Sizin bunları yapacak vaktiniz var. Bütün yapmanız gereken arada bir omzunuza bir bakış atıp sormak: "Bugün mü küçük kuş, bugün mü?"

Bazen; aynı duyguyu paylaşanlarla beraber yazışmak, insana mutluluk veriyor.

Umarım mükerrerliği yazının güzelliğine binaen affedersiniz.

Sonunda ölümünden utanmamaya ve yaşamla ölüm arasındaki son köprünün bütün ayrıntılarını anlatmaya karar vermiş.

"Şuraya uzanmış yavaş yavaş ölürken rahatlıkla söyleyebilirim ki, istediğin kadar güce ya da paraya sahip ol, yaşamı satın alamazsın."diyor Mori... "

Mori'nin bu sorulara verdiği yanıtlar Türkçede de yayımlandı.

Randy Pausch'ın aynı isimli ktabı "The Last Lecture", ülkemizde "Son Konuşma" Butik Yayınları tarafından yayınlanmış.

izlemek gerek

Müsaade ederseniz bu olaya ben başka birinden değişik perspektifle yaklaşmak istiyorum.

(Mitch Albom, "Öğretmenim Mori'yle Salı Buluşmaları", Boyner Y. 1997) Birbirinden ilginç o yanıtlardan benim aklımda kalan ders şu oldu:

Hazır mıyım? Olmak istediğim insan mıyım? Kariyer, iyi maaş, araba ve ev taksitleri... Hayattan istediğim şey bu mu?"

Sonuçta kimse bu dünyada kalıcı değildir ama kalıcı izler bırakabilir. Şu sözü de çok hoşuma gitmiştir :

Ne yazık ki bu değerli kişi yani Randy Pausch 25 Temmuz 2008'de aramızdan ayrılmıştır.

Aynı yazıyı bugün Ali TÜKEL Üstadın Alıntı'daki Alıntılar makalesinde de yayımladım.

Düşünmüş o zaman:"Kendimi bırakıp yok olmayı mı bekleyeyim, yoksa kalan zamanımı en iyi şekilde değerlendireyim mi?"

sayın akarcalı, ben de o yazıyı okuyunca hatırladım bu "Son Ders"i. fakat ayrı bir başlığı hakketiğini düşündüm için oraya koymak yerine burayı açtım :)

Değerli dostlar;

Oysa öleceğimize inansak, bazı şeyleri farklı yapardık.

Estafurullah üstadım;

Saygılar.

1994'te vücudunda bir gariplik hissetmiş. 60'lık vücudu artık dans derslerini kaldıramayacak kadar bitkinleşmiş.

"Önemli olan kaybetmek yada kazanmak değil, nasıl oynadığımızdır"

Ardından eve gelir mükemmel bir uyku çekerdim."

Bilmukabele :)

Son gün planındaki gibi güzel kızlarla gönlünce dansedip akşam eve gelirse eşim :) o gün bugün işte derim herhalde :)

İnsan ölmeyi öğrenince yaşamayı da öğrenmiş oluyor.

Ölümün ne zaman geleceği belli değil. Her ders son dersimiz olabilir...

- O Gün, bugün mü?

Akşam sevdiklerimle bir restorana gidip yemek yer ve en güzel kızlarla tükeninceye dek dans ederdim.

Not: Yazıyı buraya ekleymiyorum çünkü mesajı gönderince hata çıkıyor

Kucaklanıp kaldırılır, başkası tarafından yıkanır, poposu pudralanır olmuş.

Önce sevdiklerini toplayıp, onlara bir "canlı cenaze töreni "düzenlemiş. Bizim ancak ölenlerin ardından yaptığımız sevgi konuşmalarını hayattayken dinleme ve gönlünce cevap verme şansını yaratmış. ABC televizyonunun ünlü haber sunucusu Ted Koppel'ın programına konuk olunca üne kavuşmuş. Dünyanın dört bir yanından mektup yazan, röportaja gelen insanlar ona "son yolculuk"u sormaya başlamışlar.

Başarılarınızın devamı dileğiyle.

Mori Schwartz, hayat dolu bir üniversite profesörü...

Çocuklar Odalarının Duvarını Boyamak İstiyorsa, Bırakın Boyasınlar. Evin Satış Değeri Düşmez!

Hayattaki son dersi, "kendi ölümü" olacakmış.

Budistlerin yaptığını yap ve her sabah omzundaki küçük kuşa sor:

"Herkes öleceğini bilir, ama kimse buna inanmak istemez.

alternatif adres:

-- - Son bir 24 saatin olsa ne yapmak isterdin?"sorusuna ise herkesi şaşırtacak kadar sade bir cevap veriyor:

"Son Konuşma" ve Yazarın Hayata Bakışını Özetleyen Bir Makale :

Doktora gittiğinde yakında öleceği haberini almış: Hastalık Mori'yi tekerlekli Sandalyeye bağlamış. Dersleri bırakmış, evdeki bakıcının kollarında bebekliğe yeniden dönmüş.

"- Sabah kalkar, jimnastiğimi yapar, ardından çörek ve çayla kahvaltı eder, yüzmeye giderdim. Sonra arkadaşlarımı evde güzel bir öğle yemeğine davet eder, onlara ne kadar değer verdiğimi anlatırdım. Ardından ağaçlıklı bir bahçede yürüyüp renkleri, kuşları seyreder, doğayı içime çekerdim.

İnanın çok sevindim. Ellerinize sağlık.