Camileri gezmeye gittiğimde erkeklerin tavırlarından son derece rahatsız oluyorum. Vakit dışında bomboş bir camiye adımınızı attığınız anda nereden çıktığı meçhul birileri size kadınlara ibadet için ayrılmış bölümü çoğunlukla kaba bir biçimde gösteriyor.

Kimseye zararım olmadan kubbeye, yazılara, nakışlara bakmak, kokusunu içime çekmek, kenarlarına elimi dokundurmak istiyorum. Arkamda anında bir ses beliriyor: bayan, kadınlar yeri şu tarafta.

Kabe'ye dokunabilen, Mescid-i Aksa'nın her yerinde namaz kılabilen kadınlar şimdi mahalle camisinin mihrabına dahi müteveccih değil. Kitap da yeri yok, peygamberi pratikte yeri yok. Tamamen nefsani.

Camiler sadece erkeklere aitmiş gibi davranıyorlar. Camiyi gezmeyi, camide vakit geçirmeyi anlatmak bir meseleye dönüşüyor. Kadınlara ait diye gösterdikleri yerler, camilerde kadınlara ibadet için ayrılan yerler sinir bozucu. Kadınların bunu asla kabul etmemesi lazım.

"Ben uzun tutmak arzusuyla namaza başlarım, namaz kıldırırken bir çocuk ağlaması kulağıma gelir, annenin duyacağı elemi bildiğim için namazı uzatmaktan vazgeçerim" nezaket halinden kadını camiiye sığdıramayan, din kisvesi altındaki gelenekçi anlayışa.