İnsan doğasında, kendine acı çektirmekten hoşlandığını söyleyenler olduğnu biliyorum.

-Hocam, kimseye söyleme. Kılıcımı kuşandım, bekliyorum.

Buluyoruz da. Sonra bir çığ gibi büyütüyoruz içimizde... Yapmacık demek küçümsemek olur belki ama içerikte haklısınız sanırım...

Şunu da ben ekleyim: Tüm problem olmayan şeyler de yapmacık.

Evet, doğru olabilir.

Katılıyorum da bu konuya, hiç dertsiz bir insan, mutlaka uzun süreli mutluluğun ardından bile olsa, kendine üzülecek birşey bulur.

Geçenlerde, "problemim yok, heyttt beee, vur patlasın çal oynasın..." diyerek caka satanlardan biriyle konuştum. Bana yaklaştı ve kulağıma fısıldadı:

uydurma -onlar olmadan kendini bomboş hissettiğinden, onları sen yaratıyorsun. Onlarsız yapacak bir şeyin yok, kavga edecek biri, gidecek bir yer yok. Bir gurudan diğerine, bir ustadan diğerine, bir psikiyatristten diğerine, bir gruptan diğerine... Aksi halde kendini boşlukta hisseder aniden hayatın anlamsızlaştığını görürsün. Hayatınnasıl zor birşey olduğunu, büyüdüğünü hissetmek için sürekli problemler yaratır ve onlarla ölesiye mücadeleye girişirsin.

tüm problemler dersek katılmam bazıları dersek olabilir çünkü hayat karşımıza ne çıkaracağı belli olmayan koca bir okyanustur kimi problemler yaşam şartlarından dolayı ortaya çıkarken kimisi okyanusun güzelliğine kapılmış kaprislerimizin sonucunda meydana gelmektedir ama hepsi için yapmacık diyemeyiz çünkü bazen gözümüzün önündeki güzelliği bile görmekten aciz kalıyoruz