Kimseye bakmadan geçti gitti imam. Herkes şaşkınlıkla birbirine bakıyordu. Köy halkı, bu hadiseden çok etkilendi. Sabah namazına da, diğer vakit namazlarına da devam edenler yavaş yavaş çoğaldı.

- Hoca! Kim öldü Allah aşkına? Kimsenin haberi yok, ismini de söylemedin. O zamana kadar cemaati kapıda göremeyen imam, öfkeyle bağırdı:

Yıllar önce, köyün birine bir imam görevlendirilmişti. İmam gençti ve yeni evliydi. Gayretli ve çalışkandı. İnsanları namazla buluşturmak için çaba sarf eden samimi bir insandı. Fakat ne kadar çabalasa da köyün erkeklerini camiye, cemaate çekmeyi başaramamıştı.

- Kim olacak! Sizin ruhunuz ölmüş, onun için okudum salayı. Şayet ölmemiş olsaydı, dört aydır buradayım, sabah namazına bir tek Allah?ın kulu gelip de saf tutmadı.

çok güzel. denenbilir mi neden olmasın...

Belki de yazın yoğun dönemi olduğu için Cuma haricinde insanlar gitmiyordu. Kapı kapı dolaştı, olmadı. İşlerinde yardımcı olmayı teklif etti, olmadı. Namazın hikmetlerinden bahsetti, yine olmadı.

Bir sabah köy, sala sesiyle uyandı.

Ruhunuza Fatiha okuyun, ruhunuza!

Ah şu muhtarları bi yola getirebilsek varya.. köy değil büyükşehirleri bile dize getirecez ALLAHın izniyle...

bizimde arada bi sala vermemiz lazım heralde..

en güzeli bunları adam yerine koyup dinlemeyecen, afedersiniz ne halt yiyorlarsa yesinler..

Herkes imamın salayı bitirip çıkmasını bekliyordu. Nihayet imam gözüktü. Biri atıldı hemen:

Herkes merakla kimin öldüğünü soruyor; ama kimse bilmiyordu. Tarlaya, bağa, bahçeye gitmeye hazırlanan köylü, soluğu camide aldı.

Allah razı olsun hocam güzel yazı çok hoşuma gittide bizim köyde böyle birşey yapsam muhtar hemen müftüye giderdi şikayete... hatta köydekilerle ilçeye gitsem hoca köyde durmuyor diye şikayete gidibiliyor bile gerisini sen düşün...