Bugün Öğretmenler Günü?nden bir gün sonra...

Çocukların getirdiği çiçekler vazoda biraz soldu...

?Eş durumundan? diyordu sadece...

Tören bitti...

Kendi çocuğuna sarılıp uyuyamayan öğretmenin acı yaşamının şifresidir bu:

ÖĞRETMENLER GÜNÜ'NDEN BİR GÜN SONRA...

Şarkılar söylendi...

Çocukların getirdiği çiçekler solmaya başladı, boyunlarını büktüler vazoda...

Daha ne çok güzel sözlerdi...

Bugün...

Nasıl bir sessizlik bu, dünü inkar eder gibi...

Telefon dün çok çalmıştı...

Öylesine bir sözcük gibi...

Televizyonlarda dün durmadan tekrarlanan o kelimelerden bir teki yok:

?Aziz...?, ?yüce...?, ?değerli...?, ?unutulmaz...?, ?bulunmaz...?, ?saygıdeğer...?, ?Fedakar...?, ?cefakar...?

?Öğretmenlerimiz...?

Unuttular...

Sessizlik var...

Öğretmenler Günü?nden bir gün sonra...

?Eş durumundan...?

Bugün sessiz.

Kutlama sesleri dindi...

?Öğretmenim...?

Şiirler güzeldi...

?Öğretmenler...?

Ama kendi eşinden, yatağından, yuvasından uzakta çalışmak zorunda bırakılan öğretmenlerin çığlığıdır, kimse duymuyor...