Pişmanlık gözyaşları arasında, apartopar bulduğum bir kağıda, göz kalemimle ''lütfen bana yine yaz'' yazdım, bana gönderdiği mektubun zarfına koyup posta kutuma koydum.

O bayana sevdalı değilsen, o dünyaları sığdırdığın yüreğinle, sana ne yapılırsa yapılsın, sinende eritip tokat gibi cevap vermek demektir tüm bu yaşananlar. Sebepsiz iyilikleri unutalı çok oldu da, ondandır attığın tokat sersemletti beni.

Çözemedim bir türlü seni. Her çirkinde umulmayan bir güzellik vardır, eyvallah... Herşeyi anladımda bu nasıl bir sabırdır başındaki isyan edilmez ama inkarda edilemez yazgıya tahammül. Yoksa kendini geriye çektiğindemi buldun kendini?Hani biraz mecburiyet, biraz da meraktan. Nasıl yaşadın sen bunca sene bu işgüzar toplumda. Herşey maddeye dönmüşken sen nasıl ama nasıl bir damla gözyaşına meftun olup, üç ay boyunca en derin vadileri aşan kelimleri bulmak için geceleri uykusuz kaldın. Çünkü bilirim, bunlar ancak gece işleridir.

Koklamadım solma diye

"güzellik ile zeka ters orantılıdır."

Gözlerimde resmin kaldı

hergün yazmayacağım..

şarkı sözü

Adına layık olamayan Ferhat

Kalbimdeki gülümdün hep

F. Akar

ben zaten sana yazılmıştım

Sen ise sokaksız gezersin. Sokaklarda senin olan ne vardır ki, değilmi? Sana yönelen o iğrenç bakışların sahiplerimi tutuşturacak dizelerini?Hiç sanmam...

Şehrim benim, güzelliğim... Yak gitsin hadi. Ne de olsa her celallenen yakıyor seni. Sen yak bu sefer kirleri, kirlenenleri. Evimizden kaldır, yamacına aldır, tut, yak gitsin. Ezber değilmi zaten herşey...

Ne yazsam boş..

Ah postacım ah, terkedilmeyi en çok kendine yakıştırırsın bilirim. Ağzımla kuş tutsamda boş dersin, filmin son sahnesi hiç değişmediğinden. Ne diyebilirim ki...? Söz böyle yerlerde susmak için vardır.

Sağ ol-var ol demiyeceğim. Tek dileğim, hala nefes alıp veriyorsan, birgün bir yerlerde, sebepsiz yere senle karşılaşmak. Sadece, hala bir yürek taşıyan insanlar adına senden özür dileyebilmek için istiyorum bunu. İyi ki gelmişsin bu dünyaya cümlesini en çok şimdi sevdim. Biz ne yaparsak yapalım sen bizleri sevmeyi bırakma olurmu...?Bizi affet...

Uyandırma zilim, eskiden yaşadığım günlük depresyonlarımdan birinin hortlaması oldu. Hemde ne hortlama. Sanki daha da güçlenmiş ve beni bu sefer tamamen alt etmeye niyetlenmiş gibiydi. O günkü mesaim nasıl bitti bilemedim. Konuşanlara boş gözlerle bakmaktan utanarak ama elinden daha fazlası gelmeyerek mesaimi tamamladım. Sonrası tanıdık bir sahne, sokağımızın başına kadar dayanabilmek, sokağımızda taşan nehirler. Hıçkırıklarım... Bir elim ağzımı kapatırken, hızlanan adımlarım. Eve selamsız sabahsız hızlıca giriş ve kendimi odaya kitlemem. Bizimkiler alışmışlardı artık. Şaşırmaları ise uzun süredir iyi olan bu çocuğa ne oldu şimdi diye düşünmeleriydi. Onlarında, benimde, böyle zamanlarda bildiğimiz bir süre vardı odamda geçirdiğim. Bir saat. Lakin bir saat dolduğunda, iç çekişlerimde bittiğinde, tam odamdan çıkmaya yeltenmişken beynimde bir şimşek çaktı sanki. Mektuplarım...

Düşündükçe özledim hep

İnsan rahatlayınca merakı artıyormuş... Yazarken niye bu yazı karakterini kullanmış?Niye mavi mürekkep?Acaba beni hergün görüyormu?Nasıl birisi acaba?Kimdir, nerdedir, ne iş yapar, ne yer ne içer, neye benzer? Offf...

Bir an zihnime ağlayarak geçtiğim sokağın görüntüsü geldi. O an ki ezikliğimi değilde beni kimin görmüş olabileceğini düşündüm. Düşünmekle bulamıyacağımı anlamam uzun sürmedi. Çünkü o sokaktan ağlayarak geçerken kimseyi görecek halde değildim. Bana hergün yazacakmış. Koyu bir merak. Hayrolsun...

Şimdi herşey anlamsız yarım kaldı aşkımız

Buhranlarım tekrar hortlayana kadar mektuplarıma el sürmedim. Oysa ki eski mektupları bile arasıra alır tekrar okurken iki aydır son gelen mektubta dahil hiçbirine yüz vermemiştim. Nankörlük... İyidim ya, hayat güzel gidiyordu ya, öyle sanıyordum ya...

Çirkin Postacı

Ertesi günün sabahını sevdim çünkü gün olarak adı pazardı. Ne yaşarsam yaşıyayım resmi olmayacaktım. Güzel...! Kahvaltımı yaptıktan sonra annem posta kutusuna bir bakıver dedi. Her zaman yaptığım gibi ilk önce elim en üstte duran günlük gazetemize uzandı. Onu alıp şöyle bir göz gezdirdikten sonra, bize hesap kesen bir dünya insanın; ''dönem borcunuz şu kadardır'' yazısı ile biten bir sürü fatura zarflarının arasında farklı bir zarf dikkatimi çekti. Zarfın üstünde benim adım yazıyordu lakin gönderenin izi yoktu. Hemen açtım ve okumaya başladım.

Dudağımda Heceydin Sen...

Kocaeli

Yaradılanlara engin bir hoşgörü beslememe rağmen gördüğüm yüz, bütün değerlerimi altüst etti. Bu ne çirkinliktir böyle... Öfkelendim, hatta öfkeden kızardım, delici bakışlarla postacıya baktım. O da içimden neler geçirdiğimi anlamış gibi başını önüne eğdi, mektubumu posta kutumuza attı ve gitti.

Şehrim benim, şehrayinim. Duralım yamacında sevgilinin. Ondan gelmiyecek baharları bekleyelim hep. Hep vursun bu yalnızlık, hep kanasın içten içe biryerlerimiz. Düşlerimizle savunalım bu şehri. Masaldır ya baharlar...

Bu küçük hikayeden aklımda kalanlar:

Sevdalı isen o ne asil duruştur ki bunun imasını bile uzak tutan. O nasıl bir emektir ki kendini çare - vesile - olarak addedip sevdalısı için uykuyu unutan.

Ya dil kalem tutmazsa...

Dünya başıma yıkılmıştı desem yeridir. Biraz ütopik gelebilir ama o postacının benim ilacm, nefesim olan mektupları ellerinde tutuyor olmasına öfkelenmiştim. Hergün bana bu mektupları o mu getiriyordu...? Mektuplarımı kirletiyor hissine kapıldım. Neye yaradı peki?Posta kutuma gelen son mektuba iki ay el sürmememe. Ta ki...

Yine böyle bir gündü. İşten çıkmış yorgun argın eve doğru gelirken;keşke acılarımda yorulsa diye düşünmüştüm. Düşünmez olaydım...! Uyuyan devi yine uyandırmıştım kendi elimle. Kendimi tuttum fakat evimizin olduğu sokağa geldiğimde takatim kalmamıştı. Yol ortasında hıçkırıklarımı koyverdim ve adımlarımı hızlandırdım. İçimden bu kadar da olmaz desemde, her denilenin olmadığını biliyordum. Gururumu kurtarmak için tek yaptığım şey tek elimle ağzımı ve burnumu kapatmaktı. Gerisi koyvermişlik...

ben bu yazıyı sevmedim. yaygın bir inanışa göndermede bulunuyor.

Pencerenin önünde postacıyı beklemeye başladım. Köşeyi dönüp ortaya çıktığında bende üstüme alelacele bir sabahlık alıp aşağıya indim. Merdivenlerdeki yüz metre engelli koşumu bitirip aşağı indiğimde;elinde bir ayinin parçasıymışçasına hergün gelen mektubumu posta kutumuza atmakta olan postacıyla gözgöze geldim. Aman Allahım! Bu nasıl bir yaratıktı böyle...

Ertesi gün altı sayfalık ilk mektubunu aldım. Bir çırpıda okudum tabi. Safsata, teselli, ukalalık, ilan-ı aşk vs. hiçbiri yoktu içinde. Yazılanlar olsa olsa bir bilgenin, hem de eski çağlardan kalma bir bilgenin yazdıkları olabilirdi. Garip ama depresyon ilacı yutmuş gibi oldum. Tek farkla ki uyuşmamış ve sersemlememiştim. Aylar sonra taaa içimden gelerek tebessüm ettiğimi hatırlıyorum. Ya iyi hoş güzelde bu nerden çıktı şimdi...? Acaba yine yazarmı?

Dostlarım sordular o gitti diyemedim

Mektubum iki senedir posta kutumda duruyor...

Bilirim ve bilirsinki yazgın en çok sana dokunur. Ateş düştüğü yeri yakar, yazgısı da yazılanı. Sana dokunur be postacı herşey dokunur. Yalnızlığımdan utandım, affet...

Geceniz hayrolsun...

Sana gönderilen bir mektubu iki ay posta kutunda bekletmekle ne kazandın bilmiyorum. Zaten artık istesemde yazamıyacağım. Tayinim çıktı ve gidiyorum...

Sana hergün yazsam

Nefes aldığını hissettiğim sürece ve nefesa aldığım sürece sana yazacağım...

Apartmandan içeri girdiğimde yaklaşık on dakikadır ağladığım için biraz sakinleşmiştim. Hıçkırıklarım, yerini, anlık sert titremelere ve acılı iç çekişlere bırakmıştı. Evime girdim ve gerisi geldi. Alışkanlıklarla halı altına itilen acılar. Küçük bir süpürge darbesi...

Gidiyorsun bilmediğim uzaklara

seni geri getirecek mi?

Öyle ya, elimde tuttuğum, henüz okumadığım mektup bana gelen son mektuptu. Filmi kendi elimle en güzel yerinde bitirmiştim. Ben ne yaptım böyle dedim. Titreyen ellerle mektubu açtım:

Rüzgar gibi çıktım odamdan, hedef posta kutumuz. Merdivenleri inerken her basamakta ''ah dedim ah, ben ne kafasızım'' İki aydır bir hiç uğruna posta kutumda beklettiğim mektubuma saldırdım resmen. Bir tane daha gelmişti ve başka yoktu. Geldiğim hızla döndüm. Bizimkilerin şaşkın bakışları altında tekrar odama döndüm ve kapıyı kilitledim. Daha kabarık olan ilk mektubu açtım önce. Okumak ne kelime, resmen sömürdüm yazılanları. Aklım, fikrim, ruhum, kalbim, işte yine, iştima olur gibi hazıroldalar. Hepsine ayrı ilaç, her yarama ayrı merhem. Bu rahatlamanın sarhoşluğundan kurtulup kendime geldiğimde ise yüzüm, aklıma gelen bir düşünceyle kül rengine döndü.

Günlerin su gibi akıp geçmediği, herşeyin üstüme üstüme geldiği zamanlardı. Yaşadığım travma öyle boyutlara varmıştı ki olur olmaz hıçkırıklara boğuluyordum.

-Gerçek bir olaydı.

seni hergün yüregime yazacagım

Söylemedim bilme diye...

-Türkiye gazetesinde, Muammer Özkulun köşesinde yayınlanmıştı.

Ömrümde tek geceydin sen

Unutulmaz ismin kaldı

Gururum engel oldu seviyorum diyemedim

Seviyorum seviyorum seviyorum

Şehrim benim, kimliğim. Al beni çek içine, sustur her yanımı, her zerremi. Olmadı dağıt beni, böl bin parçaya. Her biri bir ezelde kalsın, ben sende...

-Üstünden onca yıl geçmesine rağmen bende tazeliğini hep muhafaza etti.

''Dün ağlayarak geçtiğin yoldan ya ağlayarak geçmiyecektin ya da ben seni görmeyecektim. Sana hergün yazacağım...''

seni unutmaya çalışacağım..

çok zor..

Merak içeren tüm kelimelerimin içi boş çıkmışken bir pazar sabahı azıcık bir umut belirdi içimde. Postacı dedim, ona sorsam. Postaneye soramazdım çünkü o kadar insanın içinde aptal durumuna düşmek istemiyordum. Neymiş kendisine hergün mektup geliyormuşta, neymiş yazanı merak ediyormuşta, peh... Ve kahkahalar... Ama dedim, postacı bilir belki. Öyle ya bu şahıs varlığını gizlemek için mektubu farklı yollarla postaya verebilirdi fakat bana bu mektupları hep aynı postacı getiriyordu. Belki o da meraklanmıştır, kimbilir... Belkide arkadaşlarına hergün aynı adrese mektup taşımaktan bir hal olduğunu anlatıp şikayet etmiş ve o da benimle aynı soruyu sormuştur''kim yazıyor bunları yahu?''

Şehrim benim, sükut-u hayalim...

Bu ayrılık bir çok şey aldı götürdü benden

Ne çirkin insanlarız ki insanların suretindeki çirkinliğini görüp onları kınıyoruz. Ya içindeki çirkinlikleri zirveye yükseltmemize ne denir?Bizler insanlığı şekil olarak algılayıp ona göre davranıyoruz, keşke biraz ruha yönelebilsek

Dudağımda heceydin sen

Bakarken ardından gitme kal diyemedim

-Hanımefendinin ismi Sevimdi

Akarken göz yaşlarım deli gibi zamansız

Şehrim benim, gelmeyenim... Hani mavi uçurtmam?Bir teselliyi haketmiyormu bu yürek?İlla sarhoş edeceksin yani. Al eline kalemi yaz o zaman.

sen zaten yüregime kazındıgından beri

Konuşmadım gitme diye

sana hergün yazacam

çarpıcı bir metin. ama sıradan gelen bir tarafı da var.

Bu kavrayış nerden geliyor? Yalnızlığındanmı? Ama bir sen değilsin ki yalnız olan. Belki de adına yalnızlık dediğimiz şeyi aslını sen yaşadın. Ben yalnızım deriz, sokağa çıkar balonu patlatırız. Akşama kadar yalnızlıklar yerle bir.

sana hergün yazacağım. ve bunların hiçbirini sana vermiyeceğim.

Keşke aykız kardeş...

Diyemedim diyemedim diyemedim diyemedim

Yazdı, yazdı yazdı... Ne o yoruldu yazmaktan ne de ben sıkıldım okumaktan. Hergün düzenli olarak yazdı. Bu mektuplarla hemhal olmaktan başka bir boyuta geçmiştim sanki. Sırf mekup merakı ve meşgalesi değildi buna sebep. Mektubu yazan kalemin, kalbimin, ruhumun, en müstesna yerlerinde sakladığım hislerimi dahi bulup çıkarması beni tekrar tekrar yüzleştirmesi, en sonunda da merhemini sürüp çekilmesiydi. Kendimi kamera şakası yapılan şaşırmış insanlardan biri gibi hissettim. Üç aydır hergün mektubumu alıyordum. Kim yazıyor, niyr yazıyor bilmiyordum. İşin kötüsü, bana yazması için tek bir mantıklı sebepte bulamıyordum.

Uyumadım bitme diye

Ben insanların acıyla yoğrulduğu zaman bilgelik mertebesine ulaştığına inananlardanım. Postacıyı okuduğumda da böyle hissettim. İçimizdeki ufacık bir deneyim bir kvılcımın çakılmasıyla mucizeye dönüşüp müthiş bir bilgeliğe dönüşüyor. Belki de Postacının çirkinliği yaşadığımız toplumda ona bakışın acısı, kıvılcım olup postacının içindeki bilgeliği ortaya çıkarmaya yetmiştir.

biliyorum,

Kendin gittin sevgin kaldı

En çok merak ettiğim ise sen sevdalımıydın o bayana...?

Hasretinle ağladım hep