çilem gel

Durduğum bir gündü, diyorum, bütün ilgiler sizin olsun

Göğüsleri pek hoştu, ipekli bir giysinin altındaydı onlar

bir gizli sevinç mahzun gözbebeklerimde

Adam içinden bağırdıkça dünya

Mevsim suluboya olsa

eriyen bir sükun kaldırımlarda adım adım

barış güvercinleri Hiroşima çocuklarının

Sonra elleri ve kalçaları pek hoştu

Ve demek ki benim odamda hiç kimseler yoktur

yaşamak

Kan kalp

Savura savura yüreği kavuran hatıraların küllerini

Kırmızı top

Bunu hep biliyorum ve işte

Her türlü bir şeyler sizin olsun, ben artık

acı koruk nasıl bulursa balların en sarhoşunu

Kurbağalara bakmaktan geliyorum. Ben Yakup

Belli ki susmak yaratılmamış şekliydi dünyanın

her bahar yeniden yeniden tomurcuklanır da

Ki onlar o kadar çok siyahtırlar ki, ben

arabanın kapısını açtım açtım girsin içeri

Bir at arabasının aynaya doğru büyüyen içinde

Ben size demedim mi.

Yakubun olması korkunçluğudur bu

pek öyle kolay değil

başka gelir bana tramvaylar eskiden beri...

Müzik: Arto Tunçboyacıyan

Balıkçı tepsilerinde gümüş balıkları

ustam geldi sırtıma vurdu

uçaklar geçtikçe çırpınan

İyi ki söyledi. Ara katta bir pencerenin önüne ancak gelebildim

O kadar çoktular ki, doğrusu ben şaşırdım

Ben, yani Yakup, Yakubun hiç çağrılmamış şekli

öylece bakakaldım gözümü ayırmadan

Bu uyum korkunçtur Yakup!

Yakup daha başka nasıl bir Yakup olsun

Çürük evler bulduğum, içleri sonsuz kayalar

gözümde tomurcuk yaşlar ağır ağır doğruldum

Pek öyle gürültüyle değil

Bir gidip bir geliyordum kendime aptallaşarak

Ters yönden yaratılıyordu, diyebilirim

Duyuyordum, sesi başımın üstünden dünyaya yayılıyordu

Ve alevler halinde dünya bana dokunuyordu

öpülüp okşanıp kaldırılarak

Hep böyle istiyorum, ayıp değil ya

Ben, yani Yakup

elbet kolay değil öyle genç ölmek

Ve yollarda ölü baykuşlar bulduğum

koparıp ateşe atmak

Kirli ve eski

Herkesin durduğu bir yere gittim. Ben Yakup

Çiçek dürbünüydü ebruli sokaklar

Gözlükten, taş hamurdan ve çarşaflardan

Çünkü bir gün bir boy aynası satın almak istiyorum ben

kalktı hilal kaşları sordu kim bu serseri

Yok artık karıştırmıyorum.

Bir kurtarabilsem

Ne para ne pul

Bütün iskemleler ağır ve hastalıklı

Sokağa çıktım, bir sürü yerlerden geçtim. Şimdi

Her saniyedeki ve işte her saniyedeki

Telaşlı, açgözlü kurbağalara

Onlar işte hep boyuna koşuyordu

insan karıştırıyor bazan

Ve biraz hiç çağrılmamaktan yapılmış Yakup

Yanan güneşin altında

Önce bir kenarda durdum, hiç kimse beni çağırmadı

Araya araya olur a buluruz

Uyumak istiyorum.

Çöllerden ve kızgın güneşlerden icatlar yapıyordum

Yakubun gene bir yokluğa doğru büyüyen içinde.

(Kim bilir ne diyordu bir baykuş yaratıldığına

Daha hiç çağrılmadım

Olmaz ki, Yakup!

Dedim ki kendi kendime, insan ne söylerse söylesin

demokrasi

En zalim harı ateşim

Ve durmuyorum. Ben işte Yakup

Aşağıda bir luna park kımıldıyordu. Ah kurbağalara bakmam gecikecek

Diye düşündüm ya ben

Yosunlar, kumlar, şeytan minareleri

Ne diyordum, ben işte Yakup

Daha başka yerlerime de baktılar

lordlar kamarasına açılmaz kapısı

Yüce tanrı bizleri

Ve onlar daha başka nasıl bir onlar olsunlar ki

tekir, barbunya, canım uskumru, levrek

Yakup, Yakup!

Ve durmadan satılan o kırık dökükler bitmez ki

Kurbağalara geldik.

Yakubun biri

uçarak mı koşarak mı yırtınarak mı

Ansan o bahçeyi, rüzgarı çağırsan

ne olmuş nasıl olmuşsa aşık olmuştu genç kız

Siz bütün lambaları yakın, evet

Baktık uzaktan

Kendimi koruyordum

Bir zamansızlığın Yakuba doğru içinde

Ve "Yakup" sesini ancak anlıyordum. Yakubun ötesinde

Ancak gelebildim

Masalarda oturmuşlardı. Ben oradan geliyorum

Kurbağalara bakmaktan geliyorum, dedi Yakup

Bir bardak da süt içeceğim. Sonra

ustama dedim ki bugün giymeyim tulumları

Kırıldı valsimiz tam ortasından

Kimsenin sözünü bile etmediği bir Yakup

Siyah beyaz ağlar

Yoktu ki. Kendine özgü bir duruşu

ettiğini etmiyor

Luna park kımıldıyordu, hem öyle değil

Çukurova'lardan mı

Affetsin

Ara katta bir pencerenin önüne ancak gelebildim

Bütün bunlar bir bir kalacaktır yaşamanın içinde

Ümit Yaşar Oğuzcan

Yazı makineleri, kağıt sesleri

Nerdeydim.

çekti gitti arabayla egzozuna boğuldum

Bazen karıştırıyorum.

Bir ölünün günü boyayan renginde

iyi, müzikleri ayarlayacak birini de bulduk. atalay dostum, ihale sende kaldı.

Ve kendine bilinmeyenler yaratan Yakubum ben, iyi ya

Yakuup!

Rio'nun favelalarından mı

Kimse beni tutup çıkarmıyordu

Başka bir dünyanın mümkünlerini,

Öyle bir Yakup ki bu, onca din kitaplarının sözünü bile etmediği

Kim bilir bir çağın neresinden burada. Anlaşılması

Bilmiyorum, bilmiyorum

o teksas tipi demokrasinin

biliyor ve unutmuyorlar

Hatırlıyorum da, bir deniz kıyısında azıcık durabildim

İntiharlara doğru büyüyen içinde

Ve bütün baykuşlar o bütün baykuşların arasında ne oluyordu

yalnız bir bahar çiçeklenir

İşte İstanbul

Ne hükümran kalır

Ve sordum

Yakıcı dönüşümler çıkaran

Diye seslenmedi ki, dönüp arkama bakayım

Bir başka yapışkanlığın içine

Onları hiç sevmem

işte İstanbul

insan kanıyla işlediğini

Yoktu ki. Pek güçlü kolları vardı yalnız

İşte sanki o an

Bacaklarıyla bir şeyler bir şeyler bir şeyler yapıyordu artık

Özgürüm, cezasız duruyorum.

Bilmem ki. Bir avukat benim ellerimi tuttu. Gözlüklü bir kadındı bu, iyi mi

Ve içimden durgun ve çürük bir suyu düşüreyim

Olmaz, dedi mübaşir kılıklı kurbağanın biri

Sonra bilmiyorum ki, kapıyı gösterdiler bana

müzik mühim mesele... :)

kederli tramvaylar

ne senatör makdoların oda ışığı

Kederli olsa da, güzeldi çocuklar

Şimdi herkes perişan

İSTANBUL DEDİM DE SEN'İ HATIRLADIM

Dedi ki, çünkü herkes Yakubu yaşıyordu, bense

Kim bilir ne diyordum

Kediler kırmızı alevler halinde koşuyordu

ne de hacıfışfışın kurban etidir

Hem şarkılar sustu hem de tramvaylar geçmez oldu bir daha bu şehirden. Ne kimse sorguladı bu sessizliği ne de hatırlayan oldu istasyonları. Derin ve kutsal bir ittifak sardı dört yanını kentin. Bulutları boyamaya sevdalı son ressamlar da terketti bu şehri, turuncu boyları bittiğinden.

Bir pencerenin sokağa doğru içinde

Lambayı söndürmesinler, geliyorum

Ve biraz hiç çağrılmamaktan yapılmış

bir köpek gibi tekmelenerek

Ve onlar bir zamanı tamamladılar, öyle yaptılar

Hayırsız bir düş

ayağında uzun etek dalga dalga saçları

Yoruldum! bunu sanki biri söyledi

Arkadaş ıslıkları titretse camları

akşamlarımızda sızlayan

Geçti ve kolayca gittiler

Bir odaya aldılar beni, ellerime gözbebeklerime

Sonra bir şey daha vardı anlamadığım: yani ben neydim ki, ne yapmış olmalıyım

Eski filmler hala o bahçede

Durduğum bir gündü, diyorum, yüzümü göğe doğurduğum

Bunu hep biliyorum

Bitmesin

gel ve bitir şu işi!

Bir otobüse bindiğim, biletçinin bilet bile kesmek istemediği ben

Burdayım, yani ben.. evet, geliyorum

ne donkarlosun domuz ahırı

gencecik yürekler gibi seğrişir her bahar

Biri bir şeyler söylüyordu yalnız, yüksekçe bir yere oturmuş

giriyordu

Bu kavga

Kendime bir isim düşünerek

Ne zulüm ne de kin

sezen aksu/deniz yıldızı

Birileri çıkıyordu ordan burdan

Ben, yani Yusuf, Yusuf mu dedim? hayır, Yakup

Hiç çıkmamak halinde ve ölgün

Bağırdım, bağırdım, bağırdım

Ve biraz da çarşılar

Belli ki yeni tıraş olmuştu, bana yakasından bir kopça eksik gibi geldi

Açgözlü, mor kurbağalara

Gene bir Yakup olmalı bu, Yakup

Bakmaktan

Uzakdoğu'da

Bir yokluğun kımıldamaya doğru içinde

Yepyeni bir rüyayla kamaşsa gözlerimiz

dostlukla.

Bakmaktan geliyorum. Ben sanki Yusuf

Günlerden mercan

Kimseler yoktur

Onu ben çok iyi görüyordum. Ama çarşaflar, öyle bir takım kıpırdanmalar araya

Durmadan kendimle karıştırıyordum

müzik varsa varım farketmez...

Sonra bu çok uzun günün sıcak bir günü

Öz değil dostlar

Terlerimiz üstümüzde duruyordu, yıkanmış yeni kaplar gibiydik

Peki Yakup ne yapsın, bu aklımdan bile geçmedi

Gök işte bu beyazlıktan azıcık alıp veriyordu, diyebilirim

Güller perişan

yellerle mi gelirsin ateşlerle mi

unutt deeeeediiiii romanlaaarıııııııı...

Zonguldak kömürlerinden mi gelirsin

Uyanır elbet

ve Galata Köprüsü?nden

Her gün bir tahtaboşta asılı duruyorum

Kirpiklerinde bir çiğ tanesi olsam

Ben, yani Yakup, her türlü çağrılmanın olağan şekli

gönlüme bir ateş düştü yanar ha yanar yanar

Ter içindeydik. Ellerimden çekiyordu. Ter içindeydik

Yıkanmış çamaşırlar duruyordu odamın penceresinde

seninle gelecek-çare yok

ustam seslendi uzaktan oğlum al takımları

gel işte gel gayrı

elbet bir bildiği var şu benim bilenmiş bıçak gibi yüzümün

Vıcık vıcık taşlar duyuyordum ayaklarımın altında

Ben, yani Yusuf, Yusuf mu dedim? Hayır, Yakup

gel benim darmadağın direncim

demokrasi denilen o haspanın-a benim gülüm

Bir baykuş tarafından

Onlar ki.. onlara benzer şeyleri ben çok gördüm

gel de bitir şu işi

o işte o!

Günşse kırmızı top taşıyan bir adamın tahta bacağını çok yakıyordu ki

Nubar Terziyan sırtımı okşar

Oluyordu ve bir de

gittim, geldim. hep eksiktim. bir daha bir daha dedim. hiçbir yere getiremedim. getiremedim dost.

Hemen hemen öyleydi, Yakup bunu söyledi

Bazen karıştırıyorum ya, çok uzun bir gündü

yoksa yaşamak mı ölmek

Ben ki bağırdım işte, bütün kurbağalar bir olup beni dışarı çıkardılar

benim ülkemde

Bir güzel uyumak istiyorum, bütün gün çok yoruldum

SEZEN AKSU

Bunu kendine üç kere söyledi

Kurbağalara bakmaktan geliyorum işte

yorgun şehir

Hepimiz için

Biri olsun "Yakup!" diye seslenmedi hiç

Biz Yakup

Bunu Yakup söyledi

Ben ne oluyordum.)

o romandaki hayali belki gerçek yapmaya

Ben, Yakup, beni hiç kimse çağırmadı

Telaşlı, aç gözlü kurbağalara

Çekiverdi beni taş hamurun içinden

Kulların kullara

Onlar ki kalabalıktılar, kurbağalar

Kurbağalara bağlayan taş merdivenleri

Onu ben duyuyordum

seninle bu tatlılık ey büyük acı

Anlamsız, yapışkan bir yığın taşlar

nerelere gizlesin şu avucum nasırları

Bilmiyorum

HASAN HÜSEYİN KORKMAZGİL

Eski taş merdivenleri. Yanımdan bir sürü adam

Kayalardan dondurmalar sorduğum

Bu kez de duvarlarda sanki duvarca bir sözdizimi

Nasılsa ben bunu bir kere söylüyorum

Yakup ve onlar nasıl olsunlar. İşte ben taş merdivenleri

Birden ki bir isim düşünerek kendime. Hayır bu kimse değil

Ya onlar kimdi

yine böyle bir durumda tamirci çırapına

Öyleyse peki, dedim, ayağa kalktım, şöyle bir duvara dayandım

Bunu bana Yakup söyledi

Kızgın kağıtların üstüne

Birtakım sözler ediliyordu, onları ben anlamıyordum

masal olmuş tramvay farketmez!

bi romanda okumuştum buna benzer bir şeyi

Geceden kalma bir lamba yanıyordu, açık

Ve kumlarda katılaşmış kıvrımlar

Sonra bir yer bulup oturdum. Hadi bir sigara içeyim dedim

Kurbağalara bakman gecikecek, bunu ben nasılsa söylüyorum

Bir öğle üzeriydi adamın içindeki kalp

Çekiverdi beni

Ve ne yaparsa yapsın, öyle değil mi

otomobili tamire geldi dün bizim tamirhaneye

Kılların ve bütün oynak yerlerin ölümlere doğru içinde

elbet bir bildiği var bu çocukların

Dünyanın insana doğru içinde

Yakup!

telaşlı insanlar geçmektedir

ölmek mi yaşamak

ümit gönlümün ekmeği umar ha umar umar

hem öyle bir ağaç ki şu yaşamak denilen şey

Birileri çıkıyordu

Kore bir kan lekesidir

Beni kurtarmak istiyordu, bir isim gibi Ben'i

Ter içindeydik

Yaralı veda günlerinin sönen ümitlerini

arkası kuşlu aynamda taradım saçlarımı

beşikteki bebeler bile biliyor bunu artık

Kızılırmak-1

Saat on yediyi ve yirmi biri

Ve Yusuf değil

Bu uyum korkunçtur Yakup

Ben, yani Yakubun o dağılgan şekli

gel benim büyük acım

Üstümüzde ölgün ve kararsız su tanecikleri bulunan

durdu zaman durdu dünya girdi içeri kapıdan

Bir kırlangıç onu kirletmese

Şimdi bir kurtarabilsem ayaklarımı

Söz: Yıldırım Türker

Gösteriyordu ki, ben nerdeydim

Engelliyordu bizi

Tanrının ayak izleri!

bir kopuk koldur Hiroşima

Öz değil bu biçim

Saat on ikiyi gösteriyordu ki, ben nerdeydim

Bu değil gerçek

Ne iktidar ne güç

Dedi Yakup, bunu kendine üç kere söyledi

Öyle değil mi Yakup

Bugün dua ettim

Sümbülleri çoktan küstürdük

Anlamıyordum ama, iyi sözler söylemiyorlardı benim için

a benim gülüm!

İstanbul dedim de seni hatırladım.

görür görmez vurularak başladım ben sevmeye

İspanya'dan mı Vietnam'dan mı

kalaylardan mı gelirsin Bolivya'lardan

Çağrılmayan Yakup / Edip Cansever

Aralarına aldılar beni. Artık ben hiçbir şey göremiyordum

Ve sabah bunları bir bir kendime anlatacağım

Biz gözlükten, taş hamurdan ve beyaz çarşaflardan

kolay değil öyle genç ölmek

Evet, kurbağalara bakmaktan geliyorum

Müzik aletleri renginde ve pırıl pırıl gittiler

Sanki böyle niye ben oradan geliyorum

Onu ben taşıtmak istiyorum, caddelerin

Sonra bir güzel yıkanayım da.

titreşip durur yeni barış güvercinleri

Ceplerimdeki eskimiş kağıt parçalarını atayım

Ben oradan geliyorum.

Uyanır neslim

cildi parlak kağıt kaplı pahalı bir kitaptı

burda

Ve ayakta soğuk bir bira içmiş kadar bir anlamım oluyordu bazen

yeşil bir yaprak gibi yüreği

Bir gündü ve yaşar gibi kaldığım bir yaşama içinde

Bir şey ki seni çağırıyor, o şimdi ne olmalı

Odamın düşünülmesi halinde bile

gök incir nasıl ballanırsa acılardan

Yüce tanrı insanı

Bütün gücümle bunu bağırdım

Kurbağalara bakmaktan geliyorum

O benim ayaklarımı.. taşlardan

Akşama doğru birdilim ekmek yiyeceğimbelki

Taş merdivenleri ağır ağır çıktım, bunu ben böyle yaptım

gelecekti bugün geri arabayı almaya

Sıla olduk birbirimize

Biri sanki çarşıya çıkmıştır sürekli bir biçimde

işte canından bezmiş boğaz vapurları

elleri ak yumuk yumuk ojeli tırnakları

Ve sen ki böyle tanımlanırsan Yakup