saygıyla.

Nişan olur mı nişandan içeri

Yazıktır şu geçen ömrüme yazık

Beni benden alana irmez elüm

Varam Allah deyu deyu

Cehennemde günah yanar kul yanmaz

İzinin tozuna sürsem yüzümü

Seyyah olup şu ölemi gezerim

Tuttum günahımdan yüzüme perde

Yolcu ateş yakmak ile yol almaz

On derdim var ise şimdi ell?oldu

Yaradandan ötürü

Pir Sultan Abdal?ım can göğe ağmaz

Bağlanmış ikrara kavi özlüyüm

Bir başka söylenceye göre Taptuk güzel saz çalarmış ve Yunus ona sazı için bağlanmış. Yunus uzun süre tekkeye hizmet etmiş, sonunda bıkmış ve kaçmış. Yolda erenlerden yedi kişiye rastlamış, yoldaş olmuşlar. Her akşam erenlerden biri içinden geçirdiği bir ermiş adına Tanrıya dua ediyor hemen bir sofra geliyormuş ortaya. Sıra Yunus'a geldiği akşam o da: Yarabbi, demiş, bunlar hangi kulun adına dua ettilerse ben de onun adına yal varıyorum sana, utandırma beni demiş. O akşam iki sofra birden gelmiş. Erenler şaşırıp kimin adına dua ettiğini sormuşlar. Yunus önce siz söyleyin demiş. Erenlerde Taptuk'un dervişlerinden Yunus diye biri var, onun adına demişler. Yunus bunu duyar duymaz hiç bir şey söylemeden tekkeye geri döner ve anabacıya şeyhin karısına sığınır. Söylence bize burada tekkede kadının rolünü yerini ve önemini anlatır. Anabacı der ki: Yarın sabah tekkenin eşiğine yat. Taptuk abdest almak için dışarı çıkarken ayağı sana takılır. Gözleri iyi görmediği için bana: Kim bu eşikte yatan? diye sorar ben de Yunus, derim. Hangi Yunus derse çekil git, başka bir tekke ara kendine, başının çaresine bak. Ama bizim Yunus mu? derse anla ki gönlünden çıkarmamış, hala seviyor seni. O zaman kapan ayaklarına, bağışla suçumu de. Yunus Anabacının dediğini yapar, kapının eşiğine yatar, ertesi sabah olan olur Taptuk: Kim bu adam? diye sorunca Yunus, der anabacı, Taptuk "bizim Yunus mu? diye sorunca Yunus ayağına kapanır sevincinden ağlar.

Biz kimseye kin tutmayız

Mecnun oluban yürürüm

Varup onun üstünde evler kurasım gelir

Anun şu'lesi var günden içeri

Yunus Emre bu sözü eğri büğrü söyleme

Gübreliğe inip kokan kargalar

Yine boralandı dağların başı

Rabbim divanında kara yüzlüyüm

Kevser şarabını içen

Şol yel esüp geçmiş gibi

Bozuk şu cihanın pergeri bozuk

Divan geleneğine uymaya çalışarak aruzla ve ağdalı bir dille şiirler yazmıştır. Asıl başarısını aşık geleneğine bağlı şiirlerinde göstermiştir. Güzelleme ve taşlama türünde oldukça başarılı örnekler vermiştir.

Ruhu için salavat getirelim

Baştan ayağa yareyim

Yolum utmaz bu erkandan içeri

Söyler Allah deyu deyu

Ağzının içinde dili döküldü

yaratılanı hoş gör

Yunus yeniden tekkeye girer. Bir başka söylentiye göre Yunus Taptuk'un kızını sevdiği için döner tekkeye. Taptuk bilir Yunus'un bunun için dönmediğini. Ama dervişlerinin böyle bir dedikoduya kulak vermeleri karşısında ne yapsın? Kızını versin mi, vermesin mi Yunus'a? Taptuk, dervişlerini yalancı çıkarmamak için kızını Yunus'a verir. Ama yine söylenceye göre Yunus ömrünün sonuna dek bu güzel kıza dokunmuyor. Gerçek böyle değil ama halk böyle olmasını istiyor. Halk Yunus'a şehvet duygusunu konduramıyor. Şehvetin onu lekelemesini özüne sindiremiyor.

Has bahçede gül kadrini ne bilsin

Yunus'un yaşadığı yıllarda Molla Kasım diye biri varmış. Bu Molla Kasım'a Yunus'un şiirlerini yazılı olarak getirmişler. Başlamış okumaya. Her okuduğu şiiri dine, şeriata aykırı bularak yakıyormuş. Binlercesini yaktıktan sonra üst tarafını da suya atmaya başlamış. Şiirleri yakmış suya atmış, atmış, atmış derken bir şiirde, Yunus:

Bir gönül yapması yüzbin hac olur

Mevlana Hüdavendigar bize nazar kılalı

Karadır kaşınız yaydan nic?olur,

Kamil derviş mürşidine dayanır

Seni sigaya çeken bir Molla Kasım gelir.

Düşmanımız kindir bizim

Kanar Allah deyu deyu

Fırsat elde iken tevhid edelim

Ecel fermanı boynuma takıldı

Saçtuk elhamdülillah

Kılavuzla gir bu yola

Öter Allah deyu deyu

Sekiz Cennet'in kapısı

Sevgisi gönülde muhabbet canda

Yunus üstüne bütün bildiklerimiz halkın masallaştırdığı gerçeklere dayanıyor. Ancak masallar gerçeği değiştiriyor da tarih kitapları değiştirmiyor mu? Yeni tarihçiler eski zaman gerçeklerini ararken söylenceleri, mitleri hiç de yabana atmıyor, tersine asıl gerçeğin çok kez onlarda gizli olduğunu ileri sürüyor.

Çaldı bölük bölük böldü dert beni

Söylencemizde Hacı Bektaş Yunus'u Taptuk'un tekkesine göndermiş. Yunus gidip Taptuk'a baş vurur. İlk Bektaşi tekkeleri bir çeşit uygulamalı okul idi. Her derviş bir iş görür. Kimi toprakta, kimi işlikte çalışır, kimi duvar örer, kimi aş pişirir: Yunus'a da odun taşıma işi verirler. Kırk yıl sırtında odun taşır, tekkesinin ocağına, özene bezene. Her getirdiği odun dop-doğru dümdüzdür. Soranlara: Tekkeye odunun bile eğrisi giremez der.

Şeri'at tarikat yoldur varana

Kıyamet kopıcak canlar uyanır

Yoldaşımız Hak'dürür

Yelken açıp yel kadrini ne bilsin

Şöyle bir sevdaya saldı dert beni

Akar Allah deyu deyu

O bir dilberdürür yokdur nişanı

Vardığımız illere

Kul olduk kapısına

Baktığım yüzde gördüm Taptuğumun nurunu.

GÖNÜL ARZULAR SENİ

Burhan Toprak'ın deyimiyle ''Yunus Emre'nin bu altın destanı bize kendisi kadar, Anadolu halkınında yüreğini ve özlemini anlatır. Halk Yunus için Mevlana'ya << Manevi konakların hangisinin önüne vardıysam bir Türkmen kocasının izini buldum, onu geçemedim. >> dedirtmiştir.

Siz mahşer yerine gelmez misiniz?

Unutdum din diyanet kaldı benden

Pir Sultan?ım eydür ummana dalam

Ki kaldı kapuda andan içeri

demeye başlayacaksın ve aşkın almakmı yoksa vermekmi?

Abdal Pir Sultan?ım gönlüm hastadır

Başka yollar dardır bize

İşte söylencesi:

Gerek asa gerek vuralar beni

Kamu alem birdir bize

Budur sözüm önden sona

Ben bilirim kendözümü

Abdal oldum çullar giydim bir zaman

Yetişin imdada aldı dert beni

Şol göz yumup açmış gibi."

Bu ne mezhebdürür dinden içeri

Ne akılem ne divane

İki insan arasındaki bağlılığı, ayrılıp kavuşmanın tadını, güveni bu kadar güzel anlatabilen söylence azdır dünyada. İnsanlık bu "bizim" sözünün içindedir. Bir ülkü uğruna canlarını koyanların hepsinin yaşadıkları bir insanlık dramıdır bu. Anlamayan beri gelsün. İşte dup duru bir su gibi Yunus'un sevgisidir bu. .

Gönül senden geçer yardan geçemez

Üzerinden kervan geçer dağ gibi

İki elim kalkmaz oldu dizimden

Dost isteyen gelsin bana

Siz gönül yapmasın bilmez misiniz?

Ben yanarım dünü günü

Sümmani?yem ey dilyare niderim

Gah eserim yeller gibi

Hep melekler rahmet saçar

çünkü ;

İdris-dürür hulle biçen

Suretün boş yürir tondan içeri

Gaip bülbül gibi zareler beni

Çürük sözler erir akar yağ gibi

Miskin Yunus biçareyim

kalp kırmanın kul hakkı olduğunu söyler ve dindar ve ibadetkar olsan bile...

Emaneti alır ol veren kişi

Piştik elhamdülillah

Üryan olmuş yatar o zayıf tenler

Ali almış sancağını eline

yaradandan ötürü

Uzandıkça budakları

Hacı Bektaş zamanla bütün Rum erenlerinden saygı ve sevgi görür, ama Emre adında bir ermiş Hacı Bektaş'ın semtine bile uğramaz. Hacı Bektaş ona Saru İsmail'i dervişini yollar, tekkesine gelmesini sağlar. Gelince ona erenler arasına nasıl girdiğini sorar, o da perde arasından bir el uzandı, beni erenler arasına aldı ama ben orada Hacı Bektaş adında birini görmedim. Bunun üzerine Hacı Bektaş perde aralığından sana uzanan eli görsen tanır mısın? Tanırım der Emre: Ayasında bir yeşil ben vardı. O zaman Hacı Bektaş sağ elini açar, uzatır. Avucunun içindeki yeşil beni gören Emre yeşil beni görür görmez: Taptuk! Taptuk! diye bağırır, adı o günden sonra Taptuk, kendiside Hacı Bektaş'ın yandaşı ve sözcülerinden biri olur. Bu söylence bize Yunus'u kendine bağlayan Taptuk Emre'nin HacıBektaş'ın yolundan, çevresinden ayrı, belki de yeni müslüman olmuş biri olduğunu, ona bağlandığını gösterir. Saru Saltuk, Taptuk, Barak Baba... silsilesini izler.

Bir kez gönül yıktınısa

a-damkacı hocam yorumlarınızla beraber tez elden dönmeniz dileğimdir...:)

gerçekten dünya işlerine öyle gark oldukki... bedeni danalar gibi besledik, beden rahatımız için sıkıntıya girip konforu aradık... ama ya ruhumuz onu hep ihmal ettik... kuruttuk bile, şimdi tarfiği, alışverişi, işimizi biran unutalım bunlar olmasa ne ile oyalanacaktık bir düşünelim ve bu yarış nereye kadar? Ruhumuzu dinlendirmeyi ve manen beslemeyi ihmal ediyoruz...:(

Uyanıp melfil olurum

Kimseye diyemem gönlüm yastadır

Varuban ol gölgede biraz yatasım gelir

ilk katılım rose78'den geldi... ben yazarken hocam gönlünden yollayıvermiş bilenem...:)

Dost ilinden avareyim

Hakk nasip eylese görsem yüzünü

Başım alıp diyar diyar giderim

Ya elim al kaldır beni

İlle dostun gülü yaraler beni

Yavru şahin pençesinde kuş gibi

Taptuk Baba Yunus'un şiirlerinde inançla sevilen, yoluna baş konulan bir mürşit olarak karşımıza çıkar:

''Ete kemiğe büründüm, Yunus diye göründüm'' der.

Yunus şiirinde Mevlana'yı sevgi ve saygıyla anar:

Cennet bağının gülleri

Oturup benimle ibadet kıldı

ben yazmaya devam edeceğim, şayet yunus'un aşk kervanına katılmak istiyorsanız ona ait yada onun aşkını anlatan şiirlerle katılabilirsiniz ve bu katılım için şimdiden teşekkür ederim...:)

Beni sorma bana bende degülven

Şeyh anarım dilden dile

Yarın mahşer günü dava ederim

Yetmiş iki millet dahi

Yarın Hakk'ın divanına

Yunus bir doğan idi kondu Taptuk koluna

S. Eyüboğlunun deyişiyle ''Ama Yunus'un ve halkın soluğu Kaygusuz'lar, Pir Sultanlar, Karacaoğlan'lar, Aşık Veysel'lerle için için bu güne dek gelmiş ve ancak bu günün halkçı Türk devletinde Anadolu Türkçesini en aydın şairlerimize devretmişlerdir.''

Benim sözüm çürük değil sağ gibi

Ben dervişim diyene bir ün edesim gelir Seğirdüben sesine vurup yetesim gelir.

Kendi efkarımca okur yazarım

"Kaynakça"

Akar sulayın çağlarım

Aşk boyadı beni kane

Aşk-ı hakikatla düştüm bu derde

Seyrani babanın beli büküldü

Her Süleyman dil kadrini ne bilsin

Bilmem amelinden bilmem özümden

herşeyi tek görmek ve kucaklamak ne güzel, kin tutmamak ise ayrı bir meziyet.

Onun görklü nazan gönlümüz aynasıdır.

yaradılanı hoş gör

Şeyhim anuban ağlarım

Dünya bir avrattır karı

Gel gör beni aşk neyledi.

Kur'an okur hem dilleri

Hele bana şöyle geldi

yaptığın ibadetlerin boşa gideceğini söyler... erenler ereni yunus...

Davud nebi haddesinden çekildi

Bize kadir gecesidir bu gice

der. Mevlana şiir ve yapıtlarının hepsini Farsça yazmıştı. yine halktan yana düşünüyor, halka sesleniyordu. Bunu çok iyi bilen oğlu Sultan Veled babasının düşüncelerini Türkçeye aktarır. Hacı Bektaş ocağı ve Yunus, tasavvufu, o çağın en yüksek kültürünü Anadolu halkının Türkçesiyle söylemiştir. Onlar çağdaş dilimizin, kültürümüzün gerçek öncüleridir. Kimliğimizi yaratanlardır. Onlar özümüzü hamurumuzu yoğuranlardır. Bizi biz edenlerdir.

Gah akanm seller gibi

Süleyman kuş dili bilür didiler

Yunus eder gelin kadrin bilelim

Aydan arıdır yüzleri

Yunus esrüyüben düştü sokakta

Dar günümde dost düşmanım bell?oldu

Söylencelere, Hacı Bektaş Veli Velayetnamesine göre Yunus Emre bir orta Anadolu köylüsü, Sakarya kıyılarında, Sivrihisar'ın Sarı köy'ünde oturur. ''Taştan topraktan ekmeğini çıkaran, yağmur yağmayınca aç kalan bir Anadolu köylüsü, bütün devletlerin soymaya alışık olduğu bir Anadolu köylüsü. Yağmur yağmaz, ekin olmaz. Yunus günün birinde tohumsuz kalır. Tohumsuz kalan Yunus Emre eşeğine dağdan alıç, ahlat, meyve yükler, buna karşılık biraz tohumluk buğday aramaya çıkar. Duyduğunun izini sürer işte ilk durduğu yerlerden biri de Hacı Bektaş Tekkesidir. Anadolu'nun gerçek fatihleri Anadolu köylüsünün yanı başında, yakınında oturmayı kabul etmiş olanlardır. Bu söylence bize on üçüncü ve on dördüncü yüzyıllarda Bektaşiliğin yaygın olduğunu gösterir. Yunus, tekkeden alıçlarına karşılık buğday ister. Hacı Bektaş Veli kendisine: Buğday yerine nefes versek olmaz mı diye sorar. Yunus illede buğday der. Hacı Bektaş Veli her alıça karşılık bir nefes verelim der. Yunus olmaz der. Her çekirdek başına on nefese kadar çıkar, Hacı Bektaş. Yunus ille buğday diye dayatır. Bunun üzerine Hacı Bektaş fakir Yunus'a götürebileceği kadar buğday verdirir. Sevine sevine yola çıkan Yunus'u yolda bir düşüncedir alır ''Bu insan büyük insan olmasa bana buğday vermezdi. Bir çuval buğday böyle bir insandan daha mı değerli diye düşünür, çiylik ettiğini anlar döner geriye. Alın buğdayı geri, ben nefes istiyorum der. Ama Hacı Bektaş ona nasibin Taptuk Emrece verileceğini, onun tek kesine gitmesini söyler, ''senin "kilidini ona verdik'' der.

Çıkmış İslam bülbülleri

Yalan söyledi de yüzüme güldü

Sevilirsin bütün bu gönüllerde

Rahmetle dolu hepisi

Süleyman dır kuş dilini söyleyen

Kokar Allah deyu deyu

Aşkın aldı benden beni

Gezer Allah deyu deyu

Çok ağlattın güldür beni

Ben yürürüm ilden ile

Vatan bize cennetdürür

Gidenler gelmedi haberin alam

Baba Taptuk manisin

Kimi yiyip kimi içer

Üstümüzden gelen boran, kış gibi

Çekilip giderler mahşer yerine

Bülbül aşık olmuş güle

Yüzün yere koymuş Hak'ka yalvarır

Seher sabahında rüya, düş gibi

Süleyman var Süleyman'dan içeri

Yunus'un ozanlığa başlamasının öyküsü de şöyle: Yunus yıllar yılı tekkeye ağızsız dilsiz hizmet eder. Günlerden bir gün Taptuk'un sofrasında bir güzel muhabbet olur. Taptuk sevinçli coşkuludur. O gün Yunus-ı Guyende adında bir ozana: Bize bir şeyler söyle der. O ozanın dili tutulur o gün, hiç bir şey bulup söyleyemez. Bunun üzerine Taptuk oduncu Yunus'a dönüp: Haydi sen söyle der. Ve Yunus birden başlar içinde birikenleri söylemeye, esip savurmaya. İncileri dökmeye başlar...

Miskin Yunus var dostuna

Koma bu günü yarına

deyip okulu bırakmış. Halk, halktan uzaklaşan kültüre karşı her zaman direnmiştir. Konumuz Yunus Emre'nin okur yazar olup olmadığı değil ''Bilginlerimiz, başta Gölpınarlı olmak üzere Yunus'un ümmiliği, yani okur yazar olmadığı inancını gülünç buluyorlar. Ancak Yunus'tan kalmış bir tek yazılı söz olmaması bir yana, Anadolu'da sözlü kültür bu gün bile bir Aşık Veysel'i yetiştirecek güçtedir;'' Bektaşi tekkeleri tasavvufun en ince kavramlarını bile sözle geceli gündüzlü aylarca, yüzyıllarca İnsanların beyinlerine, yüreklerine hep aktarmış, ekmiş oya gibi işlemiştir.

Hakikat ma'rifet andan içeri

Okur yazar olsun olmasm, Yunus Emre halkm sözlü kültürünün adamıdır, kendi çağının en ileri düşünüşünü halkına kendi öz diliyle ulaştırmıştır. Yunus aynca çağm okur yazarlanna, molJalanna karşı savaş açmış gerçek bir kültür taşıyıcısıdır. Şiir ustasıdır, gönül adamıdır, sevgi denizidir.

Hak?tan emrolmazsa ırahmet yağmaz

Sürün gitsin öyleleri

Bu ne küfürdür imandan içeri

Akıttım kanlı yaş iki gözümden

Dinün terkidenün küfürdür işi

Yunus şiirlerinde öz türkçeyi kullanmıştır, özü aramaıştır, yaradanını aramış ve ona aşık olmuştur, zira hep tanrı aşkından bahsetmiş ve ona kavuşmayı arzu etmiştir... o ilahi aşk ile yanarlen kendini toplumdan asla soyutlamamış... insanlığa, nebatata herşeye aşık olmuş ve ilahisinin yansımalarını yaratılan herşeyde görmeye başlamıştır... gelin şiirlerine bir bakalım...

Dertli ciğerim dağlarım

Göstereyim dostu ona

Kadem kim basa sultandan içeri

Bir tanrı selamı vermez misiniz?

Bir dost bulamadım gün akşam oldu.

Ah ümmetim deyu ağlar Muhammed

Altındandır direkleri

Yağmur gibi yağar başıma taşlar

Gah tozarım yollar gibi

Sırat kıldan incedir kılıçtan keskincedir

Ne şirin derd bu dermandan içeri

Mevlam sizi süs için mi yaratmış

Rıdvan-dürür kapı açan

Yunus miskin çiğ idik

Ne dilersen Hak'tan dile

Pür nur olur içi dışı

Ben günahtan sürmelenmiş gözlüyüm

El ele vermiş degelen güzeller

Kime didar güninden şu'le değse

Şol safa gönüllere

Adımız miskindir bizim

Gümüştendir yaprakları

demiş, demiş ya Molla Kasım bunu görür görmez Yunus'a boyun eğmiş ve yakmadığı suya atmadığı şiirleri bir hazine gibi saklamış. Söylenceye göre bunun için şiirlerinden binlercesini göklerde melekler, binlercesini denizlerdeki balıklar, kalan binlercesini de. insanlar söylermiş. Yunus'un hak ve halk şairi olduğunu anlatmak bakımından tarihçilerden daha bilimsel, daha ileri bir düşünüşle yüklüdür bu. Rahmetli Sabahattin Eyüboğlu bu davranışlarla söylencenin: Birisi Yunus Emre'yi halkın Molla Kasım'la karşı karşıya getirdiğini, ikincisi de bu beyite şair adının ancak birinci dizede olması gereği, tabiiliğini vurguladığını belirtmektedir. Aslında bu şiiri Yunus değil, halk söylemiştir. gelin bu şiiri birlikte okuyalım:

Biter Allah deyu deyu

Bu kıldığın namaz değil

Taptuğun tapusuna

Ben yürürüm yane yane

Kimi düzen aşar kimi yorgalar

Arayı arayı bulsam izini

Dostun bir fiskesi pareler beni

Çağınr Taptuğunu ar gerekmez

Açar Allah deyu deyu

"Hakkı gerçek sevenlere

Şol Cennetin ırmakları

Kardeşlik...::

Hakka aşık olan kişi

Erenlerin dokunduğu çul yanmaz

Haktan yana yönilecek

Nireye bakar isem toptolusun

1861 yılında Narman?ın Samikale köyünde dünyaya gelmiştir. Genç yaşta Bedehşan şehri hakimi Abbas Han?ın kızı Gülperiyi rüyasında görerek onu aramak için yollara düşmüştür.

Her sözüm dinleyen özüm seçemez

Sararmış benizler söylemez diller

Saz çalmayan tel kadrini ne bilsin

Başım aldı hangi yere gideyim

Şu ellerin taşı hiç bana değmez

Yitirdim o dostu bilmem ne yanda

İdris nebi hulle biçer

"Geldi geçti ömrüm benüm,

Akar gözlerinin yaşı

Ey sevdiğim gönül arzular seni

Mevlana meclisinde saz ile işaret oldu

Ağlayı ağlayı gurbet ellerde

Elin yüzün yumaz değil...

Senün ışkun beni benden alupdur

Yarın mahşer günü ulu divanda

Yine esridi Yunus Taptuk yüzün görende

Bilmem deli oldu bilmem ustadır

Hayvanlarda bir kaç çeşit fıkralar

Kayseri ilinin Develi ilçesi imamı Cafer Ağa?nın oğludur.

Ko erte olmasın seher gerekmez

Severem ben seni candan içeri

Mahşer yerine cem olmuş erenler

İÇİ SIKILANLAR!!!! BAKIN AŞIKLAR DAHA NELER NELER DEMİŞ VE DERLEMİŞ...

yunus 'tan devam edelim... ömür-yaşam-hayat için bakın ne demiş...::

Sırat köprüsünden ince sözlüyüm

hocam yüreğinize sağlık... dünyevi işlere gark olmuşken çok iyi geldi bu paylaşımınız. şimdilik sadece teşekkürüm var size.

Pazar eyledik götürü

Seni kanda koyam benden içeri

Taptuk Emre mi? Onu da söylencelerde arayalım. Hacı Bektaş'ın Anadoluya gelmesi bir güvercin kılığındadır. Bunu haber alan ve gelmesini istemeyen Abdalan-ı Rum birer kartal olup onun yolunu keserler. Kutsal güvercin Anadolu göklerini kara kartal kanatlarıyla kaplı bulur. "Yarar geçer kanatları ama bir hayli de pençe yer. Kan revan içinde yedi evli bir çepni köyüne, bugünkü Hacı Bektaş İlçesine iner, bir duvarın üstüne konar. Fakir bir köylü kadın görür yaralı güvercini, acır haline, yiyecek içecek kor duvarın üstüne. Bu masal Bektaşiliğin köylerde yayıldığını ve kadınların bu tarikatte rolü ve önemi olduğunu anlatıp ip uçları veriyor. Anadolunun en eski ve en büyük tanrılarının kadın olduğu unutulmamalı.

Altında gayya vardır içi nar ile pürdür

Şu kanlı zalimin ettiği işler

Elif okuduk ötürü

Biz gel demeyince gelmez misiniz?

Gel gör beni aşk neyledi

Yokuşluyum sanma beni düzlüyüm

Yunus senin methin eder dillerde

aşkın gitmekmi yoksa kalmakmı olduğunu o zaman anlayacaksın...

Tecelliden nasib irdi kimine

Çağırta bağırta aldı dert beni

Diker Allah deyu deyu

Gurbette halim kim bile

Alçakta yüksekte yatan erler

O yari düşte görürüm

Cennet'te huri kızları

Açıldı gökler kapısı

Avın şikira geldi bu yuva kuşu değil.

Bugün dünya yarın ahret nic?olur

Ya vaslına erdir beni

Yalın kılıç olup üstüme geldi

Akıttım gözümden kan ile yaşı

Bir buluşmalarında Yunus, Mevlana'ya: Mesnevi'yi çok uzun yazmışsın, ben olsam şu söze sığdırırdım hepsini:

Tükendi daneler kalmadı azık

Kiminün maksudı bundan içeri

Salınır Tüba dalları

Ateş vapurunu icat eyleyen

Bir dost bulamadım gün akşam oldu

Yoldan iltir niceleri

Bana seni gerek seni

Gittiğim yerde buldu dert beni

aşk aşk diyip durduk bu formda... aşk ilahi aşk ise aşk dır... aşk Yunus'un aşkıdır, onun aşkı gibi yanmak yada onun aşkına inanmak aşkın ne olduğunu çözmeye başlamanın ilk adımı olacaktır... zira tanrı aşkını içinde hisseden kimse tüm dünya ile, tüm insanlık ile barışık olacak...

Misk-ü amberdir sözleri

Seyrani aradım onu her yerde

Onu sevmek ardır bize

Geçer iken Yunus şeş oldı dosta

Cümle alem kardeş gelir"

Hasan'ı Hüseyn'i almış yanına