Mehemt Akif'in Safahat'ındaki -itiraf- şiiri böyle. Şiir arayan bulamaz diyor, şiire aç yüreklere.

Geç kaldım biliyorum. Ama bir umut var içimde yinede. :(

gecceleri yazdım, geceleri oldum,

Elimden gelen oturup evimde,

içim pır pır olsa da

dünya bıkkın halimden

hayatta önemli olan senin ve güzel olanı kaybetmemektir. ama kaybettiysen her nedenle olursa olsun yıkıldığın yerden kalkabilmektir daha önemlisi. zira hayat her istediğimizi önümüze sermiyor, vermiyor. zor iştir kavuşamadığı aşkıyla bir ömür yaşamak, herkesin harcı değil.

SENİ ÇOK ÖZLEDİİİİİİMMMMMM.

Küfe? Yok. Kahve? Hayır. Hasta? Değil. Hangisi var ya?

Seni ne çok sevdiğimi

saklandım,

Seni yeniden şu hayatta

Uzaklardasın şimdi, dünya kadar

Her itiraf bir sorumluluk, çoğu zaman sorumluluklar sahibine ağır gelir...

Seni nasıl sevdiğimi

Safahat'ımda, evet, şi'r arayan hiç bulamaz;

Yıllarca şiir yazmadım, şiirlerden kaçtım hatta şiirlerden nefret ettim. Biliyordumki o derin ayrılığın yarası sadece kabuk başlamıştı, daha iyileşmemişti. Yıllar sonra anladım ki bu yara hiçbir zaman iyileşmeyecek, hep bir yerlerde pusuda olacak kanamak için. Gün gelip çattı şiirse şiir dedim yazmaya başladım, kansa kan dedim kendime ölmem ya. Her ilkbaharda yeşillenen dünya nasıl olsa vuruyordu hançerini o yeşil gözlerden. Evet bir hesaplaşmaysa yaptım, yüreğimi bin yerinden parçaladım belki. Ama artık eskisi gibi acıtmıyor sevdan yeşil gözlüm demek istiyorum. Acıtmıyor sevdan sevdiğim, ben böyle yaşamaya alıştım...

İtiraf da kimi zaman kaybettirebiliyor, bırakın perde kapalı kalsın...

Bilmeni isterdim bir şeyi

bu ara kendime dar geliyorum

Söylemek isterdim bir şeyi

İtiraf etmek ne zordur bazan! Ölümdür ölüm!

Söylemeyi unuttum belki, işte şimdi geldi vakti,

kaçtım,

Seni neden sevdiğimi

Ellerimle kendi mezarımı kazmak,

Affet, bu gece ölmek istedim,

Yalınız, bir yeri hakkında "hazin işte bu!" der.

Ben seni çok seviyorum, çok seviyorum ben seni,

ama kanıyordu yüreğim,

itiraf ediyorum;

korktum,

korkuyorum şimdi

Eğer bir gün görmezsem

şaşıracaksın geliyorum yanına

Bu kez daha somut bir itirafım olacak;zaman zaman o kadar dolaştığım yazdığım platformlar oluyor ama 'kültür, sanat ve edebiyat' forumuna yazarken yazım kurallarına daha çok özen gösterme ihtiyacı duyuyorum ve elimden geleni de yapmaya çalışıyorum bu konuda.

vuramıyorum dışıma

diyemedim,

mutlu olmaya

Sen benim bi tanemsin, benden ne dilersen dile.

Karanlığı elimle bölmek istedim,

bil ki seni hep sevdim,,

kah ağlayıp kah gülüyorum

Üç buçuk nazma gömülmüş koca bir ömr-i heder!

Her nefesimde sana yazdığım hayalimi istemeden noktaladım

Belki görmem yüzünü, ölene kadar

Seviyorum seni işte, her gün daha çok bu gidişle,

Duymadım ki sesini, ömür kadar

her gidişimde tekrar geliyorum:(

sebebi bir zalimden

Pembe bir mezarlık olmak istedim,

Hala atıyorsa yürek etmeli itirafı daha fazla geç kalmadan.

seni çok sevdim ben,

çok şey kaybetmissiniz.

belkilere sakladığım acabalarla avunduğum halde sevilmediğimi bile bile deicesine sevmeyi başardım

sözlerim, kelimelerim, sana dairdi,

gitmem lazım biliyorum

Sana şarkılar yazmak.

Çok istedim bu gece kendimi asmak,

İnanıyorum... Ama Sonra Tekrar Kandırılıyorum...

Sırlara gömülmek, kara kutu gibi bir ömürü geçirip infilaktan sonra sırların ortaya saçılması.

ben yaptım ben yaptım

İnsan itiraf etmesi gerekenleri gururla perdelerse ve o perdeyi aralamakta geç kalırsa kaybediyor.