Taşlar pırıl pırıldı ayna gibiydi

Kuşlar bakımından uçarı

Şimdiyse içmemek birinci işim.

Adamın elleri ceplerinde

Yeşil ipek gömleğinin yakası

Şimdilerde bir köpek gibi koşuyorum ordan oraya

Gözlerin durur mu onlar da gidiyorlar. Gitsinler.

Bir altın köstek ve madalyon

Renksemez camgöz

Çocukça ve seni üzen girişimlerim oldu;

Bir kez daha diyeyim:Özenle katlanmış bir mendil gibisin

Ki Karaköy köprüsüne yağmur yağarken

"Şiir alışkanlıklara karşı bir yaylım ateştir." Bu yaylım ateş şiirin konusunda olduğu kadar diyalektiğindedir. Hatta daha çok diyalektiğindedir. Ama ahlaka karşı koyuş şiirin amacı değil. Belki fonksiyonu. Bu iki kavramı birbirine karıştırmamak gerekir. Şiirin çıkış noktasında yapıcılık da yıkıcılık da yoktur. Bir noktadan sonra ise sadece yıkıcılık niteliği kendini gösteriyor.

Sonrası iyilik güzellik

Bir şey gibiydi bir şey gibi kötü

Ama sıkılganlıktan mı neden

Rastlaşmamak için elimden geleni yaparım

Bütün duyarlıklara ayarlı

Bir ağlamaktır tutturmuş gidiyor

Kaç kez sana uzaktan baktım 5.45 vapurunda;

Taşlarda yüzümün yarısını gördüm

Bir sevişmek gelmiş bir daha gitmemişti

Çünkü iki kişiydik

Tek yanlı aşk kişiyi nasıl aptallaştırıyor

Durakta üç kişi

Sen tam tabancayı

Baudelaire bir şeye zıttı. Rimbaud ise hiçbir şeyle bağlantılı değildir. Sürrealistler, çıkışlarını Rimbaud'yu kök alan bir revolution kavramına şartlamışlardı. Dünyanın değiştirilmesi planında Karl Marx'ı, hayatın değiştirilmesi planında Arthur Rimbaud'yu izliyorlardı.

Koca Barbaros'a karşın

Üstelik sen de hiç bir zaman sevmedin beni

-Cemal SÜREYA-

Sınırsız denizinde çarşafların

Benim bir kere öldü kör oldum

BİLİYORUM SANA GİDEN

Bir mineli altın saat,

Cemal Süreya

Oysa kalbim işte şuracıkta çarpıyordu

Seni bir kere öpsem ikinin hatırı kalıyordu

Bugün şiirin bir ucu toplumsal planda insan haklarını kolluyor. Bu şiirin çekirdeğinde ahlaki bir kaygı bulunduğundan değil, belki kurulu düzene aykırılık niteliği ağır bastığından oluyor. Çünkü insan haklarındaki ilkeler daha yürürlükte değil. Çünkü o ilkeler kurulu düzenle daha çatışma halinde. Ama onların bir gün toplumlarda geniş olarak uygulandığını, kurulu düzen içinde kaynaşarak ayrılmaz birer parça olduğunu düşünelim, o zaman şiir kollamayacak artık onları. Karşı çıkacak belki onlara. İşte bu noktada gerçekçiler gerçekçisi Jhering'in hukuki mesajı ile akılcılar akılcısı Kant'ın felsefi mesajı birleşiyor galiba. Jhering hukukun oluşmasını toplumda hakim bir grubun isteklerine uygun olarak tespit eder. Kant ise en geniş anlamda ahlakı tabiatın mutlaka kovacağını söyler. Biri toplumsal hayat bakımından, öbürü felsefi davranış açısından yapılmış bu iki tespit iki gerçeği aydınlığa çıkarıyor. Biri şu: Hiçbir zaman bir toplumdaki ahlak ve hukuk düzeninin, kişioğlunun tabiatına tam uygun olduğu görülemez. Daha uygun olabilir belki, ama tam uygun olduğu görülemez. Öteki de şu: Kişioğlunun tabiatına iyice bitişik bir yönü olan şiir o ahlaka, o hukukla sürekli çatışma durumundadır. Geniş anlamda ahlak hukuku da içine aldığından sadece ahlak diyelim, ahlak tabiata nice aykırı olursa lafını ettiğimiz çatışma onca sert olacaktır.

Nerden uzatmışsa tenha boynunu

Şurda senin gözlerindeki bakımsız mavi, güzel laflı İstanbullar

Güzel anılar gibi hüzünlü

Öyle düzeltici öyle yerine getiriciydi sevmek

Kapı açılıveriyor

ŞİİR ANAYASAYA AYKIRIDIR

Oydu bir bakışta tanıdım onu

Şimdi sen kalkıp gidiyorsun. Git.

Sigarayı Bırakanın Şiiri

Kadın güzel

Herğün bu şiirle uyanıyorum. Sigarayı bıraktım. Zorlu bir sürec ama başaracam.

cemal süreya nın en beğendiğim şiiri

Çiğnediği sözcükler, ağzının kenarında

Hangi şarkıyı duysam, bizimçin söylenmiş sanki

Bir kapı mı açılıyor

Yalnız seni, yalnız senin gözlerini

İlaç kutularının üstüne yazardı.

Uyandım uyandım, hep seni düşündüm

Bir şey çıkmamış biletlerin kenarına yazardı.

YAZMAM DAHA AŞK ŞİİRİ

Gözümün biri söndü kör oldum

Giderek onda alışkanlık yarattı

Küçük bir oda versinler

Onursuzunum senin!

CEMAL SÜREYA

Sizin hiç babanız öldü mü?

Şurda da etin çoğalıyordu dokundukça lafların dünyaların

Öpüşlerin türlüsünden elhamra

Eskiden birinci işimdi sigara içmek

Atatürk'ün elyazısı

Son isteğimi de söyleyebilirim şimdi:

Bir roza maşallah,

Güzel anılar gibi güzel

Yazısı 1928 yazısı

EDİP CANSEVER

En çok neresi mi ağzıydı elbet

Fotoğraf

Kadın çocuğun elini tutmuş

Siz hiç hamama gittiniz mi?

Nasıl unutmuşum senin bir başkasını sevdiğini

Kehribar yüzü öylece kalsın

Ben gittim lambanın biri söndü

Ben artık adam olmam bu derde düşeli

Çok güzel bir dosya, tebrik ederim hazırlayan kişiyi.

Bıraksalar gökyüzü kendini ikiye bölecekti

Bir geceyarısı yazıyorum bu mektubu

Siz hiç sabunluyken ağladınız mı?

Sevgiyeydi ilk açılışı gözlerimizin sırf onaydı

Bir ağacın gölgesine sarılıyorum.

Fazlaca bastırılmış bir yazı

Oysa Allah bilir bugün iyi uyanmıştık

Kurulu düzene aykırılık estetik içinde daha çok, güzel-çirkin, iyi-kötü kavgası şeklinde kendini sunmuştur. Güzeli yakaladıkları yerde kendilerini, gerçeğin yükseltilerinde sanan düşünürler artık pek yok. Onlar neredeyse güzeli gerçeğe, gerçeği güzele indirgiyorlardı. Hatta kimileri eşyanın özüne ilk basamağın güzel olduğunu ileri sürecek kadar aşırıydılar. Ama böyleleri pek yok şimdilerde. Baudelaire'i düşünelim. Baudelaire 1867 yılında öldüğü zaman estetikte yepyeni bir çağ başlamıştır. Baudelaire eskiyi kapamış, yeniyi açmıştır. Daha doğrusu şiir Baudelaire'in serüveninde kendi ipuçlarını bulmuştur. Bazı ipuçları. Onun ölümünden bir yıl sonra Lautremont'un Chans de Maldoror'u yayınlandı. O günden bugüne şairler bin yıllık güzelin yerine çikrkini oturttular. Mısralarda iyi, kötüye yenildi. Tanrının tası tarağı toplayıp göklere çekilmesi, insandaki şeytanın zaferden zafere koşması bu tarihten sonra ortaya çıkan gerçeklerdendir. İnsandaki öz, şiirle, evren içinde kendini deniyor. Kendi kurduğu tanrıların kendine aykırı sonuçlarını yeriyor. Çünkü Tanrı bir sonradan biçimdir. İnsansa önceden bir öz.

Ah şimdi benim gözlerim

Bir kuş konmuş parmaklarıma uzun uzun ötmüştü

Bir leylak sesi...

Yoktu dünlerde evvelsi günlerdeki yoksulluğumuz

Uzatmış ay aydın karanlığıma

Bu sıralar sıkça aklımda...

Yoksa gururlu bir kişiyim aslında, inan ki

Adam hüzünlü

AMA SENİN

Yurdumsun ey uçurum"

Kağıt peçetelere yazardı.

İki kere öpeyim desem üçün boynu bükük

Otursa ama hiç oturmaz ki

Ve üstündekileri

Hemen menteşeye kayardı gözleri

İnan belli etmem, seni hiç rahatsız etmem,

-CEMAL SÜREYA-

Beşiktaş biraz odur artık,

Ne kadar yakından ve arada uçurum;

Salya değil köpük halinde toplanırdı

Biliyorum sana giden yollar kapalı

Yüzümden ummazdım bunu kör oldum

On iki miskal inci.

Tırnaklarının üstüne yazardı.

Hep arka pencereden baktı,

Yüzünün bitip vücudunun başladığı yerde

Hüzünlü şarkılar gibi hüzünlü

Alışırım seni yalnız düşlerde okşamaya;

Herşeyin fazlası zararlıdır ya,

Hüzünlü şarkılar gibi güzel

Bu böyle pek de kolay değil gerçi...

Oysa bir bardak su yetiyordu saçlarını ıslatmaya

- Nereye mi yazardı dizelerini

İNTİHAR

Anımsamıyorum yarı dolu bir bardaktan su içtiğimi

Bir kadın gömleği üstümde

Bir dilim ekmeğin bir zeytinin başınaydı doymamız

Ve içim götürmez kenarından kesilmiş ekmeği

Bir bir fırlatıp atan

Şöylemesine maviydi kör oldum

Oysa ben senin gözlerinsiz edemem bilirsin

Orada, oralarda sabah akşam

evet 'selena15' bende en çok bu iki dizeyi sevdim diyeceğim ancak öyle bi şair ki Süreya hiçbir harfini tek başına alamıyorum aslında... Bende en çok beğendiğim 'çıkmaz sinir'adlı şiiridir ki gerçekten inanılmaz bir dualizm diye düşünmekteyim. o büyük hümanist 'onu'! düşününce ne hale gelebiliyor...!? gerçekten başka bi soluk olmuştur Süreya benim için. ve asla sevemem süreya'yı sevmediğini söyleyeni... :))

Günün maviliği ondan

Okuyan var mı?

Hep andım ne yaşanır olduğunu

Babamdan ummazdım bunu kör oldum

Sen Bayan Nihayet, sen ölümüm kalımım

Bugün şiir çağdaş şairlerde yeni alanlar, yeni açılar yaratırken belirli bir yönde gelişiyor: Başkaldırma yönünde... Günümüz insanının, uygarlığın bugünkü sıkışık biçimlerinde, çıkmaz sokaklarında, labirentlerinde ilerlerken gösterdiği davranışlara uygun düşüyor bu. Bu biçimler, bu sokaklar, bu labirentler uygarlığın kendisiyse, şiir barbarlığın ta kendisi oluyor. Onun için ahlakı kovuyor.

Tabiat ahlakı kovuyor. Nerde bir ahlak türemişse, orada tabiatla ahlak çatışma halinde. Sanatı doğuran mutlaka bir çatışmadır demiyoruz. Ama sanatı besleyen hep bu çatışmadır diyoruz. Tabiat sanatla kurulu düzene karşı başkaldırıyor. İtiyor onu. Hafife alıyor. Bozuyor. Ağuluyor. Sanatlar içinde bu özelliği en çok taşıyan da şiir sanatıdır. O kadar ki bu konuda birçok sanatların genel meselelerini şiir üstünde tartışmak yersiz olmaz. Çünkü Novalis'in bir sözünü uygulayarak diyelim; her sanat şiire dayanır, hatta şiir bile...

Sanki hiç olmamıştı

Taşlara gelince hamam taşlarına

BEHÇET NECATİGİL ŞİİRLERİNİ NEREYE YAZARDI

Yıkadılar aldılar götürdüler

Ölüm geliyor aklıma birden ölüm

Şal gibi aşağı akardı boyunbağı

"Ne demiş uçurumda açan çiçek

İnsanlar, evler, aramızda duvarlar gibi

Solgun ay altında kasımpatı

Çocuk

Bunun verdiği mutluluk da az değil ki

Plastikten oyuncakların üstüne yazardı.

Adam kadın ve çocuk

Şakağına dayamışsın;

Küçük ev aletleri kerpeten mengene

Gecenin horozu ondan

Cemal SÜREYA

Dünyanın en güzel kadını bu oydu

Büyük zamana düşer.

Çocuk tutumuyla beklenmedik

Fazla şiirden öldü Edip Cansever.

Yalvarırım onu okuma çarşamba günleri

Kan kadını rüzgardı atların

Sensizliğin bir adı olur, bir anlamı olur belki

Bir gider bir gelirdi işlek ağzı

Daha nen olayım isterdin,

burada c. süreya'yı bulduğum için çok mutluyum. gerçekten onu bi kere sevdikten sonra artık sevgili olunuyor. sevgili büyük iş... keşke yalnız bunun için sevseydim seni...

Memelerin vardı memelerin kahramandı sonra

Ve zarif kemerini örtme duygusuyla

Saçlarını tarasa baştan başa rumeli

Çıkar giderim bu kentten daha olmazsa,

Sil beni N?olur kırk yıllık kirim pasım gitsin

Tepede bir gökyüzü vardı yuvarlak

Bağışla bir daha tekrarlanmaz hiçbiri

Sizin Hiç Babanız Öldü Mü