Ürküyorlar dilimdeki zehirden

aşk bir haktır

Henüz kimse bize ihanet etmemiş,

Bir çığ gibi büyüyorsun rüyalarımda..

Nasıl korurum içimdeki çocuğu?

Biri sevmek için

yere düşen defterden görünür:

kendi ahlakını ister ikliminden

o veremli yazgısını

her öğrenilen bir sonrakine saklanır

bunun için şiir tutan sol elim

İstersen bana uğra, ya da, Akşama buluşalım, ölmeden yapacak çok

tabiatının koşulları

ne yollar, ne yıllardan geçeceksiniz

Döner bir gün Anka

eşkiya resimleri gibi

Allah imkanıdır

gerektiğinde yalnız olmayı bilmeyenlerin

yenilmedik daha

Kaç sevda geçse de yüreğimden

ne kadar tamamlayabilirse

aşkın çetin definesi

bu, hayatı tekrarlamaktır

birbirimizi çok sevdik hep

SAKLI BIÇAK

ben geleceğim...

Gidiyoruz.

Zaman örter her şeyin üstünü

Artık çözülmüştü ellerimiz

Unutur gibi.. ölür gibi daha az..

nafile kalplerin kaçınılmaz kaderi

Sanmaki yaralı uçmaz bir daha

Kaç acı birden imtihan etti beni..

Sevgilim sevgilim

Gözlerinde göç var

mutfağı beklemek hep bana kaldı

çoban yıldızı, samanyolu, kervankıran

Teni tarçın kokulu halkımın oğulları

ölümlü insan ile görece zaman

gözükara cesaretimden

sonuna kadar kullanır

Giden mi suçludur herzaman?

çoğaldı düşlerim

insanın kendine başlangıcı

bir zamanlar bütün ağladıklarımı geri verebilirim size

bu yüzden gitmiştir zaten

ilk vuruldukları sıcaklıklarıyla

Söz verelim kendimize...

Kimdi kimdi kalan

yer değiştiriyor aydınlık, tarih, mevsimler

granite dönüşsün diye iskelet iskelet ve etiket

kendi derinliği kadar sever herkes

ve bataklık halılarında dinlen

sokak camlatan yağmurunda

yalnızlık için çalar telefonlar kapılar

geçilmez

gidiyoruz geleceği olmayan bir yere

aynıdır cenneti cehennemi

sonra gece nöbetçilerinin yüksek rakımlı yalnızlığını alın

kendimi bir başkasının ölüsü sanarak

Bir korkak, bir kaçak, bir firar

inanmayın beraberliğine

o zamanlar hiç mutlu etmediğiniz kadar mutlu edersiniz,

günler belirsiz bir gelecek için neredeyse kendiliğinden hazırlanırdı

... karanfil...

aşk uzaktır

Onca yaraların ardından

buraya

sudaki halkalar gibi genişleyen

Şimdi uykusuzluk vakti.

yazmaya değerse de

önce...

her yerde yeni anlamlarıyla denenir.

ilişkiler iklimini

unutulmadan

ama biliyorum, pis bir yağmur başlıyor, şemsiyem yok yanımda,

Hatıralar gökyüzü gibi gitmiyor üstümüzden

belki bu kadar söz

bilgeliğin ardından koşan

Sağ ol..

iyi aşk şiiri yoktur, hiç olmadı,

kaç tarih çadır kurup sökmüş burada

Ötekini incitmeden

gerisingeriye dönen etiket

bilgisayarlarının depoladığı vahşetten çıkış alıyor

Biri ihanet

kendi kendini taşıyan bir ırmağın akıntısında hayat

gidiyoruz kalın şayak bir gece

aşk rehin alır dünyayı

Bu ne biçim biçimler

Nerde o taverna,

Benimki ne biçim hayat

İki bıçak seç kendine

TERKEDEN

geçtiğin iklimlerin masalı sinmiş üstüne

2001 yazıydı

sanki dokunsalar birinin omuzuna

başlangıçları unutanlar için

ümitlerini yükseğe ayarla

yalnız olmadığımı kanıtlamak istiyorum kendime

yalnızca yalnızlığımdan gürültücü bir kalabalık yaptım

ışık hızında yeniden dirilinceye kadar

Kalırsan sel basar yataklarımı

aşk kusurdur hatadır günahtır

Öğrendim ayrılığı

emanetidir,

Azala azala..

Ne çok anıyla yüklü

kendimi yine bir yerinden söküp

kitaplar kadar yalnız

Hem merhemi var

bazı aşklar yalnızca ayrılıkları için bile değer

bizi kendi sahillerimize ulaştırırdı

Kendini iyileştiren bir yara gibi..

Daha az..

tekrarlanmaz olanı

Birleştiren neydi ellerimizi

yanardağlar kadar yalnız

Bu ne biçim Postacı

Bir yanı çılgın dağ doruğu.

Kaf Dağının ardına gitti

uzakları iyi bilen çocuklara

çok istedim çok istedi çok istedik

Aramızdaki uzaklığın karanlığında..

pilindeki kuraklık yetmiyor değil mi

Geceler de gençlik gibi eskidendi

unutmayın göçmen tarihlerden, yerleşik zulümlerden

Baksana geçmişe,

O dağlara kırlara o karlı ovaya

gelenek kimi zaman başkaldırma biçimi...

sımsıkı kapatmış olsak da

Hani erken inerdi karanlık,

yeni bir maskenin formülleri

kırık dökük sevgilerin ut tellerinde tınlayan

mazi hiçbir aşkla tamamlanmaz

iş var...

çevremde hep birileri vardı,

bağışlatır bana bu aşkı

kapısı bulunmayan şehirlere

ceylanlardan önce

ölülerinizi verdiğiniz toprağa

bazı evlerden taşınırdık, bazı insanlar girip çıkardı hayatımıza

Yaşanır sanma.

daha yola çıkmadan eksiksiz anlatın çocuklarınıza

çok az kişi ilk kez aşık oluyormuş gibi

aşk iklimdir

çölü olmayan bedeviler platoların yeni aynalar

bunun için aşk

gökyüzünün mayınları yıldızlar

yalnızlığımı daha az hissettiğim anlarım oldu yalnız

eskiden iki albüme sığdırdığım hayatım,

sonunu bildiğin kader

alt alta dizilmiş onca ad arasında seken ömür parçası

Döner gelir bir gün konar yurduna

yalnızlık kalmış yadigar

seni kanıyor sol elim

sahibinin körüdür aşk

İşte benim bütün hikayem

Sevmek birçok şeyi göze almaktır.

Çıktığım dağlar küllenirdi içimde

... yanlızlık...

ey kafiye sevenler,

Ay vurmuş alnına bütün ölülerin

Biri gizlenmek

Kırılgan bir çocuğum ben

uzun eylülü ömrümüzün

ahreti uyandırır

kule, kalp, dil

bir zamanlar sol elde tuttuğun bıçağın

Bütün duygulardan önce

müjdesi olmayan yol

... mektup...

ilerleyen ölülerin rüzgarı

kendi içindeki yol ortasında kalan

kimi ferman yollarda azalır

ayrılışlar, ayrılışlar, yaşanmamışlıklar

Harcanmış zamanla

biçok insanın bildiği::

Daha az seviyorum seni..

Her geçen gün bir parça daha

bir zamanlar çok daha bütün olduğumu sandığım

Hem sürmüyor başına

biraz daha eskimiş, biraz daha solgun ve biraz daha acılı

kalın şayak bir gece, esiyor rüzgar

siyah sünnet çekin gözlerinize

ben geleceğim

BU NE BİÇİM HAYAT

onlara okudukları kitaplar kalır

aşkın doğusu ve batısı

Hani yağmur yağardı inceden,

Sakın çıkma patika yollara

Arama boşa!

ateşten geçirir karton filmleri

gün ölüyor meşgul numaralarla

inanmayanlar için

uçurum başlar bir yerinden

küçük alınganlıklardan büyük dargınlıklara

AZALMIŞ FERMAN

tekrarlayabilir aşkı

sağ olun demenk isterim, sağ olun, sağ olun

kuzeydeki pencere...

yine de bir çiçek gibi iliştirip gönlüme

Nöbet kadar yalnızken öğreneceksin bunu da..

Yıldızları daha büyüktür bazı gecelerin

Yeniden yaşanmaz ki;

Babil kulesi kadar dağılmıştır

iki bıçak...

yalnız olduğumu anlamam için beni hiç yalnız bırakmadınız.

Hani çocuklar gibi zaman nedir bilmezken,

tahta pervazlara takılı kalmış çınar gölgelerini kanattığı

Yanlış kapılarda geçmiş bunca yıl

kurban alır, kurban verir

birliğiniz dağılmaz göç yollarında

Neydi bir arada tutan şey ikimizi

tığla içeri çektim takılmış kazakların ipini

leoparlar öldü sevgilim, parslar, jaguarlar

ey kutsal beden

aşk kişiye kendini tanıtır unutturmak için

Doğru, kolay silinebilir bir muşambadır seks

başkalarının bantlarında batıp çıkıyor sesin

ağızlık, tesbih ve tabaka bırakın

kimsesiz koyaklarda ölüler ve ay

Dostluklar biter ne zaman

O ise şiirdeki yaşından gün almamış daha

Bu da öyleydi..

her biri yalnızca bir sonrakinin ilhamı

kendimi ağır bir yük gibi çeke çeke

bir de gökyüzü

Mevsimler kimseyi dinlemezken...

Bir baktım Fahriye Abla!

Kulağında karanfil

güneşinden vurur yüzüne

aynı güne düşmez kaybettiklerimizin mevsimi

bilir uzun yola çıplak hüküm giyenler

Masalllar hatırlatır size doğduğunuz yeri

Oysa böyle yapmasam ben

Dersimiz tarih. Unutmayın kaldığımız yeri

İstediğiniz kadar çoğaltılabilir

Olmasa mektubun,

Sen geceyi tutuyorsun.. ben nöbetini..

Işığı hafif.. uykusu ağır koğuşlarda üzerini örtüyorum senin..

her zaman yalnızdım, bunu biliyorum

hep birden, her şeye yeniden başlayacaklar

nankörlük etmeyeyim gene de,

Bu ne biçim kel

bir başlangıçtır aşk

Toplayın çadırlarınızı. Eski zamanlarda olduğu gibi

Şimdi birdenbire bir köşeden çıkıp bana,

kanlısıydım öldürdüm

aynıdır çöl ile kalbin kapısı

çapraz asın tüfeklerinizi

bu yüzden insanlık için hala bir imkandır

Onca aşkın öğretemediğini..

sanrı, humma, aşk

daha şimdiden başka yerlere gömülenlere

aşk merhamet ister sahibinden

Ben ne biçim benim

bütün karşılıkları birden çalışan simgeler gibi

kapısı bulunanlar aşkı surların dışında bırakır

yıllarla azala azala

güvenin her çağda ve her yerde

yaratır dünyasını

aklınızda kalanları

bile bile git

yanınıza alın.

gözlerime kör bir rüya bırakır

Anka ve Anahtar, ikinci bir emre kadar

Hani körkütük sarhoşken gençliğimizden,

Ne zaman başlar ayrılıklar

sonraları bazı tanıdıklarımızın ölümleriyle de karşılaştık

Eskidendi, çok eskiden.

leyla ile mecnun çölde geçer

çocukluk taşınabilir bir şeydir

sular yıkayabilirdi beni o zamanlar

biçok insanın sevdiği şarkılara...

bu da olmadı

Örselenmiş bir çocukluk

yaşlanınca hatırlamak

Kum Saati'nde akan eski soru:

Ve zamanla..

zamanların birbirini tutmamasıdır aşk

m. mungan imzası olduğunu bilmeden insanların sevdiği...

iman bir imkanken hayata

imkansızdır

Usul usul sis iniyor..

Biri yaralamak için

Maske ölmek isteğidir sevgilim

dolu da olsa yaşlanmış kucakları

bağışlamasız sanarken kendimi

kucağımda yaratmanın sevdaları

Ne tuhaf, vaktim olmazdı

geçilerek varıldı yüzyılın eşiğine

sükunet cinnetiyle geçer

sana da gelecek sıra

Ömür boyu sürer nöbeti..

Biz kimseyi aldatmamışken,

hiç yaşanmamış Nerime Sultan anılarını dürüp

saklar gibi

ezberleyin, bilinmez otların adını hatırda tutar gibi,

Eski zamanlarda olduğu gibi

yeryüzüne binlerce tarifle, aşk hala gizdir

ne duyduklarıma

Yeniden ödetiyorum kendime

sanki beni yeniden sevdiniz

Aslında giden değil

var oluş bir alaydır

kader kuytusunda bekleyen şüpheyi

kokladığın gülün kokusu kalmış sende

aşk üzerine söylenmiş bütün sözler

intihar...

Yüreğim cam kırığı

el falı avuç içinin yazgısı

kimi tarih der kamu kara zulmüne

odalarınıza, ruhlarınıza

Örneğin yeni bir komşu taşındı karşıya

isterseniz, kederdeki bütünlük, diyelim buna

yalnızlık bilgisiyle çatılmış arkadaşlıkların korunaklı gölgesinde

Bir yanım buz sarayı...

Ne başkalarına

sonra sabır. Mazlumların ve bilgelerin bize tarihsel

yağmurda yürümekten nefret ederken, yürümekte ısrarlıyım gene de

ne kadar ıslansam, o kadar çıkacağım sanki

bazı mektuplar alırdık, bazı sözler, çiçek selamları

aşk insanın içindeki gençtir

Gözyaşlarım mücevher

artık imkansız olanı

kayıp kule diller kadar

Yenik düşüyor herşey zamana

yıllar sonra yeniden kanayacak

eski sözcüklerin yüklü çağrışımlarını

istersen hiç başlamasın

geride ne çadırlar, ne tarih, ne saltanat

gene öyle oluyor; hiç yalnız bırakmazlar beni

bak gökyüzünde takma bulutlar

Teninde tarçın

volümünü kıs kalbinin, dahili hatta seni arıyorlar

yasaktır

Bırak bana anlatma imkansız sevgimizi

Değişiyordu herşey

Herşeyi unutarak

yani geride yaşanmış ve yaşanacak bütün yaz geceleri

kaçak aşıkları, uçurum bakışlı firarları, mağrur eşkiyaları

TELLİ TELLİ

İNTİHAR...

bazı uykusuzluklar rüyadır

eski aşklarım neredesiniz? Hepinizi çok özledim.

hatıranın yüksek gerilimine

her seferinde aydınlık bir inat gibi yeniden karıştım hayata

kenar adamlarına, ateş insanlarına

kendiliğinden

uyuduğum uyku artık ikimizin yerine

Geçer devran, takvimler el değiştirir. Gün gelir zulüm de göçer

Saldırgan diyorlar bana

kapanmamış göğsünde

mayın diye gömün yüreklerinizi

Geceyi söndür kalbim

İki yürek seç kendine

her aşk şiiri yalnızca tekrarlar

gök haritası ile kalbin kapısı eştir

Pusu kur gözleri

Hani ay herkese gülümserken,

diyalektik bile bu yüzden aşktır

Uzak dağ kışlalarında..

boş bırak düşlerini

Sabahı karşılayın her günkü sabahı

Oysa kırılganım ben

Kimi zamanlar olur sevgilim

Uymuyor ne gördüklerime

Geçen geçti,

Hani şarkılar bizi bu kadar incitmezken,

bizi ürperten anıları hayatımızın

Erzincan Treni

Hani okuldan, işten dönerken,

Bu hikaye eksik kalsın

ayrılırken içimi kazıdığım saklı bıçak

belki görüşemezsiniz bir daha

yurdundan ve yüzyılından

Biri öldürmek

Geç kalmışız birbirimize

Ben ne zaman yalnız kaldım, bilmiyorum

Çığ geliyor. Çağ çöküyor.

Kimdi giden kimdi kalan

Biz büyüdük ve kirlendi dünya

yazsam olmaz dersin

çünk aşkın doğusu ve batısı vardır

Sanma unutulur,

sessiz, serin sulara inerdim

iklimle beslenir aşk

yalnızlığı bunca bilirken

ESKİDENDİ ÇOK ESKİDEN

biçok şarkıya hayat veren şiirlerede imza atan isim o...

Buğulu bir şafak vakti yeniden düşüyoruz yollara

Ki ışısın yaprak yeşili gözlerinize kıstırdığınız

Dudaklarınıza ninni, ıslık ve destan alın

tutulmadan

hiç el değmemiş gibi yeniden konuk geldim

ve akşamüstlerinde sonlu bekleyişlerin karanlığı

şimdi onlardan birtanesi...

Giderek daha az..

Gidersen uçurum çiçekleri açar kalbimde

eski defter ya da kuzeydeki pencere...

Yalnızca sevgilimi değil.. evladımı da kaybettim ben..

Kırk yıllık bir rötar yapmış

Atlanın. Bizi bekliyor ay akşamları

Herşey binip gitmiş uçurtmalara

Bir yanım çılgın nar ağacı

bire kadar inen tanrılar

Takılmış kanadı göçmen buluta

Ürküyorlar o dur durak bilmeyen

Bu yıkıntıları onaramazsın

Kolay değildi..

çünkü mazi kalplerde yaradır

ne okuduklarıma

Yazdıkların olmasa

kaleler düşer şehirler yakılır

tarikat cihazlarıyla

evimde hep aynı anda çalar telefonla kapı

sözcükler sökülmüş bir anıyı

göçebe bin bir gece

hatırlanmaz

Hani hepimiz arkadaşken,

o yıkanmış zamanlara...

daha önce de söylendi:

tuz yarası koynumda uyuttuğum ferman

yolları ayrı düşmüş arkadaşlara

bilmece

gelecek günlerin düşünü kuran

Aynı kalmıyordu hiçbir şey

kendimi hiç yalnız sanmazdım

her gece her gece her gece...

çağın dışına sürdüğü eski masallardaki

mazinin kavimleriyle

Kopmuş yollara..

Memleket çok müsait buna

Karanlık gölgesine

sahici ve acıtıcı gözyaşlarını bir mahsup gibi taşıya taşıya acılar defterinde

gittiğiniz yerde de parlak mıdır bu kadar?

akraba karanlığında çoğalır

Telli telli şu telli turna

farz olan öfke

kuzeydeki pencere açık

... OLMASA MEKTUBUN...

Ve her çağın hurafeleri vardır

telefonun başına geçiyorum

Anlatır eski beni şimdiki bana

yalnızca rüzgarın sesi bizi uğurluyor.

ölümse çıplak kaldığı dağları

İçimdeki bıçak bir kere daha dönüyor

çiçek atın yenilmiş asilere

Nerde sinema

Ne kalmış buralı göklerden başka

Olduğu yerde

aynı çölün çocuklarıdır

Atlı bozkırların sararmış hülyalarını

şimdi ne zaman yalnız kaldığımı düşünsem,

Kalandır terkeden

içimin körü

yaşanmadan yalandır

bir kitap gibi bitiyor

Artık bölünmüştü yüreğimiz

eteklerinde dipnotlarıyla devrildi tek tek

Geç kaldıktan sonra

neden çöle indi dört kitap

kader çizgisi, ölüm deja vu

Ben gelmişim şu yaşıma

Dönemeyiz artık ilk gençliğimize

Tütün ve tarih koyun torbanıza. Kekik ve dağ ateşleri

tufandan korkanların hayatı

hafifletilmiş hasarları, görmezden gelinen enkazı

bazukalar altında kadife gece

her zaman yalnızdım

Ne kendime benziyorum

Kilidinde döner anahtar...

kuzeyden güneye iner

sol el saklı bıçak

ertelenmiş hayaleti

Şimdi menzili yurt tutanlar

baktığın denizin tuzu

İki bıçak bile yetmez bir tek ölüme...

bir şiirden bir romandan bir filmden çıkıp

ben hep birilerinin yanındaydım

Emirgan sırtlarından yorgun ve telaşlı

Sönmüş yanardağlar. Gecenin ormanında

kırılgan...

Yeni bir aşk yaratamazsın

biledikçe biliyorsun

Kim inanırdı

yeni değil keşfine gençlik verilmiş gerçekler

seni şimdi

Unutur gibi seviyorum..

kırbada acıyan suyu

zaman aşktan böyle intikam alır

yatıyorlar kimsesiz koyaklarda

Ürküyorlar gözümdeki ateşten

Uzağı gören çocuklar bilir gelecek uzun sürer...

gülümseyin yüzünüzün sığmadığı kuşlu aynalara

Alıcı kuş telekleriyle

en çok ben onardım dostlukları, en çok benim elim dikiş tuttu

uyurken sızlıyor içimdeki can:

bunu yapan aşktır

Işıklar yanardı evlerde,

Atlı ay akşamları

herkes için farklı aldanışlar kurtarılmış hayatlar yok pahasına

Giden de

kimi zaman sırf bunun için

tinerle sil maskeni, ekrandaki görüntüyü ayarla

denenmemiş başlangıçları göze aldım,

Biri yaşamak için

eylül bitiyor sevgilim

Kulağında karanfil taşıyan halkımın oğulları

kanadım gittim kendimden

Birimiz söylemeliydi bunu

aramızda habersiz gidip gelen gündelik armağanlarla

Ama bir daha görme beni...

Kalp ağrısı zamanla

arnavut kaldırımlarının taşıyamadığı yükümle

yanık fısıltılar...

günler sakal bırakır

Uzak ol..

Hani oyunlar tükenmemişken,

Şafağın bin yıllık anlamını, suların ve çağların sesini

Atlanın gidiyoruz.

Artık daha az seviyorum seni..

kovulmuş çocukların tarihinde

GECE NÖBETİ...

Şimdi ay usul, yıldızlar eski

aşk uzak olduğunda

MASKE

birbirine erken ya da geç kalmış kapılardır

Saklıyorum herkesten

kimse koşamaz zamanın önünden

kuzeydeki pencereyi açarken

Daha biz kimseye küsmemiş,

yalnızca, Merhaba, deseniz,

Üç defa çalıyor kapıyı

Senle ayrıldığımıza.

yükse kuşlar dorukları sever

hem saklar, hem açıklar

büyücü ellerimin kara sanatı yazı

bir andır eski defterlerin

Aldı götürdü bizden

yalın gerçeklerle yaşlanır

şimdi ne kadar yalnız...

Ne kalır yarına bizden sonraya

yarım hayatların kayıp sahipleri için

kağıttan intihar kuleleri

Daha kimse ölmemişken,

şimdi beni gökyüzünde bir yıldız sananlar, yanıldınız!

şifrelenmiştir tene ve tarihe

yalnızlık kullanışlı bir şeydir, bazen iyi gelir

şimdi ne zaman yalnız olduğumu düşünsem,

elde olmayan nedenle

kapı komşumuzdu burada

alınsa da elinden geçmişi.

başkalarının gözlerine emanet ediyorum

en çok ben unuttum kalbimin benden sakladıklarını

İKLİM..

hiçbir sönmüş gerçek onaramaz kor kayıpları

gövdenin takibi sıradağlar kuşatır

kimselere göstermeden usulca ve çok saklı

ya da iklim tuzağı

aşk hakkında söylenmiş bütün sözler

Masal alın koynunuza. Belki dönmeyiz uzun zaman

ey gurbete çıkmış halklar

başka alemlerin gözleri ödünçtür

Kaç kişisin sen sevdiğim, çocuk

göre göre sayıklamalarından

kilitleyin yüreğinizin kalelerini

ardımız sıra esiyor ölülerin rüzgarı

soğuğun uykusu başka sıcağın uykusu

Diyorlar: Bir yanı sarp bir uçurum,

İyi ol..

güneş alırdı içimin avlusunu

Geceler kısalıp.. gündüzler uzuyor öyle olunca..

şimdi sığmıyor eskilenlerle çoğalmış fotograflara

İstersen hiç başlamasın

orman masal engeli kanlı bereket

kıyamet yeryüzü provası

uyandığımda koynumdaki yeri boşalır

ilerliyor gece, geçiyor ay

bir daha

vazgeçişler, unutuşlar, kayıplar

Bir tek gece vardır insanın hayatında..

eksik kule, yırtık nehir

Görmüyoruz birbirimizi..

ama olmadı

kullanılmaz yakınlıklarla

sanki o sağ ben ölüyüm

kullanılmaz olanı

nesnelerin boşalan dünyasında

o yalnızlığı Bizans'tan kalma İstanbul gecelerinin

Ten rengi aya bakın son defa

yanlızca bir kadehi içilmiş yetmişlik

yol kaderle kısalır

vedalaşın denkleri toplanmış geçmişinizle