Kimdi alıkoyan en arzuladığımız şeyi yaşamaktan...

herkesin bir sahibi vardır.

İnsan ümit ettiği şeyin kölesi olur. Ümitleri bittiği anda kölesi olmaktan çıkar o durumun.

Evett... Bu son üç noktalı başlık... Değişiklik olsun dedim hazır Editör de buralarda yokken yani fırsattan istifade...:)

Ne zaman çok bunalsak bu tutsaklıktan aşka kaçıyoruz farkına bile varmadan... Aşk tamamen eline geçirdiğinde ise bizi, paniğe kapılıp bu yeni mahkumiyetten, tekrar dönmeye çalışıyoruz?hücre?mize...

Yasaklarla, manilerle, zorlamalarla, baskılarla savaşıp yenmek ya da esnetip gevşetmek mümkün ama herhalde asıl zafer kendimize mahkumiyetimize rağmen isteklerimize kavuşabilmek.

Ümit etmek/umudun olması bağlılığı artıracağı için insanı bir yerde kısıtlar. Bu kısıtlamayı antiözgürlük olarak algılayabiliriz.

sen noktayı koyarsın herşeye.

bir gün özgürlüğün tanımını kendime öğretirsem, cevaplandırabilirim sanırım

Özgürlük mü peh peh peh nerede o bulunmamış hidayet ne sancılar içinde insanoğlu ne kısır döngülere gebe, öğretilere mahkum nerede o bizim var sandığımız özgürlük bir bebeğin gülüşünde, ağlayışında ya da yemek yeme güdüsünde pervasız, düşüncesiz ve hiç bir şeye yorulmasız her istediğini yaptırabilme kabiliyetinde. İnsanoğlu büyüdükçe özgürleşeceğine inandırılır ya kocaman bir palavradır aslında her yaş geçtiğinde biz bir hükümlü gibi bağlanırız kelepçelerimize...

Elimizde olduğu halde nasıl oldu da gelmedi elimizden, bugün yapmadığımız için pişmanlık duyduğumuz şey...

aŞk ise teslimiyettir

Neydi?gel? dediğinde o, gitmememizin sebebi...

başkaları ancak sınırlar da

Severken söyleyemediğimiz, söylerken sevemediğimiz varsa niye?

Hatırlıyor muyuz kabullerimizi yahut vazgeçişlerimizi dayatan birilerini...

?Hudutlarımız? ihlal edilmesin diye öyle kalın duvarlar örüyoruz ki önce biz çarpıp geriliyoruz ve geçemiyoruz ötesine...

bilmiyom, galiba, bazen.. :)

Tecrübelerimizle, korkularımızla, sevgilerimizle, nefretlerimizle, hoşlandıklarımız ve hoşlanmadıklarımızla, bildiklerimizle ve bilmediklerimizle örüyoruz duvarlarımızı.

bir yerlerimiz hep bağımlı iken, özgürlük çok uzak bir kelime.

En çok korunmaya uğraştığımız neyse, ondan korunduğumuz için ödüyoruz en ağır bedeli...

Bir fincan kahvenin 40 yıl hatırı varsa; bu hatır birazda bağlanmak olmuyor mu? Ve bu düşünce tarzı bir kısıtlamaya sebep oldu diye kötü mü oluyor? :)) Aslında otokontrol dediğimiz şey birazda özgürlük isteğimizi dizginleme değil mi? Din bağlanmaksa, bu bağlılık peşinde teslimiyeti getiriyorsa, aslında bir dine inanmak; isteyerek, bilerek bazı özgürlüklerden vazgeçmek değil mi? Ve eğer ki kendimizi herşeyden azade kılmaya çalışıyorsak belki bu defa da kendi kendimizin esiri olmuş olmuyor muyuz?

Rabbi-i Zişan

Bir adama özlem

'özgürlük' öyle bir tanım yapılmış ki kişiler istesin ama yaşamasın gibi.. minnet ve borçla doğduğum bu dünyada özgür olmam imkansızı aşan bi hayal..

ey ebrim nerdesin:)

Neden sürmedi o güzel macera...

Bedenim alabildiğine özgür, ruhumsa alabildiğine esir:(

mümkünatı yoktur.

Niçin dudaklarımızdan hiç düşünmediğimiz kelimeler dökülüyor içimizden geçenlerin yerine?

Her birimiz kendimize mahkumuz...

Hangi saiktı yolumuzdan döndüren bizi...

Tercihlerimizi belirleyen ne?

özgürlüğünü sana aŞk

Sorumlusu var mıydı onca bariz işareti anlayamamamızın...

Hep acemisiyiz hayatın...

Nefsimizi esaretin prangalarına takmayı nasip etsin...

Bir adama aşık

kalbimin kölesiyim...

Bizi kah tutan, engelleyen kah serbest bırakan, peşinden sürükleyen içimizdeki sistemin nasıl işlediğini çözemiyoruz... Ruhumuzun coğrafyasındaki çöllerin, denizlerin, engebelerin kapladığı yüzölçümü malum değil bize... Issız çöllerinde kaybolduğumuz da oluyor, engin denizlerine açıldığımız da... Aşıp geçtiğimiz dağları da var, tırmanamayıp yuvarlandığımız tepeleri de...

Kendimize mahkum olarak geliyoruz dünyaya; her geçen gün büyütüyoruz mahkumiyetimizi, biriktirdiklerimizle, harcadıklarımızla, öğrendiklerimizle, yanıldıklarımızla.

Kendi seçmediğimiz şeylerle şekillenip, seçimlerimizle istediğimiz şekli vermek istiyoruz yaşamımıza...

İmanımızı özgürlüğün kanatlarına

kendine izin verdiğin kadar özgürsün

Geçen gün bir resim görmüştüm. Bir akarsu üzerinde, terazi üzerinde iki kafes vardı. Kafeslerden birinin içinde bir kuş vardı. Diğer kuş ise 2. kafesin üzerinde idi. Kafesin üzerindeki kuş uçtuğunda, diğeri suya düşerek ölmeye mahkum. Asıl mahkum kafesin dışındaki kuş mu? Yoksa kafesin içerisindeki mi?

Bir ömür esaretine katlanmamız gereken tek insan kendimiziz halbuki; ne kadar değişsek ne kadar genişletsek sınırlarımızı, farklı şeyler denesek ve hissetsek, içimizde saklı duyguları keşfetsek, bambaşka davranış biçimleri geliştirsek yine de dışına adım atamayacağımız?hapishane?miz bizzat biziz.

Yitirip de üzülmeyi göze alıyoruz, kazanırsak uyum sağlayamayacağımızdan çekinip...

Özgür müyüm?

mesela ona can veren.

Aşk bu yüzden böylesine değerli belki de gözümüzde... Çünkü aşk sevmek değil, ?o? olmak... Bizi bizden kurtarıyor, aniden kırıveriyor?parmaklıklarımız?ı... Birdenbire?ben? olmaktan çıkarıp?o? yapıyor. En büyük tutsaklığımızdan bizi sanki aşk kurtarıyor.

Alışkanlıklarımızdan sıkılıyoruz fakat daha da sıkı sarılıyoruz onları terk etme imkanı doğduğunda...

Kim susturdu, söyletmedi yüreğimizdeki sesi...

Huzurundan olmaktansa mutluluktan ödün verenimiz de oluyor, heyecan uğruna bir sevginin derinliğinden yoksun kalanımız da...

Neyi neden yaptığımızı bilemiyoruz bazen, başkalarına söz geçirdiğimiz kadar dahi hükmedemiyoruz benliğimize...

''Bende bana dair hiçbir şey bırakmayan aşk, hakiki hürriyettir.''

Bir adama yıllar

İsabet etmesinden kaygılanıp ıskalayınca rahat nefes aldığımız şeyler var, neredeyse kasten hedef saptırdığımız...

Bir adama yaşlar

Yeryüzünde bizi tahdit eden hiçbir şey bırakmasalar, hepsini kaldırsalar ortadan; bize karşı?kapıları? açılmayan hiç kimse kalmasa, hayatımızda şimdikinden pek de fazla bir şeylerin gerçekleşmediğini görüp şaşırırdık büyük ihtimalle.

Verdiğimiz bir kararın yanlışlığını sonradan yaşadıklarımıza bakıp anlıyoruz. Ne var ki tam aksi yönde bir karar almış olsaydık onun doğru olup olmayacağını test etme şansımız da yok, neticesini görmediğimiz için.

Hayallerimiz hayal olarak kaldıkça memnunuz da gerçeğe dönüştüklerinde taşıyamamaktan endişe ediyoruz galiba...

Pala, Katre-i Matem adlı kitabında değinmişti satır aralarında bu konuya.

Rengin Soysal

hey kendim,

En çok kendimizin karşısında güçsüzüz... Elimiz kolumuz bağlı, boynumuz kıldan ince eğer direniş bizim içimizden yükseliyorsa... Ve hiç anlayamıyoruz, olmasını en çok dilediğimiz şey başımıza geldiğinde kapıldığımız telaşı... En güçlü tereddütleri dualarımızın cevap bulduğu anlarda yaşadığımızı...

başlık çok güzel olmuş : )

Sanırım ifratla tefrit arasındaki orta nokta özgürlük... Ama sanırım..

Bir adama hasret

Ancak; ya kölesi olunan şey insanı özgürleştiriyorsa?!

Haksız da değil hani.

Duygularımızın esiri olmayalım derken, duygularını yaşamasına izin verilmeyen bir esire dönüşüyoruz kimi de...

İnsanın bu hayatta kendisini özgür hissetmesi imkansız birşey. Çünkü sosyal yapı içerisinde beklentiler, hayaller, paylaşımlar var. Çok sevdiğin insandan beklentin oluyor, onun hayalleri oluyor... Paylaşımda bulunduğun insana duyduğun minnet duygusu oluyor. Bunun sonucunda yapman gereken belki özveri denilen tavizler oluyor...

Bahanelerimizin, mazeretlerimizin kaynağını tespit edebiliyor muyuz...