İbrahim Tenekeci

Bu ihtimal seni de mahvetmez mi..?

ahhhh işitmeleri fezada yankılanlarız biz

çığırtkanlıklarımız cennetlerimizi cehennemlerimizi bertaraf etsin

önceleri nefes almak bile işkence gibi gelir.. sanki yaşamın filmi acımızın şiddetinde bir depremle kopmuştur.. artçılar, şoklar, panik ataklar, kabuslar.. öğütler, nasihatler.. hep bayat ve yavan gelen tümceler...

Hayallerin uzantısı kadardır, kırıklarının da büyüklüğü... Tıpkı bir fay hattı gibi...

varsın gökyüzü başımızda dolanmasın

umutlarımız hep öteler diyarında

sana sana ulaşsın ey Tanrım...

biz ki yardımlarına koşan doğada kimseleri olmayanlarız

dövüştükçe yenilen arzularımızın esiriyiz biz

Kırgınım, küskünüm, yüreğim suskun şimdi, bakışlarım boş.. Öyle bir taş oturdu ki içime, öyle bir yumru var ki boğazımda düğüm düğüm..

ayaklarımızın altından yeryüzü çekilsin

Hayal kırıklıkları nereye dönsek yüreğimize batıyor. Unutulmaz, kapanmaz yaralar açıyor. Acısı bir yumru misali içimize oturuyor. Gözyaşlarımız şahidimiz oluyor. Kalemlerimiz hakimimiz oluyor. Kimi zaman kırıyoruz o kalemi. Kimi zaman eski bir dost gibi saklıyoruz.

düşe kalka yaralanan egolarımızın esiriyiz biz

yeter ki senin lütfuna anımızı daim kılsın

şimdi feryatlarımız daha da derinlere gömülmede bağırlarında

yalanların söylendiği masallar diyarında

Hiç beklemediğin, ummadığın bir şeyin aniden seni karanlıklarda koyması.

En büyük acı değer verdiğin kişinin seni hayal kırıklığına uğratmasıdır. bu ne acı ve keder.

Hayal kırıklığımıydı yaşananlar, yoksa kırıkmydı zaten hayaller.

Ya yetişmeye çalıştığın yerde

ne geçmiş ne gelecek varsın olmasın

beklenmiyorsan..?

ki ellerimizi uzattığımız dünyalarımız

"Hayat denilen bu yolda çıplak ayakla yürümeyeceksin. Yoksa hayal kırıklıkları ayağına batabilir."

ve dahi bu kadar samimiyetsizliğin içinde nasıl samimi kaldığıma olan kızgınlığıma...

samimiyetimle söylediğim sözlere verilmeyen cevaplarla...

öyle hayallere dalalım ki bilinmemecesine olsun yaşam ezberlerimiz

her yanımız duygu seli paramparça yüreklerimiz

İçimdeki enkazı alın, geri verin beni bana..

beni ne çok hayal kırıklığına uğrattınız...

yanlış anlaşılan uzak durmalarıma yapılan yorumlara...

büyütüle büyütüle gerçeklerin acısını en derinlerimizde hissedenleriz biz

tanrım hayal demlerimizi sahipsiz koma

ne gariptir ki en cok canımızı acıttıgı zamanlarda bile sığınmak istediğimiz yer kendi enkazımızdır.. tam da hayalimizin kırıklığının enkazı.. orayı öylece bırakıp başında bir ömür ağıt yakmak, ağlamak da bizim tercihimizdir.. değerli ve sağlam kalan yanlarımızı toplayıp enkazı temizlemek de bizim yüreğimizde saklıdır..

kan revan umutlarımız

kırgınım.

sükut-ı hayal mi diyorsunuz yani..

?Öyleyse büyük hayaller kurmayacaksın kendim! Depremdeki sarsıntılara dayanabilmek için, fay tehlikesine uzak kuracaksın göçebe yüreğinin çadırını... Her bir tehlikede toparlayabilmelisin hayatın tüm iplerini... Yeni yerlerin, tehlikesiz limanların olmalı da, sen med cezirleri seviyorsun, çalkantılar yüreğinin depremi olsa da biliyorsun ki zikzaklar hala nefes alıp vermede olduğunun, kalbinin dostluğunun işareti...

yüreklerimiz yaralı duygu arenasında

kaf dağının ardında ki sevgili...