karamsar olma bence...

birine güvenmek her zaman için iyidir... kaybetme korkusuyla ne kadar yaşabilirki insan..

Gecelerine aşık olduğum şehir, bir şiir... Karataş?ta yürüyorduk, birbirimize bir asır kadar uzak...

Kenti değiştirirsin... sorun ortadan kalkar

O kent ki ne büyük sevdalara yarenlik etmiştir geçmişte... Kim bilir ne büyük aşklara da kucak açıyordur şu anda...

Yaslanılası insanlar ve kentler yok değil... insan sormalı kendine kaç kişiyi yaslanmış halde taşıyabilirim omuzlarımda... yaslanılabilirliliğimiz ölçüsünde yaslanırız diye düşünüyorum..

Ne sen yavaşlatıyordun adımlarını, ne de ben hız katıyordum adımlarıma, aynı asra dahil olmak adına...

KENTTE TAŞIR BENDE YERİ GELDİĞİNDE BENDE TAŞIRIM

bir kenke yaslanır gibi yaslanmak birine ne kadar acı ya giderse ne olur hiç düşündünüz mü o giderken yıkılırsanız ya dayandıgınız kentte yıkılır mı siz ağlarken hangi kentten gözyaşları akar hiç gördünüz mü?yaslanmamak gerekir ne bir kente ne bir sevdaya giderse kent degil sen yıkılırsın...

Gidene her zaman kayıtsız gibi görünse de, en şirin ve en sıcak haliyle yine o sunacaktır dostluğunu tüm cömertliği ile özlenen sevgilinin dönüşünde.

Bir kente yaslanmak ve o kentte duygularıyla yaşlanmak? Acı diner, zaman geçer, gün döner? Bilenler bilir, dönmezse o kente beklenen dönmez? Bir kente duygularını yaslamak ve o kentte yas?lanmak?

Biz bir şarkının aynı nakaratında bile aynı sözleri tutturamayan iki insan... Hayatın şarkısının bütün sözleri bizde nisyan...