Oysa ben büyüyemem, çoğalamam. Sekiz bin yıl önce Çatalhöyük'te var olan en eski atam bile sizin elinizde. Rahat bırakmamışsınız...

Sizin toprak olma hakkınız var. Biz aynaların kuma dönüşme hakkımız yok nedense?"

Artık buradayım

arlattı, vitrinin örtülerini değiştirdi, içindekileri tek tek okşarcasına sildi. Çok güzel olmuştu, işte bu benim yuvam, dedi, gururla. Kapının eşiğine oturup eserini keyifli gözlerle izlemeye başladı, bir de sigara yaktı, uzattı ayaklarını... Vitrindeki çiziğe takıldı gözü, ilk evimizi yerleştirirken olmuştu, kapıya sürtünmüştü taşırken, nasıl üzülmüşlerdi, daha taksitleri bile bitmedi diye. Üzülme demişti, kocası, üzülme... Bizim mutluluğumuz minicik bir çiziği görmeyecek bu evde... Hep mutlu olacağız hep!!! Şu küçük hurda televizyonu da atmaya kıyamadılar hiç, oysa şimdi kocaman ekranlı bir tane varken.. Ama onu ikinci el eşya satan bir dükkandan alıp koymamışlar mıydı başköşeye, atmaya kıyamadılar anıların hatırına... En güzel örtülerle süsledi onu hep, üstünde de mutlu fotoğrafları... Hayvannn diye haykırdı, hayvansın, nasıl yaptın, nasıl unuttun? Böğürerek ağladığının ayırdına vardığında kendini durdurması imkansızdı. Günlerdir biriken ne varsa kusuyordu, sefilce ağlıy!

ve düşlerimden başka

diye başlayan masallar gibi

Esintisi yok artık

Merhametin yokluğu, kıskançlığın hakimiyeti belli olmasın diye.

Bitişin olduğu yerde

Paşa gönlün bilir? Israrın ikrarı getirdiğini kim söylemiş? Kim demiş ki; yalvarmakla inatlar murad, gözyaşları vuslata götüren sırat olur diye? Haklısın? Yanmakla, bir muradın sabahına uyanmak aynı şey değilmiş? Belki de bu yüzden, yüreğimdeki o soyut çiçeğin boynu; böylesine eğilmiş?

Fanilik bazen, ne güzel diyorum.

12.07.2007

yitiriyorum ruhumdan biraz daha

-İşte budur!

yüreğimin derinliklerinden çıkarabilmek için

tümü kendi yazılarımdır, ve kesinlikle bir tek cümlesi dahi alıntı değildir, eleştirilerinize ihtiyacım var.

Artık buyum

Paşa gönlün bilir? Olmayanı oldurmak makamından indin diye, çöle dönmüş bahtıma yağacak bir bulutken ansızın dindin diye kınamam seni? Seni anlatmam artık Akdeniz akşamlarının, rutubet soluyan gecelerine? Kıskandığım hayalini sürgün ederim gözlerimden? Gözlerim takılı kalmış olsa da; gözlerinin öğrettiği sevda bilmecelerine?

Şimdi ayna bir köşede özellikle geceleri, son ışık da terk edip gittiğinde, sessiz sessiz ağlıyor. Her şeye rağmen kendi doğrularıyla var olmanın mutluluk gözyaşları bir yandan; eğilenlerin, bükülenlerin açması haline yönelik hüzün bulutları diğer yandan. Sahi sizin de aynanız var mı? Aynanız ağlıyor mu?

vermek ihtiyaç sahiplerine ki

çünkü adımın onadır

ileriye-geriye olsa da

Sayın theottoman..., öncelikle şiirlere fazla müdahale etmeyi sevmediğimi belirtmek isterim ama İLKBAHAR şiirinizde yer alan iki dizedeki "çıkagelir" kelimesinin yerine "çıkagelip" yazmış olsanız okurken, şiirin bütünlüğünde daha anlamlı bir ahenk oluştururdu diye düşünüyorum.

Elemden özge ne bıraktın içerime?

Bir tırtılın kelebeğe dönüştükten sonraki ömrü, gül bahçesinde de geçse en fazla bir gün.. Sizlerin de atmış, yetmiş, nihayet yüz yıl... Bu süreler içinde yer, içer çoğalır; dilediğiniz gibi yaşarsınız. Her gün üzerime konan karasinekler bile 3 gün yaşar.

Gerçek hayatta yaptıklarınızı romanlarda, hikayelerde, filmlerde bir başkasının yaptığını gördüğünüzde; sanki onları siz yapmamışçasına mağdur olandan yana olup sizi temsil edene kızıyorsunuz. Ne büyük çelişki?.

Her geçen gün aşk sandığı duyguyla hesaplaşmasını sürdürdü. Meğer ne çok dibe saklamış kendini yıllarca, dehşetle farketti. Sanki kendi kendine bir evlilik masalı yaratmıştı da onunla mutlu oluyormuş, adamla paylaşamadığı ne çok şey varmış içinde kalan. Şaşırdı, afalladı... Şaşırdıkça netleşti herşey... Beyni sanki bilinçaltına ittiği ne varsa dışarı kusuyordu tek tek. Bu adam mıydı sevdiği, kendine inanamadı, hayatındaki en önemli tutkularını bile paylaşamadığı bu adam mıydı hayatını bu hale getiren. Buna nasıl izin verdiğine inanamadı, bu kadar acıyı çekmesine anlam veremedi. Acımı çektim bitti artık, ben bunları haketmiyorum dedi tüm inancıyla. Aynanın karşısına geçti. Düzelecek herşey eskisinden güzel bir hayatın olacak, az güven, az cesaret, az onur, az kendinin farkında ol, silkelen bitsin artık... Balkona çıktı, yağmur yağmış! Yıkanmış çamlarla karışık toprak kokusunu ciğerlerine çekti keyifle. Orta şekerli bir türk kahvesi yaptı sonra kendine. Kahve yudumunu ağzında!

ve biçimidir kapların.

bedenimden dışa

görebilceğim bir yer de yok seni

gökte uçuyor serçeler

Maskeli yüzlerin maskesiyle karşılaşmak, yüreklerindeki acımasızlığın riyanın vefasızlığın yüzlerine akseden yönleriyle karşılaşmak kolay değildi.

onun çıktığı toprağa bakmak lazım.

Çok imiş vuslat, sevda meyi içenlere?

ve diyorum ki

Gamzelerimi çarmıha geren vefasız,

Çivinin prangasını çözdü.

Ansızın çıkagelir )

Ayrıca,"Denemeler"inizi paylaşmış olmanız ve yorum a açık tutmanız çok hoş bir davranış, kutlarım!

Alınsız yüz

ne verdiğim bir şey var

Nihan görünmez, bakıp da geçenlere?!

verdiğim her parçada

Sayın Gönül, durgunluk döneminizin bir an önce geçmesi dileğiyle, burada bekliyor olacağım :)

Paşa gönlün bilir? Ben de kimim ki? Sen doruklarda uç bakalım? Lakin unutma yer çekimi kanunu ikimize de geçerli ey peri?! Nasıl olsa gökyüzünü gören her mahlukun sonu; çiğnediğim o kara, o göz göz yara toprakta nihayet bulacak? Paşa gönlün bilir? Her gece, saatler 03:20?yi gösterirken o sefil hayalim uykularını çalacak?

Aldattığın Ben Değildim ki

her geçen gün

dokunmak kopuştur

Ölmek çare diyorlar, o dahi şifasız?!

hala sıcak duruyor izler

sıcak yaz rüzgarının

Kimi zaman yalnız başına kaldığında, bir gün dilinin çözülüp kendisine bakanlarla konuşacaklarını karşısında birine söyler gibi kendi kendine konuşuyordu:

Yaşamın bir penceresi olmuştu. Her şeyi olduğu gibi gerçek, tarafsız ve yorumsuz yansıtan bir pencere.

Nelerinizi görmüyorum ki... Benden ayrı olduğunuzda yaptıklarınızı bile okuyorum yüzlerinizde.

Kenan Yaşar

"Siz insanlar ne tuhafsınız. Olduğunuz başka, olmak istediğiniz başka. Aradığınız başka, bulduğunuzu sandığınız daha başka. Dört bucakta aradığınız huzurun yanı başınızda olduğunu inatla görmek istemeyen garip varlıklar.

Ya benim halim?... Sizi her saniye görmek istediğiniz şekille resmetmek zorundayım. En zoru da; olmak istediğinizi anlamakta çekiyorum.

NOT : Umarım eleştiri ve yorumlarımı okuduktan sonra "Nerden de "Denemeler"ime musallat ettim!" demezsiniz :)

Görmeyi bilseniz, görmek isteseniz, her biriniz bir ayna. Ama siyah gözlüklerle gizliyorsunuz gözlerinizi. Cenazelerde ağlamadığınız bilinmesin, dışarıda nereye baktığınız fark edilmesin diye.

"çok zaman önceydi..."

yorumlarınızı ve eleştirilerinizi bekliyorum...

15 gün sonra adama bir mahkeme celbi ulaştı. Hakedemediği hayattan çıkarılışını bildiren celbi okurken onun da aklına geldi vitrindeki çizik...

Ahmed Arif'in "onur da ağlar" ı aklıma gelen

İmrenilecek halinizde yok değil. Siz, yanlışlarınızı bana göre çok kısa hayatınızda kolayca taşırken, ben doğruluğu sonsuza yakın taşımak zorundayım.

suyun çıktığı havaya

dudaklarımda hala

çıkılan her yol

sola-sağa olsa da

Izramı kadere bağlayışım beyhude?

Paşa gönlün bilir? Fani dünya da bir garip de ben olurum, ne olacak? Halimi soranlara anlatmam olanları? Ben böyleyim işte der geçerim çok defa? Mantık ile bir araya da gelmem hani? Neme lazım?! Kırk yerinden hançerlenmiş gönlüm yeter bana?

Raslantı göbek bağımdı

kurtulmak mıdır?

eller ki sözleridir bedenin

Paşa gönlün bilir? Manisi bol, gözleri sel, gönül esriten yel ve dahi bundan gayrı bana el güzel?! Rast gelişlerin tesadüflerinde yitirdim aklımı? Her hendesi şeklin bir köşesinde bekler oldu keder? Sen benim canım aldın?! Ecel gelse kapıma? Söylesene, ecel ne der?

Bunlar doğru değil diye bağırmak, hatta karşısındaki adamı parçalamak istedi, hem de tek tek her zerresine ayırarak.. olmazdı ama yapamazdı ki... Salon etrafında döndü, döndü, döndü... Başka biri vardı demek, bunca yıllık emek başka tenin çekiciliğine kurban edilmişti demek... Ya benim sevgim, ya benim aldanmışlığım... Çok güvendiği adam ne kadar kolay unutmuştu demek tüm yaşanmışlığı...

tutulana dönüşüyorum

Az da olsa gözlerinizin içinin güldüğü oluyor. Bazen ilahi bir lütuf gibi samimice gözlerinizin yaşardığında sizi, ne çok seviyorum.

İçinizden birinin dediği gibi Suçlarınız yüzünüzde görünseydi biz aynaları satın almazdınız' Yüzünüzde maske var. Yaşlanınca maskeyi bir parça çıkarıyorsunuz. Bu kez de, aynalar yalan söylüyor diye yalancılıkla suçluyorsunuz.

Iztırab-aversin karanlığa tutunup?

yürüdüğümüz yollarda

Sayın theottoman..., yazmayı unutmuşum;GERİEZBER adlı şiirinizi bir çok kez okudum ve hepsinde de aynı ünlemli cümleyi kurdum,

Paşa gönlün bilir? Büyük davalarda küçük hesaplar gütmedim ben? Belki de bu sebepten kanar hayallerim? Yalnız başıma taşımaktan yüksünmediğim aşk yükünü, gayrı kimseyle paylaşmam korkma? İlhamın kor soluğu ile yanan nidalara sarmalamam ismini? Ah da etmem ardın sıra? Unutmayı da unuturum belki?

ruhudur toprağın

Suyla bu kadar iyi anlaşıyorsa

senden kalan birkaç eşyayı daha

güncel

Sorun da içinizde, çözüm de... Maskeyi yırtmanın yolu da bu...

Ağlayanla ağlıyor, gülenle gülüyordu. Görmek istediği gibi bakanlar oluyordu aynaya. Onlara görmek istediklerini göstermenin, içinde açtığı yarayı anlayabilmek çok zordu.

Duygu Akbudak

tuttuğumu anladığım anda

"Keramet yazgıda değildir" diyordu Şems

sayın Gönül tatilden dolayı uzun zamandır foruma girmiyordum, girdiğimde ise hemen en sondaki yorumunuzu okumuşum nasıl olsa başka bir şeyler yazılmamıştır önyargısıyla, fakat şimdi ayrıntılı ve yerinde eleştirilerinizden dolayı bir kat daha memnun olduğumu belirtmek isterim.

paslı bir bıçakla kesip attılar onu

Benim de en sevdiğim şiirim "Geriezber", ondan daha iyisini de bir daha yazabileceğimi sanmıyorum, teşekkür ederim.

Saygılar!

Yalan söyleyen dudaklarınızı boyalarla kapatıyor, kirlenen yüzünüzü fondötenlerle kremlerle örtüyorsunuz.

Kırıldı.

Uzun yazıları bilgisayardan okumak benim için oldukça yorucu oluyor. Hem bu yüzden hem de yazınızda, sözünü ettiğim boşluğu bulabilmek adına yazınızı tekrar okuyacağımı belirterek bu kısacık yorumumu bitiriyorum.

Hiçbirşey söylemedi, söyleyemedi, boğulduğunu hissetti. Afallamıştı, şaşkındı çok; bağırarak ağlamak, isyan etmek geliyordu içinden ama bir yumruk gelip oturmuştu işte boğazına, yapamadı. Kalktı usulca, farkında olmadan balkona çıktı, beyaz taşların üzerine oturdu, kolları iki yanda başını kaldırdı yıldızlara baktı uzun uzun... Orda olmak istedi, o kadar uzakta, olamadı... Gece ne zaman şafağa söktü, serinlemiş hava da... Kalktı yatağına gitti, hiçbirşey olmamış gibi uyuyan adamın yüzüne bir tokat almak geldi içinden ama yine kendini tuttu. Gitti kanepeye uzandı, yumdu gözlerini, uyumak istedi, uyanınca herşey bir rüyaymış çok şükür demek istedi, bunu tüm hücreleriyle istedi... Uyandı, herşey aynıydı. Sıkı sıkı yumdu gözlerini, tekrar açtı... Yok, kahretsin değişen hiçbir şey yok!

dursa da

Bir kalem alıp elinize kendinizi çizseniz yüzünüzü nasıl çizersiniz. Masum çocukluğunuzun kaybolan hüznüyle mi?

Mrarsenic güzel bir deneme, paylaşımın için teşekürler.

Ayna yere düştü.

el ele tutuştuğumuz ormanda

seyyah-yıldız-güneş ve çoban başlığı üzerine hiç düşünmemiştim, o yazıda seyyahın güneşin peşinden gitmek istediği, fakat güneşi kaçırıp ansızın ve her defasında karşısına çıkan yıldızlarla neden konuşmak zorunda kaldığını sanırım başlık yoluyla anlatmak istemiştim. Başlığı değiştirmekte fayda var gerçekten de. Boşluk duygusunu uyandıran şey ise, benim sonradan beğenmeyerek attığım ve yerine koyamadığım kısımlardan kaynaklanıyor, son derece haklı ve iyi bir okuyucusunuz.

1. GÜN

kıyasıya savaşıyorum

bir yalnızlıkla uyukluyor

en nihayet

O GÜN

"Tahtta gözü olanın cezası aklıdır"Rivayet

parçalanmış ve kopmuş şeyler

Beynindeki yanılsamalar işte tam da bu an başladı. Kocası bir çeşit hastaydı, yanında olmalıydı ona yardım etmeliydi, birşeyler yapmalıydı. Yoksa kadınca bir kaybetme korkusuyla istemdışı bir mücadele miydi, anlamadı hiç bunu. Şaşılası bir hızla tüm tavırlarını?hiçbirşey olmamış? a çevirdi, mutfağa gitti yemek yapmaya başladı, özenerek, tek tek severek her sebzeyi... Lanet olsun neden lezzetli olmuyor ki bu! Elimdeki mutluluk gitti ondan mı diye düşündü, düşünmesiyle de hemen hep yaptığı gibi bilinçaltına itti bunu da. Yok canım domatesler sera domatesi, hiç benzer mi bahçe domatesine. Hah, kokusu bile yok ki tadı olsun... Unuttu tencereyi ocakta, salona gitti... Kokusuz domatesler, soğanlar da karardı kaldı ocakta, tıpkı içi gibi... Olağanüstü bir enerjiyle koltukların yerini değiştirdi tam üç kez, sırtından terler akıyordu, kolları ağrıdı... Ağrıdıkça unuttu, ağrıdıkça daha büyük bir gayretle çalıştı. Koskoca halıyı sildi büyük bir hırsla defalarca... Camları ovaladı, p!

gözyaşlarına boğuluyorsam

Kendinize böyle yabancı olmasanız... Biraz olsun ruhunuzu dinleseniz karşımda. Kendinizi sorgulasanız...

Duru bir sudan daha derindi ayna. Binlerce demir parçasının ateşte eritilip bir bütün demir parçası elde edildiği gibi onu da kim bilir kaç kum tanesinden elde etmişler, içine kim bilir daha neler katmışlardı.

Hatıra

henüz kokusu yayılan

Çizgisiz bakış

Paşa gönlün bilir? Hayat her an bir Mecnun çıkarmaz karşına? Kızgın gözlerle nazar etsen de gök kubbenin arşına; bu seyyah-ı fakir artık zor uğrar, sevda alış-verişi bilmez gönül çarşına?!

yokolan umudumu

hasret acıya gark oldu

koparak algılıyorum.

Çalındı kalemim, elimde kelimeler?

Kırgın bir ırmağım, çağlayışım beyhude!

Ben ilkbahar şiirini çok sevdim.

İlk halini hatırlıyor, kendini göremiyordu... Yeni doğmuş bir çocuk gibi şuursuzdu.

Aynanız Ağlıyor mu?

Bazen uyarmak istediğim oluyor sizi, olduğunuz gibi gösteriyorum. "Şimdi kötü görünüyorum" diyorsunuz. Yine de kötü olduğunuzu kabullenmiyorsunuz. Sizin üzdüklerinizi unutup, sizi üzmekten korkarak eski halime çekiniyorum.

ne de senden uzak şehirler

ve yutuldu tüm öpüşler

Paşa gönlün bilir? Nasıl olsa el yüzüne gülmek kolaydır? Unutulduğumu sezdiğim şu an, can meydanımda ateşlerin en son oyunu halaydır? Davul kederin, zurna umarsızlığın?

zamanla daha da zorlaşıyor

adını duyduğumda bile

her anlatanın dilinde yeniden vücud bulmak isterdim

Bir yanı siyah giyindiği gün içi gibi her yeri ışıldıyordu. Hele altın rengindeki çerçeveye sahip olduğu gün tacını giymiş kral gibi gülümsüyordu.

Yokoluştuysa o günler, ilk günü başlamıştı işte... Sorunu olan kadınlar ilk iş kuaföre gider, demişti biri geçen gün. Aniden fırladı bir yere yetişircesine koşar adımlarla kuaförüne gitti... Saçımı değiştir kes, boya... Yap birşeyler ama kalktığımda bu ben olmayayım dedi. Saçları kesildi, boyandı, fönlendi. Güzel oldum dedi içinden. Ama ya gözlerim, bu hüzün kaç saç bakımında silinir ki... Eve gitti alışık adımlarla.. Kapıya anahtarı soktu, açıldı kapı, yüzüne başka tenlerin kokusu vurdu, midesi bulandı. Tuvalete koştu çıkardı içindekileri tüm yaşanmışlığı temizleyecekmiş gibi... Ah aptal kadın! En kötüsü belirsizlikmiş, dedi, ne yapacağını bilmiyordu. Filmlerdeki onurlu kadın tavrıyla kapıyı çarpıp gitmek istiyordu, adamın yine filmlerdeki gibi pişmanca yalvaracağını umarak... Ama gidemiyordu çok emek verilmiş bu sevgiye bir şans tanımak istiyordu. Ondan şans isteyen bile yokken üstelik...

Nem-keşide gözlerle aktın içerime?

tuttu, kokusunu tadını hissetti, hissedebilmenin keyfini sürdü, aylar sonra...

2. GÜN

Çok teşekkür ederim hocam. Öyle resimlerimden etkilenip kimse bir şeyler yazma girişiminde bulunmamıştı mutlu oldum:)

Sayın theottoman..., bu aralar beynimdekileri kelimelerle paylaşmaktan biraz uzağım. Bu durgunluk dönemi geçer geçmez yazılarınıza eleştiride bulunacağımdan emin olabilirsiniz :)

sayın Gülzuhalın çizdiği resimlerin bana uyandırdığı hisleri de ileride buraya yazmayı düşünüyorum fakat bu bir-kaç ay sonra olabilir sanıyorum, çünkü kendisi harika bir ressam.

Ayna böyle söylüyor, kırılgan bir yürekle hayata tutunmaya çalışan insanlar gibi, beyaz duvara ufacık bir çiviyle tutunuyordu.

Beyaz bir duvara asıldı. Artık sırtını dayadığı duvara bir çivi ile bağlanarak onunla dost olmuştu.

ve şehir izin silinmesi için vardır

birleşecek aramıza giren yollar.17.06.2007

Ben aynalığımdan utanıyorum. Ama siz...

sevgiyle dolu kanatlarıyla

Sayın theottoman..., SEYYAH-YILDIZ-GÜNEŞ VE ÇOBAN yazınızın girişi "Buyur?" dedirtecek tarzda kopuk bir giriş olmuş. Bu tür bir etki yaratmak istedinizse diyecek sözüm yok ama amacınız bu değilse yazınızın başına bir cümle ya da paragraf ekleyerek yumuşak bir giriş yapabilirsiniz diye düşünüyorum. Bir de yazınızın bütününde havada kalan, adını en azından şimdilik tam olarak koyamadığım bir boşluk var.

yeşermiş bahçelerde

bir sır oldu aniden

şehr, n kendisidir de

Bir gün ellerinizi şakaklarına dayayıp karşıma geçseniz... Düşünseniz... Kendi gözlerinizin içine baksanız derin derin. Her şeyin çaresini bulacaksınız. Huzurun, başarının, dostluğun, sadakatin, samimiyetin ta kendisini...

Paşa gönlün bilir ey peri? Zaman kıvrılarak akarken gözbebeklerimden, bir yalan da sen oluverirsin? Gül çağını kuzgunlar devşirirken, köhne ışıkların umarsız gölgelerinde; bendeki ızdırabın bin misli ile doluverirsin? Kim bilir? Tekerrür etmekten bıkmayan kaderin en kuytu köşesinde, açılmaksızın soluverirsin?

söylediğin son kelimeler

"yön bulamıyor yahut çıkamıyorsak ondan

Paşa gönlün bilir?

Paşa gönlün bilir? Kan tükürdüğüm gecelerin en kesif dakikalarında, perişanım tutar iki yakanı? Gözyaşlarına neylesin, hodbinliğin buzdan kalkanı? Suallerim dizilir şafak vakti, dimağının puslu dağlarına?Ben yetişemedim bu halin ifrit oluşuna? Sen çözsen dahi baş gelebilir misin gönül bağlarına?

Zaman neyi çözmemiş ki, hangi acı sonsuza kadar sürmüş ki? Sonraki günler, içinde büyük bir sessizlikle, büyük bir kurulukla geçti, sadece nefes alıyordu, çok sevdiği kahvenin bile tadı, kokusu eskisi gibi değildi... Ağlamak bile zor geliyordu ona, parmağını dahi kıpırdatmadan içine gömülü günler, aylar geçirdi. Ve birgün diğer kadından gelen mesajı gördü telefonda, sadece git dedi adama, haketmiyorsun hiçbirşeyi, git... Adam gitti. Kapıyı kapattı ardından, mekanik adımlarla mutfağa gitti, içecek bişeyler hazırladı, televizyonu, ama büyük ekran olanı, açtı. Kendini de şaşırtan bir ilgiyle izledi filmi, film çok acıklı geldi ona nedense, gözyaşlarıyla oyuncuların gerçekliğini kutladı. Sonra sildi gözlerini, ertesi gün giyeceği kıyafetleri çıkardı dolaptan tek tek... Yattı, uyudu...

Paşa gönlün bilir? Hislerimin tazyiki altında ezilmekten korkma hakkını gasbetmiş değilim? Akıl danesini, gönül toprağına ekmediğin için yadırgamam seni? Kıskıvrak yakalandığım bakışlarından medet ummam bundan böyle? Ellerini ellere uzatışında dokunmaz artık? Beyhude güneşi getirme semalarıma? Ruhumun o mahrem sırrı, hiç kimse tarafından okunmaz artık?!

beraberliğimizin izleriyle doluydu

yüzlerindeki çizgiler

Duvar bir gün "yeter" dedi.

Kastını aşıyor, dilimde kelimeler;

Libas-ı matem giydim, saadet soyunup;

devinip duran bir şeyler var

(Bir kız ansızın çıkagelir

ordu, evin salonunda mutfağında yankılandı ağlaması, hıçkırıkları,.. Duvarlar sustu, vitrin sustu, televizyon sustu... Hepsi dinlediler... Sonra sesi yavaş yavaş küçük iç çekişlere kaldı. Kendini sürükleyerek banyoya attı, suyun altına girdi, hiç kıpırdamadan gözlerinden sicim gibi yaşlar inerek ne kadar kaldı suyun altında farkına bile varmadı. Uyumak istiyordu, uyumak... Uyandığında tüm belirsizliğin dağıldığını görmek, hayat onu uykudayken nereye bırakmışsa, kalkıp ordan devam etmek istiyordu. Birileri birşeyler yapsa, uyutsalar onu...

Şems silgiyle yazıyordu...(..06/2000)

dıştan bedenime

sonsuza dek haykırabilmek için güzelliğini

Özellikle geceleri, son ışık da terk edip gittiğinde, ayna sessiz sessiz ağlıyordu. Bazen kendi gözyaşlarını siliyor, bazen de yakalanıyordu. Neyse ki sıcaklık farkından oluştuğunu düşünerek siliyorlardı üstündeki damla damla yaşları. Oysa ayna ağlıyordu.

yüzün rengi gizlidir