bir de şey soracam

İlk gençlik yıllarında hırsının kurbanı olmuş, kendini önce okuluna sonra işine adamıştı. İnsanlarla iletişim kurmakta hep zorlanmıştı. Dolayısıyla gönül işleriyle de pek uğraşmamıştı. Sonra bir şekilde Serap ile tanışmış, uzun süren bir arkadaşlıktan sonra ayrılmıştı ondan. Bu ayrılığa gösterdiği tepki, çevresindeki bazı insanlar tarafından yadırganmış, onlarda şaşkınlığa yol açmıştı. İnsanlar onun umursamazlığına, bu kadar çabuk unutmasına şaşırmışlar hatta bu konuda onu eleştirmişlerdi acımasızca. Oysa durum hiç de sanıldığı gibi değildi. Bu olay genç adamda tamiri mümkün olmayan bazı hasarlara yol açmıştı. Geçen yıllar, acılarını hiç hafifletmemiş, yaşadıkları ilk günkü tazeliğiyle onu etkilemeye devam etmişti. Aslında bu durumun değişeceğine dair içinde hiçbir umut taşımıyordu kendisi de.

tek tek okuyup tadına avrmak lazım o yüzden yorum yok henüz... her gün birini okumak lazım derim ben. güzellikleri karıştırmamak lazım...

Bu yarışmadan kendi payıma çıkardıklarım, hayır hayır tek çıkardığım:

Birliğinde yapılan törenin ardından Mehmet?in cenazesi memleketine gönderilmişti. Başpınar ilk kez öyle bir kalabalığa tanık oluyordu. Kaymakam, Vali, Askeri erkan hepsi cenazedelerdi. Herkes kahrediyordu, herkes lanet okuyordu teröre. Naciye hanım son kez sarıldı bayrağa sarılı tabuta. Mustafa?yı arkadaşları ayakta tutuyordu. Bütün köy ağlıyordu Mehmet?e. Şehidin ardından gökler ağlamaya başladı Başpınar?da. Kırk ikindi yağmurları hüzünle yağıyordu?

Esma-ül Hüsna'nın katılmasını daha doğrusu 'katılıyorum' demesini bekliyorum bendee:)

Sabırsızlıkla bekliyorum:))

"hikayenin hacmi konusunda herhangi bir sınırlama yok mu? kelime sayısı bakımından soruyorum.."

İlk molanın ardından yine arka beşliye koşarak oturdum. Biraz fazla sallanıyor ama önemli değil. Burada tüm gözlerden uzak saklanabiliyorum. Bu yolculuk sırf bana aitmiş gibi bencilce bir duyguyla önümdeki koltukları seyrediyor, benim dışımdaki hayatları bir sinema filminin karelerinden çalınmış aktör ve aktristlermişcesine izliyorum. En önde iki bayan oturuyor. Yaşları 25 civarında. Kıkırdaşarak birbirlerine bir şeyler anlatıp seyahatlerinin ilk adımı olduğunu anladığım bu seyahatten sonraki yolculuklarının eğlenceli planlarını yapıyorlar. Salı günü İstanbul?da olacaklarmış. Çarşamba tekrar bu yolları tepeceklerini söylüyorlar. Onların hayatlarından çalabildiklerim bu kadar. Birde yüzlerindeki yarım yaşamların duygusun çalabildim. Gülümseyerek konuşmalarına rağmen mutlu olmadıkları o kadar belli ki. Yarım gülüşleri ve çevreye attıkları yarım kaçamak bakışları ele verdi onları. Orta sıralarda oturan bir baba ve 16 yaşlarında olduğunu sandığım oğlu da benden nasibini alan yolculardan. Aynı hayatı yaşadığımız, aynı toprağa gireceğimiz ve şimdi de aynı yollarda kader birliği yaptığımız bu baba ve oğlun, benden ve arabada ki diğer yolculardan çok farklı olduğu öylesine ortadaki. Saçı sakalı birbirine karışmış, kirli ütüsüz ucuz takım elbisesi ile dik durmaya çalışan baba, hayatın hiç de kolay olmadığını ve benim görmediğim muhtemelen bundan sonrada göremeyeceğim bir yaşamı sırtında gezdiriyor olmanın verdiği derin çizgileri yaşından çok önce yüzüne kazımış belikli. Yorgun görünüyor. Çok yorgun? Bakışları donuk ve hemen hemen hiç konuşmuyor. Oğlu da babasından geri kalmayacak bir resim çiziyor. O?nun hayatından çaldığım bir kareye yalnızca hastalık ve sefalet sığdırabildim. Saçları üç numara tıraş olmuş bu çocuğun kafasında, yer yer saç kırandan kalma kellikler var. Bana bakarken gözlerini kaçırıyor. Yüzünü cama çevirip camdan yansıyan aksimle suskun kelimelerden örülmüş içli cümlelerle hasbıhal etmeyi tercih ediyor. Onu üzmemek için yok farz edip başka yolcuları inceleme başlıyorum. İçim eziliyor. Sessiz bir vedaydı benimkisi ama içimden nedense bağıra çağıra ağlamak ve kendine güvenen mutlu bir ergenliği ona hediye etmek geçiyor.

tüm katılımcılara ve jüri üyesi arkadaşlarıma başarılar diyorum. çok güzel eserler ortaya çıkacağından eminim. kolay gele...

Alladığım pulladığım

- Babam bana pantolon almış.

Günler peşi sıra geçiyorlardı. Adları aynı olan günler birbirine pek benzemeye başlamıştı. Televizyonda hemen hemen aynı haber sokaklarda aynı görüntü. değişen sadece mevsimlerdi ve aylar mevsimlere ayak uyduruyorlardı. Ebru okulda Tolga'yı görünce içinde hem sevinç hem de karamsarlık oluyordu. Sevmek aynı zamanda acı çekmek olduğunu Ebru yeni yeni anlıyordu. İnsan neden korkar sevdiğini belli etmeyi ve sevdiğine onu sevdiğini söylemeyi. Aslında belirli nedenleri vardı bu duyguların içe gömülmesinin. Red edilme korkusu en başta gelenlen sebebti. Ebru da Tolga da aynı özeliklere sahiptiler. birbirlerini sevdikleri halde ikisi e ilk adımı karşısından bekliyorlardı. Oysa mutluluk öyle yakındı ki ikisine bir kaç sıra ötede. Beklemek aynı uygun zamanı beklemek. Ama nereye kadar niye...

hepinize merhabalar arkadaşlar:) fikir kimden çıktıysa çek tebrik etmek lazım.. ben de katılıyorum..

?Şaka gib üçer saatlik üç sınav?

Sadece mola yerlerinde gözünü açmak gibi bir meziyetim vardır benim. Araç hareket eder etmez, tekerleklerin devinimiyle birlikte göz kapaklarımı birleştiren çark ta çalışmaya başlar. Ne zaman tekerleklerin dönmesi durur, işte o zaman benim de gözüm açılır. Uykuya teslim geçer her yolculuğum. Doğru düzgün tadına varamadan, bir de bakmışım sona ermiş seyahatim. Otobüsten inerken her ayrılıkta yaşadığım iç sızısını duyarım. Bu sefer bunun olmasına müsaade etmeyeceğim

Ali sofrada çatalıyla oynuyordu. Her zamanki gibi pek bir şey yemeye hevesi yoktu. Şeyda hanım sofrayı topladı. Fikriye hanım aynı yerine oturdu, eline örgüsünü aldı. Ali de kırmızı kamyonunu alıp oynamaya başladı. Bir oraya bir buraya sürüyordu kamyonu. Ali? ye büyünce ne olacaksın diyenlere kamyon şoför olacağım diye cevap verirdi. Kamyon şoförü. Fikriye hanımın oturduğu çekyatın karşısındaki duvarında Ali Rıza beyin siyah beyaz resmi asılıydı. Ali birden,

Ben katılmayacağım ancak;

Utanmasa ağlayacaktı. Sessizce haykırdı. ?Neden bitmişti bu rüya. Neden uyanmıştı ve neden terk etmişti onu yeşiller?. Üzerinde hayalini kurduğu üniformaları değil de pijamaları olduğunu; askerleriyle nizamiyesinde değil de odasında olduğunu görünce bu defa utanmadı ve gözlerinden birkaç damla yaşı bırakıverdi. Gözyaşları kuruyunca banyoya gitti. Elini yüzünü yıkadı. Havluyu almak için askıya uzandığında tekrar daldı ve sanki orada yeşil kepi varmış gibi elini uzattı. Ama onu göremeyince dünden beri acıyan yüreği kanadı ve gözyaşları damla damla yanaklarından süzüldü.

Herkese saygılarımı sunuyorum:)

İyice keyfi kaçmış ve tedirginlik bütün benliğini sarmıştı. Yıllardır kaçmaya çalıştığı bir canavarın nefesini ensesinde hissediyor gibiydi. Tekrar kendine öğütler verdi içinden. Sakin olmalı ve belli etmemeliydi korkularını.

e hadi dostlar kendinize güvenin biraz. sadece 3 katılımcı mı olacak yarışmaya? hoş bencilce yaklaşırsam olaya benim işim kolaylaşacak ama:)))

Ama gel gör ki Salih hazır değil di bu gurbete. Hayatında ilk kez bu kadar uzun süre ayrı kalmak zorundaydı köyünden?Babası onu şehir merkezinde bir yurda yerleştirecekti. Üniversite sınavını geçen sene kazanamamıştı. Bunun belkide en önemli sebebi ders çalışma ortamından yoksun olmasıydı. Aslında ilkokul yıllarlı çok da parlak geçmemişti. Genel itibariyle orta seviyeli bir öğrenciydi. Derslerinde tahtaya kalktığını veya bir yazılıdan 10 aldığını kimse hatırlayamasa da Salih sanki ant içmişçesine?ben okuyacağım? demişti bir kere.. İşte babası Salih?in bu azminden dolayı onu okutmayı kafasına koymuştu. Bunun için çok fedakarlıklarda bulunur. Birkaç dönüm arsasını satmakla kalmamış, aynı zamanda bazı seneler mahsulden elde ettiği gelirin neredeyse yarısını oğlunun okuması için feda etmişti.

@melek olmak

Bir şeyh babanın oğlu varmış. Kendisi bir tekkede müridleri ile çile doldururmuş. Oğlunu Medreseye göndermiş. Hendese mantık kelam felsefe derken icazetini almış Tekkeye dönmüş. Babasının her sohbetinde cezbeye kapılan bu cemaate sohbet etmek ders vermek istemiş. Almış müsadeyi babasından.

?Evet?

Bu anda Burak amcasının gözlerinin bulutlandığını fark etti. Belki bir kelime daha etse ağlayacaktı. Onu daha önce hiç böyle görmemişti. Katı disiplini ve taviz vermez tutumuyla eşi de dahil etrafındakileri bezdiren, yapılan hatalar için öne sürülen duygusal mazeretleri asla kabullenmeyen, sertlikten çok alaycılığı ile karşısındakileri cezalandıran bu adam, şu an sanki çocuklaşmıştı.

Öncelikle Memurlar. Net'in Kültür, Sanat ve Edebiyat kısmı son birkaç yılda oldukça hızlı geliştiğini belirteyim. Bir zamanlar bu kısma kimseler uğramazdı. Şimdi bu kadar yoğun olduğunu görmek beni mutlu etti.

Fikir başka başk olmasa"

İncelik gösterip okumamız için gönderme zarafetini gösteren tüm arkadaşlara teşekkürler. Hakkınızı helal edin!

Toplumdaki suç oranıdır.

Konuşma, can sıkıcı ve alışılmış şekilde sürüp gitti. Fakat yaşlı adam bir türlü kalkıp gitmiyordu. Burak, onun konuşmalarına karşı kayıtsız kalıyor, ikide bir saatine göz atıyor, içinden bu işkencenin artık bitmesi için dua ediyordu. Amcası ise sanki daha fazla kalmak ve konuşmayı uzatmak istermiş gibi bir tavır içindeydi. Bir ara Burak onun gözlerinde bir bakış yakaladı. İlk kez şahit olduğu bir şey vardı bu bakışta. Çaresizlik, hüzün? Anlam veremediği bir şey? Belki de acı? O anda sanki gözleriyle konuştular birbirleriyle. Genç adam, anlamak istiyor, karşısında oturan ise panik halinde bu?aczi? silmek istiyordu yüzünden. Birkaç saniyede gelişen bu sıra dışı durum karşısında, sinirlerinin gerildiği belli olan yaşlı adam ayağa kalktı. Boynundaki damarlar şişmiş, nabzı birkaç metre mesafeden atışını fark edebileceğiniz kadar belirginleşmişti. Olduğu yerde bir an durup derin bir nefes aldı. Ayaklarının üzerinde hafifçe yükselerek gülümsedi:

melek olmak nooldu?:)

Bu hikayeyi jüriye gönderdikten çok kısa bir süre sonra hikayemi sevdiğim bir kaç arkadaşıma yolladım. Çok sıcak ve içten olduğunu ve fazlasıyla doğal bulduklarını söylediler Sohbet devam ederken yarışmadan bahstmeye başladık. Onların yazdığı öyküleri yollamalarını istedim. Yolladılar.. Hadi dediler sen de yolla şimdi:))

Yine fısıltı halinde konuşuyordu.

Bilinç Akışı metoduna kabataslak bir örnektir...

Anne ağlayarak kızını yıkamaya başladı

yarışmaya katılanlara başarılar diliyorum, bize de okumak düşüyor:))

-İyi ki varsınız. Bu vatan sizinle var. Dedi içinden

Öyküleri okurken çok büyük keyif alıyorum. Hele bazıları var ki sonu hiç gelmesin istiyorum.

Sayglar, sevgiler vs.. vs..:)

Neyse sonuç ne olursa olsun yine süper yazılar okumak için burada olacağım kesindir.

O yüzden yalnız harflerin özenle toplanan kelimelerinde buluşmak üzere, tekrardan emeğinize sağlık arkadaşlar..

Son bir öykü kaldı! 3 saattir klavye başında türkü çalmaktan parmakları ve kulakları bitap düşmüş bir vaziyette olduğum için onun keyfini yarın süreceğim.

Could not allocate space for object 'dbo. Outbox'.'PK Outbox 571DF1D5' in database 'uye' because the 'SECONDARY' filegroup is full. Create disk space by deleting unneeded files, dropping objects in the filegroup, adding additional files to the filegroup, or setting autogrowth on for existing files in the filegroup.

Annemi aradım, burada mutlu olmadığımı, yanına gelmek istediğimi söyledim. Annemin cevabı ise beni belki de hayatımda en çok üzen haberlerden bir olacak ki, hemen ardından intihara kalkıştım. Annem şunu demişti; ben evlendim. Evlendiğim eşim sizi istemez... Bu nasıl bir cümleydi, bir anne evladını nasıl olurda bir başkasına değişirdi. Bu haber son umudumu da çalmış, omuzlarımı yere düşürmüştü, kendimi bedbah ve dahasın da bir çare hissediyordum. İşte hemen bu cevabın akabinde evde ne kadar hap varsa içtim. Sonrası malum hastane de geçen birkaç gün. Üvey annemin bu intihara ilişkin yorumu ise; sevgilisi vardır terk etmiştir... Tabi durumu izah etmeye çalışsamda, anlatamadım ve bu intiharın adı sevgili uğruna ölümü göze almak şeklinde yorumlandı.

? Bak oğlum, annene seni ona götüreceğime dair söz verdim. Bugün onu kırmayacaksın. Bizimle geleceksin. Bilsen senin için ne kadar üzülüyor. Aslında şu an biraz hasta ve seni görmezse iyi olmayacağını söylüyor.

Saygılar..

'Ben kötülük yaptım o zaman.

Yarışmaya katılıp hikayesini okumamıza vesile olan bütün arkadaşlarıma teşekkür ediyorum yüreklerine sağlık

Yarışma öykünüzü henüz okumadım; fakat bu çok güzel bir hikayeydi sayın ortadoğu:))

?Bu neyi değiştirir,? diye bağırdı ağlayarak. ?Her şey için artık çok geç. Rüzgarın göğün hüznünü dağıtması imkansız artık. Daha küçücük bir çocukken acılarla yaşlandım ve çocuk saflığından ayrıldım. Ki bu ayrılış bir tacizle yağmalanmaktı. Düşündüklerim ve hayallerimle bile diğerlerinden ayrıydım. Yalnızdım ve bu acıya sahip tek çocuk sandım kendimi. İşte o andan itibaren üzerime çöken sis bir daha kalkmadı. Artık yaşamımı kapkara korkular sardı bir uçtan bir uca. Her acıyı saran zaman bu acıyı dindirecek gücü bulamadı kendinde. Herkesten daha aşağılık ve bayağı olduğum fikrini atamadım üzerimden. Bu, beni daha da acıttı.

Zor bir işi gerçekleştiriyosunuz sayın jüri, kolay gelsin saygılar sevgiler:)

?-A evladım. Bu işler senin yaptığın gibi olsa bize ne gerek. Burada oturacağıma ben sen doğmadan hallederdim bunu. Eğer dünyayı değiştirmek istiyorsan evvela kendini değiştireceksin. Adam gibi adam olacaksın. Sen böyle olursan ailen de senden görür ve sana benzere. Onlar da doğru yola sapar. Onlar değişince mahalleli de değişir. Mahalleli değişince memleket, memleket değişince de ülke, sonra da dünya değişir. Unutma ki söz ile peynir gemisi yürümez. Asıl olan yaptıkların ile örnek olmaktır.? Demiş

Tarih 1 Nisan?dı; ama şaka yoktu henüz.

Naciye hanım sıkı sıkı tembihliyordu Mehmet?i dışarı salarken. Ne kurbanlar, ne adaklarla bulmuşlardı onu. Tam ondört yıl beklemişlerdi. gelişini. Konya?da Mevlana?yı, Bursa?da Emir Sultan?ı, Ankara?da Hacı Bayram?ı ziyaret etmişlerdi. Hepsinde aynı duayı edip, aynı dileği bütün ihlaslarıyla istemişlerdi yaradandan?

?sanırım anlamaya başlıyorum, yani söylediğin mantığı kavradım ama bunu yazıyı çözmede nasıl kullanacağımızı anlamadım.?

ben anlamam adobem:)))

?Aslında birkaç hafta evvel durumun farkına vardık. Daha doğrusu bir arkadaşından bu konuda bilgi aldık. Onda gözlemlediği bazı olağanüstü durumların varlığından söz etti bize.

Veya Toros'un, apartmanın önünde durması. Hoş pek filmlerle aram yoktur ya, televizyonda çıkan bir film aklıma geldi. Bilmem kaçıncı katta oturan üniversite öğrencisi ve karşısındaki bayan! Çok başarısız bir film olmasına rağmen o kısmı beynime iyi kazınmış. Sanırım bu da -başarılı ama- öyle olacak!

Allah devletimize zeval vermesin. Şimdi askerlik çok rahat. Her imkan mevcut ordumuzda. Karavanada güzel yemekler çıkıyormuş, Rahat yataklarda yatıyormuş askerimiz. Oğlumada söylüyorum. Askerlikteki tek sıkıntı gurbetlik kaldı şimdi.

Konunun ilk iletisindeki çıklamada yazdığı gibi, oradaki 6 jüri üyesinin tümüne aynı hikayeyi yollayacaksınız.

şişkin gözler ve hafiften ağrıyan bir baş la bitirdim nihayet...

aaa ne şikesi. ben yanlızca fuzuliye olan sevgimi dile getirmek istedim.:DD

Tekdüze bir bakış, yaşam ve de yazım tarzı herkesi mutlu ve tatmin etmeyebilir.. Bana kalsa etmemelidir de.. Gelecek tepkilere ön hazırlık olarak söylemeliyim ki;''sonuçta eğlencelik bir yarışmaydı belki, paylaştık eğlendik bitti'' diye bakmak çokta yanlış olmadığı gibi ''bu yarışmadan şu doneleri elde ettim'' demekte yanlış değildir..

'İyi yapmışsınız ama biliyorsunuz ki her gün bir çocuk kayboluyor. Dolayısıyla insan korkuyor artık. İstanbul, İstanbul olmaktan çıktı?. Başka bir şey demedi.

Babaannemin evine gelmiştik. Orda da bir durum muhakemesi yapıldı. Kendilerine göre karalar aldılar ve biz 1 ay burada kaldık. Bu 1 ayın sonunda babam, bir gün beni karşısına alıp, annemi bir daha görmeyeceğimi bize yeni anne getireceğini söyledi. Annenin adı da hazırdı cici anne. Cici anne dediklerine göre çok şirin, çok tatlı biri olmalıydı diye düşündüm. Meğerse bize öyle göstermek için cici demişler.

?Ey Tanrı! Karanlıkları üstüme sal ve sonsuzluğa göm beni. Ben yenilmiş bir savaşçıyım. Belki de zafer kara bir günde beni bulur.?

omerkocar hocam yoksa siz benim sınıf arkadaşım olan Ömer misini:)Ben Feyza Ayyıldız:)Soy isimleri pek bilmezdim de sınıftaki:)

Biliyorsun beklenmediğini;

Ama şaşırmayacağımı da.

allah razı olsun mc222. gerçekten gönderemiyorum. cesaret edemiyorum:(

Beni bugün kimse duymuyor sanırım:((

@Geçerakça asıl deli benim!..

Ve akşam olmuştu, İstanbul ateş böceklerini andırıyordu. Işıl ışıl geceye göz kırpan ateş böcekleri. Karın beyaz olması tesadüf müydü acaba yoksa Tanrı'nın ibretimiydi insanlar için.'Hepiniz kirleneceksiniz ama kar yağdığı sürece hep beyaz kalacak'.

Hele o sahne... harika bir anlatım! Beni de kolumdan tutup kendisiyle birlikte aşağı çekti.

knn-ysf, gerçekten teşekkür ederim yorumunuza... Evet gerçek bir olaydan alıntı.

uzun zamandır burayı sadece okuyucu olarak takip ediyordum, ama bu kez aktif olacağım. yarışmaya ben de katılyorum.

akıp giden hayatlar. Biliyorum bir gün sıra bana da gelecek bende kapılıp gideceğim. Ama bir çok şeyin farkına vardım. Hayatta en değerli ve en ucuz şeyin sevgi olduğunu anladım. Sevgi bedava dostlar bir yürek yeter, o da zaten insan olan herkes de var. Unutmayın hayatımızdan geriye kalacak olan, mezar taşına yazılmış doğum ve ölüm tarihi. Bunu dışında bir şeyler bırakmak elimizde, çok geç olmadan.

solitudesem

?Esrarengiz bir biçimde Klimt bize yazacağı kitaptan sözediyor, demek ki böyle bir amacı Karat kabilesiyleyaşamaya başlamadan önce de varmış.? Albert Drunger?e bunun mümkün olduğunu ama şifreyi şiire göre nasıl çözeceklerini anlamadığını söyledi.

On beş yaşından büyük bir havası vardı tavırlarının. Mavi gözleriyle bir gün kapıda karşılaşmıştım. Bana bakmıştı ama görmeden. O kadar güzel bir yüzü vardı ki? Annesini kaybettikten sonra üvey annesiyle geçecek hayatına yeni yeni alışıyordu. İki yıl olmuştu babası cici anne bulalı. Kadının yanında getirdiği ufak bir oğlu vardı. Artık Hülya, iki küçük erkek kardeş sahibiydi. ? Sessizliği ve ağırlığı öksüzlüktendir.? dedirtirdi herkese. Belki gurbette olmasa, akrabalarına yakın olsa, bu yabancı illerde mutsuz olmayacaktı. Sarılacağı, tutunacağı ve de dertleşeceği bir büyük arayıştı belki de bu. Derslerinde başarılıydı ve her daim az konuşurdu. Her gün alışıla gelmiş hayatlarımızın içinde bir kenarda o da kayboluyordu önemsizce. Hayatımıza o vurgun haberini ekleyinceye kadar yaşamın onu iteklediği köşesinde, bize vereceği dersin sırasını sessiz ve sabırla beklemişti.

Bu güzeldi:"yüzük kardeşliği"

katılımcı sayısını daha çok bekliyordum.

sevgili uluda'nın yaptığı gerçek bir eser olmuş kanımca...

Hicran oldu hayat bana?

Ne bilem ben. muhtar da bişey demedi ki.

?Bir fiske bile vurmadan yıkılacak kadar tükendi gücüm. Her şeyden vazgeçtim. Artık yaşamak ağır bir yükten başka bir şey değil. Aydınlık dünyaya sığamadım. Karanlığı sonsuzlaştırmak belki bu yangını söndürür. Mümkün mü karanlığa gömülüp bütünleşmek?

Aslında Yuh Baba?nın savaşı kendisiyleydi.

Hem bu mısrayı hemde söyleyeni derinlemesine düşünürüm ben.. Çok bilgili olmak yetmiyor bazen yetenek gerek ve her fikir bir şekilde ötekinin kurdu olmamalı..

Biliyorum Küstahlık yapmış gibi oluyorum ama hikaye deyince kendimi tutamıyorum.

Zatınıza hoşça bakın editörüm!

Velhasıl size acındırma duygusu uyandırdıysa buna sebep olmaktan dolayı ya da başkası böyledüşünürse de üzüldüğümü belirtmek isterim...

gerçekten hepsindede enfes bi edebiyat tadı var. zevkle okudum, okuyorum.

hocam(mc222) çok teşekkür ederim utandırdınız beni.. merak ettiklerinizi tabii ki yanıtlarım. aklımda çok az tasarlamış çizmiştim bu öyküyü. yazarken tamamen yazmayı tercih ederim az az kaleme alma hocam. birçok yazarı şairi severim ama bu öykümde birini düşünmedim hocam yada farkında değilim. esas kendimi yazarken rahat hissettiğim alan deneme ve serbest şiirdir hocam çyküyü pek beceremem korkarım öyküden.

yarışmayı hazırlayan arkadaşlar şimdi tam olarak hangi üyelere hikayelerimizi yollayacağımızı söyler misiniz. kafam karıştı da

Babasıyla beraber bindikleri arabanın hareket etmesiyle başlamıştı artık bir kader yolculuğu daha?Araba usul usul şehre doğru hareket ederken el salladı son kez kendisini uğurlamaya gelen arkadaşlarına, annesine, kardeşlerine... Salih okuyacak adam olacaktı.. Salih okuyacak köyünün gurur olacaktı.. Salih en önemlisi okuyup babasının göğsünü kabartacaktı?

Konunun editörün seçimine alınmasını bekliyoruz, katılım yoğun olacak, tereddüt olmasın.

Hayatın hep gülümsediği insanları bez bebek yaptığım, kurduğum hayaller de mutluluk saçtığım her şeyi gül bahçesinden ibaret sanırdım hayatı acı tarafıyla karşılaşmadan önce ve daha dokuz yaşındaydım bir bez bebek gibiydim oyuncak olacağımın farkında değildim. En büyük acının babamın cebinde şeker bulamamak olduğunu sandığım bir yaşta, kendi kurduğum oyunlarda bile olmayan hayatta olmaz dediğim boşanma kelimesiyle tanışmıştım. Daha anlamını dahi bilmediğim bu kelime dolaşır olmuştu evin içerisinde. Tabi anlamını sonradan öğrendim iki kişinin birbirinden ayrılması, çok geçmeden de evimin, dünyamın yani anne ve babamın ayrılmasından bu kelimeden nefret ettim kulaklarımı tıkar oldum bu kelimeye. Bu kelime bir çocuğun ailesinden birilerine hasret olarak büyümesiymiş, umutlarını, rüyalarını ve hayallerini geride bırakmasıymış.

Hava karardı sayılır. Gri gökyüzü siyaha döndü. Hayal meyal yol kenarındaki ağaçların ve evlerin akıp giden siluetleri var. Sanki biz duruyoruz da hareket halinde olan onlar gibi. İnsanlar işlerinden çıkmışlar. Bilmediğim bir kentin yabancı insanları? Şu an dünyanın merkezinde ben varım. Onlar benim yolculuğumda bana eşlik eden figüranlarım. Ben sırf merak edeyim diye geçip gidiyorlar, bir telaş arabalarıyla otobüsümüzün yanından. Belki de bu otobüste benim bu yazıyı yazmama vesile olması için kurgulanmış bir araç. Madem öyle ben bir kahve daha alabilirim, yanında da bir kek istesem seslerini çıkarmazlar herhalde. Madem merkezinde ben olan bir hayali yaşıyorum şu an?

Ayrıca hikayesini jüriye göndermeden merakımı ve heyecanımı giderip bana hikayesini gönderdiği çin sevgili dostum Cennet e de çok teşekkür ediyorum yüreğine sağlık arkdaşım hikayen gerçekten etkiledi beni ve okuyupta etkilenmeyecek kimse de olmaz diye düşünüyorum. Ayrıca hikayedeki şiirinde ayrı bir güzellikti.

sonunda okudum hepsinii..

?-Ey bacılar bir apartmandan bir taş çektin bir şey olmaz. İki çektin olmaz beş çektin olmaz. Bir binadan tam on iki tane taş çekersen nice olur o apartmanın halü sorarım size. Dile kolay. On iki çocuk büyüt. Buna yaşamak denir mi? Ne bayramı bildim ne bir gün gördüm. Çektiğim sıkıntının sancının hesabı tutulamaz. Bu insanlık mı? Bu mu hayat?. Çile mi çekmeye doğurmuş anam beni. Beni doğuracağına taş doğursaymış da bu günleri görmeseymişim. Çok düşündüm kendimi öldürmeyi amma dinimiz günah der. Korktum. Ya bacılar aklınızı başınıza devşirin. Etmeyin benim gibi. E mi bacılar?

Faulkner, Woolf, James Joyce, Kafka ile detaylı bilgi öğrenilebir.

Günlük gazetelerinde renkli fotoğraftan başka yazı bulmanın imkansız olduğu bir toplumda elbette, insanlar kolay anlaşılır, kolay sindirilir, kendilerini bulabildikleri yazıları yeğlerler.

Bahar gelmişti çetin bir kışın ardından Başpınar?a. Ağaçlar çiçek açmış, her bitki yeşilin tonlarından birini barındırıyordu kendine has renklerinin yanında. Evlerinin bahçesinde birçok meyve ağacı vardı. Arka veranda da oturduklarında rüzgarla birlikte yapraklarının kokusunu ciğerlerine çektikleri koca bir ceviz, mutfak tarafında genç kızların çeyizlerine güzel kokular versin diye sandıklarına koydukları sakkı elmaları, yirmi yıldır komşuluk ettikleri, sevinçlerini, hüzünlerini, paylaştıkları Hatice hanımların evine yakın tarafında bahçenin iki tane hacı hamza armuduyla, birkaç macar kirazı, on onbeş tanede kayısı ağacı vardı. Mustafanın babası pek severdi bahçe işlerini rahmetli. Dağa taşa fidan dikerdi. Şimdi bir servinin gölgesinde uyuyor, püfür püfür meltemler esiyor mezarının başında.

7. ortadoğu.: Ortalama puan: 82, toplam puan: 492

"Kültür, Sanat ve Edebiyat İnternet Okulu" "Öykü" yarışmasına katılan arkadaşlara ve jüri üyelerine ben de başarılar diliyorum...

melek olmak hayırlı olsun yollamışsın sonunda... geçerakça sana kolaylıklar. kudretinden kaleme güç veren öykünde yardımcı olsun..

?Anne, hiç durmadan yağmur yağıyordu, yağmur yağmaya devam ederken yerden bir gül filizlendi. Ben bu gülü daha önce hiç görmemiştim. Anne görsen bu gül öyle güzeldi ve öyle güzel kokuyordu ki, bu koku yeryüzüne dağılmaya başladı, bu güzel koku insanlara ulaştıkça bazıları görmemek için gözlerini kokusunu almamak için burunlarını bu gülle ilgili anlatılanları duymamak için kulaklarını kapıyorlar, bu gülü ortadan kaldırmak için ona saldırıyorlardı. Ancak bu güle hiç zarar veremiyorlardı. Bazı insanlar ise bu gülün kokusunu bütün güçleriyle içlerine çekiyorlar, onu saldırılardan koruyorlar, diğer insanlara bu gülü anlatıyorlardı.

Ben her yarışmaya talip, bıktırıyorsam affeylesin beni herkes:))

@ali hocam,

Başta Şahin bey olmak üzere bu güzel çalışmada emeği olan herkesi kutluyorum. Gözünüze gönlünüze sağlık arkadaşlar.

Ali, beş yaşlarında kara gözlü meraklı bir çocuktu. Annesi, babası, kız kardeşi ve ninesiyle iki katlı bir evde oturuyordu. Babası Necmi Efendi, vergi dairesinde memurdu. Babaannesi; dedesi ölünce Alilerle yaşamaya başladı. Kız kardeşi Ebru lise ikinci sınıfa gidiyordu. Annesi Şeyda hanım evin işleri ile uğraşır kaynanası Fikriye Hanımla iyi geçinirdi. Fikriye hanımın kocası Ali Rıza Efendi, yetmiş iki yaşındayken kalp krizinden ölmüştü.

? ?Sus birde cevap veriyor hepiniz geberin? deyip kamçıyı şuursuzca yeni doğum yapmış kadının vücuduna indirmeye başladı.

Hikayeniz çok başarılıydı knn_ysf. Tebrik ederim. Aslında eleştirilerim olumlu yönde hikayeniz hakkında. Fakat tek bir şeyde takılmıştım onu da sizinle paylaşayım. Hikmet Amca birden bire "yuh baba" oluverdi."Yuh Baba" namıyla tanınan zat aslında Hikmet Amca mıydı yoksa Yuh babaya mı benzetildi diye bir an düşündüm ve Yuh babayı araştırmak zorunda hissettim kendimi. ondan sonra hikayenizi daha iyi anladım.

2. ve dolayısıyla 6. madde tesptinizde doğru. ama bunu hiç sevmiyorum. yani kahramının hikayenin sonunda ölmesi ve bizim ona acımamız çok sıradan artık. ve çoğu hikaye böyle bitiyor.

Drunger bütün gerce rüyasında kendisini küplerle kaynayan bir kazanın içinde gördü. Küplerin kimisi sıcaklığın da etkisiyle çözülüyor, önce karelerle sonra da anlamsız çizgilere bürünüyordu. Bir taraftan bu çizgilerden tekrar kare yapmaya çalışıyorken diğer taraftan da bağırıyordu ama sesi hiç duyulmuyordu. Sonra aniden Profesör Klimt-tıpkı Doktor Albert?in ona gösterdiği siyah-beyaz fotoğraftaki gibi- çevresindeki Karat yerlileriyle beraber çember halinde beliriyor ve Drunger?e doğru bakarak sırıtıyor, fakat aniden yüzü asılarak elinde beliren kitabı Drunger?e uzatıyordu. Drunger daha sonra kendisini takım elbiseli bir şekilde üzerinde?SÖZ? yazan kapıyı aralarken buluyor. Kapıyı açtığında ise bir türlü rahat vermeyen karelerin, çizgilerin, küplerin uyum içerisinde çeşitli nesneler halinde devindiğini, zaman zaman bu çizgilerin ve karelerin bitkiye, hayvana hatta insana dönüştüğünü görüyordu. Bu şekiller daha sonra Dr Albert olarak birleşiyor ve öğrencilik yıllarında hep yaptığı gibi belini sıvazlıyor., daha sonra kendisini doktorun gözlerindeki yansımada parçalanmış halini görüyor, dağılıyorkaplan mı aslan mı dinozor mu belli olmayan bir hayvana, aksaya, çam ve söğüt ve elma ağacına, elmaya, taşa kuma, suya dönüştüğünü görüyor, ve en sonunda profesör Klimt olarak doktor Albert?in bedeninden çıkıp gidiyor.

Bu konuda Franz Kafka'nın ceza sömürgesi öyküsünü okumanızı tavsiye edeceğim.. Kendi beyninde geliştirdiği bir idam aracını öyle bir tanımlaması var ki makina aklınızda canlanıyor, siz ise karat efsanesini çok gizemli tutmuşsunuz..

Fakat o gün Ceyda düşünceliydi. Sanki bir korkunun gölgesi düşmüştü güzel yüzüne. Nedenini ise bir türlü anlayamamıştı genç adam. Fakat kızın yüzündeki korkunun dehşete dönüştüğü bir anda, bakışlarının odaklandığı noktaya baktı Burak da. Babası ve amcası onlara doğru geliyorlardı. Yüzlerinde her zamanki öfkeli ve hükmeden ifadeyle birlikte gittikçe yaklaşıyorlardı. Burak o an öleceğini sandı. Başı dönüyor, avuç içleri terliyor, başından giren ağır bir ürperti dalgası tüm bedenini sarıyordu. Kalbinin atışlarını sanki bütün şehir dinliyordu. Beyni zonkluyor, dengesini kaybetme korkusuyla orada bulunan bir bankın kenarından sıkıca tutunuyordu. O an Ceyda?nın yüzüne baktı. Yıllarca çalışıp didinip yaptığı, içini eşyalarla doldurduğu evinin yanışını izleyen birinin çaresiz bakışlarıydı bunlar. Kızın yüzündeki donmuş ifadeden anlıyordu ki o da farkındaydı olacakların. Fakat kızın bakışları değişti sonra. Merhamet ve sevgi dolu gözlerle başını hafifçe yana eğip gülümsedi ona.

Farzedin, iki cümlelik öyle bir metin yazacaksınız ki tüm dünyanın ezberine girecek; okuyana, "Adama yazmış be kardeşim!" dedirtecek; okur, anlama becerisi bir üst düzeye çıktıkça, bu metinden yeni anlamlar çıkartabilecek!

kimi zaman işte bunlardı benim aradığım sözler, yolculuklarımda hissettiğim biçok duygunun kaleme dökülmüş halini gördüğümde;

bizde burada meraktan ölelim bu yorumları okuyup:)

Aklınıza takılan durumlara da açıklık getireyim... En gerçek tarafı da HÜsn ü Aşk okurken Capital dinlemek. Aslında hikayemde buna da yer vermeliydim bence... Yabancı müzik dinlemesinin sebebi ne dediğini anlamaması Leyla'nın.. Çünki Türkçe müzikler dinlese o güzel şarkılar takılabilir aklına. Oysa yabancı müzik dinlediğinde, o anki şarkıya okuduğu beyitlerin İngilizceye çeviris şelinde bakıyor Leyla.

Yalnız bu gece babam dışarıda içerken ben yine bir rüya gördüm. Ancak bu rüya çok güzeldi.

yok sbengisu öle içimden geldi:)

bu minik yazı nerden başladı, nereye geldi, bir şey anladınız mı bilemem... Şu an anlatım bozukluklarını düzeltmek de istemiyorum...

Doğum günümü bildiğinden haberim yoktu? Teşekkür ederim? Ve, her zamanki gibi hoşça bak zatına!?

flaşbeklere gelince :) flaşbekle yazmak daha etkiki oluyor bence.

Sizin yazınızı okumayı unutmuşum. Ş@h-in uyarmasa... Listeye bakıyorum 16, elimdeki sayfama bakıyorum o da 16! Öyküsü daha önce yayınlanmış bir arkadaşın adını da 16'nın içine dahil etmişim.

?Peki doğada algıyabildiğimiz, ya da profesöre göre algılanır kıldığımız kaç boyut var?

Ev arkadaşı da doğum gününü kutlayıp çıktı. Leyla sandalyesine geri döndü. ders çalışacakmış gibi yerleşti. Radyosunun sesini biraz daha açtı. Coldplay In My Place çalıyordu, gözlerini kapatıp dinledi. Şarkı bitince telefonuna gelen mesajı fısıltı halinde tekrar tekrar okudu.

Ben hayatın bu kadar acımasız olabileceğine şahit olmayı istemezdim Hülya?nın yaşayamadığı hayatıyla. Keşke hayat bir çocuğu böyle umursuzca sınamasaydı.

8. Melek olmak:): Ortalama puan: 80, toplam puan: 481

Valla benim değil kavyenin suçu hep.. Zaten bir milyon tane eksik harfi ve bitişik kelimeyi düzelttim. Kalanlarda gözümden kaçanlar. Ama sonradan okuduğumda yığınla gözden kaçan olduğunu gördüm:)Sakın bunu yarışmanın ciddiyetine saygısızlık olarak algılamayın. Ben o harflere bastım yahu, çıkmamışlarrr:(((

@Middle East, tebrik ederim sizi. Bunu yapabilen bir de Necati Cumalı vardır edebiyatımızda. Verirsiniz bir sözcük, destan yazar üzerine...

Hani önce şiir yarışması, ardından öykü yarışması gelecekti?

Bir aya kalmaz zıpkın gibi olacaksınız:))

?Lanet mi? Dedi Drunger, hayattan daha lanetli ne olabilir ki? ve sinirle odadan çıktı.

Ş@h-in Hocam

güller nisan da açar diyor sn akdeniz:)

Etraf çok sessiz? İnsanların çoğu uyku ülkesini kolaçan ediyor. Uyuyamayan veya benim gibi ısrarla uykuya direnenler ise artık tamamen siyaha dönmüş camlardan geceyi ve ara ara göze takılan uzak yerleşim alanlarının ışıklarını izliyor. Sessizlik ve gece? İnsanı, zihninin çok gerilerine attığı eski hesaplaşmalarının, buruk anılarının kucağına düşürüyor. Nedense böylesi bir ortama neşeli mazi konuk olamıyor. Varsa yoksa hüzün kokuyor otobüsün içi. Bir de nefis kahve.

Güneşin tan yeri ile seviştiği vakitlerde uyanıp erkenden açardı dükkanını. Sadık dostlarım dediği kunduralarının bulunduğu dört köşesi bir bakışta görülebilen dükkanı hem ekmek teknesi hem de eviydi. Kutu gibi duran bu işyeri sanki Kabe?nin minyatürüydü. Meslektaşlarınınkine göre oldukça temiz ve düzenliydi. Ama bunun sebebi Hikmet Usta?nın ruh halinin mekana aksetmiş olması değil; hanımının titizliğiydi. Bu davranış Duru Teyze olmasa da bir alışkanlık olarak süregelmişti.

ANLADIM BENGİSU TEŞEKKÜR EDERİM

Bütün akrabalarının, konu komşunun dolduruşuna gelmemiş, hatta yakın köylerdeki arkadaşlarının dediklerine bile aldırmamıştı. Kimseye kulak asmamıştı Mustafa. Hayat arkadaşı, canyoldaşı Naciye?den ayrılıp ta nasıl başka bir kadınla evlenirdi. Sabretti ve bütün yüreğiyle sığındığı rabbinden sabrının mükafatını buldu; Saçları sarıya çalan, tombul yanakları kırmızı güller açmış gibi al al, çakır gözlü, nur topu gibi bir oğulları olmuştu. Adını Mehmet koymuşlardı. Mustafa?nın babasının adıydı.

Leyla ders çalışmayı bırakmış adamı izliyordu. Ve yapacaklarını söyleyip doğru bildiği her hareket için?Evvet!? diyip gülüyordu.

Jürinin renk vermemesi, hatta birbirini tanımaması, değerlendirme aşamasında birbiriyle konuşmaması ideal olandır.

Bir an lafın gerisini getirmedi adam.

Seni her bulduğumda

Fatih Yüzbaşı?nın yüreği yerinden çıkacak gibi atıyordu. İlk defa böyle bir şeyle karşı karşıya kalmıştı. Kendiside güneydoğuda görev yaparken silah arkadaşları şehit olmuştu. Ama bu çok farklıydı, bir babaya nasıl söylenirdi oğlun şehit oldu diye. Kendini Mustafa?nın yerine koydu bir an. Acıdan ölecekmiş gibi oldu?

Neyse laf yine uzadı sonuç olarak MEA CULPA.

Lütfen her yazdığımı ciddiye almayın!!

Terördür.

BİR ÜSTTEKİ ÜYEYE İTHAFEN

Yazıyı gizemli tutmam bilinçli bir tercihti, çünkü kelamın gizemine inana birisiyim. Betimlemelere de hiç yer vermedim, ansiklopedik bir soğukluk olmasının sebebi de okuyucuda böylesi bir bilgiyi okuyor izlenimi uyandırmak içindi. Zaten öyküyü yazmama yolaçan şey bizzat ansiklopediydi. Arkadaşımızla rastgele sayfa numarası söyleyip çıkan bilgiyi okuduğumuz bir gün yazmıştım. Biyografileri severim, ve ilginç araştırma yazılarını biraz gizem ve yüzeysel bir felsefeyle böylesi bir şey ortaya çıktı. Fikirler birbirini etkiler ve tetikler, birçok eser yazıldığı dönemde umursanmamış ve aşağılanmıştır, hatta o eserleri yazanlar yeteneksiz olarak nitelendirilmiştir, ama tarihsel süreçte bakıldığında bir Okulun menifestosu veya başlangıcı olarak değerlendirilmişlerdir. Ionesco ve Becket'in Absürt akımını başlatan şey, ingilizce öğreten kitaplardaki, duygusuz cümlelerdi. Sonuçta bu başlangıç "Godot'yu Beklerken" eserinin doğumuna sebep olmuştur.

ben yazı konusunda biraz farklıyım düz yazı konusunda.

önemli değil sn yakari_

şahin hocam ben eylul_83 hikayeyi yollarken bir sorun çıktı sanırım zamanaşımı oldu eylül_83 ile giremiyorum. hikayeyi bu adresten tekrar yollayacağım inşallah bir sorun olmaz

Kimi zaman tarihin en güzel sayfalarından birine gittim, ki benim ismimin verilmesne neden olan şahsiyeti anlatıyordu;

güzel sözlerin için teşekkürler adobem, bilmukabele...

Sizde çok güzel pırıltılar var hele geçmişte bir akıma yönelik olarak eğlenceli bir anlama-öğrenme-uygulama girişiminiz olarak düşündüğüm bu öykünüz göstergeniz değil.. Buradaki sonuç hakkındada bir yorum yapmayacağım.. Jürinin iyi niyetle yüklendiği bu sorumluluğu tartışmak bence hoş değil..

Umarım benim öykümden sadece ufak bir "ders" düşer. Amacım sadece insanlara başka hayatları hatırlatmaktı o kadar..

Kadıncağaz kızını bağrına basıp ağladı ağladı ağladı.

Puanlama yaparken "kullanılan yöntemler..." kısmında çuvallıyorum. Kafam karışıyor. Sizinkinde bu yüzden pek aklım karışmadı işin gerçeği!

En arka beşli koltuğa geçme talebim saygıdeğer otobüs idaresi tarafından kabul edildi. Nihayet özgürüm. Arkamdaki meraklı yolcu biraz müteessir oldu, lakin merakını farklı alanlarda doyurmaya çalışmasını önereceğim mola yerinde. Tabi unutmazsam?

Gönder gönder gönder gönder gönder gönderrrrr:))

Bu sırada iki yaşlı adam, yanlarına gelmişlerdi bile. Burak?a dönüp şöyle dedi babası:

Amcasına karşı olan soğukluğunda Serap?la ayrılmasında onun oynadığı rol büyük önem taşıyordu. Bu ilişkinin aile içinde aldığı tepkiler ilk zamanlar olumluydu fakat amcasının müdahalesiyle işler tersine dönmüş ve ayrılık kaçınılmaz olmuştu. Ona göre Serap hiç de güvenilir biri değildi. Burak?a uygun olan eşin taşıması gereken özelliklerin hiçbiri onda yoktu. Onunla evlenmesi, hayatının orta yerine bir bomba koymasından farksızdı. Uzun süren çekişmeler sonucunda onların dediği olmuş ve bu macera bitmişti. Sonrasında ise içine düştüğü boşluktan kurtulabilmek için çırpınan bir Burak vardı artık. Ve yaşadığı bütün bu acıları insanlardan gizlemeyi her zaman alışkanlık haline getirmiş bir Burak?

bu juride hiç renk vermiyor. biraz birşeyler çıtlatsanız olmazmı? söz aramızda kalıcak:))

Şhin editörüm açıklama yapınca birden heyecan bastı... halbuki şurda sakin sakin geziniyordum!

Saat 23:45

Bir iple asılsak akrepşe yelkovana

Uzaklaştıkça otobüs arkada bıraktıkları köyleri küçüldü küçüldü ve sonra kayboldu gözlerden. Otobüsün camından etrafı seyrediyorlardı. Kırçiçekleri sarıya boyamıştı tepeleri. Çobanlar el sallıyordu otobüse. Kuzular otlardan kaldırıp başlarını gürültünün geldiği yöne, otobüse bakıyorlardı.

@seyhanlı_001

Ne denir ki... Çok güzeldi gerçekten. Gün Olur Asra Bedel geldi aklıma okudukça... Çok güzeldi.

Sizin sözünü ettiğiniz hikayede kendini bulma durumu bir edebi ölçü değildir. Aristo bu duruma Katarsis adını verir, kendini eserle bütünleştirip aynı hissi taşıma durumuna yani. O zaman, Picasso kötü bir çizerdir çünkü asla kendimizi resimlerinde bulamayız, sürrealistlerden sözetmeye bile gerek yok. Ulysse kitabına bir göz atın bakalım, Kafka'nın Değişim öyküsüne veya ne kadar kendinizi bulacaksınız. Sizin beğenileriniz bir edebiyat eleştirisi veya ölçüsü değildir.

Adaklarla bulduğum.

Bu hikayemde kurgu yok, bu da doğru. Ama her hikayede kurgu olacaktır diye bir realite de yok öyle değil mi. Hayat kurgu değildir. Bu da hayata dair bir hikayeydi.

İzninizle içinden kendime bir taen seçtim. En güzelini değil de bana en çok uyanı: Bıraksam kendimi yaşamaya bile üşeniyordum:) İki hafta önce tam da bu hal üzereydim.

Sevgili mutevaggıl,

Sayın theottomanempirie

?Evet dede daha yiyecek götüreceğim çok kişi var, aşağı mahalleye hiçbir şey getirmedim daha? dedi ve oyununa devam etti. Bu ninesiyle Ali?nin arasındaki oyundu, her gün tekrarlanan. Nedeni elbette ki resimdeki Ali Rıza Beyin sert bakışlarıydı. Eski insanlar nedense sevinçlerini, hüzünlerini içlerine atarlardı. Normal hayata gülmeyen birinin resimde gülümsemesi beklenemezdi.

zira o kadar övgüler geldiki sevgili jüri üyelerinden...

Ama ben sizin yazdıklarınızı çok iyi anlayabildiğimi ve altına destek olduğumu belirterek ifade ettim..

Değerli zamanlarını ayırarak yazdıklarımızı değerlendiren sevgili jüri üyesi arkadaşlarıma,

Bu uyarı iletinizin gereğinden fazla uzun olduğunun uyarısıdır. İletinizi 1. ve 2. kısım olarak ikiye ayırıp yollamayı deneyiniz.

Demek 20:00 ha:) Evi temizleyip bir kek yapmalıyım. Eee o satte kek kahve muhabbeti yaparak yayınlanan hikayeleri okumak çok keyifli olacak. Hikayelerden ikisini okuma şansım oldu. Her ikiside harikaydı. Theottomanın hikayesini okuduktan sonra ben oynamıyorum deyip yarışmadan çekilmiştim:)Son güne 2 kala birşeyler dürtükledi ve olmayacak bir ortam ve saatte yazdm hikayemi.

'Belki de vurmak istememiştir. Acımıştır balonlara yada baloncuya iyilik yapmıştır.

Annemin iftiraları babamı bana karşı iyice soğuttu. Babam artık annemi görme yasağını kaldırmış, her fırsatta bize kızınca defolun gidin annenizin yanına der olmuştu. Artık az çok annemle telefonda konuşmaya başladık. Bir gün yine babam evden kovdu. Babam da istemiyordu, üvey annemin de baskısı, evet annemin yanına gitmeliydim, burada istenmiyordum.

Garson çaylarımızı tazeledi. Üşümüş ellerini çayın buharında dolaştırdı ve sakallarında gezdirdi. Sonra bir yudum aldı ve başladı anlatmaya.

95-2001 arasında böylesi bir hikaye yarışmasının öneleme jüriliğinde bulundum. 250-300 arası hikaye gelirdi. O yıl veya o aylarda Türkiye'ye hakim olan gündem neyse hikayeler de bundan etkilenirdi.

tebrikler arkadaşlar.

Ben de Elif Yetimoğlu, Elif Gökalp, Mahmut, Kadir Korkutan... Bir de artık sen işte. Diğerlerinin haberlerini alıyoruma sadece.

Leyla üç sınavını ve gecesini ona feda etmeyecektii gerçekten. Fakat, kalemi eline almayı istemişti. Serkan artık onun için okuduğu güzel bir kitaptı. Tıpkı Jane Eyer gibi, tıpkı Teressa gibi? Ve her zaman güzel bir ilham kaynağı.

'Çünkü onu dilenciliğe alıştırırsın. Buda en büyük kötülüktür bir insanoğluna yapacağın. Hayatta en kötü şey birine muhtaç olarak yaşamaktır Alicim.

Derken soğuk yumurtayı kırarsın kızgın yağa cos eder

Esas uğraş alanınız şiir mi?

28/11/2007

korku şiddet öyküsü olsun melek:))))))))

Kaliteli nitelikli ve yetenekli bir arkadaş kazandığım umuduyla bitiriyorum artık..

biz daha 11 katılımcıyı ancak bulduk. nerde 250-300'e ulaşmak. dostlarımız neden bu kadar çekingen davranıyorlar bilmiyorum. hadi ama eminim hepimizin hayatımızdan çıkaracağımız güzel hikayelerimiz vardır.

Ben isimlerin karakterlere sirayet ettiğine inanırım. Öyle insanlarla tanışırız ki?ismiyle müsemma? deyimi hayat bulur dilimizde. Hikmet Amca menkıbeleriyle, hikayeleri ve kıssadan hisseleriyle böyle düşünmeme sebep olmuştur. Ahlak üzerine bir hikaye anlatmıştı ki hiç unutmam. Duru teyze ise su gibidir,?temizlik ibadetten? der hep. Bu biraz da eve kapatılmış teyzelerimizin kendi kendilerine icat ettikleri bir meslektir aslında. Duru teyze de bir temizlik fabrikasıdır. Ölümü de bu sebep üzere zuhur etmiş, kalan hanımlara ibretlik olmuştur?

Çin?in büyük filozoflarından biri ırmağın kenarında dolaşırken bahçesini sulamaya çalışan bir ihtiyarcık görür. Bir müddet, açtığı kuyuya inip kovasını dolduruşunu ve güç bela yukarı çıkarıp su kanallarına döküşünü acıyan gözlerle seyreder; sonra da der ki:

ya ne kadar merak ediyorum yazılan öyküleri anlatamam...

Hatta şimdi uyuyup birazı da yarına kalsın demek..

Gizin aynası olmak zordur

Geçmiş karşılarına girmiş mantıktan çıkmış hendeseden kelamdan. O da ne bütünü uykuda müridanın.

Başarılar dilerim.

?Ankara?nın en çok İstanbul?a dönüşünü severim? diyen kimdi hatırlamıyorum ama bu sözü her hatırladığımda bu hatırlamadığım söz sahibine karşı bir öfke duyuyorum. Ben bütün yolları Ankara? ya çıkıyor diye ve bütün yolculukları oraya kavuşma sevdasıyla sevdim. On altı yıl önceki?ilk gün? kokusunu duyarım, bugün hangi otobüse binersem bineyim. O günden kalmadır yollara duyduğum ve kimselerin bir anlam veremediği bu sevda. Dönmeleri sevdim ben? Hiç gidenlerden olmadım. Her yolculuğum bir dönüş, her varışım bir kavuşmaydı. Terminallerde geçti ömrüm. Oradaki telaşı hayata benzetirim. İnsanlar ellerindeki yüklere sarılmış bir şekilde bir yerlere yetişmeye çalışırlar. Aynen bizim içimizdekileri taşıyarak oradan oraya koşturmamız gibi. Otobüslerin önünde içilen son sigaralar. Son dokunuşlar, son öpüşler.. Kahkahalarla uğurlanan veya uğurlayan pek az olur. Hüzünlü gözler hem gidenin, hem de gönderenin yüzünde asılı kalır otobüs hareket edene kadar. ?Araf gibi. ? Zaman sanki o anda durur. Kalpler acır. Göz pınarları akamayan gözyaşlarının tuzuyla yanar. Kimisi dayanamaz salıverir sevdiğinin ardından gözyaşlarını. Anadolu?da gidenin ardından, ?su gibi git, su gibi gel? manasında dökülen bir sürahi su gibi akıtırlar gözyaşlarını, çabuk dönsünler diye. Ben hiçbir gidenin arkasından ağlamadım. Dönüş kararlarını kendileri versin, benim gözyaşlarım döndürmesin onları istedim. İçime akıttım özlemlerimi. Buğulu gözlerime acı tebessümler ekledim, dudaklarımı mühürleyip sadece?iyi yolculuklar? dileyebildim.

YOLCULUK

Kızarmış gözlerle, kafasını hiç kaldırmadan oturdu kahvaltı sofrasına. Konuşmadı da. Yiyemiyordu. Zaten ne zamandır içi içini yiyor ama kimseye belli edemiyordu. ?Neden onun da bir yeşil üniforması yoktu? Neden o da herkes gibi vatanı için savaş veremiyordu? Yıllardır canından can götüren sorunun tek bir cevabı olabilirdi. Ama bunu bir türlü kabul edemiyordu.

teşekkür ederim şahin hocam. kolay gelsin

Ama maalesef bu tatlı dizelerin verdiği neşe uzun sürmez. Salih?in eve ayak basmasıyla birlikte gözyaşları tufan olup çağlar. Acı haberi annesi verir oğluna.19?luk körpe beden bu duruma dayanamaz ve yığılıp kalır. Bayılmıştır Salih. Kendine geldiğinde gözyaşları içerisinde müdürüne adeta hesap sorar. Neden haber verilmediğini; neden bu durumun kendisinden gizlendiğini?Müdür beyin ağzını bıçak açmaz. Zaten çaresizliğin zirvesinde olan biri başka ne yapılabilirdi ki?

2. çeşm-i giryan: Ortalama puan: 89, toplam puan: 532

Lakin noktalama işaretlerinde yapılan yanlışlar, eksikler; yazım hataları, bir öğretmen olarak beni ciddi anlamda kaygılandırdı ve üzüldüm.

- Doğuştan Müslümanlık sizinki, okuduğunuz duanın manasını bile bilmiyorsunuz. Neye kılıyorsunuz o namazları. ?Cemaat beni namazda görsün? di mi?.

ş@h-in hocam tekrar deneme yarışması düzenlenecek mi?

Tüm vücudunu dayanılmaz acılar sarmıştı artık. Bağırmak, haykırmak hatta ağlamak istedi ama ölümü ağır başlılıkla karşılamak için sustu. Yalnızca bir gözyaşı aktı yanaklarından aşağıya. Artık korkmuyordu ölümden ve ölüme koşuyordu korkusuz bir savaşçı gibi. Son damla akarken ruhu bedeninden tamamen ayrılmıştı yüzüne sıcak bir gülümseme bırakarak?

Bu sırada amcası lafa girdi:

Sen rast gelmesen de bu tür insanların toplumda var olduğudur.

-Ali Karadayı-

-Yolcu kalmasın!

Bir pazar sabahı erkenden kalktım. Ustamı ziyaret için pastaneye gidecektim. Sağdan soldan sağlığının vahametiyle ilgili söylentiler geliyordu kulağıma ama bu kadar da önemli olabileceğini düşünmemiştim. Gece de uyumak için çok kıvrandım zaten. Söyleyeceklerimi düşündüm, ustamı düşündüm. Ve daha bir sürü şeyi? temiz elbiselerimi giyinip çıktım. Hastaneye varmadan sağ köşedeki pastaneden birkaç poğaça ve ilerdeki marketten de meyve suyu aldım. Hastaneye gelirken hızlı olan adımlarım merdivenlerde ağırlaştı ve işte ustamın kapısının tam önündeydim. Kapıyı çaldım ve bir ses gelmesini beklemeden girdim içeri. Ustam beni gördüğüne çok sevinmişti. Pek geleni gideni yoktu galiba. ?Durumum pek iyi değilmiş çırak? dedi. Havadan sudan konuştuk, poğaçalarımızı da indirdik mideye. Veda etmiş gidiyordum ki ağlamaklı bir ses kapıdan geri çevirdi beni, dedi ki:

Çevreyi izliyordum, şaşırmadan, bozulmadan, bozmadan. Hiçbir şey katmaya mecalim yoktu, o ana. Bıraksam kendimi, yaşamaya bile üşeniyordum.

Yazdıklarınız benim için değerli içsel izler taşıyor.. Hepimiz zamanla bazı sıkıntılarımızı fevri ve ne anlatmak istediğimizi anlatamaycak bir biçimde yazarız..

Hala doğru düzgün verememişti kendini derslere. Doğru ya, yanlış pozisyondaydı. Önce radyonun sesini biraz daha açtı. Bilgisayar masasının yanına gitti. Klavyeyi dikkatlice masanın altına, yere bıraktı.. Klavye rafını yerinden çıkarttı ve pencerenin kenarına koydu. Odadan çıktı. Bir süre sonra arkadaşının dönen sandalyesiyle içeriye girdi. Sandalyenin yüzünü pencereye doğru çevirdi. Ankara sıcak şehirdi, fakat gecesi hep dondururdu Leyla?yı. Yatağının üstünden battaniyesini aldı. İki kat yapıp sandalyenin üzerine serdi. Alt ucunu biraz çekiştirip yeterli mesafeyi ayarladı ve bu kenarını pencerenin altındaki kaloriferin üzerine koydu. Hüsn ü Aşk?ı eline aldı, pencere kenarına koydu.. cep telefonuna kulaklığı taktı ve onu da kulağına yerleştirdi. Sehpada duran radyoyu kapatıp telefonunun radyosunu Capital?a ayarladı.

Bir güzel organizasyon daha. Tüm katılımcılara başarılar dilerim.

Bu vatanın tarihidir.

Çekildi kabuğuna zaten sesi çıkmayan Hikmet Usta, dilsiz kesildi. Zihninde kalan birkaç sevgi kırıntısı yaşattı onu. Hanımının güzel kokusu ve tatlı sesi bir ömürlük teselli oldu. O ses dembedem şarkılar fısıldamıştır Yuh Baba?nın ağır işiten kulağına. Zihninin en yumuşak yerinde ağırladığı Duru Teyze istirahat ediyor öleli beri.

Ortalık biraz karışmış görünüyor. Genelde hikayemin edebilikten uzak olduğu ve duygu sömürü yaptığı değerlendirmeleri var.

Bu Araplar arasında baba ile anne arasında bir şifre idi. Kızı hazırla dayısına götüreceğim.

-Bu günlerde Sayın geçerakça'da katıldı buna..-

?Dedem bana niye böyle bakıyor?. Fikriye hanım?aman Ali Rıza korkutma çocuğu, bak bir şey yapmıyor Ali. Yoksullara yiyecek taşıyor kamyonuyla?. Ali söze karıştı.

Katılıyorum

Bir adım atmıştı ki büyük bir ses ve karanlık kapladı her yeri. Şiddetli bir rüzgara kapılmışçasına sürükleniyordu.

Saat 01:15

Mehmedim ölsekte sevinin eve dönsek te..

?Anne sen hamile misin?

jürinin değerlendirmekte zorlandığı kanaatindeyim..

?Söyle paşam?.

Şimdi kırk beş yaşındayım. Ali'nin ölümden dört yıl sonra nenem öldü. Onuda Ali ve dedemin yanına gömdük. Sonra annem bir sabah uyandığımda babamın ağladığını gördüm. Dayanamadı yüreği ve sonra babam. Bundan emin olunki en çok acıyı ben çektim. Ama alışmaya çalışıyorum. Lise bitince hukuk fakültesini kazandım. Okulda Metinle tanıştım sonra evlendik. İki çocuğum oldu bir kız biri erkek. Birinin adını Ali verecektim ama hazır kabullenmişken bu acıyı tekrar kendime hatırlatmak istemedim. Annemim, babamın, nenemin, Ali ve dedim resimleri salonda asılı duruyorlar. Bir zaman onlarda vardı onlar gibi binlercesi. Zaman denen nehirde

Sayın Melek olmak bence haksızlık etmeyin kendinize. Hep söylerler tıp fakültesinden arasıra doktor çıkar diye.. Sizde sağlıkçı olduğunuza göre ben güzel satırlarla karşılaşacağıma inanıyorum.

Yollar uzuyor? Uyku perisi, Yunan mitolojisi kaçkını lir sanatkarı misali etrafımda tuhaf melodiler çalarak beni uyku ülkesine davet ediyor. Uymak istemiyorum. Doğuştan uykusu kaçık ve uyku perilerine düşman olanlara bu gece özeniyorum. Biraz daha dayanabilsem keşke ama maalesef mola bitti ve otobüs hareket edeli yaklaşık 20 dakika oldu. Saat gecenin 10? unu gösteriyor. Dışarıdaki hava 9 derece. Bu saat ve mevsim için tam bir yaz havası sayılır.

?Şaşırmış olduğunu görebiliyorum ama içindeki ses senin görünüşün dışında nasıl görünebilirdi ki?

yarışmaya şike mi karışıyor adobem ve fuzuli?:)))))"

Ölünün ardın helva yenmesi sanırım sadece bizim kültürümüzde vardı. Acı üstüne tatlı iyi gider. Ali hiçbir şey demedi. Başı hala eğikti ve kaldırmaya da niyeti yoktu. Fikriye hanım Ali'nin haline üzüldüğünden Aliyi kucağına aldı.

Defterini kapatıp yerine koydu. Çok mutlu ve rahattı. Radyosunun sesini biraz kıstı. Kitaplığa yürüdü. Ahmet hamdi Tanpınar?ın Edebiyat Üzerine Makaleler?ini aldı. Yerine oturdu ve yeniden ders çalışmaya başladı. Bu gecelik, komşu amcasının evinin ışıklarını sırayla açıp söndürmesini, televizyondak kısa kanal gezintisini, yemek masasında iskambil falını ve yaktığı son ışığı da söndürerek karanlığa batışını görememişti; fakat gecesi daha güzel geçmişti komşu amcasını izleidği günlere göre.

Yeni bir kitap almış ilköğretim öğrencisi hevesiyle henüz online bile olmadan ilk öyküleri şöyle bir karıştırdım sayfaları atlayarak. Hepsi birbirinden güzel olmuş gerçekten.

Kendi özünde kavrulan büyük bir kalabalığın, yüzündeki çıban gibiydim, caddenin karşısındaki düşün yanına doğru yaklaşırken. Yüzerek geçtim yolu. Hırsız ve arsız adımlarla yaklaştım kadına doğru. O, mutluluktan kızarmış ellerim ve ayaklarım şimdi buz kesmiş, kırılacak gibi olmuşlardı. Günlerden beri yıldızlar korosunun en kalender solosuyken gözlerim, şaşırmış, şapşal olmuşlardı. Artık arkasındaydı. Ensesinin kokusu başımı döndürmüştü. Kafasını çevirse yüzlerimiz değecekti. Biraz geri çekildim ve seri adımla karşısına seğirttim. Bedenim kalbime dar geliyordu. İnce bir titreme almıştı vücudumu. Dişlerim, ağzımın içinde saklanmış dilimi arıyorlardı konuşmak için. Bir tek?siz? diyebildim belli belirsiz. Yüzüme baktı bu adamda kim dercesine. ?Siz.? dedim, ?siz?. Hafifçe gülümsedi ve sordu: ?Buyurun bir şey mi söyleyeceksiniz? Derin bir sıtmayla sarsılıyordu vücudum. Eğer şimdi konuşamazsam bir daha hiçbir zaman bu kadar yaklaşmaya cesaret edemeyecektim. ?Tanışıyor muyuz? diye sordu, ondan çıkmasını ummadığım kötü ve vurgusuz bir ses tonuyla. Konuşurken gözleri boşluğa takılıyordu. Hiçbir manası yoktu yüzünün. Oysaki çok güzel gülüyordu uzaktan. Elinde saçma sapan haftalık mecmualar, cart kırmızı tırnaklar ve altın alyansla hayallerimi lekeliyordu. ?Ben sizi? dedim. ?Hep karşı durak? ?Haftalardır?

anlatamadığım değişik duygular içindeyim.. bilemiyorum. tüm arkadaşlara tebrikler.

inanılmaz heyecan yaptım.

Bu köyde yaşamak o kadar zordu ki. Şimdi anlıyorum bunu. Kapıyı tamir etmek için marangoz bulamazsın, ev yapmak için ise usta. Herkes duvar örer, herkes marangozdur birazcık. Tüm kadınlar terzidir. Tüm nineler ebe? Nineler o kadar çok ebe olmuştur ki Anadolu? da. Aynı köyümde olduğu gibi. Her çocuk bir ninenin ellerinden dünyaya gelir çünkü. Derken ninelere herkes ebe demeye başlar. Nineler ebedir artık. Ebe baş tacıdır. Ebe kızların çocuklarının oyununda en fedakar kişidir. Ebe oyun bile oynayamaz. Ebe ile oyun oynar diğer çocuklar?

İki adam doktorun karşısındaki iki sandalyeye oturdular. Her ikisinin de yüzünde korku ve çaresizlikle beraber bir şaşkınlık ifadesi vardı. Uzun boylu, kıvırcık kahverengi saçlı, orta yaşlı bir adam olan doktor, hafifçe aksayan ayağının verdiği yavaşlıkla masasının yanındaki sandalyeye çöktü. Başını kaldırıp selam verir gibi bir hareketle söze başladı:

1-Dini motiflere ağırlık verilmesi gerektiğini anladım. Normal hatta sıradan bir olayı flashbacklerle geriye dönüşlerle) anlatmak demek ki daha yaratıcı bulunuyormuş.

Neyse... gerçekte hiç öyle bir kişilik olmama rağmen "ukala" suretinde göründüysem gözlerinize, bağışlayın.

Bu sözleri söyledikten sonra sanki ağır bir yükün altından kurtulmuş derin bir iç çekti. Benzine renk geldi sanki. Ben de müsaade isteyip çıktım odadan. Yolda düşündüm tüm olanları. Eski günler bir film şeridi gibi aktı gitti gözümün önünden. Nasıl da eridi gitti dağ gibi adam. Değer miydi insanlarla uğraşmaya? Ölüm nasıl bir şeydi? Bir son mu yoksa bir başlangıç mı? Siz düşünür müsünüz böyle şeyleri? Ben çok takarım kafama?

Sayın Uluda,

Aradan birkaç gün geçti. Bir akşam üstü babası çadırın nündeki putu temizledi. Önünde birkaç saat sessizce diz çöküp oturdu. Put için yiyecekler hazırlamasını istedi. Bir koç kesip kanını putun her tarafına sürdü. Önüne evinde ne yiyecek varsa en iyi kaplarda koydu. Şarap fıçısını da çıkarıp içmeye başladı. O gece çadıra hiç girmedi. Sabah uyandıklarında adam sızmış anneleri üstüne kalın bir örtü örtmüştü. Öğleye doğru sıcaktan adam uyandı. Yemeğini yedikten sonra eşine;

sana katılıyorum geçerakça.

hepinize esenlikler diliyorum efendim...

Teknik konularda söyleyecek sözüm yok değerli jüri üyelerimizin değerlendirmesine her zaman güveniyoruz

Ben ne kadar unutsam da?

mc222 güzel sözleriniz için teşekkürler. okurken sıkılmadıysanız ne mutlu bana. Bizim için zamanınızı harcıyorsunuz, nereden yazmış bu bunu dememeniz bile beni çok mutlu etti.

hepinizin eline kalemine sağlık arkadaşşlar.. dürüst olmak gerekirse içerik hakkında tamam bekliyordum ama kalem hakkında bukadarını beklemiyordum..

kimi zaman yeni şeyler öğrendim, anlamakta zorlandığım ve tekrar tekrar okumak zorunda kaldığım hikayede;

Bir kez daha tebrikleri arkadaşlar?

İddaalı değilim ama katılmak benim için en güzel duygu buna eminim...

Öykünün uzun veya kısa olması da bir avantaj veye kayıp değil. 2-3 sayfa ile de bir bütünlük verilebilir, 20-30 sayfa ile de. Yahya Kemal 15-20 yılını verdi bir şiir için, bir başkası bir oturuşta yazdı. Yunus asırları aşıp geldi, başkası yaşarken unutuldu.

katılacak olanlara başarılar diliyorum. jürideki arkadaşlarada kolay gelsin işleri zor valla...:))

Benim ne işim var burada ki İSO9001-2000 Kalite işleri ile uğraşan bir sağlıkçı olarak:))

Konu kimlerin kızlarını toprağa gömdüğüyle ilgiliydi. Annesi de eşinin kızını toprağa gömeceğinden korkuyor onun için ağlıyordu.

''Harf yalnızlıktır ve toplar tüm kelimeyi''

Çok hoşuma gitti niye bilmiyorum, hata aramıyordum o sebeple göremedim galiba. Gerçekten çok güzeldi. Hepsi güzel ama benim sizinki hoşuma gitti şimdilik:))

Nası fikir?:))

Yarışmada tür ve konu sınırlaması olsaydı daha objektif bir değerlendirme olurdu diye düşünüyorum.

Babasının kendisine karşı bu şekilde davranmasının tek sebebi olarak bu putu görüyordu.

Herkes böyledir aslında. Biraz annemize benzeriz, biraz babamıza, biraz dostumuza benzeriz biraz düşmanımıza. Tanıdıklarımızın harmanıyızdır her birimiz.

bu tembellik beni iflah etmeyecek galiba...

Aslında ailesinin onun hayatına dair verdiği kararlara karışması ile ilgili ilk örnek değildi bu. Çocukluktan beri devam eden bu baskılar Burak?ın mutluluk ihtimallerini ortadan kaldırmıştı defalarca.

merhaba Adobem:)

Sustu.

Biçimde içerikten önde değil maalesef öykünüzde, tanıştığınız Michel Butor konusuz romanı önerir bilirsiniz.. Ama sizde konu ön planda ve konunun çözümü için okurdan beklenen bir gayret var..

PANTOLON

Ailece pür dikkat televizyondaki bir haberi izlemeye koyuldular. Haber bir tane bilezik için kolu kesinlen sonra öldürülen seksen yaşındaki Şükran adındaki bir kadın hakkındaydı. Ne olurdu insanlara niçin geldik dünyaya ne kadar önemsizdi bizim dışımızdaki herkes. insanoğlu ne kadar aşağılık bir canlıya dönmüştü. Tanrıda hiç bir şeye karışmıyordu. Tutmuyordu artık bedualar. Sonuçsuz kalıyordu bütün havaleler. O ada insandan bıkmıştı herhalde. En güzel şekilde yarattığı insanın bir canavara dönüştüğünü görünce.

Edebiyat düşündüğünü sade bir dille anlatmak değildir, ve sadece yazı değildir, kurgu diye bir şeyden haberiniz var mı?ve düz anlatımın çoktan bittiğini. Yeni Roman diye bir akım duydunuz mu hiç?veya bilinç akışı metodunu?Ben Yeni Roman akımını oluşturan Michel Butor! la bizzat konuşmuş birisiyim, kendisinin ansiklopedilerde yeri çoktan mevcuttur.

Ama madem ikimiz de yanı şekilde kendimizi deli olarak nitelendiriyoruz: Yaşasın Yüzük Kardeşliği:)

Buradaki derecelere takılmamak lazım. Sonuçta 6 üyenin verdiği puanların ortalaması alındı.

@eylul_83,

Erkans hocamın yazıları da hep hoşuma gitmiştir okurken zevk aldığım bir tarzı var...

Artık şalvarla gitmek istemiyorum okula ebe! Öğretmenim bir şey demiyor ama arkadaşlarım bana gülüyorlar. Okuldaki tek şalvarlı kişi benim. Bana durmadan?şalvarlı, şalvarlı, şalvarlı? diyorlar. Şalvarım da zaten bana kısa geliyor. Çok gülüyorlar bana ebe. Anama ve babama söyle ne olur? Bana bir pantolon alsınlar.

Şahin beyin büyük düşündüğünü biliyorum. Aslında gerek yoktu ama ben yine de hatırlatayım dedim...

Yine hoş bir etkinlik, düzenleyen arkadaşlara teşekkürler. Ortaya çıkacak çalışmaları sabırsızlıkla bekliyorum:)Kolay gelsin.

sonuçları sabırsızlıkla bekliyorum

Günler ne kadar güzeldi burada. Baharın yeşili üniformanın yeşiliyle yarışıyordu sanki. Ama onun için tek bir yeşil vardı. Ve o yeşil belki de gün gelip onları cennetin yeşilliklerine, sonsuz maviliklerine götürecekti. Olsun. Her şeye razıydı. Yeter ki bu yeşil hiç solmasındı.

Kalbi hızla çarpmaya başlamıştı. Kapı açıldığında dehşetle irkildi. Tüm vücudu istemsizce titremeye başladı. Bağırmak istedi ama ağzını açtığında ses çıkmadı. Kocaman açtığı gözlerini bir noktaya sabitlemiş öylece duruyordu.

6. knn_ysf: Ortalama puan: 82, toplam puan: 494

Bence arkadaşlarımızın büyük çoğunluğu bu yeteneklerini ya küçümsüyorlar, ya da kendilerine güvenleri yok!

Ama şimdi ikinciyi okumadan sıralamanın tamamına bakacağım. İnsan merak ediyor ne de olsa:)

Herbiri birbirinden güzel öyküler..

9. akdeniz.: Ortalama puan: 80, toplam puan: 477

Cennet dostum dileklerin için çok teşekkür ederim. Allah razı olsun hepimizden. Deneme yarışmasında en az senin kadar üzülmüştüm biliyorsun seni haberdar edememediğim için kendime bile küsmüştüm.

?Nisanda yavrum.

Acıklı bir öykü ama maalesef ki gerçek:((

Kendi kendini boğan sıradanlar cemiyetine üye bir gündü. Aynı güneş tırmalamıştı suratımı, perdesiz pencereden uzatarak kanlı parmaklarını. Kaskatı kollarımın, yalnızlığı unutmak istercesine sardığı yatak aynıydı. Yüzümü yıkadığım su aynıydı. Aynı gri gömleği giyip eski iskarpinlerimle yürüdüğüm yol aynı. Güçlü pençeleriyle kavrayıp yüreğimi, kanatlanıp uçmasını dilediğim kuş yaşlanmıştı göğsümün karanlığında. Söz dinlemez bir ihtiyar olup çıkmıştı. Bulamadıkça baharlar gibi şen akan bir pınar, naz eder, içmezdi her şaraptan.

Simsiyah perdedeki aralıktan sızan güneş, ışıktan bir demet halinde süzülüverdi karanlık ve dumanlı odaya. Yavaşça doğrulup yerinden kalktı ve pencereye doğru yürüdü. Küçük bir aydınlığa dahi tahammülü yoktu. Perdeyi sonuna kadar kapattı odayı karanlığa gömerek.

?Aslında bu kapı senin geçmişin. Her şeyin cevabı burada.?

İnsanlar koşturur, insanlar kovalar, vurur, vurulur, sevişir, dövüşür insanlar, griliğinde sonbaharın. Durdurmak zordur onları. Kargayı sofrasında yakalayıp, uykusundan ederler horozu ve dökülürler sokağa, çarparak birbirlerinin renkli gölgelerine. Siyah beyaz eski bir filmi andırır dünya, dışardan bakabilenlere, kendi canlı cesedine. Yırtabilmek için rahmini yaşam denilen rüyanın, yeter şair kuruntusu.

hocam heyecandan ne yaptığımızı ne dediğimizi bilmiyoruz. hak verin bize :) şahin hocam da heyecanı iyice tırmandırdı sağolsun:)

'Tabi tabi...

07.03.2008

Katılım gösteren tüm arkadaşlar bence zaten ödüllerini almışlardır bir eser ortaya koyarak.

Babası - öz mü öz babası- günlerce, aylarca kızına tecavüz etmişti. Üvey annesi bunu önemsememiş sadece eşiyle kavga ettiği bir anda kızgınlıkla polise gitmişti.

bir sınırlama olmaması sanki biraz subjektif bir değerlendirmeye yol açacaktır gibi geliyor bana. yani söz gelimi birisi 1000 (yaklaşık 3-5 sayfa) kelimelik bir hikaye yazarken bir diğeri 15.000 (35-40 sayfa)kelimelik bir hikayesini gönderebilir. böylece bu iki hikaye arasında objektif bir değerlendirme yapılmayabilir.

Onun gittiğini gören komşu kadınlar tekrar gelip bazıları çocukları tesilli etti, bazıları da kadına yardımcı oldular, bebeği sardılar.

Bitirmek üzereyim yarın büyük ihtimalle teslim edeceğim.

Hocam müsadenizle şuraya bi yere imzamı atmak istiyorum:)

8. akdeniz.

Hemen hemen her gün yüzünü gördüğüm beyefendi, ağırbaşlı evlatlarına tek başına sahip çıkmaktan saçları ağarmış dediğim adam, şimdi gözümde en iğrenç mahlukattan bile daha sefildi. Beynimde algılayamamışlığımın verdiği kızgınlık beni mahvetmişti..

Belki kahkahalarla gülmek ona haram olacaktı?

?Annem hastanede mi?

katılıyorum..

?Kapıları kontrol edecek? Evvet! Işıkları yakmadan yavaşça beişinci kata çıkacak? 1... 2? 3? Oo bey amca hadi ders çalışacağım. Üç sınav dile kolay. 4? 5? Evvet!?

10. seyhanlı_001: Ortalama puan: 79, toplam puan: 472

Saat 23:55

Şimdi kırmamak için özen gösterdiğim bir aynam var. Her gün sabahları bakıyorum o aynaya. Ali öğretmenim beni selamlıyor aynadan. Bu aynayı kırma, bir daha beni göremezsin diyor. Aynamı kırmamalıyım ben. Mutluluğumun adını değiştirmemeliyim. Kırılma ey aynam. Kırılırsan beni içinden kovarsın, beni kimselere göstermezsin o zaman. Kırılma ey aynam, kırılma ey aynam, kırılma ey aynam?

Sayın mutevaggıl bence uzun yazmak her zaman avantaj olarak değerlendirilemez. İpin ucu kaçarsa mercimekli nane çorbası olabilir .

bütün katılımcıların yüreğine, kalemine sağlık.

Harf yalnızlıktır ve toplar tüm kelimeyi

Değişen taşın kendisi değildir diyordu.

bütün arkadaşların yüreklerine sağlık...

Sn. Middle East tebrik ediyorum. İnşallah yazılarınızı burada bizlerle paylaşırsınız. Okumayı isterdim...

Bütün günün yorgunluğu ile yatağına uzandı. Ne çok şey yapmıştı kendince. Geleceği için umut bağladığı yarınlardan bir gün daha eksilmişti. Yorgun gözleri küçücük dünyasını bir kez daha dolandı. Önce kitap raflarında dolandı kirpikleri günlerin tozunu savurarak. Sonra çerçevelerdeki yüzler geçti birer birer gözbebeklerinden. Kiminde gizli bir nem kapladı, kiminde sevincin çekikliği kapattı gözlerini. Kapısını açsa, sızlayan acıyan ruhunu kimse görmesin diye kapatan bedenini, ilk çığlıklarından beri örten kıyafetlerinin keskin naftalin kokusunu duyacaktı dolabından. Burası başka bir yerdi onun için. Belki de her şeydi. Ne zordu oysa ayrılmak. Yarın yeni bir gün başlayacak ve toza, neme, keskin kokulara karışan odasını tekrar terk edecekti.

1892 baharında son bir umutla kazı yapan Alman ekibi Çelik bir sandık içine özenle yerleştirilmiş bir kitapla karşılaştılar. Kitap yaklaşık olarak 67 sayfadan oluşuyordu ve ceylan derisi üzerine kırmızı renkte yalnızca dikey ve yatay çizgilerden oluşan tuhaf bir yazı ile yazılı idi. fakat bunun bir yazıdan çok bir şifreyi andırması üzerine kitabın Prof. Klimt tarafından yazılmış olabileceği ihtimali üzerine alman ekibi profesörün karatlılarla yaşamaya başlamadan önce yazmış olduğu eserlerine bir göz atmaya karar verdiler. Profesörün bu dönemde yazdığı yalnızca 3 kitap vardı, bunlardan 1. si:?Kabileden Kente? adlı çalışmasıydı. 2. kitabında ise cansız maddelerle canlıları karşılaştırıyordu, bilim çevrelerince pek rağbet görmeyen bu eser de?Bağıntıdan Kopuş? olarak adlandırılmıştı.3. ve son kitabı ise basılmamış ve dilbilim üzerine çalışmalarını yansıtıyordu. Bunun yanı sıra profesörün akademik yönü ağır asan yazılardan oluşan ders notlarının yeraldığı ağır bir klasörü vardı.

editöre soruyu sorduk ama cevap alamadık.

-İşte orada! Derken yüreği sevinçten çırpınıyordu. Hızla karşıya geçti. Kapıdan girerken kendine selam veren askerlere gülümseyerek baktı. Binadan içeri girdi, odasına geçti ve o çok özlediği üniformalarına sarıldı gözleri dolarak. Yarın tekrar onlarla ısınacak, onlarda bulacaktı kendini. Kavuşmanın verdiği yorgunluk uykuya dönüşmeden arkadaşlarının yanına gitti. Biraz zamanı öldürdükten sonra uykuya çekildi.

Belki istese de istemese de bu dünyanın kahrını erken çekmek zorunda kalan gençlerin kervanına katılacaktı?

theottomanempire'in açık yürekliklilikle getirdiği eleştirilerden sonra bende "bendeki yazım sürecini"anlatma ihtiyacı duydum:)

Vatan sağolsun?

Forumda benim için özel yeri olan bir üyesiniz. Araştırmacı, öğrenmeye hevesli ve yenliklere açık bir kişiliğiniz var. Bence çok taktir edilecek bir durum.

- Ne bileyim, uzun zamandır görüşmediğimizin pek farkına varmadım.

Bağlama çalan iki insan düşün. Biri Orhan Hakalmaz, diğeri de ben!!!

Sakindi...

Katılımcı arkdaşlarıma başarılar diliyorum

4. duran01duran:

Şimdi saat 20:00 mi beklenecek?

15. adobem: Ortalama puan: 74, toplam puan: 442

Yazan Profesör Klimt

Yuh Baba

kırmak üzmek iğnelemek değildi amacım.. theottomanempire ın yazdıklarına falan alınganlık yapmış da olabilirim...

Ne garipti. Dün yaşlar süzülen gözleri sevinçle parlıyor; ?acıyor? diye haykıran sol yanı heyecanlı heyecanlı çarpıyordu göğsünün kafesinde. Hiçbir hayale kapısını açmadan daldı uykuya.

Orta sona gidiyordum. Sağlık lisesi, Anadolu lisesi gibi sınavlara hazırlanıyordum. Aslında kazanmayı da hedefliyordum, formları aldım, doldurdum. Dekontları yatırmak için babamdan parayı da aldım. Her şey tamamdı, heyecanlıydım, sabah dekontları yatırmaya gidecektim ama para yok oldu. Benim parayı koyduğum yerin üzerine annem oturmuştu en son. Mutlaka görmüştür. Anne lütfen söyle parayı gördün mü? biliyordum emindim sen aldın. Bu kadarını da yapma bana... Babamdan tekrar para istedim ama vermedi. Kaybettiğim için kızdı ve vermedi. Üstelik birde annem parayı benim harcamak için aldığımı kaybettim diye uydurduğumu, söyledi babama. Böylelikle istediğim okulun sınavlarına da giremeyecektim. Aslında çalınan para değil bir çocuğun geleceğiydi. İşte bu kadarda kolaydı bir insanın hayatıyla oynamak.

Adam putun önünden doğruldu, çadıra girdi.

Yazınız önceden tasarlanmış bir ürün müydü?

ya da en komiğinden

?Deli bu kesin deli? , ?ar kalmamış millette? , ?karımız kızımız var bizimde yahu? , ?yol ortasında güpegündüz seviyorum demiş kadına? , ?bizim fabrikada çalışıyor bu adam? , ?söyleyelim patrona? , ?acımayacaksın vuracaksın böyle namus düşmanlarını? , ?insan evli kadına seviyorum der mi ulan? , ?peşinden gidip dövsek mi? , ?taş yağacak başımıza? , ?bunun gibiler varken nerde kaldı Avrupa birliği? , ?bizim üç aylıklarda yatmış mı evladım? , ?bilmem ki bey amca? , ?oh! İyi, iyi.?

@içimdeki_cennet

YUKARIDAKİ ÜYEYE İTHAFEN...

Şeyda Ali'nin mavi önlüklü okula gitmesini çok istiyordu. Kendisine çok kızıyordu. Keşke dışarı bırakmasaydım. Gözümün önünden ayırmasaydım. Bu düşünceler Şeyda hanımı karanlık dehlize çekiyor tekrar su üstüne çıkartmıyordu. Ali'nin fotoğrafını da dedesinin yanına asmışlardı. Ah Alim diyordu. Kara gözlüm nereye gittin de bana haber vermiyon. Söyle yavrum neredesin vallaha sana kızmayacağım, seni bağrıma basacam, üstünü kirletsen zayıf getirsen, inatçılık edip bakkala gitmesen de kızmayacam. Şeyda hanım gözünün önüne Ali'ye kızdığı zamanlar geliyor, pişmanlıklar ruhunu kavuruyordu. Giden gemi büyük olur yada öyle görünür bir daha gemiyi göremiyene. Ali gitmişti akan zaman Şeyda hanım kalbindeki acıyı hafifletmek bir yana daha artırıyordu. Zaman bu sefer ilaç olamıyordu bir ananın yüreğine. Kabullenmek zorundaydı oğlunun bir daha olmayacağına, koşup oynayacağına, damat olmayacağına yaramazlık edip cam kıramıyacağına. En zor kelimeydi kabullenmek Şeyda hanım için. Ama çare var mıydı başka...

İnşallah becerebilirim, herkese başarılar...

Mehmet?in ardından üç ay geçmişti.

Defolun uğursuzlar deyip kadınların üzerine yürüdü. Kadınlar kendilerini zorla dışarı attılar.

?Anne öyleyse ne olur nisanı bekle.

?3 tane?

Ama Salih asla yılmaz. Bir hafta boyunca sabah altıda başlayan çilekeş destan gece birde son bulur. Bir haftalık zaman gösterir ki Salih?in gerçekten okumaya niyeti vardır. Baba ise artık umudunu kesmiş olmanın verdiği hüzün ile ne oğlunun derslerini sorar ; nede ne zaman geleceğini. Hatta köyde Salih?in kazanamayacağını bile dile getirir. Kısaca köy tamamen keser umudu. Ama şehirde durum çok farklıdır. Bir haftalık yoğun çalışma temposu Salih?i canından bezdirse de netlerinde gözle görülür bir artışın olduğu gözlerden kaçmaz. Salih önce barajı geçer. Sonrada yavaş yavaş ve istikrarlı bir şekilde netlerini yükseltir. Artık her saniye Salih için altın değerinde bir zaman dilimi olmuş;mola vermeden saatlerce ders çalıştığı günlerin sayısı giderek artmıştır. Akrebin yelkovanla ahenkli tangosu sürüp giderken jüpiterin halkalarında gezinen hayalleri, beyaz meleğin kanatlarına yüklenerek bir lahza daha yaklaşmaktadır Salih?in avuçlarına. Öyle ki bir seferinde tam sekiz saat ders çalıştığı hocaları tarafından gözlemlenmiştir. Bu durumu kendisine sorduklarında hiç fark etmediğini söylemesi Salih?in nasıl bir hırs ve azim içerisinde olduğunun aslında en güzel kanıtıydı. Sanki bir mucizeye tanıklık ediliyordu. Salih?in doktor olma hayaline her gün bir adım daha yaklaşması herkesin takdirini kazanan bir olay olmuştu. Salih?in yaşadığı metamorfozdan habersiz iki kişi vardı. Bilmesi ekmek gibi su gibi elzem olan iki kişi?Büyük şair Necip Fazılın dizelerinde?bir ben uyanığım birde serseri kaldırımlar? ifadesiyle hayat bulan iki kişi. İsrafil nefesinden esinti gibi insanı mest eden hafif bir meltem edasıyla okşanması gereken iki kalp. Bu mucizevi destandan habersiz iki kişi... Salih ve babası! Müdür bey hocalarla paylaştığı bu sevindirici gelişmeleri Salih?in babasında bir sır gibi saklıyordu. Amacı babasına sürpriz yapmaktı. Salih?e ise rehavete sebep olmaması için tıp fakültesini kazanma ihtimalinin zor olduğu söyleniyordu sadece. Ve son bir haftaya girildi. Nefeslerin tutulduğu saniyelerin değil saatlerin su gibi aktığı son bir hafta?Salih bu netlerle tıp fakültesini ya kazanır yada çok az bir puanla kaybederdi. Kısaca son demler yaşanıyordu Salih?in hayallerine kavuşmasına. Düğününü sabırsızlıkla bekleyen utangaç Anadolu kızları gibi hallere bürünmenin eşsiz heyecanını yaşıyordu. Kızlar çeyizleri ile ; Salih ise dersleri ile hemhal?

sayfa 14 ten bak ordan okumaya başlayabilirsin. sırayla yayınlandı

?Çok basit?dedi Drunger ellerine geçen buluntu kitabın kapağındaki şifreli yazılmış başlığı gösterdi

Böyle işte... Bu yazı bir öyküden ziyade anı veya gezi yazsı türüne örnektir. Yinede puan verme inceliğinde bulunup binbir emekle ortaya çıkardığım yazımı diskalifiye etmedikleri için onlara sonsuuuuuuzzz teşekkürlerimi sunuyorum:))

Çabuk olun hele önce buraya geldim. Daha yukarı köylere de uğrayıp oradan şehre çıkacağız.

DONUK PEMBE

yazmaya çalıştığım bir hikaye yok. Ben zaten sürekli yazan biriyim bunlardan birini yollayacağım. Düşüncelerinizi dalga geçmek amaçlı kullanmak yerine kendinizi geliştirmeye harcarsanız daha iyi olur.

Hikayelerin hepsini okuyamadım.. Ama okuduklarım içinde konu olarak beni etkileyen, acıtan ya da sevindiren veyahut şaşırtan bir eser bulamadım.. Belki de en büyük tecrübe dediğime artık sahip olduğumdandır:Hiçbir şeye şaşıramamak..

?İşte eğlence başlıyor. Komşu amcam geldi. Üç senedir aynı saatte geliyor evine. Bu gece de beni şaşırtmadı. .. Bir saat erken ya da bir saat geç gelse bana gerçekten güzel bir doğum günü hediyesi olabilirdi bu derslerin arasında.?

Oysaki sonucunda çok hikaye okumak isteriz...

Sn theottomanempire bir önceki sayfada yazmış ben bu sayfadada görmek istedim sadece.. Sayın editörler uygun bulurlarsa tabi...

Senelerce bu döngü devam etmişti. Ve bir gün Burak kapıyı çekip evden ayrılma cesaretini buldu kendinde. Hiç arkasına bakmadı. Gözyaşı döken annesi, onu reddeden babası, onların öfkesini körükleyen amcası umurunda değildi. Sonraları zorunlu bir kabulleniş olduysa da hiçbir şey eskisi gibi olmadı.

Adını duyduğumda,

Ve saygılar

giresunlu feyza... yetimoğlunun arkadaşı. :)))

-daha az yorularak günde yüz ark bile sulayabileceğin bir yol biliyorum. Kuyunun başına basit bir manivela kurarsan, suyu daha kolay ve bolca çekebilirsin; buna zincirli kuyu derler

Katsayıdır.

Mehmet?im şehit oldu.

Ben katılırsam haksız rekabet olur...

O harfi ezberliyordu Rafat Hatırlamak için özünde sihir olan kenti.

@melekciğim, acil serviste çalışan bir kişi hayatta "bu kadar da olmaz" diyeceğimiz o kadar çok olaya şahit olurki.

İş kazalarıdır.

çok güzel yazılar çıkacaktır

3- Edebiyat ve sanat anlayışımız, uzunca bir süre tekdüzeliğe ve geleneğe bağlı kalacak ve bu benim ülkemizin bu konulardaki iyimser bakışımı törpüledi.

arışma öncesi okuduğum 2 arkadaşımın öyküsü dışında hiç birini okuyamadım henüz.. Hakkını vererek okumak için sakin bir saat bekliyorum. Dereceye giren ilk üç arkadaşıma kucak dolusu tebrikler yolluyorum.:) Ve buraya hikaye gönderme cesareti bulan, bu işe zaman ve emek vermiş olan herkesi dereceye girsin girmesin canı gönülden kutluyorm. İlk yarışmadaki denemelerin ve bu yarışmadaki mevcut öykülerin bir şekilde kalcı olabilmesi için bende toparlanıp basılması gerektiği fikrindeyim:)

beklemekten ağaç oldum jüri olarak!!!

kimi zaman hüzünlendim, kendi geçmişimden parçalar bulduğum hikayelerde;

Cümlelerin kısalığı yolladıktan sonra benim de canımı sıktı, zarflara daha fazla ağırlık verebilirdim gerçekten. Sizin eleştirinizi okuyunca da daha iyi anladım bunu. Beni kırmadığınız için değil de beni mutlu ettiğiniz için yazdığınız yorumla teşekkür ederim.

Biraz önce not düştüğü yerin altına bir başkası tarafından yazılan "Hayat devam ediyor... ve yazarken yaşananları unutmuyor ki insan.." sözünü gördüğünde, yeni birşeyler olacağını anlamıştı. Okuduğu kitabı masanın üzerine bırakıp, nasıl hikaye yazabileceğini göstermek istercesine, harp düzeni almış kelimelerini meydana savurmaya başladı. Kelimeler birer birer yuvarlanıyor, sanki karşısına çıkmaya and içmiş gizil düşmanları yenmek istiyormuşçasına, parmaklarının ucundan beyaz sayfaya damlıyordu... Bir an başını oturduğu odanın tavanına kaldırdı. Havada bilinçsiz salınımlar yapan örümcek ağına takıldı gözleri. Sanki birşeyler anlatmak isyiyordu örümcek ağları... Bir sağa bir sola sallanıyordu. Babannesi de böyle yapardı. Köye gittiklerinde ne zaman erik ağaçlarına tırmanacak olsa uzaktan görünen o munis surat sanki gökyüzünü ikiye yarmak istercesine iki yana salınan başa eşlike ederdi. Çoğunlukla nenesinden yediği dayak buna eklenir ve ham eriklerden henüz bir tane bile yolamamaışken yakayı ele verirdi. Annesi onu dünyaya getirdiğinde çok çile çekmiş diye duymuştu babasından. Henüz yirmisinde gençliğinin baharında kömür ardiyesinde tanıştığı Kara Bıyıklı İşçiye vurulmuştu. Fazla sürmedi evlendiler. Bir bahar gününde hayatlarını ayrılmazcasına bütünleyen ve bu dünyaya bıraktıkları bir iz olan Kerem dünyaya geldi. Kerem bunları dedesinden dinlemişti. Ne ki şimdi etrafında ne dedesi ne de başkaları vardı. Tepede sallanan örümcek ağına tebessüm etti. Sonra bıraktı yazmayı...

Ben de gönderdim hikayemi. Hayırlısı olsun. Herkese başarılar dilerim.

Burak 30?lu yaşların ortalarındaydı. Fakat ona bakanlar biraz daha yaşlı olduğunu düşünebilirlerdi. İri, siyah gözlerinin etrafında daimi bir uykusuzluğun ve huzursuzluğun belirtisi olan halkalar oluşmuştu. Tedirginlik ve düşünceli yüz ifadesi onunla özdeşleşmişti sanki. Amcasının söylediklerinin her biri ondaki şüpheleri harekete geçirmiş ve savunmaya geçmesine neden olmuştu.

güzel be yazdığın gönder gönder nazlanmaaaaaaaaaaaaaaaaa

Sevineceğimi de biliyorsun.

sevgiler, saygılar

Bazen mutlu olduğum zamanlar olurdu. Ve o nadir anlarda saflığımı bulurdum. İşte tam bu anlarda yine haince saplanırdı bu acı yüreğime. Güzel olan her şeye kabus gibi çökmek zorundaydı sanki. O anda gözlerimdeki ışıltı sönerdi ve aniden buz gibi donuklaşırdı bakışlarım. O an kainat paramparça olup üstüme yağardı. Uzun zamanı bulacak mutlu anlarımdan birini yaşayıncaya kadar lanetlenmiş bir bedende sürerdi hayat. O ana saplanıp kalmış bir hayat ölümden öte bir saçmalık. Ve her şeyden önemlisi kendime yaptığım kötülüklerin en büyüğü de aşklarımı o ana götürmemdir. O anı yaşattığım aşığıma zalimce davranmam yetmiyormuş gibi öldürüp gömerdim sonra. Bunu hep yapardım ne kadar acı çeksem de. Hüzünlü ifadelerin yüzüme en derin çizgilerini kazımalarına izin verdim! Şimdi bana biraz cesaret diyorsun. Bu, neyi değiştirir,? diye haykırdı.

Küçük kumaş parçaları? Onların adı parçadır bizim köyde. Dikimhanede kumaşlar biçildikten sonra artan, en büyüğü el kadar kumaş parçaları. Rengarenk kumaşlar. Üzerlerinde desenler, çiçekler, çizgili, düz, siyah, beyaz, envai çeşit kumaş parçaları?

Nasıl olur kumandan nasıl olur? Biz onu davullarla zurnalarla uğurladık. Şimdi kanlar içindemi kaldı Mehmet?im. Oooyyy! Ciğerim yanıyor dostlar. ciğerim yanıyor?

tekrar tebrikler..

Olacak o kadar?Ben iki sene yaptım askerliği. Bizim zamanımızda telefonda yoktu. Aylarca mektup beklerdik. Şimdi her imkan var çok şükür?

elleriniz dert görmesin, yüreğinize sağlık:)

Koltuğunda rahatsız bir hareketle kımıldanan genç adam daldığı derin düşüncelerin etkisiyle gözlerini kısmış, perdenin aralığından içeri sızan güneş ışığının boşlukta dans ettirdiği toz zerreciklerini izliyordu. Bazen de gözleri, karşısında duran kanepenin örtüsündeki gelişi güzel desenlere kayıyor, bu desenlerin arasında saçlarını rüzgarın savurduğu güzel bir kadın silueti belirip kayboluyordu sanki. Sonra bu yüzü tekrar görmek istiyor ama dikkatlice baktığı halde hiçbir anlam ifade etmeyen çiçeğe benzer motiflerden başka bir şey göremiyordu. Salonun ortasındaki metal ayaklı cam sehpanın üzerinde bir gün önce içtiği çayın boş bardağı, ağzına kadar dolu bir kül tablası ve uzun zamandır açmayı düşünmediği televizyonun kumandası duruyordu. Ahşap koltukların oymalarının hatları, üzerine yapışan tozlar tarafından vurgulanmış gibiydi. Ortalığa atılmış bir pantolon, birisi yerde birisi ise bir kısmı sandalyeden sarkmış halde duran çoraplar dağınık odanın görüntüsünü tamamlıyordu.

Yolculukları oldum olası çok sevdim. Sadece otobüse binene kadar sürer tüm korkularım ve iç sıkıntım. Araç hareket etmeye başladığı anda kendimi evimde gibi huzurlu hissederim. Şu anda da aynı huzura sahibim. Muavinin sorduğu?çay mı, kahve mi? sorusuna biraz geç yanıt vermekle birlikte kahve isteğimi minik bir tebessümle ilettim. Az sonra kahvemi yudumlayacağım. Tıpkı evimdeki gibi? Kim yasakladı otobüslerde sigara içmeyi! Şimdi tek eksiğim bu?

Şahin Bey, daha yarışmaya 3 kişi mi katıldı sadece?

Yolculuk

Bir an önce evden kurtulmak istiyordum. Biran önce üniversite sınavını kazanıp, mümkünse en uzak ili yazıp gitmek istiyordum yanlarından. Lise bitti, sınav sonuçları geldi. İyi bir puan almama rağmen tercih hatasından açıkta kalmıştım, bu benim için hayatımda yine bir yıkım oldu. Şimdi okulda yoktu. Tüm gün üvey anne ile evde, aklımdan kavgalar geçti. Hayır! Ben artık istemiyorum. Üvey annemin eziyetlerine katlanmak ağır geliyor bana. Annemi bir daha aradım. Bu sefer tatil için yanına gelmek istediğimi söyledim, gel dedi. Hemen üç beş eşya alıp yanına gittim. Üvey baba gelmemden pek hoşnut olmasa da burası daha huzurluydu. Biraz kaldıktan sonra, bir iş ilanı gördüm. Birkaç aylığına çalışabilir miyim dedim anneme, onay verdi. Yerel bir televizyonda haber muhabirliği yapacaktım. İşe hemen alındım. Artık parada kazanıyordum. Üvey babamda para kazandığımı onlara maddi bir külfetim olmadığını görünce kalmama razı olmuştu. Babamlarda kalan diğer eşyalarımı da alıp annemin yanına yerleştim, geride kardeşimi bırakarak. Belki de en büyük pişmanlığım bu, artık onu koruyan bir ablası olmadığı için, benim ardımdan çok büyük bir yıkım yaşamış. Babamda üzülmüş ama o zaman pek belli etmedi bana, şimdilerde söylüyor bunu.

?Hastada şizofreni belirtileri görülüyor, diye lafa girdi doktor. Görünen o ki bir müddet denetimimiz altında kalması gerekecek. Kendisiyle bir süre konuştum. Sanrılarıyla öylesine iç içe girmiş ki gerçekle hayali ayırt etme noktasında ciddi sıkıntıları var. Hayalinde kendisi için mükemmel özelliklere sahip bir kadın canlandırmış. Bir süre sonra onunla konuşmaya ve iletişime geçtiğine inanmaya başlamış. Onu diğer insanlardan saklamış çünkü bu tür hastalarda sıkça görülen güvenlik kaygısının boyunduruğu altındaymış. Şizofrenler, öldürüleceklerine, kendileri için tuzaklar kurulduğuna içtenlikle inanırlar. Ortada hiçbir neden yokken evinin önünde silahla nöbet tutan hastalar vardır. İlerleyen durumlarda sanrılar öylesine hakim olur ki onlara, dünyaları tamamen hayali motiflerden oluşur ve dış dünyayla bağlantılarını koparabilirler. Durumunu daha yakından inceleyip gereken tedaviyi uygulayacağız.

Kusurumuz olduysa affola..

Editör Şahin...

Saat 00:00

Klasik olsun, bir de soru sorayım.

Lakin Dünya kadınlar günü bitene kadar bu günü her başlıkta kınama gibi bi misyon edindim o beni biraz geiyor:D

Keşke bu öykünüzün, ilköğretim birinci kademe seviyesinde kısaltılmış bir versiyonunu yeniden yazsanız. Söz verildikten sonraki bölümde yaşanan gerilimi biraz daha tırmandırarak ama..!

- Oğlum gözüm görmez olmuş artık. Şu makinenin iğnesine ipliği tak. Dedi anam.

Sofradan kalktı. Sessizce?Allahaısmarladık? deyip kitaplarını koltuğunun altına koyduktan sonra zorlukla evden çıktı. Rüyasındaki çıkışa benziyordu bu kaçış ama içinde o sevinçten bir zerre bile yoktu.

Yalnız kalabalıkların gürültüsü karışınca ağlayışlarına göğün, şairliğim ürperirdi dokunurken, içimdeki, tırmanmaya hazır tellere.

Eminim şiir yönü kuvvetli biri öykü yazmakta da başarılı olacaktır@geçerakça..

Duran AYCI

kimi zaman içim yandı, zamanında farkına varamadıklarım aklıma geldiğinde...

Noktalama ve imla konusundaki hataları üstüme alındım hemen:)

15. İçimdeki_Cennet

Saygı ve selamlarımla.

Belki saclarına akranlarına göre erken karlar yağacaktı?

Biliyorsun artık çok geç

Doymadım sana? Ağlarım?

- Var var. Hemen getiriyom.

'Nerdesin sen! Ali şaşırmıştı. Annesinin böyle tepki vereceğini hiç ummamıştı. Hızır efendi söze karıştı.

İster senede bir ara,

Salih hocalarıyla vedalaşarak köyüne dönüş hazırlıklarına başlar. Ama ne hocaları nede müdürü babasının vefatını söyleyecek cesareti kendilerinde bulamadıklarından olsa gerek mahcup bir eda ile uğurlarlar Salih?i. Müdür bey mahcubiyetinin tesiriyle olsa gerek Salih?i özel arabasıyla getirir köyüne. Salih neşe içerisinde aylardır görmediği köyüne dönmektedir. Yolda müdürü beyin dalgınlığına anlam veremese de içinde bulunduğu heyecan atmosferi onun bazı gerçekleri öğrenmesine sadece birkaç saat engel olacaktır. Ufukta görünce köyünü sevinçten adeta bir kelebek gibi kanatlanmıştır. Dilinden şu anlamlı ifadeler dökülür:?Ben seninle asudeyim ey ruhi revan. Düşsem yollarına bağrı yanık bir ozanın dertli mızrabından düşen içli nağmeler gibi açar mısın bana kollarını. Yada yalvarsam şeb-i aruz kıvamında şiirsel bir iç yakarışla yine?bizim Salih gelmiş?der misin. Aylardır bir zehir gibi hasretini yudumlayan bu evladını yine eski sıcaklığınla sarar mısın?

Katılan tüm arkadaşlara teşekkür ediyorum. O kadar zorlanıyorum ki puanlama yaparken. Bu da beni çok mutlu ediyor. Bu kadar güzel yazılarla karşalışmak inanın beni gururlandırdı. Bir şeyi de itiraf edeyim; böyle güzel yazılarla karşılaşınca kendimen utandım bir nevi. :( Bir edebiyat sever olarak, bir edebiyat mezunu olarak, edebiyat bölümüne yıllarını vermiş biri olarak ve bir edebiyat öğretmeni olarak bu kadar başarılı hikaye yazabilen insanların içinde beceriksiz biri olarak utandım açıkçası. Ayrıca böyle başarılı arkadaşların içinde jüri üyesi seçilmek de çok büyük bir gurur. Şahin Editörüme de ayrıca teşekkür ediyorum.

Bu güzel anları bize yaşattıkları içinde bölüm editörü arkadaşlarıma teşekkür ediyorum.

Birinci şıkka az da olsa katılabilirim. Evet, hikayem tam edebi bir hikaye değil. Edebi Eksikliğinin ise kelime çeşitliliğinde olduğu kanısındayım. Tekdüze kelimeler, süslü olmayan direk cümleler hikayemi edebilikten biraz uzak kılıyor bunu ben de fark ediyorum. Ama şunu bilin ki bu benim ilk hikaye denememdi. Ve ben ne bir edebiyat öğretmeniyim, ne de yazarım. Amatör bir ruh ve hevesle yola çıkan bir okurum sadece. Üstelik ne dünya klasiklerini okudum ne de sıkı bir Türk romanı ya da hikayesi okuyucusuyum. Bu marifet değil tabi ki hatta bir eksiklik. Ben hikaye tekniği adına ne öğrendiysem üniversitedeki bir İngilizce hocasından öğrendim. O da birkaç cümlelik teknik ve taktikler.

Ayrıca yarışma sayesinde üniversiteden bir arkadaşımla karşılaştık. :))) bu da hoş bir afuk oldu benim için.

Kaç yiğit daha şehadet şerbeti içecek bilinmez.

Aşık Veysel'in bir mısrası var;

Karat efsanesine göre?Söz? bu dünyada kullanılıp tüketildiğinde yol almayı sürdürerek başka bir evrenin gerçek nesnelerine dönüşüyorlardı. Bizim dünyamızdaki nesneler ise o evrenin sözlerinden başka bir şey değildi. Bilim adamları bu garip topluluğu incelerken tuhaf bir ritüel dikkatlerini çekmişti. Bu bir çeşit halk dansıydı, ama bizim alışık olduklarımızdan farklı motifleri barındırıyordu içinde. Çember yapmış kadınların mekezine oturan yaşlı bir kadın ağlıyordu. Çemberdeki kadınlar dönmeye başladığında onları izleyen halk garip yüz hareketleriyle birbirileriyle konuşuyor, kendilerine tokat atıyorlardı. Her sene ilkbaharda bu ritüel tekrar edilirdi.

hikayemin uzunluğundan dem vurmuşsunuz. bakın bu konun ikincisi sayfasında aslında bu dile getirmiştim. şöyle seslenmişim juri üyelerine:

Gevezeliğimi bağışlayın lütfen!

Ve Şimdi bir cevap bekliyordu, nasıl hikaye yazması gerektiği, kime göndermesi gerektiği ile ilgili. Oysa ilk hikayesini yzmıştı bile...

?Evet, öyle.?

Bir süre önce Bozüyük?ten geçtik. Tüm caddeler karnaval yeri gibi ışığa boyanmış. Caddeler salkım saçak yeşilli, sarılı, kırmızlı, mavili ışık salkımlarıyla bezeli. Zaten güzel olan bayanların abartılı makyajlarıyla kendilerini palyaçoya döndürüp, çekici olayım derken itici bir görüntüye sahip olmaları gibi Bozüyük?te kendini rengarenk ışıklarla kirletmiş. Komik görünüyordu. Tabii elektrik israfını hiç hesaba katmıyorum. Madalyonun o yüzü de en az diğer yüzü kadar çirkin?

Teknik Lise ve Mesleki ve Teknik Eğitim Merkezi

Nisan yağmurları başladığında

Ama?hiç hesapta olmayan bir hadise kabus gibi çöker aniden. Salih?in babası değişmez ilahi kaderin tecellisiyle yüz yüze gelir. Bir sabah ağarmış saçları, bükülmüş beli ve ışığı sönmüş gözleriyle son nefesini verir. Bu durum müdür beye haber verilir. Salih?in cenaze namazına katılması için izin istenir. Ama müdür bey asla buna izin vermeyeceğini söyler. Sınava bir hafta kala bir gencin bu travmayı atlatması imkansız diyerek engel olur bu isteğe. Salih kesinlikle durumdan haberdar edilmez.

Ama hasrette olduğumu da

bu yarışma forum hayatımda en çok kazancım olan başlık oldu..

Hayırdır niye gelmiş ki?

ve tabi asıl teşekkür edeceğim kişi beni bu edebiyat forumuyla tanıştıran sevgili şipşakçı.

Son 45 dakika.

Köyde alabildiğine bir sevinç havası vardı. Üç dört gündür delikanlılar akşam geç saatlere kadar dışarılarda geziyorlar, hep bir ağızdan gurbet türküleri söylüyorlardı. Davullar çalınıyor ve askere gidecek olan beş altı gençle beraber, köyün delikanlıları bütün evleri tek tek dolaşıp helallik alıyorlardı. Mehmet?te gidecekti askere. Naciye hanım gururluydu. Gözbebeği Mehmet?i büyümüşte asker oluyordu.

önce bir sürü öykü indirdim.. okudum okudum okudum.. öykü nasıl yazılır nelere sikkat edilir.. ve kalemi uzun zaman önce bırakmış biri olarak karar vermek bile büyük bir çaba sarfettirir diye düşünüyordum..

Akşam dışarıda olmazsam 20:00 da heyecanla bakacağım ki geç gelsem de ilk yapacağım iş kapıdan girer girmez net başına geçmek olacak:)

fuzuli, ben yazımı sabah bir daha okuyup ve birkaç arkadaşımın yorumunu alıp göndericeğim. hem arkadaşlarımın yorumları belki beni cesaretlendirir.

Bir gün de cumadan çıktık. Bilirsin ustan cumalara gelmezdi. Vakit namazlarını da kılarsa gizli kılardı. Hiç sevmezdi gösteriş ibadetini. Bizim Müslümanlığımızı da beğenmez arada bir dokundururdu.

Evet şiir yarışması istiyoruuzzzz! İlgililere duyurulur:)

Katılmak isityorum fakat hala kararsızım... Aslında kendimi denemek için güzel bir fırsat olurdu; ama insan hep birinci olmak isityor... Şiir yarışması düzenleseniz benim için katılmak çok kolay olurdu.

'Söyle Paşam ne yaptınız.

Adobem çok sevindim katılmanaaa:))

Bu arada öyküleri okumaya koyuldum. çeşm-i giryan arkadaşımı tebrik ederim. okurken büyük keyif aldım. yazıcıdan da çıkarttım bir kez daha okumak için. çok hoş bir durum öyküsü. bu kadar şiirsel bir dille yazılmış bir öykü görmedim daha önce.. alt alta dizsek mensur şiir olur heralde akifin şiirleri gibi. devrik cümleler duygu karmaşasını yansıtmada etkili olmuş. tebrik ederim arkadaşımı...

aksilik olmazsa katılmak isterim demiştim ama, gün bitiyor ve katılamıyorum.

Aliler? in evinin önünden bir yol uzanıyordu. Perşembe günleri bu yolun sonuna pazar kurulurdu. Parkın hemen başlangıcında önceden kilise olan, cami yapılan karşılıyordu parka gelenleri.

Ve beklenen an, büyük gün çatar gelir. Salih son derece rahattır. Sınava girer ve beklide hayatının en kolay deneme sınavını çözmüşçesine mutlu bir şekilde bitirir sınavını. Artık 4 aylık zahmetli bir yolculuk sona ermiştir. Bir serüven mutlu sonla bitecektir kısmetse. Mutluluk akan gözlerle soluğu dershanesin de alır ve netleri hesaplanır. Kesin bir şekilde tıp fakültesi gelmektedir. Dershanede buruk bir bayram havası vardır.

Eğer sorgulanacaksa bütün bunların nasıl olup da tek bir insanda toplandığı sorgulanmalıdır. Bu da hikayemin bir?bug? dır belki.

çok güzel olmuş. ellerinize sağlık..

yüreklerinize sağlık..

Ey erenler Allah sevgisi nasıl olmalı gönüllerde

akşam 20:00 da ekran başında olacağım inşallah...

@adobem

?Çok basit, dedi, Drunger, Klimt kitabında ne diyor, sürekli değişen biçimler, yani kurmak istediği dilde yapılar sürekli değişmeli öyle değil mi?

çok sevdiğim bir kitabı okur gibi yerimde duramıyorum, ikide bir ayaklarımın pozisyonunu değiştirip duruyorum ve

öyküler nerde yayınlanıyor.

Öyküyü okuyunca göğsüme ağrı girdi ve epey sürecek gibi görünüyor. Çok dramatik!

- Senin aklın nerede yahu? Ben gidip geleli ne kadar zaman oldu.

eğer ben yaşamış olsaydım yani ademin yerinde olsaydım kendimi bu kadar iyi anlatamazdım..

sırayla okumuyorum melek.

Bilmem.

@geçerakça

Okuduğum anda buraya yazmak istemiştim ama ne yazık ki telefon ile arayan bir arkadaşım, bu arzumu yerine getirmeme engel oldu.

hepsi çok güzel bu öykülerin:)

herkese kolaylıklar diliyorum...

tbrkler

5 Marta kadar öykülerini göndererek yarışmamıza katılanlar ve yarışmacı olarak kabul edilenler:

İşte bu yüzdendir Çarıklı Osman?ı yuhalaması. Yaptığı şey tartışılır amma burada anlaman gereken suçunun makine kullanmaktan ibaret olmamasıdır. O bu işi severek yapmıyordu zaten. Onun amacı çok para kazanmaktı. Müşterilerinden aldığı fazla ücretler de kızdırmıştı Hikmet?i O bu işe ekmek parası gözüyle bakmıyordu. Kısacası esnaflığın da yazılı olamayan bazı kuralları vardır. Şimdikiler bilmez böyle şeyleri. Çarıklı Osman bu kuralları hiçe saymıştı ve yuhalardan nasiplenmek kaçınılmaz son olmuştu. Bir de o günden hatırladığım Çarıklının oğlunun bu yuhalara çok sinirlendiği ve öç almak için yemin ettiği?

KATILIYORUUUMMMM :)

bende birinci olmuşum ama sondan, başındaki son olmasaydı birinci sayılırım:))) şakayı bir kenara bırak gerekde evet noktalam işarwetlerine pek önem vermedim çünkü çok kısa sürede yaza bildim. bence öyküleri birde sondan başa doğru okuyun kırın alışıla gelimiş kuralları herkese iyi geceler ve teşekürler...

2- 5. boyut veya benzeri dizilerdeki doğrudan ders verici acındırıcı motifler daha önemliymiş.

Olmadı çeşmi giryan.. Bu açıklama size yakışmadı..

Hülya aklımdaydı. O güzel kız; çaresiz, geleceği karartılmış, hayatı başlamadan bitmiş fidan... Hülya, adı gibi geleceğini de rüyalarına bırakmıştı artık. Kötülüklerden esirgensin diye Çocuk Esirgeme Kurumuna gönderilmişti bir başına. Ruhunda açılan yaraları şimdi kim saracaktı, bedenindeki ürkekliği nasıl atacaktı? Mavi gözlerine yağmur sonrası güneş vuracak, hayatı siyaha yer olmayan bir eleğimsağma gibi renklenebilecek miydi? Devletin on sekiz yaşından sonra saldığı hayatta ne kadar tutunabilecekti? Bundan sonrası meçhul bir hayattı onun için.

daha açmamışlardır, şahin edite gönderdin dimi. açınca mutlak cevap verir.

theottomanempire arkadasım.. ben edebiyattan feci şekilde anladıgımı idda etmiyorum... en azından senin kadar iddalı değilim... eleştirirken de bir ölcü olmalı... resmen jüriyi suizan altında bırakıyorsunuz... benim edebiyat konusunda almam gereken cok yol var.. bunu mutevazilik olsun diye solemiyorum... ama en az benim kadar belkide daha fazla şekilde senin de yol alman gerekiyor sevgili kardeşim... bu arada bir itiraf öykünü begendim... seni eleştirmem senin yazdıgın öykünün şanına halel getirmez... saygılar dostum..

Sanki bir dakika uyumuştu. Gün doğmadan kalktı, o çok sevdiği yeşil rengi aceleyle geçirdi dün sancılanıyor dediği bedenine. Eğitime çıkan askerlere sevgi dolu baktı:

Yazdığım yazıları forum aracılığı ile paylaşmak acayip keyif veriyor bana. Bu yarışmayı organize ederek bana bu konuda yeni bir imkan sunan dostlarıma,

14. geçerakça

Babası çakmış davayı. Bak oğul demiş burada usül farklıdır. Anlamazlar senin dilinden.

Forumlarda pek yazmadığım için ''nerden çıktı bu, ne hakla gelir gelmez eleştirmeye başlıyor, küstüm oynamıyorum, O varsa ben gidiyorum, ben burada ondan daha çok mesaj yazdım, herkes beni tanıyor seviyor, bilgelik yapıyor aklınca'' vs. sızlanmalarına mahal vermemek için ''çok fazla irdelemeden son derece yüzeysel yazıp suskunluğuma devam edeyim'' demiştim.. Ama birbirini ağırlama sanatını oldum olası sevmediğimden bu suskunluk işini yapamayacağım sanırım..

Kitaplaştırma konusuna gelince, bu yarışmanın ödüllü olması için çok da yüksek sayılmayacak bir miktar nakte ihtiyaç duyduk. Maalesef bir finansman bulamadık. Kitaplaştırma konusunda da aynı sıkıntılarla karşılaşabiliriz diye düşünüyorum.

Melek olmak kesinlikle sizin şahsınıza yönelik değildi buradaki genel düşüncelerimi söyledimsa dece, herhangi bir şahsı değil, böylesi bir duruma mahal verdiğim için özür dilerim.

Bugün nasılsınız hocam, afiyettesiniz inşallah?

Müziğin sesinin yüksek olmasının sebebi de dışardan gelen sesleri duymamak isteyişi.

Yürüyordum, boğazıma kalın bir urgan gibi dolanıp beni boğan, her adımını beynime kazıdığım uzun ve sıkıcı yolu. Birkaç dakika sonra durağa varacak, hiçbir zaman tanıma gereği hissetmediğim insanları küçük bir tebessümle selamlayacak ve beni canavar dişleriyle yutmak için bekleyen kocaman makinelerin koynuna bırakacak olan servise binecektim. Sabırsız bakışlarla çevreyi süzüyordum. Cepten harcıyordum gereksiz vaktimi. İskele üstünde sohbetteydi martılar. Bir tanesi espri yapmış, öbürleri de kahkahayı koparmışlardı. Birkaç romantik aşığın yahut akşamdan kalma bir vatandaşın aceleyle bitirmeye çalıştığı ve bir parçasını azat edip havaya saldığı bir lokma simide muhtaç, uçuyorlardı alçaktan. Deniz koyu lacivert bir takım giymiş, dalga dalga ağlıyordu ayrıldığına, sevgilinin ak gerdanındaki şavkından.

Çalınan Bir Hayat

tabiki bende katılıyorum:))

Aleykümselam gençler hoş geldiniz hoş geldiniz. Buyrun geçin sofraya. Hele bi yemeğimizi yiyelim, çay içerken konuşuruz uzun uzun.

Yaşlı adam, emekli bir askerdi. Yeğeniyle hiçbir zaman samimi bir ilişkisi olmamıştı. Fakat her nedense onunla çok sık görüşme ihtiyacı hissederdi. Burak?a göre bu, verdiği vaazları dinleyecek başka birini bulamamasından ileri geliyordu. Kendisini onu dinlemeye mecbur eden, ona karşı duyduğu saygıydı. Bu, ailesinin telkiniyle içine zorla yerleştirilen bir alışkanlıktı. Burak?ın çocukluğundan beri, büyük olmaktan aldığı hakla, aile işlerine burnunu sokar, babasıyla arasındaki uçurumun giderek derinleşmesine neden olurdu bu adam. Zaman geçtikçe de daha çekilmez buluyordu onu.

KARAT EFSANESİ

Bunu toplayıp kitaplaştırabiliriz bile...

bu arada teşekkürler herkese destekden dolayı.

Öykülerin yayınlanacağı saatte başka bir yerde olmak zorundayım. Ve bu durum beni gerçekten üzüyor. Keşke okuyabilseydim gitmeden.

Adamın biri aynı Yuh Baba gibi dünyayı değiştirmeye kalkmış. Bu dünyayı nizama sokmasını bilirim ben deyü sıvamış kollarını. Gece çalışmış gündüz çalışmış. Gününü gecesine katmış. Bakmış ki olacak gibi değil pes etmiş en sonunda. Bari demiş yurdumu, biricik vatanımı kurtarayım. Bakmış böyle de olmuyor. Memleketimi kurtarayım diye bir bismillah daha çekmiş; ama nafile. Derken mahalleyi kurtarayım demiş, ailemi kurtarayım demiş; ama muvaffak olamamış Sonra bir alimin yolunu tutmuş ve destur isteyip çıkmış huzuruna. Meramını anlatmış ve bir çare istemiş. Alim biraz düşünmüş ve bardağından bir yudum su alarak söze başlamış.

öğreticilik ile ders vericiliği birbirinden ayırmalısın. tüm makaleler öğreticidir ama hiçbiri ders verici değildir. tüm fabllar ders vericidir ama hiçbiri öğretici değildir...

Jüri üyelerine ve bu yarışmaya emeği geçenlere sonsuz teşekkür.. Sizler en büyük övgüye sahipsiniz teşekkürler forum hayatımıza kattığınız güzelliklerden dolayı...

Şunu da söylemek istiyorum, hikayem asla bir hidayet hikayesi, kendini bulma öyküsü değildir. Eğer öyle olsaydı dini ve vicdani motiflere daha fazla yer ayırırdım. Halbuki vicdani sorgulama sadece yazının son kısmında birkaç cümle. Yazarken böyle bir şey düşünmedim.

Ve haykırdı.

?Bu üç şekli birleştirirsek bir kare elde ederiz öyle değil mi? Drunger Albert?in cevabını beklemeden konuşmasını sürdürdü, kare 2 boyutludur, profesör bizden bunu küpe çevirmemizi istiyor, bunun için de? dedi ve orada kaldı, sanki bir an için apaçık beliren gerçeklik ellerinin arasından kayıp gitmişcesine Albert?e uzanan kollarını düşürerek, ve?bunun için de?diye yineledi, fakat artık söyleyeceği şey bir türlü ağzından çıkmıyordu. Sanki bir karabasandaydı ve avazı çıktığı kadar bağırmasına rağmen hiçbir ses duyulmuyordu. Sonunda biran için anlam olarak bir şeyleri sezinlediğini ama daha sonra bunun aniden yok olduğunu açıkladı. Drunger?in canı çok sıkılmıştı odada hızla bir o yana bir bu yana dolanmaya başladı.

12. duran01duran: Ortalama puan: 78, toplam puan: 470

Tek el silah sesi yankılandı, Balat?ın dar sokaklarında. Kuşlar bir telaşla havalandı. O akşam iki yıldız kaydı gökyüzünden. Ateş böcekleri küstü dünyaya söndü bütün sokak lambaları pervaneler küstü Tanrıya. Ali, Ali Rıza efendinin yanına gömüldü. Beyaz elbise hiç yakışmamıştı. Kime yakışıyor ki nede olsa her ölüm erken ölüm değil midir?. Ama bir çocuğa hele hiç yakışmıyordu. O da büyüyecek saçını tarayacak okula gidecek aşık olacaktı. Bazen de bunalıp ölmek isteyecekti.

İnşallah tatlı bir yarışma yapacak seviyeye erişiriz hep birlikte.

?Kızı hazırla onu dayısına götüreceğim.

@adobem, okurken gözlerim doldu. inşallah sadece öyküdür..

Ben diyorumki yeni yarışmanın konusu şiir okuma yarışması sonrada şarkı söyleme yarışması olsun.. kitaptan sonra bide kaset basar paraya para demeyizzz:))))))))

meğer ne cevherler varmış

Geleli aylar olmuştu ama hiç farkında değildi. Masasında oturmuş kağıt kalemiyle uğraşıyordu. Gelen telefonla irkildi. Karşıdaki ses ziyaretçisini olduğunun, buna çok sevineceğini söylüyordu. Hızla dışarı çıktı. Karşıda, onu görür görmez ayağa kalkmış annesiyle babasını görünce birbirine karışan heyecan ve sevinç duygularıyla olduğu yerde kalakaldı. Annesinin koşarak kendine doğru geldiğini görünce o da yürümeye başladı sevdiklerine doğru. Ama birden durdu. Yavaş yavaş titremeye başladı. Yer sanki ayaklarının altından kayıyordu. Titreme, yerini büyük bir sarsıntıya bıraktı. Annesine doğru koşmak istiyordu ama olmuyordu. Kendine doğru gelen annesi de sanki gittikçe uzaklaşıyor bir yandan da bağırıyordu:

Ayrıca "Yanık Buğdaylar" ve 1940 a yönelik sözlerinizi ise hoş karşılamadığımı belirteyim..

İçimdeki Cennet ellerine sağlık..

Özel mesaj kısmına sığmıyor metin. Bir mail adresine göndersek nasıl olur? Bütün jüri o mail adresinden baksa çok iyi olur diye düşünüyorum. İki sayfalık öyküyü 6 ya parçalayıp bir de tüm jüri üyelerine aynı işlemi tekrarlamak çok zor.

Cuma'ya kadar yetişecek inşallah..

'Bir süre sonra yaz, yaz gelince kimse balık yemezde ondan.

12. Melek olmak:)

6. şıkkınızda söylediğiniz"acındırma, acıklı" kısmına benim öyküm uyuyor mu diye geldi aklıma!..

Ah ederek yana yana?

Acı ama gerçek olanları...

selam arkadaşlar yarışmaya katılmak için son tarih ne zaman?

19'LUK İHTİYAR

Naciye?Ey rabbim? Sen her şeyi gören, işiten, her şeyi bilensin. Sen var ettiğin evrende bütün canlılara, bütün varlığa hükmedensin. Dilediğine veren dilediğinin elinden alansın. Ey rabbim bize verdiğin nimetler için sana hamd ediyoruz. Seni tesbih ediyoruz. Beni herkesin hor görmesine alıştım. Bu da benim kaderimdir. Allah?ın takdiridir deyip sabrediyorum. Rabbim sen Mustafa?mın başını yere eğdirme. Arkadaşlarının ikişer üçer çocuları varken, Mustafa?mı onların yanında boynu bükük koyma. Bize hayırlı bir evlat ver yarabbi. amin?

- Kilosu kaça?

1 NİSAN

Ağzım bir karış açık bir halde bitirdim öykünüzü! Bilemem ama ya ben çok abartılı konuşmuş olacağım, ya da cehaletimin aynası olacak... inanılmaz bir keyif aldım, anlatamayacağım kadar tatlı geldi kaleminizden dökülenler!

Herkese başarılar isimlerden hepsinin ne kadar değerli yazılar yazdıkları anlaşılıyor zaten..

Bir müddet sonra adam çadırdan çıkıp putun önüne geldi. Kırbacını havaya kaldırdı. Sanki putu da kırbaçlayacaktı ki elinden kırbacı atıp puta sert sert baktıktan sonra atına atlayıp toz bulutunun içinde kayboldu.

Kahramanı benim olduğum

Bendeniz de Yuh Baba?nın çırağı. Bazen bir hafta uğramadığım bile olur. Şehrin en yıkık dökük, en pespaye lisesinin en başarılı öğrencisiyim. Notlarım o kadar yüksek değil ama bilgi yarışmalarında okulumuzu temsil eden grubun demirbaşı sayılırım. Nasıl mı oluyor? Eğitim sistemimizi anladığımdan beri not için değil, öğrenmek için gayretle kendimi geliştirmeye çalışıyorum. Çok kereler sınav arifesinde okuduğum romanın başından kalkamayıp da sınavı unuttuğumu hatırlarım. Benim öğretmenim?kitaplar? oldu üç beş senedir. Böyle şey olmaz derseniz gidin sorun Müdür Bey?e okulumuzun yarışmalardaki derecesini. Bizde hocalar talebenin yüzüne değil kağıdına bakmayı alışkanlık haline getirdikleri için yaptıklarının arkadaşlarımı ne kadar?aptallaştırdığını? fark edemiyorlar. Bir keresinde Ahmet Hocamıza anlatmaya çalıştım ama ne fayda. Kızdı bana. ?Bacak kadar boyunla bilmişlik yapma? dedi. O gün yemin ettim işte esaslı bir öğretmen olmaya. Şimdi sınavlara hazırlanıyorum.

Demek istediğim şu ki.. paylaşmak işte böyle bir şey... İster hikaye yollamış olun ister olmayın, onları okurken hissettiğiniz şey...

Bu arada nickiniz çok değişik:)

Karışık oldu sanırım biraz ama siz anlamışsınızdır eminim. Tekrar tebrikler elinize sağlık...

biri bu arkadası durdursunnnnnnnn... yada mutevagil arkadasımıza filtre getirilsin... bu şekil inanın heyecanı olmuyor... cunku kimin kazanacagı bastan belli... mutevagil

Son kahvemi ikram etti az önce çocuk sayılabilecek kadar genç olan muavinimiz. Bu saatte bir elin parmakları kadar az olan uykusuzlara hizmet etmek daha kolay olacak ki, bu sefer gülümseyerek uzattı kahvemi. ?Az kaldı bir saat sonra inşallah varmış olursunuz? Az kaldı? ?Sevinmeli miyim ki buna çocuk? der gibi suratına baktm. Anladım. Teşekkür ederim. Eğer geldiğimizde uyuyor olursam beni uyandırır mısınız? dedim. Normalde uykuyu açması gereken kahve bende farklı bir etki gösterip, içimin uyku isteği ile ezilmesine neden olmuştu. Gözlerimi güçlükle aralayabiliyordum. ?Tamam? dedi muavin gülümseyerek.?Merak etmeyin, sizi indirmeden yola devam etmeyiz.?

Belki gözlerinde ki ışıltı omuzlarına binen ağırlıktan dolayı erken sönecekti?

Yazmaya çalıştığı hikaye ile hayatının bundan önce kendisine hediye edilen kısmını anlatmak istiyordu. Daha öncesinde oturduğu sıralarda hayatının en güzel yıllarını geçirdiği çift renki beton duvarların arasına sıkıştırılmış çift başlı günlerde ne için orada bulunduğuna karar verememiş, gitmenin mi yoksa okuyup adam olmanın mı kendisi için çizilen kader çizgisinin mutluğa ulaştıracak yol ayrımı olduğunun farkına varamamıştı. Gerçi kaderdi ne de olsa gidlecek yol belirlenmişti ve tüm eilgenliğiyle orada yürümekle görevliydi. Edilgenliği kendisini edilgenleştirence onun zaten edilgen kalacağının bilindiği için alınyazısı olarak kendi kader defterine yaılmıştı. Biliyordu, inanıyordu ve kader vardı ne kadar çırpınsa da. Niyetini yokladı önce, kim için yürümeliyim dedi. Kararsız çizgilerin belirsizliğinde yapılabilecek en iyi iş de zaten niyetini yoklamaktı. Nasıl olsa ne yapacağımı bilmiyorum o halde O'nun için yapayım benim ne olacağımı belirleyen için hareket edeyim diye düşündü. Sonunda okuyup adam olmuştu işte. Okuyanlar adam oluyordu, onun yaşadığı yerlerde ya da okuyanlar kedilerini adam sandıkları için adam yerine konuluyorlardı. Onların ne olduğunu ise en iyi niyetleri bilen biliyordu. Ben bir adammıyım sorusunun sarhoşluğunda karşılaştığı hikayesinin adam yerine konulacağı bir yer bulmuştu. Bir ey vardı belirsiz olan, nasıl yazacağı, nereye göndereceği... Kafası karışmıştı. Kimdi kendisinin en iyi olduğunubelirleyeck insanlar. Kararsız parmakları hayatına orta kıldığı klavyesinin üzerinde işliyordu. Frkında olmdığı bir bilinçlilikle aklından geçenleri orya iliştirdi. Şunları yazmıştı gelecek cevabın kendisine umut olacağının farkındlığıyla:"Yarışmayı hazırlayan arkadaşlar şimdi tam olarak hangi üyelere hikayelerimizi yollayacağımızı söyler misiniz. Kafam karıştı da"

Büyük bir merakla öykülerinizi okumak için bekliyorum, şimdiden kalemize sağlık!

duran01duran

"Hiç bitmese " diye yavaş okumak geliyor içimden..

Evrenin keşfedilmemiş yerlerinde saklanır gerçek aşklar. Geri kalansa bir parmak baldır ağzımıza çalınan, Tanrı tarafından.

?Anne bizim buralarda güller ne zaman açar/

Ama öncelikle şunu belirtmeliyim ki. İlk cümlede gördüğüm anlatım bozukluğu ve edebi mahiyetteki yazılarda ilk cümlenin önemi ve benim hassasiyetim olumsuz hanenize yazıldı :))

Ağır ağır yatağına uzandı. Yatamadı sol yanına. ?Acıyorum, bana doğru dönme.? der gibiydi. Perdeyi zorla aralayıp, içeri giren ay ışığının aydınlattığı tavana doğru döndü mecburen. Ve yine süzüldü gözyaşları sessizce. Islak gözleri, acıyan yanıyla derin bir uykuya daldı.

?Sana pantolon aldım? dedi babam. O kadar sevindim ki. Eve geldim. Ana nerede benim pantolonum dedim. Ne pantolonu oğlum? Dedi anam.

Kötü hatıralar ise unutmak içindir ve unutmak melekesi tanrının bir lutfudur. Ama unutabilene?Unutamadı Hikmet Amca da ;ama kimseyle de paylaşmadı derdini. Zira?elemin zikri de başka bir elemdir? derdi..

Sn. hakandanhakana, şu an 4 kişi yazı gönderdi ancak bu sayı tahiminimce yirmiyi geçer.

@Oğuzhanmete,

Şeyda hanım parka, koşar bir hışımla çıktı, sonra mezarlığa baktı. . Çocuklar top oynamaya devam ediyordu. Çocuklara sordu bir cevap alamadı. Fadime?nin kapısını çaldı, evde kimse yoktu. Biliyordu ki bugün; Fadime İstanbul?a yeni taşınan akrabasını evine gidecekti. Şeyda hanımın içine büyük bir korku girdi. Çocuğunu kaybetme korkusu yüreğini yaktı. Çocuğu beş dakika önce gözlerinin önündeydi, bir anda yetip gitti. İstanbul da çocuk kaçırmaları bir anda artış göstermişti. Kimilerine göre organ mafyası kimilerine göre de dilenci mafyası çocukları kaçırıyordu. Ve polis kaybolan hiç bir çocuğu sağ salim bulamamıştı. Polis bir ay önce kaçırılan altı yaşındaki çocuğu böbrekleri alınmış bir şekil çöp kutsunda bulmuştu. bunlar şeyda hanım akılına geldikçe bedeninden terler boşalıyor, çaresizliğin verdiği sıkıntı beynini zonkluyordu. Gözlerinde yaşlar peşi sıra boşalıyor sanki vücudundaki bütün su gözlerine akıyordu. Parkın girişindeki camii ye baktı ve göz yaşları daha da artı. Hızır efendinin yanında Ali ve Murat?ın geldiğini gördü. Derin bir oh çekti,. onlara doğru yürümeye başladı. Ali kocam bir pamuk şekerini yiyerek yürüyordu. Annesinin yüzündeki kızgınlığı anlayamadı. Şeyda hanım sert bir şekilde Ali'nin kolundan tuttu.

Adam iüç dört defa tekrarladı,

-- YUH BABA?

Mevsim tekrar Tanrının kulağına fısıldamasıyla değişmeye başlamıştı. Güneş gülen yüzünü iyice göstermiş, deniz kıyıları pazar yerine dönmüştü. Zengin kısım güneye, az ve orta gelirliler adalara veya Eminönün?e veya İstanbul da denize girilmesi bedava olan yerlere akın ederlerdi. Özellikte Eminönün de bazen boğulanlarda oluyordu. Buna rağmen her zaman doluydu. Dünyada hiç deniz olmasaydı ne olurdu. İnsanoğlu büyük ihtimal daha gaddar daha kaba olacaktı. Deniz ruhları ve bedenleri yumuşatıyordu. Tene deyen su içeri girip ruhları dinginleştiriyordu. Yazın geldiğine sevinemeyen insanlarda vardı. Bunlar genelde toplumdan geri kalmış tenha sokakları seven koşuşturmaya katılmayanlardı. İnsan görmekten usanmış, mutsuz ama mutlu görünmeye çalışan, umutsuz ama umutlu görünmeye çalışan insanlara nefretle bakan belki de aşağılayan kişilerdi. Oysa insan birlikte yaşamaları için yaratılmamış mı?. Neden bir yılan gibi üreme zamanında yan yana gelip onda sonra ayrılmıyorlar?. Çünkü insan birbirine muhtaç yaratılmış.

Ben hep insanı geliştiren ve paylaşma zevkinin de en güzelini yaşatan bir organizasyon olarak düşünmüştüm bunu.

4. zeynep_edebiyat: Ortalama puan: 85, toplam puan: 509

Murat babasıyla evine, Ali de annesiyle. Fikriye hanım Aliyi görünce

Recep İvedik'i izlerken, yemeğimi yerken, alış verişimi yaparken aklıma geldi yarışma...

GERİ-EZBER

ben katılamıyorum, yazı yazmakta çok yeteneksizim:((

Çarıklı Osman dediğim çarşının diğer kunduracısı. Yani Hikmet?in meslektaşı. Dükkanını açalı bir iki yıl olmuştu ama çok para kazanıyordu. Bir iki ay içinde senin ustanın müşterilerinin yarısından fazlasını kapmıştı bile. Çünkü o işini makinelerle yapıyordu. Babasının emekli parasından payına düşeni büyük bir yüzsüzlükle istemiş o da?borç veriyorum kazanıp verirsin geri? diye vermiş. O parayla son model makinelerden alıp tam da Hikmet?in dükkanın çaprazına açmıştı dükkanını. Hikmet?in de parası yok değildi ama garip bir inatla makine kullanmamakta ısrar ediyor ona makine almasını önerenleri azarlayıp kovuyormuş. Duyduğuma göre bir arkadaşına inadının sebebini bir hikaye ile şöyle anlatmış..

öncelikle katılma cesareti gösteren herkesi tebrik ederim. sadece ilk üç hikayeyi okuyabildim ve gerçekten üçüde çok başarılı. elinize yüreğinize sağlık arkadaşlar. ve ayrıca başta şahin hocam olmak üzere emeği geçen herkesede teşekkürler:))

İşte bu duygularla örülmüş bir yolculuktan sonra geldiler şehre. Babası oğlunu önce Allaha sonra bu temiz yurdun temiz hocalarına emanet ederek döner aynı gün köyüne. Salih yurdun hemen yanındaki dershane kaydolur. Azimle derslerine sarılır ama içini kemiren gurbete bir türlü dur diyemediğinden midir nedir bilinmez, bir türlü motive olamaz derslerine. Bu durum onun deneme sınavlarına da yansır. Durum hiç iç açıcı değildir. Gidişat sınavı kazanamamanında ötesinde yapılan bunca masrafa verilen bunca emeğe yazık olma seviyesindedir. Durumun iç açıcı olmadığını gören müdür çaresiz Salih?in babasını çağırır. Ona oğlunun bu tempoya ayak uyduramadığını, evini köyünü özlediğini ve seviye olarak da çok düşük olduğundan dolayı kazanamayacağını söyler. Hatta daha da fazlasını yaparak Salih?i köye geri götürmesini; hiç olmasa bir çiftçi olarak hayatını kazanması için eğitmesini söyler. Salih doğarken kalbine ekmişti umut çınarını. Ama şimdi o koca çınar bir fiskeyle ta kökünden sarsılmış hatta yıkılma kertesine gelmişti. Dertli ve mahsun baba gözyaşlarını gizleme gereği duymadan ağlamaya başar hıçkırıklarla. Halbuki ne ümitler bağlamıştı oğluna. Ama şimdi müdür beyden dinledikleri karşısında ne yapabilirdi ağlamaktan başka. Gözyaşlarını silip müdüre teşekkür ettikten sonra oğluyla son bir kez konuşmak istediğini söyler. Üzgün olduğu her halinden belli olan bir gencin onuru, hayatı ve en önemlisi ise hayallerinin bittiği andı bu an. Babası soğukkanlı bir şekilde müdür beyin anlattıklarını oğluyla paylaşır ve müdür beyin tavsiyesini söyler.. Oğluna köye dönmeyi teklif eder çaresizliğin ıstırabı içerisinde. Ama işte baba yüreği;dayanamamış olmalı ki son sözü oğluna bırakır.

7 Marta kadar öykülerini göndererek yarışmamıza katılanlar ve yarışmacı olarak kabul edilenler:

yaşanılan her şeye cesarettir arka çıkan

Şeyda hanımın elindeki köpüklü tabak eli den kaydı ve düştü. Dışarıda bir gürültü yükseldi Fadime çığlık çığlığa bağırıyordu. Uyuklamakta olan Fikriye hanım ayniden irkildi. Sokak bir anda dolmuştu. Şeyda hanımın yüreğine öyle bir acı saplandı ki korktuğu şeyin başına gelmesinden endişe ediyordu.. Fadime?nin çığlıkları ruhunu parça parça etmişti. Bir saniyede dışarıya çıkmıştı. Kalabalığın biraz ilerisinde kaldırıma çarpıp duran koca kırmızı bir kamyon kan renginde. Parçalanmış kırmızı ufak bir kamyon kan içinde. Şeyda hanım kendini yitirmişti öylece kalakaldı. Oysa daha akşam olacaktı çok düşünmesine rağmen sonunda karar verebilmişti akşam yemeğine karnı yarık pişireceğine. Çocuğunun parçalanmış bedenini görmek ne feci bir şeydi bir ana için. Ölüm ne kadar yakında insana oysa daha akşam olacaktı Beyi işten gelince yemek yenecekti. Necmi efendiye haber verildi. O sıra Necmi Efendi değişmiş olan mevzuatı okuyordu?. Aman be kardeşim bu ülkede ikide bir değişiyor?diye düşünüyordu. Acı acı çalan telefonu açan Necmi efendi, nerden bilirdi aslında hayatında ikide bir mevzuatını değiştirdiğini. Haberi alınca beş dakika olduğu gibi durdu. Ölüm, bir daha olmamak demekti. Şeyda hanım Ebru ve Fikriye hanım hastaneye kaldırılmıştı. Cenazede morga. Freni patlamış olan kamyon yolda oynamakta olan çocuğu feci şekilde öldürdü diye üçüncü sayfa haberi olarak yayınlandı gazetelerde.. Ali'nin öldüğü günün akşamüstü Balatta bir şair şiirine başlayamadığından canı çok sıkılıyordu. Zaten bir daha şiir yazmakta istemiyordu. Güneş batmış gök kızıla boyanmıştı. Sanki biri dünyayı ateşe vermiş kızıl alevler göğe kadar yükselmişti. Sonunda kızıl bulutlardan kan damladı beyaz sayfaya. Şair uzun süre düşündükten sonra üç satır yazabildi;

Bu beklenmedik hamle karşısında Burak?ın vücudundan soğuk terler boşalmıştı. Bu konuyu amcasıyla konuşmak, geçmişte yaşananlar, kafasının içinde dönüp duran ihtimaller onu öylesine korkutmuştu ki? Fakat bu korkusunu belli etmemeli olabildiğince rahat ve doğal görünmeliydi. Beylik laflarla konuyu geçiştirmek istedi:

hocam bunu şunu için sordum aslında;

Şimdi diğer arkdaşlarımında hikayelerini okumaya devam ediyorum sırayla

-Biliyorsun yaşlandım, bu ilaçlar da iyice bitirdi beni. Sen tanırsın ustanı. Belki yaptıklarıma şaşırıyorsun ama ne yapayım haksızlığa tahammül edemiyorum. Hanım öldükten sonra biraz tuhaflaştım, bunu kabul ediyorum; ama sen beni hep Hikmet Amca yada Hikmet Ustan olarak bil e mi? İnsan dünyadan göçüp giderken arkasından bir fatiha okutabilmeli. Herkesin seni sevmesine gerek yok. Ama iyilikten, doğruluktan şaşma ki; kimse arkandan yuh çekmesin. Duyduğuma göre Çarıklı Osman?ın oğlu yemin etmiş ben ölünce arkamdan yuh çekmeye. Ona de ki ustam da senin baban gibi gidiyorsa üç kere yuh az olur, yüz kere yuh çek. Ama unutmasın ki, babası gibi gitmiyorsam o yuhaların hepsi geri döner.

kelime sınırlaması var mı veya sayfa sınırlaması

'Aman oğlum nerdesin? bizi meraktan öldürecen, sonra helvamızı yiyeceksin demi? dedi.

Hayat devam ediyor...

Başka öyküleriniz var mı? Sıradan sayılabilecek bir konusu olan... öyle bir durumda nasıl yazacağınızı merak ettim!

tekrar yüreğine sağlık:)

Şöyle söyleyeyim o zaman, bir aksilik çıkmazsa, okul müdürüm rapor alıp okula uğramaz ve beni rahat bırakırsa, tekrar ani bir kar yağışıyla hayat felç olup okullar tatil edilirse, temizliğe gelen yardımcım bir haftalık yemek ütü temizlik vb işleri yapıp bana "oh be dünya varmış" saatlerimi hediye ederse, vs vs vs...:)

Profesör Klimt 1825 yılında öldüğünde kendisiyle beraber birçok sırrı da götürdü. Çünkü Karat kabilesi 1826 yılında toplu intaharla dünya tarih sahnesinden çekildi. Himo yanardağı bu olaydan birkaç ay sonra harekete geçerek ormanlık alanda kurulmuş olan yerleşim alanını küle çevirdi. durum antropologlar açısında hiç de iç açıcı değildi çünkü Karat dinine göre ahşaptan başka bir malzeme kullanmak haramdı.

ee hadi adobem oğluşunun şansı için yolla artık

Öyküm biraz aceleye geldi vaktim olamadı telaşelerim yüzünden.

çünkü arkadaşlarımız gerçekten birbirinden yetenekliler..

Keyifli bir yarışmaydı. Katılanların tümünü de medeni cesaretlerinden dolayı kutluyorum.

sevgin yüreğimde, gözümün önünde ise sadece hikayeler olacak:)))))))))))))

yüreğine sağlık. İnşallah yetim Hülya'ların boynu bükülmez hiç bir zaman.

Herkese merhaba

Ali parka yeni gelmiş olan çocuklara baktı. Çocuklar birbirlerine küfür edip bağırıp çağırıyorlardı. Birbirlerini kovalayıp gözden kayboldular. Hava yavaş yavaş kararıyordu. Camiden ikindi vaktinde ezan sesi yükselince Ali başını camiye çevirdi, uzun uzun camiye baktı. Camiye fazla kimse gitmiyordu, birkaç yaşlı adam sadece. Gökyüzü kara bulutlarla kaplıydı. İri yağmur damlaları cama birer ikişer çarpmaya başlamıştı. Annesi dışarıya çıkmasına izin vermediğinden dolayı Ali nerdeyse bütün günü dışarıyı camdan izleyerek geçiriyordu. Genelde sabah kahvaltısından akşam ezanına kadar. Bazen de Muratla oynardı, nede olsa tek arkadaşı. Babası akşam eve gelince, yemek yenirdi. Nemci Efendi haber saatine yakın eve geldiğinden, genelde sofra başında haber izlenilir hiç kimseden çıt çıkmazdı. Mutlu muydular? Kim bilir, nedir zaten mutluluk. İnsan gözlerini hayata açar açmaz başlamaz mı bir telaş. Buysa mutluluk mutluydular.

Babası oğlunun bu isteğini kırmaz. Salih ağır ve düşünceli adımlarla müdür beyin odasında alır soluğu. Direkt olarak konuya girer ve hocasına doktor olabilmek için ne yapması gerektiğini sorar. Müdür bey iç burkan bu istek karşısında ne diyeceğini şaşırır. Salih?e temiz bir çocuk olduğunu ama fazlasıyla köyünü özlediğini ve bu özlemin çoğu zaman ders çalışmasına engel olduğunu anlatır. günde bir saatlik çalışmayla sınavı kazanmanın neredeyse imkansız olduğunu yaşanmış örneklerden yola çıkarak belirtir. Salih hocasını dinledikten sonra bir daha köyünü aklına getirmeyeceğine dair ilk sözünü verir. Bir sonraki aşama olarak ne yapması gerektiğini sorar. Müdür bey bu netleriyle kazanmanın imkansız olduğunu ve kalan 4 aylık sürenin ise Salih?in açıklarını kapatmasına yetmeyeceğini anlatır. Salih ise bu realiteyi de umursamadan hocasından kendisi için uyacağı ağır tempolu bir ders programı hazırlamasını ve kendisine bir hafta deneme süresi verilmesini ister. Bu bir hafta içinde verilen programa uyamasa kendi kendine valizini hazırlayıp hiç kimseye de haber vermeden köyüme döneceğine söz verir. Müdür bey Salih?in gözlerinde ilk defa şahit olduğu hırsın hatırına kabul eder gerçekleşmesi çok zor olan bu ağır antlaşmayı. Uyulması neredeyse imkansız bir ders programı hazırlatır rehberlik servisinden hocalara. Bu programa göre Salih?in günü sabah altı da başlar ve gece yarısı bir de biter. Yemek saatleri dışında her saatin son 10 dakikası mola olarak belirlenmiştir. Salih programa bakıp yutkunduktan sonra babasının ve müdür beyin şahitliğinde söz verir uyacağına.

yaaa katılayım diyorum tam da güvenemiyorum kendime yetiştirebilirmiyim diye...

'Neden nine?

Üniversitede bir hocamız vardı Hayber, Gazi Eğitim okuyanlar bilir. Onun dersinden 50 de aldım 95 de. bazen çığrından çıkıyor yazdıklarım galiba. Benim korkum o yüzdendi:) İyi geceler dilerim...

Canım teşekkür ederim sağol ben, m için sıra atladın...

Pantolon

Yıllar geçti. Mahallenin çocukları büyüdü, çoğu üniversiteye gittiler, ayrıldılar şehirden. Ben okuluma burada devam ediyorum. Zamanın izafiliği söz konusu biliyorsunuz. Ben en çok da mahallenin ıssızlaşması ve sokakta ip atlayan, misket oynayan, gazoz kapağı oynayan çocukların yoksunluğundan anlıyorum senelerin eskidiğini. Ve zamanın hainliğini. Ben de büyüdüm. Başarılı bir öğretmen oldum. Yani öyle diyorlar. Çocuklara okuma alışkanlığı kazandırma ile ilgili bir projem gazetelerde çıktı. Unutmadım ki?kötü öğretmen yazdırır, vasat öğretmen anlatır iyi öğretmen açıklar gerçek öğretmen ise ilham verir?. Sizce başarılı bir öğretmen olmuş muyum? Doğrusunu söylemek gerekirde bunu bilmek çok önemli benim için. Çünkü o vakit serin şelaleler sulayacak yüreğimi. O vakit diyeceğim ki borcumu ödeyebilmişim vatanıma. İyi bir kul olmuşum. Ve iyi bir?insan? olmuşum diyeceğim. Siz hiç düşünür müsünüz böyle şeyleri.? Ben çok takarım kafama.

Türkülerle yolladığım.

gerçekakça bu tür yarışmaların kadrolu sonuncusu benim o kadar hefeslenme:)))

hepsini yavaş yavaş okuyorum:)

- Yine mi eski pantolon ana?

okumak için sabırsızlanıyorum...

Cahiliye döneminde toprağa gömülmek üzere olan bir kızcağızın gözünden o dönemi ve günümüzdeki kadınların durumunu yargılamış, müslüman olanlardan çocuklarını öldürmemek üzere söz almış bir rahmet peygamberine duyulan özlemi dile getirmeye çalışmıştım.

gözlerim hep bu sayfada:)

elimde, beynimde bir aksilik olmazsa katılacağım inş. jüri epey güçlüüüüüü. herkese kolay gele..

tebrik ediyorum arkadaşlarımızı

Arkadaşlar sorduğunuz tüm sorular zaten ilk iletide detaylıca açıklanmış durumda, dikkatlice okuyunuz merak ettiklerinizi görebilmek için.

Elbet ki burada halisane duygularla, hislerini paylaşmak beğenilmek, beğenilmek arzusu ile yazanlar çoğunlukta.. Zira öyle olmasa sitenin adı memurlar. net değil kompetanlar.com olabilirdi.. Amma;bütün gün TV?de yeterince acılarını yarıştırıp bundan nemalanan bir toplumun ''benim hikayem daha acıklı, daha gerçekçi, gündeme daha uygun, yazık oldu'' diye sızlanmasını her daim izlemenin de bir tahammül noktası var elbette.. Değil mi ki;sinema çıkışı; ''vah vah, çok ağladık muhteşem bir filmdi'' diyerekten muhteşem olmanın ölçütünün düşen gözyaşlarıyla hesap eden bir toplumun yansımaları her alanda kendini gösterirken;okuyarak, araştırarak, öğrenerek, işin hakkını vermeye uğraşırken anlaşılmaya çalışmak dışlanmışlık, ukalalık ve yalnızlık sebebi olmasın..

yarışmaya dreamfd de katılıyormuş

Ben heyecanla ve aceleyle sonradan yazdığıma pişman olduğum bir eleştiri getirdim. Değerli çalışmalar yapan arkadaşlarımı da bu hususta kırdığımı biliyor ve onlardan özür diliyorum. Bu sebeple de bir daha bu konuda yazmamaya karar vermiştim, ama sizin yazınız bana cevap hakkı doğurduğundan dolayı ve kendimi de daha doğru bir şekilde ifade etme fırsatı sunduğundan dolayı bu konuyu kapatmak adına yazıyorum.

Gözlerimi açtığımda, otobüsün içinde yoğun bir ışık ve ses hakimdi. Daha önce çok nadir uğradığımız Ankara terminalinde çok sık şahit olamayacağım bir görüntüyü ağırlıyordu gözlerim. Elli kişilik bir gurup ortalarına aldıkları 20 yaşlarındaki bir gence sevgileriyle boğarcasına sarılıyor ve?En büyük asker bizim asker!? nidalarıyla onu vatani görevini yapmaya uğurluyorlardı. Yakın zamanda verdiğimiz 27 şehidin ve ulusça yaşadığımız acının üstüne izlediğim bu görüntüler içimin burkulmasına ve hiç tanımadığım bu çocuğa kan bağım varmışçasına sevgi duymama neden oldu. Şu an bu satırları yazarken bile sağ salim geri dönmesi için dua ediyorum.

Tek tek okuyacağım ve bence hepsi birinci tüm eserlerin:))

Güzel bir yarışma oldu

Şahin Hocam

sonunda yazıp yolladım... hadi bakalım... bir oh çekeyim ya OHH!

sn knn-ysf un öyküsünde "makina kullanan insanın kalbide makineleşir" cümlesinden çok etkilendim:)

bir arkadaşım hikmet amcanın nasıl yuh baba olduğunu sormuş. hikmet amca hanımını kaybedince dengesi bozuluyor ve o vakitten sonra hisslerini açığa vurmaya başlıyor, artık boşveriyor hayatı, insanları.. herkesi kolayca kırabiliyor. bu da bir cenazede yuh çekmesiyle başlıyor ve adı "yuh baba"ya çıkıyor. bunu öyküde "halden hale geçiş" olarak tanımlıyorum... eleştirile için sonsuz teşekkürler...

- Ana, pantolon çok güzel olmuş. Artık okula ben de pantolonla gideceğim. Sağ ol ana.

ben de bekliyodum ne zamandır... KATILIYORUM...

Salih kafasından aşağı kaynar sular dökülmüşçesine yapılan bu teklif karşısında bir an bile duraksamadan babasından son kez müdür bey ile konuşmak için izin ister.

Ben heyecandan çok merak içindeyim. Konularını çok merak ediyorum hikayelerin.

Salih artık çocukluğunun son demlerini tüketirken gençliğinin verdiği heyecanı duyamadan bambaşka bir hayat katmanına süzülüp gidecekti. Bu hayat katmanında çok zorlanacaktı. Beklide bu hayat katmanında hiç yanlış yapamayacağı kadar çaresizdi. Gençliğini yaşayamadan olgunluğa ermek zorunda kalacaktı. çünkü o artık sıradan biri değildi!

Zor olan neydi hayat mıydı? değişen zaman mıydı? tükenmeyen beklentimiydi. Hayat artık daha zordu. Çünkü beklentiler giderek artıyordu. Bir yorgan bir döşek bir küçük kulübe yeterken, ya şimdi. Kentler yoksul insanlarla doluydu. Kentlerin değişmeyen tek sakinleri onlardır. Oysa kar yağmakta sokaklara, sokak çocuklarına, kediciklere dalda titreyen serçelere. Kar en çok bunları korkuturdu. Kar demek soğuk demek, kar demek yemek bulamamak demek

başka yazılarım da var ara ara yollarım szie okuma zahmetine girmek isterseniz.

Kapı zilinin çalmasıyla irkildi genç adam. Kafasındaki düşünceler, tehlikeyi fark edip ürkmüş kuşlar gibi birden dağılıverdiler. İsteksizce kalktı yerinden ve kapıya doğru yöneldi. Hareketleri öylesine yavaştı ki kapıda bekleyen, zile ikinci kez dokunmak ihtiyacını hissetti. Karşısında duran adam 50? 55 yaşlarında, şık giyimli biriydi. Kır saçları, delikanlıları kıskandıracak kadar gürdü. Bu saçların bitimi ile gözleri arasında kalan mesafe o kadar kısaydı ki alnının hiç olmadığı sanılırdı. Ela gözlerinde hiç eksik olmayan alaycı bakışları, kalın bıyığının altında kaybolmuş gibi görünen ince dudaklarından dökülen zoraki tebessümle birleşip kendisini karşılayan genç adama yönelmişti. Ve her zaman olduğu gibi yine onun sinirini bozmuştu bu ifade.

Katılacak arkadaşlara başarılar..

:)) Şunu belirtmeliyimki bu yarışmada kaçıncı olduğun değil, burada olma duygusu önemliydi:)))

Katılıyorum.

Ne fayda? Hatta ne faydası bilakis zarar... uzadıkça benim için işler daha bir kötüye gider; ne dersin?

Ne diyeyim ki... kaleminize, yüreğinize sağlık!

Şeyda hanım mutfakta yemekle uğraşıyordu. Bir gözü de Ali ve Murat?ın üstündeydi. Fikriye hanım ise el işine dalmış gidiyordu. Kim bilir ne düşünüyordu. İnsan yaşlanınca içene bir hüzün çöker nedense. Geçmiş bırakmaz yakasını ve koca bir boşlukta bulur kendini insanoğlu. Lüzumsuz görür kendini beklemeye başlar ölümü. Ansızın gecenin bir yarısında ölüm düşer aklına ürpermeye başlar, rüzgarda sallanan perdeler gibi. Hiç düşünmedim gençken ölümü ama şimdi son durağa hızla gidiyordur. Bir gün fazla yaşadığım için şükreder insan. Ne gariptir ki gençken yaşamı sonsuz biliriz, hiç bitmeyen bir yol sanırız. Ve bir gün kalakalırız benzini bitmiş bir araba gibi yolun ortasında. Bütün benzinlikler uzaktır bize, yakın olsa bile yoktur bizim arabaya uygun benzinleri. Ve yaşlanınca insan evdeki eski eşyalara benzerler, dışarıya atılamayan bir köşede öylece duran. Yaşlı insanlardan evin bir köşesinde durmasını ve hiç bir şeye karışmaması beklenilir. Çünkü o artık güçsüzdür, ölümlü gözüyle bakılır ona, ölmesi beklenilir ondan dert ve uğraş vermeden...

Katılmayı düşünen tüm arkadaşlara başarılar diliyorum...

Evdeki feryadı duyan konu komşu koşup geldi. Naciye hanımın ağıtları sardı bir anda Başpınar?ı, Mehmet?in şehadetine bütün köy ağlıyordu. Ağıtlar yakılıyordu ardından?

aslında heyecan dediğimde o. derece olsa fena olmaz ama ben başka şeyleri merak ediyorum :) engin bilgileriyle hocalarımızın önerileri olmulu olumsuz eleştirileri ve diğer katılan arkadaşların üslupları!

tebrikler..

Haydi hayırlısı...

'Ne olacak peki!

? Bugün benim doğum günüm.?

Bizlerde bu sayede Gothe'nin dediği gibi kutsal işaretlerle ruhlarımızı paylaşacağız.

Bir öykü yazmak isterdim... sonu mutlu bitsin... ama ben öykü yazamıyorum ki belki de bundandır sonlarımda mutlu olmuyor...

-akdeniz-

Doğru dersin Mustafa dayı. Birde memleket özlemi olmasa?

Ben ne yapayım elimde olsa?

'Açlıktan öleceğiz.

Onun sorununu anlamak için yapılan ziyaretlerden, bir türlü eski kırgınlıkların ve kızgınlıkların oluşturduğu güvensizlik ve mesafenin aşılamadığından söz etti sonra. Ve suçluluk hissinin ilk kez bu kadar içine işlediğini hissetti.

?Anne ya karnındaki de kızsa?

?Hayır kızım bu aydan sonra nisan.

6- Öğrencilerimizin ve geleceğimizin tüm sanat anlayışlarımızda milletçe varolan, acıma-acınma, ağlama-ağlatma, sızlanma-sızlatma kısırdöngüsünden çıkışı daha da zor olacak. İkiyüzlülüğümüz ve sözde teşekkürlerle birbirimizi kandırmaya devam edeceğiz.

Ali öğretmenimin ismimi yüksek sesle haykırışıyla uyandım hayallerimden. Benimle birlikte dört beş kişinin isimlerini okudu, hayallerimi bölerek. Hep birlikte okuldan çıktık. Ama nereye ve niçin gittiğimizi bilmiyoruz. Öğretmenim bize hiçbir şey söylemiyor. Her gün önünden geçtiğimiz mağazaya varıyoruz. Bize duyurmadan mağaza sahibine bir şeyler söylüyor ve kendisi oradan ayrılıyor. Ne olduğunu anlayamıyoruz bir süre. Mağaza sahibi o güzel pantolonlardan önümüze bir top indiriyor ve bizden beğenmemizi istiyor. Birer tane pantolon beğeniyoruz arkadaşlarla ve giyiyoruz pantolonları. Hesabın öğretmenimiz tarafından ödendiğini öğreniyoruz. Dışarı çıkıyoruz öğretmenime teşekkür etmek için. Ali öğretmenim yok. Gitmiş Ali öğretmenim, bizim sevinmemize fırsat vermek için. Mutlu olabilmemiz için gitmiş. Ertesi gün okulda teşekkür ediyoruz kendisine. Sırtımızı sıvazlıyor, fakat yüzümüze bakmıyor utanmamamız için Ali öğretmenim.

Şimdi bir işim, huzurlu bir evim var. Her şey yolunda. Yaşanılanlar unutuluyor mu hiç bir zaman, dün gibi aklımda her şey. Babamla, her iki annelerimle de aram artık iyi. Çünkü artık yorgan gitti kavga bitti. Artık ben gittim. Onlar birçok şeyi unutmuş belki de işlerine böylesi geliyor. Korkum kalmadığı için zaman zaman hesabını soruyorum yapılanların. Çoğunu hatırlamıyorlar bile. Babama o zaman evde huzursuzluk çıkmasın diye söylemediklerimi şimdi söylüyorum, inanmıyor bile. Gerçi artık hesap sorsam da elime bir şey geçmeyecek ama ben yinede soruyorum. Baba suçum neydi benim, neden çocukluğumu, gençliğimi çaldınız? Nefretin bana mıydı, anneme mi? Anneme olan nefretini niye benden çıkardın? Ya sen cici anne, hiç mi acımadın döverken, üzerime iftira atarken, yasaklar koyarken, cezalar verirken, döverken, hiç mi vicdanın sızlamadı? Bu kin nefret kimeydi böyle? Hele ki baba sen, hayatta güvenebileceğim yegane insan, bana çok büyük bir yalan söyledin. Bana cici anne demiştin.

TheOttomanempire (Ocak 2001)

Teşekkür ederim Ömer hocam; ama sizin daha detaylı eleştirilerinizi bekliyorum.

rabbim dünyada ve ahirette güzellikler versin ona...

Tamam işte kapatalım bu konuyu:)))

Oğlum hiç olmazsa bir hırka al sırtına?

sevgiyle..

O ise ne olduğunu anlamadan sanki şiddetli bir depreme kapılmış gibi sarsılıyordu. Annesinin sesini tekrar duydu:

ben de katılıyorum. amatör edebi ruhum katıl katıl diye baskı yapıyor bana. baskıya daha fazla direnemeyeceğim. :)))

Hadi bakalım hayırlısı..

aklımdaydın ama rastgele okumak daha zevkli geliyor bana.

ben öykümü tamamladımda. elim bir türlü gönder tuşuna gitmiyor. bana biri cesaret ve gaz versin, lütfen.:))

İster gece on iki,

Bu ekranda böyle uzun yazıları okuma alışkanlığımın olmaması beni zorlasa da zamanla hepsini okuyacağım galiba tadına varabilmek için?

:( Şahin editörüm inşallah sizleri ve bizleri yıpratanlardan biri değilimdir...

Tüketim çılgınlığıdır.

Umarım bu çalışmalarınız hep devam eder. Hep böyle güzel eserler ortaya çıkarırsınız ve biz de keyfini süreriz.

theottomanempire aldığı sonuçtan memnun olmayıp mı yaptı bu çıkarımları anlamış değilim.. yazdıklarına katılmıyorum. şahin hocamın da theottomanempire'a yaptığı açıklamalara gönülden katılıyorum.16 kişiyle türk edebiyatını ve türk insanını yanlış değerlendirmelere soktuğunuz için sizi tasvip etmiyorum. kimsenin de teşekkürlerini yapmacık ikiyüzlü yaptığını sanmıyorum. bu bir paylaşımdı ve hocalarımızın birikimlerinden yararlanmaydı...

Not: En baştan beri tüm gönderen arkadaşlara bir iki cümle de olsa içimden geçenleri yazmak isterdim. Başarılarının bir kenarına tutunabilmek ve paylaşabilmek adına... Ne yazık ki sonradan böyle bir şey aklıma geldi. Ve sıcağı sıcağına olmayınca, olmuyor işte!!!

Heey bu bir yarışma sadece.. rahatla birazzz:)

Birkaç dakika sonra kendisini götürecek otobüse ulaştı. Hiç beklemeden valizini verdi ve yolcu kokan otobüse bindi. Zamanın nasıl geçeceğini hiç düşünmüyordu. Nasıl olsa geçerdi. Bir hayali vardı ve birkaç saat sonra kavuşacaktı ona. Giderecekti özlemini ve unutacaktı yorgunluğu, sızıyı. Kah uyudu kah geride bıraktığı yollara baktı. Daldığı hayallerden, özlemini çektiği kavuşma anının mahmurluğundan bir ses uyandırdı onu:

Aradan yedi yıl geçti.

Manasız yaşamların tek ilacı duyulan hazdır, bir çift kara gözün tenhalarında kaybolmaktan. O gözler ki, kovaladıkça güzeldirler, kaçtıkça. Bir çocuk oyununa dönüşür, içini gıdıklayan kıvılcımı büyütme çabası. Olunca can kafesi yakacak kadar, aşk der adına şairler. Vebali boyunlarına.

Veya Karat Destanı

Dünyanın bütün ağırlığını sırtına yüklemişlercesine derin bir ahh çekti Mustafa. Hıçkırıklar düğümlendi boğazında. Göz pınarları birden yeşerdi ve iki kelime döküldü dudaklarından.

Siz enerjik birisiniz editim:))

7. özkan1

Bu belkiler sürüp gidecekti ama bir realite vardı ortada?

Öyküleri yavaş yavaş okuyacağım...

Ben de katılmak istiyorum. Daha önce internette bir sitede yayınladığım bir öykümle katılmak istiyorum.

Saygılarımla...

@ortadoğu hocam burada olma duygusu için burada olma durumuna bende katılıyorum. :))))

Karat kabilesi :)

ilk fırsatta yazacağım inşallah geçerakça.

hikayem birinciliğie layık görülmüş :)) çok sevindim. herkese benden çay :))

Fatih yüzbaşı ağzını bile sürmedi ayrana. Söze başladı.

Canlı yayın ekranım puslanmaya başladı. Akşam oluyor. Gece perdesini çekmek üzere. Az sonra ışıklarını yakacak, ay ve yıldızlar. Bense yolculuğumda uykuya teslim olmadan, geceye kelimelerimle akmaya niyetliyim. Umarım uyku perisi uğramaz bu kez.

Burak, olanlara bir anlam veremiyordu. Bu iki adamın yüzlerinde alışık olmadığı bir ifade vardı. Anlayış ve merhamet dolu bakışları onda derin bir şaşkınlık oluşturmuştu. Ve bu, onda annesine kötü bir şey olduğu düşüncesini uyandırdı. Evet, annesi kötü durumdaydı ve bunu ona açıkça söyleyemiyorlardı.

henüz üçünü okudum öykülerin:)

Son söz...

Karat Efsanesi

çeşm-i giryan şiir tadında bir hikaye olmuş. Öyle güzel cümleler var ki içinde...

yarısmaya katılanlar:mutevaggıl ve diğerleri :)))

knn-ysf,

Herhangi bir sınırlama yok Melek hanım.

Belki de şairin dediği gibi ''farklı değil hikayelerimiz birbirinden, güzel olan sadece kelimeler?..

Yarışma için değildir, sırf çabalara destek olsun mahiyetinde biraz renk katmak için..

Köle kurban olduğum.

Harika bri fikir: KEK VE ÇAY

zira deneme yarışmasındaki gibi rakiplerine fark atabilecek derecede bir yazıtın ortaya çıkmadığını görüyorum...

içim acıdı öyküyü okuyunca.

Allah adı anılınca kalbde öyle coslamalı deyince müridan aşka cezbeye gelip başlamışlar haykırışa ağlayışa Allah korkusundan.

?Kendimi seyretmek ancak bu kadar ilginç ve ürkütücü olabilir. Aynaya bakmaktan tamamen farklı bir şey.?

Çom dindar görünen toplumumuzun aslında özünde dini yönü çok zayıf olduğunu belirtmek isterim. Dini sadece şekille algılamamızdan kaynaklanan okumamış cahil toplum olmanın sonuçlarını belirtmek isterim.

Soğuk bir duvar kadar boş baktı gözlerime. Soğuk bir morg duvarı gibi, içine hayallerimi koyduğum.

Hüzün bastı yine.. Bende sınıf arkadaşlarımı bulmak istiyorumm...

Mevsimler peşi sıra bir nehir gibi akıp gidiyordu. Zaman denen kavramı takvime, mevsimlere, yıllara, günlere ve saatlere bolünmüş öylece akıyordu.

Naciye hanım duyduklarına inanamıyordu.

Değerli üyelerimiz, yarışmaya katıldığınız öykülerin daha önce hiçbir şekilde yayınlanmamış olması gerekmektedir. Bazı öykülerin daha önce başka sitelerde yayınlandığını görüyoruz. Kurallarda gerekçeli olarak anlattık, lütfen buna dikkat ediniz.

Tabi açarım Naciye?m tabi açarım..

Edebiyatla yakından uğraşanların saygı duyacağı bir eleştiridir kanımca.. Alanında kendini yetiştirmiş, ne yaptığını bilen ve bu yolda yürüyen herkese saygım olmuştur bu yüzden yazdıklarınıza dair bazı anlaşmazlıklarımız olabilsede bunu yazmayacağım, bir bütün olarak sizin yazdıklarınızı anladım ayrıntılarla uğraşmayacağım...

Eleştirel yazısını okuduktan sonra farkedip hikayesini okuduğum theottomanempire rumuzlu arkadaşın da araştırmacı ruh ve felsefik yapısıyla yazdığı, aslında çokta gizli olmayan, gizemli halde ustaca sunduğu şifreyi aklım çok karışık, dağınık ve dolu olduğundan iki kez okuyaraktan buldum sanırım.. Ama şifrenin o olduğu fikrine katılmama hakkımı saklı tuttuğumu söylemeliyim.. Ve hikayesinden çok, şiirsel olarak yazdığı şu cümleyi not düştüm beynime:

Hayatlar ve mevsimler değişiyordu. Ali her zaman gibi başını cama yaslamış. Yağmakta olan kara bakmaktaydı. Kar lapa lapa yağıyordu. Ali izlemeyi seven bir çocuktu. Sobanın üzerende kaynamakta olan kuşburnu ve ıhlamurun kokusu odayı doldurmuştu. Fikriye Hanım her zaman ki yerinde örgü örüyordu. Ali Rıza Bey her zamanki bıçkın bakışı ile öylece bakıyordu. Şeyda mutfakta akşam yemeği hazırlıyordu. Bacalarda duman yükseliyor, karışıyordu beyaz kara. Sokaklar, çatılar ve ağaçlar beyaza boyanıyor. Doğa yeni bir resim yapıyordu, kimilerini sevindirirken kimilerini üzerken. İri bir kar parçası cama çarptı. Ali kocaman gözleriyle kar parçasına baktı, birkaç saniye sonra eridi damla oldu. Ali damlayı izledi ta ki damla camdan kayıp düşene kadar. Birkaç serçe kavak ağaçlarının dallarına kondu. Cıvıldaşıp duruyorlardı. Ali onlara baktı.?Acaba kuşlar ne yapar bu karda kışta. Var mıydı evleri bizim gibi sıcak.?diye düşündü. Kuşlar daldan dala atlayıp uçup gittiler kim bilir nereye. Hava yavaş kararıyordu. akşamın bu zamanları işten yeni gelen insanlarla bir anda doluyor ve sonra boşalıyordu. Sokak lambalarının altında dolanan pervanelere benziyorlardı bu koşuşturma. İşten yeni gelen hızlı adamlarla eve gidiyorlardı. Ne güzeldi akşam, gidecek yeri olanlar için.

Mustafa? Rabbim sen bizlere bir evlat nasip et. Naciye?nin çektiği sıkıntıları benim bildiğim gibi Sen?de biliyorsun sen herşeyi görensin. Onunda içinin acısını dindir. Köyde adı kısır karı diye çağrılır olmuş ve ben buna çok üzülüyorum. Yarabbim bu türbede yatan zat gibi senin sevdiğin kulların çoktur. Onların yüzüsuyu hürmetine, başta peygamberimiz Hz. Muhammed olmak üzere, Nebilerinin, Resüllerinin hürmetine bizlere bir çocuk nasib et. amin?

CİCİ ANNE DEMİŞTİN

Ne yapacağımı bilemiyordum. Omuzlarından tuttum ve sertçe sarstım. ?Seni seviyorum anlıyor musun? ?Seviyorum seni.? Suratını tokatlamak geçiyordu içimden. Beni duymuyor gibiydi. Elinden geldiğince bağırıyor ve yardım istiyordu. Bir anda sert bir yumruk indi enseme. Eski bir ceket gibi savurup attı bedenimi kaldırımın dibine. Zorlukla toparlandım ve bir ikincisini yememek için hızlı adımlarla yürümeye başladım. Arkamdan sesleri geliyordu kalabalığın.

@mc222 hocam bazı öykülerden sıkıldığını söylemiş. Acaba bende var mıyım bu durumun içinde diye aklımdan geçirmedim değil valla:(

Geçerakça hocam, Abdulkadir Hayber hocayı yakından tanırım. Onun 1. sınıftaki kompozisyon dersinden 4. sınıfta geçmiş biriyim. :) yani benim de düzyazı becerim fecaat derecesinde... :) Ama bence sen kendine haksızlık ediyorsun.

Ama benim amacım bu olmadı belirtmek isterim. Ben Türkiye'de kadın olmanın farklı zorluklarını hep dile getirmek isterim.

Karat Efsanesi eseriniz güzel bir kurgulama ve hayal gücü ilk adım döneminde yazdığınız belli oluyor "Denemelerdeki" theottomanemperie çizgisinden geride diye düşünüyorum..

Bizde anlatıcı-yazar ayrımı bile bilinmiyor maalesef, yazar her zaman anlatıcı sanılıyor . BU sebeple Elif Şafak epey eleştiri almıştı hani, yazdığı bir cümleden ötürü, o fikri söyleyen elif Şafak değildir, onun kahramanıdır.

Radyoyu açarmısın?

katılıyorum.

7 mart cuma son teslim tarihi öyle değil mi?

- Tavuk versek olmaz mı?

Ankara?ya bahar uğradığında

'Kızım telaşlanma burada dır nere gidecek

4 bölüm olarak yollayın, olmuyorsa 5 bölüm yapınız. Biz bunları zaten birleştirip word dosyasında inceliyoruz.

Mesela Kısa Bir Giriş Yapayım

En güzel 10 hikayeyi kitaplaştırmak güzel olur...

Alınganlık gösterdim. Bütün yazım noktalama ve cümle düşüklüklerine rağmen sekiz mart dünya kadınlar gününe ve yaklaşan 20 nisan kutlu doğum haftasına uyan en anlamlı hikaye benimkisi. Diğerleri de çok güzel ama benimkisi arada kaynadı.

?Anne bu gülün kokusu bütün dünyaya yayıldı. Babama da geldi. Babam da bu gülden kokladı. Anne babam ondan sonra evimizin önündeki o uğursuz putu parçaladı. Anne yalnız o zaman ben babamı Allahın bana verdiği bir bahçenin içindeki bir köşkten seyrediyordum. Anne babam o günden sonra hep geceleri kalkıp benim için ağladı. Anne ben babamı affediyorum. Anne sen de affet.

Muhtemelen şu yazdıklarımı okuduktan sonra ya utanıp arkasına yaslanacak ve alaca karanlığın altındaki son Bursa görüntüsüyle demlenecek ya da korkarım benim hiddetimden nasibini alacak.

Doğru söylüyorsunuz ortadoğu hocam. Kalemi elime aldığım an o kadar mutlu oluyorum ki ve heyecanlı. Derecenin gerçekten önemi yok... Ve şu an asıl beklediğim diğer hikayeleri okumak.

Bahsettiğiniz kitapları okumuş biri olarak özellikle ulysses'te kendinizi bulabiliyormusunuz sorusunu hayretle karşılamıştım bunuda belirtmeden geçmek istemiyorum..

Hayatlar ve mevsimler değişiyordu. Ekim ayının sonuydu. Ağaçlarda birkaç sararmış yaprak ve dallara takılan uçurtma kuyrukları dışında göze takılan başka bir şey yoktu. Parklarda, havuzlarda ve mezarlıklarda bilindik yalnızlık vardı.

Anlamadın ya! Doğru bildin? Eski bir film bu? Doğum günüm kutlu olsun? Serkan Bey haberiniz olsun size üç sınav feda etmeyeceğim; ama tabiki bir cevabı hakediyorsunuz:

Eşinin yanında durup;

Teneffüslerde yayılan genç sesler evimin odalarına, duvarlarına sinmiş bir musıki; derse başladıklarını hissettiren sükut, biten bir şölenin sonrası gibiydi. Hayat dolu bu seslerle ben de her gün yenilendiğimi, gençleştiğimi hissederdim.

'Oğlum, en zor meslek baba olmaktır' derdi Necmi efendinin babası. Çok iyi anlıyordu babası şimdi. O babaydı er kişiydi ağlamamalıydı. Oğluna bile ağlamamalıydı, kadın gibi zayıf olmamalıydı. Oysa ne çok isterdi bir ilkbahar yağmuru gibi ağlamayı deniz kenarında. Göz yaşları karışmalıydı yağmurla birlikte denize. Herkes yağmurdan kaçarken o öylece durup ağlamalıydı, yağmura inat. Kendi için oğlu için dünya için insanlar için ağlamalıydı. Ağlasaydı yüreği açılacaktı bütün dünyayı oğlu gibi bağrına basacaktı, insan olduğu anlayacaktı. Ama bir erkekti yakışır mıydı ona kadın gibi ağlamak? evet yakışırdı diye düşünüyordu. Evden çıktı Haliç kıyısına gitti. Boş bir banka oturup bir sigaraya yaktı. Hava kapalıydı birazdan yağmur yağacaktı ama Necmi efendinin gözleri aceleci davrandı akmaya başladı. Sonra bir yağmur yağdı ki Haliç doldu taştı, dünya sallandı. Koca İstanbul ağladı bütün dünya ağladı. Bütün insanlar ağladı dünya bir güzel bir güzel oldu ki.

- Hiç! Diyebildi sadece.

boş zamanımda çok oluyor ama bir türlü oturup yazmıyorum...

Amcası gittikten sonra Burak, bu olanları birkaç dakika kafasında evirip çevirdi. Kısa bir süre sonra da her şeyi unutup kendi düşünceleri içinde kayboldu. Aklından geçenleri başkalarının bilmesinden öylesine korkuyordu ki sanki birileri kafasından geçenleri okuyacakmış ve her şeyi mahvedecekmiş gibi geliyordu ona.

Bu yarışmaya yollamak için yazıyı bilgisayara geçirme esnasında çeşitli düzeltmeler yaptım, ve bu da sanırım anlatım kopukluklarına yolaçtı. Öykünün devamını da eklemedim.-Söz- başlığı altında okuyucu Karat efsanesini şifresi çözülmüş olarak okuyacaklardı. ve yazının neden yasaklandığını... bunu artık ben de bilemeyeceğim çünkü az önce öykünün bulunduğu defteri sobaya attım :)

?Anne ben rüyalarımda hep babamı görürdüm, Ona gündüz söyleyemediğim baba der boynuna sarılır onunla konuşur oynardım. Yalnız son zamanlarda babamı hep kötü hayvanlar şeklinde görüyordum. Bazen bir yılan olup beni ısırıyor, bazen bir ejderha olup beni yutuyor, bazen bir kaplan olup beni parçalıyordu. Bazen ise babam kuma dönüşüp ağzıma gözüme kulağıma dolduğu oluyordu.

"Karat Efsanesi" benim 2000 senesinde bir oturuşta yazdığım ve değer verdiğim, daha sonra da hiçbir öykü yazma macerasına girişmediğim, bu sebeple de aramda duygusal bir bağın oluştuğu bir öyküydü. Değer görmemiş çocuğunu kollamak ihtiyacı hisseden bir baba gibi davrandım ne yazık ki.

15 kelimelik hikayelerimizde 1. olmuştu. uzun soluklu yazıları nasıl olacak bakalım? Merak ediyor hatta hikayesini bana yollamasını istiyorum.

çok güzel olacak bence böyle yarışmaların devamını bekliyorum

Fakat Burak?ın içindeki korkular hiç geçmedi. Ne zaman hayatı ile ilgili bir karar alacak olsa bunu büyük bir gizlilik içinde yapardı. Hayatıyla ilgili en önemsiz ayrıntının bile ailesinin kulağına gitmesine asla izin vermemeliydi. Fakat ailesi onu eve dönmeye razı etmek için gizliden çabalar harcıyor, asla vazgeçmiyorlardı onun hayatını kontrolleri altına alma amacından. Son zamanlarda iyiden iyiye artan gözyaşı ve tehdit dolu uyarılar, sebebi hep aynı olan ziyaretler de bunun göstergesiydi.

Hülya, dün akşam beş sularında hastanemize adli vaka olarak gelmişti!

sn "geçerakça" öykünüzü okudum. gerçek bir olaydan yola çıktığınız belli. hikayeniz güzelliğini de burdan alıyor galiba. bana çok sıcak ve yakın geldi. sanki ben de yaşamışım böyle bir şey, okurken o havaya kapıldım. bunu yapan hikayenin kendisi galiba... ayrıca edebiyat mezunu olduğunuzu da anladım. cümleleriniz niye o kadar kısa ona anlam vermeye çalıştım. sadece bu öykü için böyle bir uslup kullanmışsanız duruma uygun gibi görünüyo. öykü sanki kısa cümleler istiyo. ama ordaki duygu yoğunluğunu biraz daha açabilirdiniz. hisleri anlatmak hüner belirtisidir. cümleler üç dört kelimeden daha zengin olmalı bazı yerlerde. yoksa okuyucunun hızı kesilir. noktalar dur diyor çünkü. bir de mesela hüsn-ü aşk'ın yanına "capital" radyo yakışmamış sanki.. aynı şey ilerde de devam ediyo. yabancı şarkılarda mesela. bu tabi benim fikrim. belki de kendi zevklerime göre yorum yaptım şu anda, affedin... ironik bir öykü olmuş... "nisan birdi ama şaka yoktu" bitişi çok uygun olmuş.. öyküyü sonlandırmak için çok güzel bir seçim. tebrik ediyorum sizi...

NEYİ ANLATIR YÜREĞİN

Ama şu da var ki bence tasvir ve betimlemelerim hikayemin edebi esikliğini az da olsa kapatmakta. Çünkü bunu iki yıl önce okuttuğum arkadaşlarım?olayı sanki ben yaşadım, karanlıkta ben yürüdüm, kuyuya ben düştüm vs? demişlerdi ki burada da bunları söyleyen arkadaşlar var.

Şekil şartlarından ziyade kurgunun puanlamada daha önemli olması gerekirdi bence ama tabi jürinin kendi görüşüdür.

Öykülerin hepsi birbirinden güzeldi. Katılımcılara ve jüri üyelerine emeklerinden dolayı teşekkürler.

yakari, seçimi jüri yapıyor.

ve tabi ki değerli jüri üyelerimize de Allah kolaylık versin işleri hiç de kolay olmayacak

mutevaggil kardeşimi başta olmak üzere, sebep olanları, katılanları kutluyorum

Genellikle anlayamadığım için aynı cümleleri 4-5 kez okurum. Bu kez ise zevkten aynı cümleyi defalarca okudum.

Liseye başlamıştım, bu arada genç kız olmaya da tabi. Dertleşmeye, paylaşmaya daha çok ihtiyaç duyduğum bir döneme girmiştim. Babamla hep bir mesafe oldu. Onunla konuşamıyordum. Annemin de babamı doldurması yüzünden arkadaşlarıma gidemiyordum. Arkadaşlarımda tabi annemin davranışlarından bize gelmek istemiyorlardı. Malumunuz annemle zaten hiçbir şey konuşamıyordum. Her şeyi içime atıyor, neden diyordum Allah?ım neden. Her fırsatta, en küçük bir hatada dayak yiyip sonrada susmak zorunda kalıyordum. Kendimi 4 duvar arasına sıkışmış, kaçmaya çalıştıkca duvarlara çarpıp her defasında yere düşüyormuş gibi hissettiğim zamanlardı. Babama söylediğim anda evin huzuru kaçıyor, annem daha çok kinlenip ertesi gün daha beterini yapıyordu. Dayanamıyorum Allah?ım yardım et diyordum. Bir gün arkadaşımla kitaplarımızı ciltliyorduk. Ciltleme işi bitince toparlandık ve bizim makas arkadaşımın çantasında kalmış, ben bunu fark etmedim. Annem birkaç gün sonra evde makas aramaya başladı, bana da sordu nerede diye. Anne bilmiyorum dedim. Gerçekten bilmiyordum, arkadaşımın çantasında olduğunu. Birkaç gün sonra arkadaşım fark edip makası okula getirdi, bende anne makas arkadaşımda kalmış getirdim diye ona verdim. Bilmiyorum diye bana yalan söylersin ha diyerek o makasla yediğim dayak... Ertesi gün okula gittim kafamdaki şişliklerden dolayı saçımı bağlayamıyordum. Öğretmenim ise saçını niye bağlamıyorsun böyle okula gelmek yasak dediğinde durumu öğretmene anlatmak zorunda kaldım, aslında durumumu biliyordu, psikoloji öğretmeniydi ve bazen ona bir şeyler anlatırdım. Artık oda çok kızmıştı. Kızım dedi; yetiştirme yurduna başvuracağım senin ailenin elinden alınmanı talep edeceğim ne dersin. Şaşırmıştım, çok iyi düşünmeliydim, kardeşim, babam vardı, zaten annemi çok özlüyordum. Bir de onların özlemine nasıl dayanabilirdim ki. Hayır dedim hocama bunu yapamam.

Ufukta görünen toz bulutu köye doğru yaklaşıyordu. Heyecanla birlikte hasretliğin ağırlığı çöküyordu gençlerin yüreğine. Her metrede ayrılık vakti yaklaşıyordu. Önce şehre gidecekler. Oradan trenlerle, otobüslerle her biri vatani görevlerini yapmak için birliklerinin olduğu şehirlere gideceklerdi. Neredeyse camlardan içerisi görünmeyecek kadar toza bulanmış otobüs köyün meydanında durdu. Kır saçlı göbekli şoför camdan sesleniyordu.

Saygılarımı sunuyorum.

'Anne Ali yok' diye Fikriye Hanıma seslendi.

Gelen metinleri öncelikle worde aktarıyorum. Bu defa en kısa olandan en uzun olana doğru okudum. GEce yarısına kadar daha hikaye gelebilir, yarın salim kafayla bir daha düşünmek isterim.

Telefonum çaldığında,

Benim demek istediğim şu didaktik olması bir eseri değerli kılmaz, toplumumuzdaki en yaygın yanlış bence bu.

muhterem juri üyerleri Ş@h-in, ali karadayı, mc222, fuzuli, omarkocar, EFSUN_35 çok teşekkür ederim hikayemi dereceye layık gördüğünüz için.

adobem ben de heyecanlıyım.

Eserinizi okurken "yeni roman anlayışı ve anlatım yapısını" ön planda tutarak okudum.

?Söyleyin erkek değil mi?

katılan tüm arkadaşlara tekrar teşekkür ederim. Son bir öykü kaldı, birazdan sonuçları Şahin editörüme göndereceğim. Ama dayanamdığım için buraya mesaj yazıyorum. Katılan tüm arkadaşların ellerine, dillerine, kalemlerine ), yüreklerine sağlık. Okurken çok büyük keyif alıyorum. Keşke çok daha fazla arkadaşımız katılmış olsaydı.

şipşakcı en son yayınlanan öykü benimkisi haberin olsun:D

sayın şahin hocam bir alkış şeysi eklerse çok mutlu olacağım..

Yorgun geçen bir günün ardından uyanınca sabaha, güneş bana daha mutlu gülümsüyordu. Bir parça bulutu paket yapıp yanımda, yürüdüm ömrümün en huzurlu bir o kadar da uzun yolunu. Onlarca saat aynanın karşısında çalıştığım kelimeler, tutmasam kayacak gibi oluyordu ağzımdan. Yıldızları düğün eyliyordu, gözlerim. Yıllarca özlemi çekilenin, birkaç dakika ötede olması, korkunç bir heyecanla dolduruyordu insanın yüreğini.

- Parçacı geldi, parçacı geldi?.

Bu soru karşısında iki adam birbirine baktı. Amcası yüzünde anlaşılmaz bir ifadeyle onayladı:

HAYATLAR VE MEVSİMLER

sayın seyhanlı001 ben eleştirim kişisel olmadığını belirtmiştim, birinciye de bir şey demedim, jüriye de. Ama sizin edebiyatın ne olup olmadığı hakkında acilen okumanız gerekir diye düşünüyorum.

Saat 23:30

5. geçerakça: Ortalama puan: 83, toplam puan: 498

Sanırım bu hikayeleri okurken

ohooo bu ne yahuu şahin editim ağır tahrik var

Fikriye hanım oğlu Necmiye bakarak bir gün torunum gibi oğlumda ölecek. Ne griptir diye düşünüyordu öleceğini bile dünyaya birini getirmek. Acaba diğer canlıla da aynı şeyi düşünüyorlar mıydı?. İnsanoğlunun kaderiydi doğarken ölüme mahkum olmak. Necmin oğlum ciğer parem ölme emi Allah benim ömrümü sana versin. Ben yaşadığım kadar yaşadım, torunum da yok Zaten birinin daha ölüne dayanamam. Fikriye hanımın anıları bulanıklaşıyor, bazen de dün gibi hatırlıyor. Kocasıyla dolaştığı Anadolu?yu. Susuz geçen yazları çatlamış toprakları umutlu Anadolu insanı düşünce gözleri yaşarıyordu. Babasının ona hep verdiği öğüt aklına geliyor. Babası kızım derdi; mutluğu bu dünyada çok fazla arama, dünyamız kan ve göz yaşlarıyla sulanmış böyle bir dünyada sürekli bir mutluk olmaz. Onun için elindekilerle yetinmeyi bil. Bu sözler aklına gelince babasının ne demek istediğini şimdi daha iyi anlıyordu. Bir gün her şeyin kayıp gideceğini tarih olacağı, masmavi gökleri bin renkli çiçekleri, oğlunu, torununu, gelini, cıvıldaşan kuşları ve İstanbul'u bir daha göremeyecekti.

başarılar diliyorum. jüriye de kolay gelsin. seçmek zor olacak belli ki:))

Ooo buyurun gençler buyurun.

?Kadın ben sana demedim mi oğlan doğur diye,

@çeşm-i giryan

Pişşştt yeni nesil Gazi mezunları:)Birilerinin sınıf arkadaşlarını bulduğunu görmek harika ya:)

yaşlı adam öfke içinde cevap vermiş:

Yanık Buğdaylar okuyarak bunu edebiyat sananlar elbette bu tarz öykülere karşı sempati duyacaklardır, edebiyat tarihi dersinin 1940 larda kaldığı ülkemizde elbette modern sanat ve modern yazı anlayşını kavramak gereksiz bir uğraş olarak görülecektir. Orhan Pamuk'u yıllarca uzun cümle kuruyor, söyledikleri anlaşılmıyor diye eleştirenlerin dayanağı,-alışılmış kısa ve betimleyici cümleler bize yetiyordu bu da nereden çıktı okuması zor, takip etmek için akıl yürütmek gerekiyor- fikri değil mi zaten?

2. theottomanempire:

Kalitelisiniz özelsiniz.. Çok güzel yazılarınıza rastladım.. Bir gün bir iç dökme ile siz değerinizden hiç birşey kaybetmediniz hatta "çocuğunuz" için bir koruma iç güdüsü olarak bakmanız kesinlikle saygı duyulacak birşey.. Diğer arkadaşlarında "çocukları" için aynı şeyi düşünmek gerektiğini zaten ifade etmişsiniz..

Biz de evladiyelik bir metne kavuşsak.

Birden yerinden sıçradı. Karşısında annesini görünce içi sızladı. ?Rüya mıydı? Bitmiş miydi her şey?

Ben de bir ikinci isimle kayıt yaptırıp Theottomanempire aslında süper adam, şeklinde yazılar döktürme kurnazlığına sahip olabilirim, ama benim bir tek kişilğim ve kimliğim var başka da olmaz.

Kapıdan yeni girdim daha üzerimi çıkarmadan pc nin başına zor attım kendimi. Ya hu ben şikayetçiğim bir forum insanın hayatına bu kadar mı girer.

Şu bir kaç üstteki arkadaşı sınıfa kaydedlim hocam. Yazmaya İstidadı var belliki:)))

Sanırım sevilmekten pek hoşlanmıyordu. Oysa ben güller yetiştiriyordum odamın bir köşesinde, akşam üzerleri ufak bir gülüş karşılığında kapısına bırakmak üzere. Çevreden birkaç kişinin yanımıza doğru hızla yaklaştığını fark ettim. Israrla gözlerine bakıyordum kadının. Ne bir şefkat, sevgi; ne de kızgınlık, öfke. Bomboştu yüzü. Şaşırmaya üşeniyor gibiydi.

theottomanempire

. Hayatı doğruluk ve dürüstlük üzerine kurulmuş bir adamın, toplumun yozlaşmış yüzüyle karşılaşması ve bu yozlaşmış tablonun aldığı eğitime ters düşmesi hayat ile yaşam ile bir çatışmaya sürüklüyordu onu. Tanrının kötülüğü neden yarattığını sorgulaması bundandı. Görüldüğü üzere Yuh Baba toplumun her kesimini aynı çizgide doğru olarak görmek istiyordu. Sizce bu mümkün mü? Ben diyorum ki kainat bir orkestradır. Her enstrümanın kendine özgü bir sesi vardır. Hiçbirinin sesi çirkin ya da gereksiz gelmez. Her biri o muazzam senfoninin birer parçalarıdırlar. Kaba sesli bir duvar bile. İşte bilgelik bunu kavrayabilmek ve ötesi demek. İyi ile kötü, güzel ile çirkin birbirinin zıttı değil birbirinin tamamlayıcısı görevlidir. Düşünelim ki kötü diye bir şey olmasaydı iyi olur muydu? Yenilmek olmasa yenmenin hazzı olur muydu? Üzülmek olamasa ne anlamı olurdu mutlu olmanın. Kötü ile mücadele etmeliyiz ama onu yok etmeye çalışmak suya yazı yazmak gibi. Yuh Baba kendisiyle olan savaşını yürütmek yerine savaşını dışa vurmayı ve insanlarla uğraşmayı seçti. Özellikle Duru Teyzenin ölümüyle büyüyen içindeki boşluk onu varlığın dayanılmaz hafifliğinde ölmeden önce ölüme götürdü. Çünkü o kendisiyle savaşını kazanacağına dair cesaretini kaybetmişti. Halbuki içeriyle olan savaşım dışarıyla olanınkine göre daha az yıpratıcı ve daha kolaydı. O zoru seçti ve çok zaman geçmeden sinir sistemi hercümerç oldu. Kullandığı sinir ilaçları onu yatağa düşürdü ve düşünmesi için fazlasıyla vakti oldu

İlk nerede ne zaman gördüm onu, hatırlamıyorum. Fakat her platonik bakışma, daha bir bağlıyordu beni ona. Kızıl saçlarının bana ateşi hatırlatması hoşuma gidiyordu. Hoşuma gidiyordu en güzel düşlerime ilham ettiğim sebepsiz gülüşlerinin yanağına çizdiği gamze. Gülmeye meyilliydi kıvrımı, dudaklarının. Boyu biraz kısacaydı benden. Aşkın, boyun eğmek olduğunu öğrenirim diye düşünürdüm hep, eğer ona doyuncaya bakarsam. Fakat hiç bakışmalarım olmamıştı benim, ışığı yağmur damlalarına yansıyan sokak lambalarının altında.

?Neden kızım.

Hayat Kuyusu

Yarışmamız sona ermiştir. Yarışmamıza katılanlar ve yarışmacı olarak kabul edilenler:

Yok mu 96 mezunu Gazili burda?

seçim yapıldıktan sonra öyküler burada yayınlanıyor..

hocam valla çok hızlısınız... saptamalar yorumlar sorular :)

Ve derken yıllar geçiyor bir bir. Orta okula başladım. Şehre parça pantolonla gidilmez ki. Adana?nın meşhur bit pazarından az kullanılmış elbise alıyoruz amcamla. Hem orası çok kalabalık. Kimse bizim bit pazarından alışveriş yaptığımızı bilmez ki. Onun için gönlüm ferah. Zamanla bit pazarının pantolonları da üzerime olmaz oldu. Çabucak büyüyüvermişim farkında olmadan. Okula gidiyorum. Yolda takım elbise giydirilmiş cansız mankenler. Cansız mankenleri ilk defa görüyorum. Tuhaf geliyor bana aslında, ama zamanla alışıyorum onlara. Mankenlerin üzerinde takım elbiseler. Ne kadar yakışmış ve şık duruyor böyle? Okula giderken her gün önünden geçiyoruz mağazanın. Elbiseler çok güzel. Hayallerime yaşadıklarım gem vuruyor. Ama yine de hayal kuruyorum durmadan. Büyüyüp adam olacağım. Para kazanacağım. Elbiseler alacağım. Pantolonlarım çok olacak, her gün birini giyeceğim. Üstelik bir de onları ütüleyeceğim.. Ne kadar güzel durur üzerimde o zaman değil mi?

Yazdıklarımızı okuyup yorum yapma inceliği gösteren diğer arkadaşlarıma sonsuz teşekkürler.

özellikle mi yapıyorsunuz yorumları:)

Okuyunca annemin ağladığı

Ali başını cama yaslamış evlerinin karşısındaki parka bakıyordu. Parkta bir futbol sahası, iki salıncak ve birkaç tane oturak ve dallarında birkaç yapak ile uçurtma kuyrukları dolanmış iki tane kavak ağacı vardı. Parkın hemen arkasında Osmanlıdan kalma bir mezarlık.

katılımcılara başarılar..

?Tamamdır Leyla, hangi soru senden kurtulacakmış bakalım, değil üç on üçü birden gelsin.?

şimdiden yazılacak olanları okumak için sabırsızım...

Yere yatıp elle çevirmeli dikiş makinesinin iğnesine ipliği taktım. Pantolon eskisinin yeni yerlerinden bir pantolon çıktı bana. Sevinmekte güçlük çekiyorum. Sevinmek zoruma gidiyor. Mutluluk için pantolonum olması yetmiyor. O zaman da bazı aynalar kırık mı ne? Ama hayır! Aynaya bakıyorum, pantolon bana hiç yakışmamış. Sevinmek istiyorum. Sevinemiyorum. Sevinmek bana zor geliyor. Babamın bana yeni bir pantolon alacağı günü bekliyorum sevinmek için. Ama sevinmeliyim. Yoksa anam mutlu olmaz. ?Bunu da beğenmedi? der bana. ?Şalvarı beğenmiyordu, şimdi de pantolonu beğenmedi? der. Üzülür anam o zaman. Anamı üzmemem lazım. Anamın mutlu olması lazım. Anam mutlu olursa ben de mutluyum çünkü.

'Haliç'in kıyına dolaştık. Pamuk helva aldık, sonrada havalı tüfekle balonlara ateş ettik. Ben bir tane vurdum Muratta vurdu. Hızır amca nedense iç vurmadı. Fikriye hanım Ali dinledikten sonra.

Değerlendirmemi aslında dün akşam bitirmiştim. Son saatte gelen iki hikayeyi de okudum, sonuçları bir daha düşündüm. Kendi değerlendirmemi Şahin'e gönderdim.

Katılacaklardan acemişahin hocamı yakından tanırım. Edebiyat gönüllüsüdür, forumda pek göstermesede bu yönünü "Şahbeyit" mahallesinde :)) herkes tanır yakından.. Şiir adamının öyküsü nasıl olur diye merak içindeyim..

katılmayı çok isterim saçmalıklarımı birilerine okutmak pek cazip gözüktü gözüme, jurimizin sabrını zorlamak çok keyifli olacaktır eminim... katılıyorum.

Katılanlar az sonra duyurulacaktır.

?Kararımı verdim. Her şeyi göze alıyorum.? Ellerini iki yana açıp kafasını arkaya eğerek haykırmaya başladı:

katılıyorum...

Soruyu sorarken takındığı tavır Burak?ın sinirlerinin tekrar bozulmasına neden olmuştu. Delikanlı, gözlerini kaldırmadan kaçamak bir cevap verip ayağa kalktı. Bir süre sonra mutfaktan döndüğünde elinde iki kahve fincanı tutuyordu. Sıkıcı ve artık konularının sırasını bile ezberlediği sohbetle birlikte yapılacak kahve faslı bittikten sonra, bir şekilde onu başından atardı. Fakat kahvelerinden birkaç yudum aldıktan sonra amcası şaşırtıcı bir şekilde ona dönüp şöyle dedi:

manevi baskı var bu başlıkta :))

iyi düşünmüşsünüz.

Dereceye giren girmeyen tüm arkadaşlarımı içtenlikle kutluyorum. Bizlere gerçekten güzellikler yaşattılar. Öykülerin her birini büyük bir merakla ve istekle okudum ve en az yarışmacılar kadar heyecanlıydım. Akdeniz'in dileğine içtenlikle katılıyorum bu hikayeler kaybolmamalı. Ben her birinin çıktısını alıp kendimce arşivledim zaten. Gerçekten bir öykü kitabına dönüştürülebilir diye düşünüyorum.

- Oğlum! Oğlum kalk geç kalacaksın.

benim hakkımı yediler. afiyet olsun:))

Evlerinin önüdeki bu putu babalarından başka hiç kimse sevmiyordu. Babaları bu putla ne zaman konuşsa tapınsa değişiyor acımasız biri olup çıkıyordu. Hele küçük kız puttan nefret ediyor, kaç defa kimsenin bulunmadığı bir zamanda yüzüne tükürmüş, sonra anlaşılmasın diye de silmişti.

Çok güzel konu başlıkları var. Yarışma düzenlenmesi gerçekten çok iyi oldu. Yarışma hakkında söylemek istediğim birkaç şey var:

Dr Albert bir zamanlar hocası olduğu dostunun bu çıkmazının nedenini aslında hissedebiliyordu, ama o da bunu tam olarak adlandıramıyordu. sanki, Drunger konuşmaya başladığında o da çözümü görür gibi olmuştu ama şimdi elinde tuttuğu kitap ve ona bakmakta olan şekil öyle anlamsızdı ki içinden onu parçalamak istirodu.?Belki de lenetli bir şey bu? kelimeleri döküldü ağzından bilim adamı kimliğine pek yakışmayacak bir boşvermişlikle.

Kulağındaki müzik birkaç saniyeliğine durdu.. Mesaj sesi Leyla?nın taa midesine gitmişti sanki. Sandalyede sıçradı, battaniye ayaklarından kurtuldu. Saate baktı.

Sayın Uluda, laf uzayınca söylemeyi unutmuşum, öyküyü okuduğunuz ve doğru eleştiri ve tespitlerde bulunduğunuz için size ayrıca minnetarım :)

Hülya; onu son kez gördüğümde sanki bütün dünyanın bakışları üzerindeymiş gibi boynu bükük, omuzları düşmüş halde, o güzel mavi gözlerine bakışlarımla bir daha dokunamadan, hayata yeni başlayacağı yere götürülmek üzere beraberindeki görevliler refakatinde araca biniyordu.

kendine haksızlık etme bence hepsi farklı güzeldi Denemelerin.

herkese başarılar diliyorum. yazıp gönderen arkadaşları da ayrıca tebrik ediyorum. maşallah bu ne hızzz. benim aklımda bir şeyler var ama henüz yazıya dökmüş değilim. son günlerin adamıyım... fikir dolu varr nasıl planlayıp yazacağım hiç bilmiyorum.. kudretinden kaleme güç verenin herkese yardım etmesi dileğiyle..

- Hadi kalk, kahvaltı hazır geç kalma okula.

Saatler mi durdu, yoksa dünya mı?

? Ben Serkan. Zamanında anlamadım bunu; ama iyiki varmışsın. İyi ki varsın. Doğum günün kutlu olsun.?

?Hazır mısın? Geçmişinle yüzleşme zamanı şimdi. Biliyorum senin için çok zor olacak ama buna mecbursun. Çünkü bu acı giderek büyüyor. Tüm yaşamını kaplayacak kadar büyümüş olmalı ki buradasın. Ve biliyorum o küçücük yüreğine bu acı ağır geldi. Sadece biraz daha cesaret?

Derinlerden gelen bir çığlık koptu giderek yükselen. Karanlığın soğukluğunu hissetti vücudunda. Bu soğukluk onu üşütmemişti. Karanlığa doğru uzattı elini ve birden karanlık içine onu aldı. Uçsuz bucaksız bir sonsuzluk hakimdi artık. Kollarını iki yana açarak?İşte Aslı büyük gün,? diye haykırdı. Tuhaf bir mutluluk kaplamıştı içini. Nereye gittiğini bilmeden yürümeye başladı. Bir şey dikkatini çekti. Sonsuz karanlığı yırtan bir aydınlık hızla büyüyerek ona doğru yaklaşıyordu. Ne yapacağını şaşırdı. Elleriyle gözlerini kapatıp bir müddet öylece bekledi. Gözlerini açtığında loş bir ışık hakimdi etrafa. Birden ayaklarının altındaki zemin sarsılmaya başladı. Yerden devasa büyüklükte kapıların art arda yükseldiğini gördü. Aynı yapıya ait onlarca kapı? Sanki sadece kapılardan ibaretti. Hepsi birbirinden güzel ve heybetli. Onları seyretmeye koyulmuştu ki yine yerin şiddetli sarsılmasıyla birlikte onlarca kapı birleşip tek bir kapı oldu. Bu kapı diğerlerine benzemiyordu. O kadar eski ve yıpranmış görünüyordu ki ona bakan her an yıkılabileceği hissine kapılabilirdi. Kapının arkasında ne olduğu konusundaki merakı daha da artmıştı. Kapı büyük bir gürültüyle -yıllardır açılmamış da bu yüzden zorlanıyormuşçasına- yavaş yavaş açılmaya başladı. Kapının ardında kendini gördü. Donup kalmıştı ve korkudan tüm kanının çekildiğini hissetti sadece.

Şiiri okuduktan sonra Drunger?işte? diye bir çığlık attı,?Şifreyi çözecek anahtar bu şiirde gizli.? Sonra bulduğu şeyi doktor Albert?le de paylaşmaya başladı:

Şarkının sesi kulağına gelmeye devam ediyordu. Cranberries?den Just My Imagination? Ama, onun okudukları tamamıyla gerçekti. Evet belki zamanının yüzde yetmiş beşinde hayal ediyordu; ama şimdi değil. Bir yerden?güm? güm? sesler geliyordu. Kulaklığını çıkarttı. Ses odasının kapısından geliyordu. Kalkıp kapıyı açtı. Arkadaşı haykırışını duyup merak etmişti ve azımsanamayacak bir süredir oradaydı.

Yeni bir güne merhaba diyorum soğuk sabah ayazını içime çekerken. ?BEN GELDİM?

merhaba herkese marta da girmiş bulunuyoruz öykü yarışmasının sayılı günleri bitti bitecek daha yazmadım yollamadım :(

PEKİ YARIŞMA SONUÇLARI NE ZAMAN BELLİOLUR? SEVGİLİ EDEİTOR

Çamlıtepe?nin ardından usul usul gösterdi yüzünü güneş. Bütün Başpınar köy meydanına akın etmişti. Bugün askerler uğurlanıyordu. Vatan borcu ne kadar kutsalsa evlat hasreti de öyle kutsaldı. Annelerin gözleri dolu babaların bakışlarında bir gurur?

yarışmada emeği geçenlere ve katılımcılara da teşekkür ederim. hep beraber güzel bir eser çıkardık ortaya. hikayeleri kopyalayıp saklayacağım. güzel bir anı oldu bu.

?Hiç beklemediğim bir arkadaşım doğum günü mesajı yollamış da, müziğin sesi de yüksekti. Bağırdığımı anlamamışım.?

Valla ben artık kendimi tutamıyorum... aklıma eseni yazmaya başlayacağım! Durumumu ancak böyle kurtarabilirim.

Bunun dışında hikayemde bazı göndermelerde mevcut. Bir iki arkadaş fark edip özelden belirttiler. Bu da edebi hanesine yazılmalı düşünüyorum.

Bizden Orhan Duru, Nezihe Meriç, Bilge Karasu, Rasim ÖZdenören, Ferit Edgü de bu konuda başarılıdır...

ve yazarken yaşananları unutmuyor ki insan..

Ağlar iken güldüğüm.

?Hanımefendi geldik? diyordu ince çocuksu bir ses. Hanımefendi sözcüğü nedense bu sese hiç yakışmıyor. Abla veya teyze demesi gerektiğini düşündüğüm Anadolu?nun bağrından kopmuş bu genç, sabahın beşinde beni şık bir jestle uyandırıyordu. Yaşlanmaya başladığımı kabullendiğimi fark ettim o an. Bana teyze diyebilecek bir ergen tam karşımda duruyor, ?bavulunuz var mıydı? diye soruyordu aynı kibar ve ince ses tonuyla. Hayır, yok dedim. Ben yüklerimi sırtımda taşımamayı öğrenmeye başlıyorum artık. Bu kadar geç ve hayat yorgun oluktan sonra, ağırlığı altında ezildiğim yüklerimi geride bırakabilmeyi becermeye çalışıyorum. Ne bavulum, ne de içimde biriktirdiklerim var?

Jüri üyelerine ve katılan tüm arkadaşlara teşekkür ediyorum.

katılan arkadaşların yeteneklerine hayran kaldım. Jüri üyelerinin yerinde olmak istemezdim:) Yine epey zorlanmış olmalılar..

11. İçimdeki_cennet: Ortalama puan: 79, toplam puan: 471

-Hem nisana şunun şurasında ne kalmış.

Yeni roman ve öykülemede kişi anlatımın merkezinde olmamalı ancak sizin öykünüzde bu var ve kişiler ilgi çekici olmamalıdır ancak Profesör Klimt öykünün eksenine oturmuş ve karat efsanesi bile geride kalmış, çıkışı 2. dünyanın sonlarında hızlanan bu akımda olay çok basite indirgenerek anlatılır ancak sizde olayı çözebilmek anlatılmak isteneni algılamak büyük bir gayret harcayarak mümkün...

İmza... Middle East

benim adayım varda destek olcam:)

Devamı olacak..

zira deneme yarışmasındaki gördüklerim beni çok mutlu etti pek çogunun çıktısını saklıyorum evimde.

Bu yarışmayı düzenleyen Şahin beyi içten kutluyorum, böylesi bir şeye vesile olduğu ve emek harcadığı için, aynı şekilde jüri üyelerinin de değerli zamanlarını bu amaç için harcamış olmaları takdire şayan. Ama bence edebiyat diye bize yıllarca yuturulmaya çalışılan yazılardan epeyce etkilenilmiş

Annesinin ağlama sesleriyle uyandı. Bir kaç komşu kadın annesiyle konuşmak içir çadırlarına gelmişti.

bir arkadaşımız benim düşüncemi destekler şekilde geçenlerde yazısını tekrar kopyaladı,"benim yazım bu haftaya en çok uyan yazıydı neden 1. olamadım diye" Yani mantık bu, biraz duygu sömürüsü, biraz acı, biraz komedi oldu mu sana öykü oh ne hoş, alkışlıyorum ve sana katılıyorum, benim 1. olmam imkansız, çok şükür inan bana bundan dolayı mutluyum.

--Evvelini anlatmaya gerek yok. Duru Hanım?ı sen de bilirsin ben de. Her şey onun ölümüyle başladı. Hikmet?in dili keskinleşti. Ahali ile arası da bu yüzden açıldı. Belki de bu, ölümü hatırlamak böyle bişeydir. Bunları sen de biliyorsun, şimdi gelelim yuhalara. Evvelaa Kadırali?den başlayalım. Yuhlardan ilk nasibi alan adam. Ölünün arkasından konuşmak iyi değildir ama bu Kadirali merhamet denen şeyden ve dahası sevgiden, insanlıktan nasibini almamış bir mahluktur. Zannımca Yaradanın insan için eşref-i mahlukat sözcüklerini birleştirmesi bu yüzden. Neden eşref-i can ya da eşref-i varlık değil de eşref-i mahlukat hiç düşündün mü? Bu Kadırali?nin ilk karısından tam on iki çocuğu var. Zavallı kadın! Dile kolay tam on iki tane çocuk. Zavallı kadının karnı hiç inmemiş. Kadını adı galiba?Gülenay? idi. Bizim hanımla tanışıklığı vardı. Sultan hanımlarda karşılaşırlar, görüşürlermiş ayaküstü. Gülenay kadın yaptığı doğumlar yüzünden aldığı kilolar onu desteksiz yürüyemez hale getirmiş. Fazla kilonun asıl zararı yanında getirdiği bol ilaçlı hastalıklar. Tansiyon mu sorarsın, kolesterol mi yoksa şeker mi hangisini söyleyeyim a evladım?

Hüzünlenmeyin ortadoğu hocam. Ben hep sizi ODTÜ mezunu düşünmüştüm.

Yarışmayı organize eden ekibede selamlar...

'Ali biliyonm mu babam çalışmayacak balık pazarında bir süre.

:)Çeşm-i giryan öykümü dün gece sabaha kadar yazdım. 06:30da kardeşimi okula yolluyorum. O saate kadar defter kalem oturdum. bir daha o gidince yatıp uyudum bir iki saat kadar. Sonra da olmadıysa olmadı bir cesaret katılmaya karar verdim.

Çok hazırlıksız yakalandım:)

Kahvehane kültürünü doyasıya yaşamış birisi olarak kahramanınız ile birlikte kapıdan dışarı adımımı attım. Evine dönerken yaşadığını sandığı tehlikenin verdiği korkuyu, birlikte yaşadım.

Türban sorunudur.

mutevaggıl hocam çok çok çok tebrik ediyorum.. okadar etkilendimki.. özellikle öyküye giriş.. okadar güzel olmuşki.. ve anlatımın akıcılığı..

ŞİMDİYE KADAR KAÇ KİŞİ KATILDI

?Dilbilimsel Çözümlemeler? yapıtı profesörün üzerinde titizlikle durduğu bir çalışmaydı. Dillerin kökensel olarak birliğini vurguladıktan sonra bambaşka konuları işlemişti. Profesöre göre nesneler adlandırıldıktan sonra biçim olarak da bir bozulmaya maruz kalıyordu. Sözüm ona?Ağaç? nesnesi sese dönüştükten sonra zılızlaşmış, bodurlaşmış ve bugün artık sadece fosillerine rastlanılan o dev bitkilerin yanında adeta ota dönüşmüştü . Profesöre göre artık vahşi hayat diye de bir şey de yoktu, çünkü tüm dünya evcilleşmiş ve suni bir yapıya bürünmüştü, bunun nedeni de dilin kendisiydi. Drunger ve doktor Albert bu kitabın neden yayınlanmadığını sayfaları çevirdikçe daha iyi anlıyorlardı,36 sayfadan itibaren profesör gerçek dilin nasıl olması gerektiği üzerinde duruyordu. Ona göre dilde yapılar sürekli değişen bir dinamizme sahip olmalıydılar, çünkü doğadaki nesneleri korumanın başka bir yolu olamazdı.?Böylece diyordu Klimt, canlılar yeniden düzensizliğin ve gerçeğin hakim olduğu evrene dönüşme gücüne kavuşmuş olacaklardır.? Sonraki bölüm dili oluşturan öğelerin nasıl yer değiştirebileceğinden ve nasıl her defasında başka bir ses tarafından imleneceğinden sözediyordu. İletişimin kurulabilmesi için oturtulan dengeler her defasında bozulmalıydı. Kimsenin zihninde canlandırdığı imge karşısındakinin dediğine denk gelmemeliydi. Ağaç sözcüğü ikinci defa söylendiğinde taşa denk gelmeliydi, daha sonra toprağa, suya,?vs bir tek sözcükle tüm doğa böylece betimlenebilir hale gelirken konuşmaya ihtiyaç kalmayacağından doğa sözün kalıplarından kurtularak gerçeğe dönmüş olacaktı.?Ama, diyordu Klimt, insan olarak eksik yaratılıştayız ve gözlerimiz hayvanlar ve atomlar arasındaki iletişime kapalı. İşin kötüsü yapay dilimiz yüzünden onların gerçeğini de parçalıyor ve eksiltiyoruz.? Profesör son kısımlarda kutsal kitaplardan yola çıkarak haklılığını göstermeye çalışıyordu. İlahi iradenin bir dil olarak varolduğunu ama insanların yapay dili icat ederek bundan uzaklaştıklarını söylüyordu. Klimt yazılmış sözler olan muskaların kimi kez insan hayatını nasıl değiştirebildiğini örneklerle anlatmaya çalışıyordu ve kitabını bir şiirle tamamlıyordu.

Karşı apartmanın önünde bir Toros durdu.

?Hayatını geri almaktan bahsediyorum. Ama yola yalnız devam edeceksin. Şimdi gir artık içeri.?

Aslına bakarsan söyledikleri hiç de deli zırvası türünden değillerdi. Ama herkes benim gibi onu anlamaya çalışmıyordu elbet. İşte bu yüzden sevilmezdi zaten. Adı deliye çıkmış bir adamı kim dinler ki kim anlamaya çalışsın. Bu yüzden de kimse sevmezdi onu. Dedik ya o azad ederdi düşündüklerini diye. Aklına geleni söylemeyi alışkanlık edinmişti. Mübareğin ağzından da bir gün güzel söz işitmedik. Urfa biberi gibi dili vardı valla. Hem düşünsene biri biter diğeri başlar. Nereye kadar yani? Dünyayı böyle kurtarmak mümkün mü? Bak senin gibi bir delikanlı daha merak ettiydi de anlattıydım bu olanları. Ben hikayeyi bitirince o delikanlı bana şöyle bir kıssa anlattıydı.

Edebiyat başlığında bir edepsizlik yapıp hikayemi aşağıya tekrar yapıştıracağım.

Yok estağfurullah ben biraz fazla alınganlık yapıyor olabilirim. Ben burada en az edebi bilgiye sahip biriyim asla kimsenin eseri için yorum yapamam. Sadece yazdım ama dediğim gibi cahilliğimin alınganlığı olabilir bu...

?Hastanın durumuyla ilgili biraz bilgi almalıyım. Onun tedavisi için bize ışık tutacak bazı verilere ihtiyaç duyuyoruz.

Bilgi ve birikim ile tırmandığınız noktada aşağıda kalanlar sizinde bir dönem oralarda olduğunuz gerçeğini örtmez.. Birikim olarak çok iyisiniz bunu itiraf etmeliyim.. Bu tarzı denemeniz ve böyle bir girişim cesaretiniz bile takdir edilmeli.. Ama başarılımısınız veya ne kadar başarmışsınız görecelidir..

6. mutevaggıl:

Mevsimler takvimdeki aylara uydurulup yaşanılıyordu. Betonlaşmanın getirdiği yük, toprağın nefes almasını, bırakın nefes almasını toprak denen canlı varlığa yaşama şansı bırakmıyordu. Kentlerin belli yerlerine sıkıştırılmış parklarla anlatılmaya ve yaşanmaya çalışılıyordu bahar ve diğer mevsimler. Vahşi yaşam; hayvanat bahçelerinde hapis edilmiş. Neden oraya hapis edildiklerini hiç bir zaman bilmeyecek hayvanlarla doldurulmuş. Ah çocuklar...

10. çeşm-i giryan:

-Bu gülün kokusu kime ulaştıysa o değişti tapındıkları putları kırdılar, İbrahim atamızın yaptığı kebenin etrafında her şeyi yaratan Allah a ibadet etmeye başladılar. Önlerinde hep bu gül vardı.

Açık söylemek gerekirse bazılarını okurken birazcık sıkıldığımı belirtmem lazım. Tabii insanın kendisinin beceremediği bir alanda başkalarına bu eleştiriyi yöneltmesi ne kadar doğrudur; bunu da benim cüretime verin.

Evin alt katında Ordulu olan Hızır Efendiler oturuyorlardı. Hızır?ın Murat adında sekiz yaşında bir oğlu vardı. Eşi Fadime ise anne babasını kaybedince Hızır?la evlenmiş İstanbul yerleşmişti. Hızır balık satarak geçiniyordu. Okumayı çok seven, anlattığı bir takım şeylerden dolayı deli diye alaya alınan biriydi. Özellikle iş arkadaşları tarafından çok makaraya alınırdı.. Fadime Hanım Hızır?a alışmış, anlattıklarını dinlermiş gibi yapıp içinden gülerdi. Murat bile babasını deli olduğunu sanıyordu artık. Bazen babasıyla balık pazarına gittiklerinde babasının arkadaşları? oğlum senin baban kafayı sıyırmış? diye Murat?a takılıyorlardı. Bundan mı yoksa annesinin?Hızır yine delirdin? demesi yüzünden mi bilenmez, oda babasının deli olduğunu sanıyordu. Hızır Efendi konuşunca oda gizli gizli gülüyordu.

Bu söylemlerim üzerinden 15 gün geçmiş ve cici annemiz gelmişti. Babam memur olduğu için atandığı ile hep birlikte gittik. Babam yolda anne diyeceksiniz artık sizin anneniz bu dediği için anne demeye yolda başladım. Kardeşimse cici anne diyordu ve yaklaşık 1 sene kadarda cici anne dedi. İlk başlarda her şey normal gibi gözükürken çok geçmeden aslında hiçbir şeyin eskisi gibi olmadığını bir annenin yerini kimsenin dolduramayacağını gördüm. Kurallar yaşayış her şey değişmişti. Alışık olmadığım bir düzendi bu, hiçte alışamadım zaten.

1991 yılının temmuz ayı idi. Sıcacık o yaz ayının yakıcılığı ile o kelimenin yüreğime kattığı ateş birleşmiş, alev alev beni yakıyordu. Kül olup biran önce bu olanlardan kurtulmak istiyor, fakat devamlı olarak küllerimden yeniden doğuyordum. Gözyaşlarım boğazıma düğümlenmiş, bense kaskatı kesilmiştim. Olacakları biliyor sesimi dahi çıkartmadan kaderine razı gelmiş neler olup biteceğini uzaktan izliyordum. Evet, Temmuz ayı gelmişti, hatta gününü dahi unutmam bir perşembe günüydü. beni anneanneme bırakıp boşanmaya gittiklerini söyledi babam. İlerde nelerle karşılaşacağımı bilmeden, mahkemeden çıkacak kararı bende buruk bir şekilde bekliyordum. Küçük ellerimi yukarı kaldırmış, " Allah?ım annem ve babam ayrılmasın ne olur diye dua etmeye başlamıştım ". Birkaç saat sonra yolun başında babam gözüktü, annemde hemen arkasındaydı. Onları görünce hemen dışarı çıktım. Babam yanıma geldi ve biz artık annenizle ayrıldık hazırlanın gidiyoruz dedi.

?Onun gerçekte?

Gözyaşlarını tutamıyordu anneler. Uğurladıkları ciğerpareleriydi. Vatan borcunu ödemeye gidiyorlardı. İlk defa bu kadar uzun soluklu ayrılık yaşayacaktı Naciye hanım. Onbeş ay Mehmet?inden ayrı kalacaktı?Sıkı sıkı sarıldılar yavrularına. Öpüp kokladılar. Dualarla uğurladılar?Gençler yaşlı gözlerle son kez el salladılar ardında bıraktıkları sevdiklerine?

Daha yazınızı okumadım maalesef ama okuyup anlattıklarınız doğrultusunda mutlaka yorumlayacağım.. Eleştiride kaçınılmaz olacaktır :))

- Yok oğlum almadı. Sana pantolon dikeceğiz.

?Şaka gibi doğmuşum ve her doğum günüm gibi, yarın da şaka gibi geçecek.?

- Bir şinik buğdaya üç kilo parça?

Ceyda, onun hayattaki tek tesellisiydi şu an. Onunla tanışması, arkadaşlıklarının gelişmesi o kadar çabuk olmuştu ki buna kendileri de inanamışlar, sık sık bir mucizenin ortasında olduklarını söylemişlerdi birbirlerine. Gerçek bir mucize? O bir erkeğin sahip olabileceği en mükemmel kızdı. Anlayışlı, cana yakın, samimi, dürüst ve çalışkandı. Burak?a çok değer veriyordu. Burak?a öyle geliyordu ki Ceyda?yla evlenmesi, hem hayatını düzene sokacak hem de işinde yükselmesini sağlayacaktı. Şu an bile onu öylesine destekliyor ve yüreklendiriyordu ki? Üstelik tarifsiz bir güzelliğe sahipti. Onunla dolaşırken etrafından kendisine yönelen kıskanç bakışları hisseder gibi olurdu. Onun yanındayken hep mutlu ve emniyetteydi.

. Kızı bu şifreyi de önceden duymuş, babasının söyleyeceği günü bekliyordu.

Jüri üyelerimize de kolay gelsin yine çok zorlanacaklar

Herhangi bir sınırlama yok.

besnilim. şahin hocama bir mesaj at istersen eski üye olduğunu, üyeliğini yeni iptal ettiğini birşeyler yapılıp yapılamayacağını bir sor.

ÇALINAN BİR HAYAT

merak ettiğim bir şey oykuler 3- 5 sayfa olur en azından benim yazdığım oyle özel mesaja yapıştırıp yollayacağız. memurlar neetin 3-5 yapıştırdığımızda herhangi bir sorun olur mu mail gönderiminde

teşekkürler sayın editör.

Sizin için bir fırsat yarattığıma sevindim en fazla.. İsabetli eleştirmek değildir aslolan.. Ve bu gururumu okşamadı benim, eğer bir adım ilerledimse sizin sayenizdedir bu öyküde eleştiri yaparken ve sizin içinde aynı olduğunu gördüm ya gerisi hikaye..

Haftalarca devam etti bu durum, her seferinde, ilk sefermiş gibi. Haftalar farklı güneşlere gebeydi sabahlarda. Gözbebeklerime konaklanan her inci tanesi, farklı bir Japon kadın tarafından çıkarılmıştı, derin sulardan. Her gün daha bir yakışıyordu bana, alnımdaki kellik. İlk defa bu kadar çok seviyordum koca burnumu. Ellerim ve ayaklarım hiç olmadıkları kadar mutluydular. Eski potinlerim ve kaba paltom ancak bana yakışabilirlerdi bu kadar. Ayaklarım mutluluktan uçarak geçiyordu artık, bir zamanlar küfürler savurduğum o uzun yolu. Yolun sonu cennete çıkıyordu şimdi. Bir süre, hiç aklıma gelmedi onunla tanışma fikri. Mutlu bir rüya üstüne kumar oynamaktı benimkisi. Neyse ki haftalar sonra karar verdim. Caddenin karşısına geçecek, onun yanına gidecek, boylu boyunca karşısına dikilecek ve?Sizi seviyorum.? diyecektim. ?Hiç kimsenin birini sevemeyeceği kadar çok. Eğer sizde uygun görürseniz, bu aciz hayatımı sizinle paylaşmak istiyorum.? Evet, karşısına geçip tam da bunları söylecektim. Belki de hayatımdaki en büyük adımı atmaya hazırlanıyordum ki kaldırımdan caddeye doğru, küf kokulu eski bir minibüs onu alıp hayallerimden götürdü, her gün terimizle beslenen o doyumsuz cehenneme.

yetiştiremezsemde katılıyorum diyeyim şimdiden.. nolur nolmaz..

KAYBOLAN MAVİ

Jürideki arkadaşlarda bu konudaki özverilerinden dolayı takdirle anılmalı.

Hiç uzanmamıştım sıcak kumsallara, göğsümdeki yarin mesut başı iken. Hiç ayrılık şarkısı da söylememiştim ben, yalnızlık ağıtları dururken. Bana düşen hep, matemli bir ıslıkla ayrılmaktı, genç kızların pembe düşlerinin başladığı noktadan.

Şeyda hanım Ebru'nun halindeki değişliği anlamıştı. Bu durumun derslerine kötü yansımasından korkuyordu. Ancak Ebru ya herhangi telkinde bulunmuyordu. Zamanla bu kalp kırgınlıkların geçeceği biliyordu. Kendiside yaşamıştı ayni şeyleri. O olmadan yaşayamam feryadlarını ama zaman öyle bir değirmen ki her şeyi öğüttüğü gibi nice sevdaları öğüttü. Yıllar sonra insanlar o hallerini düşününce bir gülümseme gelir yüzlerine. Necmi efendi işten gelmiş, ailece sofraya oturdular. Acaba kaç aile vardı bu koca şehirde, birlikte sofraya oturan. Necmi efendinin aklına babasının anlattıkları geldi. Babası da kendisi gibi memurdu. Anadolu?nun bir çok kasabasını gezmiş mesleği öğretmen olduğu için. Anadolu a insanlar bir tastan yemek yer, bir bardan su içerlerdi. Necmi efendi pek iyi hatırlamıyordu, o insanlarının yaşantılarını. Çünkü babası Malatya da görevdeyken dünyaya gelmiş, dört yaşındayken İstanbul?a gelmişler. Babasının anlattıklarıyla öğrenmiş Anadolu insanının yaşantısını. Babası derdir ki bu insanlar aynı tastan yemek yedikleri için insan birbirlerine daha çok içleri yanardı. i. İnsanların yüreklerinde merhamet pek büyük yer tutardı. Medeniyet ilerledikçe önce yer sofraları kalktı sonra yeni bir insan doğdu. Daha bencil, kendini dünyanın merkezine koyan ya ben ya hiç diyen bir insan nesli. Sonra değerler tekleşti. Parayı kazanda nasıl kazanırsan kazan önemli değil mantığı oturdu beyinlere. Kiminiz diyeceksiniz insanlar fakir olduğu için aynı tasa mecburlardı. Ama yoksul değildi onları bir birine bağlayan. İçlerinde insan olma ve her şeyi birlikte yapma arzusuydu. Bütün gün tarlada çalışıp işlerin birlik olunca daha kolay daha zevkli bir şekilde bittiğini gören, bütün acı ve mutlulukları birlikte yaşayan insanların bilinçli bir tercihiydi. Gazlı lambanın altındaki sohbetler, Necmi efendinin aklına bu tür anılar gelirdi sofra başında. Geçmişi şimdiyle karşılaştırmayı severdi. Bu ülkenin bu halinin nedenini bencilliğe bağlıyordu. Türkiye'nin sofrasına oturmuş kepçeyle yiyen siyasetçilere çok kızgındı. Uzun zamandır hiç oy kullanmıyor. bir şey olunca?ben oy vermedim ki bunlara? diye düşünüyordu. Çalışma arkadaşlarıyla bazen sonuçsuz tartışmalar girerdi. Karşılıklı bir birlerini suçlarlardı.

şu an mutavaggil in Adem ini bitirdim gerçekten çok etkileyici uzun olmasına rağmen sürükledi hikayesi bırakamadım yarıda yüreğine sağlık ve tebrikler arkdaşım

Arkadaşları oturdular sofraya. Mehmet servis yaparken annesine yardım etti. Yemekler yenildi çaylar demlendi bir güzel.

Ağaran saçları ve çöken ağurtlarıyla birlikte ince bir sızı sarmıştı Mustafa?nın yüreğini. Oğlunun ardından Naciye bir türlü kendini toparlayamamıştı. Ne kadar ısrar ettiyse de doktora gitmeyi kabul etmiyordu Naciye hanım. Adeta oğluna kavuşmak için ölümü istiyordu. İnce hastalığa yakalanmış diyorlardı. Yemeden içmeden kesilmiş, iyice zayıflamış, yatağa düşmüştü. Hiç durmadan öksürüyordu. Mustafa bütün işlerini bırakmış, Naciye?nin başucunda duruyordu. Karısı öksürüğü kesilip te uyuyunca Mustafa?da yatağın karşısındaki divana uzanıp biraz kestiriyordu? Naciye?nin öksürüğüyle uyandı birden. Hemen yanına gidip su verdi. Sırtındaki terden sırılsıklam olmuş havluyu değiştirdi. Naciye yorgun gözlerle Mustafa?ya bakıp cılız bir sesle konuştu.

ben pes edeceğim az kaldı:(

Bir gün babasıyla karşılaşmış ve ayak altında dolaşma diye şiddetli bir tokat yemiş, o acıyla çadıra girip eşyaların arasında uyuya kalmıştı.

Not:Şiir yarışmasını beklemedeyim:)

hepinizin emeğine sağlık arkadaşlar... şimdiden..

Jandarma aracı tozlu yolları yırtarcasına köye yaklaşıyordu. Fatih yüzbaşı elindeki fax mesajına yeniden bakarken bu acı haberi nasıl söyleyeceğini düşünüyordu. Köye geldiler. Muhtarla beraber Mustafa?nın evine gittiler. Kenarlarını fesleğenlerin kuşattığı taşlı yoldan ilerleyip kapının önüne geldiler. Mustafa sesleri duyunca pencereden baktı. Muhtarla beraber kapının önündeki jandarma komutanını görünce hızla aşağı inip kapıyı açtı..

Durup duruken bunu niye mi anlattım.

Yukarıdaki ''ders almak bir öğrenme biçimi değildir'' önermesine göre;

Şeyda hanım akşam yemeğini hazırlamaya devam ederken, bir anda dışarıya bakakaldı. İçine bir ürperti girdi. Hızla mutfak balkonuna çıktı. Gözleri Aliyi aramaya başladı.

Hiç aklımdan çıkmaz Gülenay Kadın durumunu öyle ince ifade etmiş ki böylesi zor duyulur. Eskiler tarihten bir yaprak diye anlatırlar.

Doktorla geçen uzun konuşma sonucunda Burak?ın ciddi sorunları olduğu ortaya çıkmıştı.

Arkadaşlar yarışmada dereceye giren hikayeleri nasıl okuyabilirim acaba.

çok güzel olmuş. bir an Da Vinci nin Şifre sini okuyorum gibi hissettim.

sabırsızlıkla bekliyorum.

- Eskiden yaptığın hataların kirli elleri yakanı bırakmamışa benziyor. Yanılıyor muyum?

yarışmaya hala katılabiliyoruz değil mi?

16. özkan1: Ortalama puan: 70, toplam puan: 422

bir saat önce okudum öykünüzü, ve samimi söylüyorum ki en çok hoşuma giden oydu yedisini okudum daha, kendiminki dahil..

Lakin moral olurum...

Tebrikler!!!

ama her biri çok keyifli eserlerdi...

size çökecek ya :(

Şahin, alkışlayan duygu şeysi için teşekkür ederim arkadaşım:))

Uzun olması daha iyi aslında detaylara inebilmek açısından...

'Aliii.. Alii...

Son olarak, bu bir savunma değildir. Kendi hikayeme eleştiridir. diğer katılımcılar da bir eleştri yazsınlar kendi hikayelerine bence. böylece daha verimli olacaktır hepimiz için. açıklarımızı görürüz. tekniğimiz gelişir belki.

Sesini duyduğumda,

Çok sağol çeşm-i giryan. İnşallah hikayeler yayınlandığı zaman da arkamda olursun... Şaka bir tarafa her türlü eleştiriye ihtiyacım olacak, sonuncu olmak yetmez:))

Bunca edebiyat edebiyatta usta kişi arasına sızmış bir deliyim ben:))

?kalmış benim paşa? diye seslendi. Ali sofraya oturdu. Annesi bir bardak çay doldurdu Ali?nin önüne koydu. Ali genelde bir parça ekmek zor yerdi. O da annesi ve ninesinin yalvarmalarıyla ancak. Şeyda hanım mutfağa gitti. Fikriye hanım gözlerini Ali?ye dikmiş bakıyordu.?Ah çocukluk? diye içinden geçirdi. ? Bir bilsen çocuk, ne kadar hızlı geçecek zaman. Büyümek isteyeceksin. Büyüdüğünde hüzünlenecek, keşke çocuk kalsam diyeceksin. Bir an kendi çocukluğu geçti aklından. Örgülü saçları, bayramda giydiği pembe elbisesi.

Beynimin kıvrımlarını ısırırken kuruntular, büyük bir ışıkla yandı gözlerim. Caddenin karşısındaki büyük durakta duruyordu o. ?Rüyalarımdaki güzel, gecelere sığmamış.? diye geçirip içimden, gözlerimi ovuşturdum. Beynim tamamen durmuş, mekanı ve zamanı kestiremiyordum. Gözleri gözlerime değdikçe kazara, metrelerce uzaktan, bayılacakmış gibi oluyordum. Sanki doğduğum andan beri hava yerine onu soluyordum. Onu ilk defa görüyordum, ama sorsalar adını söyleyecek gibiydim, bir çırpıda. Dünya bir anda aydınlanmaya başladı. Yıllar sonra ilk defa doğdu güneş. Küçük bir çocuk, pamuk gibi elleriyle talan etti geceyi; talan etti yarın gözlerinden gayrı tüm zifiri karanlıkları. Yaşlı kuş gerdi kanatlarını ve salladı yüreğimde tünediği ince gül dalını.

tüm katılımcı dostlarımıza emeklerinden dolayı teşşekkür ediyorum. gönlümde hepiniz birincisiniz.

biraz heyecan katayım dedim...

Ali baharın gelişine çok sevinmişti, onun için bahar dışarıda oynamak, evdeki hapislik günlerinin sona ermesi demekti. Kırmızı kamyonu aldı. Annesinden izin alarak Muratla dışarı çıktı. Salıncağa bindi. Mezarlıkta top oynayan çocukları izlediler, sonrada Ali'nin çok sevdiği kum taşıma oyunu oynama başladırlar.

Babadan kızı hep sakladılar, onunla karşılaşmaması için elden gelen yapıldı. Kız sadece uzaktan babasını izledi..

Birinci hikayeyi okudum. Sıralamaya daha bakmadım heycanlıyım hala...

Katılabileceğimi sanmıyorum, ama burada olacağım ve takip edeceğim..

Yorumlarda gözüme çarptı ayrıca söylemeden duramayacağım Sevgili Ortadoğu arkadaşımın hikayesi hakkındaki tatlı eleştirisi ni okudum çok şirin güldürdü beni Allah da seni güldürsün :))))))) jacky chan filmlerinin kamera arkasını hatırlattı :))))))))şimdi ortadoğunun hikayesini merak ettim ama sırayla okuyacağım kolay gelsin bana

?Ne gibi durumlar?

SON bir NOT: bu arada bu başlık altında hikayeme beğinisini dile getiren herkese teşekkürler. uluda, eleştirinizi de anladım ve hak verdim. :)

@çeşm-i giryanın öyküsünü çok merak ettim doğrusu. Daha değerlendirme aşamasında bir jüri üyesinden bu kadar övgü aldığına göre çok güzel olmalı. Yarışma sonuçlansa da okusak. Bu gün son gün sanırım. Tüm katılımcılara başarılar dilerim.

Tebrikler gene harika bir işe imza atıcaksınız jüri üyelerimizle.. Kolay gelsin..

?Ey Tanrım cüretimi bağışla! Yaşadıkça gerçek özden uzaklaştım Tanrım. Doyurmuyor artık beni yaşama sevinci çünkü ölümün narin yürüyüşü cezbetti beni. Hakikati arayıp solduğum şu an, sonsuzluk mutluluğum için kaldırıyor kadehini. İnkar yoluna sapan tüm ruhları affeden sen, beni de affet Tanrım ve sabırsızlığımı bağışla.?

Ben iyi yazardım hikaye:)

herkese tekrar çok teşekkür ediyorum:)

Oooooo kumandanım hoş geldiniz buyurun buyurun..

- Oğlum!

Sonuda herkesin kazandığı bir yarışma olacak gene.

çok güzel olmuş:)

Yarışmada dereceye giren arkadaşlarımı kutluyorum.

Bana gelince öykü çok fazla yazmıyorum, daha bebek adımları atıyorum, diyelim. Konu şiir olsa hiç mütevazi davranmazdım inanın bana.

başarılar öyküsünü gönderen herkese; sabırsızlıkla bekliyorum sonuçları ve öykülerin bize ulaşmasını.

Baba beni okula göndersenedir.

Öykülerinizi okumaktan büyük keyif alacağım.

'Olur mu oğlum sende iyilik yaptım. Balonlara ateş ederek, senin sayende para kazandı baloncu. İyilik yapacaksan çalışmak isteyene ve gerçekten muhtaç olana yap. Sokakta genç olup ta dilenene yapma, ona yaptığın iyilik iyilik olmaz

İster bin sene arama.

ŞUNU SÖYLEMELİYİM Kİ YAPTIĞINIZ HİÇ BİR İŞİ BİRİLERİNİ BEĞENİSİNİ KAZANMAK ADINA YA DA NE BİLEYİM BURDA DERECEYE GİRMEK AMACYLA DEĞİLDE, KEYİF ALMAK İÇİN YAPMALISINIZ. BEN YAZARKEN İNANILMAZ KEYİF ALDIM. VE HAFIZAMDA HİÇ BİR ZAMAN UNUTULMAYACAKLAR ARASINA SOKTUM BU YAZMA ANLARIMI.. BU NEDENLE BEN ZATEN KAZANDIM:)))

Ama bence ne olursa olsun nasıl yazılmışsa yazılsın her emek güzeldir...

3. Anna karenina: Ortalama puan: 88, toplam puan: 525

Mehmedim şehid oldu.

Ölümden iki yıl geçmişti. Ev neşesini kaybetmiş herkes yaşamaya çalışıyordu. Fikriye hanım bazen dualar ediyor. Aliye patik örmeye devam ediyordu. Kendi kendine konuşup Ali Rıza torunum sana emanet aman ona iyi bak, üşütmesin aman hasta olmasın.. Şeyda hanım yaşayan bir ruhtu artık, pek konuşmuyordu. Sofraya Ali'nin oturduğu yere her öğünde tabağı, çatlı kaşığı getirmeyi unutmuyordu. Necmi efendi her şeyi içine atmasına rağmen bazen Ali'nin oturduğu tarafa bakarak gözlerinden bir kaç damla yaş geliyordu. Uzun mu uzun susmalar sofranın kaderi olmuştu. Aslında önceden de sofrada pek konuşmazlardı ama Ali'nin munzurlukları bazen sesizliği bozar herkesi güldürürdü.

Şehrin suları kireçlidir ve bir hafta geçmeden çaydanlığın dibinde küçük tepecikler oluşur. Kireç çözücü bile çare etmez bu küçük yeryüzü şekillerine. Duru teyze kendince bulur çözümünü ve kaynattığı kezzabı da üstüne katar kireç çözenin. Çaydanlık yanardağa dönüşür ve çıkan duman zehirler Duru Teyzeyi. Hastaneye yetiştiremezler. Çaydanlıkta?ölüm? demlemiştir bu sefer? Yüreklerimize yağmurlar sunmuştur bardak bardak?

İster gün ortası olsun

Eşiğine oturup, zamanın hırçınlığıyla kavlamış beyaz boyalarını koparttığım ahşap penceremden liseli çocukları, çalan zili, başlanan dersi izlemek hayatımın güzel bir parçasıydı. Karşıda manzaramı tamamlayan lise, bana, hayata uyum ve doyum yollarını açan bir pencereydi.

BU YARIŞMADAN ÖĞRENDİKLERİM

Çöl fırtınası ufku kum bulutuyla kaplamış, düzlükte kurulu kıl çadırın eteklerini havada uçuşturuyor, göz gözü görmüyordu. Çadırın önünde dikili putun önünde diz çökmüş adam küçük bir kum tepesine dönüşmüş, sessizce yalvarıyordu. Ey ilahım! sana adaklar adadım sunaklar sundum. Senin şerefini her zaman korudum. ne olur bana yardım et. Doğacak çocuğum erkek olsun.

öncelikle bu güzel etkinliğin vücut bulmasında emeği geçen değerli hocalarımı ve öykü yazarak destekleyen edebiyat aşıklarını can-ı gönülden tebrik ediyorum. sevgili dostum kenan ın yazdığı öyküyü çok beğendim. herkese yuh baba yı birkez okumayı acizane tavsiye ederim. değerli vaktinizi ayıracağınız için için şimdiden minnettarım. başarılarınızın ve bu güzel oluşumların devamını diliyorum...

editöre!!!!!!!!!!!!!

durum nedir sayın editör?

bu arada fuzuli değerlendirme yaparken seni ne kadar sevdiğimide göz önünde bulundurursan sevinirim:D

Salih o kadar üzülmüştür ki yemin eder sınav sonucu açıklanmadan babasının mezarını görmeye gitmeyeceğine. Aynı gün tekrar dönerler yurda. Bir aylık bekleyişten sonra sonuçlar açıklanır. Salih için hayat yeni başlamıştır artık. Çünkü Samsun 19 Mayıs Üniversitesi Tıp Fakültesini kazanmıştır. Bu buruk mutlulukla tekrar döner köyüne. Yanında yine bir baba kadar sevdiği müdürüyle. Soluğu babasının mezarında alır ve göz yaşları içerisinde babasına müjdesini verir. Doktor olacak olan bir oğul müjdesini...?Babacığım keşke hayatta olsaydın da bana sımsıkı sarılsaydın. Babacığım keşke hayatta olsaydın da benimle gurur duyduğunu söyleseydin. Keşke hayatta olsaydın da öpebilseydim ellerinden doyasıya. Keşke bana hakkını helal et diyebilseydim. Ama yoksun işte. Belki şuan meleklerin arasında gururla seyrediyorsundur beni. Ama işte bunu hicranlı kalbime nasıl anlatayım?

İmzanız, mutluluk verir Ortadoğu.

-? Kapı aralık kalmıştı ve onları ilk defa o vaziyette alelen görmüştüm, tahmin ediyordum bir şeyleri, birkaç kere daha gördüm. Bugün eşimle kavga ettik ve artık ben dayanamayarak olanları anlatmak için buraya geldim.? ifadesi Hülya'nın o güne kadar müşahede ettiğim ama sebebini bilemediğim bu mahzun, bu düşünceli, bu zavallı hallerini, her şeyi açıklıyordu işte.

sanırım bana hak verirsiniz. diğer hikayeleri okumadım henüz ama benim hikayemin uzun oluşu bana bir avantaj sağlamış görünüyor. çünkü diğer hikayelere göre çok çok uzun...

Geç buldum, çabuk kaybettim?

- İnsanların bazı sıkıntıları vardır ki imzasız mektuplar gibidir, nedenini anlamak isteyene. Faili belli değildir. Ama senin sıkıntının altındaki imzayı bir kadın eli atmış besbelli.

?Olamaz, tüm bunlar ne demek oluyor böyle,? diyebildi.

@bener002, hayır herhangi bir sorun olmaz.

arkadaşlar öykümü okuduktan sonra özele ya da buraya görüşlerinizi önerilerinizi eleştirilerinizi bekliyorum

katılıyorum

Sabaha kadar çok şiddetli yağmur yağdı. Seller yollarda buldukları çeri çöpü önlerine katarak daha aşağı sokaklara taşıdılar. Ali kalktığında saat dokuzdu. Annesi ve ninesi kahvaltı masanda sohbet ediyorlardı. Babaannesi torununu görünce;

''Yapraklar ilkbaharda yeşerir sonbaharda solar'' cümlesi Coğrafya Bilmi ile ilintili ''öğretici'' bir cümledir diyebiliriz sanırım.. Öğrenmek sadece bilimsel temalarla olabilecek olgu ise herhangi bir olaydan, hatadan ya da geçmişten ders almak bir öğrenme çeşidi olamayacak mı?. Suyun kaldırma kuvvetini veyahut Demoklesin Kılıcı'nı anlatmayan yani ansiklopedik bilgi içermeyen öykülerden, yazılardan veyahut şiirlerden birşey öğrenemiyorsak, ders almak bir öğrenme biçimi değildir önermenizden hareketle Ataol Behramoğlu Yaşadıklarımdan Öğrendiğim Bir Şey Var şiirinin başlığını ve içeriğini yanlış yazmış diyebiliriz bu durumda..

Çekmece çikolatanın tek bir tanesini, öğrenciyken okuldan gelip iftara yetiştirdiğim makarnanın dörtte üçünü ağabeyim yemiş olsa da son kalan yarım tabağı, en sevdiğim ablam dediğim birinin düğünü için aldığım güzel elbiseyi , çok kıymetli ağabeyimin arkadaşlarının aldığı o güzel mezuniyet hediyesi dolmakalemi, babamın bana doğduğum gün aldığı ilk oyuncağım mavi bebeği, Ankara'dakii tek başımalığımı doya doya yaşadığım sunta kapılı odamı... Hep değişik insanlarla değişik zamanlarda paylaştığım andakinden çok daha büyük bir zevk...

Merak ettiklerim var ama... yanıtlarsanız sevinirim.

bu etkinliği yapanları tebrik ediyorum...

Kendi hayatımızdan kesitler bulmadığımız, birebir fikirlerimizle örtüşmeyen, bize uzak herşey yanlıştır önermesi, zevkler her daim tartışılmaz önermesi gibi talihsiz ve yanlış bir önermedir..

cesaret değil midir zaten öyküyü yaşatan

@theottomanempire başlarda nickinizi zorlanarak yazardım:)

Profesör Klimt adlı bir alman araştırmacı uzunca bir süre (20 yıl kadar) Karat kabilesi arasında yaşadıktan sonra bu dansa katılarak kendine tokat atan halk arasında yer edinerek kabul görmüştü. Onunla röportaj yapmaya gelen bir İngiliz gazeteciye şunu söylemişti :? Siz yabancıların bilmek istediği tek şey bu dansın nedeni öyle değil mi? Bizim için gayet doğal ve sıradan olan şeyleri kendi anlam dünyanıza katarak bizi yok etmek istiyorsunuz oysa biz sizin yaşadığınız zamana ait değiliz. Bu nedenle de asla istediğinizi öğrenemeyeceksiniz.?

Dalga geçmek gibi bir niyetim kesinlikle yoktu...

Çocuk kayıplarıdır.

Mustafa emmi bu ülkede çok az kişiye nasip oluyor böylesi bir şeref. Oğlun Mehmet dün terör örgütüyle girilen bir çatışmada şehit düşmüş. Haberi bu sabah geldi.

Beni en çok kasan buraya "katılıyorum" yazmam gerektiğiydi. Hiç bir hukuki mecburiyeti olmadığı halde ya yazamazsam ya da yazmak istemezsem sancısı çöküverdi üstüme "katılıyorum" yazdıktan sonra. Okey oynarken son tur çifte gittiğimi belirtmeme benzer bir hileyle son gün yani hikayeyi yazdıktan sonra katılıyorum yazmayıda ortadoğu ismine yakıştıramadığım için laf ağızdan çıktı bir kere ve katılıyorum yazdım oraya..:) Şimdi tek yapmam gereken konuyu bulmaktı yaklaşık 10 günlük bir sürem, evde ve okulda beni bekleyen ve aciliyeti olan uzun soluklu işlerim vardı. Bu iki arada bir derede yazılamayacak bir eylem olmadığı için kara kara düşünmeye 10 gün öncesinden başladım. Aklıma gelen konu başlıklarının hepsi iyi pirim yapacak türden bol göz yaşı ve kan içerikli konulardı. Bunları yazmayı istediğimi sanarak yazmaya başladım ve ilk hikayemi bitirdim. Geriye dönüp jürinin gözüyle tekrar okuduğumda bir şeyler beni huzursuz etti. Ben jüri olsaydım bu şekilde işlenmiş bir konuya - beğenmesem bile- puan verme ihtiyacı duyardım. Çünkü tamamen trübinlere oynamıştım. Golü nasıl attğım mühim değildi. sonuçta golü atmıştım ve mecburen alkışlayacaklardı. Olmadı dedim. Bu olmaz... kimsenin kafasını karıştırmama gerek yok ve kimsenin vicdanıyla oynamayada... Sonra ikinci hikayemi kurgulayıp yazmaya başladım. Bu hikaye bir öncekinden oldukça farklıydı. Tamamen kahkaya odaklı bir yanlış anlaşılma öyküsüydü.. Gün ışığını ilk kez görmüş bir buzağının hoplayıp zıplayarak bahçeye çıkması gibi, Anadoludan kopmuş gelmiş bir kız çocuğunun Ankara'daki üniversite macerasını anlatmıştım. Bu hikayeyi eşimle paylaştığımda suratını buruştudu."çok fazla yanlış mesaj içeriyor Asu "dedi. Sana yakışmamış bu yazdıkların:) Peki dedim. Ve hikaye yazma işini brakıp hayatın bana mecburen oynamam için önüme koyduğu senaryoyu yaşamaya başladım.4 Günlük bir seyahate çıkmam gerekiyordu. Sırf bu hikayeyi yazabilirmiyim acaba düşüncesi ile İnterneti bulamayacağımı bile bile o ağır laptopu yanıma alıp yollara çıktım.:)Yoğun bir koşuşturmaca bırakın yazmayı, bana hikaye konusu bile bulduramadı... Taa ki geri dönüş sürecine başlayana kadar. Saatte 100 km hızla giden bir otobüste yazı yazmak ne zormuş ve yanı sıra ne harika bir duyguymuş bunu yaşayarak öğrendim:) Yolculuk esnasında gördüklerimi ve yaşadıklarımı oturup yazdım. Tek amacım "katılıyorum" kelimesine ihanet etmemekti:)Eve gelipte yazdıklarımı okumaya çalıştığımda binlerce kelime ve imla hatasına sahip zor anlaşılır bir metinle karşılaştım. O şartlarda ancak o Kadar yazılabiliyordu demek:) Düzeltmeleri yaparken, yazıyı yazarken sarfetiğim çaba ve emeğin çok daha fazlasını sarfettim. Yoruldum.. sonrada bırakıp olduğu gibi yolladım:)

Bir masal yazdım beyaz sayfalara

Hoşçakalın:((

Öyle yerler var ki sanki öykünün içerisine sonradan tasarlanarak monte edilmiş hissi verdi bana.

hocam yollayamıyorum şu yazı çıkıyor

- Amca, sen Ankara?ya, Demir?in yanına gitmeyecek miydin?

Bir yıl geçmişti oğlundan ayrı. Kavuşma günü yaklaşıyordu. Lakin Mehmet?in hasreti her doğan günde bir kez daha yüreğini kanatıyordu Naciye hanımın. Öpüp koklamak bağrına basmak istiyordu yavrusunu. Bu aralar telefonları da seyrekleşmişti. Bazen iki üç hafta duyamıyordu oğlunun sesini. Ciğerparesi dağlarda teröristlerle çatışıyordu. Artık televizyonda haber izlemekten ürker olmuştu. Her gün yeni bir şehit cenazesini gösteriyorlardı. Ve garip bir sıkıntı, garip bir korku ucundan ucundan yüreğini kemiriyordu. Her namazda duasında Mehmet vardı. Kadıncağız her sabah seherle uyanıp Mehmet?imi düşman kurşunlarından esirge diye Allah?a yalvardı.

?Sizi seviyorum.? dedim tek nefeste, can verir gibi. Gözlerim kapalıyken hayal ettiğim kızın hep yanakları kızarırdı bundan sonra;başını eğerdi ve dudağının kenarıyla gülerdi. Planlarıma göre başını ellerimin arasına alıp kaldırmam ve tekrar gözlerinin içine bakarak?seni seviyorum? , demem gerekirdi. Fakat o oyun bozanlık yaptı. Düşlerimde yazdığım ilahi operaların melek sesli divası, dişi bir köpek çığlığıyla yüzüme haykırdı.

- İnsan beklentilerini sınırladıkça mutlu olma şansı da artıyor. İnsanlardan çok fazla şey beklemek, onları kendi kalıplarına sokmaya çalışmak soyutlanmanın en güzel yolu bence. Ben, şu insan sarraflarının iddialarını gülünç buluyorum. İnsanları nasıl olur da tanıyabilirsin? Her insan ayrı bir dünyadır. Bakışından mı? Tanıdığın bütün dürüst insanlar aynı şekilde mi bakar insana? Ya da tüm riyakarların gözlerinde ikiyüzlülüğün mührü mü vardır?

"bir sınırlama olmaması sanki biraz subjektif bir değerlendirmeye yol açacaktır gibi geliyor bana. yani söz gelimi birisi 1000 (yaklaşık 3-5 sayfa) kelimelik bir hikaye yazarken bir diğeri 15.000 (35-40 sayfa)kelimelik bir hikayesini gönderebilir. böylece bu iki hikaye arasında objektif bir değerlendirme yapılmayabilir."

Naciye hanım mutfakta ayran hazırlarken içindeki tarifsiz sıkıntı yeniden göstermişti kendini. Acaba niye gelmişti jandarma komutanı. Yoksa Mehmet?ine birşeymi olmuştu. Mustafa ayranları almak için mutfağa girdiğinde hemen sordu.

?İşte, profesör kitabını iki boyut üzerinden yazmış ve üçüncü boyutu da bizim koymamızı istiyor, böylece yazı hem sürekli değişen ve devinen bir yapıda olmuş olacak hem de bu iki boyut üzerinde sabitlenmiş olacaktı anlıyor musun?

theottoman empire

katılan arkdaşların öykülerini merakla bekliyoruz

Hikayenin asıl amacı:

4- Şu yazılardan hangisinde gerçekten yeni bir fikir bakış açısı kazandınız, daha önce bilmediğiniz neyi öğrendiniz?

Tozlu raflarda kalan buysa, zaman bunların üzerine ne birikimler eklemiştir, kim bilir? Bu kadar güzel yazabilseydim, kendime bir web alanı alır, öykülerimi yazar yazmaz burada yayınlardım.

Merhaba arkadaşlar. Nihayet gelebildim. Benim öykümü okuyan okumayan, beğenen beğenmeyen herkese teşekkürler. Tüm yazılanlar güzeldi. Herkesin emeğine yüreğine sağlık. Benim amacım yıllar önce üniversitede okurken yazmış olduğum öykümü, çok yakınım hatta yakınımdan öte diyebileceğim birinin acısını buralara taşımaktı. Değerlendirmeye alıp bana bu şekilde bir ödül veren jüri üyelerine ve yarışmayı tertipleyenlere teşekkürler...

Ve üç adam birlikte yola çıktılar. Burak içindeki pişmanlık ve suçluluk hislerinin etkisiyle iyiden iyiye kötüleşmişti. Başı öylesine şiddetle dönüyordu ki etrafına bakamayacak bir hale gelmişti. Ve kısa bir süre sonra da kendinden geçti.

? Ben Serkan? Zamanında anlamadım bunu; ama iyiki varmışsın? İyi ki varsın? Doğum günün kutlu olsun.?

Mutfaktan gelen seslerle uyandı. Güneş ayla vedalaşmış, yeni yeni merhaba diyordu anılarına, yarınlarına ve şimdiye. Annesi yine erkenden kalkmış kahvaltıyı hazırlıyordu. İçinde bir yandan isteksizlik, bir yandan da sevincin vermiş olduğu mutluluk çatışırken kalktı yataktan. Geceden ıslanıp kurumuş gözlerini yıkadı. İsteksizce, hazırlanmış sofraya oturdu anne ve babasına belli etmeden. Ama bir yandan da içi içine sığmıyordu. Biraz atıştırdı ve sofradan kalkıp koltuğa oturdu. Kimse konuşmuyordu. Nihayet vakit geldi. Anne kokan, şefkat sızan elleri öptükten sonra valizini aldı ve el sallayarak evden çıktı. Bir taksi ayırdı onu evinden, sokağında ve sonra da mahallesinden.

sn knn-ysf ben de kendi hikayem için yorumlarınızı bekliyor, hatta tabiri caizse haddini bilmezlik yapıp istiyorum. En beğendiğim hikayenin yazarı olduğunuz için hikayeme bakış açınız önemli..

Eleştirilerinizin birçoğuna katılıyorum. Ama belirtmem gerekir ki ben Karat Efsanesini Yeni Roman tarzında yazmadım. Edebiyatta birçok yeniliğin olduğunu buna rağmen teknik olarak ülkemizde bundan birçoğumuzun haberdar olamadığını söylemek istemiştim, olamadığını diyorum çünkü edebiyat ve türkçe derslerinde seçilen okuma parçalarını az çok biliyorum.

Ertesi gün bir cenaze daha geçti mahalleden. Ben hemen çıktım dükkandan ve merakla Hikmet Usta?nn ne yapacağına baktım. İlginç ama onu yuhalamadı. Hatta ellerini açıp galiba fatiha okudu ve yüzünü sıvazladı. Sonra öğrendim ki garibanın tekiymiş ölen. Dürüstlüğü yüzünden çalıştığı yerden istifa etmiş. Uzun süre iş bulamayınca da orda burada hamallık yapar dururmuş. Kötü bir hastalığa yakalanmış sonra. Verem mi dediler kanser miydi unuttum doğrusu.

1. tespitinize katııyorum. hikayelerde dini motifler yazara avantaj getiriyor. üç gün içinde derece alan 30 a yakın hikaye okumuştum çoğu az ve ya çok dini motiflerle süslüydü.

Bu kinayeli cevap, yaşlı adamın biraz canını sıkmıştı. Fakat içeri girip karşılıklı oturduklarında bu rahatsızlığını tamamen unutmuştu. Evin halini yadırgamıştı. Çünkü yeğeni titiz bir çocuktu. Ailesinden ayrılıp yatılı okula gitmesinin? ki bu amcanın fikriydi- çocuğun kişilik gelişiminde çok olumlu katkıları olmuştu. Küçük yaşta yatağını toplamaya, zamanında yatıp zamanında kalkmaya, yemeklere geç gelmemeye alışmıştı. Okulda ona öğretilen düzeni hayatına uygulamayı başarmış, bu düzeni bozan her şeye ve herkese karşı çıkmış bu çocuğun evinin şu anki hali, amcasının pek alıştığı bir durum değildi. Fakat bu konudan bahsetmedi. Her zamanki gibi iş konusuyla açtı konuşmayı:

Hülasa ı beyan: Hayatın ta kendisidir.

Deniz ola için her şey dalgadır.

aslında ilk günlerinde başlamıştım yazmaya ama devam edemedim...

Ebru okuldan geldiği gibi odasına gitti. Lise ikinci sınıfa gidiyordu. Dersleri oldukça iyiydi. Hukuk okumak istiyordu. Bahar en çok ergenlik dönemindeki gençleri etkiliyordu. Ebru odasında bir süre durdu. Niye kendini bu kadar mutsuz olduğunu anlamaya çalışıyordu. Birinden hoşlanmak niye bir insanı böyle yapıyordu. Dünyanın en güzel şeyi değil miyd? sevmek. Bir haftadır iştahı da kesilmişti. Canı hiç bir şey istemiyordu. Tolga'nın acaba ona karşı ilgisi var mıydı? ya başka birisi seviyorsa. Ama öyle olsa neden gizlice bakarken yakalıyordum diye düşündü Ebru. Sevmek iki kişiliktir der şair. Ancak en büyük sevdaların tek taraflı olduğu unutmuş demek ki şair, hiç bir beklentisi olmadan, sevilmek umudu dışında, biri sevmek en büyük sevda değil mi dir?. Sevdiğin kişiyi başkasıyla kol kola dolaşmasını görüp gönlündeki bütün kalelerin yıkılmasına rağmen, sevginin nefret derecesi almasına rağmen yinede sevmek. Ve selam herkesin sevdası kendice en büyüğüydü. Ancak İstanbul da aşklar gazete sayfalarına yansıdığa kadar kısa sürüyordu. Hayatını aşkını bulan ünlü ismi ertesi gün başka biriyle gören gençleri bir düşünün. Annesinin sesiyle irkildi Ebru, uzandığı yatağından kalktı. Odasından çıktı.

Sınıf meselesinde haklısın galiba. Şu an sadece 2-3 kişiyle görüşebiliyorum koca sınıftan. Hikaye konusunda da önceden anlamamış olmamız iyi olmuş. böyle güzel bir hikayeden mahrum kalabilirmişiz. Tebrikler tekrar.

ya da nasıl yapılır bilmem ama şiir okuma yarışması.. forumdakilerin sesini duymuş da olurduk şiir sayesinde...

inşallah bugün yarın tamamlarım...

yarışmaya şike mi karışıyor adobem ve fuzuli?:)))))

Ardından el salladığım

Bu soru karşısında ilk açıklamayı yapan baba susmuştu. Sözüne devam edemeyecek kadar kötü görünüyordu. Ağabeyi kardeşinin durumunun farkına varmıştı ve söz devam etti:

Selamını aldığımda

Hele geçin bir şeyler ikram edelim.

Bu, muhteşemdi! Başlığından bitişine kadar!!!

27 Şubata kadar öykülerini göndererek yarışmamıza katılanlar:

Hocam konu sınırı yok değil mi?

sevgini dile getirme zamanın manidar geldi:)))))

Şahin editim katılıyorum demek şart değil di mi?Sonra söz verdim yazmam lazım diye kasıyorum kendimi, işte o zaman yazacağım varsada yazamıyorum:(

Ali annesinden izin alıp kırmızı kamyonuyla dışarı çıktı. Evin önünde ki yolda kamyona binmeye çalışır ama başarılı olduğu söylenemezdi. Bu yolun üst tarafı yokuş başlangıcıydı. Yol Alilerin evinin önüne gelinceye kadar eğimini kaybedip düzleşiyordu. Kırmızı kamyon oynamaya devam eden Ali ne düşüyordu? acaba oynarken. Bilir miydi hayatın yükünü bir kamyonun bile taşıyamayacağını. Şeyda hanım öğle yemeğinden sonra bulaşıkları yıkamaya başlamış. Yıkarken de akşam ne pişireceğini düşünüyordu. Ne garip şu insanoğlu, sürekli bir şeyler düşünür. Kimisi akşam yemeğini kimisi gelecek hayatı kimisi yarın ki işini. Peki ya yarını görmezse yada akşamı görmese. Her şeyi planlamaya bayılıyoruz. Artık çocukların hangi mevsimde doğacağını bile planlamaya başladık. Bir sürü riski göz ardı ederek.

Anafikri anlayana kadar biraz terledim. Kendimi lise yıllarındaki anafikir arama terlemelerinin içerisinde buldum tekrar. Buldum mu? Sanırım buldum.

Belki beli daha erken bükülecekti?

evet... sonunda konuşabilirim. çok gerildim hikayeleri değerlendirirken. ben bunların binde birini bile yazamam:((( hepsi birbirinden güzeldi ve haksızlık yapmak korkusu beni gerdi. şöyle hepsi burda yayınlansın da o zaman sırf zevkine okuyayım...

yeni bir heyecanın, yeni bir gayretin içine girmeme vesile olan sevgili editörümüze, şahin hocamıza teşekkür ediyorum...

kimi zaman aşkın ne kadar güzel ve cesaret gerektiren bir duygu olduğunu anladım, kendi cesaretsizliklerimi aklıma getirdiğinde;

Şu 21 Şubat işi olmasaydı...

Buğulu gözlerle son kez bakıyordu köyüne?Ceviz ağaçlarına?Arkadaşlarıyla doyasıya top oynadığı toprak sahaya?İnsanı ürperten ama aynı zamanda da güven veren sarp dağlara?Sadi Şiraz?inin bostan ve gülistanına eş güzellikte, irem bağlarından hafif esintilerin bayıltan görsel şölenine yol almaya sevk eden yeşil bağ ve bahçelere?Ve en acıklısı, son kez bakıyordu yıllara meydan okurcasına ayakta duran topraktan evine?

Biliyorsun artık istenmediğini;

Her şey bu izin kendisidir diyordu Rafat

Açık bırakılan kanalizasyonlardır.

Biraz deli cesareti ile birlikte, rezil omak pahasına da olsa

birilerinin özgüven tavan yapmışş

Ha, bu arada birkaç arkadaş daha gündeme getirmişler ama, önceki yarışmadaki denemelerle birlikte öykülerin kitaplaştırılması fikri bana aitti yani. Lütfen kaynak gösterilmeden iktibas edilmeye?:))

Her ikiniz de eline, gönlüne sağlık!

Öğrendiklerim ve duyduklarım beynimde anlayamadığım, idrak edemediğim bir köşeye sıkışmıştı. Adını koyamadığım, nasıl olabileceğini asla anlayamayacağım bir durumdu bu ama gerçekti. Yapabileceğim bir şey olmamasının yakıcı ızdırabı beni sarmış hatta sarsmıştı.

arkandayım:)

Bir tek hatıralar var şimdi. İyi hatıralar kanaatkar insanların azığıdır, çocukların ceplerinde taşıdıklar misketlere benzer. Bize severek anlattığı bir hatırasını paylaşmak isterim sizinle. Bu iki ihtiyar, çöpçülerin çöp diye çuvallara doldurup yakmayı düşündükleri gazelleri onlardan habersiz çalar, sokakları sarıya boyarlarmış. Gazelleri çöp sanan zihniyete aşina değillerdi. Sararmış yapraklar olsa olsa caddelerin süsü olabilirmiş. Şimdi bunu anlattım ama Duru Teyze?nin bir sonbahar sabahı göçüp gittiğini düşününce onun da bir gazel olup uçtuğunu hissettim.

1. demeter:

merakla bekliyorum öykülerim yayımlanmasını...

Zavallı kadın yüz üstü dönüp çocuğunu kamçılardan korumaya çalışıyordu.

?Zamanın tüm noktalarına değen sonsuzluğun büyük bedelini ödediğin takdirde mümkün. Bu kumarı oynayacak mısın? İyi düşünmelisin, çünkü geriye dönüş imkansız.?

saygılarımla...

Eski radyonun düğmesini çevirdi. Kısa süreli bir iki parazit sesinden sonra bir şarkı doldu odanın her yerine. Hüzünlü bir şarkı. İkiside sükunetle dinliyordu. Naciye bu hüzün melodileriyle birlikte muradına kavuştu. Kapandı gözleri. uyudu? uyudu? uyudu?.

Eveeeet bir gün Cuma?dan çıktık. Dükkanlarımıza doğru gidiyorduk ki bir haber ulaştı çarşıya. Çarşı esnafından Çarıklı Osman ölmüştü. Üzüldük haliyle bekledik cenazeyi son görevimizi ifa etmek için. Cenaze namazı kılındı ve defnetmek için yola çıktık. Yol dediğim camiden mezarlığa doğru giden çarşı caddesi. Biz omuzlarımızda cenaze taşıyoruz ki gür bir sesle hepimiz irkildik. Hikmet Usta yani sizin deyiminizle Yuh Baba arakadan yuhalıyor cenazeyi. Şaşırdık tabi; ama hiç bozuntuya vermedik. Adımlarımız hızlandı ardı sıra. Sesler cılızlaştı ve kayboldu sonra. Ben anlamıştım durumu Aslında tahmin bile etmiştim.

ben ortaokuldan beri yarışmaya katılmadım... ve üzgünüm ama seni tahtından etmeye geldim adobem:)

Şimdiden iki katılımcı umarım katılım çoğalır ve bizler güzel öyküler okuruz burda.

Düşünüyorum da, onlara desem ki "Arkadaşlar, böyle bir yarışma var. Aile içi bir şey... Haydi şuna katılalım!", eminim ki burada bize ulaşan hikayelerin içerisinde son sırada yer alacak eserin yarısı kadar nefis bir yazı dahi çıkmayacaktır! Haydi çıktı diyelim, hiçbiri bunu yayımlamaya cesaret bile edemeyecektir.

Tek tip insan olsaydı tek tip öykü anlayışı olurdu. Her sanatkar ayrı bir anlayışa, her okuyucu da farklı bir öykü ihtiyacı duyar. Okuyan insanımız kendine yakın gördüklerini, kendini ifade edenleri okur. Kendini ifade etmeyen bir öykü Nobellik bile olsa okumak istemez. Bu ne Nobellik öyküye halel getirir, ne de okuyucuya bir kayıp...

"Adam tutuklanarak ceza evine gönderildi." haberi o kadar önemsizdi ki gözümde.

Yavaşça kalktı ve indi otobüsten. Valizini aldı, ayaklarının götürdüğü yere doğru yürümeye başladı. Hayalleri hiç bırakmıyordu peşini. Bir gölge gibiydi. Bu gölgeye bakıp bakıp gülümsüyordu. Başını kaldırıp baktı karşıya.

Zevkle okuyorum arkadaşlar..

şah-in hocam, hikayenin hacmi konusunda herhangi bir sınırlama yok mu? kelime sayısı bakımından soruyorum..

bu listede melek görünmüyor

Çadırın girişinde bulunan kırbacı eline aldı,

Öykümü yolladım uarım rezil olmam:(

- Ortadoğu-

Haria bir fikir demeter. Ortak bir mail adresi alabilir jürü üyeleri.

hazırlayabilir ve yetiştirebilirsem ben katılacağım

Öykülerinde harika olacağından eminim. Adı üstünde ÖYKÜ herkesin ayrı bir öyküsü vardır ayrı tadda ayrı güzellikte

bütün bir pazar günüm ü işte geçirmek durumunda olmanın ızdırabını anlatsaydım keşke... daha dramatik olurdu... bıktım yaaa haftanın yedi günü işe gelmekten... yeter artıııııkkkk...

Bir sayfada bekleyen yüzlerdi özenle taşıdığım kitap.

13. Anna Karenina

Eserinizi okudum biraz gecikmeylede olsa :))

katılan tüm arkadaşlara tekrar teşekkür ediyorum.

Gerçekten de Şahin bey sayesinde burası bir internet okuluna, internet dergiciliğine dönüştü. Günlük bu kadar okuru olan bir dergi var mıdır acaba. Bir kitaplık denememiz vardı zaten, şimdi de bir o kadar öykülerimiz olacak. Belki ileride de şiirlerimiz...:)

Bu sırada yatağında yatmakta olan Burak neden bu odada olduğunu düşünüyor, yalnızlık onu ölesiye korkutuyordu. Olanlara bir anlam veremiyordu. Ne olmuştu da buraya gelmişti? Babası ve amcası mı onu yatırmışlardı bu yatağa? Vücudunda bir ağırlık hissediyordu. Midesi bulanıyor, ayaklarının da buz gibi olduğunu hissediyordu. Kapıya doğru baktı. Gıcırtıyla açılan kapıdan girenin kim olduğunu görmek için başını kaldırmayı denedi. Hayal meyal gördüğü yüz Ceyda?nın yüzüydü. Başucuna gelip saçlarını okşadı Burak?ın. Ve her zamanki tatlı gülüşüyle ona bakıp hiç ayrılmayacaklarını söyledi.

Artık evin bahçesindeki ağaçlara çocuklar tırmanmıyordu. Hepsi kurumuş, dallarında meyveden eser kalmamıştı. Mustafa biricik oğlu Mehmet?in ardından can yoldaşı, hayat arkadaşı Naciye?yi de kaybetmişti. Şimdi evden hiç çıkmıyor, yemiyor, içmiyor, kimseye kapıyı açmıyordu. Evinin önünden geçenler içerden başka bir ses gelmediğini sadece bir şarkı duyulduğunu söylüyorlardı.?Birkaç gün sonra muhtarın çağırdığı jandarmalar kapıyı kırdı. İçeri girdiklerinde koltuğun üzerinde Mustafa?nın cansız bedeniyle karşılaştılar. Pikapta dönüp duran eski bir plak vardı ve bütün evde bir şarkı yankılanıyordu?

Teşekkür ederim...

sonunda gönderdim. şükürler olsun.

Aman anne! Çocukmuyum ben?

Saatler sekize varır mı?

Edebiyat tarihi 1940 larda mı kaldı? Bunu diyebilmek için üniversitelerin tez kaynaklarına bakmak lazım. Yeni ve eski edebiyat kürsülerinde yapılan bütün tezleri görmeden bunu söylemek zor. Ben tam da bu sahada çalışmış birisiyim. Bizim edebiyat tarihimizin şartlarıyla Batının şartları çok farklı.

Özelinize bakınız.

Saat 00:25

Kadirali fazla geçmeden evlendi tabii. Amma çok yaşamadı. Bir gece yatağında ölü bulmuş yeni hanımı. İşte yuhalardan ilk nasibini alan bu herif. Ne yalan söyleyim hak etmedi değül. Hepimizün aklından geçen buydu. Ama Hikmet Usta düşüncelerini bizim gibi saklamak yerine dışa vuruyordu.

Sevdiğini kaybeden her talihsiz gibi o da kapandı içine, tuhaflaşır. Bunu bir gün Şeyh Camiinden kalkan cenazenin ardından koşup ta üç kere üst üste?yuh olsun? diye bağırdığında anladık. Elim ayağım birbirine karışmıştı. Anlam verememiştik. Zaten cenaze sahibini sakinleştirmekle meşgulken düşünmeye vakit bulamamıştık. Üç kere yuh olsun?ne demek bu?Niye? Bunu birkaç defa daha tekrar etti Hikmet Amca.. Aklından şüphe etmeye başlamıştı mahalleli. Yılların Hikmet beyi oldu Yuh Baba. İşte size halden hale geçiş?

Dikdörtgen şeklinde bir kumaş parçası. Bir tarafı biraz dar, diğer tarafı biraz daha geniş. Babam bu parçadan bir pantolon olur diyor. Anam itiraz ediyor. O parçadan çocuğa pantolon çıkmaz, yeni pantolon al diye. Kumaş ince ve naylon? Bu yüzünden bakınca öbür tarafı görünüyor? Boyama hatası mıdır nedir bilinmez, kumaşın sarı rengi koyulaşarak turuncuya çalıyor. Ve dikiliyor pantolon? Sabah yeni pantolonumu giyerek gidiyorum okula. Herkes bana gülüyor. Koro halinde: ?kız olmuş, kız olmuş? diye tempo tutuyorlar. Pantolonumun rengi kızların renkli pijamalarını andırıyor. Ama ben aldırmıyorum onların dediklerine. Onların söyledikleri karşısında alınganlık göstermememle gurur duyuyorum. Bu gururumla mutluluk duyuyorum içimden ve aldırmadan. Ama bu çok güzel bir mutluluk. Ben kız olmadım diyorum onlara. Babamın yeni aldığı parçadan dikilen pantolonu giyiyorum artık, diyorum içimden. Vakur ve gururlu bir şekilde başım dik. Yağmurda ıslandığım zaman pantolonum bacaklarıma yapışıyor ıslak ıslak. Üşümek dokunmuyor bana ama, ıslanınca şeffaflaşan pantolonumdan bacaklarım görünüyor. Utanıyorum arkadaşlarımdan. Ellerimle pantolonumu bacaklarımdan ayırıyorum çekerek. Tekrar yapışıyor bacaklarıma. Ve tekrarlanarak sürüp gidiyor bu olay, parça pantolonum eskiyene kadar?

böyle bir şeyi bize sunduğunuz için teşekkürler. herkese başarılar

Öykü yarışmasına katılacak olan arkadaşlarıma şimdiden başarılar diliyorum.

Alacakaranlık bir akşamda geliyorum eve. Anamla ebemin gaz lambası ışığında terzilik yaptıkları akşamdı işte o akşam. Sabun sürüğü ile kesilecek yerleri çizilmiş bir pantolon eskisi. Paçaları ve oturulacak yeri paramparça bir pantolon! Baldır yerleri ve dizleri sağlamca gibi sanki. Dayım, pantolon eskisini atmaya karar verdiğinde anam çocuklara bez yaparım diye alır ve eve getirir. Bana pantolon dikecekler pantolon eskisinden. Babam da karışıyor işe bir yandan. Ölçümü alıyorlar benim ve biçiliyor kumaş?

Türk filmlerine bayılırım... hepsi birbirine benzese bile!

Çünkü pusula göstermez yazıya evrilen hareketi,

Kitaplaştırma konusunda @Ali Karadayı'nın yorumlarına katılmamak elde değil...

Afiyetteyim çok şükür geçerakça:)

Anlayışınıza şimdiden teşekkürler.

Saygılarımla forumda herzaman yazılarıyla çok çok çok beğendiğim size taktirlerimi sunarım..

sayın ortadogu ben katılıyorum demeden yolladım oykumu... neden rutinliğin dısına cıkmayı denemedin... istiyorsan editorlere sorabilirsin... KATILIYORUM demeden de katılabiliniyormus yani... şekil a

Eğer başka eserleriniz de varsa okumayı çok isterim. Şiirsel olmayan bir öyküde de bu kadar başarılı olup olamayacağınızı çok merak ettim!

Şaka gibi geliyordu; ama şaka değildi. Numarayı telefonundan uzun zaman önce silmiş olsa da ezberindeydi hala. Bu numara çok önceden sevmekten vazgeçtiği Serkan?a aitti. Onu hiç farkedememiş olan Serkan?a.

- Yok oğlum. Parçacıdan aldım. Kumaş. Güzel bir kumaş. Onu dikeceğiz sana.

Fazla didaktik, fazla trajik ve fazla sıradan ve biraz da ütopik konularmış gibi geldiler bana.. Hiç izlemediğim ama kulak dolgunluğu ve yaşam doygunluğuyla ne anlattıklarını az-çok bildiğim kah sırlar dünyası tadında ve kah Türk filmi arabeskine bulaşmış konulardan uzak bir şeyler bekliyordum açıkçası.. Elbette buradaki arkadaşlarımızın emeklerini göz ardı etme hadsizliğine sahip değilim.. Sadece konu olarak hep bildik, başlarken bile sonunu tahmin edebildiğimiz o sıradan yapıdan uzak bir şeylerdi aradığım.. Konu olarak bulamadım ama yazım dilim olarak beni etkileyen cümleleri su gibi okuyup içtiğim, sonunu bile bile okumaktan zevk aldığım çeşm-i giryan arkadaş şiir yazsa acaba nasıl olur merakını bıraktı aklımda..

Forumda ne yazmış diye dikkat ettiğim değerli bir üyesiniz..

Benim öykü biraz sarsıcı olacak kabul görür mü bilmem:S

Şeyda hanım hiç bir şey söylemeden yürümeye devam etti. Kızgındı ama Aliyi bulduğuna da çok sevinmişti. Hızır efendiye döndü.

Ortadoğu hocam kadınlar günüyle ilgili yazılarınızdan bir kaçını okudum. Yarın ki başlığınızı bekliyorum..

Ben açıkcası kısa yazdığım için özür dilemek istiyorum, vaktim yeterince olamadı maalesef sonuçta çok özenemedim açıkcası..

Mevsimler ve hayatlar değişmeye, insan oğluna yeni duygular yeni dertler ve yeni sevinçler yüklüyordu. Mart ayının sonuydu. Dağlarda karlar erimeye başlamış, derelere akmış çoşkuyla. Dallarda tomurcuklar patlamış, kuş cıvıltılarıyla dünyaya merhaba demeye başladığı zamanlardı. Ancak büyük şehir bütün mevsimlere de olduğu baharda kart postallardaki gibi yaşıyordu, görüntü vardı belki de ama duygu yoktu. Emin olunki bir gün şehirlere karda yağmayacak, yağmurda, çocuklar beyaz camda görecek bütün mevsimleri, yaşamadan bilecekler bütün mevsimleri.

Zaten çok vakit ayıramadım hızlı oldu biraz ve mecburi bir kısa tutma oldu.

Müdür Başyardımcısı

Garip bir duygu bu. İlk kez şehirlerarası bir otobüste yazıyorum. Birçok yerde ve birçok zamanda yazdım ama bu diğerlerine hiç benzemen çok farklı bir tat. Daha önceki tüm yazma deneyimlerimin üstünde bir heyecanla, bir taraftan laptopa hakim olmaya çalışıyor diğer taraftan da arkamdaki meraklı yolcunun ekranımda akıp giden ruhuma dokunmasına engel olmak için farklı oturuş pozisyonları deniyorum. Fakat o ısrarla kafasını sağa sola uzatarak fütursuzca bana ve yazdıklarıma sokulmaya çalışıyor. Biraz daha sabretmeliyim.

? Seninle konuşmak güzeldi. Ama arkadaşlarla yakın bir dostumu ziyarete gideceğim. Hastalanmış adamcağız.

- Oğlum ne oldu? Diye sordu annesi.

katılım için son tarih ne zamandı.. bir arkadasım bana bunu mesajla bildirebilirmi

- Olur, o da olur.

Ya da belli kısımlarını daha önce kaleme almış mıydınız?

Artık okullar açılmış ben okula başlamıştım. Bu arada cici annemde yavaş yavaş aslında hiçte cici olmadığını göstermeye başlamıştı bize. Akşamları babamın yanında farklı, babam yokken çok farklıydı. Ne kadar güzel rol yapıyor diyordum içimden. Her yaptığımız onu rahatsız ediyor sudan sebeplerden cezalar veriyordu. Arkadaşlarımla bahçede oynamak istiyordum, sen kız çocuğusun dışarıda ne işin var deyip, odaya kapatıyordu. Koşarak, salondan sandalyeyi getirip, buzdolabı ile mutfak tezgahı arasında kalan küçük, boyumun dahi yetmediği mutfak penceresinin altına koyup, zar zor dışarı bakıyor, apartmanın bahçesinde şeftali ağaçlarının gölgesinde oyuncaklarını yerlere sermiş kız çocuklarının evcilik oyunlarını izliyordum. Biri anne biri baba biriside çocukları oluyordu. Çok mutlu ve eğleniyor gözüküyorlardı. Onlar bu oyunu mutlulukla oynarken aslında ben hayatın bir oyun olmadığını biliyordum. Onlar mı şanslıydı, erken yaşta gerçekleri görebilen, yoksa ben mi? Bahçenin diğer tarafında ise ip atlayan, top oynayan çocuklar vardı, gülücükler saçıyorlardı etrafa ve bende o küçücük mutfak penceresinden, iç geçirerek ama belli etmemek için biraz buruk bir gülümsemeyle el sallıyordum. Çocukluğum elimden alınmıştı. Aslında bir yerde çocuk kaldığım dönemler bile güzeldi diyorum, ergenlik çağı aklıma gelince.

Genel olarak ülkemizdeki sanat camiası adına üzüldüğüm noktaları aktarmak istedim.

Herkese başarılar:(

Çalışırken bir yandan tekrar sınavlara hazırlanıyordum. Bu arada eşimle de o dönemde tanıştım, evlenmek benim için tek kaçınılmaz çözüm olduğu içinde hemen evlenmeye karar verdik. Ama sınav sonuçlarını beklemem gerekiyordu. Sınav sonuçları açıklandı, İşletme fakültesini kazanmıştım. Bir sözelci olarak son tercihim tutmuş olması beni biraz üzse de, okula gittim. Sözelcinin ne kadar sayısal bir bölümü yapabileceği de tartışılır tabi ama ben yapamadım ve ilk sınıftan ayrıldım. Tabi 2. kez üniversite deneyimimde sukut-u hayale uğramıştı ve artık evlenmek tek çözümdü. Bende öyle yaptım ve evlendim.

Yarışma için yazmadım...:)

ilk üç dereceye giren arkadaşları tebrik ediyorum ve diğer sıralamaları paylaşan arkadaşlarıda kutluyorum...

Ama ben sana kanmayacağım. Sen ayna değilsin artık, kırık ayna! Sen aynalığını yapamıyorsun. Güzeli çirkin gösteriyorsun, çirkini güzel. Mutluluğu hüzne çeviriyorsun sen. Onunla da kalmayıp mutsuzları mutlu olarak aksettiriyorsun utanmadan. Tüm insanlar sana bakarmış gece gündüz durmadan. Senin bir kırık ayna olduğunu bilmeden. Ayna ayna, güzel ayna, söyle bana? , ayna ayna, güzel ayna, söyle bana?

Esasen sadece okuyup gitmek için gelmiştim.. Ama theottomanempire?in eleştirel yazısını okuyunca yalnız değilmişim diye düşündüm.. Ve yazmak cesarettir, cesaret sadece kazanırken ve taltif edilirken değil eleştirilirken de gösterilirse asıl cesaret olur diyerekten;

Herkesin pencereleri var kimisi açık kimisi sıkı sıkıya örtük. Ben bilgiye açık penceremi kapamadım hiç. Bildiklerimi önemsemedim. Yaşadıkça öğrenmek istedim. Hayatın öğrencileri değil miyiz hepimiz? Her an her dakika bir ders verebiliyor bize hayat. Şimdi fark ediyorum da aldığım en güzel derslerden birini ustam vermiş bana.

?Anne sakın ağlama ben her şeyi biliyorum. Babam beni toprağa gömecek.

Hocam ortak birşeyler olunca hikaye içine çekip ta çocukluk günlerime geri GÖTÜRDÜ.. Hüzün ve keyifle okudum. Umarım sizde bu ikizıt duyguyla yazmışsınızdır.

Aynaların kırılmayı bilmediği bir yer var uzaklarda. O köy benim köyüm. Aaah benim güzel köyüm. Uzaklarda kaldın sen. Bayramlarda görebiliyorum seni artık. Yılda bir, bilemedin iki defa yolum düşüyor sana. Gurbet ahtapot gibi sardı beni kollarıyla. Sana sıla dedirtmiyor artık. ?Sıla benim, o köy artık gurbet? diyor! O da aynı kırık ayna gibi yalancı. Feryat ediyorum ama sesim çıkmıyor. Sıla diye bağırmak istiyorum. Bağıramıyorum. Son gücümle haykırıyorum sıla diye, sesim kırık aynadan aksediyor ve gurbete dönüştürüveriyor sesimi kırık ayna. Sesim kısılıyor, kısılıyor ve artık ses seda yok? Ses seda yok köyümden. Ama köyümü özlüyorum ben. Köyüm güzeldi benim. Köyüm saftı, berraktı ve temizdi. Oluklarından akan su gibi. Mutluluk kol gezerdi köyümde. Köyümün cenazelerinde bile hoş bir sada vardı. Her zaman mutlu olabileceğim bir olay, her zaman mutlu edebileceğim bir kişi vardı köyümde.

Hoşbulduk Mustafa emmi.

?Kızı hazırla dayısına götüreceğim.

tabi bu benim görüşüm. ortada belirlenmiş kurallar var ve saygı duymak lazım :)

Bu kadar temiz bir tasvir olmaz yaaa! Ders çalışmak için yaptığı hazırlıktan söz ediyorum.

ben de yazmak isterim, aksilik olmazsa..

Kız yıkanır en güzel elbiseleri giydirilir, baba dayısına götürüyorum diye çöle açılır, bir çukur kazar, kızını oraya gömer ve geri dönerdi.

Aslında tüm bu korkuların kaynağı Burak?ın yeni ilişkisiydi. Birden bire başlayan, kendini kaptırmak istediği bir aşk macerası? Günlerdir kafasında kurduğu planlar mutluluk üzerineydi. Tabii bir de mutluluğunu korumak üzerine.

Odanın köşesindeki çocuklar sinmişler birbirlerine sarılmışlar nefes bile almıyorlardı.

Jüri üyelerimize de kolaylıklar diliyorum. Eminim seçim yapmakta epeyce zorlancaklar:))

Yahu bu yarışma kaçarmı, tabiki katılıyorum:))

Biraz geç oldu farkındayım ama ara ara hikayeleri okuma fırsatım oldu, öncelikle arkadaşların ellerine sağlık, hoş eserler ortaya çıkmış bu bağlamda dereceye giren arkadaşları da tebrik ediyorum.

Hepsi çok çok güzel gerçekten,

Eskilerden kimse kalmamış doğru dürüst. Bu sözümden benim çok eski olduğum anlaşılmış oldu galiba :)

Orhan Hakalmaz 2 dakikalık bir dinleti yapsa, ben 2 saat, hatta 5 saat...

Umut fakirin ekmeğidir.

Dilbilim ve Metin Çözümleme derslerimizde epeyce bu konunun dersini aldık merak etmeyin, bir şey söylüyorsak bu 13. oluşumuzdan kaynaklanmıyor, ben bu durumda öykümün hiç değerlendirilmemesini yeğlerdim. Araştırma yazısına benzediği söylendi, öykünün belli bir dili yoktur, bir arkadaşımız da günlük şeklinde yazmış mesela, ona öykü değildir mi diyeceğiz...

- Bu konuyu açmayalım, lütfen.

Şu yazarın şu yazısına benziyor diyebileceğiniz bir imrenme söz konusu mu? Ya da bir yazara aşırı bir hayranlık duyup, onu üstad kabul ederek ona öykünmek!

Gerçekten güzel yazmışsınız.

Komikti kapıdan girişim. Az daha aceleden eşikte sendeleyişimin sonu bir kaza ile sonuçlanacaktı:)

? Ben Serkan? Zamanında anlamadım?

Bütün öyküleri okudum. Gerçekten çok güzel öyküler de vardı. Yalnız sıralama konusu çok dikkatimi çekti. Çok güzel birkaç öykü arka sıralardaydı. Tabiki kendi öykümü kastetmiyorum. :))) Hiçbir iddiam yoktu zaten.

Katılacak tüm arkadaşlara ve jürideki kıymetli dotlara başarılar diliyorum şimdiden.

Sayın editörüme de böyle güzel bir organizasyonda jüri olma onurunu yaşattığı için tekrar teşekkür ediyorum. Yazmaya devam diyorum arkadaşlar... Elinize yüreğinize ve kaleminize sağlık...

Eleştirilere madde madde cevap verirken bir önceki maddede ''öykü öğretici olmak zorunda değildir, bakış açısı vermez'' derken bir sonraki maddede ''öykü ders vermeli'' diyip kendiyle çelişmek bile herşeyi apaçık ortaya çıkarırken;''daha fazla söze ne hacet!'' demek gerekir esasen..

Ben de yolculukların en çok geri dönüşünü severim otadoğu:)

Kahvehanede boşa geçirilen zamanlardır.

Gözlerini açtığında yatağındaydı. Bir an yaşadığı şaşkınlıktan sıyrıldı ve etrafına baktı. Kolunda bir acı hissetti. Bileklerini kesmiş olduğunu hatırladı birden ve yerde birikmiş kanı gördü. Bileklerinden hala kan damlıyordu. Can, damarlarından yavaş yavaş çekiliyordu. Derinden derine bir sızı duydu. Kanı büsbütün çekilmişti ki ölümün korkunç soğukluğu parmaklarını cansızlaştırmaya başlamıştı. Karanlık bir ölüm korkusu vücudunu her yanından sarmaya başlamıştı. Bu korku yatıştırılacak gibi değildi, dayatıyordu öyle ki isyan ettiği Tanrı?ya dua etmeye başlamıştı:

? Anneni böyle bir zamanda yalnız bırakmayacaksın değil mi?

Biliyorsun vefasızlığını;

ödülü okuyuvcuların takdirleri olan güzel bir yarışma..

İşin en güzel ve yüce tarafı ise "bir eser üretip" bunu insanlarla paylaşabilme cesaretini gösterebilmek. Yüzlerce öğretmen arkadaşım, tanıdığım var. Kimisinin kitaplığına yığınla kitap istif edilmiş; kimi bu işin eğitmeni, kimisi ise genel kültür deposu!!!

?Anne nisana daha çok mu var?

Fazla yaşamamış Gülenay Kadın. Belki veda etti bu hayata; ama sanıyorum ruhu huzura kavuşmuştur. Dünyada bulamadığını ahrette bulur umarım.

"Koyun kurd ile gezerdi

Bir de sorum olacak; sadece derceye giren öyküler mi yayınlanacak yoksa tamamı mı?

?Öyleyim zaten. Hayattan umduğunu bulamamış bir sefil hem de!?

Estağfurullah abi...

Çadırın içinde bir köşeye sinmiş çocuklar korku ve hayretten hiç kıpırdamadan öbür köşede başında birkaç komşu kadının anneleriyle olan uğraşılarını seyrediyorlardı. Acı bir inilti kıl çadırı aşıp adamın kulaklarını tırmalıyordu. Nihayet inilti kesildi, bir bebek ağlaması duyuldu..

Uzunca bir metin yazmıştım "timeout" verdi, gitmedi.

Yarışma 23 Şubat 2008 ile 7 Mart Cuma tarihleri arasında yapılacaktır. (7 Mart, saat 23:59'a kadar)

Kadın birden hareketsiz kaldı, boş gözlerle kocasına bakıyordu

Katılıyorum...

600 kelime veya 3 sayfa gibi

Sayın jüri üyelerimizn de yüreğine, gözlerine sağlık tek tek okuyup incelemek değerlendirmek kolay değil sanırım hele ki böyle güçlü kalemlerin yazılarını zorlandıklarından eminim:))

Çünkü o artık 19?luk bir ihtiyardı?

4 Marta kadar öykülerini göndererek yarışmamıza katılanlar:

renk olsun o açıdan yani :PPPPPPPPPP

herkesin yüreğine sağlık tekrardan birincilik yarışmanın kuralıydı bana göre önemli olan katılmaktı

Henüz ilk altı hikayeyi okuyabildim.

hocam olmuyor 3 e bölsem karışacak başka yolu yok mu

-Senin dediklerini ben de bilirim ama, kullanmaya utanırım; zira, makine kullanan kişi, her işini makine gibi yapar. Her işini makine gibi yapan kişinin yüreği de makine gibi olur. Göğsünde makineden bir yürek taşıyan kişi saflığını, temizliğini kaybeder.

Otobüs durağına çıktığında üniformanın yeşiliyle yarışan bahara baktı. Hayır. Hiçbir yeşil onun kadar kutsal onun kadar gurur verici olamazdı. Yavaşça yaklaşan otobüsün motor sesiyle kendine geldi. Otobüs durunca kapıya doğru ilerledi. Açılan kapıdan birisi elini uzattı ve kitaplarını aldı. O da yıllardır birlikte olduğu koltuk değneklerine bir kez daha yaslanarak otobüse bindi ve umudunu bağladığı yarınlardan birini daha eksiltmek için yola koyuldu.

Anne itiraz edecek oldu ama kızını ikna edemedi.

Sandalyesine oturdu. Dizlerini kırarak ayaklarını kalorifere koydu ve battaniyeye sardı. Yere uzanıp rafı dizlerinin üzerine koydu. Çalışma masası hazırdı. Pencerenin kenarından Hüsn ü Aşk?ı aldı. Masasına koydu. Biraz zor da olsa, sol taraftan masasına uzandı ve tükenmez kalemini aldı. Arkasına yaslandı. Ve, nihayet kalemini çevirmeye başladı. Bu kez gerçekten ders çalışıyordu. Bu vaziyette sabaha kadar çalışabilirdi. Arada bir gözlerini karşı apartmanın beşinci katının sönük ışığına çeviriyordu. Sayfaları çevirme hızı şaşılacak derecedeydi. Ara sıra kitabın arasındaki kağıtlara notlar alıyor; bazen dinlediği şarkıları, bazen okuduğu beyitleri sadece dudaklarıyla tekrar ediyordu.

Bu kadar güzel hikayeler elektronik dünyanın karanlığında kaybolup gitmesinler. Bunları bir şekilde kitap haline getirmenin formülünü bulmamız lazım.

Bütün katılan arkadaşlara başarılar diliyorum. Benden iyi bir yazı çıkmayacağından katılmıyorum ama şiir yarışmasını sabırsızlıkla bekliyorum.

3. zeynep_edebiyat:

14. demeter: Ortalama puan: 75, toplam puan: 450

Güzeldi tüm manzara ama bir anlaşılmazlık; kenarda, boynu bükük, hep düşünceli duruyordu. Oyunlara katılmaz bir havası vardı. Sanki hayata?Ben bu oyunda yokum!? der gibiydi. O mütereddid, mahzun ve kaygılı bakışlarıyla dikkat çeken, çevresinde merhamet ve merak uyandıran bu zavallı, komşumuzun kızı Hülya'dan başkası değildi. Komşuluğumuzun olmadığı yan apartman komşumuzun?

Babasının mezarından döndükten sonra Salih belki de hayatının sonuna kadar sürecek olan bir gurbetin ilk adımlarını atacaktı. Çünkü Salih artık bir tıp fakültesi öğrencisiydi. Ama aynı zamanda zorunlu olarak ailesinin de reisi?

?Anne kardeşime söyle eğer kızsa nisandan önce bu dünyaya gelmesin.

@bbesnilim,

çeşm-i giryan, öykün isminle uyuşuyor zannedersem..

Ve ilk gün... Gayet sorunsuz uymaya çalışır. İkinci ve üçüncü gün tam bir çile destanıdır Salih için. Uykusuzluk bir yandan, çok ders çalışmaktan kaynaklanan baş ağrısı bir yandan, her şeyden önemlisi sözünü tutamama korkusu bir yandan?

kalınız sağlıcakla...

Yuh Baba içine kapanıktı, derdini açmazdı. Fakat bir gün çevre esnaftan Demirci Bekir Amca ile tanıştım. Sandığım kadar da kapalı kutu değilmiş bizim ihtiyar. Yuh Baba?nın konuştuğu ender insanlardan biri bu? Bekir Amca için Yuh Baba?nın yaptıklarını anlamaya çalışan tek kişi de diyebiliriz. Kahvede karşılaştık. Tüm bu hadiselerin ve evvelin en eski şahidi çınarın altında oturduk, ben sordum o anlattı. Tek tek açıkladı yuhaların sebeb-i hikmetini. Nasıl kaçmıştı bunlar gözümden, ustamı ben bile anlayamamışım diye ah ettim karanlık çayımın aydınlık buğusunda ve hayale daldım. İlgi alanlarım başkaydı galiba. Zaten çıraklığım da ailemin zoruyla hayatı öğrenmem için başlamıştı. Ustam o kadar iyiydi ki hiç sıkmıyordu beni. Ama Bekir Amca her anını izlemiş Yuh Babanın.

Doktorun odası, açık yeşil duvarlarıyla ve içine güneş ışığının dolmasına imkan veren geniş pencereleriyle insanın içini ferahlatan bir yerdi. Kapıdan girince sol tarafta büyük yapraklı iki çiçek, tam karşısındaki cam bölmede bazı ilaç kutuları, masanın arka tarafında ise büyük bir akvaryumun içindeki renk renk balıklar göze çarpıyordu ilk bakışta. Masanın üzerinde düzensizce bırakılmış birçok kağıt ve dosyalar vardı.

Ben kendi adıma çok sevinçliyim. O kadar özenemediğim halde çok çok çok iyi bir derece bu benim için:))

Bir hafta geçmeden ölüm haberi geldi mahalleye. Mahalle yasa bürünmüştü. Her muhite lazım adamlardandı o. Çarşının da tadı tuzu kaçtı sanki birden. Son görev için dükkanın önünde toplanıp ruhunu yad ettik rahmetlinin. Seveni de sevmeyeni de fatiha okudu, arkasından dua etti. Bir kişi hariç: Çarıklı Osman?ın oğlu?

- Anlat bakalım Burak Bey, nasıl gidiyor muhasebe işleri?

Okudukça benim ve diğer arkadaşların hakkında ki yorumlarınızı merakla bekliyorum:)

13. theottomanempire: Ortalama puan: 77, toplam puan: 459

5. knn_ysf

Yetenekli ve bilgili "DEVLET-İ ALİYE-İ OSMANİYE" rümuzuna itafımdır :))

üyelk kayıt tarihi 22 şubat olsa olmaz mı? 1 gün için bütün hayallerim yıkılacak yoksa:(((((((

omarkocar hocam size katılıyorum ben de bu yarışma sayesinde sınıf arkadaşımı buldum:) Çok iyi oldu gerçekten. Sınıfımızın kıymetini okurken bilemedik mi ne? Ama başta farketseydim sınıf arkadaşım olduğunuzu çekinebilirdim yazımı yollamaya:)

Kısa olmak göreceli değil mi sizce? Ve kısa olan için daha fazla emek vermek gerekir diye düşünüyorum.

canciğer edebiyat sevdalıları benim için yaptığınız tüm değerlendirmelere teşekkür ederim. ayrıca mutevaggıl ve diğer arkadaşları tebrik ediyorum. kıymetli hocalarımıza da özverileri için teşekkürler. yaptığım teşekkürlerde yapmacık ve ikiyüzlü değilim onu da söylemek istiyorum :)

Bu pantolon da eskidi. Babama her gün diyorum bana yeni bir pantolon al diye. Param yok diyemiyor babacığım. Gururuna yediremiyor yok demeyi. Tamam oğlum alacağım diyor, ve derken?

?Evet, Burak. Annen hastanede ve senin onu ziyaret etmen için bekliyor. Bizimle geleceksin değil mi?

'Ben sana yemek getiririm, merak etme ölmezsin.

Bütün katılımcı arkdaşlarımın öyküsünü heyecanla, merakla bekliyorum.

'Kızmayın çocuğa Şeyda hanım, onları ben kandırdım. Gerçekten kusura bakmayın, size haber vermem gerekiyordu. Tekrar kusura bakmayın. Hava güzeldi, çocukları alıp Haliç kıyısı getireyim diye düşündüm.. Deniz deniz gibi olmasa da yine deniz işte. Bir daha ki sefer size söz haber vermeden onları bir yere getirmeyeceğim?.

Valla hakikaten doğru... insan arkadaşların yazdıklarını görünce elleri klavyeye dokunmakta tereddüt ediyor.

Leyla?nın doğum gününe sadece yarım saat kalmıştı. Artık yirmili yaşlara adım atacaktı. On altısında bu yaşın hayalini, bu doğum gününün hayalini başka türlü kurardı. Üç sınava birden çalışacağı aklına bile gelmezdi. Arkadaşları doğum gününü bugüne dek hep muzip şakalarla kutlamışlardı. Densizliklere, uzun kahkahalara, elinde patlayan paketlere alışmıştı. Ama, yarın ne arkadaşlarının şaka yapmaya, ne kendisinin ağlarken gülmeye vakti yoktu. Yorucu üç şakası vardı.

16. seyhanlı_001

@bener002,

Baba niye bir gün olsun beni anlamaya çalışmadın. Mademki bizim yükümüz sana ağır gelecekti, bizi anneme bıraksaydın. Aldın velayetimizi üzerine ama sahip çıkmadın. Baba olmak, yalnızca eve para getirmek, yedirmek, giydirmek miydi? Bizi üvey anneme karşı korumadın. En az onun kadar hatalısın sende. Hep ona inandın, hep onun sözüne güvendin. Sonunda amacına ulaştı çocuklarına düşman oldun. Sen bana yuvamın tatlı kızı, evimin meleği derdin bir zamanlar. Ne oldu baba, biz neden böyle olduk?

Zeynep ERİMAN

son yirmi dakika... güm güm güm güm:))))

Amcasının ziyaretinden birkaç gün sonra Burak, Ceyda ile buluşmak üzere evden çıkmıştı. Sahilde gezecekler, dalgaların kıyıya vurmasını izleyeceklerdi. Sonra Burak ona çok sevdiği şiirlerden birini okuyacak, sevgisinin sınırsızlığından söz edecekti. Ve o harikulade yeşil gözlerdeki ışıltıyı izleyip ne kadar şanslı bir adam olduğunu söyleyecekti denize.

ama izlemeyi tercih ettim..

Ama kızmadığımı da.

Seyret şimdi demiş geçmiş postuna bir iki öksürük cemaati uyandırmış başlamış sohbete

Selamün aleyküm Mustafa dayı.

@mutevaggil,

Neden etrafımda mutlu insanlar yok? Sevincin adı mı değişti ne? Gülümsemeler niye yürekten yansımaz oldu? Aynaları kırılmış olmalı yüreklerin. Kırık ayna! Benimde paramparça etme dünyamı. Kırık ayna! Sana sesleniyorum, yüreğimi geri ver bana. Kırık ayna! Çık o yürekten! Mutluluğu hazza çeviriyorsun sen. Sen aksetmesini beceremiyorsun. Sevincin adını da değiştirmişsin: Memnuniyet! Hangi yüreğe girmişsen o yüreğe batıyorsun. İçin için kanatıyorsun yürekleri. Yürek kansız olur mu hiç? Tabii ki olmaz. Ama senin battığın yürekler gülmeyi unutmuşlar. Senin battığın yüreklerde tebessüm kendini sahte gülümsemelere ve iğrenç kahkahalara dönüştürüyor. Ama ne yazık ki herkes onu gerçek sanıyor.

DOYMADIM SANA

Hikayeyi ilk bitirişinizden sonra "Şunu da eklesem nasıl olur acaba?" dediğiniz bir yer oldu mu ve bunu yaptınız mı?

Öncelikle Sn mutevaggıl sizi canı gönülden tebrik ederim harika bir eser olmuş.. Siz ve Sn çeşm-i giryan'ın eserlerini okuyabildim.. Kendimi öykünüzde başka mekanlarda gezinirken buldum, abartılı bir tarza kaçmadan ve kelimelerdeki ahengi koruyarak ilerlemişsiniz.. Geçmişi ve bugünü insanın iç değerlerinden toplumun iç değerlerine varana dek izdüşümlerinizde oldukça güzel bir anlatım sergilemişsiniz bence.. Kendimce bir eleştirim olacak ki bu mahallilikten milliliğe, millilikten evrenselliğe ilkesi açısından bazı güncel verilerin çok ön planda tutulması sakıncalıdır bu anlayış doğrultusunda bir daha bakarsanız ne demek isteyeceğimi çok rahat görürsünüz.. Ancak genede belirteyim ki bu emek ve eser çok nitelikli ve kaliteli..

Mustafa içeri girdiğinde güzel kokular geliyordu mutfaktan. Salona büyük bir yer sofrası kurulmuş, kompostolar, salatalar yerini almıştı sininin üzerinde. Davul zurna eşliğinde kapının önüne gelmişti gençler. Bu akşam Mehmet?lerin evine davetliydiler. Köyde hemen hemen her evde yemek verilirdi askere gidecek gençlere. Kapıyı açtı Mustafa.

katılmalımıyım acaba şöle en şiddetlisinden

- Bizim hanım kabak yemez bacım. Kızılcık kirazı ya da tereyağı yok mu?

benim öykümde 6. olmuş. idare eder bence. yuh babayı sizde tanıdınız artık. ortak bir dostumuz oldu arkadaşlar. bu sayfanın bu kadar ilgi görmesi beni en çok mutlu eden şey. edebiyat ilgi görüyorsa umut da var demektir değil mi dostlar... hikaye mi okuyan herkese, yarışma jürisine ve editöre teşekkürler... hikayemi okuyanlar iki cümle de olsa eleştiri de bulunabilirlerse çok sevinirim. belki sayenizde bir yanlışımı görür daha iyi öykü yazabilirim. özellikle sayın jüri üyelerim ne düşündüler acaba hikayemi okyunca merak ediyorum. değerli yorumlarınızı bekliyorum. şimdiden teşekkürler...

Dalgayı bilen için deniz faydasızdır

Kızdırırsın tere yağını tavada çısırdar

Saygılar...

5- Ülkemizin dizi film ve sinema düzeyinin yabancı senaryoları ve tekniğini neden yakalayamadığını artık daha iyi anlıyorum.

?Sapık!?

?Yılgınlığa düşürmeden umutlarını savaşmalısın.?

Kahramanmaraş? Göksun-Göksun Anadolu Teknik Lisesi,

?Nine? diye seslendi.

Güneş, gündüz yolculuğunu tamamlamış akşama yelken açmıştı. Akşamın kızıllığı Bekir Amcanın çehresine yansımıştı ve kulaklarımı daha da kabartarak onu dinlemeye devam ediyordum.

gecer akça daha yeni karar vermişti yazıp yollamaya hemen yazıp yollamış maşallah yahu tebrikler :)

Başını iki elinin arasına alarak ağlamaya başladı. Onu karanlığa hapseden mutsuzluğuna küfretti. ?Ne kadar da sefil görünüyorsun,? dedi içindeki ses.

Kendisini üniversite yıllarında - Profesör Klimt?in bir öğrencisi olanDoktor Albert Haynmaster?ın da etkisiyle Karat Efsanesie adayan Drunger bu kazı ekibine davet edildiğinde, doğrusu böyle bir buluntuyla karşılaşacağına ihtimal vermiyordu. Ama şu an elinde tuttuğu bu kitap sanki ona başka dünyalardan yollanmış bir armağan gibiydi. Drunger doktor Albert?i de yanına alarak bu sırrı yine onun doğduğu topraklarda çözmeye karar verdi. İki yetişkin adam da kendilerine verilmiş bu zor ödevin üstesinden gelmek için büyük bir çaba ve merakla işe koyuldular. profesörün eserlerini okuyor, küçük de olsa bu şifreyi çözecek bir ipucu arıyorlardı. İşe?Kabile?den Kente? kitabıyla başladılar. Bu kronolojik sıralandırmanın Profesörün mantık gelişimini ele vereceğini umuyorlardı.. İlk iki kitap iyice okunup irdelendiğinde kabileler üzerine epey bilgi sahibi olsalar da şifreyi açıklığa kavuşturacak bir şeyler bulamadılar. Son kitabın dilbilim üzerine olması onların umudunu kamçılamaya yetiyordu. Doğrusu her ikisi de bu kitabı daha önceleri okumuştular ama şimdi durum farklıydı, ellerinde tuttukları şeyin bir anahtar olarak önlerindeki bu cehennem mi cennet mi olduğu belli olmayan kapıyı açmasını istiyorlardı yalnızca.

Gülümseyeceğimi de biliyorsun.

Temiz, sarı saçları göze çarpardı ilkin. Cılız vücuduyla ergenliğe girmiş bir genç kız havasından uzak görünüyordu.

İçimdeki_cennet

YEŞİL

Leyla yerinden kalktı. Masasının üst rafından eski siyah bir defter çıkarttı ve önce söyleyip sonra yazmaya başladı yirminci yaşının ilk şiirini. Doğum gününün ilk hediyesini almıştı. 1 Nisan?da şaka olmayan bir hediye almıştı.

Soluk alıp verişimiz düzensizleşmeye, kalp atışlarınız hızlanmaya başladı mı arkadaşlar? Ben nefes alıyorum alıyorum;ama doyamıyorum. Bugün bir sayfacık olsun ders de çalışamadım.

11. ortadoğu. :

Sıkılmak dedim de... vallahi onun bir kıymeti harbiyesi yok! Artık çok fazla bile değil hemen hemen hiç kitap okumuyorum ama, okuduğum zamanlarda "Bu ne yaaaa!" deyip yüzümü buruşturduğum, mideme ağrılar saplatan o kadaaar çok eser olmuştur ki!

Bu halkı inceleyen antroploglar herhangi bir açıklama getirememiş, sordukları sorulara halktan cevap alamamışlardı.

Nihayet işlerimi halledip gelebildim bilgisayar başına. Katılan tüm arkadaşlara göstermiş oldukları medeni cesaretten dolayı teşşekkür ediyorum. Şahsen ben jüri üyesi olmasaydım yine de katılmaya cesaret edemezdim. Cesaretiniz takdire şayan. Genel bir değerlendirme yapmak istiyorum. Tüm arkadaşların hikayeleri birbirinden güzel ve değerli benim açımdan. Değerlendirme yaparken çok büyük keyif aldığım söylenemez. Çünkü birçok bakımdan değerlendirmemiz gerektiği için çoğu kez aynı hikayeyi birkaç sefer okumak zorunda kaldım. Ama bitirdikten sonra o kadar rahatladım ki anlatamam. Bir süre bekledikten sonra; her zaman gittiğim -zaten bir tane var :)- pastanede, her zaman oturduğum masada aldım çayımı ve büyük bir kayifle yeniden okudum tüm eserleri. Ve o işte o zaman daha iyi anladım ki;gönderilen yazılar gerçekten çok çok başarılı kalemlerden çıkmış. İstinasız hepsi için geçerli bu söylediğim.

SEN YAPARSIN!!!

?Evet kızım

Yoksa kitaplıkta duran Mustafa Kutlu'yu okurduk, By By Türkçe'yi, Mevlan'yı... Bulurduk işte okuyacak bir çok dev yapıt... hem de bilgisayar ekranı gibi yormazdı gözlerimizi... istersek yatağımızda uykuya dalardık... Sanal alem hiç böylesine gerçek olmamıştı...

@Mutevaggıl sizi tebrik ediyorum:))

Dedim, az önce yolladım ya!!... "derin bir sessizlik" Onu sen yarışma için mi yazmıştıııııııııııınn!?!? cevabıyla yanlış bir iş yaptığımı anladım:D Kahkahalarla gülüp evet dedim sanırım sonuncu olacağım. İkiside çok üzüldü "Bari yollamadan bana verip imlaları düzelttirseydin" bile dediler:) Canım arkadaşlarım yaw:)

Bu öyküler hakkında teker teker yorum yapmak istiyorum;ancak çok az zamanım var. Gerçekten çok ilgi çekici öyküler bunlar. Yazan arkadaşların ellerine sağlık diyeyim şimdilik.

Seslerin hepsi silikleşiyordu attığım her adımla uzaklaştıkça. Akreplerle çevrili yüreğimde kendi kendini sokmuştu güneşim. Bense, neşeli bir çocuk şarkısıyken ıslığım dudaklarımda, yürüyordum en yakın köprüye doğru.

Böyle bir yarışmada jüri üyesi olmaktan onur ve heyecan duyuyorum... Katılmayı düşünen tüm arkadaşlara başarılar dilerim... Herkese kolay gelsin.

Duru Teyzenin titizliği Hikmet Amcayı hayatının baharında dullar zümresine dahil eder. Zaman yavaşlar, saatler ağır akar inadına. Yelkovan akrep gibidir artık?

Anne can kulağı kesilmiş kızını dinliyordu.

- Buğdayım az kalmış gardaş. Şurdan bir kabak vereyim de bana bir kilo parça ver. Perde dikeceğim de duvara. Sofra bezi de eskimiş.

'Neden Murat Ağabey.

Üzgün bir durumda yukarı çıktım, çoktan herkes kavgaya başlamıştı bile. Bir tarafta babam çocukları götüreceğim diye bağırıyor, bir tarafta annem, anneannem ve dedem hayır bizde kalacaklar diyordu. Tabi benim o an yaşadığım ruh halini düşünen bile yoktu. Kavga bitti nihayetinde ve babam 4 yaşındaki kardeşimi kucağına aldı beni de elimden tutup, götürdü anneannemin evinden. O günün annemi son göreceğim gün olduğunu bilseydim sımsıkı sarılmaz mıydım? Anne bizi bırakma demez miydim?

?Bu kapı nereye açılıyor?

Bu havalar çarpar adamı, hasta olursunuz sonra?

9. adobem:

?Anne güllerin nisanda açtığını söyledin ya Belki benim rüyada gördüğüm gül de bu nisanda açar?