Yıl 1985. Öğretmen olduğum ilçeye gelişimin henüz ikinci ayıydı. Aileme mektup atmak için postaneye gittiğimde yaşlı bir adam benden yardım istedi. Günlük hasılatını aynı ilin başka bir ilçesinde oturan hanımına gönderecekmiş. Orada müstakil evi varmış. Durumu gayet iyiymiş. Havale kağıdını onun için doldurdum. Gönderdiği para maaşımın üçte biriydi. "Günlük hasılat bu kadar olduğuna göre iyi bir iş yapıyor" diye düşünmüştüm. Yardım ettiğim için para teklif etti ama kabul etmedim. Ertesi gün adamı çalışırken görünce mesleğini öğrendim. Ne mi yapıyordu? Dilencilik!

bir toplu taşıma aracı hikakeyide benden. Malummunuz minübüs tarzı taşıma araçlarında bu kart uygulaması yok..

Sevgili yağmur, yazdıklarımın hepsi bizzat başımdan geçen olaylar değil, bazıları okuduğum bazıları da duyduğum anılardan oluşuyor. Belirtmek istedim yanlış anlaşılmasında.

Yurtdışında dil eğitimine gitmiştim. Öğretmen aynı şekilde bize de kahvaltıda ne yediğimizi soruyordu. Sıra bana gelince saymaya başladım: Peynir, zeytin, reçel, domates, salatalık, ekmek, çay. Çinli öğrencilerin gözleri kocaman olmuştu. Hocaya, "Hepsini tek öğünde mi yiyorlarmış?" diye sordular. O da, "Sanmam" diye cevap verdi. Ben, "Evet, hepsini aynı öğünde yiyoruz" deyince hepsi dumur olmuştu.

Elazığlı ağanın biri, hayatında ilk defa Ankara?ya gider. Yolda yürürken atkısı yere sürtünmektedir. Bunu gören bir genç kibarca:

Ama yine de tatmin olmadım... için için kızıyordum...

- Kalk bakalım kabak, kalk da tıraşımızı olalım, diye kükrer. Dervişlik bu... Sövene dilsiz, vurana elsiz gerek. Kaideyi bozmaz derviş.

Bende şunu okuduğumda maalesef çevremdeki bir çok insanın böyle yaptığını düşünmeden edememiştim:

Annem şekerdir bakın bu doğru teşhis:)

- Bu dolaplar için büyük adam parası mı verecem , öğrenci parası mı?

Gecenin bir yarısı kapı acı acı çaldı. Aklımdan bin türlü kötü senaryo geçirerek koşup açtım. Karşımda bizim kapıcı. "Abi bu ne demek?" diyerek bir kağıt uzattı. Baktım kağıtta "It's Empty" yazıyor. "İçi boş demek" diye cevap verdim. "Heee! Demek ki roket kalmamış. Abi helikopteri vuramıyorum, deliricem yaa" dedi ve gitti.

Dolaplardan biri talebe sayıldı, diğeri sivil:)

Gülümsüyordu bunları söylerken...

- Biraz ağır olmadı mı derviş efendi?

Birgün dayanamayıp sordum anneme

-Sen kocananın ayaklarını yıka ki seni başının tacı yapsın.. aşınız tatlı, çocuklarınız sağlıklı olsun... dedi

şirin bir toplumumuz var vesselam..

Derviş mahzun, düşünceli cevap verir:

Üniversitede okurken taşradan bir tanıdık, parasını ödemek koşuluyla benden kitap almamı istemişti. Ansiklopedi türü bir şeyler istediğini anlamıştım ama tam olarak ne tür kitaplar olduğunu sorduğumda aldığım yanıt ilginçti: "Bir metre on beş santim kitap." Evine yeni bir vitrin yaptıran amcam kitaplık bölümünü dolduracak sırt kalınlığına göre sipariş veriyordu.

Ve yıllar sonra fakülteyi bitirdiğim sene boşanmaları ayrılmaları inceledim detaylı olarak... Ve anladım ki nenemim, annemin ve teyzemin mutluluklarının sırrı gururlarını bir kenara bırakıp mutlu olmanın yolunun mutlu etmekten geçtiğini keşfetmeleriydi...

Meşrebin usulünce bundan sonra her türlü süsten, gösterişten arınacak, varlıktan vazgeçecektir. Fakat iş yamalı bir hırka giymekten ibaret değildir. Her türlü görünür süslerden arınması gereklidir.. Saç, sakal, bıyık, kaş, ne varsa hepsinden. Derviş, usule uygun hareket eder, soluğu berberde alır.

?Onu yerden al, amcanın omzuna at?

Muavin de şoföre sordu. Bu arada bütün dolmuş meseleyi çözmeye çalışıyo. Çok büyük mesele ya:)

Ben de üniversiteyi Trabzonda okurken bir olay yaşamıştım. Malum Karadeniz insanı.. Zeka süper.

Kendi gözlemlediğim bir manzarayı yazmak istiyorum.

şoför olayına hala gülüyorum :))))))

En sonunda orta yol bulundu:

-- Korkmayın kardeşim, otobüsün arka tarafı da okula gidiyo, dedi.

Berber dervişin saçlarını kazımaya baslar. Derviş aynada kendini takip etmektedir. Başının sağ kısmı tamamen kazınmıştır. Berber tam diğer tarafa usturayı vuracakken, yağız mı yağız, bıçkın mı bıçkın bir kabadayı girer içeri. Doğruca dervişin yanına gider, başının kazınmış kısmına okkalı bir tokat atarak:

Yine bir dolmuş hikayesi:

İlkokuldaydım. Annemin köyüne gittik. Bir akrabanın evinde kalıyorduk. Odalardan biri kalabalıktı. İçeri her girdiğimde bir ayaklanma oluyordu. Yaşlı başlı kadınların bir kısmı ayağa kalkıyordu. Ben oturursam oturuyorlar, aksi takdirde çıkana kadar ayakta bekliyorlardı. Ben de çocuğum ya, hoşuma gitti, ikide bir odaya girip biraz dolanıp çıkıyordum. Ta ki annemden azar işitene kadar. Meğer ayağa kalkanlar gelinlermiş. Ben aileden sayıldığım için adetler gereği ayağa kalkıyorlarmış. Adetlerine Çerkezler kadar düşkün başka bir millet var mı bilmiyorum.

Bir başkası: Belki o olmasaydı sivil binecekti, şoförün kabahati ne?

Lise bittiği sene teyzemlere misafir gittiğimde, aynı davranışı teyzemin de yaptığını görünce çıldırdım... Teyzem fakülte mezunu kültürlü bir kadındı, eşi de öyleydi...

Teyzeme sordum aynı soruyu

-Neden?

Bunlar harika şeyler arkadaşlar, keyifle okuyorum, teşekkürler.

Nihayet tıraş biter, kabadayı dükkandan çıkar. Henüz birkaç metre gitmiştir ki, gemden boşanmış bir at arabası yokuştan aşağı hızla üzerine gelir. Kabadayı şaşkınlıkla yol ortasında kalakalır. Derken, iki atın ortasına denge için yerleştirilmiş uzun sivri demir karnına dalıverir. Kabadayı oracığa yığılır, kalır. Ölmüştür. Görenler çığlığı basar. Berber ise şaşkın, bir manzaraya, bir dervişe bakar, gayri ihtiyari sorar:

annenize saygılar..

içanadoluda bir şehirde çalışıyordum. Yaşlı amcanın biri eli kan, toprak içinde geldi. Geçmiş olsun ne oldu amca düştün sanırım dedim. Yok kızım azöce bıçak kesti, pansumana geldim dedi. E bu toprak ne böyle dedim bana mikrop kapmasın bide kan akmasın fazla diye kendisinin toprağı yaranıniçine zorla bastığını söylemezmi halbuki evi tam karşımızdaydı ah amcam ah o toprağı nasıl temizlemek için az mı uğraşmadım:)Birde doktor olmadığımı bildikleri halde sen neden bizi muayene edip ilaç yazmıyon okadar okumuşsun diye bana kızanlarada gülümsemekten başka bişi gelmiyordu elimden :))

meftun arkadaş anneniz de çok şekermiş..

Bir gün annem basma alalım diye tutturdu. O zamanlar Sümerbank'ın basmaları meşhurdu. Ama bir de malumunuz, Sümerbank adında bir banka var. Kızılay'da Ağustos sıcağında helak olmuş bir vaziyette yürürken benim saf anneciğim bir anda, "Hah" diyerek içeri daldı ve veznede oturan kızcağıza, "Kızım, basmalarınız nerde?" diye sordu. Kız daha cevap veremeden annemi aldığım gibi dışarı fırladım. Annemin savunması daha da komikti: "Allah Allah, onlar da hiç isim kalmamış gibi ne diye kumaşçının ismini almış?"

?Amcacığım pardon, atkınız yere sürünüyor?

1. sınıftayım. Emperyalden Akçaabata giden otobüse bineceğim. Aynı güzergahta eğitim fakültesi de var ve otobüs tıka basa dolu. Oturacak yer kalmamış. Binenler de öne yığılı vaziyette. Şoför birkaç defa arkaya geçin diye uyardı ama millette tık yok. En sonunda ayağa kalktı ve:

Anladım ki mutlu olmak, mutlu etmekle mümkün oluyor...:)

bizimkilerse turistleri...

Ses çıkarmaz, usulca kalkar yerinden. Berber mahcup, fakat korkmuştur. Ses çıkaramaz. Kabadayı koltuğa oturur, berber tıraşa başlar. Fakat küstah kabadayı tıraş esnasında da sürekli aşağılar dervişi, alay eder:

Fakültedeyken gelişim psikolojisi dersinin uygulamalı ödevi için arkadaşın 5 yaşındaki yeğenini izlemeyi düşündük. Bir gün çocuğun evine gittik. Annesi oynadığını söyledi. Sevecen bir şekilde odasına girdik. Çocuğa, "Ay ne şeker şey" diye yaklaşırken gayet tok bir sesle bizi kendimize getiren şu cümleyi kurdu: "Kapıyı çalsanıza!" Biz 2 şaşkın kapı çalmayı 5 yaşındaki bir çocuktan öğrenmenin mahcubiyetiyle dışarı çıktık. Edebimizi takınıp kapıyı çaldık. İçerden gelen ses: "Oynuyoruuum!"

bana verdiği cevap:

Vaktiyle bir derviş, nefisle mücadele makamının sonuna gelir.

bir bayan minübise biner ve ineceği yere gelince dili sürçüp müsait bir yerde inebilirmiyim diyeceğine yanlışlıla mükemmel bir yerde inebilirmiyim der.. şoförde arabayı durdurur ve buyrun hanfendi size layık değil ama..

Bu sefer ikinci sınıftayım. Eşyalarım için çekmeceli dolap aldım kemeraltından. Hem de iki tane. Almak bir şey değil. Onları sahile kadar taşıyıp, dolmuşa binmek, ve yokuş yukarı eve çıkarmak mesele. Neyse dolmuşa bindik arkadaşla. Bagaj almadı benim dolapları. Ön koltuğa yerleştirdiler. Ama yer işgal ettiği için bunlar için de para ödeyeceğim ve durum işime gelmiyor. En az hasarla nasıl atlatırım diye düşünürken muavine sordum:

Kimi diyor: Bu talebeye aitse eşyası da talebe hükmündedir.

Ben de yazacağım bir şeyler, hatırlayınca tabii.

-Sen kocanın ayaklarını yıkarsan o da senin başının tacı yapar, evde stres, snir yerine muhabbet olur dedi... Ben sinirliysem enişten de benim ayaklarımı yıkar... Daha küçüksün ilerde anlayacaksın dedi... gülümsedi...

Hatırlarsınız tam güneş tutulması türkiyeden net olarak izlenmişti. Harput'a bu gözlem için çok sayıda turist gelmişti. Ellerinde araç gereçleri heyecanla güneşi izliyorlar,

Nenem dedemin ayaklarını yıkardı... Çok sinirlenirdim..."Yazık sana" derdim... Sonraları annemin de babamın ayaklarını yıkadığını farkettim... Annem için çok üzüldüm... ağladım...

Ağa hiç istifini bozmadan:

Babaannemle her ay emekli maaşını çekmek icin bankamatiğe gidiyorduk. Parasını çektiğinde makineye doğru hafifçe eğilerek, "Teşekkür ederim" diyordu. Bana dediğini zannedip, "Bir şey değil" diye cevap veriyordum. Bir gün yine bankamatikten parasını çekti. Sonra da para verilen yere doğru eğilip şu tarihi cümleyi kurdu: "Evladım bunca zamandır senden para çekiyorum. Bir çık da yüzünü göreyim, kız mısın, erkek misin?" Babaannem bankamatiğin içinde oturan birinin olduğunu, paraları sayıp eliyle para verme bölümüne koyduğunu sanıyormuş. Canım yaa.

-Neden kendini ezdiriyorsun dedim

- Vur usturayı berber efendi, der.

sonuçta bu olaylar bizim toplumumuzun ürünü...

'Kabak aşağı, kabak yukarı.'

- Vallahi gücenmedim ona. Hakkımı da helal etmiştim. Gel gör ki kabağın bir sahibi var. O gücenmiş olmalı!