Sürü halinde gezerken sayısız teyyare.

Ey, bu topraklar için toprağa düşmüş asker!

Şu Boğaz harbi nedir? Var mı ki dünyada eşi?

Ah o yirminci asır yok mu, o mahluk-i asil,

Gökten ecdad inerek öpse o pak alnı değer.

Ne büyüksün ki kanın kurtarıyor tevhidi...

Medeniyyet denilen kahbe, hakikat, yüzsüz.

Şüheda gövdesi, bir baksana, dağlar, taşlar...

Mehmet Akif Ersoy

Yine bir şey yapabildim diyemem hatırana.

Çünkü te'sis-i İlahi o metin istihkam.

Bu göğüslerse Huda'nın ebedi serhaddi;

O demir çenberi göğsünde kırıp parçaladın;

Yedi kandilli Süreyya'yı uzatsam oradan;

Atılan her lağamın yaktığı: Yüzlerce adam.

Beriden zelzeleler kaldırıyor a'makı;

'O benim sun'-i bedi'im, onu çiğnetme' dedi.

Boşanır sırtlara vadilere, sağnak sağnak.

Ruhumun vahyini duysam da geçirsem taşına;

Döktü karnındaki esrarı hayasızcasına.

Sönüyor göğsünün üstünde o arslan neferin.

-Tepeden yol bularak geçmek için Marmara?ya-

Veriyor yangını, durmuş da açık sinelere,

Ölüm indirmede gökler, ölü püskürmede yer;

Sen ki, ruhunla beraber gezer ecramı adın;

Sen ki, a'sara gömülsen taşacaksın... Heyhat,

Herc ü merc ettiğin edvara da yetmez o kitab...

Kanayan lahdine çeksem bütün ecramıyle;

İşte çiğnetmedi namusunu, çiğnetmiyecek.

Yerin altında cehennem gibi binlerce lağam,

Eski Dünya, yeni Dünya, bütün akvam-ı beşer,

Mor bulutlarla açık türbene çatsam da tavan,

Bir hilal uğruna, ya Rab, ne güneşler batıyor!

'Gömelim gel seni tarihe' desem, sığmazsın.

Sonra mel'undaki tahribe müvekkel esbab,

Saçıyor zırha bürünmüş de o namerd eller,

Bedr'in arslanları ancak, bu kadar şanlı idi.

Gündüzün fecr ile avizeni lebriz etsem;

Yıldırım yaylımı tufanlar, alevden seller.

Hangi kuvvet onu, haşa, edecek kahrına ram?

Kustu Mehmedciğin aylarca durup karşısına;

Bomba şimşekleri beyninden inip her siperin;

Türbedarın gibi ta fecre kadar bekletsem;

Çehreler başka, lisanlar, deriler rengarenk:

Yedi iklimi cihanın duruyor karşında,

Tüllenen mağribi, akşamları sarsam yarana...

Sen ki, son ehl-i salibin kırarak savletini,

Dedirir-Yırtıcı, his yoksulu, sırtlan kümesi,

O ne müdhiş tipidir: Savrulur enkaaz-ı beşer...

Öteden saikalar parçalıyor afakı;

Ostralya'yla beraber bakıyorsun: Kanada!

Kaç donanmayla sarılmış ufacık bir karaya.

Hani, tauna da züldür bu rezil istila!

Seni ancak ebediyyetler eder istiab.

Şarkın en sevgili sultanı Salahaddin'i,

Kahraman orduyu seyret ki bu tehdide güler!

Sana aguşunu açmış duruyor Peygamber.

Çanakkale Şehitlerine

Sarılır, indirilir mevki-i müstahkemler,

Varsa gelmiş, açılıp mahbesi, yahud kafesi!

Vurulup tertemiz alnından, uzanmış yatıyor,

Sade bir hadise var ortada: Vahşetler denk.

Beşerin azmini tevkif edemez sun'-i beşer;

O, rüku olmasa, dünyada eğilmez başlar,

Top tüfekten daha sık, gülle yağan mermiler...

Şu mübarek Cuma gecesi Allah onlardan razı olur inşallah. Cennetindeki mekanlarını kat kat yukarılara çıkarır inşallah...

Ne hayasızca tehaşşüd ki ufuklar kapalı!

Kimi Hindu, kimi yamyam, kimi bilmem ne bela...

'Bu, taşındır' diyerek Ka'be'yi diksem başına;

Asım'ın nesli... diyordum ya... nesilmiş gerçek:

Sana gelmez bu ufuklar, seni almaz bu cihat...

Ne çelik tabyalar ister, ne siner hasmından;

Kaynıyor kum gibi, mahşer mi, hakikat mahşer.

Alınır kal'a mı göğsündeki kat kat iman?

Öyle müdhiş ki: Eder her biri bir mülkü harab.

Sen ki, İslam'ı kuşatmış, boğuyorken hüsran,

Sana dar gelmiyecek makberi kimler kazsın?

Maske yırtılmasa hala bize afetti o yüz...

Sen bu avizenin altında, bürünmüş kanına,

Sonra gök kubbeyi alsam da, rida namıyle,

Kafa, göz, gövde, bacak, kol, çene, parmak, el, ayak,

Ne kadar gözdesi mevcud ise hakkıyle, sefil,

Nerde-gösterdiği vahşetle 'bu: bir Avrupalı'

Uzanırken, gece mehtabı getirsem yanına,

Kılıç Arslan gibi iclaline ettin hayran...

Ey şehid oğlu şehid, isteme benden makber,

En kesif orduların yükleniyor dördü beşi.