Niyet hayır olursa akibet de hayır olur.

Bir görevli düşünün Peygamber ahlakıyla, Mescid-i Nebeviye'ye gider gibi görev yerine gitsin de huzur bulmasın, böyle birşey mümkün mü?

İmamet mesleğini "Peygamber mesleği" olarak tanımlamak bizler için en büyük şereftir. Hiçbir makam, hiçbir maddi menfaat böyle bir şerefin gönlümüze yerleştirmiş olduğu huzuru temin edemez. Günümüzde bizlerin eksik yönü bu olsa gerek. Yani bizler bulunmuş olduğumuz konumun kıymetini yeterince bilmiyoruz.

"Yüce bir ahlak üzerine bulunan" ve "Alemlere rahmet olarak gönderilen" Peygamberimizi anlama ve anlatma noktasında en büyük sorumluluk, biz din görevlilerine düşmektedir. O'nu anlamak teorik olarak birtakım bilgileri ezberlemek değildir. O'nu anlamak, O'nu ahlakı ile ahlaklanmak, O'nun hal ve hareketlerini, tutum ve davranışlarını özümsemektir. Bu haliyle "anlamak" teorik bilgilerden ziyade pratik davranışlar ile mümkündür.

Herkes kapısının önünü temiz tutsa mahalle tertemiz olur. Bu manada herkes nebevi ahlak ile ahlaklansa hayatın her anında buna uygun işler yapsa, ortada ne haksızlık ne de zulüm kalır. Ve bu şekilde sözlere dökemediğimiz hakikati, davranışlarımız ile gösteririz. Unutmayalım ki, lisan-ı hal, sayısız sözcüklerin anlatamadığı şeyleri anlatır. Rabbim bizlere yaşantımız, hal ve hareketlerimiz, sözlerimiz ile tutarlı olmayı nasip eylesin.

Peygamber ahlakı; sözlerle ifadesi zor ancak yaşamakla anlaşılabilecek bir hakikattir. Her bir din görevlisi; İmam-Hatip'ten-Müezzin Kayyım'a, Müftüsünden-Vaizine, Memurundan-Hizmetlisine bu şuura sahip olmalıdır. Aslında tüm sorumluluk hepimizin omuzlarında durmaktadır. Bu nedenle hedefe giden yolda birimizin başarısı, hepimizin başarısıdır. Birimizin başarısızlığı da hepimizin başarısızlığı sayılmalıdır.

Güzel efenim, elinize sağlık. Hz. Peygamber hatırlanmak için anıların değil anın insanıdır.