inandığı gibi yaşamayanlar yaşadığı gibi inanmaya başlar.. sorun bence inanılan gibi yaşamamak veya olduğumuz gibi görünememekte..

Ve belki de en önemlisi kendi kendimize olan yabancılığımız...

Aynamız yok...

Vicdamızın sesini duymadaki beceriksizliğimiz...

Empati eksikliğimiz ve saygısız bireylerden oluşan bir toplum olmamız

Hoşgörüsüzlük, kimsenin kimseye tahammülü kalmadı malesef.

"farkındalık".

Yeterince empati kur mamamız...

Hoşgörü ve haya...

empati kurmamamız...

Maddeye takılıp, manayı keşfedememek...

Empati eksikliğimiz...

güzel ahlak..

'Kalp'in farkına varamamk diyorum. Onun neyle beslendiğini bilememk. Gerçekte neyle mutlu olduğunun farkına varamamak. Onun kudretini kavrayamak. Aslında çok daha derin anlatmak isterim bu mevzuyu, fakat şimdilik bu kadar... kalp diyip bir başlık atmış olayım yinede...

zamanla geçer deyip boşvermişliğimiz var ama unutulan bişeyde var zamanla geçer derken zamanda geciyor değişiyoruz...

Geçmişi gereksiz yargılarla rahatsız etmek...

İnsanı yetiştiren, hayata hazırlayan, toplumun bağlarının kurulduğu müesseselerden uzak kalmamız, hayatımızın her alanına yansıyor...

Hep birilerine sorumluluğu atmak ve yan gelip yatarken sorunların çözülmesini beklemek önemli eksiklerimizden biri diyebiliriz.

Mir'at...

Bencillik ve empati eksikliği.

Kendimizi gereğinden fazla önemseyip diğer insanlardan üstün tutmamız...

Bir sanat eseri olarak yaratılan insanın neyle başarılı ve mutlu olacağını, Sanatkarından daha iyi kimse bilemez.. Sorunlarımızın temelinde, kullanma kılavuzumuza göre hareket etmeyişimiz yatıyor... Gerek maddi, gerekse manevi bütün başarıların saadetlerin temelinde, fıtrat kanunlarına uygunluk yatar?

Günümüzde çok çeşitli problemlerle uğraşıyoruz. Hem bireysel hem de toplumsal olarak öyle çok sorunumuz var ki... Bunların üstesinden gelmemizin önündeki en büyük engel nedir sizce? Hangi eksikliğimiz bizi başarıya ulaşmaktan alıkoyuyor? Bunları tespit ettiğimiz zaman eminim ki çözüm yolunda büyük adım atmış olacağız...

Sabır ve hoşgörü...

Gaye-i Hayal

Amerikalı eski aktiristlerden Katharine Hepburn demişki:"İnsan yaşadıkça anlıyor ki, kendi kayığını kendin çekmezsen bir yerlere gidemiyorsun."

an'ı farketmemek...