İlerlerken hayat yolunda,

Elinde, yüzüme dönük bir ayna...

hayata küsmüş, bıkkın ve çaresiz

Aynanın sırrını atıpta yüzleşirin o zaman, o başkası sandığınla...

Yaşadıklarımız Sabah Uykulu Yüzle Aynaya Baktığımızda Gördüklerimiz...

Duvardaki ayna gibi olmak yürek ister. Çünkü her zaman gerçeği gösterir. Neyse o'sundur. seni olduğundan farklı yansıtmaz ve yanıltmaz. Her sabah bizim şahidimizdir. O'nun karşısında her şeyi yaparız özgürce, yeri gelir konuşuruz. Ama iyi bir dosttur, kimseye söylemez, kusurlarımızı ve sırlarımızı.

Genelde Kullandığım Bir Tabiri Kullanmak İstiyorum,

kafasında çok şey var belki

Karşımızdakinin Aynası Olursak Herkesle Anlaşabiliriz, Belki Zarar Gördüğümüz Durumlar Olabilir Ama Sonuçta İyi Biri Olarak Anılırız, Yani Kısaca;

Ve tüm bu sunulanlar bendekini bana yansıtan bir aynadan ibaretler aslında...

Yeni gün sözüm sana: Bak bu arzu da yeni tıpkı yeni gün gibi..

aynadaki ben? bana nolur yüzün gülsün üzülme diyor.. gözlerim buğulu

gerçeği görünce, asl'ına dönmeli...

Yada yeni olan sen değil de benmiyim yoksa?

Aynadaki Ben; gormek istedigimle gordugumun farki...

Baktığımız ayna da çok önemli. Düzü var, tümseği var, çukuru var. Yanlış aynaya bakıp gördüğünü o şekilde değerlendirmek, en fenası.

Birde dengeyi kurabilirsen Sırat'ta,

Hey Ayna!!!

İyi ki Aynalar Şekil Değiştirmiyor:)

biraz "toprak"lanmalı, biraz "sır"lanmalı...

Ruhların yaşı olmazmış di mi? Belki de her ikimizde binlerce yaşındayız hala?

Karşımdaki Ayna İse Kendimi Görmek İsterim, Ben Ayna İsem Karşımdakini Göstermek İsterim

Her yeni gün'de, uyandığım o taze ve yeni sabahta üzeri örtülmüş bir sayfa sunuluyor bana...

Ayna Buğulu Gösteriyor Galiba, Bazen Temizlik Gerekebilir, En Azından Yüzünüz Net Görünsün...

ama hepsi bu