Her şey açıktır hayatta; gizli ve saklı bir yanı da yoktur. Kendimize biçtiğimiz rol modellerin ışığında bir karaltı gördüğümüze yaslanırız savunma mekanizmasına: ''Hayat uçurumdur, hayat karabasandır, hayat gizli saklıdır.''

Sadı k Bey, o yokmuş gibi 'Selahattin çalgıcı oldu' dedi.

Hayatın sonu.

Hicaz makamındaki O Selahattin Pınar bestesindeki gibi

basit ifadeler kullanmaya başladı;

Hafız Burhan konserinde... Selahattin Pınar, üstadın arkasında tambur çalıyordu. Nicedir saz salonlarının en sevilen besteci ve icracılarındandı.

Oysa babası eski Denizli Milletvekili Sadık Bey, onun hukukçu olmasını istiyordu.

Düşündüren öykü...2

davranış nedenlerini başkalarına açıklamaktan vazgeçti.

Düşündüren öykü...3

o zaman zor cümlelerden korkar oldu ve

Gençliklerini acılar içinde harcamışlardı. Evlenince hayat boyu ıskaladıkları her şeyi birlikte yapmaya çalıştılar. Evde saklambaç oynadılar. Bahçede enginar yetiştirip yarıştılar. 'Bir çocuk resmi' kıvamında şiirler yazdılar. Pınar çaldı; Afife dinledi. Ancak güzel günler uzun sürmedi. Afife, tiyatrosuz yaşayamıyordu ve tiyatronun boşluğunu uyuşturucularla dolduruyordu. Suriye'li bir eczacı onu morfine alıştırmıştı. Selahattin Pınar, bir gün eşinin öğle uykusu için çekildiği odanın anahtar deliğinden içeri baktığında, damarına morfin şırınga ettiğini gördü ve çöktü. Morfin için eczacıyla ilişkiye girmişti Afife.

Uçurum kelimesini olumsuz ele almamak gerekir. Evet bir uçurumdur hayat. Düşen için çıkılmaz mı, düşmemeye çalışan için dibi bulunmaz mı? Uçurum aslında gizlerle de doludur ve başımıza ne geleceğini de bilmeyiz. Sadece var gücümüzle düşmemeye çalışırız. Düşersek ya da düşecekmiş gibi olursak da çıkmaya:)

Selahattin ayağa fırladı ve

Çıkan yangını güç bela söndürdüler.

Günlerce uğraşmış ancak papağana tek kelime öğretmeyi başaramamış. Bir gün iyice sinirlenmiş ve papağanın bir tüyünü kopararak, "amca de bakayım" diye bağırmış. Papağandan yine ses çıkmayınca her seferinde "amca de" diyerek hayvanın tüylerini tek tek yolmuş. Adam, tüylerini tamamen yolduğu papağanı tavuk kümesine atmış..

Karınca Kito

""Öğrenme sırasındaki olumsuz davranışlar, kişinin bilgiye öğrenememesine neden olacağı gibi bu davranışları aynen modellemesine de sebep olabilir. ""

Demek ki yazdıklarımız işe yaramış:) Ne güzel..

Bir süre sonra müdavimi olduğu Todori meyhanesine gitti, doktorların yasak ettiği ne varsa hepsini ısmarlayıp sofrayı donattı. Rakısını yudumlarken, son nefesini verdi. 'Her yıl ölüm yıldönümümde mezarıma bir büyük rakı dökün' diye vasiyet etti. 58 yıllık ömrünün son yolculuğuna mezarlıkta kendi bestesi çalınarak uğurlandı;

Galiba bu bir bakış açıcı durumu. Hayat bir uçurum diyen biri hayatı iniş çıkışların ve mücadelelerin olduğu bir yer olarak algılar. Bana göre hayat dibine düşmekten sakınacağım kadar derin ve yüce dorukları olan bir yer. tüm mücadele o doruklara ulaşmak için.. uçuruma düşmemek için. insanlar ise sağlam dostlar o tırmanışta tutunduğunuz sağlam ağaç kökleri.. uçurumdan tırmanırken dinlenip derin bir nefes aldığınız küçük mağara kovukları. hayat bu süreç işte..

dediler ve evlenmeye karar verdiler.

Öğrenme sırasındaki olumsuz davranışlar, kişinin bilgiye öğrenememesine neden olacağı gibi bu davranışları aynen modellemesine de sebep olabilir.

Üçü de birbirinden anlamlı üç düşündüren öykü..

'Hatıralar' şarkısını seslendirdi;

Babası Hidayet bey, kızını bu sevdadan vazgeçirmek için çok uğraştı. Başaramayınca sertleşti. Ona 'Fahişe' dediği bir gün

Bir eşi olmalı insanın, cennetten köşe almışcasına sevdiği, sakındığı, bakmaya kıyamadığı... Her bir hücresinden aşkın fışkırdığı, çölde okyanusu yaşadığı bir eşi olmalı!!!

Anne kedi şöyle cevap verir: "Hala suyu sevmiyorum ama yavrularımı çok seviyorum".

Mezar yeri de mektupları ve fotoğraflarıyla birlikte kaybolup gitti. Unutuldu.

'Bir Bahar Akşamı' rastlaştılar Kuşdili Çayırında...

alçak bir sesle ve ses tonunu değiştirmeden konuşmaya başladı.

Uçurum,

Selahattin Pınar, Afife'nin ölümünün ardından paraladı kendini...

Rüzgar onun kokusunu getirmeli, yağmur onun sesini. Elleri yanmalı ellerini tutabilmek için. Akşam onu görecek diye, pırpır etmeli yüreği. Kelebekler gibi olmalı insanın kalbi. Ayakları birbirine dolaşmalı heyecandan, eve dönerken eşi. Beklemek asırlar gibi uzun gelmeli. Gelişi ile sonsuz bir nur dolmalı içine.

Araştırma yaparken burayı açık tutuyorum bazen. Biraz müzik çalışmayı zevkli kılabilir sanırım:)

Ne öğrettiğinizden çok, karşınızdakinin ne aldığı önemlidir.

Amca Diyen Papağan

Sanatı için baba evini terk etti...

böylece son noktaya erişti

Alıntı.

'Babacığım, rica ederim! Ben çalgıcı değil, sanatkarım' diye itiraz etti. Sadık Bey, pek sevimsiz bir küfürle yanıtladı bu çıkışı.

Çünkü hayat dibe vuruşlarla uçurumlara düşüşlerle ve o uçurumlardan, dibe vuruşlardan kurtulup tırmanıp göğe ulaşma mücadelesinden başka bir şey değildir. Tartışılabilir.. Katılırsınız katılmazsınız. Eleştirirsiniz eleştirmezsiniz.. Ama olan budur.

"" Öğrenme kişinin istemesi ve bilgiyi veren kişiyi sevmesi ile mümkündür.""

Sezai Karakoç, Yağmur Duası şiirinden

Bir uçurumdur hayat dedik.. Başlığımız bu. Peki neden?

SELAHATTİN PINAR - AFİFE JALE aşkı

'Yalnız Benim Ol, El Yüzüne Bakma Sakın Sen',

Çırpındılar, bu gidişi geri çevirebilmek için... Olmadı!

'Ne Demiştin Niçin Caydın Sözünden' bunlardan yalnızca bir kaçıydı.

Mahkumun biri, yalnız kaldığı hücre içinde bir karınca ile arkadaşlık yapar. Kito adını verdiği bu karınca zaman içerisinde adamın talimatlarına göre hareket eder hatta takla atmayı bile öğrenir.

Asla baba evine geri dönmeyecekti...

ZAMANLA KAYBETTİKLERİMİZ

Bir gün insan virgülü kaybetti,

Hayat bir uçurum değil.

Yaşam yolculuğunda o tırmanış sürecinde karşınıza sadece sağlam ağaç kökleri çıkmaz. Şükür ki ben şanslıyım genelde karşıma çıkanlar bunlar. Ama bir de sağlam zannedip tutunduğunuz ve sizi uçuruma savuran çalılıklar da çıkar yolunuza. işte onlardan kaçınmak ve sizi savurmasına izin vermemektir biraz da hayat sanırım.. O çalılıkları yaşamınızdan ayıklamak gerekir..

Hiç bir şey onda en ufak bir heyecan uyandırmıyordu.

'Kalbim Yine Üzgün, Seni Andım da Derinden',

hiçbir şey onu ilgilendirmiyordu.

Anne Kedi

Ömrünün sonuna doğru elinde yalnız tırnak işareti kalmıştı.

Bir insana bir şeyler öğretmek istiyorsak çok sabırlı ve esnek olmalıyız. Öğrenme kişinin istemesi ve bilgiyi veren kişiyi sevmesi ile mümkündür.

Pınar, 6 ay sonra Afife Jale'yi terk etti. Şimdi ikisi için de en kötü yıllar başlıyordu. Afife, kimsesiz ve beş parasız, tenha parklarda yatıp kalkar, aşevlerinde karnını doyururken, ayrıldığı eşinin kendisinin ardından yazdığı şarkıları taş plaktan dinleyip ağlardı.

Adamın biri güzel bir papağan satın alarak eve getirmiş ve başlamış konuşmayı öğretmeye. Özellikle papağanın "amca" demesini istiyormuş.

İnsanlarla uyum sağlamadan sıcak ilişkiler kuramazsınız.

gibi nice, hicran dolu besteye imza attı. Son katıldığı radyo programında

'Bakışı Çağırır Beni Uzaktan'

Kimi için kısa, kimi için uzun bir yolculuk.

Bir eşi olmalı insanın!!!

cümleleri basitleşince düşünceleri de basitleşti.

""Bir insana bir şeyler öğretmek istiyorsak çok sabırlı ve esnek olmalıyız.""

Aksine büyük bir ciddiyetle yaşamak gerekir hayatı. Nazım'ın dediği gibi "yaşamak şakaya gelmez". Yaptığınız her şey, yaşadığınız her dakika anlamlı olmalı. Ve en iyisini yapmalı. Tembellik yaparken de:) çalışırken de hakkını vererek yapmalı. Hakkını vererek yaşamalı.

Ama Pınar, eşine öfkeden çok, merhamet duyuyordu. Onu hayata döndürebilmek için çırpınmaya başladı. Sürekli melankolik besteler yapar olmuştu.

Selahattin Pınar, kendisi de morfin tuzağına düşer gibi oldu.

Karıncayı kibrit kutusundan çıkaran eski mahkum garsonu çağırır. Amacı garsona Kito'nun marifetlerini göstermektir. Garsona "Masanın üstünde duran şu karıncayı görüyor musun?" diye sorar sormaz, garson elindeki bezle karıncayı alır ve "Afedersiniz beyefendi" diyerek Kito'yu öldürür.

İkisi de 25 yaşındaydı. Belki de güftedeki gibi

Bazı linklerimin videoya çevirildiğini fark ettim. Teşekkür ederim:)

Bazen özneyi başa alırız ; bazen yüklemi!

Özel bir ezgi ve sözlerle birleşince hoş bir duygu bırakıyor yürekte..

'Ayrılık Yarı Ölmekmiş',

Hayat,

Afife Jale, kimsesizliğin, terk edilmişliğin, yoksulluğun son durağı olan Balıklı Rum Hastanesi'nde bir deri bir kemik veda etti hayata... Ölümü gazetelere haber bile olmadı. Cenazesine 4 kişi katıldı.

Kişisel gelişim kitaplarını okumam demiştim dün bir başlıkta. Anlık, gelip geçici öğretiler bırakır insanda. Ancak sabah okuduğum bu yazı umut verdi, gülümsetti. Çöp kamyonu olmamak için gülümsedim sabah, bir hışımla odama gelip her şeyden şikayet eden öğretmenime. Çöpü onda kaldı, ben alabildiğine sakinim:)) teşekkürler paylaşım için.

'Beni de alın koynunuza hatıralar. Dolanıp kalayım bir an boynunuza hatıralar...'

Sonra ünlem işaretini kaybetti;

Bunun üzerine Afife, 'Terk et beni' diye yalvardı ona.

Birkaç yıl sonra iki nokta üst üste işaretini kaybetti ve

"Hayat bir ölümdür, aşk bir uçurum..."

Bazen içinden çıkılabilecek kadar küçük, bazen dibini göremeyeceğimiz kadar derin.

'İçimde uyanan eski bir arzu, dedi ki yıllardır aradığın bu.

Kapıdan çıkarken döndü ve babasına şöyle dedi;

'Benim Afife diye bir kızım yok' diye gürledi.

Her kişinin kendine ait değerleri ve inançları vardır. Bir kişi için çok önemli olan bir olay diğeri için pek de önemli olmayabilir. Kişileri kendi inanç sistemimize göre değerlendirirsek sorunlarla karşılaşabiliriz. Yapmamız gereken kişilerin inanç ve değerlerine saygılı olmak ve ilişkilerimizde kendimizi onların yerine koyarak hareket etmektir.

'Nereden Sevdim O Zalim Kadını',

Sabah gözlerini açtığında, yanında olduğunu görüp, şükürler etmeli Yaradana. Koklamalı saçlarını. Uyuyan eşine şefkatle bakıp, usulca dokunmalı yüzüne, varlığını hissedebilmek için. Parmakları titremeli, incitirim korkusuyla. Sürekli çağlayan bir pınar olmalı gönlü... kramplar girmeli midesine, onsuzluk aklına geldikçe!

""Ne öğrettiğinizden çok, karşınızdakinin ne aldığı önemlidir. ""

Yıllar önce Amerikada olduğum dönemde buna benzer bir başlığım vardı. Bu tarz başlıklarım da en az benim kadar karmaşık ve her telden oluyor onu farkettim:) O başlığın akıbeti sonradan kötü oldu ve silinmişti. Onda ülkeme hasretim, paylaşımlarım vardı, bunda ise çalışırken döktüğüm emekler sırasındaki uykusuzluklarım, üretmek için sancılarım, küçük kahve molalarım, hoşlandığım sevdiğim şeyler var.. bu başlığın başına bir şey gelmezse:) hayatta tırmandığım her dağ, soluklanıp dinlendiğim her mağara, tutunduğum her ağaç kökü ve sağlam zannedip de el uzattığım her çalılığın izleri olacaktır..

'Bir gün gelecek, benim adımla anılacaksınız.'

İnsanın eşi olmalı, bakarken yüreğinin kabardığı, gözlerinden gözlerine yüreğinin aktığı... aşık olduğu bir eşi olmalı!

Çok fazla ciddiye almamak lazım hayatı.. Ayarı iyi tutturmak gerek. Ortayı bulamadığımızda tabii ki uçurumlar çıkacaktır karşımıza. Yaşadığımız süreçlerin hangisi anormal? Ölüm mü? Adem'den beri var. Kanser mi? Hep vardı. Sıkıntılar, acılar, mı? Acısız ve sıkıntısız bir hayat çekilmez olurdu.

Alıntı...

Afife Jale ise Darulbedai'de sahneye çıkıp

Artık ne bir şeye kızıyor, ne bir şeye seviniyordu.

Yüzüne baktığında, konuşmadan anlamalı derdini, tasasını, öfkesini, sevincini, coşkusunu... vs. Güven duymalı, herşeyiyle. Başını göğsüne koyup, huzurla uyuyabilmeli, tüm düşüncelerinden arınmış olarak. Babası, abisi, arkadaşı, dostu, sırdaşı, anası, çocuğu olmalı... Şımarabilmeli yanında. Kıskanılmalı zaman zaman da...

Ne evren, ne dünya, ne de kendi apartmanı umurundaydı.

Hayat aslında?her şey?, o her şey de?tek bir seydir?. Hülasa, hayat hayattır.

Düşünmeyi unuttu ve

Ayrılık acısını yeni bir evlilikte dindirmeyi deneyen Selahattin Pınar ise, hiç birlikte yatmadığı bu ikinci eşinden kısa sürede ayrıldı.

Kendine özgü tek düşüncesi yoktu,

Tüm öğretmenlerin sınıflarında, bu sözler; pano başlığı olması dileği ile..."eğiitmcinin meşagetli işi budur işte!"

Yok, hayır! Açıktır hayat; uçurum da değildir.

LİMON ÇİÇEKLERİ

'Söndü yadımda akisler gibi aşkın seheri...'

Hepimizin hoşlandığı veya hoşlanmadığı bir çok şey vardır. Ancak birini çok seviyor ve onunla bir şeyler paylaşmak istiyorsak, onun hoşlandığı şeylere bakış açımızda esnek olmalıyız. Özellikle ailemize karşı bize düşen daha özverili ve daha hoşgörülü olmaktır. Zararlı bir yönü yoksa sevdiğimiz kişinin hoşlandığı şeyleri sevmeye çalışmalı veya en azından hoşgörülü ve anlayışlı olmalıyız.

'Yoksa sen de mahvolacaksın, bırak beni gideyim' dedi.

'Tiyatrodaki ilk Müslüman kadın oyuncu' olarak tarihe geçmiş, ancak tiyatro zaptiye tarafından basılınca kapı önüne konulmuştu.

Bir Eşi Olmalı İnsanın, Cennetten Köşe Almışcasına Sevdiği, Sakındığı..

Selahattin kapıyı çarpıp çıkmıştı bile.

Bir gün Denizli'den gelen eşraf için kurulmuş bir sofrada Sadık Bey'e oğlunu sordular; Selahattin de sofradaydı.

1902 doğumlu Selahattin PINAR, Ticaret Mektebi'ni bırakıp müziğe başladı.

Göl kenarında yaşayan ve sudan nefret eden bir kedi doğum yapar. Bu kedinin yavruları ise annelerinden farklı olarak gölde oynamayı ve suya girmeyi çok sevmektedir. Anne kedi de yavruları ile birlikte göle girer ve onlarla suda oynar. Bunu gören bir başka kedi hayretler içinde kalır ve ona sorar: "Sen hep sudan nefret ederdin, ama görüyorum ki artık sudan hiç çıkmıyorsun. Bunun sebebi nedir?"

Bir süre sonra soru işaretini kaybetti ve soru sormaz oldu,

Altının degerini en iyi sarraf bilir.

Sabah yolcularken işine, içi acımalı, daha yollarken özlemeye başlamalı. Seni şimdiden özledim!!!

Acılarıyla, mutluluklarıyla sürdürülen bir yolculuk.

Sabaha karşı kümesten gürültüler gelmeye başlamış. Kümese giden adam birde ne görsün, papağan bir tavuğun üzerine çıkmış, tavuğun tüylerini tek tek yolarak her seferinde "amca de bakayım", "amca de bakayım" diye bağırıyormuş.

Sadık Bey, yanı başında duran gaz lambasını oğluna doğru fırlattı.

Akşam dönüşünü beklemeli sabırsızlıkla. Gözleri yollarda kalmalı ve kapıyı çalmadan açmalı... aşkla karşılamalı, hasretle sarılmalı boynuna, özlemle koklayıp, öpmeli, yıllarca uzak kalmışcasına! Her günü bir başka güzel olmalı yaşamın, bir başka özel, bir başka soluklanmalı her anında. Verdiği hiç bir şeyin yeterli olmadığını düşünüp, kahrolmalı, daha fazla ne yapabilirim diye düşünmeli. Mutluluk saçmalı etrafına.

İşsiz, sahnesiz ve kimsesizdi. Acısını yatıştırıcı haplarla dindirmeye çalışıyordu.

1902 doğumlu Afife JALE, İstanbul Kız Sanayi Mektebi'nde okuyordu. Ama onun aklı tiyatrodaydı. Oysa o yıllarda, Müslüman kadınların sahneye çıkmaları yasaktı. Buna rağmen 16 yaşında talebe olarak Darulbedai'ye başvurdu ve kabul edildi.

Zaten Afife artık sahnede, 'Jale' adını kullanıyordu.

Mahkum, insanların Kito'ya hayran kalacağını ve göreceği büyük ilgi sayesinde zengin olacağının hayalini kurmaktadır. Hapisten tahliye olduğu gün Kito'yu kibrit kutusunun içine koyarak bir kafeteryaya gider. Amacı insanların Kito'ya nasıl tepki vereceğini test etmektir.

Devrik ya da kurallı bir cümle gibidir hayat.

Şimdi soruyorum büküp boynumu, daha önceleri neredeydiniz?'

yalnız başkalarının düşüncelerini tekrarlıyordu.

Bunun üzerine Selahattin Pınar, ceketini alıp sofrayı terk etti.

Bazen hastalık, yaralanmalarla içinden çıkılabilen, bazen çıkılamayan bir yer uçurum.