Sn Feyza

Siyah önlüklerimize yansımıştı yokluk. İmtiyazı tanımadan büyüdük.. Aslında ben omuzları yıldızlarla dolu genarelleri tanımamak isterdim, babamın "Kalk oğlum bu günü hatırlamalısın " cümlesini duymamak, paylaşılmış sokaklarda yürümeyi öğrenmemek ve kanlar içinde eve gelen ağabeyimi görmemek... Ben çocuktum o günlerde dilerdimki gökteki üç elmayı pay etsinler bana..

O zamanın çocuklarının, şimdiki çocukları doyumsuz, çoğu bilgisayar başında patates cipsi yediği için şişman, hepsi zehir gibi akıllı ama onca imkana rağmen okulu pek azı seviyor. Çelik çomağı, kukalı saklambacı ve hatta uçurtma uçurtmayı bilmiyor. Onların uçurtmaları marketlerde hazır yapılmış olarak satılıyor ve babayla bir Pazar günü saatlerce uğraşarak uçurtma yapmanın zevkini ve yeşil tepelerde uçurtma uçurmanın tadını bilmiyorlar.

Söyleyeceklerim bu kadar değil...

elektriğin olmadığı gecelerde ki sürekli olan bi durum..

Siyah beyaz ve tek kanallı televizyon, küçücük parmaklarımızın arasında kaybolana dek bıçakla yontulan kalemler -ki kalemtıraş

ya şimdi...

tabiki özlem duyarız...

büyüklerimizin sohbet ortamında dahi bukunmanın feyzini heyecanını şimdilerder tek başına kalınan odalarda görebiliyormuyuz acaba... ne mümkün..

ve nice kişiler...

benden iyi geceler hocam...

kimine göre nice elbiselierin içinde adamın oladığı şatafatlı giysilerden daha bi mutluluk veren o giysler..

Ölüme ne kadar yakın hissederse insanoğlu kendini geçmişe olan özlem de o denli yoğun yaşanır ancak yaşamı paylaştığımız ya da yaşamda bir şekilde yollarımızın kesiştiği insanlara dair mermere yazılanları okuyunca, onların yaşadıklarının bu kadarla sınırlı olmadığını biliriz; ve hatta o kadar yakından şahit olmuşuzdur ki dönem dönem yaşadıklarına, bunlar bir bir gözümüzün önünden geçer ve farkında olmadan o soğuk taşın başında saatler geçiririz göz yaşlarımızla ısıtmaya çalışarak.

Okuduğum ilkokulun kantininde simit ve Çamlıca gazozu dışında bir şey yoktu, zaten o zamanlar çocuğa haftalık vermek diye bir şey de yoktu. Gene de bakkala gidişlerimde kalan para üstlerini haftalarca biriktirip, tüpte şokella alıyordum. Onca zaman para biriktirilerek alınan ve bitmesin diye gıdım gıdım yenen o tüpte şokellanın tadını hala hiçbir şeyde bulamıyorum.

rüyada olsa bu götürecektir götürecei yere::)))

Bilemiyorum yaş itibariyle bu forumda kaç kişiye hitap eder bu konu ama ben bu yazıda fazlasıyla kendimi buldum. Olumsuzluklar bir hayli fazla gibi görünse de sanırım ben de o günleri özledim.

elbiseler..

Doğru bizim çocuklar elektrikler kesilince, gelinceye kadar homurdanıyorlar kaldı ki bizim nine ve dedelerimizin anne ve babalarımızla ocaklık başında yaptıkları sohbetleri dinlemeyi hiç çekemezlerdi herhalde.

bunu farkettirdiğinizi için ayrıca teşekkür..

Yıl ya 78 ya da 79. Erkek kardeşim bir- iki yaşında, ben ilkokuldayım.

Bunların her biri güzel birer anı, 30 lu yıllarını sürenler için.40 lı yıllarını sürenler için o dönem, terörle özdeş. Zira çoğu Üniversiteyi ya zar zor bitirdi, ya da ayrılmak zorunda kaldı. 50 üzeri için ise hatırlanmak bile istenmeyen günler. Çünkü onlar çocuk okutmak ve yaşam mücadelesi vermek zorundaydı, onca yokluğa, parasızlığa ve kardeş kavgasına rağmen. Sadece çocuklar o yılların tadını çıkardı, sadece çocuklar mutlu ve umarsızdı ve sadece çocuklarda hatırlanası güzellikler bıraktı.

çünkü mermer üstüne yazılacakları asla kaybetmeyen bi taştır...

yaşadınızmı hiç böylesi mutuluğu...

O dönemin çocukları, şimdi çocuk yetiştiriyor.

kesinlikle bunun sevincini anlamını bilemiyecekleri için hemde çok olacak..

Şimdilerde şairin tabiri ile yolun yarısına gelmiş olan nesil, çocukluğunu ya da ilk ergenlik yıllarını 1982, yani Özal öncesi yaşamış kişiler.

çok doğru.. bakın hallerine hangisinden razıyız bu konuda...

çikletlerden futbolcu resimleri çıkardı. cemilturan, sanlısarıalioğlu, yasin özdenak vs. arkadaşlarla olmayan resimleri değiş-tokuş ederdik. bir de genelkurmay başkanı orgeneral semih sancar anımsıyorum. çocuğuz ya, kulağa çok hoş gelirdi sanki onun adı.

nice babalar... amcalar...

kıymeti bilinen en güzel değerdir yokluğu yaşamak..

Hatırlamaktan mutluluk duyduklarımın yanısıra benim de hatırlamak istemediklerim var elbette. En zoru da babamın aylarca süren yokluğu ve ardından gelen üç yıllık sürgün dönemi. Sırf bizim düzenimiz bozulmasın diye tek başına gittiği ve sanki şuracıkmış gibi on beş günde bir yanımıza geldiği o uzak şehirler.

geçmişe dair varsa mermere yazılacak kadar yaşadıkların...

Diyarbakırlı Kürt bir Karpuzcumuz vardı. Salı Cuma karpuz, kavun getirirdi kamyonla. "Kavun ye bal ye" diye bağırırdı. Hakikaten de o kavun bal gibiydi. Hele o zamanın çilekleri, bir reçel kaynadı mı, değil apartman mahalleyi sarardı o nefis çilek kokusu. Reçel yapılacak çilek neredeyse bir gün boyunca beş altı kez suyu değiştirilerek kovalarda bekletilirdi toprağı çıksın diye. Üstelik suya da rengi geçmezdi. Şimdi çilekler toprakta yetişiyor ama toprağa değmeden büyüyor. Belki de o yüzden ne tadı var ne de kokusu.

Plastik ilkel beslenme çantaları ve okula götürülmesi yasak olan muz. Hele iç içe gecen halkalardan oluşan ve her zaman akıtan o plastik bardaklar, kabusumdu benim. Uçlu kalem geldiğinde memlekete, uzay mekiği gibi bakmıştık ve onun ucu da uzay mekiği fırlatma rampası gibi kavrardı kapkalın kalem uçlarını.

bize kalınca ne kadar haz duyardık...

Leblebitozunu şekerle kardıktan sonraki o güzel tadı hala özleyebiliyorsam onca sıkıntıya rağmen, anladığım o ki bizler hayatı sevmeyi o günlerde öğrenmişiz...

evet çok güzel bi yaklaşım...

Alıntı

Okulun açılacağı haftanın öncesinde önceleri zevkle başlayan ama sonra işkence halini alan, defter kaplamanın ne demek olduğundan habersizler, defterlerin kaplanmaya ihtiyacı yok çünkü. Kağıt onlar için buruşturulup atılabilecek bir şey, defterden kağıt koparmanın nasıl olup da YASAK olabileceğini akılları almıyor.

bizler için tama kıvamında giysiler...

onların eskitemediği fakat bizden küçüküğümüzün eskittiği o

Öyle, onca yokluğa ve imkansızlığa, yaşanan zor günlere rağmen aile bağlarının ne denli güçlü olduğunu ve halen aynı şekilde süregeldiğini görüyorum da kendi çocuklarımızın en küçük bir ihtiyaçları karşılanmadığında takındıkları tavır karşısında eşim de ben de hayretler içinde kalıyoruz.

keşke şimdiki çocuklarda bizim yaşadığımız gibi yaşasaydılar, biz yeni nesilden şanslıyız.

hele aynı giysiyi aynı anda giymek... annem abimle benim kazak ve süeter türü işleri aynı formatta yapardı... ve bizde inanılmaz haz yaratırdı..

Hayat o kadar güzeldi ki, ilk aşkıma dört yaşında vurulmuştum. Net hatırladığım bir sahne var: Adi Yalın. Babası ona iki tekerlekli bisiklet almış ve bana "Yarın seni de bindireceğim" diye söz vermişti. Bindim mi? Hatırlamıyorum, sonra taşındılar mahallemizden. İkinci aşkım, alt katımızda oturuyordu. Bir gün incir toplayacağız diye, Çengelköy sırtlarında kaybolmuştuk birlikte.

Evimizin karşısındaki müstakil evde üniversiteli gençler yaşıyordu ve ev arada sırada silahlı kişiler tarafından basılıyordu. Biz, kaza kurşununa hedef olmamak için ailecek yerde yatıyorduk.

hele büyük kardelerimizden kalan onlar için küçülmüş..

İnşaatlardan sökülen paslı çivilerle oynanan toprağa çivi saplamaca gibi tamamen yokluğun tetiklediği yaratıcılık örnekleri. Sokaklar bizim, dert yok, tasa yok, oyuncak yoktu, olsa da devir hesap devri alacak para yoktu ve eğlence yaratıcılığımıza kalmıştı. Yaz günleri, sabahtan akşama kadar sokaktaydık. "Sokağa Çıkmak"diye bir deyim vardı.

kullanmak israftı, sınıflardaki çöp kovası onu kalem açma kuyruklarını unutan var mı?

Ben şanslıydım, babam denizciydi. Seyir dönüşleri bana envai çeşit oyuncak getiriyordu Avrupa'dan. Ama o zamanın çocukları bile bir tuhaftı, ben mahalledekilerle paylaşmayınca o oyuncaktan da zevk almıyordum. Hala gazoz kapaklarını taşla düzeltip, bugünün TASO'larına benzeyen şeyler yapıyordum. Dokuztaş, misket, kukalı saklambaç, hele o "en de tura bir iki üç güzellik", unutulur gibi değildi.

aaa sendedemi aynısı dediğimiz arkdaşalrımız bi daha giymez oluyor pişti olmamak için...

Hiç dut silkelemediler, bembeyaz çarşaflara ve hiç incir ağacının ince dalına basıp yuvarlanmadılar komşunun bahçesine.

Yedikleri dayakların inadına seslerini bile yükseltmiyorlar çocuklarına. Dizlerinden, dirseklerinden yara kabuğu eksik olmayan o zamanın çocukları, çocuklarından kan alınırken fenalaşıyorlar. Ancak hava karardığında ve babası işten geldiğinde eve giren şimdinin ana babaları, çocuklarını kapı dışarı çıkaramıyorlar, zaman zaman haklı sebeplerle. Annelerinin bir bakışı ile mum kesilen, akşama babana söylerim tehditleri ile büyümüş o çocuklar, bugün kendi çocuklarının psikolojisini bozar diye HAYIR bile diyemiyorlar.

uykuda geçmişe dönmenin hazzını yaşarım belki bunca özlemden sonra...

Rica ederim sayın uluda. Benim de o günlere dair acı tatlı öyle çok anım var ki hatırladıkça geçmişe özlem duymamak mümkün değil.

Sahip olamadıkları oyuncaklarla dolu çocuklarının odaları.

Biz 70 lerin çocukarı ;

Ben evin büyüğü olduğum için benden kalanları kardeşim giyerdi ama siyah okul önlüklerinin içindeki kıvırma payını açıp da uzatınca annem, biraz daha boyumun uzadığını düşünüp ne kadar da sevinirdim. Halbuki kumaş siyah olduğu için oluşan iz ve aradaki renk farkı eminim yeni nesil için başlı başına bir sorun olacaktır.

O günleri yaşayanlar için hoş bir alıntı.. Teşekkürler paylaşım için..

Polis evlerde olur olmaz aramalar yapıyor diye, babam kütüphanemizdeki tüm sol içerikli yayınları divandaki iki yatağın arasına saklıyordu. Yolda yürürken bile birileri sizi durdurup kimlik soruyordu. Her hafta sonu, evimizin duvarına yazılan yazıları boyuyorduk.

30 ile 40 yaşları arasındaki Türk insanı üzerinde, yaşadıkları dönemin çok büyük etkisi olmuştur. Onca olumsuzluğa, onca yokluğa rağmen o yıllara karşı müthiş bir özlem taşır içinde. Özlem, çocukluk ya da gençliğe midir yoksa o yılların masumiyeti ve saflığına mıdır bilinmez.

Belkide yokluklarda öğrendik sevmeyi o günlerde.. Ne dersiniz hocam..