yüreğin en geveze olduğu anlardır konuşamadığımız anlar.

Ve birisi de ölümdür! Bir yakınımız öldüğünde konuşamadığımız yaşadığımız ve haykıramadığım bir andır.

Diller lal, gönüller konuştuğu en sevdiğim anlardır. En eski dildir bu sevenler arasında hissedilen.. Ve gözler, konuşan dili olur yüreğin. Tek bir bakış ömrünü dolduran bir sözcük olur o an. Tek bir gülüşün seni aşk sarhoşluğuna süreklediği andır. Gönülden gönüle ulaşan en eski yol ol. Sadece sevenlerin bildiği, sadece aşıktan maşuka ulaşan bir dildir bu. Ve istemezsin en ufak bir sesin bile bu büyüyü bozmasını. Sakın konuşma dersin içinden. Konuşma sadece sus..

Beynim karıncalanırken sustum

Yine kendim dinledim kendimi

sadece kızdığım bir anda sevdiğim insanları kırmak istemezsem susarım.. diğer zamanlar konuşurum genelde..

saygıyla, sevgiyle ve susmus bir güleryüzle...

bazan da donakalırız adeta seyreylerken sesi unuturuz. ne konuşuruz ne duyarız. güzel anlardır bunlar genellikle. o ruh halinde bizleri saran halenin hapsinden mutluyuzdur. sizin ve çevrenizdekilerin bitmez bir aşk ve sevgiden parıldayan gözleriyle etrafına pozitif bir enerji halesi oluşturmasını dileyiniz, diliyorum. seslerden çok gözler ve yüzün anlattıkları daha etkindir. herhalde bundandır o mutlu anlarımızda konuşamadığımız...:)))

Yürek yandı yandı kül oldu

konuşsam rasgele bir cümle bile kursam boğazıma düşümlenmiş hışkırıklarımdan başka birşey çıkmıyacaktı ortaya.

Ben yine kendimi nerde unuttuğumu bilemezken yeni yeni diyarlarda hep yeniden doğuyorum, kaç defa bölünüyor sonra yine bire geliyorum? Böyle bir devinimde gidip gelirken bir bakıyorum ki işte buradayım, yine bir beyaz sayfa üstünde kelimelerle yoğrulmaktayım?

Kıvranıp dururum nasıl söylesem

Yüreğimden yüreğine kuşlar saldım

Yüreğimde dereler coşarken

şimdi olduğu gibi...

sayfalarca söze bedeldir bir hüzünlü bakış. ama anlayabilene. anlamak istemeyene yıllarca konuşsan da nafiledir zaten. susuşlarını harcamaya değmez.

Umutlardan saçlarıma ak teller taktım

Lavları taştı sokağa insanlara değdide

bütün insanlar için geçerli değildir bu söylediklerim. kin tutmak demeyelim ama soğuduğum insana bir daha ısınamıyorum. belki de herkeste vardır bu duygu.

Bu temayla ilgili yazmış olduğum bir şiirimi paylaşmak istiyorum bende nacizane.

Bir kendime anlattım derdimi

Camımda yağmurlar bile konuşurken

Dönsün dedim yalvardım niyazlarda

3 yıl ortağı olarak emek verdiğim ve emek emek biryerlere getirdiğim dükkanımı, ortak anlaşmazlığı sebebiyle kaptmaya karar vermiş ve 29 ekim 2002 taridi saat 15.00 sularında hesap görüp bu defteri kapatmek adına ortağımın evinde toplanmıştık.

Gururumu merhem ettim sustum

Konuşmayı hiç bilmesem...

suskunluk yiyip bitirse de insanı, karşındakini kıracak konuşmalar yapmaktan iyidir.

2 insanın sözcüklerle konusmadan saatlerce oturabilmesidir konuşamadığımız anlarda konuştuğumuz bir çok şey.

Belki de farklı anlar ve durumlarda söyleyememiş gözlerimize, yüzümüze, mimiklerimize, hal ve davranışlarımıza yansımıştır bu durumumuz.

Eller gülüp oynayıp gezerken

Hani bir an söylecekleriniz çok önemlidir, çok fazladır ama kelimeler boğazınıza düğümlenir. İşte o onlar ne demek istemiştiniz sonra hatırladınızsa veya da o anlarda seslendiremediğiniz duygularınız yazdınız mı bir kenara. O anları paylaşmak şimdi burada haykırmak ister misiniz?

insanların adileştiği, bayağaılaştığı, şerefsizleştiği anlarda, içim bağırır yırtınır ama, konuşamam...

Ömrümden gün gün bir sayfa düşerken

Baharlar yazlar hazanlar sustu

Karşımızdakinden beklentimiz de bu doğrultuda oluyor çoğunlukla. Oysa hangisi daha tercih edilir ki? İnsan, dostunu nasıl bilmek, nasıl tanımak ister? Çoğumuz Mevlana?nın?ya olduğun gibi görün ya göründüğün

Giden bir dostun, bir yavuklunun ardından bakarken susar kalır bazen insan... Kaybetmenin hüznüdür, yarin gideceği yoldan gelmekte olan... O hüzün öyle çöker ki omzuna, kalkıp kolundan tutmaya takati olmaz... Ağlamamak için hıçkırıklarını boğar boğazında... Oysa bu buhrandan bir silkinip "Gitme...!" diye haykırabilse belki giden gidecektir ama ya aklı ya da gönlü ardında kalacaktır... Ve nereye giderse gitsin döneceği tek yer olacaktır ayrılık mekanı...:)

o zaman neleri söylemek istedim hatırlamıyorum bile ama o andan tek hatrımda kalan o yağmur misali gözümden akıttığım yaşlar oldu.

saygıyla, sevgiyle ve susmus bir güleryüzle...&#123;-_-&#125;

Deli dediler, Divane dediler, yine sustum

İçimde volkanlar patlarken sustum

Ezanları şahit tuttum sevdama

Kilit vurdun sanki giderken dilime

Konuşamadığımız anlar aslında konuşulacakların en yoğun olduğu zamanlardır. Ama kelimeler çıkmak istemezler bulundukları yerden tıkanır kalınır ne ileri ne geri. Zamanda çözemez bazen söylenemeyenleri. Boyun büker kabullenirsin konuşmamanın getirdiklerini- getireceklerini.

Belki daha kolay olurdu anlatmak sevgimi

İncinmiş yüreğim hergün sızlar

Her daim kokunu getirirken rüzgar

Şimdi derken anlayamadım zolotoya...:

Dilim dönseydi kelamım vardı sustum

Beklemekten ömür saatim doldu

Özdemir ERDOĞAN

zaman belki de herşeyin ilacıdır haberimiz yok...

Karşımızdaki kırılır diye, üzülür diye ya da başka nedenlerden ötürü...

Bir kendimle konuştum seni

Yüreğimde Fırtınalar koparken

evet bazan sevdiklerimizi üzmemek için konuşmayız, konuşamayız.

çok sevdiğim birine çok kızarım bazen fakat kalbini kırmaktan korkarım. benim için çok değerlidir o kişi birşey söyleyemem. kalbini kırdığım insanlar olmuştur ama biraz zaman geçtikten sonra kalbini kazanmayı iyi bilirim.

Hesaplar bitene kadar ağzımı bıçak açmamış, söylüyeceğim herşeyi içime atmıştım. Haksızlığa uğramıştım. Uyanık ortağımın beni katakulleye getirmesi üzerine sıfırdan biryerlere getirdiğim iş yerim elimden gidiyordu ne diyebilirdim ki.

Gözpınarlarım ağlamaktan kurudu

Milyonlarca şiir figanla ağlarken

gibi ol!? sözüne itiraz etmeyiz sanırım. Tabii ki kırıcı olmamak, yıkıcı davranmamak gerek. Kötü söz karşındakinin kalbine çakılan bir çivi gibidir ama kırıcı olurum kaygısı ile olduğumuzdan farklı görünmek, doğru bildiğini, inandığını söylemekten sakınmak yeğlenecek bir davranış mıdır

Bazı zamanlarda suskunluğumuz çok şey anlatır... Huzurun musıkisini dinleriz... Issız bir bağ evinde, ayın ışığında, yasemin çiçeğinin kokusunu içimize çekerken cırcır böceklerini dinlemek... Birkaç saat sonra uğurlayacağımız bir dostun omzunda özgürce hayal kurarken ya da hezeyanlarla dolu saklı sevdamızı bir iç çekişle haykırırken kelimeleri yormanın ne anlamı var ki...:)

sonunda kapıdan çıktım ve kapının kapanmasıyla öğlesine bir göz yaşı döktüm ki, o anı hiç unutamam saatlerce ağlamıştım.

Gözyaşlarıma sarıldım sustum

Sessiz çığlıklardayken sustum

peki?

Hergün avuç açtım yaratanıma

Kan damlar kan gözlerim ağlar

Kaderin böylesine sözüm kalmadı sustum

Elinizde kahveleriniz balkonda denizden esen bir serinlik ve saatlerce susarak yudumlamak kahveleri, aslında susmayarak ama susarak. Çok seviyorum konuşamadığım anlarda konuşmayı...

Konuşamadığımız anlarda haykırırız fakat kimse duyamaz bu haykırışı. Sadece biz duyarız...

Ta kalbimin içinde hissettiğim sevgi, sevinç, neşe, kıvanç, vuslat gibi güzel duygularla kalbimin büyüdüğünü hissediyorum. Büyüdükçe hislerimin de artmasıyla oluşan bu kapalı devrede büyüyen kalbim, göğsüme sığmıyor adeta. O daracık mekanda sıkışan yüreğimin durmamasına gayret ediyorum galiba. Durmasından korkmaktan değil de bu denli yoğun hisleri tatma anını uzatmak istercesine sanki. Ve işte o anlar ne bir ses çıkıyor boğazından; ne de bir hareket gözünden, yüzünden, elinden. O anda içindekilerle birlikte kalbini sunmak istersin sevdiğine, ama nafile. Yine bu olay, kalbinin çıkmasıyla ölmekten korktuğundan değil de kalbini sunacak bir harekete kudretinin olmamasıdır. İşte konuşamamak; kalbimizin, o yoğun duygularla geçen zamanı özümsemesinden başka bir şey olmasa gerektir.

saatlerce sustum, artık akşam saatleri olmuş. Hesap bitmiş tüm haklarımı ortağıma devretmiştim. anlaşma bittikten sonra ortağımın hanımı içeri girip kek alırmısınız dedi. sadece kafamı hayır şeklinde sallaya bildim. Hayır kelimesinin bile çıkmasına izin veremezdim yoksa göz yaşlarımı tutamazdım.

Kalbe düşen sızının konuşturmadı, sadece ağlattığı bir andır...

Gülüşlerim bile ağlarken sustum

Her gidişin vardır dönüşü sandım

Susulmamalı. Nedense duymak istenilenleri söylemeyi ya da duymayı istediğimiz şeylerin söylenmesini yeğliyoruz. Kendi düşüncelerimizi yalınlıkla, açıklıkla dile getirmekten sakınıyoruz ne yazık ki..

Şarkılar, şiirler birer birer sustu

bazan da konuşmakla anlatacağımızdan daha fazlasını anlatmak için susarız galiba. zaten bu susmak da değildir demi

zaman susmayı oğretiyor.. onceleri konusacak cok sey varken... ortak paydaların bittiği an.. hissettiklerinle yasama yansıtılısın ne kadar farklı oldugunu gordugunde susmak en guzel sıgınak şimdilerde... susuyorum içimdekilerle yasamayı oğrendim... susuyorum içimdekini seviyorum... susuyorum, kaybetmekten korkuyorum, susuyorum inzivamsın cunku.. en derinde iltica ettiğim en guvenli sıgınagım... konussam herşey biter diye korkuyorum kurmaya cabaladıgım butun sahip olduklarım... suskunlugumdan baska gidebileceğim hiç bir yer yok yeryuzunde...

Sensizliğe isyanları oynadım sustum

Gonca güllerim dalında soldu

Sen, ah sen

Konuşamadığımız anlardan birisi, aşık olduğunu hissettiğinde sevgilinin karşısında durduğun ve ona açılamadığın anlardır...