matematiksel olarak her an ölebilecek durumda olmayı bi türlü kabullenemiyorum.. sonuçta kesinlikle ölücez.. şimdi ölmedimama birazdan ölebilirim.. evet.. birazdan ölmedim ama onun biraz sonrasında ölebilirim.. evet.. tanrım hiç kurtuluş yok, niye?terk edilmek ya da kaybetmek için de böyle.. diyelim yarim var, çok güzel, edalı, işveli.. beni her an terk edebilir. acaba kırdım mı onu?belki.. sanki bakışları da biraz dargın gibi.. bana mı öyle geliyor?gider mi, gider niye gitmesin.. o kadar boş hissediyorum ki o kadar aciz.. sonra yanıldığımı anlayınca gelen o hak edilmemiş kazanç hissi.. ama hayat böyle cehennem değil mi?her an beni terk edebilir, her an gidebilir, her an her an her şey olabilir.. bu olasılıklar beni mahvediyor.. ben böyle bi hayatı sevmiyorum.. sonsuza kadar sevdiğim insanlarla dünyada yaşamak istiyorum.. kimsenin ölmesini, gitmesini, cenneti vesaireyi istemiyorum. niye böyle olmak zorunda ki.. ya da niye böyle olması benim ruhumu bu kadar sıkmak zorunda.. ben de herkes gibi olsam ya, kabullensem ya.. yok.. bi türlü memnun edilemeyip, ağlayan bebek. uykusu gelmiş diye tahmin ediyolar ama yok değil.. onun da bilmediği bi sıkıntı var içinde.. konuşmayı öğrense bile tarif edemeyeceği..

her şeye hazırlıklı olmam lazım. yaşamak böyle bi şey. kabullenmek..40 ına kadar olamamış insan daha olur mu?bir yetişkin ol ve yüzleş.. insanlarla, olaylarla, tanrıyla, kendinle.. laf! yürek yok ki.. hiç olmadı zaten.. sadece rüyamda bir kız çocuğu benim önüme geçip kendini siper ediyordu.. beni vurmaya çalışan babasına karşı.. o zaman çok cesur hissetmiştim, ölmekten de korkmamıştım.. psikologlar yorumlasın rüyamı, umarım iyi şeyler çıkar bundan.. sevildiğimi de işte bi kere mi iki kere mi hissetmiştim ne.. ücretli öğretmenlik yaparken gerçek öğretmenleri geri dönünce bi kız çocuğu öğretmenler odasına gelip gitme diye ağlamıştı..

büyük ihtimalle çocukluk travmaları.. o zaman karşılaşışan ve şoke eden görüntüler, insanın aciz oluşunu kabullenememek.. ölümü ve sonrasını kabullenememek.. Tanrının gücünü kabullenemek.. burda suçluluk duygusu da var biraz, birgün gerçeklerin ortaya çıkacağı duygusu.. benim tanrıya güvenmemem benim suçumdan çok tanrının bana cezasıdır..

annem doğuştan hatip.. okulunu okumuş gibi takır takır konuşur, kendini savunur ama yine de hep alttan alır başkalarına karşı işte.. babama çekmişim ben. kendini savunamayan, iki kelimeyi yan yana vuramayan, kendini ifade edemeyen.. o da anasız, babasız büyümüş tabii etkisi büyük.. haklı olduğum konularda bile kendimi savunamıyorum.. ilaçların da etkisi var belki, hafızam yok gibi.. süreç hiç yok bende..

Sırtında, ahiretine fayda etmeyecek meseleleri taşıma..

kendimi güya çırılçıplak soyuyorum.. ipliğimi pazara çıkarıyorum bazen. ama bu sahte bir sağaltım.. çünkü gerçek hesabım değil bu ve ben hep böyle kaçak-göçek çözümlerle iyileşmeye çabalıyorum. kurnaz ama zeki değil.

Sevgili Dost

yaşamış gibi hissetmiyorum. içim boşmuşgibi, gazete kağıdından oyuk bi figürüm sanki.. gerçek, kanlı, canlı değilim, köşelerim yok.. annem hala aman müdürüne kötü bi şey deme diye öğütlüyor.. adam ağzıma sıçtı 1 yılda üm cezaları verdi, sürekli adaletsizlikler yaptı, pislik yaptı birkaç adamla beraber.. tüm süreci biliyor, namert hain adamlar olduğunu biliyor yine de sen kötü bi şey deme,, yeter ki işimi kaybetmeyeyim.. yeter ki bi karım, ikiçocuğum 25 sene ödenerek alınacak küçük bi dairemolsun gerisi önemli değil. sıçsınlar ağzıma.. ne çok korkuyoruz.. tanık olmak istemiyor kimse mahkemede, müdürü karşısına almak istemiyor kimse.. annem hak veriyor onlara.. neden yaşıyoruz diyorum.. ne olmasını bekliyoruz böyle yaşanacaksa neden yaşıyoruz. bok mu var neyi bekliyoruz..?işte var ki bekliyor insanlar.. salmahayek gibi bir kadının hayali yeşertiyorsa senin hayatının kuru kabuklarını herkesin kendine göre bir salma hayek'i var.. araba, ev, koca, çocuk, kariyer..

hayata, olaylara, insanlara verdiğim ilk tepki ya da reflekse diyelim baktığımda hep ya korkuyla ya kaygıyla ya küçümseyerek genel olarak da ezik bir tutumla karşılık verdiğimi fark ettim.. bir duygunun içinde değerlendirip anlam vermişim. nötr, objektif olamamışım hiç.. artık kendimle olaylar arasına bi mesafe koymalıyım.

ilaçları bırakmam lazım..

dermiş ki psikologlar :''bir kişi az fakat hızlı hızlı konuşuyorsa bir sır saklıyordur.'' trink! yakalandım evet, içime sığmayan, yarıp parçalayan sırlarım var. boğazımda sıkıntının olması da boşuna değil..

Aynı şeyi Barış Akarsu öldüğünde de hissetmemis miydim sahi? sanki içimden ölmesini dilemiştim.. Bunu fark ettiğimde kendime inanamamistim. ben nasıl böyle düşünebilirdim, her gün ölümle yatıp kalkan, korkudan titreyen ben.. Tolstoy un yazdığı gibi bir başarı hissi miydi bu, kazanma duygusu muydu neydi? her neyse bunu kendime yediremiyordum, ben bunu isteyemezdim hayır? sonra sonra fark ettim ki ben onların icten içe ölmelerini dileyerek, kendime öldüğüm zaman diğer dünyada arkadaşlar olusturuyordum.. öldüğüm zaman, o kara, yağlı toprak üstüme bir karabasan gibi çöktüğünde orada yalnız olmayacaktim. Mustafa ve Baris Akarsu da benimle olacaktı!! beni koruyacaklardi sanki, azap meleklerine karşı.. hiç olmazsa koruyamasalar da onların varlığı, sesleri bana yetecekti.. ölüm korkusunun artık çığrından cikmasiydi sanırım benim bu ruh halim. cocukca sacmaliyordu.. kim böyle olmak isterdi ki? Ölene kadar ölüm korkusundan hayatı yaşayamayan kişi olmayı kim ister.? işlediği günahlardan dolayı icten içe kendini Tanrıya karşı koruyacak birisinin olmasını kim ister? tanrının sonsuz kudret sahibi olmasını kabullenememeyi kim ister? evet cehennem olarak bazılarına kendi olması yeter..

çocukken annemin yanına gelen yaşlı bi akraba teyzemiz vardı.. birgün parasını kaybedinvce heralde çocuk aldı demiş.. annemin beni omuzlarımdan sarsarak ''nerede para, söyle'' diye debelendiğini hatırlıyorum. neyseki sonra çorabında bulmuş parayı.. ogünden sonra bir kapı açıldı ve ben iflah olmaz hırsızlıklarıma başladım evet en çok annemden çaldım.. üçkuruş beş kuruş ama olsun hırsızlık hırsızlıktır.

Ali Ural...

Dünya çok yorucu.

olaylar karşısında omuzlarımdan sarsılıp kendimi savunamayışım.. acele acele inkar, haksızlığa uğramışlığın öfkesi.. olaylar olaylardır ben benimdir.. sakin, dingin bir annenin çocuğuna usul usul mışıl mışıl bir şeyleri açıklaması, ona değer verip onu bir birey olarak görüp cevaplar vermesi.. bir çocuk öyle büyür, benim gibilerse bir gölgenin sahteliğinde uçar, kaçar yaşamaya çalışır.. insan ilişkilerim neden hiç iyi değil, sosyalbi insan olmamam sadece benim suçum mu?belki de sosyallik bana göre değildir, o kadar çok insan, o kadar çok kendini uydurma çabası.. çabuk yoruluyorum..

birisi bana seslense omzumdan sarsılarak dönüyorum. ne hata yaptım eyvah.. yanlış bişey mi söyledim.. kesin aptalca bir şey yaptım.. bu suçlama aşamalarını geçip rahat bi nefes alana kadar mahvoluyorum.. ben nasıl sosyal bir adam olayım, nasıl sağlıklı bir karaktere, özgüvene sahip olayım..6 yaşına kadar oldu oldu, olmadı işte malzeme bu..

Tolstoy un bir oykusundeydi, tam olarak hatırlamaya bilirim ama birisinin ölümünden sonra diğer insanların icinde gizli bir sevinç, başarı hissi gibi bir his olduğunu yazıyordu."ben ölmedim, yaşamayı basariyorum.".. kendini bildi bileli ölüm korkusundan dolayı yaşam sahnesine çıkamayan ben yıllar evvel annemin bir telefon konuşmasında içten bir "hiiiii" diyerek ve sanki bir isim mırıldanarak konuştuğunu duyunca bunun o isim olmasini sanki bilincaltimda istediğimi fark ettim. o hiii sesini tanıyordum, bu biri ölünce verilen bir tepkiydi. o isim? evet tahminim doğruydu, çocukluk arkadaşım ölmüştü bir kazada. ben içimde onun ölümünü dilemiştim sanki!

eyv. hacım ama olmuyor..