Son yıllarda biz din görevlileri azımsanmayacak maddi imkanlara sahip olduk. Böyle bir süreçe kimsenin itirazı olamaz. İtiraz etmemiz gereken şey; maddi imkanların artmasıyla hizmet kalitesininin çıtasını yükseltmek gerekir iken, seviyenin aşağı düşmesidir. Yani bizler mesleki bilgi ve hizmet kalitemizi yükseltmeyi bir hedef olarak görmüyoruz. Varsa yoksa para. Torba yasa ile yatıp, torba yasa ile kalkıyoruz. Başka işimiz kalmamış gibi hararetle tartışıyoruz kim ne alacak diye... Ama birçoğumuz aynı ezberle 15- 20 yıl görev yapmayı ezberin üzerine ezber, bilginin üzerine bilgi koymamayı problem olarak görmüyor. Çünkü bunların rantible bir vasfı yok.

Para, insan için çok şeydir. Ancak her şey değildir. Para; amaç değil de araç olduğu müddetçe bu hususta problem yaşamayız. Ancak ne zaman ki "araç" amaç haline dönüşür o vakit sıkıntılarımız katlanır. Günümüz din görevlileri olarak bizlerin temel problemi ve çıkmazı bu noktada aranmalıdır. İronik bir ifadeyle: "Bizler duygusal insanlar" haline geldik. Bizleri, yıllar boyu ücra bir köyde yaşayan torpili olmadığı için şehre gelemeyen bu yüzden ailevi huzuruzluk yaşayan kardeşlerimizin problemleri ilgilendirmiyor. Zaten kendimizi geliştirme ve yetiştirme diye de bir kaygımız yok. Böyle bir durum, yani hedefsizlik hali bizleri farklı mecralara sürüklüyor. Sığınmaya çalıştığımız yer ise; "maddiyat limanı"... Bunun manası: "Tamamen duygusal insanlar haline geldiğimizdir."

Gelirimiz arttı da ne oldu? Yoksa fakir bir öğrenciye burs verir hale mi geldik? Yoksa yıllarca hayalini kurduğumuz, rüyalarımızı süsleyen kitapları satın alarak kütüphane mi oluşturduk? Keşke bunları yapabilseydik. Cebimizde akrebi değil de, yüreğimizde cömertlik duygusunu taşısaydık bir ihtimal vardı. Kitaba para vermeyi enayilik olarak gören insanlar değil 1700 tl maaaş 17000 tl maaş alsa da bir kuruşunu kitap için harcamaz. Çünkü onun için yeni bir araba, yeni bir ev daha kıymetlidir.