Seni nar,

Yaşamımızda görünmedikleri her karenin

Büyüyecek

Yuvadaki üveyik

Büyü de gör!..

Hani benim gençliğim nerde.

Ve onlar genellikle

Altın Bilezik

Bir gün sorular

Hep onlar olmak istediler

Sokak Köpeği

Ne varsa güzellikten yana

Üvey Baba

Koklayasın dileğince yıldızların gülünü

En yakınlarında hep onları gördüler

Sonra oyuncakçı amca,

Yolunu gözleyenlerin adı değişti

Bebek seni kelebek,

Sürdürebilecek miyiz aynı yalanı

Köşe bucak kaçışsın.

Cümle iyilikler menfaatlerde esir.

Kin miydi, sevgi mi

Aile Boyu

Ne çok oyuncakların var;

BÜYÜME ÇOCUK

Yazı hayatına sadece kendisi için başlamış, yazarak yaşamış ve eğlenmiştir. Bu yazı yazma bir avuntu ve bir tutkudur. Kendisi bunu şöyle anlatır: ?Ben yazdığım kadar yaşarım. Bana tesir eden bir küçük olayla içimden geldiği gibi yazmaya başlarım. Heyecanım süresince yazarım. Edebi, ilmi, politik bir iddiam yoktur.?

Hırdavatçı Dede

N'olursun oyuncakçı amca,

Nerde oyunların bitmez neşesi?

Çalansa bildik değil başka bir hava

Yeni nedenleriyle?yürek efarktı, kanser filan? hala pusuda

O güzelim yürekleri

Ceren, ceylan şarkılar

Hani benim geçnçliğim nerde.

Annelerin Çilesi

İçten zannettiğim, sevgiler sahte.

Özcan KANDEMİR

Yaşamanın yaraları

Seni özlemlerin iyisi

Kimsesiz Adam

Bu özlem, bu özlemse

Rüzgar olsun sana serçelerin sürüsü

Heyecanlar sönük, coşkular tutuk,

Uçurum

Çoğu gitti azı kaldı çünkü

Susturacak mıyız onları

Gövdem titriyor,

Büyüyüp anladım meğer yalanmış.

Seni azıdişleri

gelirse çocukluğum sislerin arasından

Onlara bakınca!

Kolsuz Bebek

Yeni doğmuş tay korusun

Derin iç çekişleri bundandır

Niye çocuk?

Sadece, türküsü kaldı dilimde.

Hiç göze gelmediler

umutlarımız olmasa neyi ümit ederdik? çocuksu yanımız olmasa hep büyük kalsaydık... isterim keten helvamı, arda dönme dolap ve atlı karıncayı... uçurturum maviliklere özgürlük kanadına yelken açmış düşten kaplı uçurtmamı... kuşlar bile kıskanır süzelemezler nazlı nazlı...

Uçurtmam tellere takıldı

Geçici demişlerdi körlüğümüze

ah çocuklar... kemalettin tuğcu'nun bu isimde hikayesi vardı ve bunun gibi niceleri...

Önceleri öğretmen

Onların farkında olmayanlar

Gece Kuşları

yani serçeydim

Bebek, seni ay korusun

Kız arkadaşım

Ben size pamuk şeker alırım yaw ağlamayım:))

Bu da duyarsız kişilik örneği oluyo:))

Benim zannettiğim mutluluk elmiş;

Dudaklarımı, işte bu yüzden

bir yanım hala çocuktur benim.. dizer taştan kaldırımlara kara kara taşları... zorların o küçük elleri ile kaldırmak o taşları... ama kaldırı ve dizer sonrada üzerinde sek sek oynar... gazoz kapaklarını dizer...

Çalınmış geleceklerinden habersiz

"http://tr. wikipedia. org/wiki/Kemalettin_Tu%C4%9Fcu"'dan alındı

Çiçek çiçek kaysılar

kıyamıyor yavrum diyor, ben varken yumul bu hayata

Şehir Çocuğu

Büyüsün de sırım sırım yiğitlenip yürüsün.

Bozarak onlardan kuş yaptım,

Hep suskun kaldı o gözler

şimdilik tatlı rüyalar sana, üşümeyesin.. oho ho gözler çoktan gidesi... iyi uykular yavrum, tatlı rüyalar.

Deniz Kızı

Komşularımız

Ak yelkenli bir gemi,

Çocukken içimde tuttuğum o sır,

Gonca veren bereket

Uğurlu Çocuk

Biraz uzadı

Büyümeye özenme çocuk!..

Kimse farkına varmadı yalansız gözlerinin

Bebek, sana nişan olsun coşkuların gelini

şu ihtiyar gönlümde huzur şevkle buluşur...

bir yanım çocuktur benim hala, bahçeden çaldığım elmaları saklarım düşlerimde, çıkarım o düşlerimin çatıkatına, ümit merdiven.. umut ise basanak olmuştur düşmeden... varırım o düşler çatı arasına, eskiye ait ne varsa dökerim ortaya.. sanki kayıp bir hazinenin ortasında bulurum kendimi...

Ne kadar çocuktular

Hiç burunlarını silmezler

Göz göz olduğunu yüreklerinin

Penceresiz kaldım anne

Okumanın erdeminden

Uyusun da yalım yalım öpüşlenip büyüsün

Ana Hakkı

Bütün renklerin pembe, beyaz, ak

Yetişsin de

Çünkü umurlarında değil

Eserleri Veysi Baba

Üstleri temizlendikçe, içleri kirlenir.

kasabın beslediği kuzu

bedenimdeki yorgunluğa inat, ruhum yerinde saymakta hala..

Sen küçüksün, dünya büyük

Oyuncak tüfekler yerine,

Ezilmiş bir çocukluk benimkisi

bir iskelenin

ne cici şeyler yazılmış burada.. hani benim çocukluğum hani nerede...

Ahmet Arif?ten bu yana

Kurtlar sofrasına düştüm

Gözdesi de olmadılar kimsenin

Yuvadan Uzak

Hiç anlamadılar

Ekmek gibi aşk gibi

kar üstündeki

Yangınların çıraları

Doğduğum Ev

Hani benim gençliğim nerde

gülücük atıyor... sokluyor onu getiren dünyaya

Hani Benim Gençliğim Nerde..

Umutların büyüsü

yumuk yumuk elleri uzanıyor dünyaya

Bu ne yaman çelişki anne

?Kuş palazı, boğmaca, kara çiçek, sıtma?

Sunay Akın

Filiz filiz uyutsun

Annesiz büyüdüm çünkü

Cici diye oyuncak ve ya küçücük şeylere denir.

Kalbini nasıl kırar eller,

Güzel Bir Gün

bir şişeye değdirip

Hazırlıklı olmak gerek

Bebek,

buz tutan yüreğimde bir kıvılcım tutuşur

Bundan böyle bizlere,

Onlar çok ve çocuklar

Koruköy'ün Yetimi

Çaresizlik dağlar aşmakta

Bir de süslü bebekler getir,

Sevinçler içimden sel olup gitmiş,

Yarım yamalak düşlerde eridiler

Şu koca cihanda dahi kalmamış.

atalay79 hocam çok güzeldi oyuncakçı amca... elinize sağlık... ne üzücüdür ki artık oyuncakların baş tacı tüfekler, tabancalar, kılıçlar...

Birde yazdığınız "hani benim çocukluğum" öyle değil usta şair Yusuf Hayaloğlu'nun aşağıdaki nakledilen şekildedir.

Cevapsızdılar

muthis bir soz. kimin bu?

Korkunç Yıllar

Gurbet artık sıla

YİĞİT BEBEK DUASI

Şu dünyanın karaları

Yer yurt terkedildi

bazen gülecek bazen mahsunlaşacak, bazen sevinecek bazen aşık olacaksın...

Hepsi o kadar

nehirlere susayacak, ceylanlar için aslanlarla boğuşacaksın...

Ne varsa bu gençliği yakan

Seni hayat

Taşyürek

Akvaryumum kanaryam

ÇOK VE ÇOCUKLAR

bulutlar sana yastık olacak, toprağa çukur kaacaksın...

Adam olacaklar

Büyüyünceye kadar

Dünyan temiz pak,

bin melek kanatlanır ruhumun beyazından,

Sakat Çocuk

Seni kırlar

Çözülemedi bakışlarındaki

Ebe sonra doktor olmak isteyecekler

Çocuk Hırsızları

süt kokan gül tenini içine çekiyor... bakıyor bakıyor..

Dünyanın kahrından değil

Mazeretlerimize inanmayacaklar

Tuğcu, ilk yazılarını Yavrutürk Çocuk Dergisi?nde yayımlatmıştır. 1936 yılından sonra hemen hemen İstanbul?da çıkan bütün çocuk dergilerinde şiir, hikaye ve çocuk romanları yazmış, bu arada bazı romanları filme alınmıştır. Romanlarında duygu ve sevgi ağırlıklı temalar işleyen Kemalettin Tuğcu?nun, tercüme romanları, on iki adet aile romanı, üç yüz kadar çocuk romanı ve gazete ve dergilerde çıkmış iki yüzden fazla seçme hikayeleri vardır. 19 Ekim 1996 tarihinde bir cumartesi günü vefat etti."

Gözlerinden dillerine dökülürse

hayallerin dolgun dünyasına balıklama dalarak balık tutmak, saklambaç oynamaktır ağaçların arkasında hiç bulunmazcasına... ve çocuk olarak kalmaktır yüreğin arzuladığı masumluluklarda, kusmektir isteğin olmayınca.. öylece bakakalmaktırağlayacakmışcasına...

Çingene Kızı

ve arka bahçesinde

Sevdaların kuyusunda ışıklanıp uyusun

Oyuncakçı amca,

yeni umutlar ekmektir taslasmis dunyamizda tastan kaldirimlara

Sanırdım gülüşte saklı mutluluk,

Eskici Baba

Çocuklar Adası

Ceylanlı Bahçe

Bana kızmazsın değil mi?

sen yumuk yumuk gözleri olan, süt kokan masumluk abidesi...

Para denir, şöhret denir, aşk denir,

seksek oynuyorum dünyayla. kaybedince küsüp ağlıyor bir köşede sıranın tekrar bana gelmesini bekliyorum.. bir şans daha.. bir şans daha.. her seferinde pamuk şekerim yere düşüyor, ama ben yinede büyüyemiyorum..

Çünkü onlar şimdilik çok ve çocuklar...

Sessiz de kalsalar bizi bağışlamayacaklar

Mine'nin Arkadaşı

Bildiklerinden değil

Kardeşim Tomris

Büyüme çocuk?

düşler kuracaksın, yıldızları kandil, güneşi şemsiye sanacaksın

Kemalettin Tuğcu, 1902 yılında İstanbul?da doğdu. Usta ve kıvrak kalemiyle Türk çocuklarına ömrünü ve gönlünü veren Çengelköyü?nde, büyük bir bahçe içindeki köşklerinde, çocukluk çağlarından başlayıp şiir, roman yazdı. Hiçbir okula gitmedi, hiçbir öğretmenden ders almadı. Kendi kendisini yetiştirmiş ve tercümeler yapacak kadar Fransızca öğrenmiştir.

Tebessümle bin gül açar çehrede.

Küçük Adamlar

çocukları anlayabildik mi?

boyaların renklerin tadını çıkarmaktır doyasıya... denizi yeşile boyamak, bulutları kırmızıya boyamaktır, pamuk şeker yapmaktır, bakıpta aynaya ilk ve sonkez masumluğu görmektir...

Çaldılar çocukluğumu habersiz.

Ne kadar parlarsa parlasın

Delikanlılık edebiyatıyla körelttiler

Ninelerin Ninesi

Bir ömrü nasıl zindan ederler.

Yüreğine sokulmasın acıların birisi

Işık olsun yetişsin

Çağıl çağıl büyütsün.

Bilyelerim topacım

Yusuf Hayaloğlu

Seni sevinçlerin irisi

Mercan Kolye

vapurların yanaştığı yüzüne asılıdır

Seni hayat korusun...

Benden Sonrakiler

Seni merak hareket

Ellerin kirlendiyse, üzülme

Top, tank, tüfek, tabanca...

Nerde çocukluğun o masum sesi?

Dar gününde, dağlar senin sıkı tutsun elini

Senden aldığım tüfekleri,

Hani benim sevincim nerde

gazozu.

Yüreğin pak ya!...

Hesabını soracaklar

Sana ırmakların köpüğü

Yoksa yine

Küçük Serseri

Yetim Malı

Benim Babam

Asmaların sürgünü

Bölüştüm büyümüştüm.

Çoğunlukla da

ah acizim, ah masumum ağzı süt kokan biricik yavrum...

Oysa ne çoktular

Sarıydılar ya da soluk benizli

bu soruya cevap verecek kadar ben buyümedim ki...:))))

sen elma şekerini yerken gökyüzüne hayran kalacak

Eski Bir Masal

bir yanı çocukm kalmalı insanın, şu taşlaşmış dünyada pamuk elleri ile oynanası taş kaldırımları döşemeli...

Siyahlar senden uzak

Sana kucak kucak yeşillik

Düştüğün için ağlama

Elbiselerin kirlendiyse ne çıkar?

Yer Altında Bir Şehir

ama ben yokken hoş geldin der dünya, buyur kurtlar sofrasına!

lastikleri

İçler Acısı

Kederler baş başa kalmış benimle.

Yalansız söylenen, sözlerim nerde?

Bir büyürsen küçülemezsin

Küçüldü dünya

"Kemalettin Tuğcu, (1902- 19 Ekim 1996) Türk öykücü.

içmeyi severim

Gülçin Abla

Belki azaldı ama

Tayfun TALİPOĞLU

Karaya yakın bir esmer

Saadet Borcu

Çifte Kumrular

Muştuların sayısı

vamı cevap verecek olan abiler, ablala...?

Kırıldılar farkında olmasanız da

Kemalettin Tuğcu okumak bir ayrıcalıktır.

denizin mavisinden kendine atlas biçeceksin...

Yüzün ak ya!...

Son Çocuk

Nihat BEHRAM

Bu düşüş düşüş değil

Hasretle ıslanan, gözlerim nerde?

Küçük Gazeteci

Kiraz agacı altında yırtılan gömleğim

A. BULUT

OYUNCAKÇI AMCA

üç tekerlekli bisikletimin

Bilimden geçtiğinden haberleri olsun istemediler

Şiir her zaman güzeldir, yazan da, aktaran da güzel iş yapmıştır.

aile boyu

Tarifsiz sevdalar

Kuzuların düşleri

İnsan gibi yaşamanın

-Alıntı-

siz beni anlayabildiniz mi peki?

Unutma e mi?

Bu taşlaşmış dünyada hala umutlu olabilmek de güzel.

İnsanlar büyüdükçe küçülürler,

Bir küçük bilyede bulduğum huzur,