Evet, aslında biz onların farkındayız, onlar da bizim farkımızda.

Kantinci ellerindeki sandalyeleri polislere uzattığında çok mutlu olduklarını uzaktan fark ettim. Onlar hep toplumun huzuru, can güvenliği için varken, toplumun umurunda olmamayı olağan olarak kabullenmişlerdi anlaşılan. Onların bu mutluluğu içimde buruk bir sevinç oldu. Bu onların beklemediği bir jestti sanki. Beni bilmiyorlardı. Belki de bu jesti okul idaresinin yaptığını düşünüyorlardı. Benim amacım da zaten toplumun kendilerini düşündüğünü hissettirmekti onlara.

İçinde en fazla oyunların oynandığı bir ülkenin Emniyet teşkilatının güçlü, donanımlı ve halkla bütünleşmiş olması gerek. Zaman zaman yanlış yapan polisleri nazara vererek bu teşkilat hakkında televizyonlarda sanki düşman kuvvetlerden bahseder gibi bahsedenleri görünce onların iyi niyetli olmadığını düşünüyorum. Ben Türk Ordusunun eleştirilebileceğini ancak yıpratılmaması gerektiğini düşünenlerdenim. Aynı hassasiyetin Emniyet Teşkilatımız hakkından da gösterilmesi gerektiğini düşünüyorum. Çünkü terörün artık şehre indiği ve zirveye vurduğu bir zamanda son zamanlarda onlara bir hayli iş düşüyor.

Konuya dönecek olursak; sınavdan birkaç gün sonra bir evrak işi için Emniyet binasına gitmiştim. Evraklarımı verip koridorda beklemeye başladım. Camlı bölümün arkasındaki polisler, bir yandan işlerini hallederken bir yandan da önlerindeki çaylarını yudumluyorlardı. Koridor sakindi.

En son görev aldığım sınavda, görev yaptığım salonun kapısından okulun bahçesi gözüküyordu. Bahçedeki çam ağacının altında ayakta bekleyen polisler dikkatimi çekti. Sınavda görev yapan bütün personelin oturması için okul idaresi sandalye ayarlarken onları düşünen yine yoktu. Herhalde polislerin sınavın sonuna kadar bahçede ayakta beklemeleri de görevlerinin bir gereği olarak düşünülüyor olmalıydı. Görevli olduğum sınav salonunun hemen karşısındaki kantin görevlisine, bahçedeki polislere birer sandalye götürmesini rica ettim.

Biraz sonra bir polis memuru elindeki çay bardağıyla yanıma geldi. Evraklarımdan görevimi öğrenmişti.

Elbette ki bütün polisler iyilik meleği değildirler. Giydiği elbisenin hakkını veremeyenler vardır. Ancak herkes biliyor ki Türk polisi yirmi beş yıl önceki polis değil. Polis artık bed yüzlü değil, daha sevimli yüzlü. Hatta denilebilir ki son yirmi yılda, gerek insani davranışlar yönünden gerek donanım yönünden, gerekse mesleki başarı yönünden kendini en fazla yenileyen en büyük değişiklik gösteren kurum Emniyet Teşkilatı?mızdır. Devletimizin bütün organları Avrupa standartlarını yakalamaya uğraşırken bu konuda da en fazla mesafe kateden yine Emniyet Teşkilatımızdır diye düşünüyorum. Zira ben bizim Emniyet teşkilatımızın bir Almanya?dan eksik yönünün olmadığını düşünüyorum. Bunu başka hangi kurum için söyleyebiliriz ki.

Bu mutluluğa biraz daha katkıda bulunmak istedim. Biraz sonra görev yaptığım sınıfın kapısından kantinciye, polislere iki de çay götürmelerini işaret ettim. Polislerin mutluluğu katmerlenmişti. Polislerin mutlu olmasından çok büyük mutluluk duyduğumu hissettim. Bu belki de akraba çevremde çok polisin olmasından ya da görev yaparken şehit düşen buruk polis cenaze törenlerinden kalma bir şeydi. Zira polis denince benim aklıma hep çilekeş Anadolu insanının gözbebekleri gelir. Hiçbir tuzu kuru zenginin çocuğunu polis yapacağını düşünemiyorum. Bundan dolayı polis cenazelerinde orta halli insanların umutlarını yitirmeleri hep bana hüzün verir. Yani bilinç altımdaki polis resmi, iyi, dürüst, hüzünlü bir resimdir. Hep iyilerin huzuru için çalışırken kötülerin gadrine uğrayan ve kendilerini savunan pek olmayan insanlar.

?Hocam işiniz biraz sürebilir, beklerken buyurun bir çayımızı için!? dedi.

Evet polisimiz yıllar öncenin polisi değil. Geçmişte bazı polislerin haksız davranışlarına muhatap olmuş biri olarak, bugün hiç de eski durduğum yerde değilim. Toplumumuzun büyük çoğunluğunun da böyle düşündüğüne inanıyorum.

Bu sorunun cevabını geçen yıl komşum olan bir polis memuru, ?Nerdee Hocam!? diye iç geçirerek vermişti. Bu görev, polislerin asli görevleriymiş gibi gözükse de okullarda temizlikçisinden idarecisine kadar görev alan herkes ücret alırken, onların ücret almaması hep bana adil gelmemiştir.

Dikkatle baktığımda, karşımdaki polis memurunun birkaç gün önce okul bahçesinde kendilerine çay gönderdiğim memurlardan biri olduğunu anladım.