Sayın Paixlost, ben üzerime alınarak bir yorum yapmadım. Sadece yaklaşık 7 yıldır bu işin içerisinde olan bir akademisyen olarak etrafımda gözlemlediğim bir durum tesbitini paylaşmak istedim. Ve hala da yazdığım şeylerin arkasında duruyorum. "yaptığınız işin sizde yarattığı psikolojik etkileşimi bir esnaf veya standart bir devlet memurununki gibi varsayıyorsanız benim gözümde akademisyen falan olmazsınız" demişsiniz. Bu sizin düşüncenizdir ve sizin gözünüzde bi akademisyen olup olamamak da benim için önemli değildir elbette ki. Ayrıca tabiki ben yaptığım işi standart bir devlet memuru gibi varsaymıyorum. Böyle olsaydı kusura bkmayın ama şu anda doktora tezi yazan bir asistan olarak yaklaşık 5 tane asistanı yard. doç. luğa atayacak puana sahip olamazdım... Bu nedenle birinin yaptığım yorumlardan dolayı beni akademisyenliğe yakıştırıp yakıştıramamsı hiç önemli değil.

Çok boyutlu ele alınması gereken bir sorun diye düşünüyorum. Akademisyen intiharlarının sıklığı bir toplumda farklı bir sinyal olarak algılanabilir mi? Her insan değerlidir ve özeldir ancak bir akademisyenin kaybı bilimin de kaybıdır aynı zamanda diye düşünüyorum. Yanlış olabilir benim düşüncem.

Yaygın psikolojik sorunların akademisyenler arasında da var olabileceği elbette açıktır belki de çalıştığımız alan olduğu için bu tip haberlere daha duyarlı olduğumuz için vakalar çokmuş gibi geliyor olabilir. Ancak bu, işin stresli ve yıpratıcı olduğu gerçeğini ortadan kaldırmaz. Bu bir şikayet değil. Bu sadece bu işin özel koşulları olan ve yoğun rekabet ve çok fazla sayıda engelin aşılmasını gerektiren bir iş olduğu gerçeği. Aslında işten öte bir hayat tarzı.

Namus cinayetleri ve kadın sorunlarıyla çok ilgili bir akademisyendi Yrd. Doç. Dr. Dicle Koğacıoğlu. Çalıştığı konuya çok fazla anlam vermek de bu tür bir stres yaratabilir mi ya da bu kadar çok bağlanmak çalıştığımız konuyla özdeşleşmek de sorun yaratabilir mi?

Katılan tüm arkadaşlara teşekkür ederim.

Tüm bu derin tespitlerim sonucunda şunu söyleyebilirim ki kariyer çevrenizde dostlarınız yanınızda sağlam bir hayat arkadaşınız olmadığı sürece hiçbirşeydir.

Çok mu ağır koşullar?

Tüm bunlar akademisyen intiharını tek başına açıklayamaz, etken diğer faktörler de elbette vardır ve belki de alanı psikoloji olan arkadaşlarımız bu konuyu araştırmaya değer bulabilir.

Sosyal hayattan bi haber olan, ya da belli bi noktadan sonra artık isteseler de etraflarında da kimse olmadığı için sosyal hayatın ne demek olduğunu da bilmeyen bazı akademisyenler bu eksiklerini okulda altlarına ellerinden gelen psikopatlığı yaparak, dengesiz hareketler sergileyip karşısındakinin psikolojisini de alt üst ederk kapatmaya çalışıyorlar. halbuki biliyoruz ki okuldaki bu güçlerinin aksine, gerçek yaşamda hiçbişeyler. Tek başınalar, bırakın hayat arkadaşını, bi pazar günü telefon açıp da bi kahve içelim mi diyebilecekleri bi arfkadaşları bile yok. Böyle olunca da pazartesi gününü iple çekerler ki biriken enerjilerini asistanlarının ya da altlarının psikolojisini alt üst ederek harcayabilsinler. Bi araştırma görevlisi olarak nefret ediyorum bu tiplerden! Yazarken bile nasıl sinirlendim yine yaa, bu tiplerin hepsine zavallılar demek istiyorum izninizle...

Ben bilimsel hayatta bi yerlere gelmiş fakat özel hayatında yapayalnız olan insanların okul hayatında ve iç dünyasında sorunlu olduklarını ve bu rahatsızlıkları neticesinde de etrafındakilere de dengesizce davrandıklarını savunuyorum. Bir düşünsenize 43 yaşında bir bayan, bu güne dek hiç evlenmemiş, bir erkek arkadaşı dahi olmamış, artı etrafında normal bir arkadaşı dahi yok denecek durumda. Yalnız yaşıyor, ailesiyle bayramdan bayrama görüşüyor. Ama prof. luğuna çok az kalmış, hatta bölüm başkanı bile olmuş. ama bunların mutluluğunu paylaşacak kimse ama kimse yok etrafında, ya Allah aşkına neye yarar söyler misiniz bana? Bence hiçbir şeye yaramaz. İstisnalar elbetteki vardır, fakat ben gözlemlerimi paylaşıyorum burada..

İstisnaları saymazsak genel durum hakikaten öyle. ama zaten "Not: Bu yazı tüm akademisyenlere hitap etmemektedir." demiştim =)

çok okumak ve okumanın karşılığı alamamak da olabilir.

dini inançlarımız gereği insanın kendisine ait olmayan sadece emanet olarak verilen bedene eziyet etmesi ya da Allah tarafından verilen cana kıyması yasaktır.

Tabii ki başka etkenlerde vardır. Belittiğim husus işin yalnızca bir boyutu... ancak en sık rastlanan husus diyebilirim.

Not: Bu yazı tüm akademisyenlere hitap etmemektedir.

Evet tespit doğrudur ve buna katılmamak mümkün değil.

Hiç sanmıyorum.

"Tüm bu derin tespitlerim sonucunda şunu söyleyebilirim ki kariyer çevrenizde dostlarınız yanınızda sağlam bir hayat arkadaşınız olmadığı sürece hiçbirşeydir."

psikolojik sorunlar meslek, yaş, cinsiyet tanımaz. haliyle akademisyen olması, sıkıntısız-sorunsuz yaşadığı ve bunları kaldıracak gücü olduğu anlamına gelmiyor;)

kesinlikle bencede.

Size göre..

Konuyu açıklığa kavuşturmak için küçük bir not: Burada tartışılan konu her ne kadar Rahmetli Dicle Koğacıoğlu örneği üzerinden açılmış olsa da esas konu akademisyenlerin yaşadığı stres ve son dönemde yaşanan çokça intihar olgusuna sorunsal bir bakış getirmektir.

Al Sat Tut tavsiyedi değildir. =)

Çok okumaktan sanırım... bir çok akademisyen sosyal hayattan bi haber ve tanıdığım bi çok yrd. doç; doç ve prof seviyesine gelmiş bir çok akademisyen yalnız yaşıyor... ya boşanmış ya da hiç evlenmemiş. Sağlam bir dosttan bir arkadaştan bir eşten yoksun kalmışlar. Hayatlarında çok büyük bir boşluk var. Bu insanlar kariyer hevesiyle çıktıkları yolda bir süre sonra hayatta mutlu olmak için bir unvanın yeterli olmadığını kavrıyor ama mutluluk trenini çoktan kaçırdıkları ile yüzleşince depresyona maruz kalıyorlar. Sonrasında bir hayat kurayım istemi başlıyor ancak yanlış bir insana denk gelmiş iseler sonuç vahametle sonuçlanıyor. Eşsel Yalnızlık haricinde işin diğer boyutu ki bunda da yalnızlığın büyük bir etkisi var; kampüs içerisinde akadamik ünvanın vermiş olduğu hava ile hocam hocam tavırları burnu havalarda gezmeler vs. gibi sebebler bu tipteki kişilerin kampüs dışında aranılmayan sayılmayan taktir edilmeyen yönlerini ortaya çıkarmaktadır. Bu sonuç bu kişilerde travma oluşturmakta ve kişilik bozulmasını derinleştirmektedir. Tüm bu sonuçlarda kişide hayattan zevk alma unsurunu yok etmektedir.

"Ancak bu, işin stresli ve yıpratıcı olduğu gerçeğini ortadan kaldırmaz."

"Tüm bunlar akademisyen intiharını tek başına açıklayamaz, etken diğer faktörler de elbette vardır"

Akademisyenin yaşam koşullarının diğer meslek gruplarından farklı olduğu ve mesleğin bir yaşam tarzı olduğu fikrine sanırım çoğumuz katılıyoruz. Ayrıca konunun bir diğer boyutunun gözden kaçtığını düşünüyorum. Çalışılan konuya aşırı bağlanmak da riskli bir durum mudur sorusu havada kaldı. Kadın sorunları ve namus cinayetleri konusunda hem akademik çalışmaları hem de eylemci yönü bulunan bir akademisyenden bahsediyoruz.

Gerekli görmüş olduğum açıklamamdan sonra kastettiğim hususta benimle aynı görüşte olmanız amacıma ulaştığımı göstermektedir. İlginiz için teşekkür ederim.

Çok mu stresli bir yaşam?

Valla ben de bir akademisyenim ama ben bu konularda kendimde bir anormallik olduğunu düşünmüyorum. Ayrıca anormal olmayan, aksine hem özel hayatta, hem okul hayatında, hem bilimsel hayatta "işte budur" dedirtebilecek bir çok akademisyen de tanıyorum. O yüzden hepimizde bi anormallik olduğu tesbitini kabul etmiyorum şahsen. Bu anormallik kavramı bence sadece, bilimsel hayatta bi yerlere gelmiş fakat özel hayatta bunun mutluluğunu bile paylaşabilecek bi candan yoksun olanlar için geçerli.. Ben de bir akademisyenim ve böyle bir hayatı Allah bana nasib etmesin.. Ve yine, Kafkasayaman'ın yukarıda yazdığı ve benim acaip beğendiğim ""kariyer çevrenizde dostlarınız yanınızda sağlam bir hayat arkadaşınız olmadığı sürece hiçbirşeydir"" sözünü hatırlatmak istiyorum..

Sizin adınıza sevindim life90. Ama ben özel ve sosyal hayatımızın kötü olacağı anlamını kastederek yorum yapmamıştım. Siz sanırım durumu yanlış anlayarak üzerinize alınmış olmalısınız. O şekilde birşey kastedilmedi. Ama eğer siz, yaptığınız işin sizde yarattığı psikolojik etkileşimi bir esnaf veya standart bir devlet memurununki gibi varsayıyorsanız benim gözümde akademisyen falan olmazsınız. Sanıyorum siz de bu noktada benimle aynı görüşte olmalısınız.

Saygılarımla..

"Evli olmak mutluluk için ön koşul değil ki:) Ya da bekar olan herkes hayatından memnun/memnun değil gibi bir genelleme yapmak yanlış olur."

mobbinge maruz kalma da cabası

Ne dersiniz arkadaşlar?

Kafkasyaman'in söylediği bu sözze bunu öncesinde yazdığı paragrafa olduğu gibi katılıyorum. Budur!

Normal 8-5 mesai yapan bir memur gibi mi yaşam tarzımız?

üstleriniz sizi hep eziyor hep eziyor bir yerlere gelebilmeniz bir iki hocanın iki dudağı arasında eve iş getiriyorsunuz diğer çalışanlar gibi işiniz işte bitmiyor sürekli hocaların işlerini yapmak bir nevi amale gibisiniz

Ne güzel, life90. Bilime yapmış olduğunuz katkılardan dolayı sizi tekrardan kutlarım. Tabi benim sizi kutlayıp kutlamamamın, yazdığınız son yazıda belirtmiş olduğunuz duruşunuzdan dolayı, sizin umrunuzda olup olmayacağı hususunda emin olamadım açıkçası. Oysa ki ben, kişisel olarak beğenilmeyi mevzuya katmadan, özellikle akademik çevrede takdir edilen bir akademisyen olarak kabul edilmeyi arzu ederim. Bu yüzden, burada bulunan bütün akademisyen büyüklerimin ve kardeşlerimin, beni bir akademisyen olarak ne çerçevede değerlendirdikleri umurumda olurdu.

Çalıştığımız ve çokça araştırdığımız bir konuya aşırı bağlandığınız ya da artık bu konudan bıktım ve çalışmak istemiyorum dediğiniz durumlar olmadı mı hiç? Bunun da akademisyende farklı sorunlar yaşamaya neden olabileceğini düşünmüyor musunuz?

Akademisyenlerin ruh sağlığı bozuklukları değildir konumuz. Yaşam koşullarının ve çalışma yoğunluklarının akademisyenleri yalnızlaştırdığı ve yalıttığı ya da akademisyen rollerinin günlük yaşamdaki diğer rollerinin önüne geçerek kendilerini sadece bu anlamda değerli hissetmeleri nedeniyle buna sıkı sıkıya bağlanmanın zaman zaman diğerlerinin de özellikle de astlarını da zorladığına şahit olduk mu mesela?

Akademisyenlerin genelde evlenmediği ya da boşandığı, ileri yaşlarda evlenme eğiliminde olduğu vs. bunlar nispeten doğru olabilir çünkü iş bir hayat tarzı haline gelip kendinden çokça ödün vermeyi gerektiriyor. Buna ek olarak da adanmışlık söz konusu. Doktora bitene kadar evlilik düşünmeyen ve evlenmeyen çok arkadaşımız var ancak bu kişisel tercihtir. Evli olmak mutluluk için ön koşul değil ki:) Ya da bekar olan herkes hayatından memnun/memnun değil gibi bir genelleme yapmak yanlış olur. Fakat bir arkadaşımın bana söylediği çok dikkatimi çekti hatta yer etmişti: "İnsan tezine sarılıp yatamıyor ki" Kaba ama harfiyen söylenen buydu.

Dicle hanımın üzücü intiharı bana göre özel hayatının boş olmasıyla alakalı. 36 yaşında bekar olmak diyelim. Ama benimkisi sadece bir tahmin.

Sn. life90 teşekkür ederim...

Hanımefendi' nin intiharına gelince, bence bu durum için bir genelleme yapmak doğru değil. Ya da, şöyle olmuştur, böyle olmuştur demek te biraz abes olur. Hepimiz bilime gönül vermiş insanlarız, bu yüzden aslını ciddi bir araştırma yapmadan kanıtlayamayacağımız bir durum için yorum yapmak ne kadar doğru olur, sizlerin takdirine bırakıyor ve sizleri tekrardan düşünmeye davet ediyorum. Merhumeye Tanrı' dan rahmet dilerim.

sonuç olarak her bireyin sosyal hayat, iş hayatı ve dini hayatını denge içerisinde ve uyumlu bir şekilde yürütmesi gerekiyor. yaşam şartları fiziksel olmasa da mental yönden çok yoğun olan akademisyenler için bu dengeyi kurmak çok büyük önem taşıyor.

Sabancı üniversitesindeki yrd. doç. in intiharına gelince, o konuda bir yorum yapamam, ya da tanımadığım bir insanı yukarıdaki genellememin içerisine dahil edemem. Sorun her ne olursa olsun değmezdi, Allah rahmet eylesin demekten başka bi şey denilemez ölmüş bir insan için..

"Doktora bitene kadar evlilik düşünmeyen ve evlenmeyen çok arkadaşımız var ancak bu kişisel tercihtir."

Devam edelim...

Peki arkadaşlar kariyerde yükselme giderek yalıtılmışlık getirmez mi? Akademik kıskançlıklar ve yıkıcı rekabet dostluklara engel olmaz mı? Egosu olmayan, yükselme hırsı olmayanların yapabileceği bir meslek midir akademisyenlik? Bu tür bir kişilik yapısı zaten doğal olarak giderek psikolojik sıkıntılara da neden olmaz mı? Elbette herkes bu şekilde değil ancak çok yüksek başarı kazanmış ve dünyaca ün kazanmış insanların özel yaşamları gaf değil midir? Bir bedel mi ödeniyor acaba?

Son zamanlarda ne oluyor bu akademisyenlere denilen haberlere çokça rastlanmaya başlandı. En son Sabancı Üniversitesinden Dicle Koğacıoğlu'nun "çok acı var, dayanamıyorum" mesajını bırakıp köprüden atlamasına basında yer verildi.

sizlerin de söylediği gibi akademisyenlik özel çaba ve fedakarlık gerektiren bir meslek. aslında meslek de değil bir yaşam tarzı. bazı akademisyenler sosyal hayat ile akademik hayat arasındaki dengeyi akademik hayat yönünde kaçırınca diğer tarafı ihmal edebiliyor. bir de bunun üstüne dini yaşam ve inanölar konusundaki eksiklik ve bilgisizlik bu tür sonuçları doğuruyor.

özel hayatınız da sarsılıyor daha bir çok neden

toplum içinde akademisyenlere ayrı bir gözle bakılıyor. birçok şey hakkında bilgi sahibi ve hayatını aklı ve zekası sayesinde mantıklı ve düzenli bir şekilde yürüten örnek insanlar olarak görülüyorlar. bu yüzden bir akademisyenin hayatından memnun olmayıp intihar etmesi toplumda hemen ön plana çıkıyor.

Bu meslekte yol alan herkes bilir ki, akademisyenin pskilojisi hiç te sağlam değildir. Hepimizde biraz anormallik var bence.. Kabul edelim.

Ne oluyor sizce bu akademisyenlere?