Bilinçli tembelliğe HOŞ GELDİNİZ.

Herkesin "Tembellik Hakkı" var. Hatta bunun kitabı da var.

Oblomovların etkisinde kalmamak dileğiyle?

Başka birisi:" aa! olur, şey değil niçin acaba?!"

Küçük bir hatırlatma: ?Bu kitapta önemli olan Oblomov değil Oblomovluktur.?

Ama unuttukları şu;bu sıkıştırılmışlığın arkasından infilak edecegimiz an, ve o an beraberimiz de kimleri götürecegimiz:)Küçük oyunların KÜÇÜK İNSANLARI her zaman kaybetmeye mahkumdur!

Oblomov, Rus aristokrasisini, Stoltz ise disiplin ve çalışkanlığıyla Avrupa?yı simgeler.

İnsanlık ufak paralar haline gelmiş... Hayat amma da hayat ha. Ne bulabilir insan orada?

Bunlar arasında insanlık nerede?

diye devam ediyor.

Bu hayatın bir ekseni yok: derin, hayati hiç bir yanı yok!"

Sevgilisi Olga, bir türlü harekete geçmeyişinden dolayı onu terk etmeye karar verdiğinde Oblomov?a şunu sorar:

Her satırına ince bir mizah yedirilmiş bir roman. Giderek yaşamdan kopuyor musunuz? İnsanlardan uzaklaşıp, sosyal etkinliklere katılmıyor musunuz? Her şeyi erteleyip, yataktan kalkmaya bile üşenen bir insan mı oldunuz? En basit işlerinizi bile erteliyorsunuz.

bilinçli tembellik mi üşengeçlik insan üşendiğinden aşkında da vazgeçer düşüncede yaşar traji komik ama gerçek:). inanasım gelmiyor.

Romandaki alman arkadaşının yükselişi, düzeni karşısında Oblomov'un tembelliği, çöküşü işlenmiş roman boyunca. Batı ile doğunun kıyaslaması mı yapılmış acaba?

Fikir meseleleri mi var, duygu meseleleri mi var?

İnsanlığın yüceliği, bütünlüğü nerede kaldı?

Ahmet Özcan/ Açık Mektuplar

Oblomovluk için çok uzağa gitmeye gerek yok aslında. Her an yanıbaşımızda. Net başında saatlerini geçiren insanların oblomovdan ne farkı var ki?

Kendi oblomovluğunuzun farkına varmak istiyorsanız Ivan Gonçarov'un OBLOMOV adlı eseriyle tanışın.

?her şey, durmadan öteye beriye koşmalar, küçük ihtiras oyunları, hele de aç gözlülükler, rekabetler, birbirine çelme atmalar, dedikodular, birbirini tepeden tırnağa süzmeler. Konuşmalarını dinledikçe insan budalalaşıyor. İlk bakışta zeki insanlar sanırsın, yüzlerinde ciddilik okunur, ama bütün söyledikleri şu biçim şeyler: "falanca veya filanca, bilmem ne satın aldı, bilmem neresini kiraladı."

Sahi neden vazgeçti? Oblomovluğu aşkından ağır mı basıyor du?

Mısra 263: Hayattan yok çıkarım

Çevremizde, iş hayatımızda, ailemizde o kadar çok oblomovlar var ki onların etkisi altında kalarak hayal dünyamız tıpkı sonbahar gibi yavaş yavaş solup gidiyor ve gerçekleştiremediğimiz hayallerin acısı, hüzün sarıyor bütün benliğimizi.

alize doğru söylemiş. sabahın şu saatinde hala dörtköşe cama bakarken insan kendine bende oblomovlaşmışım demiyor değil.

Türkçeçi0505

"İçeriye yaşı ve fizyonomisi belirsiz bir adam girdi; ne güzel, ne aptal, ne uzun boylu, ne kısa, ne sarışın, ne de esmerdi. Tabiat ona ne aptal, ne güzel, hiçbir belirli çizgi, hiçbir özellik vermemişti. Bazıları onu Ivan Iviniç, bazıları Ivan Vasilyeviç diye, bazıları da Ivan Mihayloviç diye çağırılardı. Soyadını da farklı farklı söylerlerdi: Bazıları ona Ivanov derdi, bazıları da Vasilyev ya da Andreyev diye çağırırdı, bazıları da Alekseyev diye düşünürdü. Onu ilk gören, tanıyan adını ve yüzünü hemen unutur; o ne dedi, onu bile fark etmezdi. Bulunduğu toplumda hiçbir şey değişmez, ayrıldığında da hiçbir şey eksilmezdi. Böyle bir adam sempatik olabilir mi? Sever, nefret eder, ya da acı çeker mi? Sevmek de sevmemek de acı çekmek de mümkün tabii, çünkü kimse bunlardan kaçamaz. Ancak o herkesi sevmenin bir yolunu bulabilmektedir. Ne yaparsan yap bu tür insanların ruhunda düşmanlık, intikam vs. gibi bir duygu uyandıramazsın. Onlara ne yaparsanız yapın, onlar hep size sokulurlar. Mamafih duydukları sevgiyi sıcak soğuk diye ölçmeye kalkarsak bunlarınki hiçbir zaman sıcaklık derecesine ulaşamazlar. Bu tür insanlar herkesi sevdikleri için iyi insan sayılırlar, aslında onlar kimseyi sevmezler, kötü de olmadıkları için iyidirler. Böyle bir adamın yanında bir zavallıya sadaka verseniz, o da ona yarım kapik atar; küfrederseniz aşağılar ya da alay ederseniz o da aynı şekilde küfreder, alay eder. Ona zengin denemez, çünkü zengin değildir, fakirdir, ancak tam olarak fakir de denmez çünkü ondan daha fakirleri vardır. İşinde belli ve devamlı bir görevi yoktur, çünkü çalışma arkadaşları ve amirleri onun hangi işi iyi, hangisini kötü yaptığını görüp, onun neye yeteneği olduğunu kestirememektedirler. Ona şu ya da bu iş verildiğinde onu öyle yapar ki, amiri onun yaptığı iş karşısında ne diyeceği konusunda daima zorlanır, bakar, bakar, bakar, okur ve sonunda "Bırakınız, sonra bakarım... Evet aşağı yukarı buydu." der. Yüzünde hiçbir zaman bir kaygı, bir düşünce belirtisi görülmez; içinde bir hayat var mı, yok mu anlamazsınız. Bakışları içir şey üzerinde dikkatlice durmaz, onda hiçbir şey merak uyandırmaz. Sokakta bir tanıdığı ona rastlar ve "Nereye?" diye sorar. O da "İşe ya da mağazaya ya da birini geçirmeye." diye cevap verir. Tanıdığı ona, "Benimle postaneye, terziye, ya da gezmeye gelin daha iyi." derse, o hemen onunla postaneye, terziye ya da gezmeye gider. Onun dünyaya geldiğini herhalde annesinden başka kimse fark etmemiştir. Hayatın akışında da onu çok az kişi aklında tutacaktır ama herhalde onun dünyadan nasıl yok olduğunu kimse fark etmeyecektir; kimse sormayacak, acımayacak, ölümüne de sevinmeyecektir. Onun düşmanı da dostu da yoktur, ama tanıdığı çoktur. Belki de bu silik yüzlü adamın sadece cenaze süreci ilgi uyandıracaktır. Yoldan gelip geçen biri saygı ile durup onu selamlayacak, belki de bir başka meraklı cenazenin önüne koşacak, ölenin adını soracak ve akabinde de hemen unutacaktır. Bu Alekseyev, Vasileyev, Andreyev ya da ne siterseniz onu deyin, insanoğlunun yarım, donuk, bulanık bir hayal,, bir gölgesidir.

?Üzerine çöken bu lanetin adı ne?

Yaptıkları işin gizli kalmasını isteyenler, bunda başarıya ulaşacaklardır. Kimse, onların varlığıyla tedirgin olmayacaktır. Bir gün öldükleri zaman, arkalarında küçük bir iz, bir gözyaşı, bir eser bırakmadan yok olacaklardır. Gazetedeki ölüm ilanı bile, yedinci sayfada bir kenarda kalacak, kimsenin gözüne çarpmayacaktır. Hayattan çıkarı olmayanların ölümden de çıkarı olmayacaktır. Ölüm bile onların adlarını duyurmaya yetmeyecektir. Herkesin mezarında güller ve menekşeler büyürken, onların mezarlarında otlar büyüyecektir. Mezarları bir kenarda kalmasa bile, büyük ve muhteşem anıtların arasına sıkışıp kaybolacaktır. Cennetteki muhallebicide de garson onlarla ilgilenmeyecektir. Ağız tadıyla bir keşkül yiyemeden masadan kalkacaklardır. Gene de bahşişe bir bahşiş bırakmak zorunda kalacaklardır. Hayattan çıkarı olmayanların hayatı, çıkmaza sürüklenecektir.

Oblomov?un yanıtı bellidir: ?Oblomovluk?.

Tutunamayanlar'da Mısra 263'ü bilirsiniz.

?Oblomov, uyuşukluk değil, belki fazla uyanıklığın; hayata yukarıdan bakmanın, bütün sonuçları görerek "son"ları karşılamak istememenin yıkılmışlığıdır.?

Hem Oğuz Atay hem de Ivan Goncarov aynı kişiyi anlatıyor bize. Mekanlar farklı, isimler farklı, kültürler farklı ama insan aynı. Hayatı kategorilerden, kalıplardan, ezber yaşantılardan ibaret sayan aynı iki insan bu. Ve bunların sayıları günümüzde - en azından benim çevremde- o kadar fazla ki sıkışıp kalıyoruz aralarında.

Bu konuda sizinle benzer görüşteyiz sn Türkçeci, reelimizdekiler yetmiyor gibi bunların bir de sanal olanları var:))

Evet, Oblomov her şeyi erteler, her şeyi yarına bırakır, düşünceler Oblomov?un çehresinde serseri bir kuş gibi dolaşır fakat bir türlü eyleme geçemez. Bu, "sorumsuzluğun ürünü değil, tersine sorumluluk duygusuyla irkilmenin yarattığı donukluğun sonucudur."

Belkide farıknda olmadığımız aslında herkezin yaşadığını ama bunu farkettmediğini farkedeceğiz bu kitapta..

En büyük zevki yatağında kendi yarattığı hayaller alemine dalmaktır. Ona göre dış dünyada sahtekarlık, yatağında dinginlik vardır.

Ruhen asilliğin, bedenen tembelliğin simgesi olarak hafızamda yer etmiş.. masum aşkı Olga'ya sahip çıkamayışı, tembelliğinden aşkından vazgeçişi, bu kadar da olmaz dedirtiyor insana. Canlanışı, sosyal hayata katılışı hissettiği aşk sayesinde olmuşken, bundan vazgeşiçi.

Oblomov, yazarın ismini gölgede bırakıp romandaki kahramanın ismiyle zihinlerde yer etmiş bir kitap.

Yahut:"falanca dün akşam kulüpte müthiş para kaybetti, bir başkası üç yüz bin kazandı." illallah bunlardan.

Oblomov'da ise Ivan Ivaniç tanıtılırken şöyle deniyor: