Nefes aldıkça da olmalısın...

bazan açar yüreğim

Her anım çelişkilerle dolu, hem seviyorum kendimi hem sevmiyorum sanki...

kör bir kuyu

Yaşam da ölüm de, sevinçte üzüntü de, ayrılıkta vuslatta, gençlikte yaşlılıkta, sıhhatte hastalıkta, zenginlikte fakirlikte birer imtihan vesilesidir bizim için. Biz bunu böyle biliriz, dua ederiz. Düşmanımıza dahi ıslah olması için dua ederiz.

Mavi gökler benim dünyam.

bana sormadan

Hem hayattan istediğim tek bir şey var diyorum hem de oraya varmayan yollara giriyorum... Hiç bir anım aslında benim değil biliyorum hiçbir anımın bana ait olmadığı gibi... Dünyam da benim değil belki de...

Tozu yerinden oynatmak başımıza bela açacak. Bizim aşk kalemiz yıkıldı. Kapat bu sayfayı; kanadını kırasım geliyor

düş kadar yaşarım..

Ve benim dünyam da "ben daha tatlıyım" diyerek benim kalbime hükmeden biri var!..

Daha ne olsun!..

yankılanıp yankılanıp kendime döndugum dunyam..

Senin için tüm iyi dileklerim, yüreğimin ta derinlerinden sesleniyor:

Benim dünyam mı sadece bu denli karmaşık olan?

yasıyamadıgım cocuklugum bir kenarda, erkenden mi buyuttun beni dunya..

Mutluluk aslında doğarken verilir bize koruyabildiğimiz kadar koruruz onu. Bakmayın doğarken ağladığımıza, onlar karşılaşacağımız sorunlara ilk ve son darbe anlamında aslında.

sadece ve sadece

Selen Eylaaa...

Dünya bu gelip geçici ne desekte...

üzülürüm.

Beni sevenide severim, sevmeyeni de

Gölgelerin peşinden koşarken, aslımı nerede kaybettiğimi bilmiyorum. Kim bilir.. birinin gölgesidir belki?Uçurumun kıyısına itildiğim grileşen anlarım da oldu ama siyaha boyanmadan sıyrılmayı bildim.. ve eğer renkler konuştu ise aldım beyaz kalemi elime.. beyaz olmasaydı, anlamların buzlaşan kalıplarının ağır yükünü taşıyamazdım. Şimdi mutluyum işte..

Ben Senden Gittim

Ben senden gittim; telefonun diğer ucundaki suskunluğuna bağırıp çağırıp ağlarken

Benim için artık bir yabancısın.

düşlerime ulaştıgım dunyam... bir anım uymuyor diğerine, med-cezirine esir olmusum..

Ve şimdi?

Dokunduğun yürek artık çok değişti kabul et. Gri ve ışıklı bir gecenin pencerene dolmasına izin verseydin aylar önce, görecektin aşkın seni nasıl da yaktığını. Güçlüyüm deme! Gücün bitti artık. O, artık çok uzaklarda aşk şarkıları söylüyor ellere. Başka başka tenlere dokundukça gökkuşağı açtırıyor yüreklerde. Yedi mevsimin solgun tüm çiçekleri bizim yanı başımıza çöreklendi anla artık! Gitmeliyiz.

çıkmaz bir sokak

gece benden daha gece değildir...

Sohbet edilesi, nefesi merak edilesi

Mutluluğun şehri olsa da taşınabilsek oraya ya da alabilsek manavdan, parası ne kadarsa vereceğiz nihayetinde. Ancak, melodramlarla büyüttük duygularımızı, mutluluğu hep bilinmeyen bir denklem, zor bir fizik sorusu benimsedik.

Tek damla güneş bulamadığım bir günde, daldığım kısa bir hayalin film şeridindeydim onu aramaya çıktığımda. Adına mutluluk denen şekli, cismi bilinmeyen belki de olmayan, görmek isteyip de göremediğimiz, bulmak isteyip de bulamadığımız bir nesne, güzel bir düş, sonu olan bir hayal sadece...

kelimeler içinde

Herşeye rağmen hiç kimsenin mutsuz olması bizi mutlu etmez. Bir elif miktarı mutluluğunuz daim olsundur dileğimiz, biz dört elif miktarı mutlu oluruz.

Hayaldi ve gerçeğe çarptığımız an bitti. Belki de suya yazılmış bir aşk masalıydı bizimki. Hani zamanında her şeye inat beraber ayakta kalabilme çabalarımız filan aklıma gelince, sonumuza bakıp derin bir acı çekiyorum ciğerlerime. Dönüşü olmayan bir yola ürkmeden adım atabilme cesaretimiz içinse hiç övünemiyorum biliyor musun? Aşk, gerçeklere ne kadar yakınsa sonsuzluğa o kadar uzakmış meğer?

Bir kardeşimizin bir elif miktarı mutluluğu bizi dört elif miktarı mutlu eder. Bunun aksini düşünmek ancak ve ancak bizi tanımamaktır.

Benim gecem hiç olmamış hep hasret kaplamış, gurbete düşmüş, gurbette geçmiş ve özlem kokmuş. Benim gündüzüm sanmışım, o, bu, şu bölüşmüş, bencilce bana bir şey bırakmamış.

sahipsiz bir çocuk gibiyim..

benim dünyam karanlık çoğu zaman

Her çalan telefonda büyüyüp - küçülme dayanamıyorum! Yok etmeyi bilmek gerek kendine gel: Öleceğim. Uyurken bile hızla çarpan hallerinden usandım artık. Kopup gidecekmişsin gibi geliyor benden.

Tanıyana da tanımayana da SELAM OLSUN.

Benim dünyam

"Ellerimi teslim ettim klavyenin tuşlarına.. Yüreğim, nereye hangi harfi koyarsa; ellerim takipçisi olacak bu yazının.. içimden geldi ve asla geriye dönüp değişiklik yapmayacağım.." Esma-ül hüsna

omuzlarımda baska insanların agır sorumlulukları..

Günlerdir, aklımdan yürüyen sözcüklerin yüreğimdeki sızıya her dokunuşunda biraz daha kızgın biraz daha küskün cümleler kurdum. Şimdi mi, şimdi hüzün zamanı?

@'Arda' düşmanın kim ki?

Evet ayrıldık!

Benim yarim diyecek olmuşum onuda ayrılık alıp götürmüş. İsyan ettim sonunda anılarım benim dedim. Onlarda bana güldüler senin tek bir şeyin kaldı dediler.

İnsanlar her döneminde küçük, büyük çeşitli sorunlarla karşılaşır. Herkesin derdi ayrı ama kötü bir olayda hissettikleri aynıdır. Örneğin; ay sonunu nasıl getireceğini düşünen bir baba ile yeni aldığı dondurmayı sokağın arsız oğlanına kaptıran küçük bir kızın duyguları. Bize göre olanı değil, onların kendi hislerine oranı önemlidir sorunlarında. Nitekim demek istediğim hayatımızın her döneminde yeni bir sorunla tanışacağız ve mutlu olmak istediğimiz zaman onları büyütüp uçurum sonuna gelmek yerine, savaşıp başa çıkabileceğimiz zaman onu bulabileceğiz içimizde bir yerlerde...

anlaşılmaz bir bahar

Kaç kere umut sofrasına oturup, her seferinde boynunu bükerek sessizce aç kalktın? Uslanmadın mı! Sen ne zaman bu konuda hayal kursan gerçekler o hızla kaçtı senden. Umutsuz yaşamak nedir hala öğrenemedin! Ne kaldı ki, hayal ediyorsun?

begenmenize sevindim.. patenti bana ait Edebiyatın turleriyle bu yuzden ilgilenmez myiz zaten... özellikle siirsel yazılar benim için kelimelerimin nefes almasıdır...

Ellerimi teslim ettim klavyenin tuşlarına.. Yüreğim, nereye hangi harfi koyarsa; ellerim takipçisi olacak bu yazının.. içimden geldi ve asla geriye dönüp değişiklik yapmayacağım.. Uzun süredir inime çekilmiştim.. yazacak o kadar şey varken bir süre ara vermeyi daha doğru buldu yüreğim. Bir tür feragat anlaşması sanırım.

Unuttum seni demek için çok erken belki de çok geç!

yazının tamamını okumak isteyenlere.

Benim dünyam demiş hep aldanmışım. Bana ne kaldı diye baktım sadece bir şey kalmış. Diğerleri hep alınmış, paylaşılmış, hoyratça harcanmış.

ağlarım

kırmaktan korkarım

kırılırım

bi esma vardı canı sıkılan... canı sıkılan... canı sıkılan...

olmak zorunda oldugum rollerimin dunyası,

birden kapanırım gökyüzü gibi

yüreğim soğuk

SİLMEDİM BEYAZA BOYADIM.

bizim en büyük düşmanımız

Bugüne kadar hiç, alçak kapıların güzelliği tercihim olmadı ki..'Sevdan uğruna kapıları yumruklamaz mısın?diye sormuştun. Gümbürdeyen davul seslerinden bir haber bir sağıra yumruk sesleri ne fayda.. Sonra, düşündüm, ben yumrukladıkça alçaldı altın sırmalı kapılar; demir parçasına döndü tokmaklarıyla.. KIYAMADIM.. Bembeyaz bir fona yerleştirdim bu sevdayı, beyaz kalemlerle üstünden geçtim. Resim mi yaptım, yazı mı yazdım, yoksa yazgıma mı baktım bilmiyorum;bildiğim silmedim, sadece beyaza boyadım:)

Şifadır selamları, kelamları ve meramları

günüyüm

düşlerde yaşarım çoğu zaman

Gözlerimle belirsiz bir biçimde bir araya gelişlerin de canımı sıkıyor. Olur olmadık zamanlarda ağıtlar yakmak hiç hoş değil. Müzik bile dinleyemez oldum sayende; tansiyonumu yükseltecek kadar gümbürdeyip dengemi bozuyorsun. Kişisel denklerimi dahi alt üst ettin.. Gecenin kör vaktinde, yangınını gevezelikle geçiştirmek için tüm enerjimi harcıyorum. Ne zoruma!

ellerim sıcak

Seviklerim var bensiz olamayanlarım var...

O da şimdilik...

Yanlış anlaşılmasını istemeyiz

Mutluluk yok, mutluluk bulunmaz diyemem küçük bir çocuğun gülümseyişinde bile gizlidir mutluluk çünkü. Aramak yerine sende var olan mutluluğu ortaya çıkart. Her şey bizde biter çünkü. İçimizdeki sancılarda, ruhumuzdaki kara bulutlar da bizim eserimiz, içten bir gülüşün sıcaklığıyla yüreğine dokunup mutlu edebileceklerimizde?

Vakit ayrılık vaktiydi; bitti

bilmiyorum işte be nbuyum...

Ah! Benim hercai yüreğim..

Şimdi yaşamak için yeni sebepler arıyorsundur kendine ve her gece başını yastığa koyduğun anda benden kalan parçaları içindeki ateşle yakıp uyuyorsundur. Tanırım seni! Yüreğini yeni bir yüreğe açman biraz süre alır ama hayat devam ediyor mantığınla bunu da aşarsın!

Doğruların- hani şu asla, ne pahasına olursa olsun değiştiremeyeceğin doğruların-bir gün hangi kadının el değmesiyle doğru olmaktan çıkar işte onu bilmiyorum.

Evet galiba benim diyebilecek bir tek mezarım kalmış.

sonra kırdığımı düşünür

benim dunyam..

Sevdamı boyadım, çırpınan bir yürek kalmıştı geride, dakikada kaç kere attığını sayamadığım koca bir yürek.. üzüntüleri sığdıramadığım günlerin ardında, lekelemeden yaşatmaya çalıştığım yüreğim.. Öyle yorulmuştu ki son atışların heyecanı vardı. KIYAMADIM.. Boyadım seni de sevdam bu sana son güzelliğim!.

Ben gittim artık; sana ayrılmalıyız, derken

Şiirlerim bile başkalarınınmış, benim değilmiş. Hiç kendime şiir yazmamışım ki.

Acizane bizim dünyamız.

Öyleki dertleri de derdim olur sevinçleri dee

kendi gerçeklerinden kaçanlar

yasmak her şeye ragmen, nefes almak guzel kelimlerde..

Çevremdeki insanlar hep bir telaş içinde. Sürekli bir karmaşa var her gün, her saat yinelenen. Gülenlerin sayısı iki elimin parmaklarını geçmezken, içten gülen hiç kimse yok belki de... Etrafına iyi görünüp derdi yokmuşçasına kaygısız gülen birinin önünden geçtim az önce. Mutlu gibi görünen biriydi belki, belki de mutluydu gerçekten. Hani hep bir hüzün vardır ya biz insanoğlu içinde, mutlu olmamız gerektiğini düşündüğümüz yegane anlar da bile gelir çöreklenir ya hüzün yüreğimizde başköşeye. Gülen yüzler gördüğünüzde düşünmeyin mutlular diye, mutluluk ÖSS den çok daha zor çünkü . Gerçekten mutluluğu görmek isterseniz kalpleri açıp bakamayacağımıza göre gözlerine bakın. Çocuksu, ağlamaksı, hüznün demir attığı bir çift göz mü görüyorsunuz yoksa içten gülen, sıcaklığıyla yüreğinize dokunan gözler mi? mutluluk o zaman size de konar, mucizevi şekilde sizi de sarar belki ateşiyle...

"nefes almak güzel kelimelerde.."çok güzel bir söz ezrakyekta.

Esmoşumm bir tanemm ne güzeldee yazmışsın. Ancak gelebildim, ancak vakit buldum sözler yazmaya affeyle..

biraz ürkek

yargılarlar

Benim dünyamda güzel insanlar vardır

üyeliğini iptal etti sıkıntı bitti.. sıkıntı bitti...

V e esmoşum sende varsın benim dünyam daa

Küçüktüm daha her önüme geleni severdim... Neden sonra öğrendim sevmeyi sevdiğimi neden sonra öğrendim insanların içine yerleştirilen sevginin evreni geçtiğini... o koskoca sevgiyi hep bir insana vermeye çabaladım, sığmadı verdikelrime. Taştı kaplarından, çok geldi, ürküttü kaçırdı... Tek doğru bende tek sevgi bende sanırdım; dünya benimle değişecek sanırdım... Evet yanıldım... O sevgi allah'ı sevmek için konulmuştu kalbimize ve ancak onu sverken sevbilirdik yaratılmışları da. ne zamnkiş yöneldim onun yoluna işte o zaman insanlara verdiğim sevgi anlam kazandı. anladım dünya benim değildir. Anladım ben onunum diye... geçerakça

Benim dünyamda, bana bahşettiğim...

@asya. yc,

nefsimizdir...

Mutlu ve sağlıklı yaşa.

Biz dostlarımızın sevinciyle sevinir, üzüntüsüyle daha fazla üzülürüz. Dostumuz olmasa dahi yaratılmışın bir keyifsizliği bizi mutlu etmez ta ki Yaratan dan ötürü.

Felsefe - 18.06.2007 - 19:25

kalabalıklar arasında bir ada gibi hissettiğim dunyam..

Benim dünyam çok güzel o kadar güzel ki Rabbime şükürlerle dolu!..

Yazıyı aktarıp gitmişsiniz. Kime teşekkür edeceğiz, görüşlerimizi kime bildireceğiz? Bir mesaj yazmışsak arkasında duralım, yazıp kaybolmayalım.

yalnız değil cok kalabalık bir dunya

acımasızca sonra

altta yazanlar üstte yazanlar için de geçerlidir. Çok güzel söylemişsiniz Esma-ül hüsna hocam

Vazgeç bu sevdadan.

matem havasında yaşamışlığım

sevdiklerim, sevildiklerim, sevilemediklerimin toplamı dunyam...

sesinde seni bulmak değildi bakışımdaki anlam, sesindeki ahenkle dünyayı kana bulamaktı. belki de hiç sevmemekti seni aslında. seviyor gibi davranmak vardı o mor akşamüstlerinde salındığımız sokaklarda. kıvrılan gençliğimiz değilmiş biz yeni anladık. kin nefret zemin katlarda yakalamış... sönen mumun ateşi kadar sıcak olamadık ve samimi değildik gözlerimize bakarken. en soğukkanlı tarafımızı gösterdik nemrut temmuz sıcağına inat. gölgelerde yıkandık, gökkuşağına renklerimizi katarak yağlı boyadan tenimizi çizdik. suret çizmedik ama. çünkü bizim nezdimizde asıldan daha önemli değildi suret. aynalara geçirgenliği değildi dudak şekillerimizin. ve biz şafak vakti elinde bavuluyla bu şehri ve bir şehri terk edebilecek kadar yürekliydik. işte biz böylesine aykırı vücutlarda bulmuştuk birbirimizi.