Hayat işte..

Bizden önce Kendisine hasta ziyaretine gelenlerden biri, bir poşet muz getirmişti. Gözleriyle muz poşetini işaret etti. Çocuklara verin, yesinler diyordu. Hemen birer tane muz verdiler elimize. Küçük kardeşlerim iştahla yemeye başladılar her şeyden habersiz. Bense, boğazımda bir yumru, bir türlü yiyemiyordum. Babam bana baktı ve kaşlarını çattı. ''ye'' diyebildi zorlukla. O an onun Üzülmesini hiç istemiyordum. İstemeye istemeye bir ısırık aldım muzdan, fakat boğazımdaki yumrudan dolayı yutamıyordum. Babam ise ısrarla bana bakıyor yememi istiyordu. Bense ağlamamak için dişlerimi sıkıyor, o muzu yemeye çalışıyordum. Her ısırıkta sanki boğazımın yırtıldığını hissediyordum. O benim yediğim son muz oldu. Muzu sevmiyorum.

Hemen hemen herkes çok sever muzu. Bu güne kadar da sevmeyenini görmedim.

Not: "Bence" diye yukarıda üzerime vazife olmayan birşey gibi görünen konuda fikir belirttim, cesaretim; bunu buraya yazarak, o duyguyu "paylaşmak" istemenizi düşündüğümden geliyor.

Okuduktan sonra sözlerim tutuldu

Allah rahmet eylesin.

Ama ben muzu sevmiyorum. Aslında çok iştahlı biriyimdir her şeyi yerim ama muzu bir türlü yiyemiyorum. Yalnız sorun muzda değil galiba. Şöyle ki

sizlerede sağlıklı huzurlu rızası yolunda olan bir ömür nasip etsin.

Derken önce bizi eve getirdiler. Bir kaç saat sonrada gözü arkada kalan bir adamın tabutunu?

her ikisinede ALLAH rahmet etsin..

Ben 7 yaşında, diğer 4 kardeşim benden de küçüktü annemizi kaybettiğimizde. Çok acıydı annesiz kalmak. Yaşamayanın asla bilemeyeceği bir acı bu. Tek tesellimiz dağ gibi bir babamız vardı başımızda. Derken kısa süre sonra babamızın da kanser olduğunu söylediler bize. Her şey o kadar hızlı gelişiyordu ki adeta şok yaşıyorduk. Babam 40 yaşındaydı henüz ve iri yarı güçlü kuvvetli, dağ gibi bir adamdı. 3 ay içinde bir deri bir kemik kalınca hissetmiştim artık onunda bizi terk edeceğini. Bir gün akrabalarımız, kardeşlerimle beni hastaneye babamın yanına götürdüler. Herkeste bir telaş vardı. Anlaşılan durumu ağırdı. Anlaşılan diyorum aslında anlayan bir tek bendim. Kardeşlerim benden daha küçüktüler ve tam olarak idrak edemiyorlardı olan biteni. Bir süre sonra Hastaneye vardık odasına girdik. Babam çökmüştü. Artık konuşamıyordu. Yüz kiloluk adam kırk kilo kadar kalmıştı. Sanki O da biliyordu bizi koyup gideceğini. Belki de bu yüzden bu kadar mahzundu. Öyle üzgün görünüyordu ki. Bizi yatağının karşısına oturttular. Tek tek, yavrularına bakıyordu; yorgun gözleriyle. Bu öyle bir bakmaydı ki; Bir ömür rüyalarımda görecektim o hasret dolu bakışları.