afilli bir boşluk varsa en derinlerinizde,,, uğraşmayın boşuna,, dolmaz..

"Bana zamandan söz ediyorlar.

Gülmek nereye kadar?

dibe çöker. Hayatta sevinilecek şeyler yeniden fark edilir. Bir

İnsan yaşamı boyunca belirli devinimlerde boşluk hissi yaşar. Karmaşık bir yapıdadır insan. Hep arayış içindedir özünde. Hep birşeylerin peşindedir. Doyumsuzdur. Bunun farkında dahi değildir.

Bizi boşluğa itecek yolların hep tıkalı olmasını dilemek en iyisi galiba..

Ama öyle boşluklarda vardır ki ne kadar doldurmaya çalışırsan çalış hep sızıntı yapar bir yerlerinden. Birlikte yaşamayı öğrenir bir süre sonra insan bu onulmaz boşluklarıyla, kendine ayrı bir dünya kurar sonra.

Bir Sinan daha doğar, şüheda toprağından.

Kaçırılmış bir kavşak, her?keşke? bir biçimde.

Bir el, geceye kabir.

yerlerden bulunup yeni mutluluklar edinilir.

Yaraları nasıl sardığından, ya da her şeye nasıl iyi geldiğinden. Zamanla ilgili bütün atasözleri gündeme gelir yeniden. Hepsini bilirsiniz zaten, bir ise yaramadığını bildiğiniz gibi. Dahası onlar da bilirler. Ama yine de güç verir bazı sözler, sözcükler, öyle düşünürler.

Doldurulmaya değer görmez isek boşluklar kendiliğinden doluyor...

Vebal uykudan ağır, zaman hızlı ve de dar.

O boşluk dolar elbet, yaralar kabuk bağlar, sızılar diner, acılar

Ve, ölümsüz bir bahar yeşerir,

Belki bir Mevlana daha gönderir Hüda.

bilmiyorum nasıl doldurulur ama boşluk insanı nasıl boğar bilirim artık ustalaştım bu konuda...

gönüldeki boşluk doldurulamaz sadece gönül avutulur.

Bazen büyük bir boşluğa düşeriz, elimizi nereye uzatacağımızı şaşırır, uzatsak bile hemen aradığımız şeyin o olmadığını anlar ve geri çekeriz. Nereye gideceğimizi, ne yapacağımızı, neden böyle olduğumu anlayamayız bir türlü. Kalakalırız oturduğumuz yerde, öylece. O zaman anlarız boşlukta olduğumuzu. Peki nedir bu boşluk ve nasıl çıkarız bu boşluktan ya da nasıl doldururuz onu?

Gelip size zamandan söz ederler.

Boşluklar her zaman dolmaz, hatta bazen boş bırakmak daha evladır. Boşluklarla da yaşamayı bilebilmeli insan?

boşluk sen kendi iç benliğinde doldurmak istemedikçe dolmaz ki.

alıntı

Bütün yollar ilmek ilmek içimde,

Melike hocam, güzel izah etmişsiniz fakat ya insanın inandığı değerleri, bir hedefi, koyduğu bir amacı oldugu halde hala kendisini boşlukta hissediyorsa ne yapmalı?

Zaman alır sizden bunların yükünü.

Boşluklar olmalı ki yaşadığını hissetsin insan. İlişkilerde dahi öyle değil mi? Boşluklar bırakılmadığı için son bulmuyor mu? O zaman yaşamın size bıraktığı boşluklardan korkmayınız. Yeter ki siz kendinizi biliniz. O zaman süprizlerle gelecektir size boşluklar.

Sağlıklı bir ömür sürmek için hayatında meşgaleler olmalı maddi yada manevi. Elinde olanı kaybettiğinde anlar aslında o olanın kendisinde ne boşlukları doldurduğunu.

O boşluk doldu sanırsınız, oysa o boşluğu dolduran eksilmenizdir..."

Anladım

Murathan Mungan'dan bir kaç satır;

Son zeytin yaprağından.

Bir el güneşe yol açıyor,

Yerçekiminin sona ermesi ve tutanacak dallarının yokolduğunu hissettiğin andaki duygudur. Bir anda herşey silinip gider, neden ve niye diye binlerce sorularla karşılaştığımız andır. Çaresizlik zamanlarıdır.

Kim bilir?

Söylesene soytarı:

Önemli bir konu da "inanç" olmalı. Hemen akla dini inanç gelmesin. O da önemli bir etken ancak, inandığı değerler, bir hedefi, koyduğu bir amacı olmalı ki yaşama dürtüsü daha canlı olsun, boşluklarla baş etme gücü yerinde olabilsin bireyin.

Hiç bir boşluk doldurulmaya değer değil...

Boşluklar zor doldurulur hatta doldurulamaz. Yerine koysan da başka şeyleri hep apse yapar bir yerlerden. Boşluklarla yaşamayı öğrenmeli.

Kendi eksenimizde oluşturduğumuz boşluktan bizi ne çıkarabilir. Düşünmek mi? Yoksa boşluğu yok saymak mı? Daha önce çıkmak için denediğimiz yollar şimdi kapalıdır. Yeni bir şeyler olmalı, yeni çiçekler açmalı ki içimizde, kurtulmalıyız boşluk duygusundan.

Bir hoşgörü mevsimi düşer şafağa,

nasıl doldurulur bilmiyorum ama gözyaşlarıyla çok güzel göle çevrilebiliyor...

Boşluk, nasıl bir boşluktur bu düşülen. Bazı şeylerin yeri çok kolay doldurulur. Hatırlanılmaz unutulur öncesi.

Zordur vesselam bu duyguya yakalanmak ve çıkmak için çabalamak. Kendinle savaşıyorsun bir nevi. Burda kazananda, kaybedende sensin. Her savaşta biraz daha yorgun ve bitkin çıkmakda var sonunda.

Bak, son kez tükeniyor kandilinde yağları,

Sönüyor karanlığın papatyaları bir bir.

Yıkılmış köprüleri onarmak için,

Bittiğine kendini inandırmak, ayrılığın gerçeğine katlanmak, sırtınızdaki hançeri çıkartmak, yüreğinizin unuttuğunuz yerleriyle yeniden karşılaşmak kolay değildir elbet. Kolay değildir bunlarla baş etmek, uğruna içinizi öldürmek. Zaman alır.

Boşluk; insanı korkurtmamalı, o boşluklarla insan kendisini, yoldaşlarını ve arkadaşlarını tanır. Boşlukla yol anlamlaşır hayatı kavramaya başlar. Neden niçin ilişkileri kurarak. Yapması gerekenleri keşfeder.

sürekli bir şey okumak kendini bir fikirle bir umutla avutmak tıpkı fuzuli hocamın dediği gibi avutmak... bazen krizlere girdiğinde kimse görmesin diye dua etmek ya da kurtuluşu O'ndan istemek