Amansız kara bahtımdan ötürü

Uzaktadır her şey; gökyüzü, deniz,

Hava keskin bir kömür kokusuyla dolar,

Eyüp sabrım, eyi düşlerim yoru,

Ahmet Muhip DIRANAS

Göz yaşımı gözden gizli silenim!

Gözlerimde bulut, saçlarımda çiğ.

Her yerde, her an yakınımız, ölüm.

Yeşil pencerenden bir gül at bana,

Yaz, kış yeşil bir saksı ıtır pencerede;

Ne güzel komşumuzdun sen, Fahriye Abla!

Bilmem şimdi hala bu ilk kocanda mısın,

Bırak, geçmiş günleri gönlüm hatırlasın;

Tenin buğdaysı, boyun bir başak kadardı.

Gemiler beni almadan kalkıyor."

Her Şey Uzaktadır

Hangi eşyaya dönsen boş bir ayna;

Yıkanırdı gölgesi kuytu bir derede.

Dost dost diye deli derviş gezdiğim,

Ne vefalı komşumuzdun sen, Fahriye Abla!

İklimden şarkılar getirdim sana.

Yaşarken;

Fahriye Abla

Işıkla dolacak kalbimin içi.

İçini gıcıklardı bütün erkeklerin

İki elin kanda olsa durma tez

Bu, afyon ruhu gibi baygın mahalleden,

Hala dağları karlı Erzincan?da mısın?

Ben aşkımla bahar getirdim sana;

Dağ başını duman almadan beri,

Güneşin batmasına yakın saatlerde

Selam, sonsuzluğun aydınlık bahçesinden

Varmak istediğim uzak limana

a. muhip dranas

Şeffaf damlalarla titreyen, ağır

O Bizim şair komşumuzdur, Fahriye Ablamızdır.

Hatırada kalan şey değişmez zamanla,

Düşen öpüşlerdir dudaklarından

Uzaktadır her şey, hep... yalnız ölüm,

En sonunda varmışsın bir Erzincanlıya.

Kan ter dolandığım yollar gölgesi,

Altın bileziklerle dolu bileklerin.

Açılırdı rüzgarda kısa eteklerin;

Selam, senelerce, senelerce evvele,

Sarmaşıklarla balkonu örtük bir evdi;

Pek garipçe kaldım köyümde ıssız,

En sevgiliye, en iyiye, en güzele.

Açılan bir gülsün sen yaprak yaprak

Gönül verdin derlerdi o delikanlıya,

Gözlerin, dişlerin ve ak pak gerdanınla

"Baksan bir uzaklık var hangi yana,

Ay aydınlığım, gün ışığım, canım,

SERENAD

AHMET MUHİP DIRANAS

Bu şirindeki en anlamlı dörtlük bana göre.

Bir kuş sesi gelir dudaklarından;

MEKTUP

Bahçende akasyalar açardı baharla.

Otsuz ocaksız, akılsız, ayvazsız.

Geçiyorum mevsim gibi kapından

Seninçin dallardan süzülen ıtır,

Susayınca çağıldak sular sesi,

Koncanın altında bükülmüş her sak.

Gözlerin, gönlümde açan nergisler.

Özlenen limanlar, yanan yıldızlar.

Hülyasındaki geniş aydınlığa gülen

Hatırası kalbe ışıklarla dökülen

Pencerenden bir gül attığın zaman

Önce upuzun, sonra kesik saçın vardı;

Seninçin karanfil, yasemin zambak...

Bir ağladığım, bir güleyazdığım,

Kapanırdı daha gün batmadan kapılar.

aldanma halime, dalan ruhum değil gözüm... çırpınan ruhum görüyor talim...

Uzaktadır her şey; anneler, kızlar...

Kara ekmeğimin akça mayası,

Mor akasyalarda ürperen seher.

Yet bu yana! Avareyim, yet, yürü!

Işıklarla dolsun kalbimin içi.

Tozlu yollarından geçtiğim uzak

Ne şirin komşumuzdun sen, Fahriye Abla!

Benim bir tanem dost, gözümün nuru!

Bayramım, bolluğum, yemişim, yenim

Açık saçık şarkılar söylerdin en fazla.

Adını dağa taşa kazıdığım

Tutmaz elim, topal ayağım uğru,

Her an peşimizden koşan gölgemiz,

Ne çapkın komşumuzdun sen, Fahriye Abla!

Hayalimde tek çizgi bir sen kalmışsın, sen!

ta şuralarımda, yanan göğsüm... perişan halim

@tukel

Geldim işte mevsim gibi kapına

Eviniz kutu gibi küçücük bir evdi,