yüksek lisansı da yarım bıraktım zaten o tezi hayatta kabul etmezlerdi bizim kıl hocalar:DD bu vazgeçişten geriye de tonlarca makaleyi okuyup virgülden sonra bir karakter boşluk bırak, dipnotları uygun puntoyla yaz türü cambazlıklardan azade olmuş olmam kaldı:)

vazgeçmediğim tek şay kalacak geride.

neyse bana müsade

bitirdiğim bölümle alakası olmayan bir iş seçtim

hiçbirşey hiçkimse vazgeçilmez değildir ama bunu yürek kolay kolay kabul etmiyor maalesef:( söz dinlemiyor ama bir yerdede hayat devam edıyor

Başlığı açtım, çok şeyde yazacaktım ama kafam başka yerde şimdi.

çözmeye çalıştıkça bizi düğümleyen bilmece

genelde vazgeçişler acı verir -ki şu an yakinen bu durumdayım- ama benimkiler pek keşkelik olmadı şükürler olsun

Vazgeçmeli...

vazgeçmemeye tek layık olan...

her tercih bir vazgeçiştir ama tercihiniz istediğiniz birşey ve vazgeçtiğiniz sevmediğiniz bir şey ise sonucu asla kayıp değildir

Herşeyin benim elimde olmadığını idrak ettikten sonra ısrar etmekten vazgeçtim...

Müslümana yakışmaz biliyorum ama kendi hatalarımdan dolayı umut etmekten vazgeçmek üzereyim...

vazgeçemediğim çok şeyden vazgeçicem yakında inşallah.

her tercih bi vazgeçiştir...

dayanamayıp yazdım bağışla...

günün kelimesi seçiyorum bu kelimeyi

Masal gibi olsada yaşananlar, geride bıraktığı buruk tadla yetinmek bazen yetinmelerin en güzelidir. Dokunmamalı ki yıkılmasın...

Her öğrencime herşeyi öğreteceğim iddiasından vazgeçtim, hala kabullenemesem de...

yukardaki iki mısrayı saymazsak

Üniversite sınavı sonucu gelipte, tercih yapma aşamasına gelinceye kadar hep "Kamu yönetimi" ni okumayı istemiştim.

hemen aklıma gelen okuduğum okuldan vazgeçmekti

benim olanı idrak ettiğim an, benim olmayandan vazgeçmek kolay... zor olan bu geçmeyişi idrak etmek ve hissettirmek vicdanının en derinine.

Motivasyon olsun diye hocalarımızın sıra üzerine hedefinizi yazın dediğinde, "İstanbul Üniversite'si Kamu Yönetimi" yazmıştım...

"Gerçek vazgeçiş, terk edilecek bir şeyin bulunmadığını, çünkü size ait hiçbir şeyin zaten bulunmadığını idrak ediştedir."

başlık sahibine teşekkürlerimi sunarak bana bu fırsatı verdiği için reverans yapıp çıkıyorum:)

püre olduk hamdolsun:P

eeee hayat eze eze büyütüyor bizi.

bazen görünce ahhh derim vallahi

vazgeçebilsem..

Vazgeçerken uzun uzadıya düşünmeli. Bir yanı ırmak bir yanı uçurumsa, yüzen yüzsün, düşen düşsün. En iyisi kıyıda kalmalı.

peki ya vazgeçirildiklerimiz?

çok üzüldüğüm de oluyor ama kafamın rahatlığı ve doğru kararı vermiş olmanın dayanılmaz hafifliği var

vazgeçmeye mecburum

ama öyle şeylerden vazgeçiyor ki insan, nefes kesen bağrına hançerler vurulmuşçasına acı veren...

vazgeçtikleriniz hayatınızı çok etkilemesin, hayatlarımızı çok etkilemesin...

hiç de pişman değilim

kendi koyduğun sınırları aşmamak lazım:))

ama şimdiki işimide bi başka seviyorum.

hem de ne ezmek

mesela pilotluk sınavına girecektim ailem yollamadı tek kız olunca :))

Tercihlerime yazmadım. Öğretmenliği hocamın etkisiyle seçtim. Şimdi 4. yılına girmiş öğretmenim. Mesleğimi-Nazar değmesin- çok seviyorum.

Gerçekleri göz ardı ederek, başkasının yazdığı bir senaryoda başrole soyunmak...

Vazgeçmekten vazgeçmediğim, vazgeçemediğim bir durum da ben yaşamıştım. Evlenmeye karar verdiğim ancak bu evlilikle vazgeçmem gereken şeylerin olduğunu bildiğim adamdan vazgeçmiştim. Karşımdakini değiştirmekten münezzeh yapımla çelişmek ve huzursuz olmaktansa ondan vazgeçmek uygun düşmüştü. Zaman müşterek olarak verdiğimiz bu kararın hakkımda hayırlı olduğunu kanıtladı.

Demek ki vazgeçişler her zaman kötü olmuyor, iyi de olabiliyor...

Kamu yönetiminden vaz geçirp, öğretmen olmamı sağlayan Hocamdan Allah razı olsun, iyiki O'nu dinlemişim.

Vazgeçtiklerimizden sonra ne kaldı bize?

Vazgeçmiştim benden, senden, ondan ve herşeyden. Sonra bir anlam yüklendi hayatıma vazgeçmenin yanında onun vazgeçmeyişi. Çok kez bir uçurumun kenarında derin olmasada sığındım yaradana sen yüreğime hükmettin işte o anda...

Zafere mahal yok o gülüşlerde. İnsanı balda çeker kendine zehirde. Çekim var diyerek vazgeçmemek olmaz ki... İnsan olmanın ağırlığıdır belkide bu. Kendi dünyasının dışına taşma vakti geldiğinde durup düşünebilmek. Her vakit vakitli olmaz ya bunuda hesap etmek gerek.

Kendinle başbaşa kaldığın anlarda ise kendi kendine laf anlatmaya çabalamaksa en zor olanı... Olanlardan vazgeçip olması gerekenleri kabullenmeye uğraşırken sol yanınızı yok saymak...

Kendimizden vazgeçmek olsa en büyük vazgeçiş...

esas zorluk yaşayanlar vazgeçmek istemeyipte vazgeçmek zorunda kalanlardır sanırım

Mutlu olmasını istediklerinizin karşında birkaç perdelik mutluluk oyunu oynamak...

Nelerden vazgeçtik?

bakalım sonunda ne var...

İnşallah sonra...

Ben vazgeçmenin ne demek olduğunu anladım... Seninle her vazgeçiş ömrüme yeni umutlar ekledi.