Baştan beri yanlışlara ses çıkarmadı yetkililer, doğruları söylemedi doğruları söyleme konumunda olanlar. Televizyonlarda yıllarca yoksullara yardım için programlar yapıldı, saatlerce yardım yapılan aile ekranlarda gösterilerek rencide edildi. Yardımı alan ailelerin de çocuklarının olduğu, komşularının akrabalarının olduğu, gururunun olduğu onurunun ayaklar altına alındığı görmezden gelindi. Devletimizin Kızılay?ı varken, bir sürü yardım kuruluşu ortaya çıktı mantar gibi. Bizler de vatandaş olarak sorgulamadık bu durumu. Belki de televizyonlarda ki yardım programlarını izleyip ajite olduktan sonra üç beş kuruş biz de yardım gönderip vicdanımızı rahatlattık. Yapılan yardımları alan aileler televizyonlarda reklam edilmiş sonrası kimin umurunda, bir dakikalık bile kendimizi o yardımı alanların yerine koyup acaba ben bu durumda olsam benim de yetmiş iki milyona böyle reklamım yapılsa ne yaparım diye hiç düşünmedik.

guncel

Şeyh Edebalı'nın, Osman Gaziye verdiği şu nasihat meseleyi bizler çözülebilir hale getirmektedir. O, diyor kİ: "Ey Evlat! insanları Yaşat ki, devlet yaşasın!"

Fakir olmak tabi ki utanılacak bir durum değildi, Allah bazen zenginlikle, bazen fakirlikle, bazen hastalıkla, bazen daha değişik durumlarla bizleri sınava tabi tutuyordu. Kul olarak bize düşen çalışıp çabaladıktan sonra elde ettiklerimizle yetinmesini bilmek ve bunları usulüne uygun olarak başkalarıyla paylaşabilmekti. Bu paylaşma işini yaparken de asla yüzümüze gözümüze bulaştırmamaktı.

Her ağzımızı açtığımızda nüfusumuzun yüzde doksan dokuzunun Müslüman olmasıyla övünen bizlerin aslında bu güzel dinimizi içselleştirme de ne kadar yetersiz kaldığımızın bir göstergesiydi bu utanç verici tablo.

İhtiyacı olmasına rağmen dilenmekten çekinenler gecenin geç saatlerinde taşın yanına para almaya gelir ama bırakılan meblağın tamamını değil, ihtiyaçları olduğu kadarını alırlardı. 17. yüzyıl İstanbul'unu anlatan bir Fransız gezgin, üzerinde para bulunan bir taşa tam bir hafta boyunca kimsenin gelmediğini yazmıştı. Ecdadımızın güzel hasletleriyle kuru kuruya övünmek yerine onların yaşadığı yaşattığı güzellikleri yaşatma sorumluluğumuz ne oldu, bu güzellikleri bu ülkede kim yaşatacak, uzaylılar mı gelecek bu güzellikleri yaşamak ve yaşatmak için.

Ünyeli galiba bu konuda sonuna kadar haklısın

Yardımlaşmak ne kadar önemliyse o yardımın nasıl yapıldığı da en az o yardım kadar önemlidir. Öyle bir dini öğretiden, öyle bir kültürel birikimden geliyoruz ki o öğreti, o birikim bize sağ elle verilen yardımın sol elden gizlenmesini, yapılan iyiliklerin mümkün olduğunca çok gizli yapılmasını, karşıdaki muhtaç kişinin onurunu kırmadan, gururunu incitmeden yapılmasını emrediyor. Cedlerimiz bunun en güzel örneklerini tarih boyunca sergilemişlerdir. Bu gizliden yapılan yardımların en önemlilerini belki de sadaka taşları teşkil ediyordu. Bu taşlar bir buçuk-iki metre yüksekliğinde mermerden olurdu. Üst kısımlarının ortasına çanağa benzer bir oyuk açılır, sadaka verenler parayı buraya bırakırlardı. İki metrelik taşların yanında, tepesine rahatça ulaşılabilmesi için birkaç basamak konurdu.

Önceki gün haber sitelerini gezerken öyle bir habere denk geldim ki, tek kelime söylemek gerekirse utancımdan yerin dibine geçtim. Haber de Van?da şehit düşen askerimizin ailesinin cenazeye katılacak kıyafetlerinin olmadığı için belediye tarafından giydirilmesi konu ediliyordu.

En son şehit ailesine yapılan yardım bir daha utandırdı insan olarak beni.10 metre kare evde 6 kişilik ailesiyle yaşayan şehit babasına yapılan yardımı büyük bir marifetmiş gibi basına yansıtanlar, şehit babasının: -Oğlum hayatta olsa bu yardımı almamızı asla istemezdi sözünden sonra utanabildiler mi merak ettim doğrusu.

sizde utanacak insanlık varmış ama diğerlerinde öyle bir sıfat yok malesef