Müsaadeniz olursa bende katılayım. 1. Mü'min elbetteki zaman zaman üzülür. Peygamberimizi üzen bir çok hadise meydana gelmiş, tasvip etmediği halde bazı yerlerde beddua da etmiştir. 70 Sahabinin kalleşce katledilmesinde olduğu gibi. 2. Üzülmemiz üzerimize bazen vacip de olabilir. Mesela müslüman kardeşlerimizin uğradıkları zulümlere. Hatta bazı sünni din alimlerimiz, üzüntülerinden kendilerine gülmeyi bile yasaklamışlardır. 3. Büyük günahlardan birisi de, yaptığı hatanın veya günahın, günah olduğunu bilmemesidir. Çünkü burada tevbe kapısını kendi elleriyle kapatmış olur. 4. Bir fiilin hata veya günah olması, ehli sünnet alimlerine göre, önce nakle sonra akla bakar. Yani bu konudaki ölçümüz naastır. 5. Her halukarda şükretmek ve tevekkül etmek imandan gelir. Hayrı da, şerri de yaratan Allah'tır. Bazen bizim bilmediğimiz şerlerde hayır olabilir, ama bu demek değil ki her şerrin altında hayır vardır. Aslında biraz da kelam konuları bunlar. Sözümü kapatmadan evvel bir hatıramı paylaşmak isterim. 2 imam arkadaş öğle namazından çıktık 19 mayıs üniversitesine imtehana gidiyorduk, yaklaşık bir saat sonra imtehan vardı. Yolda başka bir şöför arkadaş dalgınlıkla sola gireyim derken bize çarptı ve otobanın karşısındaki ters yola kadar gittik. Arkadan gelenler olaya şahit oldular ve aynen şunu söylediler 'nasıl bu kazadan sağ çıktınız' Araba pert oldu. Bende anlamadım, ne bende ne de arkadaşımda en ufak bir şey yoktu. Kalktık hemen her halukarda olması gerektiği gibi şükrettik ve tevekkül ettik. Sağolsun bize vuran arkadaşın arkadaşı bizi imtehana yetiştirdi ve o imtehandan 70 puan alarak geçtim. Saygılar.

hocam şu açıdan bakmanı isterim insan herzaman yaptığı yanlışı hatayı görmeyebilir ama yaptığın yanlışın hatasının farkına varabilmek bile büyük bir lutuf sonuçta insan beşerdir hata yapabilir önemli olan vicdanınız sızlamasıdır. o vicdan sızlamanız size doğruyu allahın izni ile gösterecektir ne mutlu size içiniz daim içiniz ferah olsun inşallah.

Allah razı olsun hocam...

uzun zamandır zihnimi meşgul eden bir sorunun cevabını sizden alabilirim ümidiyle sizlere sormak istedim : başımıza gelen her kötü hadiseler karşısında hayırlısı buymuş deyip mü'min üzülmez deyip inancımız gereği hemen atlatabiliyoruz hamdolsun.. acaba diyorum kendi irademizle yaptığımız hatalar sonucunda bir hüzün ve tasa çöktüyse içimize bu durumdada mı hayırlısı buymuş demeliyiz. ya da bu durumda ne yapabiliriz?