yaşama sebebi olmalı insanın.. inançları değerleri olmalı.. ideolojileri olmalı.. sıkı sıkıya sarıldığı taviz vermediği, neye nie inandığını bilerek yaşadığı hayatı olmalı insanın.. silik olmamalı insan öyyylesine yapmamalı yaptklarını... iddialı olmalı yeri geldiğinde, sesiz kalmalı yeri geldiğinde... ama herşeyden önemlisi her zaman sevmeli insan önce kendini sonra, çevresindekileri.. kızmamalı, küsmemeli, küsüp kendine yük yapmamalı.. kendi ruhuu sıkıştırmamalı kinle nefretle,, evet düştüğü anlar olmalı olmalıki tekrar kalktığında şükretmesine bir neden daha eklensinn...

yalnızlık sadece Allaha mahsus olduğundan, bizler sevgiye muhtaç varlıklarız.. İnsanı hayata sevgi bağlar. Aile sevgisiyle başlıyor bu... Sonra bu sevgiler genişliyor.. dost, eş, sevgili, akraba vs. biryerde birşeyler ters gittiyse, bilhassa aile.. tutunmak zordur. Ardındanda sürekli sevgisizlik yaşanıyorsa.. Bu da çıkılmaz bunalıma sokar insanı.. Umutlarda sevgiden doğar bence.. Sevgisiz insan kurumuş ağaç gibidir. Allah'ın bize vermiş olduğu sınama ve sabır özellikleri olmasa zaten hayatın anlamı kalmazdı. Benim inancıma göre hayır da şer de Allah'tandır. Hayata tutunmanın yolu da O'na sığınmaktır, O'ndan yardım dilemektir. Onun verdiği görevleri yerine getirmemiz için hayata tutunmamız gerekir. tek sebep bu yeter diye düşünüyorum. Biz biraz da az şükrediyoruz galiba...

her durumda biz hayata, hayat bize tutunmalıdır.

Sabreden derviş, muradına ermiş, inşaallah...

bir sebep gerekir

sevgili vicdan, iyi ki varsın. tüm evrende olduğun gibi, ben'liğimizde de...

hayata tutunamayanlar illa ki bir yere tutunur yada birşeyi tutar

hayata tutanları çok gördüm, gördümde sanki onlarda öyle görüntüler gözüme.. yürüdüğüm yollarda önce övündüler sonrada dövündüler. katlar üstüne katların çıkıldığı dairelerden seslendiler önce çok gür çıktı sesleri sonra semada kaybolup yitti.

ben tutunamıyorum okuldan mezun olup atama stresi eklenince hepten saldım malesef...

yok, tutunamıyorsanız sorun nedir?

hayatta herşey mümkün ve aslında hiçbirşey mümkün değil. nasıl mı? sizin basitçe yaptığınız birşeyi başaramayan onlarca insana bakarsanız, anlarsınız...

Bazen de yaşadığın küçük mutluluklara, içinde yaşatmaya çalıştığın sevgilere inat.

Bir sebep bulursun mutlaka hayata tutunmak için. Yinede önce kendin için savaşırsın, sarılırsın hayata sıkı sıkı. Klasik sözlerden oluşan dizeler gibi?bak nefes alıyoruz, her şeye rağmen hayat güzel? der geçeriz. Kimimiz yinemi aynı söz derken, kimileride haklılığını tasdikler gibi başını sallar?

Oynayan kadınlar :)

merak ediyorum, tutunabiliyorsanız nasıl başarıyorsunuz?

inat ettim/etmeyede devam.. herşeye ve herkese meydan okuyorum, hayata rağmen BEN olmayı başardım ve BEN olduğumu ispatlıyorum.

İşte böyle inatla başlar bazen hayata tutunuş. Sırasıyla dökülür maddeler bir bir düşüncelere?

bu nasıl bir sebep, ben belki kelimelerle anlatamam fakat vicdanı olan herkes anlar. demek ki altında "ölüm, cinsellik ve saygınlık" yatmayan sebepler de var.

başlangıçta hayatındaki bazı temeller sağlam atılmışsa elinden tutup her anlamda destek olanın varsa, biraz da şansın varsa tutunabiliyor insan. tuttuğun her dal kırılıyorsa, boyundan büyük engellerle uğraşıyorsa insan, şansızlık peşini bırakmıyorsa insanın asla tutunamıyor.

hocam daha önce de yapmıştım biraz kötü bi espri ama dikkatli bakarsanız nasıl tutunduum da gizli içinde ;)

hayata tutunmak. Bazen zor geliyor ama, ben polyannacılık oynuyorum çok kere. Hayat bana tutunuyor gibi geldiği de oluyor. Belki bir dizi yaşamımız, çok kez senaryoyu bizim yazıp yönettiğimiz... Hele diyor insan, bakalım daha ne roller var hayatta, başkalarının yönetiminde de oynayabilir miyiz?Bazen etken bazen edilgen...

Sınava büyük emek verdim gerçekten çok çalıştım maddi imkansızlıktan dershaneye gidemedim ama evde elimden geleni yaptım netlerime baktım büyük bir hayal kırklığı çalışanla çalışmayanı ayırt edebilen net değil o kadar yıkıldım ki anlatamam ve hayallerim yıkıldı tek tutunduğum daldı hayata karşı sımdı nasıl tutunacağım ne yapmalıyım?

bence mümkün değil. çünkü her zaman bir sıkıntı roblem oluyor. hiçbir şey olmasa da düşünmek oluyor. düşünmek de bir sorumlluk yüklüyor insana. yapılması gereken şeyler konusunda.

Evet tam tutunmaya başlıyorsun biri çıkıp geliyor, elini kolunu sallaya sallaya giriyor hayatına, tutunuyorsun, ümitlerle umutlar birbirine giriyor, hakikate varmaya çabalarken yine aynı umarsızlıkla elini kolunu sallayarak bu kez çıkıp gidiyor gelen kişi. Ve sen susuyorsun susmak zorunda kalıyorsun. Konuşsan kelimeler kanatacak sussan hayallerin... Ama olan hep tam tutunmaya başlamışken hayata yeni baştan başa dönen, tutunamayan benliğine oluyor. Tıpkı, insanlar yanlızca konuştukları şeylerden değil, sustukları şeylerden de sorumlu olduğu gibi susarak kendi sorumluluğunu yerine getiriyorsun...

Nasıl ki mükemmel giden hayat bir anda kararıveriyorsa, bir anda aydınlanması da pek tabi mümkündür. Yeter ki sabredelim... Zorluklara karşı sabretmek kadar insanı olgunlaştıran, olumlu yönde geliştiren ve iyileştiren bir hal var mı?

ben tutunamadım hep aykırı, hep ötekileştirilen, hep örselenmeye çalışılan, mahallenin delisi.. oldum. hoş hayata ben onların baktığı pencereden bakamıyorum diye onlar beni tutundurmadıysa bende onları penceremden bakmaya davet edecek değildim ya!

hayat çoğu zaman sizi başkalarının nasıl gördüğü nerde gördüğü ne yaptığı v. s. alakalı değildir hayatta olmak istediğiniz yerde olmak istediğiniz şekildeyseniz işte o zaman sorun yoktur.

sayın esra uçurum,

bazen tutunursunuz bazen se kırılır tutnmayı bırakrısınız

Hayata tutunmak mümkün müdür, bence mümkündür?

Tüm bunların yanında kimi de cidden tutunamıyor. Baktı mı etrafına her insanda her davranışa sebep olan, her türlü tavrın altında yatan sadece birkaç sebep görüyor: ölüm, saygınlık ve cinsellik. Tüm davranışların temelinde yatan bu birkaç sebebin dolaylı ya da doğrudan akıl yürüterek, düşünerek bulunması insanın tutunmaması, iğrenmesi, genel anlamda "insan"ı sevse bile tüm bu kokuşmuş düzenin parçalarına eleştirel gözle bakması kaçınılmaz oluveriyor. Eleştiren, düşünen, akıl yürüten bir varlık olan "tutunamayan" haliyle toplumun dışına itiliyor, farklılıkları tehlike olarak algılanıyor, "deli, çatlak, uçuk" gibi sıfatlarla anılarak tutunamamasına iyice tuz biber ekiliyor.

"Aylak Adam" der ki "kimi müdürlüğüne tutunuyor, kimi çocuğuna, kimi işine, kimi koltuğuna, kimi parasına..."

birçok insan tutunabilmeye çalışıyor, tutunamayanlar zaten kalmamayı tercih ediyor. Tutunabilmeye çalışırak, birgün tutunabileceğini umut ederek yaşar insan.

Umutlara...

EĞER DOĞUYORSA AKŞAM BATAN GÜNEŞ, İNADINA HER SABAH, EĞER DÖNÜYORSA BU DÜNYA İNADINA VE İNADINA O KOCAMAN GÖZLÜ BEBELER BAKIYORLARSA HEPİMİZDEN BİR GELECEK BEKLERCESİNE, VARDIR YARATILIŞIMIZIN BİR SEBEBİ ELBET... YAŞAYACAĞIZ BİZ DE İNADINA İNADINA...

Bazen insanlara inat tutunursun hayata. En zor anlarında senin düşüşünü, dibe batışını görmek isteyenlere inat.

bu biraz duşmeye benzer dizleriniz acır ama iyileştikten sonra yin kalkıp yuryeceksiniz itici bir kuvvet lazım