bütün ihtimalleri hesaplıyacak kapasiteden yoksun oldugu için..

Duygu yoğunlu ve bu yoğunluğun kontrol edilememesi insanı yanıltıyor çoğu zaman...

İnsan yanılır.. Zira her insanın kendine has bir yorumlama yetisi var. Olayları, bulunduğumuz çevreleri kendimize göre yorumlar ve algılarız.. Acama zihnimizde canlandırdıklarımız ne kadar gerçek? Gerçeği tam olarak bulamayan bulmaya çalışan aklın yanılması doğal bir süreç..

Şaşkınlık içindesin, sendeki bu çile ne?

Algı yanılma ve farklılıklarında, bireysel beklentilerin, inançların ve değer yargıların önemi rol oynuyor.

buyuruluyor. (Al-i İmran 159)

insan nisyandır. bu yüzden yanılır.

Ardından klasik cümle imdadımıza yetişir.

Yazgı değil de, insanın algı kapasitesinin eğitimsiz olduğu alanlarda dar, algı eşiği yüksek; yetersiz algılayan kişinin düşünme yeteneği sınırlı olduğundan mı?

Bireysel beklentilerin ucu bucağı sonu yok. Beklentiler eşittir sonsuzluk!

yazgı olsaydı insana iradenin verilişinin bir anlamı kalmazdı.

-Ah, seni? sanmıştım, yanılmışım.

bence zaten insanın yaradılışında vardır yanılmak ; ancak insan gereğinden fazla iyi niyetli olduğunda yanılma olasılığı daha fazladır, çünkü karşısına çıkan her insanı kendi gibi sanır.

İstişare edenler, hiç pişman olmaz elbet

herşeyi doğru bildiğini zanneder

ıyı nıyet isteği, olaylara dahıl olmayı ıstememe bulunulan ortam hıslerını etkıye acık bırakma... vs

Bismillah...

sevdiği için yanılır

Ama bazen içinizde doğruyu bilsenizde yanılmak istersiniz içinizdeki sese inat. insanoğlu karışık bir süreç içinde her zaman bir gizem vardır, çözümsüzdür.

saygılar...

Eğer bin bilsen bile, sormalısın bir bilene

"yanılmaktan korkma, yanılabilirsin" Hegel

zaaflarına yenilip objektif değerlendirme yapamadığından...

Yanılmak göreceli bir kavramdır. Elimizde mutlak bir ölçüt olmadığı sürece neye doğru/yanlış neye yanılgı diyebileceğimizi de bilemeyiz?

İnsan, insan olduğu için yanılır... Onda ki en yüksek seviyeye çıkma ve en alçak dereceye düşme yetisi insanın yanılmasına yol açar. Ama buna şaşmamak gerekir, çünkü insanız...

Danışacak bir yerin varsa ne büyük nimet

Kişilerin bireysel beklentileri her an değişim içindeyken yanıldığımız fikrine nasıl karar verebiliyoruz?

Yanılgılarımız tercübelerimizdir?

insanın zihninin, yüreğinin derinliklerinde bir yerde yapılan muhasebenin sonunda kesinlikle yanılgı çıkmaz. Nefsin iyiliği ve kötülüğü emreden kişilikleri vardır. insan eğer güzel ve çirkini birbirinden ayıramayacak kadar çamura batmadıysa hataya düşmez.

İnsan fıtrat itibariyle yanılmaya musait, karar vereceği, yada herhangibir çıkarımda bulunacağı olayı, konuyu sadece kendi bakış açısı ile değerlerdirirse yanılması kaçınılmazıdır.

insanoğlunun kaderidir yanılmak ama illaki ders alarak bir daha yapmayarak yada bunu başaramasada özen göstererek.

sadece görünene baktığı için, iç yüzünü değerlendiremediği için. her olayın arka yüzü vardır bunu düşünmediği için. kısacası çok iyiniyetli olduğu için.

önyargı, malesef yanılmamızın bir nedeni olabilir ya da karşıdakini olmasını istediğimiz gibi algıladığımızdan kaynaklanır...

yüzü geçmişe dönük yaşadığı için...

Birkaç Hadisi şeriflede bunu belirtirsek, yanılgıdan, hatadan uzak olmaktan, istişare ederek kurtulabileceğimiz bariz olarak görürüz.

İnandığın zaman yanılırsın..

Bu yuzden en güzeli karar vermeden önce butun yönleriyle düşünmek ve bilenlerle "istişare" gerekir. Ve dinimizde "İstişare " yapmak sünnettir. çok muhim çünku bu konuda Ayeti celile dahi mevcut...

İnsan nefsine köle olursa yanılır, yaptığının sebebi nefsani ise bu durumun nedenini kendine ne kadar açıklarsa açıklasın mantığına ne kadar uydurursa uydursun üstünü örtmek istediği bir yanılgı içindedir.

O halde hataya iki şekilde düşülür, ya iyi ve kötüyü ayıramayacak kadar günaha batılmıştır. yada kişi nefsin iyiliği emreden kısmını önemsemiyordur.

bildikleri birgün onu şaşırtır..

ykılıç

Evet, dünyadaki maceramıza bir isyan- yanılgı ile başladığımızı düşünürsek; insan varlığı olarak her birimizin yanılabilirliğininin de göstergesi...

Yanılgılara bu kadar yatkın olmamız, insanoğlu'nun yazgısı mı?

algının, kapasite meselesinden çok, eğitim ve bilinçle ilgili olduğunu sanıyorum. bilinç genelde akıl ve vicdana bağlı olduğundan, duyguyu ard planda bırakır. yanılmak çoğunlukla duygulara bağlı oluyor bu açıdan... duygusuz bir irade bizi insanlıktan çıkarabilir(ıq 200 olsa da, ki bu seviye moron bir seviyeden daha tehlikeli bile olabilir:)), ancak duyguyla desteklenen iradenin vicdan ve mantık gözünü açıp, kişiyi zirveye taşıyacağına inanırım.