Durduğum bir gündü, diyorum, bütün ilgiler sizin olsun

Göğüsleri pek hoştu, ipekli bir giysinin altındaydı onlar

Kim demiş on sekiz yaşından küçükler okuyamaz

Adam içinden bağırdıkça dünya

Pencere yanındaydı gökyüzü yanında

Sonra elleri ve kalçaları pek hoştu

Ve demek ki benim odamda hiç kimseler yoktur

Telaslı, aç gözlü kurbağalara

Kan kalp

Kırmızı top

2. ikinci yeninin nasıl bir yenilik olduğunu birilerinin merak etmesini, yazmasını, yazılarda çoğalmayı istiyordum. istiyorum.

4. Şiirimiz erkek emzirir abiler

Şeylerin yalnız adı var. Ve: 'Ad evdir.' Dün dağlarda dolaştım, evde

Bunu hep biliyorum ve işte

Her türlü bir şeyler sizin olsun, ben artık

Beri gelsin yoksula büyüyen Köroğlu

Kurbağalara bakmaktan geliyorum. Ben Yakup

Neden feriklerin ve eşeklerin memeleri vardır?

Belli ki susmak yaratılmamış şekliydi dünyanın

başlığı biri bir niyetle açar ama başlığı sürükleyenler sonradan katılıp yazanlardır. yani durmadan monolog şeklinde olmuyor.

Oğullar oğulluktan sessizce çekilmesini bilmelidir abiler

Ki onlar o kadar çok siyahtırlar ki, ben

Ben size demedim mi.

Bir at arabasının aynaya doğru büyüyen içinde

8. Şiirlerini esasen 1965?ten sonra yayımlayan Can Yücel (1926-1999) ve Osman Türkay (1927-2001) da devrin II. Yeni dışında ün kazanmış şairleri arasındadır. Bu iki şairden Can Yücel, siyasi şiirleri ve zaman zaman küfre kaçan ironik üslubuyla, Osman Türkay ise Kıbrıs üzerine yazdığı şiirlerle dikkati çeker.

Yakubun olması korkunçluğudur bu

Bak güneş mavi gözlerinle bize doğru!

Aklında olup bitenleri koydu

Akşama doğru bir dilim ekmek yiyeceğim belki

Ne yani çocuklar hiç gülmeyecekler mi?

İyi ki söyledi. Ara katta bir pencerenin önüne ancak gelebildim

O kadar çoktular ki, doğrusu ben şaşırdım

Nerden başlasam yine oraya geliyorum. Ben gidiyorum. Ölüme, o büyük tümceye,

Ben, yani Yakup, Yakubun hiç çağrılmamış şekli

İkinci Yeni Türk edebiyatında bir şiir akımı. Temsilcileri ise Edip Cansever, Ece Ayhan, İlhan Berk, Sezai Karakoç, Cemal Süreya gibi şairler.

Şairlerin ümüğüne çökerken işaretlenmesinin şiiridir.

Koparılmış kürt çiçekleri, hatırlayarak amcalarını

güneşe kıyak geçti

Suriye hamamında sabuna boğmasının şiiridir

Sonra bir yer bulup oturdum. Hadi bir sigara iceyim dedim

Bu uyum korkunçtur Yakup!

Taşınmaz kum taşır mavnalarla Karabiga'ya kaçan

Yakup daha başka nasıl bir Yakup olsun

Çürük evler bulduğum, içleri sonsuz kayalar

Pek öyle gürültüyle değil

adam masaya bir güneş koydu

Siz ne derseniz deyiniz

Bir sınıfın, batı son dersinde, kuşluk vakti

çalışacağım.

Bir gidip bir geliyordum kendime aptallaşarak

Duyuyordum, sesi başımın üstünden dünyaya yayılıyordu

Ne yapmak istiyordu hayatta

10'a da yetişsin diye dokuz. selamla

Ve alevler halinde dünya bana dokunuyordu

Devirir çarpık duvarları üstümüze

Uykusunu koydu uyanıklığını koydu

Ben, yani Yakup

Üç kere üç dokuz ederdi

Ve yollarda ölü baykuşlar bulduğum

Ad Marginem'den asma köprüler kurmuşlar İstanbul'a

Kirli ve eski

Onun için başka bir son yok. Bir söylene dönüşmek, bir söylen olmak! Sonsuzluk dediğimiz

Döşeğin sülükleri bekler gecemizi.

Herkesin durduğu bir yere gittim. Ben Yakup

Gözlükten, taş hamurdan ve çarşaflardan

Çünkü bir gün bir boy aynası satın almak istiyorum ben

dağıldı kristal misali yüreği

Yok artık karıştırmıyorum.

İnci ağlayan sultan kızı kitaplarda

Bir kurtarabilsem

5. II. Yeninin önde gelen şairlerinden Cemal Süreya (1931-1989), zarif ve parıltılı şiirinin yanı sıra yazıları ve değerlendirmeleriyle de bu şiirin niteliğini en iyi ortaya koyan isimdir. Şiire daha önce başlamış olmakla birlikte bir öncü olarak bu hareketi başlatan İlhan Berk (d. 1918) anlamsız şiire yaklaşan şiirleriyle bir farklılık gösterir. Edip Cansever?in (1928-1986) ve Ece Ayhan?ın (1931-2002) şiirleri de kapalılıkta İlhan Berk?in şiirine yakındır. Son şiirlerinde Behçet Necatigil gibi Divan şiiri geleneklerinden de yararlanan Turgut Uyar (1927-1985) ise bu dönem şiirlerinde daha çok toplum ve törelerle çatışarak yenilgiye uğrayan insanın acılarını nisbeten açık bir dille anlatır.

Bütün iskemleler ağır ve hastalıklı

Sokağa çıktım, bir sürü yerlerden geçtim. Şimdi

Her saniyedeki ve işte her saniyedeki

Telaşlı, açgözlü kurbağalara

Onlar işte hep boyuna koşuyordu

Ve biraz hiç çağrılmamaktan yapılmış Yakup

Hiçbirinizle döğüşemem

Yanan güneşin altında

Öyle öğretildiği için saygılı, sınıfa giren parmak çocuğun

Önce bir kenarda durdum, hiç kimse beni çağırmadı

Uyumak istiyorum.

Çöllerden ve kızgın güneşlerden icatlar yapıyordum

Yakubun gene bir yokluğa doğru büyüyen içinde.

Sesini duyunca kendi kendine güreşmeye başlayan

(Kim bilir ne diyordu bir baykuş yaratıldığına

Daha hiç çağrılmadım

Olmaz ki, Yakup!

Ve durmuyorum. Ben işte Yakup

Dedim ki kendi kendime, insan ne söylerse söylesin

Aşağıda bir luna park kımıldıyordu. Ah kurbağalara bakmam gecikecek

Diye düşündüm ya ben

Hayatın orta öğretmeni sustu, dondu gülmeleri çocukların

Aşk örgütlenmektir bir düşünün abiler

ve karakedi ağaca çıktı

8. aşık da olabiliriz. mesele değildir.

Adam koydu masaya dokuzu

Yosunlar, kumlar, şeytan minareleri

Ne diyordum, ben işte Yakup

O benim ayaklarimı.. taşlardan

Daha başka yerlerime de baktılar

Ve onlar daha başka nasıl bir onlar olsunlar ki

Yakup, Yakup!

Azınlıkta oldukları bir okulda bile, sorarlar soru

Ve durmadan satılan o kırık dökükler bitmez ki

Edibe bu evleri Edibe bu göğü bu güneşleri Edibe

Kurbağalara geldik.

Kendi kendine çalan bir davul zurna

Yakubun biri

Siz bütün lambaları yakın, evet

Kendimi koruyordum

Hep böyle istiyorum, ayıp degil ya

Ve "Yakup" sesini ancak anlıyordum. Yakubun ötesinde

Ancak gelebildim

Masalarda oturmuşlardı. Ben oradan geliyorum

Kurbağalara bakmaktan geliyorum, dedi Yakup

Bir bardak da süt içeceğim. Sonra

Yalın testi, çıplak zeytin, kuru bazlama

Kimsenin sözünü bile etmediği bir Yakup

Galile Denizi

Yoktu ki. Kendine özgü bir duruşu

Luna park kımıldıyordu, hem öyle değil

Güneşe kırmızı top taşıyan bir adamın tahta bacağını cök yakıyordu ki

Dönüşmeye başlamış Beşiktaşlı kuşçu bir babanın

Bütün bunlar bir bir kalacaktır yaşamanın içinde

Biri bir şeyler söylüyordu yalnız, yüksekce bir yere oturmuş

Ara katta bir pencerenin önüne ancak gelebildim

Yazı makineleri, kağıt sesleri

Nerdeydim.

Bazen karıştırıyorum.

Bir ölünün günü boyayan renginde

Ve kendine bilinmeyenler yaratan Yakubum ben, iyi ya

Bilgi verebilir misiniz?

Hiç çıkmamak halinde ve olgun

Yakuup!

Yarısı silinmiş bir ejderhanın düzüşüm üzre eylemde

Beklenti:Şiirlerle birlikte şairinin, şirin hakkında kısa bilgiler, ileti sahibinde ilettiği şiirin uyandırdığı çağrışımlar da verilmiş olsa.

Kimse beni tutup çıkarmıyordu

Takvimler değiştirilirken bir gün yitirilir

Meşeler yapraklanınca bir tuhaf olurlar işte

Bu akımın özelliklerine girmeyelim değil mi?

Öyle bir Yakup ki bu, onca din kitaplarının sözünü bile etmediği

4. Gerçekten de II. Yeni Şiiri, Garip Şiiri?nden daha ileri bir yeniliği gerçekleştirerek dilin anlatım imkanlarını olabildiğince genişletmiş, şiir cümlesinde büyük yenilikler yapmış ve sıradan gerçekliğin, görünen gerçekliğin ifadesi olmanın ötesine geçerek şiiri yeniden sanat kutbuna döndürmüştür. Bu şiirin var oluşunda Gerçeküstücülüğün, Freud?un bilinçaltıyla ilgili görüşlerinin ve Marksizmin Garip Şiiri?ne kıyasla daha güçlü etkileri vardır.

Kim bilir bir çağın neresinden burada. Anlaşılması

Boş yerine, girilmeyen bir dersin denizi, gelip oturmuş

Bilmiyorum, bilmiyorum

3. Şiirimiz gül kurutur abiler

Adam ha babam koyuyordu.

A'lar V'ler U'larla olmak Paul Klee'de uyanmak

Bir kent ölümünün denizine kayar dragomanlarıyla

Hatırlıyorum da, bir deniz kıyısında azıcık durabildim

İntiharlara doğru büyüyen içinde

Ve bütün baykuşlar o bütün baykuşların arasında ne oluyordu

dün dağlarda dolaştım evde yoktum

Çıranın ışığında. Yalazın baltası

Ve sordum

Yakıcı dönüşümler çıkaran

Diye seslenmedi ki, dönüp arkama bakayım

Bir başka yapışkanlığın içine

Ulu ağaç gözleriz çorak uykumuzda.

Onları hiç sevmem

Sezai Karakoç biraz farklı gibi bu gruptan?

Cahilliğimi bağışlayın.

Yoktu ki. Pek güçlü kolları vardı yalnız

Nehirler, aylar çevirmişler o Ayla'lar, Münibe'ler

Edip CANSEVER

Bacaklarıyla bir şeyler bir şeyler bir şeyler yapıyordu artık

Özgürüm, cezasız duruyorum.

Bilmem ki. Bir avukat benim ellerimi tuttu. Gözlüklü bir kadındı bu, iyi mi

7. 1950?li yılların sonlarında Hilmi Yavuz (d. 1936) ve Özdemir İnce (d. 1936), 1960?lı yıllarda da Ataol Behramoğlu (d. 1942), İsmet Özel (d. 1944), Süreyya Berfe (d. 1943) ve Refik Durbaş (d. 1944) gibi şairler genel olarak II. Yeninin etkisinde veya izinde kendilerine özgü bir şiiri geliştirirler. Bu isimler 1980?li ve 1990?lı yılların da önde gelen şairleri arasındadır.

Ve içimden durgun ve çürük bir suyu düşüreyim

Turgut UYAR

Sonra bilmiyorum ki, kapıyı gösterdiler bana

Ölüyordu ve bir de

Dedi ki, çünkü herkes Yakubu yaşıyordu, bense

Ayıptır söylemesi vakitsiz Üsküdarlıyız abiler

Kim bilir ne diyordum

Bir ağacı bu evleri sarı ters bir kuşu düzeltmek

Kediler kırmızı alevler halinde koşuyordu

En arka sırada çift dikişliler, sınavda en öne

7. angaje miyiz? ne alaka?

Bir pencerenin sokağa doğru içinde

Lambayı söndürmesinler, geliyorum

Ekmeğin havanın yumuşaklığını koydu

Ve biraz hiç çağrılmamaktan yapılmış

1. ikinci yeni, attila ilhan ve orhan veli'nin temsil ettiği garip akımına bir tepki olarak doğmuştur.

Ve onlar bir zamanı tamamladılar, öyle yaptılar

Adam masaya

Yoruldum! bunu sanki biri söyledi

İsli alınyazımızı okuruz, kanlı

Bu denizi Ayla ayaklarını soksun diye getirdim

2. 1960?lı yılların ortalarına kadar güçlü bir şekilde devam eden, hatta bazı çizgileri günümüz şairlerinde de yaşayan II. Yeni Şiiri, Garip şiirinden daha çok tartışılmış, lehinde ve aleyhinde çok şey söylenmiştir.

"gözbebeği: İnsanlarda yuvarlak, hayvanların çoğunda ise dikine elips biçiminde olan gözbebeğinin çapı, irise gelen ışığın miktarına göre değişir. Karanlık ve uzaklık büyütür gözbebeğini; aydınlık ve yakınlık küçültür. Yani bu kararsız çember, ışık varsa küçülür, ışık yoksa büyür. Yakına bakarken de küçüldüğüne göre, yakın olan aydınlıktır, aydınlıktadır. Uzağın payına karanlık düşer. Zaten karanlığı kimse yakınında görmek istemez.

Geçti ve kolayca gittiler

Bir odaya aldılar beni, ellerime gözbebeklerime

Saatlerini çıkarmış yedi dala gerilmesinin şiiridir

Açtı açacaklar dünyamızı açtı açacaklar

Durduğum bir gündü, diyorum, yüzümü göğe doğurduğum

Bunu hep biliyorum

Bitmesin

Bir bira içmek istiyordu kaç gündür

Bir otobüse bindiğim, biletçinin bilet bile kesmek istemediği ben

İlerde kim bilir göz okullarına gitmek ister

Burdayım, yani ben.. evet, geliyorum

Düzayak çivit badanalı bir kent nasıl kurulur abiler?

Bakır kaseye çiçekleri koydu

Bisiklet sesini çıkrık sesini

bu arada ikinci yeniyi ikinci yeni yapan kadın... tomris uyar...

Yangelmişim dizboyu sulara

İşte onu koydu

Gamze şeyli pek hoş benli son oğlunu

6. Siyasal Bilgiler Fakültesinde okurken Cemal Süreya ile birlikte şiire başlayan Sezai Karakoç (d. 1933) da II. Yeninin güçlü ve etkili şairleri arasındadır. Dünya görüşü bakımından diğer şairlerden farklı olan Karakoç, İslami düşünceyi gerçeküstücülükle kaynaştıran, çarpıcı benzetme ve imajlarla yüklü kapalı bir şiir oluşturmuş ve din duygusunu taze bir ilhamla yeniden dirilterek birçok genç şairi etkilemiştir. Bu etki, şiirimizde Cahit Zarifoğlu, Erdem Beyazıt ve Alaattin Özdenören gibi şairlerin elinde 1960?lı ve 1970?li yıllarda İslamcı şiir denilebilecek bir şiir çizgisine yol açmıştır.

Tabanlarına tükürerek atış yapmasının şiiridir

İntihara ve denizde nasıl boğulmaya çalışırlar

giriyordu

İkinci karnede babası yarısını silahıyla dışarda bırakıp

Kendime bir isim düşünerek

4. biz google'nin yapamadıklarını da yapmak istiyoruz.

Tümü bir uzak denizde A'lar, V'ler, U'larla

kadın masayı toplarken güneşi yere düşürdü

Sizin alınız al inandım

Ters yonden yaratilıyordu, diyebilirim

sonsuz olanı duyduğumuz. Nesneler ki zamanda vardır. Terziler çıracısı Hermüsül

Birileri çıkıyordu ordan burdan

Ben, yani Yusuf, Yusuf mu dedim? hayır, Yakup

Saçları bir sözle örülür bir sözle çözülür

Yeşil ipek gömleğinin yakası

Yalnız Orta Doğu'da el altında satılan bir atlas

Bağırdım, bağırdım, bağırdım

Ve biraz da çarşılar

Belli ki yeni tıraş olmuştu, bana yakasından bir kopça eksik gibi geldi

Dirim kısa ölüm uzundur cehennette herhal abiler

İkiye bölerken yüzümüzü, bir kuşku

Açgözlü, mor kurbağalara

Gene bir Yakup olmalı bu, Yakup

Bakmaktan

Bir yokluğun kımıldamaya doğru içinde

İKİNCİ YENİ'YE DAİR KÜÇÜK BİR DERLEME

Bakmaktan geliyorum. Ben sanki Yusuf

Kimseler yoktur

Durmadan kendimle karıştırıyordum

Cemal Süreya

Güneş karaya çalar ovamızda. Yıldız

1954'ten sonra oluşmaya başlayan İkinci Yeni şiirine en sert muhalefet, başını Attila İlhan'nın çektiği "Toplumcu Gerçekçi" sanatçılardan gelir. Toplum gerçeklerine sırt çeviren, imgeye dayalı, soyut, anlaşılmaz bir şiir olarak değerlendirilir İkinci Yeni. Ancak bu eleştiriler çok da yerinde değildir.

kıpırdanmalar

1. bu şiirleri sırf monolog olsun diye eklemedim. zaten bildiğim ve bulabildiğim şiirler. paul klee'de uyanmak bir kıvılcım çakar sandım.

Sonra bu çok uzun günün sıcak bir günü

Merak: Bu başlık bir nevi İkinci Yeni antolojisi oluşturmayı mı amaçlıyor?

Terlerimiz üstümüzde duruyordu, yıkanmış yeni kaplar gibiydik

Her şeyin fazlası zararlıdır ya,

Peki Yakup ne yapsın, bu aklımdan bile geçmedi

Gök işte bu beyazlıktan azıcık alıp veriyordu, diyebilirim

Aşkım da değişebilir gerçeklerim de

ÇAĞRILMAYAN YAKUP

Ne diyordum, dünyanın düşünceleri yoktur. Otların canı sıkılmaz. Kurşunkalem

3. Esasen serbest çağrışıma dayanan ve bir bakıma Tanzimat?la başlayan romantik çizgiyi değişik bir biçimde yeniden canlandıran bu harekette şiir, bir anlam sanatı olmaktan çıkar ve bir görüntü sanatı haline gelerek imajist bir karakter kazanır. Kelime ve kelimenin diğer kelimelerle ilişkisinden doğan karmaşık çağrışımlar alışılmadık görüntüler yaratır. Şairlerin kelimelerle çok oynaması, cümle yapısındaki bozmalar, mantık dışı söyleyişler ve soyutlamalar bazan aşırıya giderek ortaya?anlamsız şiir? denebilecek örnekler çıkar. Bununla beraber II. Yeninin önde gelen şairleri kapalılığı daima önemsemekle birlikte, anlamsız şiire hiçbir zaman prim vermemişler ve bu şiirin aslında değişen toplumsal ve kültürel şartların ortaya çıkardığı karmaşık insanı, onun karmaşık ruh halini ve başta kadın ve cinsellik olmak üzere çeşitli sorunlarını anlatabilmek için böyle bir anlatıma yöneldiğini haklı olarak belirtmişlerdir.

Her gün bir tahtaboşta asılı duruyorum

Oktay Rıfat, "İsli Alınyazımız" başlıklı şiirinde, Anadolu insanının binbir zorluklar içinde geçen yaşamını, yıllardan beri sürüp gelen bir anlayışla "alınyazısı"na bağlamasını konu edilir.

Bir sabah çıkmak güneşler, aylar bir sabah çıkmak

Ter içindeydik. Ellerimden çekiyordu. Ter içindeydik

Yıkanmış çamaşırlar duruyordu odamın penceresinde

Hayattan ders veriyor diye öğretmenleri kızdıran

Taşınır mal helalarında kara kamunun

Yanık karamelalar satar aşağısı kesik kör bir çocuğun

MOR KÜLHANİ

Vıcık vıcık taşlar duyuyordum ayaklarımın altında

1. Şiirimiz karadır abiler

Ben, yani Yusuf, Yusuf mu dedim? Hayır, Yakup

Bir baykuş tarafından

Onlar ki.. onlara benzer şeyleri ben çok gördüm

düşmemezlik.

Hemen hemen öyleydi, Yakup bunu söyledi

İki kavak sallanır orda mapusane

Bazen karıştırıyorum ya, çok uzun bir gündü

Sütünü yumurtasını koydu

Ben ki bağırdım işte, bütün kurbağalar bir olup beni dışarı çıkardılar

Bir güzel uyumak istiyorum, bütün gün çok yoruldum

Bunu kendine üç kere söyledi

5. Şiirimiz mor külhanidir abiler

Kurbağalara bakmaktan geliyorum işte

Benim bir gizli bildiğim var

olmalıyım

Kervan kırar, bel büker. Koca toprak susuz

Biri olsun "Yakup!" diye seslenmedi hiç

Ben tam kendime göre

Biz Yakup

Bunu Yakup söyledi

Masa da masaymış ha

Ben ne oluyordum.)

Ben, Yakup, beni hiç kimse çağırmadı

Çekiverdi beni taş hamurun içinden

Adam masaya onları da koydu

budur.

Hepinize iyi niyetle gülümsüyorum

yoktum. Bir uçurum bize bakmıştı, uçurumun konuştuğu usumda. Buydu bizim kendine

Onlar ki kalabalıktılar, kurbağalar

Kurbağalara bağlayan taş merdivenleri

Onu ben duyuyordum

Anlamsız, yapışkan bir yığın taşlar

Bilmiyorum

6. Şiirimiz kentten içeridir abiler

Masaya anahtarlarını koydu

Kayalardan dondurmalar sorduğum

Eski taş merdivenleri. Yanımdan bir sürü adam

Bu kez de duvarlarda sanki duvarca bir sözdizimi

Nasılsa ben bunu bir kere söylüyorum

Yakup ve onlar nasıl olsunlar. İşte ben taş merdivenleri

Birden ki bir isim düşünerek kendime. Hayır bu kimse değil

Ya onlar kimdi

Kamelya Hocam,

Öyleyse peki, dedim, ayağa kalktım, şöyle bir duvara dayandım

Bunu bana Yakup söyledi

Büyük zamana düşer.

Pencereden gelen ışığı koydu

Kızgın kağıtların üstüne

Bu dünyaları onun için açtım bu balıkları tuttum

Kimi seviyordu kimi sevmiyordu

Bütün umudumuz masaldadır ve tuzda

Birtakım sözler ediliyordu, onları ben anlamıyordum

AÇIK ATLAS

Onu ben çok iyi görüyordum. Ama çarşaflar, öyle bir takım

Benim dengemi bozmayınız"

Böylesi haftalık resimler görür ve bacaklanır abiler

Geceden kalma bir lamba yanıyordu, açık

5. yaprak kımıldadığında düştüğümüz derin boşluğun da bir biçimde... görülmesini mi istiyorduk, anlaşılmasını mı, hiç ilişilmemesini mi, vesairesini mi? neyini nesini? bilmezliğimiz bazı bazı nerden gelir? bilmezliğimizi beraber keşfetmeyi mi istedik ne?

Bir iki sallandı durdu

kendini ağaç sanır. Ufuk, hüthüt kuşu. Seni bilmem, bir söylene dönüşmek içindir dünya.

Ve kumlarda katılaşmış kıvrımlar

Kurbağalara bakman gecikecek, bunu ben nasılsa söylüyorum

2. Şiirimiz her işi yapar abiler

Bir öğle üzeriydi adamın içindeki kalp

Tokluğunu açlığını koydu

Çekiverdi beni

Ve ne yaparsa yapsın, öyle değil mi

Adam yaşama sevinci içinde

Aşık olunca da büyür gözbebeği; demek ki aşık olunan hep uzaktadır. Aradaki mesafenin verdiği acıyı azaltmak için, maşuka gözbebeğim! diye hitap edilir."

Güneş cebimde bir bulut peydahladı. Taş, kördür diye yazdım. Ölüm, geleceksiz.

OKTAY RIFAT

Butun gücümle bunu bağırdım

Kılların ve bütün oynak yerlerin ölümlere doğru içinde

Dünyanın insana doğru içinde

Üstümüzde olgun ve kararsız su tanecikleri bulunan

Açık kalmış atlası, deniz taşmıştır, darılmasın Fırat ama

Yakup!

PAUL KLEE'DE UYANMAK

Kara kent, kara don! Al giyen beri gelsin

Valde Atik'te Eski Şair Çıkmazı'nda oturur

tabi ki başlığı açmamın geçerli bir sebebi vardır: ikinci yeni'yi özümseyen, seven, hiç olmazsa duyan, merak edenlerin ikinci yeniye dair paylaşımlarda bulunmasıdır.

Birileri çıkıyordu

Ece AYHAN

Beni kurtarmak istiyordu, bir isim gibi Ben'i

Ter içindeydik

ikinci yeni şiirine dair paylaşımların yapılacağı başlıktır.

Su kaçırmaz bir eşeğin sesine açıktır penceresi

İSLİ ALINYAZIMIZ

Uzandı masaya sonsuzu koydu

bir günü

Saat on yediyi ve yirmi biri

Tuzu bir bulmuş çocukları saklamadan güldüren dünyaya

Bir cenaze töreninde daha ölümü karşılamaya götürüleceğiz

Ve Yusuf değil

Bu uyum korkunçtur Yakup

Masaya biranın dökülüşünü koydu

Bir merak ve bir beklenti.

Ben, yani Yakubun o dağılgan şekli

Efendiler! Eşekler susabilirler

Bir kırlangıç onu kirletmese

Heramise'nin pöstekisi her bahar ayaklanırdı. Yağmur yağmamazlık edemez. Taş,

Şimdi bir kurtarabilsem ayaklarımı

Gösteriyordu ki, ben nerdeydim

Engelliyordu bizi

Tanrının ayak izleri!

Sonra bir sey daha vardı anlamadığım: yani ben neydim ki, ne yapmış

Saat on ikiyi gösteriyordu ki, ben nerdeydim

Edibe bu sokağı al götür görmek istemiyorum

Dedi Yakup, bunu kendine üç kere söyledi

Öyle değil mi Yakup

Ben, yani Yakup, her türlü çagrılmanın olağan şekli

Anlamıyordum ama, iyi sözler söylemiyorlardı benim için

İkinci yeni şiir ne demek?

Kapısında. Yeşil çayır oynarız bozda

Aralarına aldılar beni. Artık ben hiçbir şey göremiyordum

DÜN DAĞLARDA DOLAŞTIM EVDE YOKTUM

Ve sabah bunları bir bir kendime anlatacağım

Biz gözlükten, taş hamurdan ve beyaz çarşaflardan

Beri gelsin avcıların vurduğu geyik

Evet, kurbağalara bakmaktan geliyorum

Müzik aletleri renginde ve pırıl pırıl gittiler

Gece sarı bir evde bir iki yaprak evlerinin önünde

Sanki böyle niye ben oradan geliyorum

Teşekkürler..

Onu ben taşıtmak istiyorum, caddelerin

Sizin morunuz mor inandım

Un yok ki yoğursun ince belli kızlar

Sonra bir güzel yıkanayım da.

3. antoloji mi? zaten google'da doğru bir biçimde aradınız mı bir şekilde ulaşabiliyorsunuz.

Uyanmak çiçek gibi dayanılmaz güzel kızlar

Ceplerimdeki eskimiş kağıt parçalarını atayım

Ben oradan geliyorum.

İlhan BERK

Yağar gökten damlara, buğday, çavdar, arpa

Ve ayakta soğuk bir bira içmiş kadar bir anlamım oluyordu bazen

Ama sizin adınız ne

Benim için ne keyifli bir takip olurdu:)

Ben tam dünyaya göre

Pırılpırıl dalgalı bir denize karşı

Bana mısın demedi bu kadar yüke

Tanyeri değirmeni kızarır usulca

Olmaz, dedi mubaşir kıliklı kurbağanın biri

Bir gündü ve yaşar gibi kaldığım bir yaşama içinde

Kötü caddeye düşmüş bir tazenin yakın mezarlıkta

Bir şey ki seni çağırıyor, o şimdi ne olmalı

6. yaprak kımıldamıyor ve düşeceğimiz derin boşluğu dört göz, yedi kıta, büyük deniz ve bütün rüzgarlarla bekliyoruz.

Masa da masaymış ha / Edip Cansever

Odamın düşünülmesi halinde bile

Yapı bakımından, uyak, kafiye gibi de farklılıklar var mı?

karakedi bıyıklarını sıvazlayıp

Kurbağalara bakmaktan geliyorum

Fazla şiirden öldü Edip Cansever.

9. öyle yani... öyle...

Bakıldı ki kum saati, ters çevrilmiş, çıt, usul isa asi olmuş

Taş merdivenleri ağır ağır çıktım, bunu ben böyle yaptım

Biri sanki çarşıya çıkmıştır sürekli bir biçimde

Topağacından aparthanlarda odası bulunamaz

Bir zamansızliğın Yakuba doğru içinde

Kiralık bir kentin giriş kapılarına kara kireçle

Şeye dar pantolonlu kostak delikanlıların şiiridir

Kinleri henüz tüfek biçimini bulamamış olmakla

Ve sen ki böyle tanımlanırsan Yakup

Eski birşey mi yeni mi? Hiç duymadım..