OZAN SARIGÜL

Ali hocam, haklısınız.

Kambur Cemaller, Hergele Hilmiler hep varlar ve var olmaya devam edecekler.

Öğretmen toplumdan kopuk olmadığı gibi diğer memurlardan daha az dürüst pozisyonda olduğunu inanıyorum çünkü çalıştığı kurumda gelip geçici..

-Oturun..

Alıntı:OZAN SARIGÜL

Meslek ahlakı bir yana, önce bireyi bir insan olarak görmek, sonrasında toplumsal rollerini irdelemek gerekmektedir. Öğretmen öncelikle insandır, sonrasında ise toplumda üstlendiği bir çok rol vardır ve o rolün gereği olarak yaşamını sürdürür. Bu rollerden biri de meslektir. Mesleki rolü okulla sınırlı olmalı, küçük yerler için sınırlar genişletilebilir elbette:)Sonrası ise kişinin hayata bakışı ve ahlak anlayışıyla bağlantılıdır.

Öğetmende insandır en son yargıtayın verdiği kararda ana sınıfı öğretmeni baş örtüsü takamaz çünkü öğrencileri etkileniyormuş. Bunun üzerine çok yazılıd çizildi medyada da forumda da amacım bu konuyu tekrar açmak değil ama öğretmen de bir insandır o da hata yapar onların içinde de işe yaramaz bir sürü meslektaşı vardır.

Toplumun yüzde kaçı acaba dürüsttür hiç çevrenize bakmıyor musunuz?

Evet biz öğretmenler toplumda hep göz önünde olup örnek alınıyoruz. O yüzden yaşantımıza dikkat etmek zorundayız, küçücük çocukların geleceğine yön veriyoruz onlar için modeliz. Elbetteki öğretmende insan, hata yapar, özgürdür, okul dışındaki sosyal hayatını istediği gibi yaşar diyebiliriz. Ama toplumdaki en itibar gören, saygı duyulan meslek öğretmenlik, bu etiket yapıştırılmış buna da dikkat etmek gerekir.

Aniden yerinden fırladı ve tahtaya yöneldi.. Cemal, maymun resminin yanına, tebeşirle Kamil Hoca?nın olağanüstü bir portresini çizdi. Aslında Cemal tek başına çizmemişti, çizemezdi böylesine tanımlanmaz

Öğretmenliği bir sanat olarak gören ve yaşayan elbette malolur..

Ali Hocam güzel bir alıntı ile yine duygulandırdınız bizi.

Öğretmenlik ayrıcalıklı bir iş olmadığını göremiyor musunuz?

Kamil hoca ağır ağır önce maymun resmine, sonra baba resmine baktı ve tekrarladı az önceki sahneyi?Cemal, sence kaç not eder bu resim?dokuz hocam?neden on değil?Çünkü hocam gözyaşlarınızı o kadar derine gizlemişsiniz ki bir türlü bulup çizemedim. Eksik kaldı tablom.?

Tüm Diğercilere iyi bayramlar.:)

Bu bölümde yazılanların pek çoğunun samimi olmadığına inanıyorum.

kez çileden çıkartıp üzerine saldırtanın ödülü idi. Sınıfımızın 52 kişi olduğunu ve içimizden biri hariç hepimizin bu yarışmaya katıldığını düşünürseniz, bizler gibi yoksul aile çocukları için bu ödül resmen bir servet demekti. Bu nedenle tüm hafta boyunca planlar kurulur, bireysel ve toplu eylem planları yapılır, yarışma günü büyük bir heyecanla beklenirdi.

Oturduk.. Ve oturur oturmaz planlar uygulanmaya başladı..

-Günaydın cancağızlarım!

-Yakıyorsunuz billahi.

Bütün hafta boyunca bizlere kan kusturan diğer öğretmenlerimizin acısını, biz bu yaşlı öğretmenimizden çıkarırdık. Kamil hoca derse girmeden başlardı şamata. O, askeri okulları aratmayacak ciddiyetteki sınıf birden çıldırır, en sessiz sakin arkadaşlarımız bile, birer aslan parçası kesilirlerdi. Kamil hocamızın meşhur bir vazosu vardı. Neredeyse bütün sene bize modellik yapardı o vazo. Bazen kürsü üzerinde, bazen taburede, bazen bir arkadaşımızın elinde, yer değiştiren bu vazonun her noktasını çize çize ezberlemiştik artık. Dersler otomatiğe bağlanmış gibiydi. Vazo yerini alacak, en geç yarım saat içinde çizimler tamamlanacak ve Kamil hoca, kalan sürede tek tek resimlerimizi inceleyerek, hatalarımızı düzeltip, çalışmalarımızı notla değerlendirecek. Biz sözüm ona çizimlere başlayınca, o kürsüsüne çekilir, gazetesini açar, sigarasını yakar, kendi dünyasına dalar giderdi. İşte o an da sınıf birbirine girerdi. Zaman zaman gürültünün dozunu kaçırdığımızda, Kamil hocanın hemen her dersini ona belli etmeden izleyen okul müdürü sınıfın kapısını sessizce açar, ve bize öyle bir bakış fırlatırdı ki, bir anda süt dökmüş kedilere dönerdik. Ancak kapı kapandıktan kısa bir süre sonra sınıf sınıf olmaktan çıkar, panayır yerine dönerdi. İşte tam o an, Kamil hoca, arkasına gizlendiği gazeteyi sigarası ile deler ve en azgın öğrenci avına çıkardı. O yaşlı başlı adamın, cetveli kapıp, gözüne kestirdiği öğrencinin üzerine bir kaplan gibi saldırması,?seni bana para ile mi verdiler velet?tekerlemesi ile cetveli kaldırıp, bizim?vur vur? tezahüratlarımıza karşın kıyıp da indirememesi, av olan arkadaşımız dahil hepimizi kahkahaya boğuverir, sonunda dayanamaz kamil hoca da güler ve öğrencinin yanağını okşayarak?uslu ol cancağızım, yoksa cetvele yazık olacak? tahdidiyle biterdi.

Süslü yazıp başkasını etkileme çabası realiteyi sunmaz..

-Hocam bugün çok yakışıklısınız.

Özetle öğretmen kendini biliyorsa nerde nasıl davranacağını biliyordur.

Ancak kaç öğretmen Baba Kamil olmayı becebilecek?

Sınıfça çileden çıkmıştık. Bütün planlar boşa mı gidecekti. Adam taş kesmişti sanki. Ne yapsak ne etsek asla tepki vermiyor, yalnızca bakıyor, sanki gözleriyle gözlerimizi eziyordu. O sustukça, o baktıkça biz daha da azıttık. Sınıf artık panayır yeri olmaktan da çıkmış, savaş alanına dönmüştü. Okul müdürünün kapının arasından bize tehditler yağdıran bakışları bile etkili olamamış, resmen çıldırmıştık. Bu hengame içinde bile kamil hoca tavrını asla bozmadı. Sadece, baktı, baktı, baktı.. En çok da kambur Cemal?e.

HEPİNİZİN MUBAREK KURBAN BAYRAMI HAYIRLARA VESİLE OLSUN. İYİ BAYRAMLAR EFENDİM...

HİT = 128

Ağır ağır ilerleyip kürsüdeki yerini aldı. Son derece kısık bir sesle?cancağızlarım?dedi?bugün modeliniz benim. Bugün benim portremi çizmenizi istiyorum.? Sonra sağ elini çenesine dayadı, dirseğini kürsünün üzerine yerleştirdi ve sustu. Birden heykel kesilmişti sanki Kamil hoca. Neredeyse nefes bile almıyordu. Yalnızca gözleri.. O derinliklerindeki garip, çözümlenemez anlamlarla doldurduğu gözleri tek tek her birimizin ta gözbebeklerinin içine bakıyor, bütün sınıfı geziyordu. Baştan sona, sondan başa. Sonra tekrar baştan sona, sondan başa. Sonra tekrar. Sonra tekrar.. Tekrar..

Kamil hocada tepki yok. İşin daha da ilginci bugün elinde vazo yok. Gazete yok.. Yalnızca bir başkalık, bir tuhaflık var bugün Kamil Hocada.

Saygılarımla...

bir tabloyu. İşe hocamızın duasını kabul edip, bedeli ağır ödeten tanrının eli karışmış olmalıydı. Ve portrenin altına?BABA KAMİL?yazdı Cemal. Hocaya dönüp sordu, Hergele Hilmi ve bizler gözyaşlarımızı dizginlemeye çalışırken.?Hocam bu resme kaç not verirsiniz?

Adı?Kamil?di bu öğretmenimizin. Okulumuzun en yaşlı öğretmeniydi. Zamanında bizi tir tir titreten müdürümüzün bile öğretmenliğini yapmıştı. Çoktan emekli olmuş, ama mesleğinden kopamayarak?ücretli? statüsü ile yaşamını adadığı mesleğine devam etmişti. Okuldaki tüm öğretmenlerin büyük bir saygı gösterdikleri bu öğretmenimizi özel yapan, yaşı deneyimi değil, biz öğrencilere karşı takındığı tavırdı. Diğer öğretmenlerimizin aksine, ağzından tek bir sert sözcük çıkmaz, bizleri asla azarlamaz, bir tek onun derslerinde göze alabildiğimiz tüm taşkınlıklara güler geçerdi. Yaşlı gözlerinin içi gülerdi bize her bakışında. Sanki bizler onun gözünde birer öğrenci değil, yaşamına renk katan gönül yoldaşları, arkadaşları, dostları, kısaca en değerli varlıkları idik. Bize hep?cancağızlarım? diye hitap ederdi. Onun sayesinde, haftada iki saat de olsa, resim derslerimiz, bizler için iple çekilen, bir deşarj olma dersi haline gelmişti.

Vay yegenim ne de güzel yazmışsın, katılmakla birlikte öğretmen, eğitimli bir eğitimci olmalı diye düşünüyorum.

Bunu gözlemliyorum, buna inanıyorum

İşte o özel günlerden biriydi Kasım sonları.. Günlerden Salı.. Öğlenden sonraki ilk iki saat resim dersi.. Hazırlıklar yapılmış, paralar toplanmış bütün sınıf heyecanla beklemekte. Sonunda ders zili ile birlikte Kamil Hoca sınıfa girdi.

Kambur Cemal içimizde en yaşlı olanımızdı. Akranları çoktan üniversitede okurken o hala lise son sınıfta sürünüyordu. Sınıfın yalnız adamıydı kambur Cemal. Hepimiz ondan çekinir, hatta korkardık. Müthiş resimler yapardı. Ve Kamil hocaya da tapardı adeta. Bizleri sık sık Kamil hocaya yaptıklarımızdan dolayı azarlar,?diğer hocalar karşısında titrerken, gücünüz bu yaşlı adama yetiyor, değil mi? diye aşağılardı. Ama tek adam olduğundan elinden fazla bir şey de gelmezdi Cemal?in. Eminim Kamil hocanın gözlerini okuyabilen tek insandı içimizde. Bundandı bu iki yalnız insanın böyle uzun uzun, sessiz sessiz bakışmaları. Dersi bitmesine çok az bir zaman kalmıştı. Biz bu soğuk savaşı kazanmak için elimizden gelenin fazlasını yapmış, ama başaramamıştık işte. Dahası yorulmuştuk ve şaşkındık. Ne olmuştu bugün bu adama?Tam ümitlerimizin tükendiği anda, sınıfın en bıçkın öğrencisi olan ve bizim yarışmayı en çok kazanan?Hergele Hilmi? Arşimet?in hamamdan fırladığı gibi?buldum?diye haykırarak tahtaya fırladı. Ve kara tahtaya, alel acele, tebeşirle, o malum karikatürlerdeki maymunlardan birinin resmini çizip altına da? MAYMUN KAMİL?yazdı. Sonra bizlerin bile sinirini bozan son derece cıvık bir sesle adeta küfredercesine?hocam? dedi,?bu resme kaç not verirsiniz? ?Hepimiz şaşırmıştık. Amaçlarımız doğrultusunda bu harika bir fikirdi. Ama bu kadarı da fazlaydı. Sınıfta garip bir elektiriklenme oldu. Sonuçta Kamil hocayı hepimiz çok severdik. Tam tepkilerin artacağı sırada Kamil hoca o heykelsi tavrını bozup devreye girdi.?Hilmi, sence kaç not eder bu resim? Hilmi cesaretlenmişti. Ve başladığı işi sonuçlandırmakta da kararlıydı.?Tabii ki 10 hocam?Kamil hoca sessizce not defterini çıkardı ve Hilmi?nin hanesine notunu yazdı.?On numarayı aldın oğlum, oturabilirsin?O an Hilmi?nin suratındaki şaşkınlık ve utanç görülecek şeydi. Hilmi sıraya oturamadı. Adeta yıkıldı. Şimdi tahtaya çizdiği maymun resmi ona pis pis sırıtıyor ve belli ki içini kırbaçlıyordu. Bu sıra dışı olay karşısında hepimiz donakaldık. Heykelleşme sırası sanki bize gelmişti. Sınıfta bir anda korkunç bir sessizlik oldu. O maymun resmi sadece Hilmi?yi değil, hepimizi dövüyordu. Bu salt sessizlikte Kamil hocanın ağır ağır kürsüden kalkarak sınıfın tam ortasına geldiğini gördük. Ve yaşlı hocamızın dudaklarından, hiçbirimizin yaşam boyu unutamayacağımız şu sözler döküldü.

walla ole... harbıden toplumda mal olmustur..

Tüm canlıları seviyorum, cansızlar anlamazlar zaten onlara sözüm yok:)

?Yanılıyorsun Cemal?im. Tablonda hiçbir eksiklik yok.. Çünkü gerçekten ağlayan insanların gözyaşları asla dışarıya akmaz.

-Bu yaşta bu cazibe. pes doğru pes..

Kasımdı.. Salıydı.. Öğlenden sonraydı.. Resim Dersiydi.. O günden sonra gözüme çöp kaçmadıkça ve soğan doğramadıkça hiç dışa ağlamadım. O gün en büyük acıların tesellisini oluşturabilecek en büyük mabedi tanıdım. O gün öğrenciydim, bugün öğretmen olarak hala o mabette, hala o sınıftayım?

Daha fazla konuşamadı. Tekrar kürsüsüne döndü.. Ağır ağır oturdu. Sağ elini çenesine koydu. Dirseğini kürsüye yerleştirdi. Ve baktı.. Hep baktı. Hem de gözlerimizin ta içine. Gözlerimizi daha çok seviyorduk artık kuşkusuz.. Ama Cemal yetinmedi bu bakışmayla..

Alıntı bir hikayem var, umarım beğenir ve yorumlarınızı yaparsınız;

Öğretmen toplum için vardır. Dolayısıyla bireyi milletleştiren, millileştiren yegane meslektir Öğretmenlik.

Köyde çalışan bir öğretmen kahveye gidiyor diye kötü örnek olacaksa zaten o çouğun genellikle babası abisi amcası her gece kahvededir. Öğretmenler tamam bir noktaya kadar öğrenciye tesir edebilir onlarda insandır onlarında yaşamaya özel hayatlarına hatalar yapmaya hakları vardır.

Hem sınıf içinde, hem de dışında davranışlarımıza ve giyim kuşamımıza dikkat etmeliyiz.1. sınıf öğretmeniyim ve öğrencilerim beni taklit ediyor. Eskiden tırnaklarım biraz uzundu, bu yıl sürekli kesmeye dikkat ediyorum. Beni örnek alıyorlar çünkü. Çocuklara dondurma yememelerini tembihledim. Geçen gün kantinden dondurma aldım. Öğrencim ''öğretmenim, dondurma yemeyin hasta olursunuz''dedi.

Son zamanlarda öğretmenlere yapılan olumsuz eleştiriler sonucunda kendimizi topluma mal olmuş sanatçılar gibi görerek, bir nebzede olsa gururumuzu mu okşayacağız acaba:)

?.. Ben tam 33 yıllık hocayım. Ömrüm yaşamımı adadığım bu sınıflarda geçti. Ama hiçbir zaman iyi bir öğretmen olamadım. Çalıştığım her okulda meslekdaşlarım tarafından suçlandım. Dahası aşağılandım. Soruşturmalar geçirdim, sürüldüm. Tek suçum derslerimde disiplin sağlayamamamdı. İşin daha da acısı, beni suçlayanlar, aşağılayanlar, sürenler haklıydı. Ben bir türlü derslerimde disiplin sağlayamadım. Çünkü sizlere kıyamadım. Sizleri dövemedim. Sizlere küfredemedim. Sizleri çok ama çok sevdim. Oysa sizler uyurken sevilmeye mahkum edilmiştiniz. Evde babanızdan, mahallede ağabeylerinizden, sokakta polisten, okulda öğretmenlerinizden dayak yiye yiye eğitildiniz. Eğitimin de böyle bir şey olduğu öğretildi sizlere. Ki ilerde sizler de çocuklarınızı, öğrencilerinizi kısaca eğitmek zorunda olduklarınızı uyurken sevin, uyanıkken dövün diye. Bense bu yöntemi bir türlü başaramadım. Ve yıllar yılı Tanrıya yalvardım. Ne olursun Tanrım. Bana bir gün olsun sevgimle eğittim diyebileceğim bir sınıf nasip eyle. Hırpalamadan, dövmeden beni sessizce dinleyebilen bir sınıf. Karşılığında ise neyimi istersen al. Tanrı bu duamı bugün kabul etti cancağızlarım. Bakın hepiniz beni tam istediğim özlediğim, dilediğim gibi, sessizce, sevgiyle dinliyorsunuz.. Ama Tanrı bedeli çok ağır takdir etti. Bu sabah trafik kazasında tek oğlumu kaybettim. Ve biliyor musunuz, sizlerden başka sığınabileceğim, teselli arayabileceğim tek bir mekan yokmuş şu koca dünyada. Ne sırtımı sıvazlayacak bir dost. Ne de çok merak ettiğim yüzümü yansıtacak bir ayna. Sizlerse iyi ki varsınız. O çocuk gözleriniz iyi ki var. Gözlerinizin aynasında görüyorum yavrumu. Evet.. Orada.. Gözlerinizde..

Hikayenin Adı:BABA KAMİL

Devir?eti senin, kemiği benim? devriydi. Ödümüz patlardı öğretmenlerimizden. Neredeyse kafalarımızı kaldırıp, suratlarına bile bakamazdık. Hepsi branşlarında uzman, mesleklerine aşık, son derece otoriter, ödünsüz insanlardı. En küçük bir gençlik hatamızı bile bağışlamaz, anında keserlerdi cezamızı. Bu nedenle?çıt? çıkmazdı derslerde. Onlar sevgiyi, saygıyı, karşılıklı diyalogu, kesin bir disiplin anlayışı üzerine oturtmuşlar; böyle öğrenmiş, böyle yetiştirilmiştiler. İçlerinden biri hariç..

Giderek biz bu şamata işini daha ciddiye alır olduk. Ve hatta bir yarışma haline getirdik. Aramızda o zamanın parası ile 10?ar kuruş toplardık. Bu para o ders Kamil hocayı ilk

_Lan çatlak Emin, nesi yaşlı hocamızın. Baksana turp gibi maşallah..

Güncel...

-Günaydın!!

-Hem de bayır turbu

işte buna motive etme derler... ne güzel sizin gibi duyarlı olan öğretmenlere, tüm güzellikler sizin olsun sercem!