Böyle hayata gerek yok. Bir Çin tapınağındaki sözü anımsayalım:

Yarınları bıraktık neredeyse 20 yıl için yatırımlar yapıyoruz, cazip hayaller içine dalıyoruz, ne garip varlıklarız aslında..

Tamam, tamam pes

Ama bir kargaşa oluyor düşününce de zihnimde

Şimdi ölecek gibi mi yaşamak mantıklı yoksa ölmeyecek gibi yaşamak mı

Bu arada evren çok büyük :) Büyük olduğu gibi aynı zamanda beynimize sığabiliyor ne tuhaf değil mi?

Asıl mesele kalabalık içinde yalnızlık hissi

Bu da hasret çekenlere gelsin. Herkesin özlediği bir şeyler vardır...

Ne kötü birşey hepimizin ölecek olması

Bu ne demek?Yani biz ona baktığımızda onun gerçekliğiyle bakışımız arasında 2 milyon yıl geçmiş demek ki bu bir de en yakın galaksi. Yani biz onu gördüğümüzde çoktaaaan en az biz kadar akıllı bir yaşam formu başlamış ve bitmiş oluyor.2 milyon yıl! Dile kolay...

Uzun zaman sonra ilk defa yalnız olduğumu anladım. Bayram en nihayetinde büyük bir vesile bu farkındalığa.

anormalite yi tanıyomusun?

Bu gezegenin siyaseti, tantanası bitmez.3 bin yılda gelinen nokta bu. Bir beş bin yıl sonrası?Ya 10 bin yıl,100 bin yıl... Puffff beyin iflas :)

Tek gerçek bu. Kocaman galaksilerin 1 derecelik (360 derece için) hareketinde medeniyetler oluşuyor, yokoluyor.

Hayat ''başka'' da, hayat ''aşk'' ta... Ama nerde?

Örneğin biz, bize en yakın galaksi olan Andromeda Galaksisi'ne baktığımızda yaklaşık 2 milyon yıl önceki halini görebiliyoruz. Çünkü bize ışıklarını 2 milyon yılda ulaştırabiliyor.

Kim kimeyse?

Naynnnnnnnn!!!!

Evrenin uçsuz bucaksız genişliğinde bir toz zerresi kadar değeri olmayacak oluşumun farkında olarak aynı zamanda bütün bu büyüklüğün içindeki hengameye şahitlik edebilecek görece kısacıııııık bir ömür.

Ölürken kaç kişiyi yanımızda götüreceğiz?

Tanımıyorum

Herkes kendi yalnızlığıyla kafayı yemiş. Sanki dünyanın en yalnız insanı o. En afillisi onunki. Peh!!!

tanıştıralım sizi iyi anlaşırınız :D

Soru yok, panik de yok?

Ya gerçekten yalnız olsa insan?

Mevsutsa;zor un günümüz insanlığıyla ilişkisi nedir?

Tamam öleceğiz de...

Mutlu olmaya kendim koordinatlarımla başladım.

Kısacası biz burda kendimizi yerken yalnızmıyız, değilmiyiz vırt zırt...

-ebilmek,-abilmek,-ememek,-amamak v. s. üzerine kurulmuş hayatlarımız. Önemsemek de burdan ileri geliyor.

Ben polyannacı mıyım?Değilim elbette.

Bu ilişkiyi psikolojik ensest diye tanımlamak mümkün müdür?

Doğrudur anlaşabiliriz

ben ölmeyi düşünnüyorum

nasıl öleceğimi çok düşünüyorum...

?Tanrım; Değiştirebileceklerim için cesaret, Değiştiremeyeceklerim için huzur, İkisi arasındaki farkı anlayabilmem için de akıl ver?.

İnsan gerçekten yalnız olsa bu kadar tantana olmaz gibime geliyor

İçimden nedense birim! birim! Demek geliyor :) hatta varsa bu işin bir sirasi... cirkef bir agizla onumdekine... Çekil git sırada ben varım diyesim bile geliyor... Şimdi sanirim... Ben de tutunamadim...

Sonuç itibariyle yalnız gideceğiz

iyi ki ölüm var sonsuz dünya çekilmezdi.

İçerik farklı bir yaklaşım olmuş ya neyse

Yorumlara bakarsak, ölüm kesin

Zor denilen şeyin, insan hakları evrensel beyannamesinde tanımı mevcut mudur?

Tutunamayanları karamsarlığa değil mizaha, aşka çağırmak gerek

çok karamsar bir tabir olmuş. allah yardımcınız olsun

Bu dünyaya mahkumuz. Hayal kursak da içip s. çıp uçsak da bu gerçek değişmiyor. Tek ve geçerli çözüm de kabak gibi ortadayken çalıyı bakalım daha ne kadar dolanacağız?

Bu durumda bana Amin demek düşer;)

Öleceğimizi bile bile hedeflerimiz var, yarınımızın muamma olduğunu bile bile hayaller kuruyoruz yarınlar için..

Ama ne demiş Nil Karaibrahimgil;''Hayat ne ki sonuçta anlık bi buluşma...''

Sahi müdür kimdir?

Gerçi ben sadece başlığa hitaben yazdım

İşte bu paha biçilemez!

İyi bayramlar

Pek sayılmaz aslında... Bu dünya icin yaratilmadik sonucta :) eve dönüş güzel olmalı... Değil mi?

Lalalala ben hep böyleydiiiimmm...

Bütün organların başı mıdır?

Onu da siz bulacaksınız.

Aynen öyle

Bir yetimhanede, bir köprü altında belki bir zindan da. Düşünmesi bile zor iken yaşaması herşeyden beter.

Aşk lazım aşk aşk!!!

Yaşamadan yaşlanmaktır karamsarlık. Mutlu olmak istiyorsak bakış açımızı değiştirmek zorundayız. Gülmek gerek hayasızca ve anlamsızca. Hem başkalarına hem kendimize. Yaşlanınca ne anlatacağız ne düşüneceğiz yoksa?Gençliğimizde karardıkça karardık, kendi içimize gömüldükçe gömülmüşüz. İşin kötü yanı ölüm daha yakın olacak. Daha da mı karamsar olacağız yoksa bir cinnetle canımıza mı kıyacağız?

Onlar gelmek istemezse, zor kullanmak hak mıdır?

Geçen gün bende bu konuyu düşündüm

Gerçi bu misafirlikte kalabalık olsak neye yarar ki

Ulan nerden nereye geldim...

Pareleldir parelel...

Yanımızda götürmek istediklerimiz bizimle gelecek mi?

Güzelmiş

Neden 3 bin yıl dersek eğer;bizim, insanoğlunun şöyle bir iç geçirip uzaklara, gökyüzüne bakıp da ''neyim ulan ben?nerdeyim?bunca şeyin anlamı ne?'' sorularına vermeye çalıştıkları ilk sayıltıların, felsefi tohumcukların tarihçesi.

Bu yaşam tantanası için boşu boşuna yoruluyoruz

Düşünmesi bile iç ürpertici