Ecem hüsnüniyetimiz mi bizi cezlandıran acaba?

Yokluğunda beynim önüne geleni iğfal ediyor...

yürek ve beyin. hangisi hangisini yönlerdirir? hangisi hangisinden önce algılar karar verir? ve daha birçok soru bunların hepsi bir muamma.

fırtına yürekte başlar beyinde biter.

bunun cevabı "farkındalıktır" diyorum. pek çok şeyi başlatmaya, eylemlerimize sebep olan şu mesele...

yürek ve beyin koordinli bir şekilde çalışamaz bazı zamanlarda. Hangisi doğru karar verir? Hangisinin dediğini yapıp gittiği yolda gideceğiz? İki en önemli bütünümüz bizim yürek ve beyin. Neden hep bir yanımız fıtınada kopar ya da hasar görür? Onarılır mı? Ya da zaman onarır mı?

canımız yanıyor kudretsolmaz, kacıs iyi ama işte kaçamadıgımız olaylar veya sonra farkettigimiz kullanıldıgımız sömürüldügümüz olaylar, onlardan kaçmak için bazen gec kalıyoruz! saflık mı aptallık mı acizlik mi?adını koyamıyoruz. kötülerden bencillerden menfaatçilerden yalanlardan kaçıyoruz ama heryerde var maalesef.

fark etsek te hiçbir şey yapamamak ta fırtınaya sebep verir mi peki?

Ya da... neyse yazmıyorum :)

efkar, tefekkür, fikir... bunların hepsi aynı kökten gelir.

hayatımızın bir köşesinde felsefe olmasa sorgulamayacağız demekki hiçbir şeyi, Cannavaro27

fırtınasız bir beyin, irdelenmemiş gerçekleri mi belirtir?

kapılar açık kalıyor elektirik akımı çok fazla oluyor ve bazen üşütüyorum

Sen yoksun;

bedenin agır gelir kendine. ruhun baskı yapar göğüs kafesine...

Fırtına koparken yürekte kopuyor ama...

kaçmak kurtulmak istiyorum bazen

Beynimizde neden fırtınalar yaşıyoruz? Bir şeylerden kaçıyoruz, bir yerleden gidiyoruz. Fırtına neden çıkar beynimizde?

nihayetinde kafanda son bulur. yelkenleri yeniden açar çıkarsın tekrardan sefere.

boğuluyorum sudan çıkmış balık misali çırpınıyorum

sarsılan bedenimize, benliğimize, kimliğimize sahip çıkma çabasını gösterebilmektir. fırlatıp atmadan kolaya kaçmadan bizi biz yapan değerlere daha çok sarılmaktır.

fırtınalar hiç bitmeyecek bizim rüzgara göre yer ve duruşumuzu ayarlayabilmemiz tek yapmamız gereken diye düşünüyorum.

ya da her daim hazırlıklı olmaktır fırtınalara... sıkı sıkı tutmak degildir, esnek tutabilmektir en iyi önlem. yara alan yanlarımızın iyileşeceğini umut edebilmektir belkide...

Ne tufan olup etrafı dağıtacak gücümüz var, ne girdap olup kendimizde kaybolacak cesaretimiz. İşte bu yüzdendir hepimiz birer Abdurrahman Çelebiyiz, kendi uğultumuzda kıyametler kopartırız. Kendi alkış seslerimizde, kendimizden geçeriz...

:) doğrudur, o da bir nevi fırtına demekki

fırtınanın olmadığı -ki bunun yerine en iyi gelebilecek kelimeyi artık siz düşünün :) bir yerde yemyeşil yeşilliklerin olduğu bi ortamdasınız karşınızda bi koyun var ve otluyor hayatından memnun otlar yerden koç ahırdan. her şey normaldir onun için nedenler niçinler onu ilgilendirmez onu ilgilendiren kocun boynuzu otun uzunu makbuldur.

2009'da forumla tanıştığımda, Avrupai tarzda olmasa da bir beyin göçü yaşanmaya başlamıştı. Ve o gün bu gündür göç edip gidenlerin ardında kalanlarca, büyük fırtınalar koptuğuna şahit olmadım kimsenin beyninde. Tüm fırtınalar dilimizde, bir çay kaşığını geçmez denizlerimizde.

peki neden fırtınalar yaşarız?

bu fırtınalar bazen beni çok yoruyor

her bitiş bir başlangıçtır, ve her başlangıç bir bitiş.

fikir ve efkar olmadan tefekkürden yer istemek beyhude çaba...

Kaçmak istesek bile kaçabilir miyiz? Hem kimden neden kaçıyoruz 32111 arkadaş? Beynimiz bizi kemirmez mi yarım kalan soru/n/larla?

Beynimizde neden fırtına kopar? :)

yer verenlerde ise bi arayış bi neden varoluşluk başlar felsefede düşünmede burada devreye girer ki bu sizin sorunuzdaki fırtınayla aynı anlama geliyordur galiba :)

fırtına kötü bi kelimeymiş gibi gelebilir çünkü insanlar fırtınalı havalarda dolaşmak istemezler istisnalar hariç.

fırtına kopardık saçlarımız darmadağın oldu. aynaya baktık ki oo ne olmuş samanlıktan çıkmış gibiyiz o an aklımıza koyun gelir koyununun kılları gibi olmuş saçlarımızla güzellik ihtiyacımız birbirine zıt düşmüştür. gider tararız ve anlarız ki iyiki aynaya bakmışım ayna burda insanın bir olay yaratıp onun yansımasının kendinde bıraktığıdır aslında.

payımıza düşeni yaşıyoruz hayatta. Fırtına, sel, boran... Hepsi bizler için. Dediğin doğru yeterki durduğumuz yeri bilelim. Tekrarına mahal vermeyelim.

Beynimizde fırtına kopuyor kalbimiz kopamıyor ya da kopmak istemiyor...

ama kaçmak kurtulmakmıdır bu da ayrı bir soru fırtınası estiriyor

Necip Fazıl üstadınki gibi olmadıkça ona fırtına demek zor... öyle baş ağrıları olurmuş ki düşünmekten, ancak çok sevdiğinin bir bakışı kifayet edermiş.

hoyratdeniz iyimser bir bakış açısı ama haklılık payı çok söylediklerinde. Öncesi ve sonrasında duruş önemli. Çok doğru söz.

bizdeki olsa olsa meltem olur yahu... :)

hayatında nedenlere niçinlere yer vermeyenler için bu böyledir bence.

gerçek migren ağrısı çekmeyen beyin fırtınasını bilemez:))

Hoyratdeniz beynimde fırtına olduğuna göre yürekte duruldu diyebilir miyim acaba? Bu durum, bitişin bir göstergesi midir?

Fırtına degildir önemli olan. öncesi ve sonrasındaki duruşumuzdur.

o fırtınaları yaratanlardan kaciyoruz... o kaçıs bazen bizi kurtarıyor, fazla da irdelememeli olayları, unutmalı ama ders de almalı asla o adilere fırsat tanımamalı, o zaman ne yapabilecekler ki, bizim masumlugumuzu kullanamayacaklar ama işte cok zor bazı seyleri basarmak..

Fırtına beyinde mi başlar önce yürekte mi