geçen haftasonu yaptığım fiildir.

Olumsuzluklar üzere kurulu hayatlardaki -lar eki cümleye ve cümle içerisine sindirilen fikre çoktan gelen çokluk hissi ile gerçekliğini sorgulamadan kabul vs yükleme amaçlı değil, bizzat fikrin öncesinin çokluk içeriyor olmasındandır...

dilim gündüz

Gece, günü, dünü ve yarını an gibi yaşamanın tadı...

gönlüm gece

İçinin boşluğunu dolduracak bir devinim ister... Eşyaya yönelir... Bütün boşlukların kendisinden bir beden küçük olduğunu gören insan kendisini geceye ve gecenin içinden akıp giden caddelere bırakır... İşte o an en dingin müzik, bomboş, sokaklarda insanın kendi ayak seslerini dinlemek olur...

Gözü kapalı yürümek, başını sonunu hesaplamadan...

Uzak yakınlıklar başlar yüreğinde,

Bazı günler, kül rengiyle uyanır insan hayata; gök kubbenin bile üstüne üstüne geldiği olur... İşte öylesi günlerde en geniş müzik arşivi bile bir yerde eksik kalır, insanın iç isyanını ve ıslaha ulaşmamış duygularını anlatmaya...

Gece, iki yürek arasında gölgeden köprü...

Gece, düşlenen, özlenen ve tekrarı belki de mahşer denenin, yüreğe har olanın, mahşeri kar oluş anı...

Eksildi ömrümüzden, kim bilir kaçıncı gün,

Başlı başına, boşu boşuna...

hemen D sürüçüsündeki müzik klasörüne girdim.

Ve sonra,

Sadece yürümek,

Olur olmaz bir yerde aklına gelen alfabeler. Ulaşmak istiyorsunuz da neye? neyin mümkünlüğüne? En mümkün. Hıı olur.

hemen içeride 10 tl ye aldığım kulaklığı getirdim. usb girişli portatif hoparlörüme taktım. usb yi de taktım..

Oysa ben seni hala bekliyorum...

Boşuna mı diyordu Levent Yüksel yüreğim sokaklarda eskiyen taşlar gibi "..." iniyor perde perde gecenin koyu rengi, beni bırakın bu caddelerde...

Zamana, mekana ve insana...

şimdi gece yarısı olsa ya da o kadar karanlık olsa ki kendimi bulsam gecenin karanlığında, ne beni bekleyen olsa ne de benim beklediğim.. sadece kendimi bulsam, hafiften yağmur yağsa ıslanmsam, düşen damlalar kalbimdeki hüznün gözyaşı olsa..

Gülüşün...

Denediniz mi hiç?..

Düşüş müdür?

Yağmurda yalnız yürümek en güzelidir...

Kıskanmak hiç değil,

arkadaşları aramak istemedim, kitap okumak istemedim, öylesine okuduğum bir aof bölümü derslerine çalışmak istemedim, satranç kursuna gitmek istemedim.

adam evet dedi..

Ne ettiysem olmadı

Düşündükçe de teslim olmak düşer,

an'dan beri

Dünü, bugünü ve yarını hiçleştirerek...

Yürüyüşünü tamamlayan, yürüyüşüne anlam katan...

Gülüşün, gülüşüme mavzer...

Fıtrata özgü bir şey değil,

Bir tek ölüm korkuturdu

Birden bir ıslık peydah olur yüreğine,

Kendi halinde, bir başına...

Meydan okuduğunuz her söz, her düşünce keşke bu müzik kadar güzel olsa. Ve sizi o meydanda yalnız bırakmasa. Söylenmemiş kalacak olan her söze.. her eksikliğe...

Korkmadan ama...

hemen kitaplığımdaki kutudan envai çeşidi bulunan usb lerden biri aldım. taktım bilgisayara;

Düş müdür?

Ve sonra başa sarar herşey, bir virgü bile derinlik katar yüreğine... Öylesine bir şey işte... Kendi halinde...

Anise'den Walking on Air;

Bir gülüşün yeter

Kimse bilmez, kimse bilmez...

Üzerine iki kelime söylemek istersin,

Loş ve boş bir sokakta, sokak lambalarının titrek sesine kendi ayak sesinizin ritmini ekleyip yürüdünüz mü hiç?..

güneşler açar yüzünde aşk büyür içimde

Öylece yürümek...

Haah, işte bu dersin...

BEN ONU ÇOK AMA ÇOK ÖZLEDİM :((((

Hah da bu da...

Lana Delrey'den Summertime şarkılarını attım.. bu iki şarkı yeterliydi benim için..

Biteni de, başlayanı hatta başlayacak olanıda...

ve saat 10 gibi dışarı çıktım... uzun süre sadee yürüyerek sadeçe insanlara bakarak saatleri tükettim. hatta bir ara hiç farketmemiş olmalıyım ki, hiç durmadan yürümüşüm.

O işte bu dediğin şeyin

Senden gayrı, senden ayrı...

Gece, özlemin öze vuruşu, sılanın vuslata avdeti...

Sadece yürümek...

etin tadından ustalardan kimin antepli kimin maraşlı kimin hataylı kimin adanalı kimin urfalı olduğunu anlıyorum işte.

Ardına bakmadan, önünü görmeden adım atabilmek bilinmezliğe...

Anlamsızlığın anlamını bulmaya çalışırken,

istemedim.. ama o gün neyi istediğim bir anda aklıma geldi.

Sen gittin

Tıkanır kalırsın...

Bence deneyin...

hemen en yakın yerde bir oçakbaşı salonuna girdim. ustaya 2 işi kuşbaşı attırdım. domatesleri şişe takmasını söyledim. kebabı yediğimde ustaya "usta sen urfalı mısın" dedim...

Boş kuyular dolmadı;

İnsanlık eylem tarihi göstermiştir ki, insan olumsuz durumlardan kurtulma adına verdiği bireysel kararların arkasında durma kararlılığını göstermede, gurup içi kararlara göre daha içten ve kararlı bir duruş sergilemiştir...

Yürümek güzeldir...

"Bir başına ve kalabalık"

Tutsaklığının farkında olamayan çocuksu düşler misali...

Bu kar sabaha kadar yağsa da, ben kanepe cam ikilisinde kendimi bulduğumu düşünsem de, sokak lambaları şehre ilk kez bu kadar yakışmış olsa da, 23.14'te apartmana giren ayak izleri 23.29'da karda yürür izini belli etmez silsilesine katılsa da, sırf bu manzarayı daha yakından seyredebilmek için cam kanepe ikilisine kalorifer peteğini ekleyip, ısınan havanın yükseleceği kaidesi kararınca ayaklarımdan nereden geldiğini anlayamadığım hava akımına maruz kalan boğazımın da faydalanabilmesi için çaba sarfetsem ve yutkunmakta güçlük çekip yine de inatla yastık yorgan ikilisine uzak dursam da ve ben hala o sokak lambasının çevresindeki dansı ile ateş böceklerini kıskandırırcasına döne döne alçalan kar tanelerini seyretmenin keyfini tarif edemesem de, ikinci bir cümleyi kuracak kadar uzun metrajlı değil düşüncelerim bu gece ve son gecelerde...

Mitleştirmeden...

Sözün büyüsüne...

Hani bazen olur ya, sarhoş kepazeliği diye adlandırılan bir andır yaşam...

Ne olacaksa olsun...

Yengiyi ve a yenilgiyi kutsalaştırmadan...

Yepyeni bir hayat için yalnız yola çıkmalısınız... Yalnızlık yolu yokuştur diyorsanız da yepyeni biriyle... Yoksa gün gelir, ya evlat ya kuyruk acısı hatırlanır, hatırlatılır...

Varsın

Tanımlanamayan anlamsızlığı,"tekleştirerek",

saçları uçuşur ada vapurunda deniz kızı gülünce

Olumsuzluklar üzere kurulu hayatlarda genelde ve doğal olarak bir yepyeni hayat özlemi, beklentisi ve dahi böyle bir hayatı gerçekleştirme atakları gözlenir zaman zaman...

ama şehir hayatı böyledir, sen durmak istemesen birileri durdurur.. kalabalık kaldırımlara geldiğime içimde yürüme isteği bir anda kesildi.

Yürünür mü hiç demeyin...

Yepyeni bir hayat için yürümek;

Ve sana düşünmek,

Anlamsızlığı yücelterek,

İmanı düşlerinden ibaret...

Onca yaşanmışlığı biri söyler

Gece, zamanda yolculuğun öbür adı...

Yaşanan ama ifade edilemeyen bir şeydir,

Sen o kıyıda yürüyerek

benden öte

bu beni gurme yapar mı?

Olur ya hani bazen;aidiyetini bilmediğin, bilemediğin tanımsız bir boşluğun girdabına kapılarak, seni senden uzaklaştıran herşeye inat o boşluğa yürümek istersin bazen...

Yalnız yürümek daha bi güzeldir...

ben de etten belli dedim,