düşlerim ki

ıcınde bogulunabılecegını bılırler bır damla suyun...

acımasız sularda kaybolan tebessumler sahıbını ozleyıp doner belkıde gunun bırınde...

Uluda

'kapanmaz yağmurun açtığı yaralar çocuklarda...'

su sadece hayat degıdır...

son nefesını vermeden son bır sansın verılmesını dılersınız yınede...

tebessumlerınden bıle huzunler fıskırır...

Renkli hayaller penceresinden

hayata tutunmayı beceremez kımılerı...

Hala ıslak düşlerim ve hala yalın ayak dolaşıyorum yağmurlarında.

iki kapı arası...

gulmek ıcın yaratılan gozlerın, gulmek ıcın zamanının gelmedıgını dusunursunuz...

ilginç ve düşündüren başlıklarda sn pym den geliyor hep...

aglamaklı olurduk,

Hiç yanmadığım

Ancak üzerimde ne palto, ne de elimde şemsiyem var.

Şükür ki; annem babam vardı, eve gidince beni ısıtacak

güneşe hasret büyüdüm

Çocukken yağmur yağardı; hatta dolu ve kar...

kısların cetın gecmesı...

bedirhan gökçe gibi sen bana iş işten geçerken geldin, ezan çiçekleri açarken geldin, son fırsat elimden kaçarken geldin derler.. tam bu şiiri sevdiren kişi karşısına çıktığında ve belkide onuda kaybettiğinde... iş işten gçmiştir.. işte her ezan çiçeğinde düşlerinin ve çocukluklarının ıslandığını anlarlar... anlarlarda sadece anlarlar...

urkektı,

yınede guzeldı,

bırazda o yuzden belkı gecelerın uzun,

kara kara bulutlar toplanırdı ısıkların ustune,

"Sevdanın ve hayalin yüreğe bulanan damlalarının temizliğinde bir seviyi hangi ömür tartar ve hangi ömür katiline gülümser aşkla.."

Onlarda büyüdü, ıslandı, eridi gitti zamanın koridorlarında.

karsıda kalmıs bu tarafa gecememıs cocuklugumuza...

umut kaybetmenın bır baska adı,

suyun akıs yonu ve hızı, umutlarında keskın donusumler yasanmasına sebebıyet verır...

alkış...

o yüzden bu ıslanmışlığım

Ahhh çocukluğum; hatırladıkça hep içimi yakacak...

huzunler buyuturduk, huzunler buyuturdu...

O saçları ağırtan acılara rağmen, yüreğinde insana dair duygusu olmayanların giremediği bu ıslaklığın mabedini hep sevdim.. Ve gün olur o gizli mabedde ıslanan düşlerin çocukları ak bir güvercine dönüşür kurak yüreklerin göremediği..

bazı insanlar vardır gönüllü kurbandırlar, kurban oldukları içinde şikayetleride yoktur ha, severek yaparlar, fedakarlık onlar için hayat felsefesi olmuştur,'başkaları için yaşamak' olmasa yaşayamazlar.. fedakarlık ve uğraşı onların özel olduğunu düşündürür, en çokta kendilerine ama.. bunun hazzıyla yaşarlar.. mutluluğu hiç bilmedikleri ama umut ettikleri gelecekte ararlar, hayalde yaşarlar..

bır damla su sadece masumıyetı sımgelemez boylelerı ıcın...

filizlenen isyanlarım

ıslak çimlerde

Ya düşlerim?..

en sevdikleri şiir:bedirhan gökçeden ezan çiçekleridir..

bunları düşündürdü bana...

her yagmur bır fırsattır senı tekrar kazanmaya,

Ye, oyna, uyu ama büyüme çocuk.

Beni ıslatan yağmur değil; içime akan gözyaşlarımdı...

çocukluğumun hatırası

Yakar top oynamadığım

ınsanları sehır kadar...

zamansız yukselen suların derınlıklerınde kalmıstır umutları, hayallerı, sevınclerı...

Dallarından erikler aşırdığım bahçeler şimdi beton yığını ve köşe başındaki dondurmacı amca, şimdi yok!

Eskimiş bir çocuksun sen, gelmeyeceğini bile bile elinde ekmeği ile babasını bekleyen bir çocuksun hala.

sen terk edınceye kadar...

en sevdikleri şarkı güz gülleridir...

düş'lerim boğuldu soytarı hayatta. masum olmadığını, geç öğrenenlerdenim hayatın..

gozlerının ıcının parladıgına sahıt olmazsınız,

gunduzlerı gecelerı kadar...

bogucuydu,

caresızlerı gozlerın kadar...

Hayatla nedir derdin böyle...

su gurbettır, su gozyasıdır, su surgundur, su olumdur,

hatırlamayı unutmaya tercıh ettıkce,

Giyimli arkadaşlarıma bakardım ve babasının arabasına binenlere...

daha guc oluyor alısmak gerceklere...

Ağlama çocuk artık, dindi yağmur da, bir gören olacak ağladığını.

gunun bırınde herkesın ogrenecegı gercegı, erken yasta ogrenmek, boylelerının otekı tum tamamlanmıslardan bır adım onde olmalarını saglar...

ısıklar yanardı nehrın karsı kıyısında,

şimdilerini hep başkaları kaplamıştır, geçmişe sövmelerini yalnız kendileri bilir, en çokta herkesin bir hayatı olmalıymış dedikleri zaman söverler, iş işten geçince söverler.. nankörlük gördükleri zaman söverler..

yüreğime ağlamışlığım.

Çocukluğumun penceresinden geçiyorum

soguktu,

bu topraklarda

su hayattır...

Sırf bu yüzden

Babamında yoktu paltosu; olsa kesin bana giydirirdi

caresızlıgı ve aczıyetı ogrenmesı uzun zamanlarını almaz kımılerının...

O zaman bu ne hal söyle!.

sımsekler cakardı nehır boyunca cocuklugumuzun en guzel anlarına,

bır sure sonra gunun bırınde parlayacagına olan ınancınızıda yıtırırsınız...

Ne güzel bir başlıkmışsıın sen.. Kendimi bulduğum.. Suu gibi :))

her köşe başında

Düşlerin ve çocukluğun masumiyetinin ve umudun ve aşkın ve uğruna ömürler adanmış duyguların ve kötürüm acıların ıslaklığını hiçliğin o hileli yoksulluğuna takas edilir bulmadım hiç.. Düşleri yitenler duyar ıslaklığın yanağı acıtan boğucu ezgisini ve bütün masumiyetiyle bir sevdayı heybesinde taşıyanlar tanır ancak çocukluklarını da toza bulayan o sahte sevilerin sunağında kurban verilmişliğin sızısını.. Sevdanın ve hayalin yüreğe bulanan damlalarının temizliğinde bir seviyi hangi ömür tartar ve hangi ömür katiline gülümser aşkla..

Ben büyüdüm ama!

ve yaşam,

Siyah beyaz televizyonun

umut umutsuzlugun habercısı...

her yagmur yenılgımın tekrarıdır sırf bu yuzden...

çocukluğum gükkuşağı gibiydi.

su hayyattır, hayattır da, hayat anlatıldıgı kadar masum degıldır...

belkide ağlarlar ama çaktırmazlar...