Günahlarının bedelini ödemek için cehennemi yaşadıktan sonra, cenneti göreceği söylenir kulların. Ben önce cenneti gördüm sende, sonra cehennemi, sensizliğinde. Seninle geçen zamanları nasıl tarif edebilir, neye benzetebilirim bilemiyorum.

Her şeyi takma kafana diyorsun, olmuyor,

Karanlıkta üzerine basarak katlettiğim bütün karıncalardan,

Çocukluğuma mı inmeliyim önce diye düşündüm, en aşağıdan başlayayım dedim sonra ve oradayım. Çocukluğumun geçtiği o sefil sokakta; <i>Pamuk Prenses Sokağı?</i>

El kaldırıyorum herşeye...

Hayal israfıymış...

Dualarıma cevaptın, sabrımın sonu...

Bilmem kaç ayak izini takip ettim,

Sana kendimden bahsetmek istiyorum biraz, evet, bildiğin?<i>kendim</i>?den, ben?den?

Beni şimdi bu duruma sürükleyen, bana böyle düşündürten hücrelerimi tek tek bulup imha etmek istiyorum. Ve mutluluk hormonlarıma da akıl almaz işkenceler etmek istiyorum neden yeniliyorlar bu hücrelere diye?

Kaç zaman kalırım burada,

Kalem tutan el,

Kocaman bir kapıdan girdiğim,

iyi de;

Çocukluğum?

Herkesten farklı...

Hata bende,

<i>"bilmiyorum"</i> diyebiliyorum güç bela

Bak saat sabahın üçü ilaçlar da bi işe yaramıyor.

Ve bir gün,

Hoş geldin dercesine çırpınır denizi,

Pişmanlık kurtları düşmüş içime,

Bazen o kadar hızlı geçer ki düşünceler aklımdan, yetişmek için aklımı yitirmem gerekir...

Bütün mekanizmayı tüm kuvvetiyle çalıştıracak olan o ilk kıvılcım eksik işte, kahretsin, bunu da kahretsin... elinde olimpiyat ateşiyle bir melek değil ki beklediğimiz, yüzünde bir gülümseme, dudaklarında tatlı bir söz, sıcacık bir dokunuş... elinde olimpiyat ateşiyle bir melek daha mümkün sanki evet... tamam sorun biraz da bende kabul ediyorum, her yüzdeki gülümseme, gülümseme değil, her dudaktan dökülen tatlı söz, söz değil... ne bileyim işte, derinlerde kilitli bir kutu, içine her şeyi sakladığım, kapıları açtığım biri de çıkıp bulsun istiyorum o şifreyi, ama hayır hep birazı eksik kalıyor bütün denemelerin...

Ben düştüm, seni acıttım, kırıldı her yanın...

Başrol oyuncusu, seti terk etti

On üç Nisan?dı...

En mavisi gökyüzünün ve denizin,

Bir zamanlar kalbini çaldığım için, senden?

Kuş kadar alıyorum sanki bana sunulanlardan, filler gibi tüketiyorlar bendekileri...

Dinliyorum, anlayamıyorum...

Sahibine gönderemedim, daha fazla da saklayamadım...

Artık sanki cenaze yeri

Her olay anında, aynı sorgulamanın tarafları oluyorum içimde.

Değiş biraz dedin, hep böyle olma, her şeyi takma kafana. Kafama taktığım sen ve sensizlik korkusuydu, senin de dediğin gibi, "her şey"di ve takıyordum işte kafama, düşünmeden, endişelenmeden, üzülmeden, karamsar olmadan edemiyordum. Korkuyordum. Hala da korkuyorum...

Ah o çocukluğum!

Evet, yine susuyorum, yutuyorum, kusana kadar.

Güzel yanı,

Bugün yanında olamadığım için,

<i>Neye ya da Kime, Neden ve Nasıl tam da bilmeden, çok fena öfkeli bir akşamın ardından;</i>

Öyle bir ruh haline büründüm ki bu gece, lanet olası kelimeler bir araya gelmeyi beceremiyorlar ifade edebilmek için...

Gündüzden çok şey görüyorum uykumda sen gideli

Sahipsiz her günahın gönüllüsü gibi,

İlkler unutulmaz derler ya; doğru. Unutulmuyorsun. Ne dersin, bir gün unutabilir miyim, sen unutulabilir misin?...

Hüzün israfıymış...

Diyar diyar aradığımmışsın gibi çıkıp karşıma, her taşın altından çıkarcasına şart mıydı terk-i diyar...

Hayat öyle güzel bir yol, beden öyle güzel bir motor ki; kusursuz... Ancak ateşleme sisteminde sorun olunca tam bir hurda yığını...

Milyon hüzün taşıyan binlerce hece,

Seviyorum, değer veriyor ve bağlanıyorum...

Binlerce söz karmaşası talan etmişken aklımı, hangilerini seçip bir araya getirmeliyim sana seslenmek için bilmiyorum.

Babamın gurbetlik yıllarındaydı, çocukluğumun geçtiği yılların bir bölümü. Döndüğünde, mahallenin belki de şehrin en farklı en havalı bisikletiydi benimki. İlk defa gördüğümüz, çeşit çeşit oyuncaklar?

Film dedim de aklıma geldi

Merhaba dedim sustum,

Affına sığınıyorum,

Vakit geç oldu, yarın iş var, dışarıda hava buz gibi, boğazımda biraz ağrı ikibin onüçün dokuz aralığını on aralığa bağlamaya dakikalar var...

Yine hissettirdiklerinle büyülenmişliğimle, alemi başıma yıkışındı gülmez olan yüzün?

Bilmem, kaç kişi çaldı kapımı, Allah versin dercesine uğurladığım...

Sonra, merhaba dedim de aklıma geldi

Hem gönderebilseydin, sahibi olamazdı...

Kemirilmişim,

Ne desen haklısın. Ne çeksem müstahak!...

Farkındayım, ne kadar cümle kursam da hep anlamsız kalıyor anlatmaya çalıştıklarım; yani kendim?

Bu sessi geceler...

Tükendi sorular, çözüldü sır, seninle anlam kazandı bütün evren, yaradılış gayem.

Bir avuç su, saçların için...

Hayat bu kadar karmaşık olmamalıydı. Ya da biz sade düşünebilmeyi becerebilmeliydik...

Ben boş boş beyaz sayfalara bakarken, boş konuşmayan sen susma; şarkıların masal olsun bana bu gece, sen söyle-anlat ben uyuyayım, ama hadi son kez sana ben de eşlik edeyim; "... ellerimi tutmazsan gülüm yakarım geceleri..."

Boşuna umutlanmışım,

Sokaktayken eve girmek istemez oldum iyiden iyi...

İçinde bir çocukla büyüyor insan,

ben bu saatten sonra,

Senden öncekileri unuttururcasına çıkıp geldin, yeri göğü inletir gibi neşe saçtın içime. Benim yarımımı tam ettin. Senden sonra anladım, insan yarım ruh ve yarım beden yaratılmış. Öteki yarısı ayrı yaratılmış. Beni tam etmiştin işte. Ruhum kurak toprak, sen bereketli bir yağmur. Bütün eksilerime gökten iner gibi geldin, artı ettin hepsini. Eksiydim. Öyle bi çarptın ki beni, artı ettin...

Sonradan yerine koysam da

Hayatı öğrendim sandım, karşına çıktığımda yeni bir hayat buldum ve konuşmayı yeni öğrenen çocuklar gibi hecelemeye başladım; seni?

O zamanlar öyle bir ruh halidir ki doğru bildiğin her şeye küfreder hale gelebilirsin ve ne kadar yanlış, ne kadar kötü şeyler varsa canın çeker...

İlkler unutulmaz denir ya, doğru, unutulmuyor. Çünkü mutlaka unutulmamasını sağlayacak bir şeyler oluyor. Tıpkı, o sokaktan ilk kez çıkıp, ilk kez kütüphaneye gittiğim günü unutamadığım gibi. Tek okul pantolonumun kaldırımdaki tellere takılıp yırtılmasını unutamam mesela. Tabi sonrasında, ilk terziye girip, <i>?amca bunu kaça dikersiniz?</i> diye sorduğumu unutamam, ve amcanın, hemen pantolonumu dikip beni annemden yiyeceğim dayaktan kurtararak geri gönderdiğini hiç ama hiç unutamam. Ve unutmam borcumu, ödeme vakti geldiği zaman ?

Gittin gideli tavanda her gün başka bir film oynuyor uyku öncesi

Bir hikaye yaşanmadan bitti

Bazen; <i>?belki de ihtiyacı vardır desteğine, bir başına taa nerelere gitti, yeni bir hayat kuruyor, hiç mi tökezlemeyecek, hiç mi düşmeyecek, hiç mi çırpınırken elini uzatmayacak, sen tutmazsan kim tutar, sen olmazsan kim olur, kim olursa olsun, varsın olsun, sen bu hallerde yanında olmadıktan sonra, neye yarar yaşananlar, nerde kaldı o sözler, utanmalısın kendinden? </i>diyorum.

Karar veremiyor, hüküm kuramıyorum. Sürüp gidiyor, infazsız yargı...

Hele o komşu evler

Gülüşün kayboldu, gözyaşın başladı ya hani,

Sabaha kadar uykumda görür oldum

Sustum, savaştım içimde, yenildim. Sigaraya başladım, uyku hapları, anti depresanlar...

Bir zaman önceydi,

hizaya gelsem ne olur...

Yıkıldım ve yıkandım gözyaşlarınla,

<i>Merhaba </i>dedim

Zaman israfıymış...

Özür diliyorum,

Beklemiyorum senden affetmeni, haşa,

Kızıyormuşsun zaman zaman, arada ağladığın oluyormuş, ağlama!

Sen de başlamışsın sigaraya, yapma! Öyle kafam estikçe diyorsun, deme! Öyle başlar, eser kafan, dinmez fırtına, bitmez sigara...

Her olay sen, her taraf ben, sorguluyorum?

Bu şehrin insanları, bu şehrin kuralları, bu şehrin kültürü, bu şehrin inancı, bu şehrin sesi, nefesi, güneşi, gölgesi, yağmuru, rüzgarı, güveni, yemini, ihaneti, özgürlüğü, esareti? hiç biri benim değil, bana değil, benimle değil?

Mevcut yollar yerine, kendi yolumu çizmeye çalışıyorum,

Özür diliyorum senden?

Ne de güzeldi her şey...

Hep olumlu, güler yüzlü, neşeli, şen, iyimser, güçlü, yüce ruhlu, korkusuz...

Herkes gibi,

Eksik olmasın yeter,

Yanında şenlik yeri olur şehir mezarlığı?

Ve özür diliyorum,

Bazen pire için yorgan yakmak yetmez, şehri ateşe vermek istersin ardına bile bakmadan, giderken...

Hayalleriyle imkanları arasına sıkışmış, hangi yönde gideceğini bilmeyen, rehberi olmayan biçareyim ben.

Eskiden haftalarca, aylarca rüya görmezdim

Öyle bir sevgiydi ki, bir damlasıyla nehirler yarattı,

Bazen; <i>?bitirmeli beni içinde, sevmemeli, gerekirse nefret etmeli, ama bitirmeli, bensiz bir hayatı yaşamalı, bensiz gülmeli, bensiz ağlamalı, bensiz savaşmalı, bensiz, bensiz, bensiz?</i> diyorum kendimi sorguya çektiğim ifademde.

Öyle bir sevgiydi ki, bir damla öfkeyle nefretler yarattı...

Sen yetiyordun karanlık ve sabahı olmayan gecelere.

Çocukluk aşkım olmadı benim, ilkokul aşkım, lise aşkım ve sonrası? Hep platonik aşklarım oldu. Hep imkansıza aşık oldum ben. Aynı şarkıdaki gibi; <i>?ben imkansız aşklar için yaratılmışım, ne kavuşmayı bilirim, ne unutmayı?</i> bugün baktığımda, ilk yarısı doğru, ?imkansız aşklar? için yaratılmışım, ama sonrası uymuyor sanki. Unuttum sanırım çoktan, onları da, acılarını da? Sen ilktin, aşkımı ilk kez söylediğim, belki de susamayacak kadar çok sevdiğim ilk kızdın sen? Büyük sözler kurmuşum zamanında, büyük konuşmuşum ve unutmamış kader, es geçmemiş, <i>?hadi bakalım?</i> demiş? Büyük konuştuklarım aldı seni benden. Dilimi ısırmadıklarım, eşek arılarının dilime dokunmadığında kurduğum cümleler?

Gönderemediğin için sahibi "o" dur...

Sonra uzun bir sessizlik, kocaman bir boşluk?

Bela dedim de aklıma geldi

Babam çocukluğumda iki şeyi kesinlikle yasaklamıştı bana. Birincisi, Oğuzhan?la oynamamak, ikincisi, su boruları patladığında, o kıpkırmızı toprak çamur olduğunda, <i>?çamurdan araba?</i> yapmamak? Yasakların ne kadar tatlı olduğunu bilirsin. Ben bilmiyordum o zamanlar, ertesi gün, Oğuzhan?la çamurdan araba yaparken görünce babam, o gün anlamıştım her şeyi. E tabi geç olmuştu biraz. Kendimi bayrak gibi tavana çekilirken bulduğumda?

Olamadım yanında, olmam gereken zamanlarda, koşamadım, konuşamadım sana. Şimdi roman yazsam ne fayda...

Tokat gibi bir bir indi yüzüme gerçekler, oysa uzaktayken aşılabilirdiler...

Cenneti mi vaadettiler yıkılışıma, cehennemi mi gördün bana yürürken ardımda?

Bitse halbuki, üstüne uyku ne güzel giderdi...

Ölmeden anlamışım...

Boşunaymış,

Güzel

Uzun uzun düşünüyorum her şeyin üstüne, fazla önemsiyorum, biliyorum. Hakim olamıyorum düşüncelerime, karanlıkta koşar gibi tedirgin, çocuk gibi ürkek...

Aşka şizofrence yaklaşmak aşka haksızlık.

<i> Sana!... </i>

Fazla büyütmüşüm,

Eski sevgilimle karşılaştım geçen gün,

Söyle abi sen, devam et; -senin eşkin meni, düşürdü dile, neçe aşık olur bülbüller güle... böyle bir güzele, eşkimi tezele, şiire gazele, könül verdim şiire gazele...

Huzur veren bir Dost'a ithafen ...

Yokluğunda kendimi kaybedip,

Bu şehrin gökyüzü üstüme üstüme çöküyor?

Gidecek yerimin olmamasında sığınıyorum affına,

Çocuğunu kaybeden anne için her sabah yeni bir gündür, bu acı yaşlanmaz demiş ya bir büyük; haklı! Babalar ve annelerin evlat sevgisinin şekli olmasa da sınırı yokmuş.

Ah be Sevgili...

Hep mutsuz, gülümsemesi maske, hüzün gizli, kötümser, zayıf, hassas kırılgan ve korkak...

Yere çakıldım be Sevgili...

<i>26 Aralık 2013 kışıydı, </i>

Bu kadar mı sevimsiz olur ağaçlar

Bir şarkıda geçer ya, 'İçindeki çocuğa sarıl, sana insanı anlatır.'

Varlığın renk oluyordu siyah beyaz günlerime, sesin ruhuma ezgi, sözlerin bana yazılmış kitabın okunuşu, gülüşün karlarını eritiyordu dağlarımın.

Bilmem,

Sanki bitmek bilmez bir film şeridi

Diyemedim başka bir şey,

Almanya?dan gelen mızıkasını çaldığım kuzenimden,

Bu kadar mı soğuk olur bir sokak

Avuç avuç biriktirdiğim umutlarımdan denizime dokunuşun iksir oluyor büyüleniyordu, daha bi? aşkla çırpınıyordu denizim...

Bulutların üzeri öyle güzeldi ama sonra anladım ne kadar da tehlikeli olduğunu, çekip aldığında altımdaki bulutları

Kusurluyum,

Bunca zaman sonra sesini duymak güzeldi, özlemişim gülüşünü, değişmemiş...

Benden önce varıyor hayalin; gitmek istediğim her yerde seni buluyorum?

Hoş buldum dercesine atarım kendimi sulara...

Uykusuz geçen onca gece,

Bulutların üzerinde seksek oynatıyordun bana, öyle yüceltiyordu içimdeki sevgin.

Hata benim,

-Siz benim nasıl yandığımı nerden bileceksiniz, siz benim neler çektiğimi nerden bileceksiniz... Ağzına sağlık ağbi, senin de günahını mı aldık bilmem ki...

Sanki yarım kalacak her şey, hiçbir son son değil sanki, sonrasının başlangıcı gibi.

<i>Kurudu şimdilerde o deniz, </i>

Sessiz bir limana rastladım...

Evlenince tutacağımız evin semti

Atamıyorum içimden o saçmasapan korkuyu...

BÜYÜK KONUŞMUŞUM SANA KADAR...

Daha görülmedi senin gibisi

Tezgahından mandalinasını çaldığım, bakkal amcadan, .

Bi başıma hayal kurmuşum,

Giden gider azizim,

Kayıp bir lisan şarkısı gibi hayat,

Nasıl bir maske sakladı içindeki sen?i, nasıl bir büyü bağladı gözümü...

Uyku dedim de aklıma geldi

İçinizdeki çocuğu bu kadar yıpratmayın, koşup oynamaya, topuyla komşunun camını kırmaya ihtiyacı var belki, belki evden kaçıp yeni sokaklar caddeler görme hevesinde, çok sakınmakla ona kötülük etmeyin..

Korkuyorum,

Bilmem, kaç kişi takip etti peşimden, izimi kaybettirmeye çalıştığım...

O sokakta oyunlar oynadığım ne çok arkadaşım vardı, Yusuf, Cemil, Cemalettin, Adem, Mahmut ve babamın oynamayı yasakladığı mahallenin fırlaması Oğuzhan.

Zor günlerinde sana destek olmam gerekirken,

Bütün evren; "ben ve diğer her şey" sanki, herkesin ve her şeyin başı boş, ben koca bi kara delik. Ne verilse yetmiyor, hep eksik bir şeyler...

O kadar şey konuştuk, güldük, eski yaraları kaşıdık, sustuk, sitem ettin, hem tavsiyelerde bulundun, hem kırgınım dedin sonra.

Bu hayat, bu şehir, bu çevre ve en kötüsü bu ruh bütün her şeyin sorumlusu?

Soramadım acımdan halini...

Düşenden daha çok yakmışım canımı, düştü sanmışım, yıkıldığımı görmeden...

Sanki her şey camdan yapılma, hassas tutmasam kırılıp dağılacak, tuz buz olacak her şey...

Sonra, neyin peşinden koşacağımı da öğretti o sokak; at arabasının peşinde yavrusuyla gittiğini gördüğümde; baharda binlerce kelebeğin içinde bulduğumda kendimi; böcek ilaçlama arabalarının ardından ve eskicilik yapıp, dondurmayla ödeme yapan amcanın ardından?

Günahsızım demiyorum, ama masumsun da diyemiyorum...

umut israfıymış,

Pencerenden bakınca bütün günah, bütün suç bendeydi, haklıydın bu yüzden.

Bi tarafı gece kondu, diğer yeri gündüz kondu, yani sadece?<i>kondu</i>? hazırlıklı gelmedi, gelemedi, uzun süre kalıcı değildi, sadece?<i>kondu</i>?

Boşver sahibini...

En sevdiğim renklere bürünmüş,

Ne engel olabilir ki iki yürek bir olunca derdim. Ne durdurabilir ki beni, bizi?

<i>ve terketti martılar buraları...</i>

Annem ikidir soruyor, <i>"Neyin var son günlerde"</i> diye

Hissettirdiklerinle büyüleyip beni, bam başka bir alemdeymiş gibi yaşıyordum,

Ağlar içimdeki çocuk, ne şenlik bilir, ne bayram,

Ama bana bulutların üstünde seksek oynatan nasıl ki sendiysen, ayağımı kaydıran da sendin.

Sanki tüm sokak vebalılara satıldı

Anladım ki;

Sözümü esirgiyor, sevgimi esirgemiyorum,

Derdimle sana dert yüklediğim için,

Susmam gerek burdan sonra, yine de acıtırım diye içini, yutmam gerek, boğazımda düğümlenen kelimeleri.

Eski sevgilimle karşılaştım geçen gün

İlk kez bisiklete bindiğim günü de unutamam mesela, ağabeyim bisikletin arkasından tutup destek olurken, sonra birden bisikleti bırakıp, <i>?tutuyorum, tutuyorum, sür sen?</i> dediğinde, düşmemek için daha hızlı pedal çevirip, az ilerde paldır küldür olduğum anı?

Bu kadar mı pis görünür insanın gözüne

Odamdayken sokağa çıkmak

Bi? hatadır oldu, bi? hatadır yaptım. Aşkın yükü altında ağır tahrik altındaydım...

Bazen olmuyor işte...

Ev dedim de aklıma geldi,

Bize yazacak kağıt mı yok

Evet o basit cümleyi ben de kuracağım. Keşke hep o sokakta çocuk olsaydım. Keşke hiç büyümeseydim, keşke en büyük acıyı, dizimdeki yara sansaydım. Sonrasında belediyenin istimlak edip, üç kuruşa elimizden aldığı, şimdilerde paha biçilemeyen, şehre hakim tepenin en güzel yamacında, bugün bile şehrin en güzel yeri olan o tepedeki sokakta, çocuk olsaydım keşke hala?

Boğulur muyum, yoğrulur mu?

Aklıma getirmek, söze hatta yazıya dökmek bile istemediğim, canımdan çok sevdiğim ailemin bile beni anlamaması, tek dostumun artık bana dost olmaması?

İstiyorum ki bütün evren sen ol, içimden kaçmışsın gibi, ait olduğun yere dönmek istermişsin gibi, bütünleşelim...

Kuşlara ses olmuştuk biz, kışlara sis...

<i>Babam haklıymış, büyüdüğümde anladım; Oğuzhan?dan adam, çamurdan araba olmazmış?</i>

Bunca konuştuğum, bir avuç su olabilir ancak, sustuğum denizlerden?

Oysa uyku öncesi, ne güzel giderdi...

Geç olsa da anladım,

İşte o sokakta başladı benim kişiliğim oluşmaya, neye gülüp neye ağlayacağımı orda öğrendim. Neyden korkup kaçacağımı öğrendim; eşek arılarının yuvasına çomak soktuğum zamanlarda; daha yeni aldığım ve ilk kez boynuma taktığım kuş lastiğinden hareketle, bir gün önce evin kırılan camının şüphelisini ben yapan, oracıkta aynı anda yargılayıp, cezamı da kestiğinde, amcadan yediğim tokattan sonra, ağlaya ağlaya bakkala gidip, ekmeği alıp, hala ağlaya ağlaya eve döndüğüm zaman.

Bilmem kaç zaman katlanır bu liman,

Bilmem kaç kapıyı çaldım bunca zamandır,

Aşkın uhreviyetiyle melekleşmiş ruhumdan, şeytan çıkarırcasına çirkinleşmek ibadetin miydi sanki.

Uyurdum sadece

Senden öncesini silip attın, sonrasına yep yeni bir sayfa açtın. Ne de güzel ettin.

Hiç bişey anlamadım der gibi atıyor kalbin, boşver, ben de anlamadım...

Burada daha iyi duruyor...

Ne yüzünü görmek, ne adını duymak istiyorum ey giden! Ama nereye baksam, bir zamanlar bakmaya doyamadığım lanet yüzün. Her şeyin ikinci adı lanet adın. Adın batsın...

Seni tanımazdan önce, içimdeki boşluğundu eksiklik. Bi gülüşüyle ruhumu titretebilecek, beni göklere çıkarıp yağmur misali yere indirecek "sen"boşluğu.

Yıllarca aklıma gelmeyen şeyleri

Kendi kendime gelin güvey olmuşum,

Susmak mı zor, konuşmak mı bilmiyorum. Ama bir süre daha susmayı tercih ediyorum...

Kah lise günleri, kah askerlik günleri

Bu şehrin insanları, bu şehrin kuralları, bu şehrin kültürü, bu şehrin inancı, bu şehrin sesi, nefesi, güneşi, gölgesi, yağmuru, rüzgarı, güveni, yemini, ihaneti, özgürlüğü, esareti? Hiç biri benim değil, bana değil, benimle değil?

Kaç şizofren kaldık şunun şurasında aşka inanan, inatla yanan, yandıkça çoğalan, ömrünü deliliğe adamış..

Öğrenmenin yaşı yok, öğretiyor işte hayat. Durman gereken yeri, susman gereken yeri...

Yıl iki bin on dört

En tatlı rüzgar ve güneş,

Kendine yabancı bu yabancıya?

İçinde senin olduğun, kurduğum ne kadar hayal varsa darmadağın etti bu şehir.

Söyledim ya, sen korkusuz, ben korkak!

Konuş Ahmet Abi!

Hayat boyu avuç avuç umut biriktirip denizler yarattım ben aşka varmak için, seni denizlerime değer bildim. Bana gönlünü açtın, sonra kendi denizimde boğdun beni...

Çok başarılı, tebrikler, yüreğinize sağlık..

Çocuk bayramı bugün, yirmi üç nisan...

Sarhoş olup direksiyona geçmek istersin, düşüncesi bile o kadar güzel gelir ki ağzının suyu akar hayal ederken. Açıp müziği son ses, bağıra bağıra şarkı söylerken gazı tabana dayarsın vites sondayken... bir an araba durmaycak gibi olur, korku ve rahatlama arası birşey hissedersin... bir de yayalar olmasa, bu halimi cezalandırmak isteyenler, ayıplayanlar olmasa, kırmızı ışık olmasa, kavşaklar olmasa çukurlar, tümsekler, sokak hayvanları olmasa sa sa sa... Ama var işte... bu yüzden o kadar da değil yetindiklerim bu gece.

Göklere çıkarırcasına mutlu edip, yere bırakırcasına gidişinle en büyük ilizyonistlerindensin yeryüzünün...

Ne yaptın be üstad, darmadağın oldum sayende...

Birgün herşey çok güzel olur...

Anladım ki boşunaymış bunca hüzün, bu yara,

Senli hayaller için dönüp geldiğim şehrimde, seni kaybettim gerçeklerimde.