yerde sen değil miydin ısrarla adını söyleyen unutulanların? Sen değil misin nice dertlinin derdini hiç itirazsız dinleyen?

sen ver sesime ses,

Takılı kalmış..

Eğer birgün bülbülün gülü olup gönlümde söyleşmek istersen ardında bıraktığım tüm susmalarımı unut, yut.

acı/dan mütevellit..

ben susarken

Ben sustum, sen söyle sensizliğimi..

Aşkın nefesine