"Sürekli kışın aleyhine konuşuyorlar!" Madeni bulmuştum. O direksiyonu çevirirken ben kazmaya başladım:

- Kurtulmak mı? Abi ne yaptı sana kış!

- Neydi bakayım devamı... Çıkartamadım, neyse. Geç kalacağız derse. Bahar gelse de kurtulsak şu çileden.

Rejisör bir filmde rol almak isteyen genç kıza; ?Eğer iki kelimeyi istediğim gibi söyliyebilirsen, sana rol verebilirim? demiş, genç kız da; ?Tabi söylerim. Nedir bu iki kelime? diye sormuştu. Rejisör: ?Sadece üç kere bana ; ?Gel buraya!? diyeceksin. ? demiş, genç kız, bundan daha kolay ne var, diye düşünürken, rejisör konuşmaya devam etmişti.

- ?Gel buraya? diyorsun

? Son olarak da, bir tacirin karısısın. Kocan iflas etmiş. Evin dışında alacaklılar kocanı linç etmek için bekliyor. Fakat kocan, onuruna dokunan bu durum karşısında kalbine sıktığı bir kurşunla can veriyor. Sen de sokak kapısını açıp, dışarıdaki kalabalığı elebaşısına:

- Garip olan o değil kış hocam, kış!

- Kışı çocuğa benzettin.

- Sen dedin ya hocam!

Evet güzel yazı. Her hafta gazetede yazıyor. Takip ederim.

Sevgili Dost,

Ali URAL / Körün Parmak Uçları

Ava giden avlanır. Kaptan kazmaya devam ediyor. Bu böyle olmayacak. "Sağa çek kardeşim, ineceğim," desem. Hayır, yapamam bunu. Bu kış kıyamette... Kıyamet mi dedim? Kış ve kıyamet... Uçuşan dağların üzerinde kar var. Çığlar yağıyor insanların üstüne. Deniz fokurdayacağına buz tutmuş. Gökten buz sarkıtları düşüp saplanıyor yere. Hayır, böyle öğretilmedi bize kıyamet. Kışla yan yana getiremeyiz.

- Ayaz var, iliğine işliyor insanın.

- Ne diyorlar?

- ?Gel buraya!? diyorsun

- Gelen itiyor, giden kakıyor garibi.

A. Ali Ural

Kızın bu sözler üzerine filmde rol almak istemekten vazgeçip geçmediğini bilemiyoruz. Bildiğimiz, sesin tonunun kelimelere hayat verdiği ya da öldürdüğür.

EN güzel kitabı da okuyanlar katılacaktır Posta kutusundaki Mızıka bence. Hayatımda okuduğum en güzel 3 kitaptan biri diyebilirim. Ara ara açar okurum.

Popüler kültürün popüler yazarlarını ve edebiyatını oluşturduğu dönemde tv programları ve yayıncıların reklamları dışında sadece kitapları sevildiği ve tavsiye edildiği için okunan yazarlar da var. Bence Ali URAL da bu yazarlardan biri. Ben elimdeki kitaplarını birçok kişiye okuttum. Hep de olumlu yorum aldım. Kendine has şiirsel bir dille yazdığı denemeler en başarılı olduğu tür bence.

- Ne mi yaptı! Daha ne yapsın. Bak geç kaldık derse.

Bir körün parmak uçları kadar hassasına az rastlanır kalbin.

- Ne haksızlık.

kış delisi olduğumdan bu da en sevdiğim yazısıdır.

Bu sabah kuş sesleriyle uyandım. Ne güzel değil mi? Hayır, güzel değil! Açık penceremden ok gibi dalıp yastığıma saplanan karga sesleriydi.

?Birincisinde sevgilinle bir münakaşadan sonra ona artık ayrılman gerektiğini söylüyorsun o başı eğik kapıya doğru giderken, ceketinin cebinde tabanca olduğunu farkediyorsun. Hayatına son vereceğini seziyor, birdenbire onun senin için her şey olduğunu anlıyor ve büyük bir pişmanlikla:

sevgili dost

- Size "Kış Baba" şarkısını da öğretmemişlerdir.

- ?Gel buraya!? diyorsun.

- Hayır.

Eğer yeryüzündeki bütün elleri bir masanın üzerine koysalar, elini bulabilirdim onların içinden.

- Sınıfa başka hoca girmiş olmalı!

- Kışın avukatı mısın kardeşim. Bak doğru dürüst ilerleyemiyorsun yolda.

<i> acaba bir gün insan olmayı deneyecek mi?" </i>

- Kim girecek? Başka hocası mı var yazarlık atölyesinin?

- Bak kaptan, ben kışı çok acındırdığın için öyle dedim. Kışı çocuğa benzettiğim falan yok.

baltalar elimizde uzun ip belimizde biz gideriz ormana hey ormana"şarkısını söyleyen çocuklar şimdi büyüdüler. Büyüdüler ve baltalarını gömmediler. Büyüdüler ve uzun ipleriyle birbirlerini asmaya kalkıştılar.. Ormana ne mi oldu?yerine kanunlarını bırakarak kayıplara karıştı. Şimdi çıplak tepelerden"dağ başını duman almış"şarkısları yükseliyor. Herkes yürüse de güneş ufuktan bir türlü doğmuyor

A. Ural / Posta Kutusundaki Mızıka'dan

- Kim olacak, kış.

05 Şubat 2012, Pazar

- Kış mı, güldürme beni.

- Abi ya, bu sefer de sen çok güzel bir laf patlattın ya.

- Kış çocuğa mı benziyor?

- Var ya. "Aaa Aaa Aaa... Bak geldi kış ba-baa!"

- İyi, Çocuk Esirgeme Kurumu'na verelim bari.

Rollerin değiştiğini ve kaptanın bende kazı yaptığını fark ediyorum birden. Şarkının devamını söylemeyeceğim ona. Fakat sizinle paylaşabilirim. Şöyle sürüyordu şarkı: "Elinde uzun sopası, sırtında kalın abası/ Aaa aaa aaa... Bak geldi kış ba- baa!" Kış, çocuk hafızama böyle kazınmıştı. Kamburu çıkmış, eli sopalı bir ihtiyardı o. Bir "istenmeyen". Ne zaman yerini bahara bırakacak diye tedirgin gözlerle izlenen bir "yabancı".

- İyi de yerler kaygan.

kitabından seçtiğiniz pasajlar da çok güzel. eminim tüm kitapları sözcükleri, onları incelikle seçişi ve konuşması kadar güzeldir. ilk fırsatta okumayı planlıyorum.

Gel buraya!

- Sen de mi hocam! Merak etme yetiştiririm seni dersine.

<i> "Denemediği bir şey kalmayan insan, </i>

Şimdi ben bu elleri ne yapayım? Bulunmasalar saklardım, tavan aralarında. Atsınlar diye görenler ellerini, ellerimi dilencilere atardım.

Sevgili Dost, Bu defa bir Hint sözüyle bitiriyorum mektubumu: Kobraya kobra desen de bay kobra desen de yine seni ısırır.

Kuş sesleri dediğimde aklına asla karganın gelmediğini biliyorum. Bu, karganın da bir kuş türü olduğunu bilmeyişinden değil, karganın türünün en önemli özelliği olan güzel bir ötüşten mahrum oluşundan elbette. Yüzümü yıkarken acaba diyordum; acaba türümüzün en önemli özelliklerini taşıyor muyuz? Hareketlerimiz ve sözlerimiz nerelere saplanıyor? Acaba 'insan' denince hatırlanıyor muyuz?

"İnsanlar kışa kötü davranıyorlar," dediğinde kulaklarıma inanamadım. "Bir dakika, ne söylediğinin farkında mısın?" diye hareketlendim yerimde, "Mısra olabilecek güzellikte bir söz bu!" Gözünü yoldan ayırmadan ve iltifatımın farkında değilmiş gibi yaparak, "Kış onlara ne yaptı ki!" diye pekiştirdi sözünü.

Gel ve yüksel!

Kararma yağmayacaksan, kürek çekme mahkumu olmayacaksan. Sorma tahammülün yoksa cevaba. Saati kurma durduracaksan!

bu hafta kariyer günlerinde okulumuza davetli idi. okuduğum köşe yazısı sayılıdır. kitabı olduğunu bile bilmiyordum. söyleşisinin sonuna kadar kalamadım ama gelme nezaketini göstermesi, benim için başlıbaşına bir hayranlık sebebi zaten.

Kışa kötü davranmak

- Hayır ders tam zamanında başladı.

- Ayaz mı, baksana insanların şu hallerine. Paltolar, bereler, kaşkollar, eldivenler... Kutup ayıları bile bu kadar korunaklı değil.

Yalnızlığın bana yakıştığını söylüyorlar. İyi duruyormuş üzerimde, renkleri sade ve uyumluymuş. Dikimi kusursuzmuş. Bu mahir terzinin adını öğrenmek istiyorlar. Söyler miyim hiç! Konfeksiyon yalnızlıklar ne güne duruyor. Söyler miyim hiç!

- Belki de girmiştir. Ders boş geçecek değil ya!

Hem de ne dersler verir, diyemedim ona. Aklıma Tolstoy'un "Sanat Nedir" kitabının girişinde anlattığı, öğrencileriyle karlı bir ormanda yaptığı gezinti geldi. Karların içine bata çıka yürüyen çocuklarla konuşuyordu Tolstoy. "Resim ne içindir? Niçin iyi yazılar yazılır?" sorularının cevabını aratıyordu onlara. Bir ağacın neden var olduğunu bulabilirlerse resmin ve edebiyatın gizini de çözebilirlerdi belki. Çocuklardan biri, "Çatı yapmak için," diye cevap verdi. "Fakat yazın kesmediğiniz zaman ne işe yarar?" diye kesti önünü çocuğun Tolstoy. "O halde yararsız," diye teslim oldu çocuk. İşte o zaman her şeyin bir yarar sağlamak için var olmadığını söyledi ona. "Güzellik" diye bir kavram vardı hesaba katmadıkları. Bir ağacın niçin yetiştiğini, bir şarkının niçin söylendiğini öğrendiler o kış günü çocuklar. Yalnız kızakla kayarken değil, bir manzaraya bakarken de haz duyulabileceğini fark ettiler.

Takteravalliye tek başına binen, aşağıda durmayı hak eder.

Bence kitapları 100 binler satan birçok yazardan daha iyi bir yazar.

- Teslim oluyorum kaptan. Kış ders verir!

- Nerenin güvenli olduğunu Allah bilir! Vebalı muamelesi yapıyorlar kışa!

- Haydaa! Şimdi de garip yaptın kışı.

- Aman sokağa çıkmayın.

Evet, kış en çok çocuğa benziyordu. Bu yüzden kar yağmaya başlar başlamaz çocuklar pencerelere hücum ediyor, dışarıya çıkabilmek için yalvarmaya başlıyorlardı annelerine. Bir çocuk kadar neşeli, bir çocuk kadar huysuz, bir çocuk kadar sevimli, bir çocuk kadar inatçı, bir çocuk kadar saf, bir çocuk kadar öfkeliydi kış. Aklımdan geçenleri sadece sizinle paylaşıyorum. Kaptan duymasa da olur.

- Zincir takmamışın.

Ellerimiz var, çünkü ellerimiz falcıların elinde okunmak için değil, amalar gibi okumak ahrazlar gibi konuşmak için var. Göz ve dil gelmedi bugün. Onların sıralarında eller oturuyor. E llerimiz bir yüzü tarif etmek için dokunuyor, ellerimiz bir sözü tarif etmek için oynuyor.

- Garip mi. Bu konforlu araba mı garip?

Kahkaha atmamak için kendimi zor tuttum. Bir şoförden bu sözlerin sadır olamayacağını düşünenler fena halde yanılıyorlar. Aynen böyle geçiyor aramızdaki konuşma. Bu diyaloğun sürmesini istiyorum. Bu yüzden arabanın ağır ağır gitmesinden şikayetçi değilim. İyi ki yerler buzlu. Fakat bunu söylemem gerekmiyor. Şikayetçi gibi görünmekte yarar var.

Çağırırken yüzünü, kovarken sırtını, iki yana sallandığında ayrıldığını gösteren, ?Dur!? derken dik, ?geç bunları? derken eğik duran, açıldığında isteyen ve veren, yumulduğunda öfkelenen ve vuran, üst üste geldiğinde Allah?ı iç içe geldiğinde kulları öven, kışın sobaların yazın denizlerin tercümanlığını yapan, kura çekerken titreyen, bıçak çekerken titreten, makasçılarla trenlerin, terzilerle kadınların yolunu değiştiren, şekillere giren ve şekiller veren şifreyi kurcalarken rakamları, buket yaparken çiçekleri. cinayet işlerken mermileri okşayan söndüren ve yakan çözen ve dolaştıran, çizen ve silen, kazan ve gömen kuran ve yıkan gölgesi çocuklara tavşan, büyüklere kurt masalı anlatan kutsal kitabın üstünde sıcak, taşın altında soğuk ellerimiz var bizim.

- Neresi benziyormuş. Sana kışı ilkokulda bembeyaz sakallı bir ihtiyar olarak resmetmediler mi?

Yeni bi yazar tanımak isteyenler bence pişman olmazlar. Bütün kitapları okunası.

- Öyle bir şarkı mı var?

- Bir de zincire mi vuralım garibi!

- Kış baba ha! Devamı nasıl hocam?

- Ev daha güvenli değil mi?

- Geldik hocam.

- Ne dedim ki!

- Kaygan olmayan yer mi var hocam.

- Yani kış çocuğa benzemiyor mu?

?İkinci olarak, kendini küçük bir çoçuğun annesi yerine koyacaksın. Çoçuk dört yaşındadır. Sen ona bayramlık elbislerini giydirmiş, balkonda oturmasını, hiçbir yere gitmemesini sıkı sıkıya tembih etmişsin. Sana itaat etmiyor ve sokağa fırlıyor. Tam o sırada köşede bir kamyon belirliyor ve çoçuk bir anda yere düşüp çamurlara bulanıyor. Allahtan ezilmiyor. Sen dehşet içindesin. Bir yandan Allah?a şükrederken, diğer yandan sana itaat etmediği için çoçuğa son derece kızgınsın. İşte bu duygularla ona:

- Demek ki müfredat değişti. Bizim zamanımızda kış yaşlı bir adam olarak çizilirdi okul dergilerinde.

- Bunda gülecek ne var hocam, kış ders veremez mi?