şiir, edebiyat tarihimizin saygın şahsiyetlerinden Sümbülzade Vehbi Efendi'nin müstesna bir eseridir. Şiirin hikayesi ise şöyle: Bir gün padişah Vehbi Efendi'yi yanına çağırır ve: "Bana öyle bir şiir yaz ki bir mısrasını okuyunca içimden seni öldürmek, bir sonrakini okuyunca ise ödüllendirmek gelsin" der. Ve işte sonuç :

Rücu, söylenen bir sözden vazgeçer gibi yapıp, ondan daha güzel ve güçlü bir düşünceyi ifade etmektir.

Sen her zaman gelesin, ben Vehbi'ye veresin,

Eğil eğil sokayım, iki tutam az mıdır?

Lal-u şarap içurem ve ıslatıp geçirem,

Avuç avuç altını, olsun kulun şaduman.

Esselamun aleyküm ve aleykümesselam.

Diz çökerek önüne ılık ılık akıtam,

Azm-u hamam edelim, sürtüştürem ben sana,

Örnek vermek gerekirse Muallim Naci'nin dizelerine bir bakalım..

Yok öyle değil şairin ancak adı kaldı.

Ard eteğin beline, olmasın çamur aman.

Parmağına yüzüğü, hatem-i zer drahsan.

Yeter ki sen kulundan lokum iste her zaman.

Bir gümüş ibrik ile destine ab-ı revan.

Eğer arzu edersen, ben ağzına vereyim,

Öyle bir sokayım ki, kalmasın dışarda hiç,

Kulaklarından tutam, dibine kadar sokam,

İçinde argo unsurları barındırmaya yatkın olan bu rücunun Osmanlı'yı kötü göstermek isteyen bazı müellifler tarafından bilinçli olarak Sümbülzade'ye atfedildiği, edebiyat çevrelerde ciddiye alınmış bir düşüncedir.

SÜMBÜLZADE VEHBİ EFENDİ

Sahtiyenden çizmeyi, olasın yola revan.

Erbab-ı teşaür çoğalıp şair azaldı

Kese ile sabunu, rahat etsin cism-u can.

Herkese vermektesin, bir de bana versene,

Düşmanın bağrına, hançerimi nagehan.

Yalnız Sümbülzade Vehbi Efendi'ye ait olduğu iddia edilerek verilen şiirin bizim kültürümüzde ve edebiyatımızda yeri olacağına inanmıyorum..

Salınarak giderken arkandan ben sokayım,

diyerek artık eskisi gibi şair kalmadığına dikkat çekmektedir.

Lale ile sümbülü kakülüne nevcivan.