Muaksu arkadaşımızın tesbitlerine katılmamak elde değil.. Bununla birlikte Siyasi mülahazalar her zaman ve her platfromda yapılabilir. asıl olan resme biraz daha yukarıdan bakabilmek. ve ben sizde o yaklaşımı görebiliyorum.

abd ve avrupa iç savaş vererek bulundukları seviyeye geldiler, inşallah ülkemizde böyle kötü şeyler yaşanmadan ulaşırız, bu yol biraz zorlu oluyor, her iki tarafta nedense "devletin bekası" için yaptığını savunuyor, son on yılımız okadar hızlı ki, gelişmeler ümit veriyor, demokratikleşmede ve bireysel haklarda sağduyulu medyanın önemi çok büyük, konuşulamayan konuşuluyor, yazılamayan yazılıyor, bize düşen okumak, doğruları seçmek.

paternalizmin kaynağı inançtır bence. ülkemiz genel itibari ile müslüman olan bir ülkedir. ve inanmak islamın temelidir. bu nedenle paternalizm müslüman olan ülkelerde daha yoğun yaşanmaktadır. ve bence bu iyi bir şey bizim için.

Bu kültür ve bu kültür üzerinde temellenen devlet yapısı, AB ülkelerindeki birey ve devlet anlayışına taban tabana zıttır. Zira Avrupa kültürü, Aydınlanma ürünü olan ve en yetkin ifadesini Kant'ta bulan 'özerk birey' anlayışına dayanır.

Karşımda sigara içme,

Türkiye'nin özellikleri

hangi devlet olursa olsun ne zaman kötüye gitse her zaman çaresini sine i millette buldu. bu kadar cömert ve geniş bir milleti çocuk olarak görmek bana saçma geldi...

Bu bağlamda Türkiye tipik 'paternalist devlet' görünümü sunar. Tarihsel süreç içerisinde ülkemizde yönetim erkini ellerinde tutan kadrolar bir yandan halkın yüceliği hakkında nutuklar atarken, diğer yandan halkı yeterli bilinç düzeyine ulaşamayan bir topluluk olarak görmüşlerdir. Bu nedenle, 'adam olmayan, bilinçsiz halkımız' elden geldiğince devlet yönetiminden uzak tutulmuş, aklının ermediği işlere karışmaması sağlanmıştır. Devlet, giyimden spora, düşünceden eğlenceye, yaşama dair her noktada bizim adımıza en doğru kararı vermiş, bizden yaptıklarının sorgusuz sualsiz kabulünü beklemiştir. Bu süreçte hukuk da, bilinçsiz vatandaşların bilmesi gerekmeyen sebeplerle, çeşitli zamanlarda parantez içine alınmış, hatta çoğu kez sosyal çatışmaların ve terörizmin nedeni olarak gösterilmiştir.

Bir devletin demokratik ya da otoriter olması, hukuk devleti ya da polis devleti olması, o ülkede yaşayanların kültürüne sıkı sıkıya bağlıdır. Şunu rahatlıkla söyleyebiliriz ki; devlet yapılanmamızın bu kadar yoğun paternalistik karakter taşımasının nedeni, toplumsal kültürümüzün bu anlayışın üremesi için elverişli olmasıdır. Paternalizme teşne kültürümüzün iki önemli özelliğinin altını çizmek gerekir: İlki, bu kültürün antidemokratik yanı ağır basan ve 'özgür birey'e karşıt olmasıdır. 'Kendi aklını kullanma kararlılığını ve cesaretini gösteren', kararlarını kandi alan ve sonuçlarına katlanan, otoriteyle ilişkilerinde sorgulayıcı tavır takınan bireyler bu toplumda pek kabul görmez. Çevrenize baktığınızda, toplumun en çok bu tür insanları lanetlediğini göreceksiniz. Buna karşın genelgeçer toplumsal kalıpları olduğu gibi kabul eden, karar alma riskine girmeyen ve bu sayede sorumluluktan kurtulan, otoriteye yaranmaya çalışan, güçlü koruyucunun yardım elini bekleyenlerse takdir görür, mükafatlandırılır.

memleketime gittiğimde benle yaşıt arkadaşlarımın hepsinin işsiz olduğu veya askeri ücretle çalıştığı fabrikalarda insanların köle düzeni gibi asgari ücretle çalıştığı...1999 da il merkezinin belediye başkanı yüksek lisans yapmış mühendisken şuan lise mezunu tarikat ne derse tamam efendim diyen bir başkan yaşadığım belde başkanı 1999 da üniversite mezunu iktisatçı iken şu an askerde okuma yazma öğrenmiş cahil bir insanken neyin demokratikleşmesi...

yazı bana saçma geldi...

demokratikleşme harekatı yapacaklarsa önce kendi kendilerine yapsınlar ortada siyasi partiler kanunu var onu neden değiştirmiyorlar... veya lütfen düşünün benden daha eski br memursunuz özlük haklarımızdan ne değişti iyi yönde

Hukuku içselleştirmek

Kanımızca zihniyetler arasındaki bu derin fark, Türkiye'nin AB üyeliği önündeki en büyük engeldir. Bu nedenle, eğer Türkiye 200 yıllık rüyasını gerçekleştirmek ve modern 'Batılı' devlet olmak istiyorsa, hem toplumsal kültür, hem devlet yapılanması açısıdan bu zihniyeti aşmalıdır. Artık bu ülkenin insanları kendi kararlarını alma ve sorumluluklarına katlanma cesaretini göstermeli, hukuka saygı göstermeyi öğrenmelidir. Aynı şekilde devlet de; artık Baba olmadığını, varlık nedeninin insanlara hizmet olduğunu, insanlardan bağımsız ve onlara üstün ontoljik bir varlığının bulunmadığını kabul etmeli, bugüne kadar ki alışkanlıklarından kurtulmalıdır.''

makaleyi okudum ve cok hoşuma gitti. Paternalist kelimesini ilk defa duymama ragmen ne anlama geldiğini o kadar iyi anladım ki bi daha hiç unutmam sanırım :)

hiç bir partini ve idolojinin savunuculuğunu, avukatlığını yapamam, herkes gibi kendi doğrularımı yazdım yorumlarda, siyasi ve idoloji konusunda derin bilgiyede sahip değilim, hekes gibi yaşadıklarımızdan çıkardığımız yorumlar, kimilerine göre yanlış olabilir, saygıyla karşılarım, karşı görüşümü ikna etmek içinde enerji harcayamam, siyasi konulardaki tartışmaları "siyasi forumdan" takip ediyorum, COMMANGENE özürdilerek bu konu başlığındaki yorumlarımı sonlandırıyorum.

bende oy verdim bunlara şimdi çok pişmanım...

Ben milletimizin bu yapıda olmasını tarihimize baglıyorum. Yani bizim tarihimizde devlet hep kutsal sayılmış yüce gorulmüş ve birey hiç bir dönemde hakkını kendisi almamıs hep ona verilenle yetinmiş hiç bi günde dememiş olmaz boyle diye. Oysa ki Avrupada ortacagdan sonra baslayan bi aydınlanma dönemi yasanmıs birey hakkını söke söke almış bi şekilde devletin üstün olmadıgı olgusu yerlesmiş. biz ise bu aydınlanma döneminin basındayız Cok yol katetmemiz gerek. En basta da bu aydınlanma sürecini Ülkemizin ''AYDIN'' insanlarının hazmetmesi gerektiğinide düşünüyorum. saygılarımla...

'Başkalarının kılavuzluğu ve yardımı olmadan kendi aklını kullanan', temel ve evrensel haklarla donatılan olan ve bütün toplumsal organizasyonların referans noktası olan birey, Avrupa kültüründe merkezi bir öneme sahiptir. Devlet ise, hak sahibi bireyler tarafından kendilerine hizmet edilmesi için kurulmuş bir örgütlenmedir, kutsal bir tarafı yoktur. Kutsal olan birey ve sahip olduğu haklardır.

ne iyi gitmiş ben anlayamadım bunu

birey eşittir toplum, toplum eşittir devlet hesabı ile devletin ve topluma hizmet için varolduğunu ve bunun yanında toplumdaki bireylerin de yine topluma fayda sağlamaası gerektiği inancı yerleştirilmelidir.

uzun olmasına rağmen okudum, paylaşımınız için teşekkür ederim, 2005 yılından beri forumdaymışsınız ve birbirinden değerli yazılar paylaşmışsınız teşekkür ederim, yazıya katıldığım yönler çok var, katılmadığım yönlerde var, yazını yazılma tarihi önemli, yakın tarihte yazılmış ise ülkemizde birçok şey 2002 yılından sonra değişti, ancak sosyal devlet olma gereği paternalist devlet uygulmaları devam etmekte, bireyselliği herzaman her alanda savunmuşumdur, bireylerin eğitim seviyesi, geliri vb herşeyi yükseldikçe ülkemizde aynı oranda her alanda yükselecektir, kutsal olanda devlet değil bireylerdir, ancak terör olayı herşeyi ama herşeyi allak bullak ediyor, her olay istismar ediliyor, ülkemizi her konuda engelleyen terör, terörün kaynağındada feodal yapı, ağalık, şıhlık, bireyselleşememiş insan yığınları, sokakta 14 - 15 yaşındaki gençler 10 kişilik gruplar halinde geziyor, 10 kişilik gruba bireysel kalite kaç yazar? ne ifade eder? kim kazanır? herşeyden önce feodal yapıyı bozmalıyız, bir çatı altında 20 kişi yaşıyor, 20 kişinin yaşadığı evden nasıl bir insan çıkar? kendi özel alanı olmayan birey nekadar geliştirir kendini? bir çatı altında 5 evli çift, kim ne zaman nasıl banyo yapar? ekonomik sebepler bir arada tutuyor diye savunmayın lütfen, 40 yaşındaki adam 10 çocuk yapmış 5'i tekstil atölyesinde 500 tl den 2500 tl aylık gelir, kahvede kumar, kızı kot almış, eve para getirmiyor diye karakola şikayete geliyor, siz terbiye edin yoksa ben yapacağımı biliyorum, bu vatandaşı ne yaparsın? korumacılığı bırakmalıyız artık, "zayıflar bizi gücümüzden utanmaya zorladığı için kazandılar" sözü derinnn bir anlam içeriyor, mahalle bakkalı süper markete karşı desteklenmeliymiş, geçin bunları, mahalle bakkalı süper markete reyon elemanı olarak işe girecek, yeşil kartmış, kömürmüş, yok kardeşim, herkes çalışacak, fayans değiştirmeye, ev taşımaya işçi bulamıyoruz, kahvehanede aç oturuyor ancak 1 metre karelik fayans döşemeye 150 tl istiyor, son dönemde hükümetimiz libarel politikalar izliyor, benim yazıda uzun oldu biraz, kadın doktora gitmiş, doktor sevk aldın mı demiş, kadında "biraz" demiş, yarınlarımız daha iyi olacak inşallah.

Evet işte konu dönüp dolaşıp KORUMACI yaşam tarzında düğümleniyor. Eğer sizi koruyup kollayan yasalar değil de amiriniz konumundaki insanlarsa ister istemez onlara minnet duymak zorunda kalıyorsunuz. Öyle bir çalışma ortamı düşünün ki;

paternalist olarak ancak abd gibi devletler görülebilir: millet vasfı pek olmayan..

2. Paternalist devlet müdahalecidir. Halk, toplumsal yaşamın karmaşasını çözümleme yeteneği bulunmayan bir varlık olarak algılandığı için, devlet, hayatın her alanına müdahale hakkını kendinde görür. Böylece halkı adına hareket eden devlet, toplumsal yaşamı dizayn etmek için hemen her konuda tercihlerini belirler ve vatandaşlarından bunlara uygun olarak yaşamlarını sürdürmelerini talep eder, onlardan itaat bekler.

1. Paternalist devlet, halkın kendi ihtiyaçlarını karşılayabilecek yeterliliğe sahip olmadığı düşüncesi üzerine inşa edilir. Buna göre halk bir türlü büyü meyen bir çocuk olarak telakki edilir. Yaşamın zorluklarını kavrayamayan ve onların üstesinden gelmeyi sağlayacak çareleri üretemeyen bu çocuk, kendi başına bırakıldığında hayatını idame ettiremeyecek, yok olup gidecektir. Bu nedenle halkın, her zaman için onu koruyacak, kanatlarının altına alacak güçlü bir dış otoriteye ihtiyacı vardır.

Özerk birey ve Batı

Bana karşı her zaman saygılı ol

ancak sorun şurda çıkıyor. hep bireysel özgürlüklerden bahsediyoruz. bence yanlış burda. bireysel özgürlükleri ancak güçlü olanlar kullanabilir. basit bir formülle;

3. Paternalist devlette hukukun egemenliği yoktur. Hatta, hukuk-dışılığın üstün olduğu söylenebilir. Zira hukukun egemenliğinden bahsedebilmek için; tüm kişi, kurum ve grupların hukuk önünde tam eşitliğe sahip olması; devletin eylem ve işlemlerinin hukuki denetime açık olması ve en önemlisi, hukukun evrensel hukuk ilkelerine bağlı olması gerekir. Oysa paternalist devlet hukuku evrensel rehber olarak değil, şu veya bu şekilde dolanılması veya ortadan kaldırılması gereken bir ayakbağı olarak algılar. Bu algılama, devlet faaliyetlerinin hukuka uygun olmasına önem atfetmez; aksine hukukun, devlet tercihleri sonucu oluşan de facto durumlara uygun hale getirilmesi için yoğun çaba harcar.

sayın maksu acaba bu demokratikleşme haraketlerinde acaba bu ülkede yıllarca ekmeğini kazanmak için alın teri döken zamanı geldiğinde askerlik hizmetini yapan gerekirse bu uğurda şehit gazi olan vergisini veren normal bir anadolu insanlarıki (bunların geneli yüzde 95 dir tüm türkiye içinde) yoksa ne üdüğü belirsiz her hangi bir zor zamanımızda hemen bu ülkeden kaçacak onlaramı demokrasi açılımı yapılıyor... ben 2002 2004 ve 2007 2009 seçimlerinde bu hükümete oy vermiş biri olarak geriye dönüp baktığımda belli bir zümrenin zengin olduğu belli bir zümrenin yasal haklarından sonuna kadar faydalandığı belli bir zümrenin ne yaparsa yapsın içimize attığımız halleri olduğunu görüyorum bu mu adalet ve kalkınma

İşte Amirlerimizin birlikte çalıştığı iş arkadaşlarına karşı neden bu kadar babacan davrandıkları konusunda bize fikir sunabilecek bir makale...

Siyaset teorisi açısından, bir yönetim illişkisi olarak paternalizmin üç önemli özelliğinin bulunduğu söylenebilir:

İşte asıl sıkıntı da burada.. yani Devlet olan inancın bazı devlet çalışanlarınca suistimal edilmesi. Devletiniz adına yöneticiniz size kimi zaman iyi niyetli olarak babacan davrandığı gibi kimi yöneticilerde bu babacanlığı kendi çıkarları uğruna kullanabilmeleri. İşte o zaman sizin bir ast çalışan olarak bu kötü niyetli yetki kullanmalarına karşı Kanunsal anlamda hak araması yapabileceğiniz açıkça belirtilse bile Sosyolojik ve psikolojik anlamda sanki babanıza karşı geliyormuşcasına bu yolları kapalı hissetmeniz.

Bacak bacak üstüne atma,

cevap verirseniz ki bekliyorum bende yazmaya devam edeceğim

Hukuka, kurallara riayet edenlerin değil, işini bilenlerin takdir edildiği bu toplumda en temel erdem, hukuka uygun olup olmadığına bakılmaksızın amaçların gerçekleştirilmesidir. Bu nedenle Hazine arazisine gecekondu yapmak, ormanları kül ederek yeni gecekondu alanları yaratmak, kaçak elektrik kullanmak, hak etmediği halde çocuğumuza torpille sınıf geçirtmek, güçlü bir dayı sayesinde devlet dairelerine kapak atmak, vs... çok normal bir davranış, hatta temel bir hak sayılır. Kısacası toplumsal kültürümüzde hukuk, bir arada yaşamayı mümkün kılan ve uyulması lazım gelen kurallar bütününü ifade etmez, aksine o, amaçlar önünde bir engel olarak görülür ve bir şekilde bertaraf edilmesi gerektiği savunulur.

yazmış olduğunuz yazıyı uzun olmasına rağmen bir yandan düşünerek okudum... gerçek anlamda da türkiye ve devlet kurumlarının Paternalist devlet olduğunu kabul etmemek elde değil...

belirttiğiniz problemin çözümü için öncelikle amir - memur ilişkisinden ziyade memur - memur ilişkileri düzelmeli.

Kosovadaki görevim sırasında Pakistanlı bir meslektaşımız''Bizim ülkede ne olsa ya Allahtan bilinir ya da Amerikadan!!!!''demişti.. Tabii ki bizim de bazen böyle düşünmediğimiz yok değil.. Neticede Orta Asyanın ıssız bozkırlarında yüzlerce yıl at koşturmuş bir toplumun insanlarını bir arada tutmak için o zamanlardaki yöneticilerin fazla alternatifleri yoktu herhalde. Binlerce yıllık tarihimizin ortak paydalarında birisi bu sanırım. Koruyucu olmak. eeee seni koruyorsam karşılığında da itaat ve hürmet beklemekte hakkım değil mi?Hukuk kurallarından önce benim koyduğum kuralları uygulasan fena olmaz değil mi?gibisinden yaklaşımlar yani. Son on yıllarda bu anlayış kişi haklarının gelişimi, internette dahil medyanın gücü ile aşılmaya çalışılıyor.

Toplumsal kültürümüzün ikinci özelliği ise, hukuku içselleştirmemiş olmasıdır.

beni görünce ayağa kalk,

''Latince 'pater' kelimesinden türeyen ve 'Baba devlet' anlayışı olarak tanımlanan paternalizme göre; devletle vatandaş arasındaki yönetim ilişkisi, babayla evlat arasındaki ilişki gibidir. Daha açık ifadeyle, nasıl ki baba evlatlarını kötülüklerden ve güçlüklerden koruyup, onların ihtiyaçlarını karşılıyorsa, devlet de vatandaşlarını iç ve dış düşmanlardan korumalı, onların gereksinimlerini temin etmeli, her tür yardım ve desteği sağlamalıdır.

o zaman en başa dönmemiz gerekir. eğitim sistemimizi, geçmişten günümüze hayatımıza her alanda yön veren gelenek, göreneklerimizi ve toplumsal ve sosyal kültürümüzü sorgulamamız, gerekiyorsa değiştirmemiz gerekir.

:) okadar değil devrem, benimki tartışmadan ustaca sıyrıldık.

ancak Babanıza veya aile büyüğünüze karşı yapmanız beklenen davranış tarzını işyerinde belkide ömrünüzde ilk defa gördüğünüz insanlara sadece iş güvenliğiniz tehlikeye girmesin diye yapmak durumunda bırakılmanız üzerinde durulması gereken bir olgu. Saygı kavramının sadece şekil yönünden kurtarılması ve işin özüne saygıya yönlendirilmesi belki daha da kabul edilebilir hale gelir.

Elini cebine sokma,

Muaksu arkadaşımın görüşlerine katılmamak elde değil. Bireyin hakları ön plana çıktıkça ister istemez insanların içlerinde saklı enerjileri de ortaya çıkacaktır mutlaka. belki de bu yüzden 3 yıl birlikte çalıştığım Avrupalı meslektaşlarımızdan çok şeyler öğrendim ve emin olun onlarda bizlerden çok şeyler öğrendiler. Bu karşılıklı süreç eminim AB süreci ile daha da hızlanacaktır. Bakın en son örneği artık kurum yöneticilerinden hasta sevk kağıdı alma işlemine son verildi. İzine ayrılanlara yol izni verilmesi, yıllık izin sürelerine kota konulmaması genelgeye bağlandı. yakında sicil sistemi de değişiyor. Sosyolojik değişimlerin asırlarca sürdüğünü hatırlarsak daha rahatlatıcı olur sanırım.

fakat ülkemizin neden böyle bir devlet olduğunu veya olmak zorunda olduğunuda incelemek gerek diye düşünüyorum... olmak zorunda mı yada zorundamı bırakılıyor veya yönetenler böylemi istiyor veyada böylemi olması isteniyor... bu soruların cevaplarını vermek gerek diye düşünenlerdenim...

sayın uzaklardan