Özetle evvela zihinleri berraklaştıralım, sonra sistemi düzeltelim. Bunu yapacak da bugünün başbakan ya da cumhurbaşkanı değil, yarının adalet bakanı, başbakanı ya da cumhurbaşkanı olacak bizleriz.

Zihinler berraklaşamıyor; çünkü gaileyi hayat, geçim derdi, yılların verdiği meşakkatli tedrisat hukuk fakültesi mezunlarının hayattan beklentilerini yükseltiyor. Tutup bir hukuk mezunu polis memurluğu yapmak istemez, zabıt katipliği, orman muhafaza memurluğu, ceza infaz memurluğu v. s. Aksi halde bu, meşakkatli tıp eğitimini bitiren birinin, sırf devlet işi olsun, geçimimi sağlayım diye hastabakıcı olması gibi bir şey olur.

Aslında yıllarını çok zor imtihanlar ve derslerle geçirmiş hukuk fakültesi mezunlarının bu zor sorulara maruz kalmasının altında yatan temel sebep iki tanedir:

Birincisi mezun kardeşimizin zihniyeti. İkincisi de mevcut yargı sistemimiz.

Hakim mi, savcı mı, avukat mı olsak?

Hürmetler...

Ama zihniyet berraklaşırsa, gaye içtimai mevki, kariyer, maaş gibi unsurlardan ziyade, imsama-insanlığa fayda sağlama, alınan diploma sebebiyle insanlığa karşı bu diplomanın hakkını verme borcu altında bulunma mesuliyeti olursa... Yapılan hiçbir iş insanı gocundurmaz. İster savcılık olur, ister hakimlik, ister avukatlık...

Adli hakim mi, idari hakim mi, askeri hakim mi olmak daha iyi?

Diğer bir etken de yargı sistemimiz dedik. Hakime sağlanan maddi şatlar, statü kolaylıkları, yanlış kararlar sonunda bağlanan yaptırımlar v. s. Mahrumiyet bölgelerinde vazife yapma mecburiyeti... Avukatın müvekkili ile mahkeme arasında sıkışan mukadderatı...

Gidince doğudan başlanıyor bu mesleklerde de, ne yapsak ki?