Tekrar söylüyorum, seni sevdiğim için pişman değilim, senin için akan göz yaşlarımı helal

Belki, evet belki seni unutmam için yardım dilemeliyim Rabbimden.

kaldı, gitmiyor başka bir limana.

Açlıktan ölen çocuklar, soykırıma uğrayanlar, depremler,

Ofisin içinde bir gerilim, stres, uçuşan küfürler ve kasları catik bir sürü yabancı vardı bu gun.

Yukarıda yazılı olan giriş cümlesinin gerçekliğini hepimiz içten içe bile olsa biliyoruz ama doğamız gereği bu gerçeklikten kaçarak geçiriyoruz tüm yaşantımızı. Kangren olmus parmağımızı yara bantlarıyla tedavi etmeye çalışmamız da bundan oluyor. Oysa o parmağı kesmedikçe diğer bütün parmaklarımızı riske attığımız gerçeğini görmezden gelerek yaşıyoruz dünyada. Sonra bir gün, yara bantları kangrenimizi iyilestirmedigi için isyan eder oluyoruz. Doğru tedaviyi bildiğimiz halde yapmamış olmanın suçluluğunu yaşamak yerine yine kendimiz dışındaki olguları suçluyoruz.

sanki.

Yoklugun acısı başlı başına acıların en büyüğü değil midir zaten.

Secdelere kapanıp af dilesem Yaradandan, affeder mi?

Sabah, sabah dediğime bakmayın henüz güneş doğmadan geceden ayarladığı alarmının çınlayışıyla yataktan kalkmıştı. Yatağı, uyuduğu odanın tamamını kaplayacak şekildeydi. Fakat bunun sebebi yatagin büyüklüğü değil, odanın küçüklüğüydü. Odadan çıkabilmek için yatagin üzerinden geçip kapıya ulaşması gerekiyordu. Hemen yani başında gece okurken nerde kaldığını animsayamadigi kitabı, yatağın ucunda 1 günlük çorabı, kapının arkasında ütüye hasret gömlekleriyle yaşıyordu bu odada. Odanın belkide tek iyi tarafı güneş görüyor olmasıydı. Şayet Güneş 'in gökyüzünde parildadigi sabahlarda da bu oda da uyanıyor olsaydı belkide bunu o da farkedecekti.

Evet, şimdi bilmiyorum hangi diyar seni saklıyor, diri misin ölü mü?

Sokağa atti kendini. Koşar adım giderdi her sabah işine. Fakat bugün koşmuyordu. Baharın kokusunu içine çeke çeke, kuşların şen şakrak otuslerini güzel bir şarkıya benzeterek, çevredeki seyyar satıcıların birbirlerine nazire yapan hareketlerini tebessümle izleyip, uzaklardaki denizin dalgalarını düşleyerek imkansız bir mutluluğu ruhunun her noktasinda yaşıyordu.

Anlayacağınız çok işi vardı ve çok zamanı yoktu. Neyse ki doğru düzgün parası yoktu da, birde onun için endişelenmek zorunda değildi.

Unutmayın, küllerimiz yeniden dogmamız için baslangicimiz olabilir...

Nieztche' nin hayatla ilgili çokça sert ve doğru tespitlerinden biridir bu söylem.

Ben yaşıyorum yaşamak dersen, çünkü ruhum senin yanında. Zavallı bir bedeni sabah

Okuyan, okuma zahmetinde bulunan arkadaşlardan değerli yorumlarını esirgememelerini rica ediyorum. Bir yazının gelişimi okuyucuların tepkilerinden ibarettir. Lütfen değerli yorumlarınızı esirgemeyin.

Gundem yine inanılmaz yoğundu. Eski eşinden boşanmak için milyonlar veren ünlüler, hic ihtiyacı yokken bilmem kaçıncı villasını alanlar, gecenin bir yarısı bir gettoyu satın alabilecek arabisini duvarlara çarpanlar, gala çıkışı mutluluktan uçanlar, programı sunarken gülümsemesi suratına yapışıp kalmış mutluluğun formülünü evren varolmadan çok daha önce bulmuş onlarca insan gördü. Mutluluk ve güzellik televizyonunun ekranından odasının her yanina saçılmıştı. Bu guzellik bir yanılgı olamazdı, olmamalıydı. Güzelliğin izdüşümlerini izlemek bile güzeldi. Kimbilir kendisi yaşamak nasil güzel olurdu.

Güzelliğin izdüşümsel yanılgısı

Güvenlikçiler gulumsemiyordu bugün. Hatta hallerine bakılırsa bu adamlar gülmeyi hic öğrenmemiş bile olabilirdi.

Değişen dünya değil sensin.

felaketler.. Dünyada onca acı yaşanırken nasıl oluyor da bir tek senin yokluğuna

sarılıyorum. Utanıyorum kendimden her gün biraz daha. Düşünüyorum, nasıl bir kalptir ki bu sana böyle demir atıp

üzülüyorum.

Yine böyle bir aşıklık hissinin gece yarısında çaldı telefonu. Acı acı çalmak deyimi işte o gün anlam buldu onun hayatında.

Hediye ettiğin gelincik çiçeği desenli kolyeni kutusundan çıkarıp öpüyor tekrar yerine

Bu arada televizyonun olduğu odayı anlatmadım sevgili okuyucu. Orayı bilmeden olmaz. Bir ikinci elciden edinilmiş şahane mobilyaları vardı. Açılmayan kanepeler, sarılık geçirmiş gibi bakan tv ekranı, aynı ayagi defalarca kırılmış ama inadına çivilerle, tutkallarla yapıştırılmış ve 30 yıl daha dayanırsa adamı zengin edecek bir eskilige sahip masasıyla eşsiz güzel bir odaydı bu. Mavinin üzerine beceriksizce sürülmüş fıstık yeşili boyasıyla duvarları, kolu sürekli yerinden çıkan ve asla tam olarak kapanmayan giriş kapısı, her yanından disardaki havayı içeri alarak sürekli eve temiz hava girişini sağlayan pencereleriyle her insanın hayalini süsleyen olmasada onun gücünün yettiği yer bu evdi. En azindan bu kadari vardı. Magazin programında kalmıştık.

Endişe içinde beklerken, henüz akşam olmadan acı haber duyuldu. Şirket batmış, sahipleri kimselere sezdirmeden tüm hesapları boşaltmış ve kaçmıştı.

Bırakmak, vazgeçmek hatta tamamen yıkmak, yok etmek korkutuyor bizi. Bu yuzden de an be an yakindigimiz acılarımız, hayal kirikliklarimiz ve pismanliklarimiz korkak yuregimizden eksik olmayıp sonsuz mutsuzlugumuza mutsuzluk ekleyip duruyor.

Sevgilim şimdi ben mavi bir şehirde seni düşünmekteyim

Kabul olur mu duam?

Yaşadığımız sürece, acı verici bir tecrübe olsa bile hepimiz bu yoldan bir kac defa geçiyoruz. Insan yaşamı boyunca bir kac köklü yıkım ve değişim görmeden kendini bulamıyor. Bu deneyimleri yaşarken, kimi zaman kaderine isyan edip kahrolurken kimi zamanda bir küfür savurup öfkesini kusuyor, bazende gözlerini kapatıp herseyin kötü bir kabustan ibaret olması ve gözlerini açtığında kabusun son bulmasını diliyor.

Hasretin içimde açan çiçekleri solduruyor her gün

Hangi seven sevdiğine kavuşmuş ki?

Akşam işten çıkınca çok sevdiği iş arkadaşlarıyla bir yerlerde eğlendi. Gercekten çok güzel bir gün ve geceydi. Derler ya " rüya gibi " . Işte tam da öyleydi. Her sey gerçek olamayacak kadar ışıltılı ve güzeldi. Önümüzde ki bir kac ay boyunca bu hep böyle oldu. Esas kişi her sabah aynı havayı kokladı, aynı kuşları, esnafları, denizi, guvenlikcileri, caddeleri ve sokakları sevdi. Çok mutluydu ve dünyada çok güzel bir yerdi.

Ayaklarını sürüyerek banyoya doğru yol aldı. En az 20 yıllık betonarme yapı, artik nemden ve buhardan isyan etmiş, her yanı ayrı dökülen, böceklerin bile çoktan terk ettiği, lavabosunda ortadan kırılmış aynasıyla, banyosu da yatak odasını hiç ama hiç aratmiyordu. Aynayı değiştirmeyi hic düşünmemişti. Zaten traş olmak dışında kullanmadığı, yarim yamalak bile traş olsa kimse tarafından farkedilmedigi gerçeğini çoktan kabullenmiş, bu yüzden de şimdi kendisine adeta iki farklı insan bakıyormuş gibi bakan aynasına hic dokunmamıştı. Yüzünü yıkayıp, geçen yıllara sarararak tepki gösteren dişlerine acı dolu bir bakis fırlatıp aceleyle cıktı banyodan. Daha yapılması gereken çok şey vardı. Gün boyu acıkmamak için bol ekmekli az besinli güzel kahvaltısını hazırlamalı, en az 2 sigara içmeli, 1 haftadır değiştiremediği en yeni görünümlü pantolonunu ve ayakkabısını ıslak bir bezle ya da mendille silmeli, haberleri açıp göz ucuyla bakmalı, baktikca da söylenmeliydi daha.

Atladığımız asıl gerçeklik her seçişin bir vazgeçiş her vazgecişin de bir seçmiş olduğu.

Gelincik çiçeği;kavuşamayan aşıkların çiçeği imiş, eminim ki bilerek aldın onu bana.

Sonunda iş yerinin olduğu binaya geldi. Içeri girdiği zaman her nokta ayrı guzel görünmüştü gözüne. Güvenlikçiler bile gülümseyerek karşılamışlardı kendisini. Ne iyi insanlardı. Isyerinden içeri girdiğinde bir çok iş arkadaşı sırayla sardı çevresini. Tebrik edenler, sarılıp öpenler, mutluluğunu dile getirenler, çıkışta bir içki ısmarlarsın artik patron diyenler vs vs. Ne çok seveni vardı. Neredeyse ondan bile daha fazla mutlu olmuşlardı.

ettim. Su diye ikram etmek isterdim o yaşları sana...

Sen benim en iyi hocam, sırdaşım, arkadaşım ve sevdiğimsin.

Günah bu, vallahi büyük günah.

Bu zavallı benden toprağa girene dek öyle kalacaksın!

Farkında olmadan adını sayıklıyorum kimi zaman, kimi zamanda gözlerimi kapatıp Fırat nehri gibi derin ve serin gözlerinde kayboluyorum.

Gundem yine inanılmaz doluydu.

Aşık olmuştu ama bir kişiye değil. Evrendeki canlı cansız tüm güzelliklere ayrı ayrı aşık olmuştu.

Bugünlere has günün sözü ; "İnsanın kendini berbat hissetmesi, mutlu olup olmadığına önem verecek kadar boş zamanı olmasından ileri gelir.."

Herkes çok mutluymuş da bir ben sensiz ve çaresiz kalmışım

Sabahı bekleyemedi. Ulaşabileceği herkesi aradı ama bir coguna ulaşamadı bile. Ulaştıkları da en fazla onun bildiği kadarını biliyorlardı.

uyandırıyor, gece uyutuyorum.

Bütün sabah ritüellerini sırasıyla yerine getirirken elindeki kumandada istem dışı olarak haber kanalını değilde magazin kanalını açmış bulundu.

Doğa bu konuda bizden çok daha gerçekçi bir tavır takınıyor. Depremlerle, volkanik patlamalarla, fırtınalar ve eşsiz çarpışmalara, yenilenmenin ve daha güçlü olmanın tek yolunu her defasinda gözümüze gözüme sokuyor fakat biz yinede yara bantlarından medet umuyoruz.

Bende nacizane, çeşitli dönemlerde yazmaya calistiklarimi paylaşacağım izninizle.

Dünyada onca acı yaşanırken nasıl oluyor da bir tek senin yokluğuna

Her zamanki aceleciliği ve en basit isleri bile zorlaştıran beceriksizligiyle hazırlanıyordu yeni güne. Çok beğenerek aldığı pantolonu hızla çekti üzerine, aynaya baktığı zaman yıllara meydan okuyan duruşuyla gurur duydu. Pantolonda hiç fena durmamıştı hani üzerinde. Bir gece öncesini düşündü. Terfi almış, Çok daha iyi bir yaşamın kapılarını araladığı için kendini yenilmez hissetmişti. Dünya ne kadar da güzel bir yerdi.

Güneş kızıllığını kaybediyorken ben yine yalnızlığıma

Erkenden ofise gitti. Yol boyunca havayı hic koklayamadı, bir tek kuşu duymadı, hayret! Esnaflarında sesini duyamıyordu, en sevdiği sokaktan geçerken ayağını sertce yerdeki sonradan yapılmış yükseklerden birine çarptı ve içinden onca lanet okudu.

Çaresizce eve dönmeye karar verdi. Yol boyunca kuşların, kargaların çirkin sesleri çarptı kulaklarına, esnafların insani sağır eden bağrışlarını, b. k kokan denizi ve çöpten geçilmeyen cadde ve sokakları inceledi igrenerek. Nefret ediyordu bu dünyadan.

Dünya ne kadar da b. ktan bir yerdi böyle...

Af dilemek ve unutmak...

Seni sevdiğim için pişman değilim ve yıllarca beklediğim için de.

Sevgilim şimdi ben mavi bir şehirde seni düşlemekteyim

Gerçekten kül olmadan kendini nasil yenileyebilirsin?

Ülkede kriz çıkmış, yönetim değişmiş, şirket sahipleri bir anda ortadan kaybolmuşlardı.

Cam kenarlarında asılı kalmış ellerim, gözlerimde damlalar

Yüreğim'deki Adam'a

bırakıyorum acıklı bir törenle.