bildiği kadarıyla yetinir

Farkında olarak yaşamak mahvetti beni... Sık sık kullandığım bi cümledir. Bilerek acı çekmek mi?Bilmeeden cahil bi huzura bırakmak mı kendini... Bu sorular cevabını içinde barındıran cinsten... Okuyan araştıran tartışan yorumlayan hayata burdab bakmayı biraz da biz seçiyoruz, zeka da etken ama kişisel seçim daha ön planda. Bazı köy çocukları vardır mesela, aynı toprakta aynı suyla büyür de aklı hep uzak ülkelerdedir, yıllar sonra bir bilim adamı, bir siyasetçi, bir sanatçı olarak çıkar karşımıza. Aslında onlara sormak lazım... Nerdedir mutluluk?...

işte bu durum konuyu çok güzel açıklamaış valla. süper gerçekten:)))))

"Var ya, şu inatçı düşman komutanı durumumuzu anladı ve muhasarayı bir türlü bitirmiyor görmüyor musun.? der.

"Allahım n?olursun, şu adamın aklını bir geceliğine bana ver de bu gece rahat bir uyku uyuyayım?"

bazen hayatın daha basit olduğu bi yerlerde gözümü açsaymışım keşke dünyaya diyorum bi deeee

Osmanlı paşalarından birinin komutasındaki askerlerimizin bulunduğu bir sınır kalesi Ruslar tarafınfan muhasara edilir. Haftalar, aylar geçer ama muhasara bitmez, içeride de su ve yiyecek sıkıntısı giderek artar ama bir türlü yardım gelmez. Paşa gergin, askerler tedirgindir.

sanki bazen bişeyleri bilmemek en iyisi gibi geliyor bana. hatta tolga burkayın bir şarkısında şöyle diyor;

Başlık yıllar önce okuduğum tarihi bir olayı hatırlattı bana...

tabiki keyifli olurdu. düşünsene kafana taktığın bişey yok hayattaki sıkıntıların gündelik herşey hoş daha ne isteyim

evet haklısın her ikisi de olmadan olmuyor. ama bir süre sonra sıkılıyorsun o ortamdan. boş geliyor.

Uşak ta;

as34as arkadaşım tabiki ne bildiğine bağlı ben cehaleti kast etmedim. afrikadaki kadınların durumu farklı onlar eşlerinin arkalarından yürümeyi, dayak yemeyi hayatın gerçekleri sanıyorlardı tabi ki bu iyi birşey degil orası kesin ama daha iyi yaşamların olduğunu onlarında erkeklerden farklı olmadıklarını anladıkları zaman acı çekmeye başladılar keşke bunlar olmasaydı yani avrupalı kadınların yaşamları onların gerçekleri olsaydı ama en başta mutlulardı bnilmeden önce öylece yaşayıp gidiyorlardı. iyi ki ögrendiler ama acı da çekmeye başladılar.

BİLMEK ACI ÇEKMEKTİR ANLADIM YILLAR ÖNCE...

Uşağının bu bihaber tavrı karşısında paşa ellerini açar ve şöyle dua eder;

evet ben bu açıdan olaya hiç bakmamıştım onlar hakkında hiç böyle düşünmemiştim. haklısın gülce. ama bi fark var ben onların bu hallerine de üzülüyorum çünkü onlar birçogumuzun hayatlarının bir parçası haline gelen ugraşıların bize verdiği tatlardan habersiz yaşıyorlar ama şunu biliyorum ki belli bir yaşa geldiğimiz de mutlu olan biz olacagız çünkü elimizde ürünlerimiz olacak:))))

mesela ben insanların acı çektiklerini bilmek istemezdim, açlığın yanında tokluğun da olduğunu savaşın karşısında barışın olduğunu yanlış anlamayın amacım konuyu siyasi bir yana çekmek degil ama bunlar insana acı veren şeyler. yada sevgilimin beni aldattığını bilmek insan bazı şeyleri tahmin ediyor ama bunları duyunca veya öğrenince ve sonunda bilince bazen hayat dayanılmaz oluyor. bazen diyorum ki keşke çok okumasam bende sabahlara kadar clublarda ömür tüketenlerden olsa ama olamıyorum. öğrenme ve öğretme aşkı öyle birşey ki virüs gibi girdimi insanın beynine çıkmıyor bi daha ve yiyip bitiriyor

bilmek acı çekmektir.

Denge... Bi öykü var bununla ilgili de bende onu yazacak sabır yok bu gece.

?Efendim, emir buyurun hemen gidip çağırayım kendilerini de ağzının payını verin? der.

Ozaman öğrenmeleri iyi olmuş, şimdi öğrenenler acı çeksede sonradan gelenler öncekilerin çabalarını devam ettirip avrupalı kadınların konumuna ulaşabilirler.

bildiğimizin ne olduğu önemli, bazı şeyleri bilirsek de mutlu olabiliriz. hatta avrupalı kadınlar afrikalı kadınların neler çektiğini bilirse hallerine şükredip mutlu olurlar.

?Efendim bir sıkıntınız mı var? diye sorar.

Bilmek bütün acıların anasıdır diye abartabilirim bile :)

ya işte kafamı bu karıştırıyor bilmek çok önemli bişey tabiki bir insan herşeyi bilmeli ama bilince de insan bişeyleri değiştiremezse çok acı çekiyor. aslında belki sorun bilende değil de etrafın da bilmeyen insanların sayıca fazla olmasındadır?

arkadaşlar uzun zamandır bu konuyu düşünüyorum. mesela bi olay okudum bi yerde;

Kendini böyle tamamlıyorsun demek ki, varolduğunu böyle hissediyorsun. Clubber arkadaşlarla mutluluk seviyeniz aynıdır emin ol. O 2 aydır süren uzun ilişikisinin bitişine yanarken, sen sartre ı tanımayan yaşıtlarınla tanışınca kahrolursun... Ben sadri alışık ı sevmeyen biriyle tanıştığımda çok acaip olmuştum, ismet özel i "manken" sanan bir "edebiyat öğretmeni" ile tanışmıştım... böyle işte...

Her gece olduğu gibi yine paşa gergin bir şekilde odasında sağa sola dolaşırken paşasının bu haline üzülen hizmetine bakan uşak;

evet aslında en güzeli. üniversitedeyken arkadaşlarla sabahlara kadar tartışırdık, fikirler ortaya atardık. çok güzel bi ortamımız vardı ama içimde de hep bi acı olurdu çünkü hep kafamda takılı sorularla geçerdi günlerim sonra bir kaç kişiyle tanıştım sınıftan onlarada ayak uydurdum bi süre çok gülerdik ya hep boş şeylerden bahsederdik magzalarda gezip kıyafet bakardık insan her ikisine de ihtiyaç duyuyor

Kesinlikle katılıyorum. Öğrencilerime kitap okumalarını öğütlerken bile kalbimde bir sızı oluyor. Biliyorum, okurlarsa bilecekler, bilirlerse canları yanacak... Bunu da biliyorum ve yine canım yanıyor...

bazen şöyle düşünürüm,"keşke kafam daha az çalışsa, bazı şeylerin farkına varamasam.. bu kadar üzülmezdim."

bilmediği şeyi istemez ki insan

avrupalı sosyologlar, afrikadaki kadınların toplum içindeki konumunu araştırmak için bir köye gitmişler. anket gibi bi takım uygulamalerdan sonra oradaki kadınların evlilik hayatlarında çok mutlu oldukları sonucuna varmışlar, tabi bu onları şaşırtmış. sonra onlara eğitim vermeye başamışlar, avrupalı kadınların hayatlarını anlatmışlar. ve görevlerini tamamlayıp gitmişler. bir süre sonra geri döndüklerinde aynı köye köyün kadınları onları kovmuşlar. biz siz gelmeden önce hayatımızdan çok memnunduk mutlu evliliklerimiz vardı ama şimdi dayak yiyoruz, mutsuzuz demişler.

hayat öyle daha keyifli olurdu belki bilmiyorum.

evet hemde çok lost

annemin bir evlilik ikisiri vardır kendince. eğer mutlu olmak istiyorsan bir gözün kör, bir kulağın sağır, bir ayağında topal mış gibi hareket etmelisin der. sanırım hayattı da böyle yaşamak gerekiyor acı çekmemek için. duymadım... görmedim... bilmiyorum... tabi yapabilene. ben yapamıyorum maalesef.

birazcık kıvırttım, umarım durumu kurtarabilmişimdir, yaw.

Her şeyde bir medet arayan paşa,

farkında olmak kadar insana acı veren başka bir şey yok

ben de katılıyorum şiddetle..