AYIP DEĞİLDİR AĞLAMAK, ZAYIFLIK HİÇ DEĞİLDİR.

bu satırları yazmakla yaşamak arasında ne büyük fark var bilir misiniz

gerçi şükür kukla olmak onuruma dokunurdu

ERİCH FROMM

Evet aynen öyle.

bireyci bencilliği, çıkarcı-fırsatçılığı, hazza dayalı HEDON yaşamayı esas edinenler, yaşamı ıskalayanlardır.

Yaşamın zorlukları, riskleri, sıkıntıları karşısında cesaretsiz-pasif-sinik kalmak, gereken zamanda gereken hamleyi-atılımı yapmadan öylece beklemek, bir bakıma yaşamdan-yaşamaktan korkmaktır.

Uzun bir aradan sonra, selamlaşmak ve düşünsel paylaşımda bulunmak ne güzel. Bu muhteşem yorumun üzerine, ne denebilir ki.

KUKLALAR VE İNSANLAR

Paralelinde...

Derken, acı ile mutluluk arasında gide gele tahta bedenleri, insan olmuşlar.

Düşünürün de dediği gibi;

"Eğer bir kadın ağlıyorsa gerçekten yürekten ağlıyordur ve de olgunlaşıyordur. Eğer bir erkek ağlıyorsa, her akan yaşta bir erdemlik akıtıyordur"

Kuklalar da biz

Sonra da koparıp iplerini, bir avuç hüzünle susturmuşlar kanayan yüreklerini. Ama bir daha kukla olamamışlar.

"uzun ipli kuklalara gelince onlar cesurdurlar korkmazlar. başarısız olmayı, hayalkırıklığını, acıyı, üzüntüyü göze alarak yaşamayı tercih edip risk alıp hayatlarını kendileri yönlendirmeyi tercih ederler."

Oyuna çıkıyoruz birer ikişer

İnsan olabilmenin tadını duyumsayanlar, bazen tahtadan kukla kalabilmenin basitliğine özenseler bile kuklaların ne denli duygu yoksunluğunda yaşadıklarına şahit olunca uzun ipli olmanın mutluluğunu dolduruyorlardır ciğerlerine acı çekerek bile olsa..

İnsanların türlü etiket, apalet ve maskelerden arınıp,

ben inançlarım değerlerim için dibe vurdum ya helal olsun bu memlekete

"kısa ipli kuklalar hayatı sadece izlemekle yetinip pasif bir şekilde hayatın kendilerine verdikleriyle yetinenlerdr. hayatlarını değiştirmek için hiç bi mücadeleye girmeyen sadece izleyen... onlar hiç bi mücadelede bulunmaadıkları için hayat adına bazı duyguları hiç tadamayıp ot gibi yaşamayı tercih edenler yani yaşamaktan insan olmaktan korkanlar diye düşünüyorm."

Bitti mi oyun

Kuklacı felek usta

ama burda dikkatimi çeken bişey var... mesela kısa ipli kuklalar kendileri kısa ipli olmayı seçmiyor usta seçiyor onların ip uzunluğunu. gerçek hayatta böyle değil ama. insaanların ip uzunluğunu yani mücadele ruhunu ve cesaretini insan kendi belirliyor. yani insanlar isterlerse iplerini uzatabiklirler diye düşünüyorm ben...

İpleri kısa olanlar ise; ne mutluluk, ne acı, ne de hüznü öğrenemeden, sonsuza dek tahtadan adam olarak oynayıp durmuşlar ortalıkta...

... Çünkü Yakışıklı Simith korkaklara yakışır bir şekilde zalimdi. Kendisi bir adamın tokatları ve öfkeli sözleri karşısında burnunu çekerken, bunun öcünü kendisinden güçsüz olan yaratıklardan çıkarıyordu. Beyaz Diş?ten...

hadi kukla olmayında göreyim, benim gibi dibe vurursunuz

Marangozun biri; kuklalar yapıp, ipleri elinde salmış ortalığa. Kiminin ipi uzun, kiminin ki kısa. Sonra bir avuç hüzün, bir avuç acı, bir tutamda mutluluk serpmiş ortalığa.

kısa ipli kuklalar hayatı sadece izlemekle yetinip pasif bir şekilde hayatın kendilerine verdikleriyle yetinenlerdr. hayatlarını değiştirmek için hiç bi mücadeleye girmeyen sadece izleyen... onlar hiç bi mücadelede bulunmaadıkları için hayat adına bazı duyguları hiç tadamayıp ot gibi yaşamayı tercih edenler yani yaşamaktan insan olmaktan korkanlar diye düşünüyorm. onlar kendi kaderlerini tayin etmek için bile uğraşmayıp hayatlarını başkalarının ellerine bırakan zavallılar. evet onların hiç canı yanmayacak belki hiç üzlmeyecekler, hayalkırıklıkları olmayacak belki ama onlar mutluluğu, başarıyı, mücadeleyide bilmeyecekler. hayattaki bütün duygular insanlar için yeri geldiğinde her duygu yaşanmalı bence... acıyı yaşamadan tatlının;başarısızlığı yaşamadan, başarının anlamı olmayacağı gibi... kötü gibi görünen duygularda bize çok şey katar onlarda hayatın gerçeği...

İPİ KISA OLANLAR YAŞAMAKTAN KORKUP HAYATI SEYREDENLER. İPLERİ UZUN OLANLAR İSE HERŞEYE RAĞMENyaşamayı tercihedip acısıyla tatlısıyla hayatı yaşayanlar. canlarının yanmasından korkmayıp yaşama cesareti gösrerip bazen mutlu bazen üzgün hayatı gerçekleriyle göğüsleyenler

yazıyı çok beğendim...

Yaşama aktif olarak katılmayan, çalışıp üretmeyen, azmedip mücadele etmeyen, sevmeyen, paylaşmayan, güvenmeyen;

uzun ipli kuklalara gelince onlar cesurdurlar korkmazlar. başarısız olmayı, hayalkırıklığını, acıyı, üzüntüyü göze alarak yaşamayı tercih edip risk alıp hayatlarını kendileri yönlendirmeyi tercih ederler. başkalarının kendisi için seçtiği rahat hayatı değil kendilerinin kendilerine seçtikleri hayatı yaşama cesaretini gösterirler. mücadele ederler, upraşıp çabalarlar. sonucu kötü bile olsa onlar mücadele edip kaybetmiş insanlar dahi olsalar muhakkak ki onlar kısa ipli tuğlalardan daha değerlidr. çünkü kısa ipli kuklalarda olmayan bişey var onlarda mücadele ruhu. onları değerli kılanda bu ruhtr bence...

Evet ünlü düşünürün de dediği gibi, bizler insan olarak kendi yaşamımızın asıl öznesi ve aktif belirleyicisiyiz. Elbette ki bu belirleyicilik insan aklının ve bilincinin bir neticesi ve gücüdür.

İnsanlarla içten, çıkarsız ve riyasız dostluklar kurmayan;

Hele içinden geldiği gibi, içtenlikle samimiyetle döküyorsa gözyaşlarını, bundan daha doğal ne olabilir ki. Çünkü İNSAN aynı zamanda psikolojik bir varlıktır. Ağladığımız zaman, vücudumuzdaki stres hormonları gözyaşlarıyla vücuttan uzaklaşır ve biraz sonra rahatladığımızı hissederiz. Gözyaşları, bünyenin güvenlik subaplarıdır. İçinizde sakladığınız duygular birike birike bir gün patlama noktasına gelir. İşte o zaman ağlayabilirseniz, emniyet subapları yani gözyaşları sizi ağır bunalımlardan kurtarır.

Ağlayabilmek, gülebilmek, hüzünlenebilmek, heyecan-coşku duyabilmek. Bunlar insani duygulardır, insana dair özelliklerdir. Ve en önemlisi de bu duyguları hala koruyabilmektir. Çünkü günümüzde pek çok insan bu duygularını kaybetmiştir ne yazık ki. Adeta birer robota dönüşmüşler; DUYGUSUZ VE RUHSUZ.

Sağlıklı yaşamak için her şeyden önce ruh sağlığınızı düzene sokmalısınız. Duyguları bastırmak, ilerde büyük sorunlarla karşılaşmanıza neden olacaktır. Bu nedenle içinizden geldiğinde kimseden çekinmeden ağlayın.

Uzun olanlarsa, tam eriştiklerini sandıkları anda bir tutam mutluluğa, çarpmışlar kocaman acı duvarlarına! Ve acıyı öğrenmiş tahta bedenleri, bir tutam mutluluk için, ödenen o bedeli.

Ömer Hayyam'ın dediği gibi:

kuklalık başkasının denetiminde olmaktr başkası tarafından yönetilmeyi kabuletmektr, başkasının senin adına yaptığı tercihleri kabuletmektr. vah vah ki kukla olmayı kabuleden yanlışta olsa kendi kararlarını uygulama cesareti göstereremeyen zavallılara. unutmayın herkesin bir hayatı vardı ve yaşadı siz kendinizinkini yaşayın. sizin hayatınızı başkalarının yönetip, tercihlerinize başkalarının yön vermesini kabullenmeyin... uzun ip kısa ip konusuna gelince sanırım kısa ipliler yokluğu ve varlığı belli olmayan hayatı televizyon izler gibi izleyenler... uzun iplilere gelince onlar korkularını yenmiş hayatı yaşama cesareti göstermişler... onlar hayatı varetmişler...

"Üretici, geliştirici, paylaşımla, mücadeleyle, umutla ve sevgi dolu yaşamakla, insan kendi hayatına da yine kendi bilinciyle bir yön vermiş olacaktır."

Yaşamak; daha fazla şeye sahip olmak, yada daha fazla şeyi tüketmek asla değildir. Hele hele özü yadsıyıp, şekle saplanmak, etiketlerin-apoletlerin arkasına saklanmak hiç değildir.

Merhaba sevgili Özgür Deniz hoş bir mecaz ve güzel bir konu..

(TAÇMAHAL20)

güzel yazı içinde sizin elinize yüreğinize sağlık arkadaşm...

Ama KUK'la olmadığımı biliyorum ee bana neciliğin kol gezdiği memleketimde bana ne elalemin KUKLASINDAN:)

Merhaba sevgili dost Uluda.

Başlamış kuklaları oynatmaya. İpleri kısa olanlar, uzanamamış mutluluğa.

Yaşamın zorluklarına karşı verilen insansı mücadelenin coşkusuyla dolu olmadıkça insan, edilgen bir nesne olmaktan öteye gidemez.

önce kendi ve önce "İNSAN" olunması gerçekliğini düşündüren, bu güzel yorum için teşekkürler.

Elinize, yüreğinize sağlık. Konuyu çok güzel şekilde özetlemişsiniz.

Sandıktayız hepimiz

Günümüz şartlarında ve bu sistem de kim insan kim KUKLA çözecek durumda olmadığımız için bu konuda çok yorum yapamayacagım:))