yanlış değil...

Özgürlüğüme, denize ve tekneye tarih düştüm; zamana bıraktım, 13 Haziran!..

İlk kez bir roman kahramanının acı sonuna rağmen yaşantısına özendim; Körleşme... Biraz körkeşebilse insan, hayata, çevresine... Aslında kendisini daha çok görecek belki de...

insan, insanın kurtudur

Meşhur Dövüş Kulübü'nün meşhur repliği; sahip olduklarımız bir süre sonra bize sahip oluyor...

tekne de arada bir yaşamayı öneririm size:)

dünyayı terk edip, bir tekne de yaşam, yalnızlığın kollarına kendini atmaksa;

herşeyden vazgeçtim desede insan,

Ahtapot misali kolları olmasa, yükü de az olacak belki... Bir yanda zihinsel faaliyetlerle uğraşırken diğer yanda ev taşımak, araba almak, satmak vs gibi konularda alanının çok uzağında insanlarla muhatap olmasa, belki her şey biraz daha kolay olacak...

sabretmeyi şükretmeyi öğrenmelisin diyor sana

rüzgarlarda kırılmasın..

Ha biraz hayattan geri kalsam, az biraz tek yönlü yaşasam, belki bu kadar zor olmayacak...

zaman olur soyutlarız kendimizi, yalnızlık rıhtımına demir atarız

Şimdi sahip olduğum ve bana sonsuz keyif verdiğini düşündüğüm şeyler sonsuz bir ağırlık oldu iki omuzuma...

sen insansın, imtihanların var dünyada.

İnsan vazgeçmişliğine de tarih düşer mi?..

Modernizm eşittir eşyaya bağımlılık...

ben diyorumki..

sabır çıkıyor karşına her defasında sabır..

Vazgeçmeye çaba harcasam da çabalarım boşuna, geçmişte benimle, hayal kırıklıklarım, umutlarım, kırılganlıklarım hepsi ama hepsi peşimde..

derler.

ümit kapısını hep açık tutmalı ki insan,

türlü türlü olaylarla...

Yanlış mı?.. Ne doğru ki?!.

Kızmıyorum modernizme eskisi kadar; o akarsuyun olmadığı yerde su gibi akıp gidiyor yanıbaşımızdan... Ve biz bir okul kantininde, karşımızda oturana nasılsın deyip içimizi dökmek yerine, içimize dönüyor, içimizi döküyoruz aklına güvendiklerimize; akıllı teknolojiye...

kader onu bırakmıyor.

Hep vazgeçiş.. ama sonra hep yeniden geri dönüş değil midir hayat?

zamn olur, atarız kendimizi kalabalıklara bir sıcak muhabbet, bir gülen dost yüzü ararız.

O na sığınmaktan başka çare yok, şükür ki bunun bilincindeyim..

kantinde içini döktüğünde kalmaz ki sırrın, derdin... ya iyi biridir ve onu da üzersin ya kötü biridir ve harcadığın vakte değmez...

herşeyden vazgeçtim dese de insan, hayat onu yalnız bırakmıyor.

Banada çok olur, kimsenin olmadığı bir dağ köyüne veya orman evine gitmek, doğayla başbaşa olmak, miskin miskin dikmek tavana gözlerimi...

3. üniversiteye kaydımı yaptırdığımda kendi kendime içimden sesli olarak bir "üf!" dedim... Üstüne ALES'ten gerekli puanı alıp çok istediğim bölümde y. lisana başlamaya hak kazanınca üf'ün karesini aldım, sonra dil kursu vesair derken bir anda içimde sonsuz bir huzur ve keyif hissettim... Ta ki bahar, sendromu ile birlikte gelip de birliğimi bozan kadar...

Ha denizde bir tekne mi?.. Sahip olduklarım bana sahip olmaktan vazgeçer, beni azadederse neden olmasın?!.