işte o bumerang ilk önce medyanın elinden çıkıyor. Fırlıyor, üçüncü bir şahsa veya şahıslara zarar veriyor. Ve yörüngesini tamamlayıp geldiğinde ise medyanın eline geçmiyor. Aksine tam kafasına isabet ediyor.

bumerang gözlerimin önünden geçince rüzgarı afallattırdı :S

Lakin, dedik ya en başta, tartışabilmek de bir erdemdir.

Sonuçta, medya camiası bir özelliği ile de diğer alanlardan farklılık arzediyor.

Her tartışma sonucunda bütünüyle olumlu bir sonuca ulaşılmaz elbette. Bazı münakaşalar sadece esinitisiyle kalır. Rüzgar ekilir ama gene rüzgar biçilir.

Bizim Emniyet camiası gibi içine kapanık değildirler yani. Herkes bir şekilde eteğindeki taşı ortaya döker.

Bir anlamda, arz-talep dengesi bütünüyle işlemden kaldırılıyor. Talep olmadığı halde bol bol arz vakası yaşanıyor. Ve iş öyle bir evreye geliyor ki, arz fazlalılığı olduğundan "alıcı kesim" -talebi olmamasına rağmen- bu arzedilenden ille de almak zorunda kalıyor. Zira arz eden, arzettiğinin mutlak surette -ihtiyaç olmasa dahi- alınmasını buyuruyor.

Hal böyle olunca medya belli bir aşamadan sonra yediği?gıdaların? kalitesine, ne içerdiklerine pek dikkat etmemeye başlıyor. Yani işkembe-i kübrasını doldurması gerektiğinin verdiği telaş içinde sağlıklı bir beslenmenin dışına taşıyor. Önüne ne gelirse midesine indirmenin derdine düşüyor

Ülkemizde hepsi için söylemek yanlış olur ama çoğunluğu için bir çok şey söylenebilir, birilerinin elinde olan bir kısım medya yüzünden ötekiler de bazen şaşırıyor. bunu da herkes biliyor zaten.

Yani medyanın ciddi bir hekim desteğine ihtiyacı olduğu görülüyor.

Elhak, çok sorunu var medyanın. Hemen her camiada olduğu gibi. Ama bu sorunlar içinde bir tanesi var ki adeta medyaya mahsus.

Mevzuatın haricine çıkmamız sözkonusu değil

Oysa "polis" kelimesinin yerine "medya" yazarsanız her şey yerli yerine cuk diye oturuyor.

Örneğin diğer mesleklerde bir "iş" olmadığında durulup beklenirken medya sahasında böyle bir durum yaşanmıyor. Çünkü bir gazete kendini -şartlar ne olursa olsun- bütün sayfaları dolu şekilde her gün çıkmak zorunda hissediyor. Aynı şekilde telvizyonlar da haber saatlerini bir şekilde doldurmakla yükümlü buluyorlar kendilerini. Yani medya, icap ederse az sayfayla yayımlanma seçeneğini hiç düşünmüyor. Sayfaları tıka basa doldurmak için harıl harıl haber arıyor. Bulamazsa bir "olay"ı "haber" yapıyor. Kimileriyse yalandan çekinmeyip 'haber' yaratıyor.

Neticede iş öyle bir noktaya geliyor ki, her şey bütünüyle şirazeden çıkıyor.

Ülkemizde medya ciddi bir obezite sorunu yaşıyor.

Daha ötesini söylemeyi üstümüze vazife saymıyoruz.

Bu öyle bir açlık ki doymak bilmiyor. Olağanüstü bir iştiha söz konusu. Önüne serilen dört başı mamur sofralar bile onu teskin etmiyor.

Biz polisiz. Hukuk ehliyiz.

Yukarıdaki sorulara nedense cevap verilmiyor. Zira aynı medya bu noktada üç maymunu oynamayı tercih ediyor.

Haklarını en başta verelim:

Neticede medyada öyle?metinler? arz-ı endam ediyor ki insan şaşıp kalıyor. Zira hemen herkes sunulanın?haber? olmadığını, haber sayılamayacağını biliyor. Lakin?midenin sahibi? medya doyumsuz açlığın verdiği?seçememe? keyfiyeti sebebiyle olan bitenin ayırtına varamıyor.

Çünkü başka bir alanda böylesine rastlayamıyorsunuz. Kendine özgü bir problem. Eşi menendi yok. Bir tek medyada var. Hem de pek çok.

Sadece temas ettik. Hiç bir kişiyi veya grubu hedef almadan üstelik.

Yani, medya camiasındaki biraderlerimize söyleyeceklerimiz burada sonlanmakta.

Bunlara haber denilebilir mi? Bunların içeriği evrensel gazetecilik kurallarıyla örtüşmekte midir? Yeryüzünde kaç hakiki gazeteci bu sunulanları haber olarak tasdik edecektir?

"Polis böyle şey yapar mı? Ne kadar mantık dışı" diyenleriniz olacaktır.

Doğrusu medyanın bu tutumu, sırf evrak tanzim etmek için suç bulan bir polis teşkilatına benziyor. Öyle ki polis günlük hayatta aslında gayet doğal olan davranışları artık suç kategorisine sokmaya başlıyor. Ve böylece klasörlerce "iş" çıkıyor. Eğer hiç olay bulamazsa bu defa adam tutup "suç" işlettiriyor!

Medya sürekli habere acıkıyor.

ALINTIDIR...

1 Mayıs kutlamalarının Taksim'de yapılmasının yasak olduğu yıllardan birinde, "kutlamayı" Taksim Meydanı'nda idrak etmekte ısrar eden bir grup, olay çıkartıyor ve neticede bir kişi ölüyor. Aradan bir kaç gün geçikten sonra ise bir gazete "İşte o polis!" manşetiyle çıkıyor ve bir polis memurunun adını alenen yayımlayarak Taksim'deki olaylarda hayatını kaybeden kişinin bu polis tarafından vurulduğunu yazabiliyor. Aradan bir süre geçtikten sonra da "o polis" evinin önünde teröristler tarafından şehit ediliyor.

Sözü getirmek istediğimiz yer; medyanın haber açlığı.

Biraz eskiye gidelim.

Ezcümle;

Gün boyu yüzlerce haber akıyor ona. Ama hiçbiriyle yetinmiyor. Daha da fazlasını istiyor.

Haber kavramı öz yönünden değişime uğruyor. Normal şartlarda halka göre ayarlanıp tanımlanan bu mefhum artık bütünüyle medya tarafından ete kemiğe büründürülüyor. Yani neyin haber olup olmadığına, neyin öncelikle haber kıymeti taşıdığına medya karar veriyor. Halk yani okuyucu-izleyici-dinleyici kitlesi bütünüyle pasif konumda kalıyor. Medya halka -hem de gayet rahat bir şekilde- neyin haber sayılıp sayılmayacağını dikte ediyor.

Bu "özgün sorun"un bir özelliği de etki alanının sadece medya ile sınırlı kalmaması. Sorun adeta bir bumerang gibi.

Öyle olunca, haber kavramı yavaş yavaş kimliğinden sıyrılıp bir başkalaşma sürecine dahil oluyor. Eskiden beri doğru bilinenler yanlışlanıyor ve yeni yeni "doğrular" öne çıkarılıyor.

Sade kendi yaşasa neyse. Ama onun bu sağlıksızlık hali, tesir alanındaki herkesi etkiliyor.

Kalkıp da "İşte o gazeteci!" diye manşet atacak halimiz yok ya!

Bu çerçevede, medya sağlıklı gıdalara yüz vemeyip abur cubura meyledince nitelikle nicelik birbirine karışıyor. Örneğin kaliteli dış haberler yayımlamaktansa sayfalar ve ekranlar magazin hadiseleri ile dolduruluyor. Zira medyanın ufku daha ötesini göremiyor.

Az daha yaklaşalım günümüze; Bir gazetenin genel yayın yönetmenini öldürmekten mahkum bir terörist ceza süresi dolunca hapishaneden çıkıyor. Fakat öldürülen bir gazeteci olmasına rağmen medya, hapisten çıkan şahsa bir pop star muamelesi yapıyor. Canlı yayınlar canlı yayınları dedikodular takipleri izliyor. Bir ana haber bülteni neredeyse tamamıyla bu katilin çıkışına hasredilebiliyor.

Bizden bu kadar.

Biraz yakınlara gelelim şimdi; Zengin bir ailenin oğluna sevdalanan fakir bir genç kız, sevgilisi tarafından başı testereyle kesilerek öldürülüyor. Medya bu olayı bütün ayrıntılarıyla ele alıyor. Maktul kızın babası adeta bir medya tellalına çevriliyor ve olay bütünüyle dramatize edilip senaryolaştırılıyor ve adeta bir dizi film formatında sunuluyor.

E, sonuçta hep onlar bizi eleştirecek değil ya! Biraz da biz onları çemkirebilirdik!

Şöyle ki;

medya ne iyi ne kötü, ülkemizin ulaşmış olduğu şu andaki demokrasiye ulaşmasında medyanın payı büyük, darbe haberleri vb. kameralar sayesinde vatandaşın kaba hareketlere maruz kalmamasıda medya sayesinde iyi bir gelişme, biliriz bir kimlerin basın açaıklaması yapabilmek için ve tv de görüne bilmek için operasyonlar yaptığını...

Hal böyle olunca ve medya ortamı farklı sesleri kaldırmaya müsait bulununca biz de bu furyaya dahil olmak istedik.

Biz medyaya haber vermesek bu medya iflas eder. Medyanın güç kaynağıyız.

Medya mensupları meslekleriyle ilgili hemen her şeyi konuşurlar. Tartışırlar. Hatta küfürleşip kavga da ederler. Ama bir şekilde sorunlarını gündeme getirirler.

Yani, toplumun verilen o "şey"e ihtiyacının olup olmadığı da dikkate alınmaz oluyor.

Türkiye'de medya kadar özeleştiri yapan başka bir camia yoktur.

Ve sonra azıcık da olsa ufuk sahibi olan haber dergileri birer birer kapanıyor. Kapanmayanlar da haber dergisinden başka her şeye benzer hale geliyor.