Birden fazla dünyalara girip çıkan bir okurun halden hale girmesi, hızlı bir trene binmiş gibi kelimelerin, cümlelerin, hatta nokta ve virgüllerin dünyasında gezintiye çıkmasıdır. Devam eder bu yolculuk halleri. Güzergah değişse bile girilen haller, durumlar çok fazla değişkenlik göstermez. Bazen ucu ucuna düşler, bazen de teğet geçer.

Kronikleşen boyun ağrısı, nice badireler atlatan gözler, her zaman ki gibi soğumaya yüz tutmuş bir fincan çay ve hiç eksilmeyen baş ucu kitap ı. Okuma seferberliği başlattım resmen sınırlarımda. Nasıl bir açlık haliyse artık. Sanki bir günlük ömrüm varmış gibi, her an okuma, her kitabı bitirme isteği. Okunmayı bekleyenlerle bir dizi kaçamak bakışlar.

Okur eline bir kitabı aldığı zaman, her an bir yolculuğa çıkacakmış gibi hazır olmak zorundadır. Soluğu kesilir diye geniş mekanlar, uykusu kaçar diye puf yastıklar ve yemek saatlerini kaçırır diye ruhsal atıştırmalıklar bulundurmalıdır yanında.:)

Bir başka hallerdeyim bugünlerde.

Sesli düşünmekle beraber, yazarın hangi hallerde cümleleri bir araya getirdiğini de çözmekle bulur kendisini.

Yine de size bakarken; ilk elime aldığım günleri, adınızın geçtiği sohbetleri, gözümün iliştiği siteleri, temin edebilmek için bazen kaç şehri ayağa kaldırdığımı hatırlıyorum tebessüme ederek.

Şimdilerde cebelleşiyorum içinizden biriyle. Zor dönemime bilerek mi denk geldi diye de düşünmeden edemiyorum.

Bugünlerde sizlere fazla zaman ayıramıyorum. Mutlaka bir engel/ler çıkıyor, yarım kalıyorsunuz.. Her akşam bir iki sayfayla yetinmek zorundasınız. Belki de kızıyorsunuzdur bana; bu kadarda olmaz ki, sayfalarımız tozlandı, kapağımız yıprandı diye. Ama merak etmeyin bugünlerde geçecek.. Eski günlerinize döneceksiniz..

Peki siz şuan hangi haldesiniz?

kahve üstüne kahve içip, okumak için sabahladığım gecelerimi özledim desem yeridir. bu aralar pusulası şaşmış kaptan gibiyim

Sahi, var mı Bakırköy'de kütüphane acaba?

Günün ilk ışıklarını birlikte paylaşacağım günleri sayıklıyorum durmadan.

Her köşeye siner okuduklarının keyfi. Kimseler bilmese de o hisseder.

Eskiden okumak isteyip de okumadığım kitap olmazdı şimdi okumak isteyip de okuyamadığım kitaplarla dolu e, odamdaki kütüphanem biliyorum bir gün sizde diğer okunmak isteyipde hemen okunanara arasına gireceksiniz ama o gün ne zaman hala onu bilmiş değilim belki de çok yakında.. Üzülmeyin ayrılık uzun sürmeyecek bunu söyleyebilirim sadace ve sadece...

Doğrusu hiç itiraz etmezdim kapatılsaydım oraya. Unutmak için gece gündüz okumak isterdim. Dünyadan bir haber, insanlardan ırak. Tek bir lahzam bile kitapsız geçmesin diye.

koridordaki dolabın üzerine özellikle ilk okunacakları dizmiştim. gözüm onlara takıldıkça pek bir rahatsız olup, azaptan kıvranıyorum. ben hep okurken kahramanları hayal ederim, gözümün önünde olaylar canlanır, kitabın kahramanı olurum. başka bir dünya. hayatımın arka bahçesi gibi kimse giremez dışarıdan. bu yüzden diyorum ki, sanırım kaptanın da pusulayı tamir zamanı çoktan geçti, tam yol almak gerek artık..

Hayat telaşı ve zorunlu öncelikler hep sebep, ulaşamamak yeni dünyalara. Sitemlerinizi not aldım bir kenara.

birçok yeni kitabın yayınlanmasına, geçen yıl aldığım bir dolu kitabın da gözümün önünde okunmak için beklemesine içerlemiyor değilim.

Evet elime geçtiği anda halden hale girdiğim, sürekli seyahat halinde bulunduğum kıymetli kitaplarımın bende oluşturduğu -ifade edebildiğim kadar- haller bunlar.

ağustosta başladığım "şairin romanı" adlı kitabın hala bitmemiş oluşu benden çok yakın çevremi şaşırtıyor. yol yorgunluğundan okuduğumu anlayamamak, kitaptaki bazı cümlelerin yarım sayfayı buluyor oluşu ve uzun, ayrıntılı betimlemeler, bir de üstüne eskiden severek izlediğim x-files dizisine ilk sezondan itibaren izlemeye başlamak okumaya bir hayli ara verdirdi bana.

"Okumayan beyinler terk edilmiş evler gibi bana ürküntü verirler." diyecek kadar düşkündüm okumaya. Çok okudum, çok çeşitli yazarlardan okudum. Okurken kendimi unuturdum, ellerim uyuşurdu. Romandaki kahraman ben olur mutluluğunda gülümser, acılarında sayıklardım. Ne zaman oldu nasıl oldu bilmiyorum ama okuyamaz oldum. Elime kitap değdiğinde irkiliyorum. Belki de yorgun düştüm bütün kahramanların hayatlarını taşımaktan. Kim bilir?

Bu da geçecek?