<i>An oluveriyor. Sonra ağlarken gülen, gülerken ağlayan deliliğe yakalanıveriyoruz.</i>

her kulaçta kendimde kayboldum

Bu anlattığın yerin neresinde

<i>Ve evet acı mı acı, sevgi mi sevgi, yokluk mu yokluk... sayabilirim olanca</i>

<i>ardımda tüm kalanları hayallere bıraktım</i>

varlığı yokluğu aynı olan insanlardan uzak durmalı.

<i>hesabına çokça düştüm</i>

sayende hayattan tüm köklerimi toplayıp kendimde açmayı öğrendim..

<i>Öyle çok gün saymalar sevdim ki </i>

<i>Ne kadar çok yerdim iştahla, mutlulukla sofrada sevdiğim sevmediğim ne varsa olurdu</i>

hayatın içinde hepimizin illa ki ortak yaşanmışlıkları oluyor

ne acıki

<i>ölüp dirilmenin </i>

<i>ettiğim kahvaltılar var şimdilerde mecbur olduğum için yaptığıma, katlandığıma inanamıyorum.</i>

<i>eğer günlerden cumartesi yada pazarsa dışarıdan geçen simitçi çoçukların sesini dinlerdim</i>

<i>poğaça, simit, ekmek farketmezdi önemli olan en son çıkan olmasıydı benim için daima.</i>

aynen beni anlatmışsın sağol diyorum... ateş ve buz ay ve güneş... beyaz siyah

<i>sevmekle sevmemek arasındaki ince çizginin sınırlarını kalınlaştırmak gibi</i>

<i>kah yalvardım mevlaya</i>

ama şu noktada ayrılıyoruz

<i>Sol yanım capcanlı.</i>

<i>Çok değişmek güzeldir sanırım yaşadıklarından az da olsa kurtulmak</i>

<i>Güngörmüş acılar varoldukça hayatlarımızda elbette gülmekle ağlamak arasında zaman kısalıyor...</i>

<i>tespihin imam başı pusulam oldu</i>

aldatılıyoruz

<i>kah kahır saydım isyanla</i>

<i>Acının ardından güzelleme olmalı değişmek.</i>

<i>Sağ yanım ölmüş</i>

ya da sen de dillendiriyorsun o da aynı pencereden görüyor

<i>bu ortak olmak dediğimiz sadece kısmen paylaşmak. Kısmen.</i>

iyi anlamda da

<i>beklediği, yok canım mutlaka döner gelir dediği dönmesin yeter!</i>

<i>Bir ölüyle bir canlı</i>

yalanla imtihan ediliyoruz

unuttum hiç unutmadım

<i>onları aynı girdapta buluşturmaz.</i>

<i>ve ben bu görevi mutlulukla, sevgiyle bıkmadan yapardım.</i>

belki sen dillendiremiyorsun o dillendiriyor

affediliyoruz

<i>Bunu kabul etmiyorum herkesin benzer yollardan geçmesi ve benzer acılar yaşaması </i>

zemheride alevim

<i>yaşanmayacak.</i>

şubatlarda kavruldum

şimdi şöyle anlatayım

<i>Sonra en güzel şey... 'hadi can kahvaltı hazır, çayını dolduruyorum bak hadi ömrüm... uyan can' demek.</i>

sayende

kırılıyoruz

bazılarımız yaşadıklarını diğerlerine yansıtarak bundan kurtulmaya çalışıyor

savrulduğum kıyılarda seni ararken

hangi şıkta.

<i>ikili bir gizin bozulmasına sevinç edaları atıp, kutlamalar yapmak!</i>

sevdiklerimizi kaybediyoruz

senin herkese benzediğini ama kimsenin sana benzemediğini farkettim

sayende yalnız kalmaktan korkmamayı öğrendim

Kendimi hiç bu kadar hiç hissetmemiştim...

beddua edip pişman oldum deli gibi dua ettim ardından

şu hayatın çoğu zıtlığını öğrendim velhasıl

<i>Yerle yeksan olur güç.</i>

beklemenin çok güç olduğunu ama insanı olgunlaştırdığını öğrendim

<i>beni bunlarla hatırlasan kafi.</i>

mesela ben kimi?

sayende değiştim, çok değiştim

<i>saat 9,30la 11,30 arası geçerlerdi, sıcak taze olurdu sürekli küçücük sepette.</i>

bazılarımız içe doğru yolculuklar yapıyor

<i>seni uyandıran olmak yaşamımdaki en özel duyguydu. Uyanmadan daha doğrusu yataktan kalkmadan </i>

sayende hem sensiz hem tek kişi kaldım..

<i>rehbersiz kaldım </i>

<i>eksildiğim bu ömür </i>

<i>hepsindende yerdim. Üç öğünün içinde bir tek kahvaltı hazırlamak benim görevimdi </i>

sayende her güzel söze başka anlamlar yükledim

bukrede bir bölümün aynı benim yazdığım bir yazıya benzediğini gördüğümde farketmiştim

<i>değişmek gerçekten güzel olmalı, ardında bıraktığın seni değiştirdiğini söylediklerine</i>

<i>günler, aylar, yıllar...</i>

<i>Yolculuklar güzeldir.</i>

güvenemiyoruz

temmuz sıcağında buz

<i>Güç dediğimiz şey bir uzaklığa baka durur</i>

sayende büyüdüm

ne bileyim gözlemlediğim böyle benim

<i>Bir bedeni bölüştük</i>

sayende haftanın her gününü sevecek bahanem olmuştu zamanında, şimdi pazarları sevmiyorum yine eskisi gibi..

sevmenin kavuşmaktan büyük olduğunu

<i>tutturamadım bir türlü dengeyi</i>

sadece biz kendimizi uzaklaştırıyoruz..

hayatlarımız çok da uzak değil aslında

sayende deliyken. gerçeklerle büyüdüm. akıllandım.

<i>Bilmeler yalan olur</i>

<i> Şimdi sayende yada sayesizlikten... yarım simitin fazla geldiği yanına hiçbir şey gerekmediği günlerde devriliyorum.</i>

herkes benzer yollardan geçiyor

ne ateşim ne buz

<i>Sayende hala hafızamda, yüreğimde yaşadığım hatıralarım var.</i>

<i>Aslında o gelmeden hiç bunu yapmazdım ama hep öyle derdim. Yani demem o ki Can</i>

<i>başlamalar gibi.</i>

herkes bir şekilde kendi acısını başkasının acısında bulabiliyor

<i>Bardak bardak çay ve sigara oldu kahvaltım.</i>

her şarkıyı çift anlamlı dinledim

hiç bir şey olamayıp her şeyi barındıran bir ruh oldum

birinci

bu ikinci olanlar çok benziyor birbirine

hem ateşim hem buz

iki kişiyken o kadar yalnız kaldım ki tek başıma yalnız kaldığımda sanki senin payin hafifledi

nefret ettim çok sevdim

sen kimsin?

umutlarım küçülürken

ne varsa iki uç arasında yaşadım

<i>...</i>

Sayende ne varım ne yok

bende o"nun sayesinde öğrendim 1yıl içinde..

herkes birilerinin sayesinde şekilleniyor aslında

aynı şeylerden kastım bu

<i>Hafta içiyse ekmek yada simit almak bana kalırdı herşeyi hazırlayıp çayı ocakta bırakır çıkardım</i>

kötü anlamda da

<i>Son seslenme daha yüksek sesle mutfaktan olurdu 'bak can gerçekten doldurdum çayı soğuyor'</i>

<i>Kendimi kötü hissetmemek daha doğrusu çalışırken halsiz olmamak için</i>

yaz ortası dondum

yalnızlığını da aldın gittin

<i>Herşey bambaşka ve herşey iki kişilik bir daha asla tekrarı yaşanmamış,</i>

<i>kavrulup, soğumanın </i>

<i>Sana kahvaltı hazırlamak dünyanın en güzel şeyleri arasındaydı.</i>

<i>Şölen olurdu oysa benim için senden az uyuduğuma mutlu olurdum; değişikti herşey.</i>

Benim varlığımla yokluğum birdir.

affettim kin güttüm

<i>Ve belki unutmak en severek kaybettiğin.</i>