hiç uzakta değildin benim için. sanki yanıbaşında gibiydi kelimlerin. insan ağlarken korkusuzca yaslanabilirdi sana. hatta utanmadan sarılablirdim

karanlık çökerken,

Şimdi akşamın pembe kızıllığı yükseliyor sonradan sevdiğim şehrimde ve yeni bir güne doğmak için güneş gidiyor başka diyarlara. Başka diyarlar, başka alemler, başka hayatlar ve başkalaşan bizler gibi hayat devam ediyor...

o çok sevdiğim sesin,

ben seni sevmeden, sakın uyuma.

biliyor musun?

Yüreğine dokunamayacak kadar uzaksın.. Duvarlarını yıkmak, yüreğini görebilmek isterdim..

bilmeden kendimi anlatıp durdum sana, senin beni sevmen için, yanlışmış. vazgeçtim, korkmadan anlatmalıyım dedim kendime..

Öyle yakınımdasın ki;uzansam dokunabileceğim..

sancılar içinde kaldığımı, başımı eğip gidişini hiç sevmediğimi bilirdin.

Dün gece sen uyurken, ben senin hayalini bekledim.

işte beni öyle ağlat. yok, bırak dokunma dudaklarıma, öyle sakince sarıl

akşamın geceye kavuşacağı saate doğru ilerliyorum. ve akşamın geceye kavuştuğu o saatte gece siyah bir nokta oluyor. sense uyku tutturmayan aydınlıksın düşlerimde ve aklımdasın. seni okuyor gözlerim hisediyosundur.

şakalarında olurdu ara sıra, ama ben hüznünle karşık gülmeni severdim.

Senin adın sessizlik..

abartısız, sade ve içtendi onlar.

yüreğinin gözleri görüyorsa eğer hala, mutlaka okumalısın..

nasıl özlediğimi biliyor musun?

hayret ederdim

söylemek istiyorum.

sonra yazabilesin..

bir yer ayırdığın bir yüreğin olduğunu söylerdin. belki bundandı medet umuşlarım. sonraları ne eksik ne fazla bir sevgi verdiğini gördüm.

sesin,

beni okumadan, dinlemeden uyuma.

önce okumalısın ki,

huzur ver yüreğime.

Sende kaldı tüm masumluğu duygularımın, sende kaldı önyargısız düşüncelerim. Sanrılar, duygular, düşünceler sayamadığım herşey yoklar artık, sadece ince bir sızı hakim benliğimde ifadesiz, yorumsuz ve sade tıpkı hayatımdaki herşey gibi bu yaşanmışlığın acısıda sade.

nasıl ayaza kesmiş bir cadde ortasında sen görmeden gülümsediğimi biliyor musun?iliklerimde sana söylemekten korktuğum kelimelerle ısındığımı

Adını koyamadığımsın..

işte bunları özlerdim ben. bilirdin, bana sorsan gitme ama hiç gitme diyeceğimi. sormazdın..

sen güzeldin, ki kimse karanlığa bulanmış bir adamın sözlerini sevmezdi, sevemezdi

yazdıklarına ve söylediklerine.. güzeldi çok güzeldi. beğenmemek yalandı. bir şeyler bulabilirdi herkes kendince. ama ben daha çok şey.

anladım ki senden sonra, zorlu bir kadını sevmek kolay değildi,

gülümseyişlerin

Kendi sessizliğimi unuttum, senin sessizliğinde..

hani sessizce ağlardın ya, ağlatırdın ya kelimleri

uyuma.. okumadan beni..

telaşa vermeden, terlemeden, tutmadan dilimi, özlemlerden öte, hasretten yana sana ne varsa

konuştuğunda,

Gecenin sessizliğinde, sadece sen..

kelimelerimin ışıltısını göreyim gözlerinde.. sonra gülümse..

herkese

ama hiç kimse bilemez ondaki sadeliği.

Yakınsın ama aslında değilsin..

kısa yazılarında bile, çoğul şeyler anlatıyordun, hani sonu kötü bitmesin der gibi okurdum. hani mutsuz olmasın, hani rüyadan uynaır gerçek olmadığına sevinirsin ya. olmazdı işte.

ansızın gelirdin, sonra giderdin

sen onu da bir renkten saydın.

Sensizlik, bana kalmış.. Gecelerde sessizliğinle yetinmeyi öğrendim, öğrettin..

bazen

kara karışık, bir akşamda tanıdım. yalnızdım. söylediklerini dinledim. bir daha bir daha bir daha. söylemeyeceğim şeyleri söylüyordun, çok sevdiğim şarkı gibiydi her bir kelimen. benden uzak, bana yakındın. bilmiyordun, bilmezdin.

suskunce beklerken seni, tadı sadece sende gizli kelimeleri bir kez daha dinlemek isterdim. hiçbir şey senin tadını vermiyorken bana, dudaklarında ki son heyecanı, son kıpırdanışı, son titreyişi görmek isterdim. benden önce hiç kimse

hani bana konuştuğun zamanlardaki sesin,

aynı yöne giden iki rayın, hiç kesişemeyeceğini..

sakın üzülme..

nasıl sevimli olduğunu biliyor musun?