Kapıcının yahut da kuryenin gelişi dahi bir heyecan oluyor zamanla.

Yeni başlangıçlar insanı hem korkutur hem heyecanlandırır,

Kim bilir? Belki de bir gün yenilgimiz zafere dönüşür. Umudu kaybetmemek gerek. :)

Katkın için teşekkür ederim,

Doğan güneşin hayatımızda bir ayrıntı değil de,

Bazen yaşamadığımız hayatı içselleştirip,

Umuda kırpılan göz olduğuna inanıyorsak,

Kısaca sağır duvarlar, kör pencereler, elsiz kapılar biriktiriyoruz..

Kapı ve zil ne için vardır ki?

Ben teşekkür ederim asıl, iç döküşlerimiz için bize imkan yarattığın için...

bakışıyla bakacağımızı..

Bilinçli bir tercihmiş gibi gözüküyor başlarda,

Evim evim güzel evim diye açıyorum kapıyı. Bir ben bir de küçük arkadaşım, muhabbet kuşum.

Umut varsa her mağlubiyet zafer ile biraz ilintilidir,

Kapı çalınsın zile basılsın istiyoruz.

En çok senin yazman lazım, nick'in hakkını ver:)

Söylediklerine o kadar çok katılıyorum ki...

Hoş geldin, seni buralarda görmek güzel:)

:) Mümkün oldukça uğrayacağım sizin için.

Sadece ''evimde huzur buluyorum'' cümlesi, kiminin evi kiminin yalnızlığı.

Bu iki hissiyatın içinden azadelik de öyle kolay değildir.

Bana o kadar yetiyor ki... İşte huzur budur diyorum.

İnşallah bir gün o da olur. :)

Müspet ya da menfi hangi sonucu alırsak alalım,

Ve yine hayatın engebeli yollarını yürümekten çekinmemeli onu kıvrımları ile de sevmeliyiz.

Estağfurullah. Siz varken. :)

Bu da bizim hayata karşı olan ufak yenilgilerimizden olsun...

Hayatı sevmekten ve denemekten vazgeçmemeliyiz.

ve bunu vehimlerin en şairanesiyle anlatıyoruz etrafımıza,

İşler güçler yetmezmiş gibi bir de insanlar yoruyor gün içinde. Tripler, dedikodular, çekememezlikler, kıskançlıklar...

Benzer denemeleri senden de bekliyorum, konu olarak:)

Gün boyu o kadar doluyuz ki yalnızlığı sevgiliyi özler gibi özlüyoruz.

Ama uzun süre yalnız kalmayı da sevmiyorum. Sıkılıyorum. Uzun süreli yalnızlıklar da bana göre değil...

Fakat gün geliyor yoruluyoruz bir başınalığımızdan.

Böyle diyerek sıyrılamazsınız Hoca Hanım, bekliyorum:)

Yeni karşılaştığımız birine ''yalnızlığımı bozmaya değer mi?''

Girmeliyiz korkusuzca ikisinin de içine..

Ne diyelim... Bizi yalnızlığa itenler utansın azizim...

Gün içinde bir oraya bir buraya koşturuyorum. Akşam olsa da evime kavuşup pembe patiklerimi giyip ayaklarımı uzatabilsem diye geçiriyorum içimden kaç kez.

Fakat kendimiz de biliyoruz,