öyle ki tutunduğum dallar bir hayli fazla.

Krizlerin yaşla zamanla hiç bir alakası yok.

benim guy fawkes maskemin altında hiç bir zaman idea olmadı.

kendimle öyle dala geçiyorum ki.

yaşlıları görünce '' bunlar niye yaşıyor ki'' demekten kendimi alamam.

bahsi geçen ev arkadaşım, 31 yaşında beyin kanamasından çat diye ölüverdi. tanıdığım en güzel ve acaip insandı. şimdi sevgili okur burdan çıkartılacak ders nedir? hayat her yaşta güzel, sakin ol, vaktin varken tadını çıkart. tuhaf ama bu kadar da basit işte.

bende 27.5 ama 17de takıldım kaldım

27 nin şöyle bir tesadüfü var.

bende 17 de takıldım kaldım işte :)

çok mu gaddarım.

EKŞİ SÖZLÜK

enter güzel ifade etmişsiniz

Gerontofobiyi tetikleyen unsurlardır bu söylemler nedir gerentofobi; yaş ayrımcılığından kaynaklanan ölüm korkusu denebilir kısaca..

lanetin önde gideniyim, ve çok da iyi tutunuyorum..

hayat öznel değil ki, hayat içindeki minicik zaman dilimleri öznel olsun.

inan en kötüsü o.

İçime sığmaz yüreğim..."

Ne der şair "yaş 35 yolun yarısı eder" oysa yol hiç bitmez!

1.5 yaşındaki kardeşimle oynarken kendimi çok genç hissediyorum, onun yaptığı en ufak hareket, gülümseme, kızma, suratını asma, anlayacağınız her hareketi beni gençleştiriyor, etrafımdakileri silip onunla çocuk oluyorum

üniversite öğrencisiydim ve en önemlisi 27 filan değildim. çıtır kadrosundan katılıyordum hala hayata.

ne gaddarı..

sayı öznelleştirilmesini sevmediğimi söylemiştim ama

bu sorunun alt yapısında para, pul, kız, araba, idealar, hayaller yoktu.

güzel yorumlar arkadaşlar :)

"peki ya sonra?" diye soran okuyucunun ruhunu deşmek için yıllar sonra eklenen not:

ARAFTA KALMAK.

ama bu sürrealist hastalık, beni kendine alıştırdı.

bir çocuk gördüğümde, sevesim gelmez.. gelecekte nasıl bir pisliğe bulaşacağı belli olamayacak birini neden seveyim.

Sayın adn53,

çünkü beyin nöronlarıma son derece sıradan olan, adının zikredilmesinden erinilen hastalığı iletiyordum..

ve alışmış kudurmuştan beterdir.

ben ne olacağım?

aynada ben kimim derim görünen o mahlukata.

meğer farkına vardım ki.

ama bu bana bir heyecan katıyor, bu milyonda bir görülen panhipopituitarizm hastalığı.

"Ben hep on yedi yaşındayım...

herkes değişiyordu, her yer. ben bile.

evet şu an yaşım 24.

fiziken de 10 yıl sonra gireceğim 24 belki.. bunu bilemiyorum..

yapabiliyorsam tamaıyle insani duygu olan özentiye düşmem gerekti.

doğrudan somut veriler verme dışında katılıyorum elbette.

evet benimde 27 ye basmama sayılı günler kaldı ve hayatın şu ana kadar mesajlarını hep içinde.. bulmam için sakladığını düşündüm. bu yüzden dir ki tesadüfler benim için hep birer msj oldu...

Demir kapının her açılışında, her ayak sesinde,

ama lokal bir örnek te olsa,

isteyene verebilirim.

Meksika zapatistlerinin taktığı siyah peçelerin altındaki inanc ta hiç olmadı.

ve 15 yaşında gözümü hastanelerde açtım, gençliğimi doktorun odasındaki aynadan gördüm.

paylaşım için çok teşekkür ediyorum.. sanırım yaş 27 sadece bir gösterge yoksa hepmiz hemen hemen aynı duygu durumdayız yine de yazıda bazı noktalarda ötekileştirmelerden kaçınılmamış olması hayli manidar..

hani dedin ya

bir olmamışın, olmamış zihninde nasıl bir idea yer alabilirdi ki?.

ama ben 24 yaşına 10 sene önce girdim ruhen...

STRESİN ANA KAYNAĞI İNSANLARIN KENDİNİ BİR HALT ZANNETMESİNDEN BAŞKA BİR ŞEY DEĞİLMİŞ.

Her kriz, aşılmak içindir... Ve zaman izafidir...

ama onu da yapamadım.

geçen sene farkına vardım bendeki sürrealizme.

27 bunun adı dostum. araftasın. ne koca insanlar kadar iyi yaşayacak paran var, ne bohemleri oynayacak takatin. hele hayaller, tutup da altına alamadıkların, arkadaşlarla katılınacak rock festivali, interraille avrupa seyahati, o ensene kazınacak dövme bile, nah çekiyor uzaktan sırıtarak. sen değişmedin. bıraksalar daha bir on sene 17 kalırdın. ama yedirtmiyorlar işte!

büyük ihtimalle 35 yaşşına bir ergen fiziğinde gireceğim.

bugun 27'ya ayak basmış birisi olarak yani duygularıma ancak bukadar tercüman olabilirdi bir yazı. paylaşmak istedim.

sonra nedense okul bitti, ailem sponsorluğumu bıraktı. iş başa düştü, ele ekmek alma vakti gelince. kira, su faturası ev arkadaşına "canım mutfağın ışığını yine açık bırakmışsın, tuvalet kağıdını en son kim aldıydı" ince hesapları. iş yerinde bir takım sürekli sarıya açılan saçlarıyla, anlamadığınız hırslardan bahseden kadınlar girdi hayatıma, kendilerini süperstar ajdar sanan bir takım müdürler. ulan plaza ortamı da bana göre değildi hiç hani. evet hani bohem olacak, dünyayı değiştirecektim? ne oldu o iş, yattı galiba? yazmak çizmek diye söze giremez oldum bi süre. plaza kadınları bu konulardan pek hazzetmiyordu.

benim fiziksel özelliklerim hiç değişmedi..

Yaş otuzbeş şiirini bilmeyenimiz yok değil mmi?

Ama işyerime gelen 45 yaş üstü kişilerle de sohbete daldım mı kendimi filozof gibi hissetmiyor da değilim . İnsanın şu an olduğu yaş değil, çevresine kendini yansıtması, o anki koşullara uyabilmesi ve kendini hissettiği gibi yaşayabilmesi önemlidir. İş, maddi imkan, para elbet önemlidir ama insanın yaşı, yaşadığı hayattaki empati yeteneğinde saklıdır

Kurt cobain, jimmy Hendrix, jimm morrison ve son olarak amy winehouse..

artık strese düşmüyorum, ama kendimi alaya aldığım, tüm insanları alaya aldığım kesin değişmeyen sonuç

ben evrende bir nokta bile olamayacak, kendi yarattığı oyuncaklarla oynayan bir beşeriyim derim..

tek yaptığı şey ozon tabakasını delecek metan gazını dünyaya yayan bir adiyim derim..

bir aynanın karşısına geçip, başlıyorum kendime küfürler etmeye.

çünkü hiç bir zaman kendimi sürrealize edecek zamanım olmadı..

20 sine girdiğimde, kafamda tek bir soru vardı.

belki umudlarım olmayacak, işte bu benim evim, işte bu benim eşim diyebileceğim ontolojik nesnelerde olmayacak.

özellikle koyu bir AMY hayranı olan ben, bu tesadüf hep aklımda kalmıştır.

teşekkür ederim.

benjamin buttonun duraklatılmış versiyonu gibi.

krizlere düştüğüm anlarda -10 derece bile olSa balkona çıkıp, gökyüzünü izlerim..

arkadaşlarımın hepsi master filan halledip yurda döndü. hele bütün yarı tanrılar gibi 27 sinde öleceğini idda edenler, hobbit oldu, güney sahillerine taşındı. eski kankalardan bazılarının düğünlerinde yarım ağız göbek attık, anane ısrarla sormaya başladı "konuştuğun biri var mı?" diye. "ohoo her gün bi araba dolusu adamla" diye dalga geçsem yüreğine inecek. en iyisi biz şu müşteri temsilciliği ortamlarını bırakalım dedik. oh. evet, artık hayatımız için en önemli adımı atıyoruz. yazar olacağız. hippiyiz, harikayız, süperiz de ulan kira? evet onun da ödenmesi lazım. anne "ben senin yaşındayken, abine ve kocama bakıp çalışıyordum" diyor. yalan da değil hani. ama ya hayallerimiz? küba da çalgıcılık, kolombiya da gerilalarla takılma yağmur ormanlarında? "ay akşam taksime mi gidiyorsunuz, vallahi çok yorgunum, bittim, çıkamıcam"

Benim yaşım da 27 ve çevremdeki insanlara baktığım zaman kendimi hem daha yaşlı, hem daha genç hissedebiliyorum...

süpermiş bayıldım..

ben şu an 24 yaşındayım.

neden 27 35 gibi öznelleştirilir ki?.

kendimi ve içimde bulunduğum durumu o kadar küçümserim ki. hemen bir hiç olduğumu farkedip gülümserim.. bu stresimi kökünden söküp alır.

böyle mi olduk şimdi? hastası olup, özendiğimiz kızların hepsi hala saçını iki yandan toplayabiliyor ve ayaklarında yırtık conversleri var. oysa senin convers giyecek yaşların, bi kez bile onu ayağına geçiremeden geçti. bi takım yerlerinde selulitler var artık, bi takım yerlerinde yılların açtığı yaralar. hani o kalbini kıran adamlar, yüz üstü bırakan dostlar. hani herşeyi sevecektin? kalmadı o eski heyecanı öfkelenmenin bile. ve en çok eğlendiğini düşündüğün yılların üzerinde bir parmak toz birikmiş, sen daha pastana kaç mum konulması gerektiğini bile hesaplamaya cesaret edemezken.

bana bu krizden çok değil, üç yıl önce bahsetmiş olsaydınız, size gerine gerine "bana böyle şeylerle gelmeyin" derdim. zira o zaman

çünkü ben realist bir hasta olarak doğdum..