Burada ciddi bir şartlanma görüyoruz. Bir taraf olacağım ve önemli olan o tarafın kazanması. Toplumun faydası, ülkenin bekaası filan başta yola çıkılan noktalar olsa da ilerleyen kilometrelerde silikleşip kaybolan "kutsal" ama unutulabilir amaçlar.

Neyin doğru neyin yanlış olduğunu bilmiyorum. Grilerin içinde kaybolup duruyor aklım. Ne tarafa gitsek doğru acaba?

Amin.

Türkiye'de herkesin olaylar hakkında bir fikri var. Olaylar derken şunu da ekleyelim ki sürekli değişen, ışık hızıyla yarışan bir gündemimiz var bizim. Kendimi bildim bileli depresyondan muzdarip olduğumdan beynimin idrak mekanizmaları biraz zarar gördü. Bunu bir zayıflık emaresi olarak görmüyorum. Bu kadarına hangi beyin dayanırdı ki benim her daim zulmettiğim zavallı beynim dayansın.

varya ben ilk defa bu sözün farkına vardım. bir kaç yerde görmüşüm ama anlamını hiç düşünmemişti.

Kişisel inancım odur ki bu ülkeyi sadece ilim kurtarır. Bilmenin kutsiyetine inanıp daha iyi insanlara dönüşmeliyiz.

Zaman tüm acımasızlığıyla çok hızlıı bir şekilde geçiyor..

Başlığı açarken Gezi Parkını hiç düşünmemiştim. Durduk yere kavga çıkarmasını iyi biliyoruz biz. Terörden sonra bizi meşgul edecek konu ne diye düşünmeye gerek yok. Sosyal medya üzerinden çok ciddi bir muhalefet yürütülüyor ve bu muhalefete dış basın destek veriyor.

Siyahla beyaz deyince aklıma "Çarşı" geliyor önce. Kendileri eylemlerde bayağı aktif olarak yer aldılar. Ama kafamdaki asıl siyah-beyaz algısı, içinde yaşadığım toplumun olaylara bakış açısına dair. Hayatın içindeki nice grilere yabancı kalmış bu halk, olaylara sadece böyle bakar. Taksim eylemcileri şanlı devrimcilerdir ya da ülkenin artan refah seviyesini sindiremeyip harekete geçen provokatör bölücülerdir. İkisinin ortası yoktur. Ortasını bırakın başkaca alternatifi de yoktur, olamaz. Recep Tayyip Erdoğan ya vatana ihanet etmektedir ya da bir tür peygamberdir mesela.

Tuhaf... Bana her şey tuhaf geliyor. Gri geliyor. İnsanlara ve içinde yaşadığım topluma zerre kadar güvenim yok. Hatta çoğu zaman korkuyorum yapabileceklerinden.

Allah hayırlı son saniyeler nasip etsin..

Ölümü ensemde hissetiğim zamanlar olmuştu fakat dün gece ölümü teğet geçtim...

Sanmam, etkilenmezler.

ilk anda başlığı görünce'' necati Şaşmaz'ın basın açıklamasından galiba''diye düşündüm amma içerik bambaşka imiş:)))

Demokratik olmayan hiçbir eylem desteklenemez.

Hep üzülürdüm insanlarımız kutuplaşıyor diye. Herkes bir köşeye sıkışıp o köşeden diğer köşelere doğru akıp giden bir mazlum edebiyatına dalmış. Köşeler de öyle çok ki. Sağ-sol, Fenerbahçe- Galatasaray, Kürt- Türk vs vs. Belki binlerce yerden bölünmüşüz birleştirici olduğunu iddia edenlerimiz tarafından. Ama bugün gördüm ki bu bölünmelerimiz de sahteymiş. Buna sevindim ama bu kadar çabuk bir değişim kolay gelmez bana. Doğal hiç gelmez.

Allah hep güldürsün sizi..

Seslendiren : Esin Afşar

Miraç gününe girdik, bakalım Miraç eylemcileri nasıl etkileyecek?

Dün gece silah ve siren sesleriyle uyandım. Pencereye yaklaşmaya korktum. Uzaktan baktığımda ışıkların çoktan sönmesi gereken saatlerde etraftaki evlerin lambalarının yanıp söndüğünü gördüm. Yaklaşık yarım saat sürdü bu durum.

Behçet Aysan Bir Eflatun Ölüm

Dün sosyal medyada gördüm: Bir yerde 3-5 bin kişi, diğer yerde 2-3 bin kişi, düğünde 30-40 kişi, cenazede 3-5 kişi, hesap gününde tek başına... Hayatımız bu.

AMİİİNNN:))) cümle alemle inşallah:)))

Ha bu soruyu cevap bekleyerek de sormadım. Benim cevabım bellidir zaten. Ne tarafa gidersek gidelim aslında aynı yere gideceğiz. Değişmediğimiz sürece bu böyle. Ha değişir miyiz, bence hayır. Çünkü değişmek zahmetlidir, güç ister, çalışmak ister. Bize göre şeyler değil bunlar da.

şu yapılan eylemleri hiç desteklemiyorum. ancak oturduğum semt bu olayların düğmesine basılan yerlerden birisidir.

Çevre ve gürültü kirliliği içeren, insanlara zarar veren ve haklarını engelleyen, sağlıklarını tehdit eden hareketler demokrasi ile bağdaşmaz.

balkona bir kadın çıkıyor tavaya kaşıkla vuruyor, yandaki alttaki çıkıyor sonra heyacanlanıp caddeye iniyorlar, diğer evlerden gelenler sloganlar derken kitle meydana geliyor ve haydi beşiktaşa haydi taksime.. bunları yapanlar 7 yıllık komşularım. partizan falan değiller..

Ancak birbirlerini etkileyip, tepki oluştururlar.

tartıştım niye dedim, alkol yasağı zoruma gitti diyor, sen kullanırmısın dedim "en son geçen yıl kuzenimin düğününde 2 bira içtim" dedi. ee dediğimde" yasak zoruma gidiyor" dedi...

ancak üzülerek bişeyi farkettim ki, bu olaylar harbi halk eylemidir. üzümemim nedeni bu eylemin süreceği, hükümetin inat edeceği ve çok sevdiğim ülkemin zarar göreceği endişesidir.

ben de her an yaralanmaya devam ediyorum ama hala yüreğim de de, artık yaralanmayacağıma dair de, kuvvetli bir inanç ve umut yaşatmaya çalışıyorum... son saniyi henüz düşünmüyorum gibi... ömür bir çelişki, bilinmezlik sürprizler yumağı... ağır bi başlıkmış;...

bugün ilk gülüşüm sanırım :) iyi geldi valla:)...

Çok haklısınız.

teşekkürler öğretmenim