birşeye gereğinden fazla değer vermek ne surette olursa olsun insanı kahreder. sanırım, haketmeyene hakettiğinden fazlasını vermek İlahi Adalet'e dayanıyor ve bu yaptığı adaletsizliğin diyetini kahırla ödüyor kişi...

Yazdıgınız mısralara istinaden sn. çılgıntürk belkide oluruna bırakmak en iyisidir... zaman denen mefhum iyi gelir belki..

Yoksa özlemiyle hayata mı tutunmalıyım?

Kaderle inatlaşmamalı ya da dediğiniz gibi "olmayınca olmuyor" diyebilmeli..

İçimizden okuduklarımız değil midir?

yolların sonunda sen varsın diye

çekilmedik dert kalmadı"

baş edilmesi zor bir durumdur.

"dünyayı durdurdum bakarsın diye

Merhaba arkadaşlar,

Zorlu bir mücadelenin içine girmişsen...

Çok emek ve değer verip karşılığını alamaz yada daha kötüsüyle karşılaşırsan ve mücadele edecek gücünde kalmazsa artık o zaman kahredip çekilirsin geriye.

tutunacak dal kalmadı

"Mevla'm görelim n'eyler, n'eylerse güzel eyler"

"Kaderle inatlaşmamalı"

Zamana bıraktım zaten sevgili Afra..

Neye, kime, nasıl, niçin ve ne zaman kahreder insan?

Bu uzun süren mücadeleden sıkılırsan. Sıkılmak değil artık yoruldum dersen...

Ve ne kadar savaşırsan savaş ki bu mücadele bir gün değil, bir ay değil, bir yıl değil daha kaç yıl ne kadar süreceği meçhul ise...

Sayın cilginturk71 başına gelenleri bazen yaşamayı hak eder insan bazende kaçsa da kurtulumaz ama neticesi kahır değildir kanımca. Sabırdır. Başka türlüsü isyan iklimine sürükler insanı. O da Yaradanı üzer. Nimet verirken ne kadara şükrettin ki dertte bu kadar kederlenirsin demez mi kuluna?

Sizi anlıyorum ama kahretmememk adına mutluluğuma şerh düşemem sevgili ensonyüreklerölür

Doğru,

"Rüzgar gibi geçti yıllar

fallara bakardım çıkarsın diye

ekle ekle eklemekten usandım artık"

"Kendisi ile sevineceğin şeylerin sayısı az olsun ki keybettiğinde üzülüeceğin şeylerin sayısı da azalmış olsun."Katre-i Matem 'den çok beğendiğim bir söz, hayatımda beni değişime zorlayan sözlerden biridir diyebilirim. Yaşarken herşeyin sahibi gibi davranmayı unutmadıkça kahretmek müstehak olur bize.

yalnızlık insana yapmadıklarını yaptırır... bir kahır mektubu yazdırması çok görülmemeli:)

Hani o yıllarca sakladığım sarı kapaklı İngilizce sözlüğümü sözde bana sorarak onca yıldan sonra üst komşunun çocuğuna vermiştin ya -bizde daha iyisi var diyerek- ben onu bizde daha iyisi yok diye değil, geçmişten geleceğe anılarımı biriktirmek için saklıyordum... Sen; anılarımı savurdun!..

ancak bu yalnızlığın da hoş taraflarının olduğunu sanıyorum. insan kendini kahretmeden, herşeyin güzel taraflarını alıp mutluluk mektupları da yazdırabilir kendine... yeter ki güzel bakıp, güzel düşünelim. bu dünya çok kısa ya, niye kendimizi kahredelim? yani diyorum ki illa mutluluk mektubu yazalım biz:))

"Ey yarabbim! Biz aciz kullarını bu yalan dünyada sorunlarla dertlerle sınarsın. Hep şükrettim, sabrettim. Sabır dilimden hiç düşmeyen sözcük oldu. Sabır... sabır... sabır... Sen yardım et! Gücüm kalmadı!" cümlelerini sarfederken; ellerin semaya açık, gözünden yaşlar süzülürken kahreder insan...

Haklısın elbette sevgili gamze.. Peki yalnızlık kahır mektubu yazdırır mı kişiye?

bıraktım herşeyi bıraktım. hiçbir şeyin değeri yok benim için... bu yeter sanırım..

Kahır mektubu güzel bir şarkıdır o kadar! Ne olursa olsun sonucu, güzel başlayan, güzel giden bir şey sonucu hüsran olunca kahredilmemeli... İnsan mutlu olmalı, yaşadım zamanında mutlu oldum, güzel hisler hissettim diye, insan mutlu olmalı. Kötü bitse bile yine mutlu olmalı hayırlısı böyleymiş, olmayınca olmuyor diyebilmeli... Tüm acılar geçiyor, doğum acısı, ölüm acısı bile... Zamanın olduğu yerde sabır olursa kahır olmaz...

"dünya yansa yorganım yok içinde

İstanbul benim ulaşılmaz aşkım.. Terk-i diyar edeceğim belki de.. Ben mi kahretmeli miyim?

Zaten "kahretmek şart mıdır?" sorusuna cevap arıyorum..

Bir an mutlu olmak için

Acı çekeceğimi bilsem de sevincin peşinde koşarım..

"olmayınca olmuyor" diyebilmeli..

binbir derdim var, hepsi başka biçimde"