Not:Tamamı sayfayı kaplayacağı için almıyorum...

Mavi göze aşıktır aşık, kimi zama siyaha yada yeşile. Ne renk olursa olsun bakan gözün içi parlamıyorsa ne değişir ki. Göz ne renk olursa olsun aşkın parlayan rengi asla değişmez.

Hangi aşk, nasıl yaşanmalı?

:))huzur14 sizi tanımıyorum ama latifemi anlayacak incelikte olduğunuzu düşünüyorum ve size Cemal Safi' nin Benim Adım Aşk adlı şiirinin ilk ve son dörtlüğünü hediye ediyorum.

aşk türk filmlerinde var

Aşkın tanımı da tadı da başka başkadır her tenden, her dilden insan olduğu gibi.

Geçmiş geleceğe anlatacak ve hayat gözyaşı kadar sadece aşklar için masum akacak.

Gerçek aşk ne geçmişte ne gelecekte yaşanacaktır ölüm olmasa, belki de adı hep saklı kalacaktı.

Kierkegaard?ın doğal aşk dediği aşk, aşık ve maşukun olup da?aşkın? olmadığı bir aşk! 1+1=1 ediyor! Sen+Ben=Sen, Ben+Sen=Ben! İlginç bir aşk denklemi. Galiba birçokları böyle yaşıyor! ?Sen bir katalizörsün? aşkı! ?Seni seviyorum, çünkü yanında kendimi müthiş seviyorum!? aşkı! ?Doğalı buymuş. Türküde söylediği gibi mi: ?Bir tanem, bir tanem bir de ben iki tanem? Değil. Bu?doğal? aşkın türküsü şöyle: Bir taneyim, bir taneyim, hadi bir de sen gel, iki taneyim, iki taneyim! Ayrı ayrı dururuz. İki bağımsız. Birbirimize, kendimiz olma gücünü aşılarız. Kendimizden çıkan ışığı, sevgilimiz güçlendirerek yansıtır bize; sanki bir çukur aynadır optik olarak, büyütür bizi. Ama nerededir kendisi? Kimdir? Ne duyar? Aynanın ardında ne vardır? Bu?doğal? denen aşk, bir?cila? aşkıdır, bir ayna tutma aşkı, bir büyüteç tutma. Karşılıklı aynalama aşkı: Herkes kendini görüyor! Nerede ötede olan, ötede duran sevgili? Nerede onunla birlikte var ettiğimiz aşk? Kimyadan bir benzetmeyle: Aşk bir karışım değil, bileşimdir. ?Ben? ?sen?le karşılaşınca, ?ben?liğim dönüşmüştür artık, sen de, benimle artık sen değilsindir, aşk da, ?ben? ile?sen?in, basit aritmetik toplamına eşit değildir, farklı bir şey olmuştur artık. Bu açıdan Kierkegaard?ın?doğal?ı, bana hiç doğal görünmüyor: Belki çoğunluk böyle yaşıyor aşkı, bir ayna olan sevgilisiyle: Bir dev aynası olan. Sonra o ayna, lunaparktaki kahkaha aynaları gibi çarpuk çurpuk gösterebilir insanı. Aynayla aşk mı olur? Doğal değil bu aşk, bu?aynal?

'Neren acıyor' diye sordu kadın

Cennet saklıdır her göz sürmesinde. Kokusu taşır bulutların üstüne aşkı bulabilirsen eğer.

gerisi hikaye

aşk ne kalacak peki saygı ve sevgi

Gözün görmesi değil yüreğin bulması gerek aşkı. Belki de aşk köşe başında bir nefes kadar yakınında ama sen bilmiyorsan, aramadıysan aşkını, aşk sana yıldızlardan da uzaktır.

'Aşkım' dedi erkek...

Kierkegaard Aşkın İşleri diye çevirebileceğimiz yapıtında, aşkın?içeriğini? aşk ilişkisinde kimin belirlediğini sorar. ?Kim belirliyor aşkımızı sevgilim? Sen mi? Ben mi? Biz mi? Toplum mu? Arkadaşlarım mı? Annem, babam mı? Toplumsal- ekonomik yapı mı? Tarih mi? Doğa mı?

kim ne derse desin...

içini kaynatan, kalbinin atışını değiştirende

Dil üzmezim tek hece var ismimde

Doğal Aşk diyebileceğimiz, kendiliğinden, ?geldiği gibi? yaşanan aşkta, seven de, sevilen de, aşık da, maşuk da ayrı ayrı aşkın içeriğini belirler. Ben, sevilmek isterim. Sevgilim, benim kendime olan sevgimi güçlendirmeli, kendimi sevmemi sağlamalıdır. Ben de onun, kendisini sevmesini sağlamalıyımdır: Böylece iki kendini seven insan, bir araya gelir, kendilerine olan sevgilerini besleyecek yardımcılar bulurlar: Biraradalıkları, birbirlerinin kendi kendilerini sevmelerine yardımcı oldukları içindir. Sevgilim olmasaydı, ne denli yakışıklı, akıllı, eşi bulunmaz biri olduğumu anlamayacaktım; sevgilim bana, kendimi güzel duymamı sağlıyor. Ben olmasam, o ne denli eşi bulunmaz bir güzel olduğunu, duygululuğunu, şairliğini yaşayamayacak: Ben sevgili olarak ona ne denli yüce bir insan olduğunu hatırlatanım.

Acaba, birbirleriyle yüz yüze geldikleri halde yüzleşemeyen, karşı karşıya oldukları halde karşılaşamayan insanlar, gelecekle karşılaşabilecekler mi?

"Oyalıyormuşum meğer kendimi geçici heveslerle, kan çiçekleri açtı yüreğimde. İster aşk de, ister çıkmaz sokak."

Aşk, hiç değişmeyecek hep aynı kalacak insanların mutlu olmasına vesile olduğu gibi onu hüzünlerede bırakıp gidecek kimi zaman.

bir kaç damla gözyaşı, birkaç anı ve gelecege dair umutların üzerine çöken karabulutların resmi.

Kan çiçeklerimdi gelincikler.. Sen su mu vermiştin ki büyüdüler?! Şefkatin yaktıkça, almıştı rengini.. Sevdaydı rengi..

değişmeyen ve gerçek olan tek aşk, ilahi aşk...

umudu kesti artık...

aşk diye bişey yoktur...

Kimsenin görmediği yıldızlarla yıkanan bir yürekten sadece sevenin bildiği gözyaşı bilecek her daim aşkı...

Yaşadığımız hayat biçimlerinde yeri olmayacak mı? Öyle bir hayatımız olacak ki, ilgimiz aşk dışı konulara odaklanacak; hayatın akışı?aşk?ın bir ayrıcalık olarak yaşanmasına izin vermeyecek. Koşuşturma ile süren, ilgilerin toplumsal, siyasal, ekonomik, teknik, bilimsel ilişkilere, olgulara odaklandığı bir yaşamda aşk?ses getirmeyecek?. Aşk beklentisi ortadan kalkacak. Alıştığımız bir şey olacak aşk.

Yaşanmadan çözülmeyen sır benim

Çiçekler yine açacak gönüllerde, duydum ki gönlün düşmüş başka yare..

Sayfalar dolusu gönderilmemiş mektuplar kalacak...

Kimsesizim hısmım da yok hasmım da

olur mu güzel kardeşim, aşk hep vardır...

Aşkı yüreğinde tutabilmelisin gitse bile uzaklara aşk kalacak hep orada.

Doğru."aşk diye bişey yok" Çünkü:Aşk diye bir şey var.

Ne güzel yazmışsın dede ali kardeşim , önceki sayfadaki yorumuma ilaveten alıntıladığın yazıdan da ekleyelim:

"Var mı beni içinizde tanıyan

ya kısmettt...

Umudum var: Aşk üstüne düşünülecek. Kendini arayanlar, bu düzenin taraftarlarının kendilerini ne denli engellediğini de anlayacaklar. Hakikati aramanın, bilgiye, yaşamaya susamışlığın, kendimizi aramaktan ayrılamayacağını görecekler. Kendimizi hep ötedeki ötekilerle aramak zorunda kalacağımızı, kültür tarihinin köklerine giderek kavrayacaklar. Birbirlerini aramaya, birbirlerini karşılamaya, birbirleriyle karşılaşmaya çalışacaklar. Kafalarına dank edecek: Birbirleriyle karşılaşamayanlar, gerçekle karşılaşamaz. Gerçeğin, kendi benliklerine tıkılmış insanlara açık olan yolları yoktur. Birbirleriyle karşılaşamayan insanlar, aşkla karşılaşamaz. Sözüm sana Kierkegaard: Birbirleriyle ötede insanlar olarak karşılaşamayan insanlar, yaradanla karşılaşamaz.

Aşk?mutasyon?a mı uğrayacak? İnsanın biyolojik, toplumsal, siyasal dönüşümleri sonucu aşk, yüzyıllardır alışageldiğimiz anlam çerçevelerinin dışında, yepyeni anlamlara bürünecek. Bu anlamları elbette kestiremeyiz şimdiden; kestirebilseydik, aşkın?doğal?, ?olağan? gelişimi içinde sürüp gitmesi anlamına gelirdi bu. Aşk değişecek. O dönem aşkı yaşayanlar, eskiye şaşarak bakacaklar: Einstein fiziği ile çalışan fizikçilerin Aristoteles fiziğine bakışları gibi!

Görünmezim cismim de yok resmim de

Aşk geleceğin yollarında

Kalmasa da şöhretimi duymayan

Ne kalacak geleceğe, aşktan? Değişecek mi yapısı? Yitip gidecek mi? Aşk dediğimiz, eksikliğimiz mi bizim? Evrim boyunca, geliştikçe, eksilecek mi bizden aşk?

Her girdiğin başlığa reklamını yapmak zorunda mısın? Hadi tarih forumunu anladık da burası ne oluyor.. Madem meraklıydın o halde rumuzunu öyle alsaydın..

linç edilmeden düzeltiyorum..

Kimliğimi tarif etmek zor benim

Barınağım gönül denen yer benim

Mostar Dergisinden Alınmıştır.

?Aynal? olmayan, kendini ararken karşılaştığı ötedeki ötekiyle, üleşerek yaşadığı dönüşümler zenginliği içindeki aşk, insanın önünde yüzlerce yıldır büyük bir olanak olarak duruyor. Ne kadarını yaşayabiliyor? ?Ne kadarını yaşarsa, yaşasın, yaşayabiliyor ya? diyebilirsiniz. Doğru. Azını. Birazını. Aşkı yaşamak, birazını yaşamak olmuş. Alıştık. Ufku görüyoruz. Doğrusu, benim hüsnü kuruntum bu. Daha ötede, daha güçlü, daha içten, daha yaratıcı, daha dönüştürücü aşk ufkunu gördüğümü sanıyorum. Uyduruyor muyum? Aşkı yaşamak, hep birazını yaşamak olmuş. Dahası var. Murada erilmedi daha. Gökten elma falan da düşmedi. Masallar çok erken bitiyor. Aşk, masalların bittiği yerden başlıyor oysa. Erken bitiriyoruz yolculuğumuzu: ?Bu kadar yeter, gördük göreceğimizi? diyoruz. Gittik gidebileceğimiz kadar. Gidemeyenlere hiç sözüm yok. İçlerine tıkılmış, ?aynal? sevdalılar, dünya denen lunaparkta oyunlarını sürdürsünler. Yola çıkmışlara yanıyor insanın içi. Sanki sevgili dostumun hışımla üzerime yürüdüğünü görür gibi oluyorum: ?Hani aşk vardı ulan? İçimizde neyimiz varsa sattık savdık, bir aba bir hırka, düştük yollara, nerede hani? Nerede sevgililer? Önüme çıkan?hıyarlara? nasıl sevgili diyeyim?

Aşk değişmeyecek; insanlar yine onu beceriksizce yaşayacaklar, yine aşktan yakınıp, acı çekecekler değil mi? Galiba. Aşk, yine bir?sınır yaşantısı? olacak; dokununca insanın parmağı yanacak. Kendini tanıyamadığı, birlikte yaşadığı insanlara, sevgilim dediği kişiye ulaşamadığı için, aşk konusunda yine çaresizlikler yaşayacak. Aşk beceriksizliği sürecek, yaşama beceriksizliğiyle birlikte. Aşk gibi, inanılmaz güçler taşıyan bir olanağı yaşayamayacak insan yine.

çılgın kardeşim arkadaş demiştir ki...

Her çağ atladığımızda aşkda bizimle beraber atlayacak, kimse onu göz ardı edemeyecektir.

Doğanın kanırtmadığı, delilenip kudurmadığımız; dostlarımıza, komşumuza, dava arkadaşlarımıza duyduğumuz aşka üçüncü bir öğenin karıştığını söylüyor Kierkegaard. Sanki, Kierkegaard, aşkı insanlara bırakırsak, kendi kendilerine aşık olurlar, sevgililerini de bu amaçla kullanırlar demek istiyor. Ancak, yaradanın müdahalesi ile insanın aklı başına gelir, bencilliğinden kurtulur. Kierkegaard?ın insandan duyduğu umutsuzluğunun ardında neler olabileceği sorusunun irdelenmesi bu yazının sınırlarını aşıyor. Ama ben, insanın aşkı kendi olanakları içinde yaşayabileceğini düşünüyorum. Elbette başarma olasılığı çok düşük: Ama aşk, başarma denemelerinden oluşur. Kendimizden çıkış denemelerinden. Karşılaşma denemelerinden. Aynayla değil. Ötede duran insanla. Ötedekiyle. Yola çıkan, öteye gidebilir, ötedekiyle karşılaşabilir. Ne doğal aşkında, ne dostluk, komşuluk aşkında yola çıkma yok sanki Kierkegaard?da! Yola çıkma, bir arayıştır, bir hamledir, bir atılım: Bir hazırlık, kendini arama hazırlığı. Kendini aramayan, sevgilisini bulamaz. Aynal aşklar yaşar, buna doğal der. Bencilliğinden kurtulması için yaradandan yardım bekler

hatta aşktan parçalansan da.

Zaman geçse de, insanlar değişse de aşkın adı da, tadı da,

Ahmet İNAM

'Aşk başka neden acır ki?' dedi..

Yüreğin, ne zaman aşk için atmaya başlarsa aşk hep yaşayacak orada.

Dostuma yanıtım ne olurdu dersiniz? Öncelikle şunu söylerdim kendisine. Önüne çıkan?hıyarlar?dan birçoğu sensin! Karşılaşamayan, önce kendi içine bakmalıdır. Belki, gözümüzdeki gözlükte bir bozukluk var: Önümüze çıkanları?hıyar? gösteriyor!

''varsada ben bilmiyorum''

leyla ile mecnunda, aslı ile keremde

Susuz büyüdü ya ondan narinceydi biraz.. Çabuk küser, eğerdi boynunu, dalına dokunmaya gör dökerdi yaprağını.. Nazlıydı öylesine! Güçlü değildi, dimdik duracak kadar. Hep yere doğru eğilirdi, mahzun.. Sen dokunsan, dökülürdü yaprakları; rüzgara asi, sana muti..

"İster aşk de, ister çıkmaz sokak" yok başka çare!..

Aşk, başarma denemelerinden oluşur. Kendimizden çıkış denemelerinden. Karşılaşma denemelerinden. Aynayla değil. Ötede duran insanla. Ötedekiyle.

Beş ayrı öngörüde bulundum. Beş ayrı dünya, beş ayrı kehanet. Daha da bulunabilirim. Durayım burada. Aşkın başına gelecekleri anlayabilmek için şu an yaşananlar üzerinde yorum yapmaya çalışayım.

İşte, insanı aşktan alıkoyan, bu aramayışıdır. Yola çıkamayışıdır öteye doğru. Çıksa da karşılaşamayışıdır, ötede olan insanla. Buluşsa da, ötedeki ile öteyi yaşayamayışıdır. Üleşmeyi bilmeyişi, sen ve beni?biz?de dönüştüremeyişi; ?biz?e can veremeyişi, canı ötelere götüremeyişidir.

Yakın gelecekte aşkı yaşamadaki sorunlarımız sürecek. Özürlü ve eksikli yaşayacağız onu. Ama yaşayacağız. Aşkı yaşamak, yine birazını yaşamak olacak. İnsanlar bu düzenin çarkları arasında, koşuşturma içinde, birbirlerine rastladıklarında, birbirlerini sevmeye çalışacaklar. Bu arada büyük savaşlar ya da doğal afetler olursa, aşk daha yoğun yaşanacak. Doğrusu, yaşama arzusu duyacak insanlar. Eksikliğini yüreklerinde duyacaklar. Hayatlarındaki boşluğu aşkla kapamaya çalışanlar olacak. Aşk çalışacak gelecekte.

Kavuşmak belki de hiç olmayacaktır dünya gözüyle

?Doğallaşacak mı? Olağanüstülüğünü yitirecek mi? Belli dönemlerde, belli koşullar altında ortaya çıkan biyo-kimyasal bir olgu olarak mı yaşanır olacak? Şöyle mi diyeceğiz sevgilimize: ?Ne yapayım, aşkım geldi sana?ilgi? duydum? Aşkımız gelecek, duygulanacağız, belki farmakolojik müdahalelerle şiddetini azaltıp, çoğaltacağız; bitireceğiz ya da başlatacağız. Aşk bedende bitecek.

çok güzel bir konu başlığı...

'Gittim diye mi?' sordu boğuk bir sesle...

Aşk ki ulu orta yaşanmaz, görünmez kimi zaman. Dil değil yürek konuşur, göz pınarından doğan en saf damla kirpiklerde durulur. Akmaz, akmak istese de akamaz işte kimi zaman. Aşk yücedir ilahidir yaşanan, her yürek acısında sanılır ki aşktandır mecnun olan.

Alıntıdır

Yalancı dünyada dedikleri bu olsa gerek kavuşamaz aşıklar, bazen tutamazsın aşkı ellerinde.

Yerine?akıl? mı gelecek? İnsan beyni öyle gelişecek ki, içinden gelen?doğal? dürtülere, onu kendine çizdiği hedeflerin, amaçların dışına iten güçlere karşı duracak, onları dengeleyecek, denetleyecek. Aşk akıllanacak. Aklın kolluk kuvvetleri aşk eşkıyasını yakalayıp, ölçünün, hesaplamanın, dengenin, verimliliğin, ?ussal? bir düzenin olduğu dar alanlara tıkacak.