Böylesine ezici ve yıkıcı bir haksızlığı ise polis kesinlikle hak etmiyor.

İnsan haklarının korunması konusunda en önemli görev yine polise düşmektedir. Ama polis içinde bulunduğu ağır ve çok zor çalışma şartları altında ezilirken ve en doğal kendi yasal haklarından yoksunken, içinde yaşadığı bu bunalım ortamında nasıl olacak da insan haklarına yeterince saygı gösterip onları güven içinde koruyacak.

Mesleki sorunlarla uğraşmaktan bıkarak, bütün ruhsal ve fiziksel motivasyonu bozulmuş, görev yapma arzusu kırılmış, heyecanını yitirmiş, mesleğinden uzaklaşarak ona olan saygı ve sevgisini yitirmiş olan bir polisin böylesine yoğun psikoljik çöküntüler içindeyken insan haklarını algılama yetisi de hiç şüphesiz azalacak ve anlamını kaybedecektir. Bu nedenle öncelikle polisin mesleği ile ilgili önemli sorunların çözüme kavuşması, emeklilik ile ilgili yaşadığı kaygıların giderilmesi ve polisin de bir insan olduğunun unutulmamasının anlaşılması gerekmektedir.

Polis, mesleki ve özel yaşamında gelişen olumsuzluklar sonucunda yaşadığı ağır trajedik görüntülerin yarattığı bireysel ve toplumsal sorunların izlerini ömür boyu taşımak zorunda kalacaktır.

Her hak, kendine saygı gösterilmesini zorunlu kılar. Polis ve vatandaş arasında istemiyerek de olsa yaşanan olaylarda veya konularda, her iki taraf da birbirlerinin sahip olduğu hakları bilir ve bunlara karşı saygılı olursa, gerekli olan anlayış ve hoşgörüyü gösterirse, ne polis merkezlerinde nede sokaklarda istenmeyen hiç bir olay yaşanmaz. Bütün mesele sahip olunan karşılıklı hakların ve hukukun saygı çerçevesinde korunarak adaletin sağlanmasına yardımcı olmaktır.

Ama görüyoruz ki polisin sorunları ilgisizlik nedeniyle her geçen gün daha da artmaktadır. Böyle sorunlu bir iş ortamında görev yapan polisin yaşadığı fiziksel ve ruhsal komplikasyonların sonuçlarıda hiç şüphesiz olumsuz olacaktır. Bunun en belirgin örneği, görev kalitesinde yaşanan sorunlardır. Bütün bu çarpıcı gerçeklerin ışığında, polis teşkilatı yönetsel, örgütlenme ve çalışma şartlarının yeniden düzenlenmesi hususunda harekete geçerek, polisin iç dinamizmine ivme kazandırmalıdır.

Polis önce kendisine adaletli davranılmasını istiyor ve tam 165 yıldır bunun özlemiyle ve beklentileri içinde görevini yapıyor. Ancak büyük bir hüsran ile biten bu umut dolu bekleyişin sonunda polis emekli olurken, mesleğinden buruk duygular içinde ve küskün olarak ayrılmaktadır. Böyle bir ayrılış kamu vicdanını sızlatacağı gibi, mesleğin saygınlığı ve toplumsal değerlerin önemi açısından hiç etik değildir. Devletin, polis ile teşkilatının arasındaki bu kırgınlığı kaldıracak olan sorunları ivedilikle çözmelidir. Emekli olurken polisin en büyük kabusu maaşının yarı yarıya düşmesidir. Bu endişesini ve korkularını daha mesleğinin başındayken yaşamaya başlayan polis, omuzlarında ağır bir yükün sorumluluğu altında ezilerek yeni bir yaşama hakkı ve hukuku çiğnenmiş bir insan olarak başlamaktadır.

KÖŞE YAZARI ÜNAL BENLİALPER