Çalışma ortamımız güzeldi. Kimseyle sorun yaşamıyor, idare edip gidiyordum. İçlerinden dört arkadaşımla çok iyi anlaşabiliyordum. Onlarla sohbet etmek çok keyifliydi. Okuldan ayrılacak olanlar da o dört tanesi oldu. Şimdiye kadar ters giden şansıma çok küfrettim ama bu sefer umutsuz ve alaycı bir gülümseme ile yetineceğim galiba. Mevcut şartlar dahilinde benim yer değiştirme şansım yok da... :((

Ayrıca en iyi diyebileceğiniz bir insanın bile bazı ters anları olabilir.

Gerisi fasa fisodur

Okul da bir iş çevresi olduğu için, bazıları ile anlaşamazken bazıları ile iyi anlaşırız. Önemli olan arada çıkan ufak tefek sorunları büyütmeden halletmek.

Arkadaşlar o kadar nezaketsiz öğretmen arkadaşlarımız var ki. bazen ben bile bakıp diyorum ki bunların yetiştirdiği öğrenci d e bu kadar olur. Sev ya da sevma nezaketen insan nasılsınız sorsuna en azından kerşılık verir. bir günaydın iyi akşamalar demek birbirmize bu kadar mı zor. Bazen bir sürü ökzüle bir aradaymışım gibi hissediyorum ki maalesef bunlar öğretmen:((((

seneye n'olur bakalım

Beşparmağın beşi bir değil. Her insanın iyi, kötü yönleri vardır mutlaka.

Zaten kayırma vs gibi konulara girmiyorum. Orası zaten malum.

Maksadım başlığı açan arkadaşı itham etmek filan değil. Tamamiyle genel konuşuyorum. Biz böyle bir milletiz. Hakkımızı, bırakın korumayı, bilmiyoruz bile. O zaman da zorbalara gün doğuyor. Daha güçleniyor, daha cüretkar oluyorlar uygulamalarında. Öyle ki yetkisini kişisel intikam silahına dönüştürme noktasına gelebiliyorlar.

köy okulu ve genç kadro.

Sözün özü başkalarına hakaret sayılabilecek öyle öküz, öküzler sürüsü gibi sözler hem söylenen meslektaşlarımıza, hem söyleyenlere yakışmamış.

Geçen yıl bulunduğum köyde elektrikler kesilmişti. Saatler geçiyor ama elektrikler bir türlü gelmiyordu. Çevre köylerde de aynı kesinti vardı. Okuldaki yoğunluktan dolayı arıza servisini biraz geç aradık. Ve o saate kadar kesintinin yaşandığı hiçbir köyden bir ihbar telefonu gelmediğini öğrendik. Elektrikler kesildiğinde herkes kendiliğinden gelmesini beklemiş, bu sırada da muhtemelen kesintiye kızıp söylenip durmuştu.

bu iki etken okula üniversite havası veriyor .

ben hala bu yeni ortama alısamadım ::( eskı okulumu arkadaslarımı sevdıklerımı cok ozluyorum... en az 2 sene burdayım.. ortam da hıç sıcak gelmedı herkes evlı barklı umarım hayırlısı olur

Oysa hakkımızı korumak konusunda inatçı olmamız, her ne kadar ülkemiz şartlarında ciddi riskler arz etse de sessiz kalmamamız gerekiyor. Topluma yayılmış sağlıklı bir adalet anlayışı, bahsini ettiğimiz riskleri de minimuma indirgeyecektir tabii olarak.

Ülkemizde adam kayırma olaylarının pek sık görüldüğü bir gerçek. Ama biz sadece söylenmekle yetiniyoruz. Acaba bu konuda söylenmek dışında bir şey yapıyor muyuz? Hakkımızı arıyor muyuz yoksa elektriklerin gelmesini bekleyen köylüler gibi bize sunulmasını mı bekliyoruz? Tepkimiz sadece şikayetlenmekle mi sınırlı?

Gruplar her yerde vardır. Bu gruplar kişisel, takımsal, sendikasal, ideolojik, branşsal vs olabilir.

Bazı eksiklikleri olan, bazı zaafları olan, işini çok iyi yapmayan türden diyebileceğim meslektaş sayısı bir elin parmakları kadar bile değil. Ki onların bile bu yanlışlıklarını telafi ettirecek, açıklarını kapatacak farklı yönlerini görebildim.

bugün öğretmen arkadaşlarımızın son günüyde, seminerden sonra mangal partisi yaptık, tayin olup bizden ayrılanlarla vedalaştık, ağlaştık... bunları laf olsun diye anlatmıyorum. öğretmeni ile idarecileri ile tam bir uyum içinde çalışıyoruz. yeni gelenleri merakla bekliyoruz. huzurlu bir ortam en önemli unsur. yaşamak lazım, birbirimizden bir şeyler öğrenmek ve paylaşmak lazım.

Şahsi kanaatimce büyük haksızlıklarda esas roller iki tarafa aittir. Haksızlığı yapan kadar mağdurlar da adaletin tecellisine engel teşkil ederler. Nasıl mı, elbette sessiz kalarak, hakkını aramayarak, yapılan yanlış uygulamalarla ilgili yasal haklarını kullanmayarak. Birileri bizi eziyor biz de eziliyoruz. Yaptığımız sadece bu. Ondan sonra kendimizde şikayet etme hakkını buluyoruz.

Yaşadığınız sorunları burdan paylaşabilirsiniz arkadaşlar. Bu sorunların ortak olduğunu görmek içinizi bir ölçüde rahatlatacağı gibi aynı zamanda çözüm yollarını bulmayı da kolaylaştıracak belki.

Aslına bakılırsa eğitim yuvası kabul edilen okullarda ''Ben''in varlığı 'biz'i öldürmüş durumda.

Öğretmenceğiz arkadaş ne kadar doğru söylemiş diğer konular zaten aşikarda günaydına karşılık vermeyen selamsız sabahsız ökzler grubu bizde de var sanki küfrediyoruz günaydın diyoruz adamlar trene bakar gibi bakıyor...

kişiliklerin çok yargılandığı bi okuldayım bole olunnca herkeks birbirinin arkasından konuşuyor kim dost kim düşman cözemiyorum ortamımı cok beğenmiyorumm

ilk yıl bi sıkıntı yoktu.

Esaretin Bedeli filmin verdiği tek mesaj, berbat ötesi bir ortamda özgürlüğü verilen bir mahkumun dışarıya çıkmamamak için verdiği mücadele ve bu mücadeleyi kaybedip dışarıya çıkınca intihar etmesidir..

Dün gece yine "Esaretin Bedeli" vardı TV'de. Bilmem kaçıncı kez izledim. Andy, hapishaneye kitap temin etmek için bazı kurumlara haftada 1 mektup gönderiyordu. Herkes ona boşuna uğraştığını, hiçbir kurumun suçlular için kaynak ayırmayacağını, dolayısıyla istediği kitapların asla gelmeyeceğini söylüyordu. Fakat o, inatla her hafta bir mektup yazmaya devam ediyordu. Sonunda mektup gönderdiği kurumdaki insanlar mektuplardan bıktılar ve ona 500 dolarlık kitap gönderdiler. Herkes şaşırdı ve artık Andy'nin mektup yazmaktan vazgeçeceğini düşündüler. O ise arkadaşlarına dönüp şöyle dedi:

Ben bunca yıldır çalıştığım okullarda 100 e yakın öğretmenin içinde öyle öküz gibi, öküzler gibi diyebileceğim hiç bir öğretmene rastlamadım.

Bir zamanlar okul ortamlarını pek bir kafama takar arkadaş edinme çabası içinde olurdum. Şu anda 5. okulumda çalışıyorum ne ortam ne de kimse umrumda bile değil. Sabırsızlıkla öğrencileri bekliyorum. Okula gidiş nedenimi yani... Ortama da pek kafayı yormuyorum Nasılsa bu okulun da ortamına alışırım birilerini severim birileri de beni sever...

İdareden memnun değilsek okul değiştirmekten başka yapacak bir şey yok.

Bu mücadeleyi 10 yıldan fazla bir zamana yaydı ve sonunda hapishaneye kocaman bir kütüphane kazandırdı.

Evet bizde de insanlara çok karışılyor ve neden konuşmuyosun, neden sessizsin nekadar değişiksin bilmem ne.. Arkasından konuşmalar da cabası. gerçekten sinir bozucu. sanırım bunlar daha çok küçük okullarda görülen sorunlar. kalabalık okularda çeşit de çok olur diye düşünüyoru. öteki türlü bir avuç insanla ya anlaşabiliyosun ya da anlaşamıyorsun..

Ama mesleği öğretmenlik olan insan iyi yönleri fazla olan, ters zamanları olabildiğince olmaması gereken insan olmalı bence.

o kadar vahim yani durum. İnsanların bir günaydın demekten bile aciz olabileceği aklıma gelmemişti doğrusu...

Bu konuda bir araştırma yapılabilir aslında.

Bu konuda ilk öğrenilen bilgi: Öğretmenin çevresi suni bir çevredir. Okullar değiştikçe arkadaşlar değişir. Eski okullarımızdan birer ikişer kişi kalır. Son okulumuzda da yakın birkaç arkadaşımız olur.

size katılıyorum arkadaşlar nezaketen verdiğimiz bir selama cevap vermeyen adamın öküzden farkı yoktur. normal bi vatandaş olsa pek kızmam belki mazur görürüm ama muhatap öğretmen olunca çok kızıyorum. bende artık selamımı karşılıksız bırkana selam vermiyor hatta yüzüne bile bakmamaya çalışıyorum. artık böle...

Çok samimi bir arkadaşımla aynı okula tayin olduk :)) Belki beni hiçbir yönetici kayırmıyor ama Allah her zaman kayırıyor :))

"Bundan sonra haftada 2 mektup göndereceğim."