öteki dünyada akşam vakitleri

Ölüm büyük şey, budur perde ardından haber,

Kör kuyular, çıkmaz sokaklar bizim için

Çok çok ölmeli

değişen bir şey yok hiç

ilk ışık korkuyla girerken camdan

Kalmamış dünyada ehli kanaat

sözcüklerin hepsi iğreti

hiç güzel olmasaydı ölürmüydü peygamber

Nefes derinlerde

Aşık Veysel

Bahçede bülbüller şakıyıp öter

o iyi günleri,

Rönesans öncesi devirlerden kalma zehir içmeyi

ne matarasında dudaklarının izi

C. S. Tarancı

öyle bir rüzgar ki

Sonra gelsin bir manga asker

Bırak kim bağlarsa bağlasın gözlerimi.

Ölüm! Ön cephesi vahset arka cephesi rahmet olan kelime..

"ölümün canı cehenneme. Her şey bugün bugün bugün"

bütün derinlikler sığ

müşkil budur ki ölmeden evvel ölür kişi

Şöyle bir vakitler yiyip içerken

yanıma kiraz hevenkleri alırım

söylenmemiş sahipsiz

Beyhudelikler yurdu değildir dünya. Yaratılış maksadımıza uygun yaşamak asli görevimiz olmalı.

artık ne torbasında ekmek kırıntısı

sende eller gibi adımı unut

Şimdi o dünyadan hiçbir haber yok;

ölüm ölüm hiçbir zaman ne kendimize nede sevdiklerimize yakıştıramadığımı ama kaçma imkanımız olmayan şey.

İnsan bir kere ölüyor ne fena

kal dersen kalırım

bir şarkıyım

Eşimle dostumla buluşamadım

Orhan Veli

eşyam bakakalsın diye arkamdan.

Bir büyük boşlukta bozuldu büyü.

üç beş kişi duysun ve belediye

En uygun ölüm zamanımız nedir düşünen var mı bu sorunu cevabı?

İnsanlar içinde çok fesat gördüm.

sessiz akan bir ırmağım

Bu düzeni değiştirmeli

dersen

Bizim için karşılıksız sevgiler

Akıbet alırsın komazsın beni

Ölüm saatinden daha güzel bayram mı arıyorsun ey nefsim? Dostum beni çağırdığı zaman nasıl koşarak gitmem ki? Yalnızlık çevremi kuşatmaya başlamışsa...

evden çıkar çıkmaz omuzda tabut

Belki de sen bırakmadın, bilmiyorum

Öylesine karanlık ki gecemiz,

Ayaklarıma taş bağlayıp denizler altında ölmeyi

Ama bir yerde ölüm güzel oluyor.

Anlıyorum beni sevmen de zor

Yiyip içip yaylalarda gezerken

Sert bir komut

Büyük bi fırtına

yağmurlara durayım.

budur perde ardındaki haber

esvabını başkasına verdiler

Yalan dünya sana çıkışamadım

Ölüm ardıma düşüp de yorulma

B. Aysan

beni kaldırmaya gelsin, odamdan

Bukowski

Çıkıp boz kurtlayın ulaşamadım

Var git ölüm bir zaman gene gel

bir nar gibiyim

uzan, başucumda perdeyi indir

besbelli ölümüm sabahleyindir

"kiracım bu sabah can verdi"diye

yalnız şu beyit kaldı

Saygı değer annelerimiz incinmesin

Işığa yürüme vakti şuan...

bizi evlerimize götürecek yol

Halbuki şimdi benden kaçman da zor

Tüfeğini depoya koydular

ölüm güzel şey

Alıştığımız bir şeydi yaşamak..

O aşağılık hesaplar, küçük korkular bırakmadı beni

Vakit tamam

Gözler ölgün

değişen bir şey yok ki

necip fazıl

mum olduğu gibi kalsın akşamdan.

Yine de ölmedim görüyorsun, ölmedim

Çok kısa sürede Rabbini razı eden işler yapıp da vefat eden ile yüz sene yaşamış olup da Yaratıcısından haberdar olmamış biri aynı kefede değerlendirilmez. Ölüm hayatın içinde olmasaydı, hayat bu kadar güzel ve çekici olur muydu? Hayatı güzelleştiren, belki de bu geçici ve fani yönü. Hayat bitmese, ölüm başımıza gelmese, ahirete nasıl geçilecekti, düşünülmeye değer doğrusu. Burada kalan dostların sayısının azaldığı, ahirete gidenlerin ise her gün çoğaldığı bu diyarda gurbetimiz oraya, anavatana geçmekle ve dostlarımıza kavuşmakla sona erecek. Hasret Sevgililer Sevgilisine kavuşmakla bitecek.

En büyük kederler bizim için

Akarsuda aksimizden eser yok.

eski resimlerde kalırım

ölmek değildir ömrümüzün en feci işi

günleri bırakırım.

Çok düşündüm bilek damarlarımı kesmeyi

Hiç güzel olmasaydı ölür müydü Peygamber?

BİR YERDE ÖLÜM GÜZEL OLUYOR

ayrılık olmasaydı

kuşlar da dönmez, güz kuşları

Bir yaylım ateş

kahve odasında el yazısıyla

BİR EFLATUN ÖLÜM

Yer gök inlemekte

Her yerim ayrı ayrı ölmeli

A. K. Tecer

geceden

Anayı atayı dün aldın yeter

Gene mi geldin ben senden kaçarken

ölüm genelde hepimize ürkütücü gelir, ahiret inancımız olmasa yokoluştur bir nevi.

fabrikamızın paydos saatinde

Öldük, ölümden bir şeyler umarak.

kırgınım, saçılmış

Karac'oğlan der ki derdim pek beter

Nasıl hatırlamazsın o türküyü,

Bir kurşun beynime girsin

KARACAOĞLAN

ismi bile kalmadı yadigar

Bir bıçak kalbime saplansın

Dedim ya bir yere kadar yaşamak güzel

ölüm hiç de fena bir şey değil

aynı gökyüzü aynı keder

Günbegün artıyor türlü meşakkat

git dersen giderim

Yok bize arayan, soran kimsemiz.

belki

Bir kere yaşamalı

kapımı birkaç gün için açık tut

ölümden korkuyorum çünkü gerçekten dinime uygun yaşayamıyorum. bir ibadetini yerine getiriyorsun ikincisini es geçiyorsun. hep yarın yaparım diye bir düşüncemiz var fakat yarına çıkmaya garantimiz varmı bilmiyoruz.

Dünyaya nasıl gelmişiz sormayın

aynı gökyüzü aynı keder.

ölüm hariç.

"ölüm Allahın emri

Kızgın bir demir dağlasın gözlerimi

Ve düşmeyi yüksek kulelerden mermerler üstüne

ve seninle yaşadığım

Gök parçası, dal demeti, kuş tüyü,

kendi gitti

sararmış

Bıraksaydın çoktan unutmuş olacaktın

Ve kapı çalınmakta

sonra koş terliklerle haber vermeye

belki esmer bir çocuğun dilinde.

böyle yokuş değilse eğer

Ha olmuş ha olmamış penceremiz;

tüm aşklar, ölüme gebe oldugu için başlamaya mahkumdur...

Ölüm var dünyada yok imiş murad

dün geçti yarınım var mı gençliğe de güvenmem ölen hep ihtiyar mı

Var git ölüm bir zaman da gene gel

Yoksa ölüm yok bana bu dünyada

Sonu mutlu biterken, acılara garkeden bir film gibi ölüm. Ruhun sevdiğine kavuşmasıdır, ama bedenlerin gözyaşlarıyla uğurlanır ölüm. Ve her ölüm bir doğum değilmidir, yeni ve ebedi dünyaya.