Neyse bütün bunları öğrendim de ne yapabildim? Koca bir hiç ne yazık ki. Sadece çocuğun sığınabileceği bir limanı olduğunu hissettirmeye çalıştım. Bu, onu biraz rahatlattı.

elinize sağlık, teşekkürler hocam...

İkinci dönem hayırlı olsun herkese...

Kim diyebilir ki bu sadece bir hikayedir. Muhakkak herkesin bir şekilde kıyısından geçer böyle örnekler.

Konuşmanın başrolü bu çocuk kendisinden derece beklemememize rağmen benim dönemimde Merkez Fen Lisesi'ne uçtu.

İlkokul yıllarımda babam çok ağır bir kalp krizi geçirmişti. Hatta kalbi kısa bir süre için durmuş ama Rabbim'in izni doktorların gayreti ile tekrar hayata dönmüştü...

Benim de bir öğrencimde bu tip bir sorun var. Yani ben bu çocuğun depresyonda olduğunu düşünüyorum. Onun sorunu ailevi idi. Babayla görüştüm ama adamın dünyadan haberi yok. Çocuğu umurunda bile değil. Çocuğa nasılsın desem ağlamaya başlar. Ona biraz ilgi gösterdim mi yanımdan ayrılmaz. Ailesinin ona karşı davranışlarını değiştirmesi gerekiyor. Ailesinin ona değer vermediğini düşünüyor. Bunu hem yaptığım testte gördüm hem de konuşurken sürekli buna işaret eder.

çevremizdeki güzellikleri bulup çıkartmak bizim önemli tabii

Saygılar

Elbette dosyaların hassasiyetle doldurulması gerekir de gereğini yapmak da çok önemli.

benim bildiğim anna çoktan o veliyi paralamıştı. tatil sana yaramamış dostum:)))))

rehberlik hikayeleri bölümünde buna bezer bir hikaye vardı nette... adapte edilmiş olabilir... ancak alınacak mesajlar net... teşekkür.

Bir Amerikan hikayesinin adapte edilmiş şekli mi, bana mı öyle geldi...

Dost bi-perva, felek bi-rahm, devran bi-sükun

Bizde öğrenci kişisel dosyaları böylesine itinayla doldurulmuyor...

"Niye lan!"

Sevgiye aç çocukların olduğu bir semtte okulumuz. Bazen bir çocuğun başını okşamak istesem onu dövecekmişim gibi kaçtığına şahit oluyorum. Üstelik kendisini çok sevdiğimi bilen öğrencilerimde de bu tepkiyi gözlemliyorum. Bazen derste başa çıkamadıkları minikleri gönderiyor arkadaşlarım yanıma, BTS'de okumalarıyla da ilgilenebiliyorum hem. Eskiden de böyleydi Maddi durumları ve alışkanlıkları yüzünden diş fırçalama konusunda anlaşma yapmak için yanıma gönderdikleri 1. sınıf öğrencilerinin birinden makas alayım dedim, odanın bir ucundan bir ucuna zıplamasıyla kaçması saniye sürmedi :/ Çocuklar, bazen sevip sevemeyeceğinizi bile ayırt edemiyorlar. Hasılı, biz çok diplerdeyiz...

bu hikayeyi bundan 3 yıl önce bir öğretmenler günü sunumunda okumuştuk öğrencilerimize. harika bir hikaye, gerçek olması veya olmaması hiçbir şeyi değiştirmez. vurguladıkları yeter!

evet güzel bir olay iyi bir örnek

Çocuğun yanağından bir makas alıp teşekkür etmesi nevrini değiştiriyor yavrunun... Zil panomuzun altında karnesi kırıklarla dolu bu iki kafadarı, idareci arkadaşım kulak kabartıp dinliyor köşeden:

ben de daha önce okumuştum bunu. hem etkileyici hem de vurguladıkları önemli gerçekten. paylaşım için teşekkürler hocam. saygılar...:)))

26 Nisan 2011 22:51

sevgiyi ve mutluluğu beraberce bulmak tan başka yolumuz yoktur..

Burda en zor iş öğretmenlerin... Elinde itinayla doldurulmuş bir kişisel öğrenci dosyası olmasa da, farkını farkettirmeli...

Sevgi çocuklarımızı işte böyle şaşırtıyor!

Dert çok, hemdert yok, düşman kavi, tali' zebun...

Ama sorunu hala devam ediyor.

ama güzel bir hikaye ali hocam. uyarlama yada değil, ben okuyunca biraz duygulandım. Gerçekten çoğumuz öğrencilerimizi tam manasıyla anlıyor değiliz:(

roviss hocam eline yüreğine sağlık, benim demek istediği de bu ama siz canlı örnek verdiniz... arkadaşlar varsa böyle güzel örnekler devam...

Okulumda karnesi "den den" ile baştan aşağıya kopyalanmış gibi kırıklarla dolu 2 öğrenci eve gidip gitmeme konusunda düşünürken idarecilerimden birisi ortada gezen bu çocukların birisinden bir bardak çay istiyor(Yaşı 55'den fazla). İlk ve son saatlerimizde öğrencilerimiz için nöbet işleri pek randımanlı olmadığından olsa gerek okul koridorunu turlayan bu küçük, bir koşu çayını alıp geliyor arkadaşımın.

Bu hikayeyi daha önce okudum. Hem de defalarca. Çok etkilenirim her okuduğumda. Hoş bir hikayedir.

Çoçuk kalbi çok hisseder ama tarif edemez, Aklından çok şeyler geçer ama söyleyemez...

ali karadayı

"... hoca yanağımdan makas aldı, başımı okşadı ya! O bana yeter. Evi boşver, düzeltiriz."

hayırlı olsun başlığınız ali hocam

Öğrettiğiniz bir harf için kırk yıl köle olmayı göze almışsak, emanetlerinizin hayatta ıskalamaması içinde yüksek beklentilerimiz olması normal :)

İşte bu dönemde, çok değerli öğretmenim hissettiklerimi hissettiğini hissettirdi... Aklımdan geçenleri bildiğini bildirdi...

ben bu hikayeyi farklı isimlerle okumuştum ve her okuyuşumda etkilenirim.

Benim o veliyi paralama isteğim de...

Hayatımda bir fark oluşturduğu gerçek...

"Haso oğlum kırıklar umrumda değil..."