Bazen bir güveye benzetilmiş bazen bir keneye bazen bir kar topuna... YAni ortak nokta şüphe sinsice gelişir büyür ve zarar verir... İyi ama bu noktaya gelinmesinde kişi tek başınamı yapar bunu yani akıl ve ruh sağlığı yerinde olan her kişi zaten her yeni başlangıçların eşiğinde şüpheli olur fakat çığ olup büyümesi kişinin elinde değildir ki buna neden olan mutlaka ama mutlaka etmenler vardır kişi deli değilse tabiki olayları kafasında kurmuyorsa:)

Kimse durup dururken şüphe duymaz bir şeyden. Mutlaka bir şey vardır ki şüphelenir. Zaten hiç şüphe duymamak, herşeye herkese kendine bile güvenmek insanı yanıltır ve asıl o zaman hatalar başlar.

Kaçınılması ve korunulması gereken korkunç bir hastalık. Bu hastalığa yakalananlar hem kendine hem de çevresindekilere zarar verebilir. Hep iyiyi, doğruyu, güzeli düşünüp, doğru kararlar almak, doğru seçenekleri bulup uygulamak en iyi ilaç olsa gerek. Tabi dua ile besleyerek.

?kendi? dediğin şey nedir, basit bir düzenek mi?

Ama sanırım salt tutku varsa şüphelenilmez demek istememişsindir çünkü bu aşırı bir saflık olur:)

Felsefecilerden döneminden kalsa gerek...

:))Çok farklı bir bakış açıcı. Sanırım azı karar çoğu zarar gibi bir şey şüpheli olmak. Normal bir insan her yeni bir başlangıçta elbetki bir parça şüphe ile yaklaşmalı fakat bunu yaparkende güve gibi içten içe kemirmesine izin vermemeli:)

Düşünce tarlasının yaban otlarıdır şüpheler.. giderilmezse sarıverir her bir düşünceyi... en mutlu anları dahi zehirleyebilir kontrol edilmezse..

Velhasıl;

"Ona deli gibi tutku ile bağlıyım ve şüphelenmek aklımın ucundan bile geçmez"diye bir bakış açısı tıpkı eşinizin sizi aldatması halinde ne yapardınız sorusuna cevap veren tüm dünya devletlerinin bayanlarına sorulduğunda bir çok farklı tepkili cevaplar karşısında Türk Kadınının EŞİM BENİ ALDATMAZ cevabını verip tüm kahkahaları üzerine çeken bir fıkra gibi olur:)

deli sormuş deliye sen hiç sevdinmi diye?deli gülmüş deliye ben neden delirdim diye:)

Yaşanmışlıklarla doğru orantılı bir şey şüphe... nekadar çok sezar olduysan okadar şüpheci bir insan haline gelirsin... aşırısı hastalık...

Asi Kral:

Yada Zat'ın detayı ile kendini açıklayamamasından da kaynaklanabilir yerine göre...

Kızların olduğu bir dünyada şüphe duymamak eldemi?

Tarafımızdan verilen ya da verilecek olan bütün kararlar tartışmasız doğru, güzel kararlar olacaktır. Yaşadığımız olumsuz olayların sorumluları ise sadece ve sadece çevremizdeki insanlar olabilir. Nihayetinde biz kendimizle barışık yaşıyoruz?

Tutku ile bağlanınca tüm bunlara gerek yok niteliği taşır...

Yazılarından şunu çıkardım; Tutku şüphenin panzehiridir?

Günümüzde Aşk/Sevgi/Arkadaşlık/Dostluk kavramlarının biraz evrime de uğradığını hesaba katarsak;

Güven kendiliğinden olandır. Şüphe ise insanın ruhunda büyütmesinden oluşur. Tıpkı bir dağın zirvesinden yuvarlanan kar topuna benzer "şüphe" çiğ gibi büyür ve insanı yok eder. "şiphe" odur ki: bir çınar ağacının içinde ki kurttur. Birde bakarsınız çınar ağacı senesine kalmaz yıkılır.

insan şüpheciyse, karşıdaki ne derse desin, şüpheci bildiğine inanır. Karşşısındakinin sözü hiçbir şeydir.

Tutku ile bağlanırsak hiçbir şüpheye gerek kalmaz mı?

şüphe etmek hastalıklı bir ruh hali değil bilakis sizi doğruya götürmede önemli bir yardımcıdır. şüphe etmek karar vermek yetisiyle tamamlanırsa pek çok probleminizi sağlıklı şekilde çözebilirsiniz. imam Gazali ve descartes bu ekolün en önemli temsilcileridirki meydana getirdikleri eserler bizim burda iltifatımıza ihtiyaç duymamaktadır. söylenen veya kaynağından değilde rastgele edinilmiş bilgi üzerine sağlam kararlar veremezsiniz. istenilen bilginin kaynağı ve doğruluğu üzerine yoğunlaşıp bu konudaki şüphelerinizi bertaraf etmek sizi safii olana yaklaştıracaktirki bu metod yanlışlarınızı en aza indirecektir. sosyolojik olarak ise yeni ilişki kuracağınız insanlar hakkında şüphe etmeniz gayet normal ve sağlıklıdır amaönceden tanıdığınız ve üzerinde yoğunlaşmak istediğiniz insanlar için belli bir limitin üzerinde bu davaranışta ısrar etmek ise karar verme yetinizin sekteye uğradığını gösterirki bu durumdan kaçınmalısınız. durumu açıklığa kavuşturmaktan korkmamalı güven bağlarınızı yeniden tesis etmelisiniz

Yeterki arada Tutku gelişşsin..

Bence insanın kendinin fırıldak olmasından kaynaklanır şüphecilik, kişi kendinden bilir işi.

insanlar başkalarına kendi yaşadıkları hayatın tecrübelerinden aldıklarıyla bakar. o yüzden bir insan ne kadar doğru dürüst yalansız ve samimi hayat yaşamışsa o kadar hoşgörülü ve zıt oranlıda şüpheci olur. ama ne kadar değişik durumlarla karşılaşmış değişik düşüncelere sahip olmuş ve kendisini olduğu gibi değilde istediği gibi yansıtmaya çalışmışsa başkalarınında kendisi gibi olabileceği şüphesinden aklını alamaz.

Hangi kendimizle barışacağız?

ŞÜPHEYİ BEN GÜVE YE BENZETİRİM HEP NAFTALİN KOYMAZSANIZ BÜTÜN EŞYALARINIZI YER İŞTE ŞÜPHEDE ÖYLE KEMİRİR BEYNİNİZİ YER ÇOK TEHLİKELİDİR GÜVEYİ KELEBEKKEN ÖLDÜRMELİ KURT OLDUĞU ZAMAN İŞ ZORLAŞIR ŞÜPHEYİ DE ÖYLE HEMEN ÇÖZÜME ULAŞTIRMALI ŞÜPHE ÖNCE KÜÇÜCÜK BİR KAR TOPUYKEN BÜYÜR BÜYÜR ÇIĞ OLUR BENDEN SÖYLEMESİ DİKKAT ŞÜPHE VAR DİYE HİÇ YAZI ASILMIYOR ETRAFA NEDEN Kİ ASLINDA KÖPEKTEN TEHLİKELİ :))

Diyelim ki kendimizle barıştık bizi neler bekliyor, nasıl bir yaşam süreceğiz üzerinde bir düşünelim.

Göreceli bir olgudur bu bence...

?kendiyle barışık olmak?

İç hesaplaşmalara, değişime gereksinim duymadan; dert, keder, üzüntülerden uzak; vicdan azabı, pişmanlık gibi duyguların ağırlığı altında ezilmeden mutlu mesut yaşarız.

insan kendisiyle barışık olmalı. Kendisiyle barışıksa şüphe gerçektir.

Şüphe, insanı yer bitirir. Ruhu sarsar, duygu ve düşünceleri bulandırır. Şüphe beyni tırmık tırmık tırmalayan bir hastalıktır.

m. ack:Yorumunuz hem gülümsetti hem de düşündürdü... Tak aksini düşünen bir çok bayan olduğunu bilerek ve konuyu açanın bir bayan olduğunu göz önünde bulundurarak sanırım herkesin ortak noktası bu. ŞÜPHE=GÜVEN

Zor işler be Öğretmenim...

Şaka bir yana kimse durup dururken bir şeylerden şüphelenmez. Birine gerçekten tutku ile bağlıysanız zaten ona Güven verebilmiş ve güvenini kazanmak için herşeyi yaparsınız demektir. Bizim buradaki şüpheden kastımız Güven ve tutku aşamalarına gelmeden önceki zaman dilimindedir...

Güvenmemek ve Şüphe etmek farklı şeyler olarak ele almış üstteki yorumcu fakat bana kalırsa şüphe etmek zaten güvensizliğin sonucudur... Yani ortada güvenilmeyecek bir somut olgu vardır ve akabinde ortaya çıkan şüphe... Yani bir şekilde paralel birbiri ile...

Karşısındakinin Soru işareti bir tip olması, gizemli takılması, Biraz üstü kapalı gecmesi, Kendine aşırı güven duyması bu hususun değişkenlerindendir..

şüphe yaşantılardan beslenen bir mefhum, zamanla öğreniliyor, tecrübelerle sabitleniyor, bi nevi klasik koşullanma gibi. çocukluğunda böyle bir duyguyu tatmayanlar büyüdükçe ailesinin de etkisiyle'sen daha ne insanlarla karşılaşacaksın'ı benimseyiveriyor. şüphedir ki bizleri önyargılarımıza mahkum eden. bu ikisi hep birbirini beslerler kendilerine pis ikili diyebiliriz:))

O kadar karmaşık, iç içe geçmiş, ayrı dünyalardan meydana gelen?kendi?mizi önce tanıyıp, sonra çözüp ve nihayetin de barışmak mümkün mü?

Bir insan neden şüphe duyar ki?Bir başkasına ya da bir olaya. Kendine güveni olmamasından mı yoksa karşısındakinin kendisini güvenilir kılmamasıylamı alakalı acaba...