Söyleyecek söz yoktur. halimizi anlatacak kelimeleri yetim bıraktığımızdan bu güne af dileyen harflerin ayaklarında çırpınıyoruz.

İhanetlerimizin, Vefasızlığımızın suskunluğuna mahkum oluşumuzdan bu güne dek, ne varsa ellerimizde kirletildi.

Temizleme çabası bu acıyı vicdanımızda duyduğumuzdan beri devam ediyor. Buna her daim şükür diyoruz. Her daim umut ve tebessümler içerisindeyiz.

Şehrin gürültüsünden, seni yoran tüm karmaşalardan uzaklaşıp bırakmak kendini el değmemiş tabiatın kucağına. Kuşların senfonisi eşliğinde en yeni şiirleri okumak baharın, öyle güzel öyle derin öyle yeşil gözlerinden. En güzel sanat eserleriyle yakınlaşmanın verdiği derin duyuşlar, ürperişler. Kapatmak gözlerini, gönül gözüyle usul usul aralamak hiçbir yere sığmayıp sadece kalplere sığan Sultan'ın evini. Çevirmek gönül evinin sayfalarını, yüreğini yüreğinle okurken yüreğinin derinliklerinde bulmak kendini...

Bu sebeptir ki, kalemi elimizden bırakmamanın gücü ve yüz-süzlüğ-ü devam ediyor. Mucadele bu. Hayata duruş şeklimizi gösterme zorunluluğumuz biraz da bu.. Hayat bu.. Kader.. adına konulacak bir çok şey var.

Değerlerimizin kirlerini görebilme ve temizleyebilme çabası ile inşallah diyoruz.

toprak gibi olmak istiyorum... toprağa gömülüp, toprak olmadan; yalnız onun gibi olmak...

tabiat olmak, toprak olmak... onun gibi dingin, duru ve "faydalı"... herşeyi dengeleyen, eşitleyen, bötrleyen toprak gibi olmak zor iş. derin bir huşu, geniş bir yürek ufku ister...