Çaldım benden bana...

Başkalarından değil bir kendimden bekledim en güzel hediyeyi bir kendime... verdim MEĞER'lere sığdırarak, EĞER'lerden ve KEŞKE'lerden uzak kalarak... Ve sundum kızıllığımı bir kendime...

Meğer; istenirmiş ölümün bile hayırlısı,

defalarca...

Meğer; göz değil, gönül ne görürse insan ordaymış,

Heybemde bir HİÇ'lik ile ayaklarım Sen yolunda...

an o'lur,

Belki de ç'aldım sözleri bilmediğim kitaplardan,

Her türlü zorluğu aşarsın,

Ne zamana ne de z'aman'a tutunmak, bir içimizdeki sese öyle doğru söyler ki; t'uzaklara bakmak boşuna dön semah döner gibi, semazenler gibi dön, içindeki bir sana ve bir O'na tutunma anı...

insan bildikçe gördükçe öğrendikçe; insanda, içinde halden hale düşermiş... Düştükçe yitermiş sevdasında da, insanlıktan nasibini almayanlar gözde biterken, Onun sevdasında ayaklarını sabit kılmaya yeminlerle dururmuş...

Meğer; hüzünmüş merhamet kapısını aralayan,

Yılın en sessiz günü...

dünya için kapladığımız yerin nedeni bilmeden, hesabını vermeden, gitmek mi, kaçmak mı ulaşmak mı olur? bu beden bu ruh nereye varır...

döner kendine şaşarsın

akıttıkça kanımı tutundum

Meğer; önce karşımızdakinin ayakkabısını giymek gerekmiş,

Meğer; bir tebessüm/bir gülüş melek olur buse kondururmuş karşımızdakinin yürekğinde,

Gitmek mi?

Zemheri ayazalar doğum günlerini getirir sanırdım ölümleri getirdi.. Tutundukça bir kendi sesimize düştük içimizden içimize savrulmak nasipmiş içimizdeki deli esen rüzgarlarla yarış eder gibi...

Kapının eşiğine konan valiz gün be gün içi doluyorda, an geliyor ayağımızla itip bir ceket alıp yola düşmek kalıyor...

Hay ile meyyit arasında gidip geldikçe...

ağır gelir

suyu çekilen dal,

tutunamayan yanlarımı,

Meğer; insan insan olursa güzel olan her yerde bulurmuş Onu,

Sanki birazdan İsrafil Sur'u üfleyecek, CAN'lar kalkacak düştüğü yerden bir bir...

Bedeli ne olursa olsun,

Meğer; her zerreye AŞK diye bakarsan İN's'AN insan kalırmışsın Ve bulurmuşsun kabuğu değil Öz'ü...

Bazen görmeyiz içimizi çevreleyen kafesi, ördüğümüz duvarları...

Hiçliğimizi yaşıyoruz bu aralar,

Kendi kadar yalan...

Yaşadığı, hiçliğidir...

Meğer; yaşı gözdeki "yaş" belirlermiş,

İnsan özünde hiçtir...

Bildim taa özünü dedim meğer; koca bi yanılgıda yitmişim,

Ruhun hikayesi gibi,

Yok sayar,

İnsan özünde k üldür,,,

düşersin HİÇ'liğE de

Hay'retle b'akıyorum her şeye...

çaktım içime mıh çakar gibi

Meğer; Kava ağaçaları O'nurlu inandığına gittiğinden sevilirmiş,

Adını koyamadığın her şey hiç midir?

Zor z'aman dostum!! dediğin/m de yanın/m da bitmeli insan olan...

"... ve zamanı geldiğinde Rabbin sana verecek, seni hoşnut kılacak." Duha/5

Meğer'ler; gider böyle Rabbim hayırlı bir nefes verdiği sürece...

Hani öyle zamanlar olur yüreğim'iz daralır ya... sığınırız bazen dosttun sözüne bazen de gömülürüz susmaya... işte öyle bir an sığınırım dua'ya...

usulca b'akan hayat gibi

Meğer; tanıdığımız her insan açarmış gönlümüzde bir pencere,

Meğer; bildim dedikçe düz yolda şaşarmış insan,

Zamana ve mekana göre

bakışlarımız düşsede hep kapı eşiklerine uzaklara dağlara ta ki; yola niyet ettiğimizde kalırız külçe gibi yığılır, kolarımız savrulurken nasılda biçare kalırız duvarlar önünde...

Meğer; bir nehir gibi sevmek gerekmiş sevilmeyi beklemeden,

Ve kaybettim bana nefes CAN olanı zemheri ayazlarda...

dağılırsın,

Adı kadar gerçek,

Meğer; dil lal oldukça, gönül konuşurmuş,

keder dedim

insanca yaşamanın haysiyetine talibiz.

taşıyamazsın,

"hiç" diyerek hiç...

Meğer; insana insan lazımda, asıl ANLA'yan lazımmış,

Yanmış bir düşün renginde...

Meğer; yaraları saran zaman değil sevgiymiş,

Yoksa yaşlarla yaş almak mı...

Meğer; beklenmezmiş bir küçük hediye, beklenirmiş samimiyetle omuza dokunan bir çift güzel söz...

kader dedim

Meğer; gerçek dost olana mesafelerin anlamı yokmuş,

Uzak dedilen; önce içimizde birikiyor gitmeler, yitmeler dirhem dirhem içimizde işliyor.

Kaçmak mı?

Adını koyduğumuzu sandığımız herşeydir...

Meğer; cenneti beklemeden sevmekmiş AŞK,

gun gelir

bildim dediğim kabukmuş inanıp peşine düştüğüm...

Griye dönmeden önceki bütün renkleri...

hüznüme tutundum...

Geceye düşen şimşek mi, gözden düşen yaş mı,

Ul'aşmak mı?

İnsan özünde hayvandır,

Yani iki gözüm...

Dilde bir dua ile uyanmak geceye...

Döne döne, susarak yanmak yolunda...

bahara sabretmenin uykusuna dalmada...

Meğer; ararmış insan sadece kulunda yansıyan Rabbimi,

kanattım kabuk bağlamaya yüz tutan yaralarımı

Değişen bir hiçlik...

yalpalayan yalnızlığımı sararak...

Bu aralar yaşanmışlığımız bir hiç...

soyunmada EN SEVgiliye süslenmenin nazarında...

Meğer; hayatın sırrı bir bebeğin Ve bir yaşlının elinde gizliymiş,

Unuttum ne gün doğduğumu da öyle belledim ki; zemheri ayazlardı işte..

kızıla döne döne düşen yaprak,

Meğer; yapılan bir iyilik döner bulurmuş seni,

Meğer; IV Murat'la yasaklarda sevmişliğim var tevellüyat eski vesselam diyerek bir kendinle dalga geçmekmiş hayat,

düştüm özümden özümede meğer beşer olmak buymuş,