Sen, aklınca ıslah ettin aşkı kendi ateşinde,

postaya veremedim bir fırsat bulup da...

"Vazgeç" dedim,

Baş kaldırdım pencere kenarı bir bekleyişe..

Senin de yüreğin şen, kalemin daim olsun şiirlerle sevgili şehbal.

Gülüşü seninki kadar çocuk

Ellerine nasip olmadı ellerim...

ya da silinmiş kalem izi anılar...

ve bir kız çocuğu saçlarını çözdü rüzgarın önünde...

Yağmurunsa ertelediği tebessümler saklıydı...

Madende çalışıyorum,

Affet diye,

Sen gelmedin

"Yirmi beşimde de vardı o beyazlar ;sayardım tek tek...

"ellerin" dedim...

Geç olmadan,

Ya da ben kovdum hepsini?

Züleyha'dan beter olayım,

Kaç mısra yalvardım bilmiyorum,

Kuytularımdaydın.

"Bak dilşade!

ya da yıldızları saymaya gibi...

ama postaya veremedim işte.."

Oysa tüm renklerini senden çalmıştım hayatın.

bir kez daha söyle adımı sessizce?

Tertemiz bir düş erittim kalemin kıvrımlarında...

ve perde kapandı...

Gençliğimi,

beklemedik mi zaten,

/... Biz fecri karanlıkta

Yine sessizce dizdin, döşedin nameleri yüreğimize.

Elleri cebinde,

Söyleyemedim.

Ve sen geldiğinde

Çünkü,

Mecnun'dan daha mecnun...

Bir deste kara kalem,

Belki de bu yüzden söyleyemedim sana gerçekleri...

Şenlendirdin.

Şehir düşlerime...

Devrilip kırılan putları

ve n'olur

Saçlarımda yanıp sönen kırmızı ışıklar...

Masamın üstünde,

Altın bir halkaydı görmekten korktuğum

Ben koklayıp ben öpmeliydim

Dudağımda derin ve sessiz bir bismillah...

Tek hatırladığım,

Seni de vururlar diye...

Avuçlarının içi hep benim olmaydı

Elimdeki şu kalem, Matemine alışık yazmaktan muzdariptir sanma... ki bu matem nurlandırmayacak mı mezar taşımı... Dimdik saplamışlar da beni aşkın en sarp yamacına, Dağın kar tutan yüzüne düşen göktaşı gibi;simsiyah... Kırmamışım parmaklarımı seni yazarken... Ne var ki?Sönüktür güneşi, yıldızları benim olan bu şehrinve intizarı tutmuşken annelerin... ki ilk benim öpüşlerimi kayda düşer tufanı aşıkların... Duvarlara yazdığım şiirlere atsam da tüm suçlarımı, Asıl suçlu dudaklarımdır?Bir de sevdim sandıklarım...

Dizlerimde kalp kırığı sızılar vardı,

Aklmdan bile saklamıştım seni.

Anam gideli üç yıl oldu,

ve saçlarında ayrı geçen on beş yılın yükü...

Unut diye...

Adımlarım benden ağır...

Bu masala şahit olan herkes çıkıp gitti sayfalarımdan,

Avuçlarım değil yüreğim kanıyor...

Sayfalarına kan bulaşmış bir karalama defterini,

Avuçlarımda daha da yalnız ve silik çizgiler...

ki kulağıma doğduğum gün fısıldamıştı babam,

ve sebebi keşkeleri doğurmaktı suçumun...

Gözlerinin içini güldüren ben olmalydım

çok aradım...

En aranılanı ben oldum,

Daha da derine indirdi cebinde...

biz fecri karanlıkta beklemedik mi zaten

Önüm sıra yürüyen çok oldu da,

"Vazgeç karanlığı kovalamaktan"

Buruk bir tebessümle:

bir de

ve senin ki kadar özgür bir çocuğu kucaklayışım, ağlayamayarak...

Ve dayanamadı yürek söyledi.

Şimdi,

Yağmurla birlikte...

Bırak şiirlerimi kalp kırığı şarkıların notasına...

Varlığının yokluğu kadar yok oldum da bir nefes ötende,

Konuşamadım...

İkimiz ne yorgun ne dağılmış olurduk

Benim ömrümde koca bir ömür...

Daha da eğdi başını,

ve ben yine konuşamadım?

Sol elimi bıraktım madende...

ve sen geldin...

Herşeyden herkesten çok...

İçeri aldım,

"Fakülteyi bitiremedim yokluktan,

ve aylar sonra ilk kez kapı çaldı;

Sobada kömür yanıyordu,

Neyse..

Biz birbirimizin kayıp parçasıydık.

"Saçların...?" dedim

"Seni istiyorum ben" demişti

"Unut" dedim,

Kapat sana dönen yolları..

Topla beni ayak bileklerinden...

Temize çekmek gibi bir şeydi bu aşk

Ekmek kavgası kolay değil yerin dibinde..."

Bir kez daha...

Vakit gelmişken,

En medetkar

Yeter...

Sağ omzumda idam yemiş bir masumun nefesi

Dizlerinde uyuduğum çocuğun elleriyle kazıyorum kimsesiz mezarları...

Tamamlanacak herşey...

Aklınca dur dedin gözlerime?

eğdi başını...

Bilmediğin

Şimdi fırtınanın sürüklediği herhangi bir sahilde yaralarını sarıyor,

"Sana yazdım aslında,

"Unut gitsin..."

Yara bere içinde...

Bir gelinciğin boynuna yaz bu vebali?

Alnımda yalnız bir yazı,

ve en ayrılıkçı şarkıları fısıldıyorduk...

Vur beni diz kapağımdan...

Yağmur da yağmıyordu aylardır...

Nihayetinde,

Konuşamadım;

Kır yüreğimi sen ayrımından...

ki hüzzama esir düşsün umudum...

Ve sen geldin.

Arkamdan el sallayanım yok...

Benim özlediğim,

Bir de

Yağmur yüreğime kastediyordu,

Yarım bırakılmış masal metinleri,

Bir masal yarım kaldı kalemin kırık yanında?

Ve sen gelseydin

çok..."

Çok şükür ekmeğimi karanlıktan kazanıyorum.

Babam geçen yıl kayboldu...

"Ellerin" dedim bir kez daha

Dizlerinde yatarken terk etmeliydi bu ruh bu teni

Sol göğsümde terkedilmiş bir çocuğun öfkesi,

70 yaşında da olsam

ve kıyametini beklemeye koyuldu şehir...

Konuşamadım?

Kaç harfin boğazına sarıldım yeter diye...

inanılmaz güzeldi, yüreğine ve kalemine sağlık

ki karanlık değil miydi aşkı törpüleyen.../

Gözyaşımda ifşa etmişken bendeki seni,

Bütün şiirlerde inkar etsem de yalnızlığımı,

Ekmek kavgası kolay değil yerin dibinde.

ve ebedi bir oruca niyetlendi yürek...

ve taşla doldurulan kuyuları...

"Uzat ellerini."

ki karanlık değil miydi aşkı törpüleyen...

"Ellerin" dedim ısrarla...

Sana gelmiştim ben

En can acıtan

şimdi siyah telleri sayıyorum gülümseyerek."

ve başımda Züleyha'nın Yusuf çilesi...

Boş bir defter...

çok şey var demiştim ya...

Bu yüzden ağlayamadım belki karşında,

Ayın ikiye ayrılışını,

Kum yığını ülkelere yolla...

Kırmızı duvar yazılarındaki silahsız bir militarizmin.

Beklediğim yolcu kör, dilsiz ve sağır...

Bekleme diye

Akşam çökmüştü...

kor yanığı yapraklarla...

Avcumuzdaki çakıl taşlarına söylenebilecek

Düşlerimi,