yakın olsak alırdım ikisini dicem ama?... yinede güvenilir bi aile en iyi çözüm gibi

Şaka bir yana Allah tüm dışarıdaki hayvancıkların yardımcısı olsun.

Biraz zaman geçecek. Bunlar büyüyecek. Kendilerini kurtaracak bir duruma gelecekler. O zaman adları olacak. Eğer önceden isim koyarsam da başlarına bir şey gelirse kurulan kuvvetli bağdan dolayı daha fazla acı duyulmayacak. Gerçi bunun için artık çok geç. Birinin adını Zeytin koydum. Tahmin edebileceğiniz gibi kendisi siyahtır, patileri beyaz, gözlerinin üstünde kahverengi süsleri var. Bir koyu kahverengi, 2 açık kahve, 2 tane de sarı renkli tip var. Hepsi maymuna benziyo:)) Çok şeker keratalar.

sonuç ise senin güzel yüreğinin onları ergeç yanına taşımak olacak diye düşünüyorum ben :)

barınaklar çok yetersiz en mantıklısı biraz besleyip kısırlaştırmak

nası yani?

bi sarı-beyaz, iki full siyah bi de gri-sarı-siyah karışımı da aynı aa babadan mı bilmiyoz,

Sütü sulandırmayı düşünemedim ama maşallah oldukça iyi görünüyorlar. Bundan sonra sulandırarak verelim o zaman. Anneden ümidimi kestim ben de. Artık gelmez herhalde. Yarı yıl tatiline beraber çıkıcaz belli ki. Nereye koyacaksam onları. Komşular beni kurşuna dizer. Bir değil, iki değil; tam 6 tane köpek. Bilemedim. Ama bildiğim bir şey var. Onları burda bırakıp gitmem. Gerekirse kurşun da yeriz:))

Film gibi ama gerçek. Gözyaşlarımı tutamadım okurken sayın Anna hocam. Dediğiniz gibi kah gülmsedim ama çok duygulandım açıkçası. Duyarlılığınız için sonsuz teşekkürler.

hikayenden çıkardığım;annenin gelmeyeceği aslında çok da optimistim dir ama nedense öle bi malum oldu... belki de burda bir ay kadar önce; bir kaç yavru kedinin, umarsız anası!!! tarafından terkedilip, sabah mahalle çocukları ile okul yolunda donmuş cesetleri ki çocuklar arasında tartışma bile çıktı ''ceset denmez laa mefta denir'''' hadi len bal gibi Leş denir,''''ya yok laann ölmüş işte rahmetli dicen'':) , o elim tablo karşısında, cıvatalar birden gevşemiş ve bizim asık suratlar da ebleh ebleh bi sırıtışa neden olmuştu, allahtan toparlanıp mahalleliden rica ettik amcanın birine de gömdürdük garibanları... bazen de büyük köpekler bu yavru pisileri oyuncak filan, ya da aperatif sanıp boyunlarını dişleyip bırakıyolar mış ya da yiyolarmış diye de bi mahalle efsanesi dolaşır oldu ortalıkta... ama marketten rica edip koli aldık, içlerine kalınca gazete kağıdı serdik, üstüne eski giyecek, battaniye, minder, yastık filan serip kuytu yerlere koyduk, tabii mama da aldık şimdilik kuru ve az ıslak bebe maması yiyolar ve veletler bi şirirn, bi oyuncular sorma, ablam kızmasa eve doldurcam hepsini de olmuyo işte olsun misyonum zavallıları biraz rahat ettirmek, beslemek, ısıtmak, elimden geldiğince...

Köpek, en sevdiğim hayvanlardan biridir. Yaşadığım yer ve şartlar dolayısıyla birçok insan bana köpek almam gerektiğini söylüyordu. Hatta birkaç kez köpek bulup bana vermek istediler. Ben hiçbir zaman köpek beslemek istemedim. Evet, çok seviyordum hayvanları ve özellikle köpekleri. Tam da buydu aslında almama nedenim. Kendime bile zor bakan, göçebe yaşayan biriyim ben. Yerleşik bir hayatım olamadığı için alacağım köpeğe hakkıyla bakamayacağımı düşünüyordum. Bir de kişilik özelliğimden dolayı aşırı merhamet ve bağlılık gösteriyordum hayvanlara karşı. Muhabbet kuşumuz öldüğünde döktüğüm gözyaşlarını ben bilirim. Bu durum yavruları ne kadar sevsem de benim için çok tehlikeli. Onları bırakıp gidemem ama diğer taraftan onlara bakamam da. Barınağa asla veremem çünkü oralardaki şartları az çok biliyorum. Köpeklerin çoğunun dişi olduğunu düşünürsek bana kalacak gibiler. Ben memlekete gittiğimde ne olurlar? Oraya gitmek zorundayım, hafta sonları buralar tekin olmuyor. İsteyenler var onlara vermek bile benim için zor olacak. İyi bakılmalarını istiyorum. Ama mecburen vereceğim birkaçını. Sonuçta dişi olanları kimse istemediği için onlara bakmam gerekecek. Ama nasıl? Bazılarına saçma gelecek biliyorum ama benim psikolojimdeki biri için çok zor bir imtihandan geçiyorum diyebilirim. Ne yapacağımı bilemez bir durumdayım. Hayatımda çok zor yollardan geçtim ama acı çeken bendim. Ama bu günahsızlara ne olacak şimdi? Allah'ım sen yardım et.

Yazık ki şu saat itibariyle anneleri gelmedi. Çok acıkmışlardı. Yemeklerini verdik. Annenin başına bir şey geldiyse çok yazık olacak.

Biliyorum bazılarınıza saçma ve abartılı geliyor yazdıklarım. Bazıları tedavi görmem gerektiğini düşünüyor. Belki haklılardır. Durumum hiç de iyiye gitmiyor çünkü.

öncelikle ''HOŞGELDİN'' iyi ki geldin :)

Haklıydı da aslında. Bir süre sonra bir sürü büyük, onun varlığından sıkıntı duymaya başlamıştı. Çok yılışıkmış da, korkutuyormuş da?

Yoğun tipi ve kar yağışı nedeniyle kendileri taşındı. Artık kalorifer dairesinde ikamet edecekler. Bir de bu kadar yaramaz olmasalar iyiydi. Neyse artık en azından o ayazda karın altında uyumayacaklar. Okulda herkes anne köpeğin duruma çok üzüldü. Galiba kulübe yapılacak onlara. Hadi bakalım inşallah.

-Yau ben bu gece bir ses duydum. Bu köpeğin kesin yavruları oldu. Ama korktum bakamadım. Malum annelik içgüdüsü filan?

Ama dertler bitmeyecekti tabii. Bu sefer de anne ortadan kaybolmuştu. Bazı tahminlere göre kurt yemiş olabilirdi filan.

Şöyle yani;

Her gün yemek geliyor bizim okula. Herkes seferber oldu ilk günlerde. Yemeğin artanı anne köpeğe götürüldü. Yavruların bulunduğu yerin etrafı kömür torbalarıyla emniyete alındı filan.

Dönmedi ya Berfin. Bütün psikolojim altüst oldu. Bastığım yeri bilmiyorum. İçlerinde sadece bir erkek varmış. Bugün hepsini barınağa mı versem dedim. Tüm gün bunu kararlaştırdım kafamda. Sonra bir tanıdık orda açlıktan öleceklerini söyledi. Ne yapacağımı bilmiyorum. Çok güçlü köpekler maşallah. Dışarıda olsalar karınlarını doyururlar diyorum. Tabii büyüyünce. Ama önce onları benim aç bırakmam gerekiyor. Bana olan güvenlerini bitirmem... Ondan sonra kendi hayatlarına gidecekler. Elbette onları yavruyken sokağa atmayacağım., besleyeceğim. Ama burası okulun malı. Şimdiden sesler çıkmaya başladı. Bu kadar çok köpek olmaz burda diyorlar. Benim başka yerim yok.

Şimdi gelelim?Bunun neresine gülecektik? kısmına. Demin gene ağlamaları başladı. Anne ortada yoktu ve karınları acıkmıştı. Aşağı indim elimde fenerle. Ne yapıyorsunuz ya, dedim. Dememle birlikte kendini kangal zanneden 6 tane minik köpeğin?saldırısına? uğradım. Hepsi yuvadan çıkıp tünellerinin ucundan düşerek havlamaya daha doğrusu hevlemeye başladılar. Bir yandan da üzerime doğru koşuyorlardı. Gülmekten kırılıyordum yağan karın altında. Yabancıyım sanıp kızmışlardı?mıntıkalarına? girdiğim için. Sonra yine ayağıma filan tırmandılar.

Bizi fazla merakta bırakmayınız...

Bir sabah erkenden uyandım ama yatakta öyle yatıyorum. İnce bir ses duydum. Böyle inilti gibi, ağlama gibi. Aha dedim, korktuğumun başıma geldiği gündür bugün. Arkadaşlara dedim okulda:

Dua edelim de anneye bir şey olmamış olsun..

Bayağı acıkmışlardı ama ben yemek vermek istemiyordum. Çünkü annelerini emmezlerse bağışıklık kazanamazlarmış. Onu bekleyeceğiz biraz daha. Çabuk gelse bari?

İlk zamanlar yavrulara bakamadım. Biliyordum ki göreceklerim beni yıkacaktı. Hava çok soğuktu, onlar bu acı soğukta titreyerek yaşama tutunmaya çalışıyorlardı. Etraflarına yüksek bir duvar örmüşlerdi kömür torbalarından. İçimden hiç yürümeden ve gün ışığı görmeden nasıl büyüyecek bunlar, diye düşünüyordum. Sonra bir gün onları dışarıda gördüm. Herhalde anneleri çıkarmıştır dedim. Biraz kendilerine geldiler. Annelerini besliyordum elimden geldiğince. Yavrulara da arkadaşımın şehirden getirdiği sütü vermeyi denedik. İçtiler. Sonra her gün bir kere süt koyduk kendileri gibi minik kaselerine. Bir gün sütlerini götürdüm yanlarına. Onlara bir şeyler söyledim, sonra birden kömür torbalarının kenarlarındaki boşluklardan kayıp yere düşmeye başladılar. Hayret ettim, nerden aklınıza geldi bu cinlik ya, dedim. Ama sevindim de? O günden sonra dost olduk. Ayağıma tırmanmaya çalışıyorlar, pantolonumun paçasıyla oynuyorlardı filan. Ama o soğukta geçirdikleri her gece beni kahrediyordu. Kaloriferden gelen ferahlatıcı sıcak bana hiç bu kadar koymamıştı. Pencereye çıkıp onlara bakıyordum sık sık. O birkaç dakikada bile zehir gibi soğuk iliklerime işliyordu. Onlar nasıl duruyorlardı? Ölecekler diye korkuyordum. Onları içeri almak istiyordum ama anneleri sık sık yanlarından gidiyor, bazen emzirmeye geliyordu. Geldiğinde yavrularını bulamayınca deliye dönerdi. Anneyi de alsam içerde durmazdı. Zaten yavrularının yanında bile çok az kalıyordu.

Eğer vicdan azabının tedavisi varsa ben her türlü olurum tedavimi.

Hemen evden ekmek alıp verdim. Ekmek için ona seslendiğimde tahtaların arasından öyle bir koştu ki kendisini yaralayacağını sandım. Deli gibi yedi. Ama bende yeteri kadar ekmek yoktu. Okul dağılmıştı ama hizmetliler hala okuldaydı. Koşarak okula gittim. Yemekten artan ekmekleri hayvanlarına veriyorlardı onlar. Sen başka şey yedirirsin onlara, dedim. Büyük bir poşetti ve içinde çok ekmek vardı. O günden sonra kimseye güvenmemem gerektiğini acı bir şekilde anlamıştım.

Sütü verirken nasıl verdiniz sayın hocam? Sulandırmadan verilirse ağır gelebilir yavru köpeklere.

Bir anne bu kadar uzun zaman yavrularını bırakmaz. . Bir mucize olur ve gelir inşallah.

Bir şekilde hayatta kaldılar. Dün şehre gittim. Döndüğümde bir haftadır yanımda kalan annem ben gittikten sonra bir adamın gelip yavruların yanına gittiğini söyledi. Ama gözleri görmediği için seçememişti adamın ne yaptığını. Acaba yavruları götürdü mü, dedi. Dün gece hiç ses çıkmadı onlardan. Oysa her gece havlama egzersizleri filan yaparlardı. Ben adamın onları alıp gittiğine emin olmuştum. Gözümün önünde bir derenin dibine atılmış, annelerinin bulamadığı, açlıktan ve soğuktan ölmek üzere olan ya da tekme yiyen küçük köpekler geliyor, bir yandan ağlıyordum. İçimden sürekli ne olur bir ses çıkarın, diye yalvarıyordum ama hiç ses olmadı. Sabah oldu, okula giderken bakacaktım ama bakmamak daha mı iyi olurdu acaba? Tam o sırada dışarıdan bir ses duydum. İncecik şımarık bir ses: ?HEV?

Umarım çabuk gelir...

1,5 ay süresince anne sütü içmeleri lazım halbuki bu yavruların..

Selam Berfin ve Zakkum.

Velhasıl bu saatten sonra bulacağım her çözüm benim insanlığımdan bir şeyler götürecek.

Demek anneler dönmedi...

Ne düşündüğümü tahmin edersiniz sanırım. O saatte öğrenciler gelmişlerdi. Acaba adam içlerinden birini aldı mı diye çocuklardan yavrularını saymalarını istedim. Hepsi tamamdı.

Allah yardımcıları olsun miniklerin. Çok üzüldüm durumlarına. Geçen sene de biz bulmuştuk gözleri bile açılmamış yeni doğmuş 5 köpek yavrusu yol kenarında. Belli ki ölüme terkedilmişlerdi orada belki de annelerinin sahibi tarafından. Hemen hayvan barınağı arandı, epey de uzaktaydı ama oraya doğru yola da çıkıldı haliyle bu 5 can için. Varana kadar biberonlarda sütlerini hazırlamışlardı yavruların. Şimdi kocaman olmuşlardır. :)

Ben gene güvendim insanlara, besliyorlar dedim. Sonra bir hafta sonu tatilini memlekette geçirdikten sonra Pazartesi okulun yolunu tuttum. Anne köpekte bir gariplik vardı. Peşimi bırakmıyor, ısrarlı bir şekilde yanıma yaklaşmaya çalışıyordu. Herkese yapıyordu bunları aslında. Bazıları çok kızdı ona. Ben de kızmıştım biraz, eve giderken yolumu kapatmaya çalışmıştı filan. Neyse düşündüm. Bu köpek bunları neden yaptı diye. Sonra kafamda bir şimşek çaktı. İnsanlar ona karşı ilk günkü ilgilerini kaybetmiş olsalar gerek, kimse onu beslememişti. Burası dağın başıydı. Hiç ev yoktu yakınlarda, benimkinden başka. Nerden yiyecek bulacaktı ki?

Adlarına karar vermedim daha. Önce başlarına bir şey gelmemesini sağlamam lazım. Büyüyünce veririm inşallah güzel isimler. Önce şu korkuyu bi atlatmak lazım. Büyüyüp bir kahramanlık yaparlar inşallah, ben de yaptıkları kahramanlıklarla alakalı isimler veririm onlara:))

aaa aklıma gelmemişti nedenseeee? bulduuuummm bizim siyahilerden birinin adı da zeytin olsunn:)

Neyse milleti merak sarmış, gidip bakmışlar. İlk gün 9 tane yavru var dediler, eyvah dedim. Sonradan gidip baktığımda 6 tane tüysüz yumuk yaratık gördüm; bizim odun, kömür koyduğumuz yapının altında. Kömür çuvallarının altında başlayan, keskin ayazda inleme ve ağlama sesleriyle burnumun direğini sızlatan bir; pardon altı tane hayat benim birçok üzüntüme küfrettirerek akmaya başlamıştı.

Peki ya sizin yavru kediler kaç tane sayın zehr-i zakkum hocam?

Şu an itibariyle hala anneyi bekliyorlar. Tabii ben de pencereden takipteyim. Gelmezse başına bir şey geldiğine inanıp içeri alacağım onları.

"Diğer Paylaşımlar" kalabalıklaşıyor :)

adları ne olcak, küçükken çok bellirlenemiyo cinsiyetleri ama ünisex isimler işe yarar ilerde:)