Tiksiniyorum şu kendini beğenmiş zamane gelinlerinden, sonra erkekler niye evlenmiyor, niye kısa süreli ilişkiler istiyor. Adam manyak mı başına böyle bir bela almak istesin. Elin haspası gelecek anasını beğenmeyecek babasını beğenmeyecek. Allahtan korkmak lazım.

Evlendiyseniz o çocuğun ailesine katıldınız, bunu bilecek buna göre yaşayacaksınız. Saatlerce ananızla telefonda konuşup bulaşığı makineye nasıl attığınızı bile anlatacağınıza, içine girdiğiniz aileyi sahiplenin ve orada kendinize bir yer edinin.

çocuk sahibi değilken bile mevcut durumla ilgili birçok sıkıntı yaşıyorsan, çocuk her şeyi düzeltir mantığıyla asla hareket etme, çok ama çok iyi düşün, malum çocuktan geriye gidiş asla mümkün değil...

sorun sizdemi yoksa sızın yada esınızın ailesimi

sabret şükret haline kımseler her gun pirzola yemıyolar ya evlenmıssın yuvana sahıp cık. Buda senın hayat sınavın ıste

çözüm basit aslında aileleri memnun et, onu memnun et bunu memnun et vs vs. yerine kendini ve eşini mutlu etmek için uğraş her şey düzelecektir.

27 yaşındayım, memurum,1,5 yıllık evliyim. Severek evlendim, hala da seviyorum. Ama evliliği hiç sevmedim. Sürekli mecburen yaptığım, yapmak zorunda olduğum şeyleri yaparak geçiyor evlilik hayatım. Aileleri memnun et, onu memnun et bunu memnun et vs vs. Gerçekten mutlu olamıyorum. Belki sorun bendedir diyorum bazen ama sonra bir sürü neden sayıyorum. Ekonomik olarak da zorlanıyorum, hiç borcum yok lüks harcamam da yok ama ay sonunu zar zor getiriyorum. En sıkıntılı konu da çocuk konusu. Sanırım çocuk sahibi olmak istemiyorum. Çocuğu olup mutlu huzurlu güzel bir hayatı olan ortalama gelire sahip hiç bir aile görmedim. Herkes sürekli şikayetçi. Duruma da az çok hakimim. Ülke bu durumdayken geleceğin belirsizken bu ekonomik durumdayken çocuk sahibi olmak bence işkenceden öte bir şey değil. Eşimi hala çok seviyorum ama boşanmayı düşünmeye başladım. Onun annelik duygusunu tatmamasına sebep olmak zor geliyor. Ne yapacağımı bilmiyorum. Dertleşecek açıkça konuşabilecek kimseyi de bulamadım ve buraya yazmaya karar verdim. Belki fikri ya da söyleyecek bir şeyleri olan birileri denk gelir.

bende sorunlar yasadım sızın gıbı ama cocuk olunca sorunlar azaldı zamanla tum sorunlar azalıyor mesela evlenmeden önce sevgılıyken farklıydı dedınız ya o aynı eve gırınce bilmedgınız huylarınızı ögrenıyorsunuz ondan farklı gelıyor

Sizin durumunuza gelince büyük ihtimal ilk bahsettiğim vaziyet içindesinizdir ama kendinizi ikinci vaziyette sanıp adamın anasını babasını kötülüyorsunuzdur, diye düşünüyorum.

Bence en büyüğü bende. Ben evliliğin böyle bir şey olduğunu hiç düşünmemiştim. Sevgiliyken çok mutluyduk. Sevgililiğin bir level üstü olur diye düşünmüştüm ama çok çok farklı. Maalesef evlenmeden anlaşılmıyormuş bazı şeyler

yap çocuğu geç. pişman olursun. ben boşandım. çocukta yok. sap gibi kaldım ortada.

Tabi bunun tam tersi durumlarda görülüyor, yani kaynananın zulüm ettiği. Artık kadınlar çalıştığı için böyle birşeyin olması ihtimali gayet düşük, benim çevremde böyle bir örnek yok.

Zamane gelinleri problemi. Sizi bilmiyorum ama maalesef benim etrafımda kaynanası ile problem yaşamayan gelin neredeyse yok. Çünkü adamın ailesini aile olarak benimsemiyorlar, kendilerince beğenmiyorlar. Halbuki kaldırsa kafasını kendi anasına babasına bir baksa ne olduğunu hatırlayacak ama yok kendini de bilmiyor. Bütün kızlar babasının premsesi maşallah.