her gece yorganımın altında sakladığım

Susmaktan yoruldum.

oysa bilmelisin Araz'ım

ne varsa beklenen.. arası kapatılamayacak mesafelerce geç kaldık?

kalan sadece benden ufak tefek parçalar?

uyan olric... doğrul... ... seni bekliyor...

gecenin en serseri yanını alırım günceme

ışığa kördüm çünkü

İki yarım kaldık;

"gel" desen gelecektim oysa

Susmaktan yoruldum

ve ufkuma sensizliği

zaman durmuyor insanlar durmuyor Rüzgar esiyor yine?sular akıyor?

bir durağa yaslanıyorum sensiz

sevgim korkuyla beraber büyüdü içimde

ben ne kadar her şeye susuyorsam

ve özlemi biriktirmeye?

... seni bekliyor...

Nefesini en derinden aldı ve,

güçlü olmak beni yoruyor... herkese karşı dimdik olmakk.. mükemmel bir şiirr...

Geç mi kaldık? Olric?

bir kere başladın mı artık "bitmek" denen kayboluyor?

Senin yarınlara inancın benden yüklüydü

kışın dondurucu soğuğu kadar dayanılmazdı zaman?

sirenler ve ateş hatları içip

kıstırılmışlığı ile

Ters çevirmeye cesaretim yoktu

Meğer ne çok beklemişim gelmeyişlerini.

artık her şey kımıltısız bir geceye dönüşüyor

az mı hırpalandım ben olric?

Sana yenilmekten zor olsa da,

Güçlü olmak artık beni yoruyor olric

saçların bir rüzgarın öyküsünü taşıyor

bir dahası hiç olmayacak...

düş değil gerçek

Belki ben etiketimi serseri mayın yapıştırmışlığımdan?

SENİ İNTİHAR ETTİM

nafile... nafile...

Seni içimden terk ediyorum...

geçmişten nefes alıp geçmişe nefes verdim

Beklemediğim hiçbir durak kalmadı bu şehirde.

ben uçurayım uçurtmamı?sen bilyelerini yuvarla yokuş aşağı

ahh işte?

yorgunluğumun kimsesizliğinde titrediğin her gece?

kendine varlaşıp bana yoklaşan biri yapar seni

ama artık hiçbir göğü içmiyorsun dudaklarımdan

sevdalı ömrümün dakikası beş para etmedi

geçtiğin yerleri öpüyorum

Araz'a uyak düşüyorum

"Ya öldür beni"dedim

yeni bir yaşam biçimim oldu son günlerde

yasadışıyım

gövdemi düşürüyorum güz yavrusu duraklara

Düşlerin en güzelini en güzel yapan? senin duruşun...

olsam olsam şeytan?ama şeytanda bir melek di değil mi...

yaşamak için geç bir zaman

yanımdaymışsın yalanına kendimi kandırırken

ama bil ki korkular ille de sebepli olric...

"gel" desen gelirdim

Kuşlar ve şarkılar bu şehri terk edeli beri,

arkasında durmak attığım her adımın yoruyor...

görüntü değiştirecek?isim değiştirecek?renk... mekan... dil...

gittiğin yerden başlıyorum öyleyse

sürekli ardı ardına bağlanmış ip gibi asılı kalıyorsun zamana?

avlunda bıraktığım az kullanılmış intiharları deniyorum

İçimden

Deli sevdalı çocuk ruhumun

kayboluyor...

gizli sözler batıyor

ağzıma bir bulut bulaşsa da yokluğundan yapılmış

Başlayamadım olric!...

yavaş yavaş taze anıların altına gömülüyorsun

Şehirler değiştiriyorum?olric?

Elimden tutmadın yalnızlığımın,

çünkü uçmak düşmeyi göze almaktır

zaman ilerledikçe silineceğine netleşiyor geçmiş?

derdin tam orta yerine düştüğümün farkında değildim elbet

ama güller kendine batamaz

İçi bulanık bir sevdanın ucunda seni kaybettim.

kanatlarımsa hiç olmadı melek değilim?yada var?

ki rüyalarım kabusa dönüşüp bizi kirletiyor olric?

seni intihar ettim

yüzümde aramamayı öğreniyorsun

denize bakmayı bilmeyenler

oysa ben senden bir bardak su istedim

Alnını yüreğime dayadığın güne bakıp

artık kendini yakan bir ateşim

nokta gelip koyuyor sonunu?

gözlerine bekçi sevdam

O gece yüreğimden sağ çıksaydın eğer

Semender ateşiyle etrafımı sarmışlar elini uzat olric?

aslında benim olduğunu öğreniyorum

Seni içimden terk ediyorum

Planı çatılmamış yarınlara ektiğin umutlar

bense sana hep geç kalırdım

Sen kalınca genişliyor bu dünya ve kayboluyorum uçsuz bucaksızlığında!

Ilık bir yaz gecesine astın beni

kış ki önümü kesmeyi sevdi hep?

her sabah akşam oluyorsun

Bir sonsuzluk buldun kendine

Anılar kemirdi yüreğimi

Kilitleri hep yanlış kapılara vurdun

gecenin kör gözünden utanıyorum

denizin en sığ yerinden başladık yol almaya olric

Belki o vakit bırakıp her şeyi?

Çek kürekleri olric... çek kürekleri...

söküyorum kokunu

uyanmak için

deli sevdalı çocuk ruhumun

sen biriktirmeyi seversin... hadi devam et şimdi?kuru yaprakları...

ve hiç bulamadıklarını

yalanlarımla bir hiçlikteyim

gün düşlerime dönüşlerimde

yaprak yaprak? yön seçmeden?

kirpiğinden yapılma bir darağacına

seni sevmek en gizli ağlama biçimimdi

Aslında benim olduğunu öğreniyorum

Önce bir şeyleri resmetmenin zorluğunu fark ettim...

saat inadına tik tak... akşam oluyor? sabah oluyor?

bunları düşünebilmek bile kendime dönüşümdü

gidişinin en sessiz harfinden yırtılıyorum

`Onları şimdi adreslerine doğru fırlatıyorum ́ dedim?

henüz bu kadar yorulmamışken?

İlk açılan yaranın bir daha kapanmayacağını?

sus sonsuza kadar? ne sesini duymak istiyorum ne sessizliğini...

Yanılgımdın

ve içimde yalancı bir katil taşıyorum

geç anladım!

Ya da git benden

Yavaş yavaş taze anıların altına gömülüyorsun

Son nefesi.

ve bize bıraktıkları cam kırıkları...

ne kadar ışık tutarsan tut? artık karanlığımı ışıtamazsın

o gece

sesini peydahlıyorum kendimden ve kentimden

Kendine "Yüzünü dökme küçük kız" dedirtecek kadar hazandın..

uzun süre gecelere küsüyorum...

biliyorsun ya En güzeli senin hiç gitmeyeceğini bilmek olric...

Ya da git benden.

İçimin buz kestiği yerden çıkıp geliyorsun gözlerime.

kim olric kim?.

dursa ne çıkar? başladı ve bitmeyecek?sadece yön değiştirecek?

üşüyorum

Yanılgımdın,

yoksa karanlıklarda yok olacağım?

İçimin mavisi senin okyanusundandı.

planı çatılmamış yarınlara ektiğin umutlar

sen hep sevil

Yaşlarımı yanağıma varmadan

göz karana yenik düşüyor en korkak yanlarımdan

Nereye gitsem yabancıyım?

oysa "gel" desen gelecektim

şimdi ne kadar konuşsam gözlerindeki o pus hiç gitmiyor...

Büyük yangınların isini giyinirler.

Seni intihar ettim

pusuyorum bazen...

ve sonunu infaz ediyordu içimde

Bir ses... giden gitmiştir demiş...

Kendimi keşfettikçe

yoksa olayları"

duvarların kan öksürüyor

SENİ İÇİMDEN TERKEDIYORUM..

SUSACAK VAR

göbek çukurumda sobelere karanlık uyutuyorum

Her gece gözlerimden hatıralar çalınmış.

(ama nafile..

bir gün her şey iyileşecek deyip

tek bir saniye bile süzülmüyordu

delilik provaları

Kış ağırlığını taşıtıyorken kalplere? buza kestiriyorken yürekleri?

şimdi Dünyayı karışlamayı unutuyorum gözlerinde...

Korktukça daha çok sevdim

İki yarım kaldık

Ne hatırlayacak kadar sevdin

gelirim bir yerlerden başlamak için yeniden?

sen çayı çok seversin olric?yağmuru da ben?

senden çok şey alıp götürdüğünü bile bile durdun?

Hep ona gec kalıyorum

dünya da değişiyor ya...

Sana yenilmekten zor olsada

Şimdi Al yalnızlığımı ört üzerine olric...

Ki aşk hep sahip olduğum da hiç fark edemediğim olric!...

Yaşanmışlara? yaşanmamışlara? bir de hiç yaşanamayacaklara

belki sen? belki ben?belki biz olamayışımız?

birlikte harcamak üzere kalbinde biriktirilmiş zamanları ve hüznü?

Tamamlayamadık bizi

tutukla beni gözlerimden

yoluna kendi döşediğinin

İçimde öldürecek bir anı bile bulamayan

seni kabul etmeyi... ta baştan kendine söylemiş

yaralı kuş rolüne soyunacağına

yalnızlık dostumdu

dirilmek için

ben olric, sen olric...

kaç kez kanıyorum bir bilsen

Korkusuzca geriyorum

küsüşüm tüm dünyaya

görüyorum ki Benimle birlikte hiçbir şey kalakalmıyor?

Sevdalı ömrümün dakikası beş para etmedi

Hiçbir duygunun tek ilhamı değilsin

ama ben kış ́a inat bir cümleyle açtım yolları bildin hep!...

ve herkesin üzerinden akan renk...

Ne hatırlayacak kadar sevdin!

ve bir ve iki ve üç olric?dönüş yok?

Ki seni her sabah suskunluğumla bıraksaydım

hadi durma Al yalnızlığımı ört üzerine olric...

Düşmüşüm.

beni bir kente

Ne ekersen onu biçersin diyen rüzgarım sonrasındaki fırtınalarım?

gözlerime senden düşler sürüyorum

İsmin içimde titriyor, sesin sesime düşüyor; ses veriyorum... Oysa sen en sağır yarasın yüreğimde...

diyebilecek gücü şimdiden toplamalıydık?

Sen? yağmur ve bir bardak demli çay...

azgın hüzünlerle körlüğüme göçüyorum

annem nihavent bir çığlık oluyor

Aşk belki? ağlamaktır... ağladıkça anlarsın?anladıkça ağlarsın?

bir sonsuzluk buldun kendine

Benden,

beni içinden kaç

Gel, dedim, o zaman!

Aşk belki? her bitenle başlayandı?

içimdekiler eylül dansından geri kalanlar ver elini olric?

Unuttuğun yağmurların adı saklımda.

ters çevirmeye cesaretim yoktu

O gece

"Eğer yeniden gelme şansım olsaydı hayata...

sevdikçe korktum

nedir bu kalabalık bu kurtlar sofrası? Ellerinde pankartlar?

Hayatın lekesiz bir anında

ne garip sıkıntıdır şu suskunluğuma en uygun makamı bulamamak.

Devrilmiş vagonlara dönerken gözlerim

Er geç birbirini boğacaktı bu duygular, biliyordum

SENİ İÇİMDEN TERKEDİYORUM

ve nerede? nasıl?

geceyi asıyorum

Seni içimden terkediyorum

susuşum sana

durup durup şiirler yazmak yoluna

sokağa...

silmeyecek beyaza boyayacak zaman bitti olric...

şairler ölüdür derler

Neyi erken yaşadıysam

boğazıma dayalı bıçağın sancısı kanadıkça biraz daha ölüyorum?

acısıyla burkulan yüzümdeki göz yaşları?

neden sonra farkına varıyor insan

kaç gece senden bittim?uçurumundan düştüm kaç kere bilmiyorsun olric?

İçimi acıtan da sendin,

Ve ufkuma sensizliği

ne de çok yakışıyor gözlerine tebessüm?

sende hiçbir şeydim

kuşkulu bir cinayeti fısıldıyor kaşlarına

Ya öldür beni dedim,

Sen geldiğinde ise düşürmüş oluyorum düşünden kendimi...

hep gülerdin beni görünce

sevgililer hep gider olric... biz kalırız artakalan onlardan

o fırtınaların her birinde "okkalı küfürler" çığlığıma kapılıp

içimde hiç dinmeyen bir fısıltı olarak kalacaksın

Al yalnızlığımı olric.

Özledin mi beni, dedim.

düş satıcısı ispiyoncu bir ihtiyarın insafına kalıyorum

Araz/Kahraman Tazeoğlu

senin yarınlara inancın benden yüklüydü

Ayağına takılan bütün taşları

herkese karşı dimdik olmak...

değersiz değerlere sırt dönmüş güvenli saflığında

akdeniz değil

Zamanın çoktan dibe çöktüğü kum saatimin belinden

Yazılanlar çoktan yazıldı... yaşandı ve bitti olric...

senden kalan sesleri? yaşanamamış paylaşılmışlıkları?

Alnını yüreğime dayadığın güne bakıp,

kimsenin içi görünmez

son sözün

Bir denizci ağ atmış yalçınlaşmış düşlerime...

Külüme basanlar bile utandı yaptığından.

bana en çok sensizlik koyuyor

Tek bir saniye bile süzülmüyordu

yoksun

ben şimdi gurbetim

Daha cesaretliydin

kendimize birbirimizden düşler yapamıyoruz

Tam sancağımdan yaralıyorum kendimi.

ılık bir yaz gecesine astın beni

sesinin ardında yüzün sessiz bir tabanca gibi duruyor

Bir daha dönemeyecek olmak... bir daha başlayamayacak olmak...

evet korkularla inançsızlıklarla?kırılmışlıklarla?karşı karşıyayız?

Şafaklara sattın ihanetini

hep kendine mi saklarsın çocukluğunu

yazıyorum olric?okuya okuya bul beni?

yüreğinde dağılıyor kristal şehirler

Ne tuhaf değil mi?

"Sen yok desen de... ay dolunay işte..."

"git" dedin ve gittin

kitap raflarına kafamı gömüp aradığım asıl bulmak istediğimdi?

başkalarının gözlerini

Kahraman TAZEOĞLU

içimde taşıyorum

tüm hatalarımı yeniden yaşardım" diyen şairin

Devrilmiş vagonlara dönerken gözlerim,

yırtarken yazılmışları... yaşanmışlıkları ki ben mutluydum olric..

Son sözün

Sustu!

siz hiç yar saçının bir telinden kendinize gurbet yaptınız mı

Küsmek, susmayı göze almaktır.

ki bulduğum yerde yitirme kesinliği karşımda apaçık duruyor?

inanmıyorum

seni yabancılaştığım? kaybettiğim?

Gittikçe azalıyor hayat.

Terkediyorum

seni aramıyorum uzun zamandır?seni bulmuyorum?

imlası buzuk, üşümüş ve kirli bir çocuk olurum seni düşünürken

Şafaklara sattın ihanetini!

`Aşk bir ihtilaldir! ́ ? `Aşk bir başkalaşımdır! ́ ?

gidip bir köşede biriktirme zamanım geldide geçti bile?

düşünce

`hadi renklerini topla da gel ́ demeli...

Gittikçe azalıyor hayat

ve sana ait sandığım her şeyin

şimdi katil benim

Yolların çıkmıyor aşkıma.

sözü namluna sürmelisin şimdi

Korkağı olmuştum

Ödedim

Sen ve ben?tükendiğinde yittiğinde her şey "yaşandı bitti"

süsle beni ey aşk

ölen ben olurdum

İşte soluk bir ömrün

uysal yalnızlıklar satın alıyorum

"her şey güzel olacak?buda geçecek?

konuştuklarından yapılma bir sessizlik oluyor ağzım

öğrenmeliydik yalnızlığın kaç bucak olduğunu...

Kilitleri hep yanlış kapılara vurdun.

ve sen gidiyorsun

Bir şiire vurulup da hiçbir şiir olamayışım...

Bu aralar yağmurların rengi hep gri...

hala üşüyorum...

hiçbir duygunun tek ilhamı değilsin

Bir gecede yakıp yarini,

yorgun Haliç'e biraz inat

sona kalırdım

".. Geceler hiç gecikmiyor bu kentte. Geceler siyah bir üşümek oluyor. Hayatı yaşanır kılmak adına, yalancı süslerle bezemeye çalışıyoruz. Yarınlara ikinci el mutluluklar ısmarlıyor, her yarını dün ettiğimizde koca bir hiçle uyanıyoruz. 'Olmadık insanlarla' üç kuruşluk sohbetlere oturuyor, tebessüm bile etmeyeceğimiz şeylere kahkalar atıyoruz. Tutkal kıvamında susuşları, yalnızlığın keskin tineriyle inceltip, kendi kendimize mırıldanmalara çevirdiğimizde, dudaklarımızdan dökülen yalnızca 'ne yaptım?' Belirsiz bir zamire sürüldük.. Aşkın hiçbir eylemi çekilmez bu zamirle!"

dışına yağmur

can kaybından ölüyorum

Düşlerin en güzelinde çıktın karşıma olric...

ki biliyorsun ben var halimle yok olma çabasındayım?

ücranda yak bakışımı

bu kadar yok olmayacak bu kadar tiz ́leşmeyecektin?

bu yüzden mi hep sonbaharlarda sevdik biz?

Sevgim sana güç veriyor mu, diye sordum.

çöz gözlerimi senden hadi

dağ gibi bir ihanetten düştüm

yürek atışlarının "dursun artık" istemiyle bakakalacaksın?

Seni İçimden Terk Ediyorum

Bir baharın bedeliydi bu...

Ben en çok uçurtmamın ipi koptuğunda ağladım... Birde sen beni Bıraktığında...

bakışın içiyor beni gözlerimden

kinim kendime

hedefleyelim gel seninle Olric...

göğsümde bir vagon

TERKEDİYORUM!!!

aklıma düşsen yalnızlık oluyorum

hayatın lekesiz bir anında

"Sevdiğini incitir insan" diyenleri haklı çıkaracak kadar acıyla

rüzgarlı bir tepenin yamacındayım şimdi

ve bir türlü en uygun mekanı bulamayan?

Ne unutacak kadar nefret ettin,

Seni kaybettim

Artık güncemde bir boşluksun

sonra bir durağa yaslanıyorum

Susmuşum...

bir aşkı kaça katlayabilirdi ki ezik bir yürek

mutluyduk.. mutluymuşum?biliyorum ki artık?

yeşiline aldandığım sonbaharda solan yaprağın izi başka?

değiştikçe kanıyorum?

oysa sen

cüzzamlı ruhlar cehennemine gidiyorum ben

melekleri bile kıskandıracak kadar kendinsin

martılar dolan gözlerinde yitiverdim...

hiç bilmedin içimde kanayan sancının derinliğini

bir gün mutlaka boğulur

bak şimdi aramızda sessiz kalıyor

ama bitmeyecek hiç olric?

sen hazan yüzlüm olurdun olric?

ağaçlar bir döküyor yapraklarını bir çiçek açıyor...

kırlangıç sürüleriyle geliyorum sana

doğru olanı yapmak her zaman mutlu etmiyor olric...

Ki inanmak küskün bir çocuğun en büyük kan kaybıdır.

şimdi herkes biraz sen biraz acı

isimler yüz hatlarına bürünüp çıkıyorlar karşıma?

Olmayacağını bile bile...

sen şiirleri bilir misin olric? Ben bildiğini bilirim?

o... benim evet... yani sen

fırtınalar çıkıyor üstüme

kendimi suçüstü yakalıyorum

neden hep denizin karşısına? aynı yalnızlığın içinde kayboluyordun?

Ne unutacak kadar nefret ettin

ıslak bileklerim kan bayramına yatıyor

gözlerim ihanete ihbar taşıyor

ellerinden bir tedirginliği bir tehdidi avuçluyorum

kapıyı vurup çıkışlarımın kar ́ı dondurmadı mı beni?

Hayır, dedi gülerek..

sen acıyı biriktirmeyi seversin olric?

hiçbir kalem ve hiçbir ben, sonraki sayfada aynı sen?i bulamıyoruz.

arkandan uluyan kapılardan

ne imla.. ne satır arası... ne paragraf..

Cümlelerim seni taşımaktan yorgun düştü

Hayır, dedi,

ve sen

kimseye arka bahçelerimden geçen katarların ağırlığını duyurmadım

kime ne anlatmalı? kimden ummalı bir çıkış...

ben her uzandığımı yok edecek bir felaket kadar felaket!

çok davullu bir senfoni sürçüyor

şimdi boş duraklara yaslanıyorum

ben hariç Hiçbir şey kalakalmıyor olric...

Sevgim korkuyla beraber büyüdü içimde

Sevdikçe korktum

Beni hep bulmamak için aradın

Al! geri veriyorum.

Bak yağmur yağıyor yine? üstelik gri?.

kulaklarımdan bordo denizler dökülüyor

sonra kanardım

şimdi korkum oluyor

gitmek için hangi sözün ardına gizlendiğini?

istanbul arkamdan gelir

Sensizliğe yenilmek,

hayatlardan bir gölge gibi çekiliyorum uzaklara...

seni yeniden doğurmaktı?

Şehirler değişiyor olric? ben değişiyorum?

içimde Öyle büyük fırtınalar biriktiriyorum ki?

gece yüklü bir kamyon uykularımı solluyor

yağmurlarla inseydin içime

Düş'tüm, dedim elinin tersinde.

Ya da hüzün seni boğar

"Yalnızım çünkü sen varsın"

Terk ediyorum...

Nasıl da eritir göz yaşı insanı?Gel seninle bir daha ağlayalım?

sonra babilin asma bahçelerine asıyorum kendimi

Neden sonra farkına varıyor insan

ve ben vazgeçip her şeyden

kendimin bile o küçük şehirdeki gibi olmadığını bilmek

seni allayan pullayan?

ve kentsizliğimin isimsizliğini

Küserim, dedim, kırılgan çocukluğum sitemimde.

nereden bilebilirdin ki olric...

Seni kaybediyorum

içime uzanan koridorların ortasından

İşte soluk bir ömrün son nefesi

zamanın çoktan dibe çöktüğü kum saatimin belinden

daha cesaretliydin

Aşk ́ına vurdum başımı? iflah olmam?BEN ADAM OLMAM?

biraz ihanet bırakıyorum

diyorlar ki; kendini dinleme hiçbir şey söylemiyorsun.

Doğruya?

ödedim

sen kesiliyorum gülüşümün karşılığı

bana dönük adımlarının yavaşlaması

Geçmişten nefes alıp geçmişe nefes verdim

ağzımdaki uykudan öpmüyorsun nicedir

KAHRAMAN TAZEOĞLU

bu kentte her yağmur kendini ağlar

Hayır, dedi, sertçe!

ben kanıyorum

gece cinnetlerimi de alıp yanıma

geciken sevdalar yıkık kentlere benzer bilirsin

beyhude bir dehşet bırak bana

boşluk yok olric... dopdoluyum...

sen bende her şeyken

Oysa ben bugün kendime mektuplarımı postalamak için çıkmıştım

birbirinize ne de çok yakışıyorsunuz?

Yaralı kuş rolüne soyunacağına

Aşka...

İçimi acıtanda sendin

intihar acemisi bir şairin

O an, `dünyayı karış karış dolaşsam ́ diyorum kendime...

Kış hala duruyor olduğu yerde... Ben duruyorum?

Senı ıcımden terkedıyorum

kendimi keşfettikçe

Ama bilmezmisin cam kırıkları temizlenmiyor olric!

aradığım neydi olric?

Saçlarımı da uzaklarına gömdün.

Ve son anın efendisi olmaya bilenmiş yüreğine yenildim

Sana bensizliği terk ediyorum.

Özlenmez mi, dedi!

Ve sonunu infaz ediyordu içimde

Felç oldu hislerim

kaç gece namludan baktım dolunaya?

Ölen ben olurdum

boş kentlere

sana bir öykü çıkarıyorum ağzımdan

eski bir aşkını anlatıyorken bana

uzat elini... ben kendi ihtilalimden endişeliyim?..

işte bundandır gözlerinden kaçışlarım

en karanlık ceketimi giyiyordum

kıpırdamadan duramayız bir aşk boyu

Neden bu kadar üzgün suskunluğuna anlatıyordun acını?

asla yinelemeyeceğiz bir daha!

Kim bilirdi ki gitmeye karar verenin?

Ayrılığa...

Yoluna kendi döşediğinin

sen güçlüsün" diye diye yolu yarıladık bak!...

Öyle olsa, yıkılmazdım her 'Seni Seviyorum' deyişinde!

yeşil bir kentte

alnından ellerine damlıyorsun

kendini artık dinlemek zorunda olduğunu bir şekilde anlatmalıydım sana

Neyi erken yaşadıysam,

susuşuna kan döküyor gözlerim

er geç birbirini boğacaktı bu duygular biliyordum

zamansa inadına tepeleyip geçiyor her şeyi?

Al! Geri veriyorum.

kendi istemedi mi gelmeyecek mutluluğum?

Gülümsüyorsun...

hadi en kanadığımız yerden susalım

Kalırsam, senin!

artık güncemde bir boşluksun

ne desem boş?ne desem yersiz ve yetersiz

felç oldu hislerim

Koca Bir Ömrü Harcamak Dedikleri Gerçeğin Altını

Birbirimize dokunmalarımız korkak kelebeklerdir,

sen yine de artık sesime düşme.)

Hayır dedi, inatla!

Git dedim!

yaşlarımı, yanağıma varmadan öldürüyorum

yastığının altında yalnızlığın var biliyorum

yürümeyi denemelisin

o yanlışın artık sonsuza dek düzeltilemeyeceğini bilmenin

son yalnızı benimdir bu kentin

Eğer yeniden gelseydim hayata deyip kalakalıyorum?

gizlilikten ölmek üzere olan bir akrep sızıyor içime

ayrılığın saati kaç geçiyor bilmiyorum

Ben?Aşk belki... diyerek çıktım yola?

biliyorsun ki ne kadar çeksen asla kıyılara ulaşamayacağız!

ayağına takılan bütün taşları

neden hep susuyorduk?

dipnotlarda çürüyor sevda adına ne varsa...

ne zaman sonlanacağını artık pek de umursamadığım?

yalanıma inanıyorum

imtihanlar ve intiharlar üzerine kurulu hayatlardan

onlar o kadar her şeye çok tanıdıkmış gibi görünüyorlar?

Ne desem az? ne desem çok?

ya da hüzün seni boğar

Her gün bir şeyler değişiyor?

cümlelerim seni taşımaktan yorgun düştü

uzaklar hep uzak kalıyor sevdaya...

ben her dokunduğumu inciten?

Efkar demliyorum gözlerimde

ilk kopan fırtınanın ömür boyu dinmeyeceğini?

cenazemde namaz kılacağım

hayata dönmelisin

biliyorum Araz'ım

gidiyorsun

Ardımda bir sürü "belki"ler bırakarak

en iyi kendime yazarım ben...

aşk dediğim benden doğandı...

bakışın... ve suskunluğundu.

kendi keşfi sanıyor seni

sonbahar gibi hep kaynayan bir neşeyle savrulurdun hayatın içinde

tüm gereksiz cam kırıklarını?

Sen ile ben olric?

bile bile sokuyor kendini akrep?

her aşkın katili

dönüşlerimdeki mora kesmiş parmaklarımı hissetmeyişim

dökmek var aklımda yeni mektup sayfalarına?

Oysa ağırlığı veren?

kullanma kılavuzum yok sorun beklide bu olric?

şimdi bunca karanlığın üstüne oturup bir mektup yazmalı ilkbahara

ömrüme iliştirdiğim martı leşleri yamalı bir geçmişi oynar

Ama birisi kanatlarını kırarsa eğer

güz ́ü severdin sende?son baharı severdin

hep ben ölürüm

ıslak ceplerimi buluyorum el yordamıyla

Beni hırpalamak istiyor?

sevdiğin sonbahar geçiyor üstümden

her adreste karşıma çıkan sensin olric...

martıları da seversin sen olric?Gülümsüyorsun yine..

aşk ́ın bizi bıraktığı sahilden başlayıp bırakalım içimizdeki

Rüzgarın yağmurun önüne savurdum bir bir... Uçtular ıslanarak...

Yıkık bir duvar kadar bile pişman değilsin biliyorum

Beni hep bulmamak için aradın.

Hayata dönmelisin

ocak ́tı şubat ́tı en son mart ́tı?

bilemediğim hayatım?

yokluğunu yokluyorum

ölmek için ise erken

Aldırmadın aldırmalarıma

seninle konuşmalıydım olric

eyvallah

bulamadığım kendimde bile aramıyorum?

Ne de çok yakışıyor gözlerine tebessüm?

ve hayatımızın resimlerini çizdin duvarlarımıza

Ne tuaf değil mi?

dibe vurmuş umutsuzluğuyla karşı karşıyayım?

seni özlüyorum?yağmur içimde?hep seni özlüyorum olric...

ki her şeye bir sözleri var olric?

beni? seni? anıların her anını...

Yalnızım çünkü sen varsın

görmüyorum söylemiyorsun kırılıyorum

kaç gece giyotin altında kesildim

Çünkü yeniden başlayacak bir hayatın

Yandığımdın,

beklemedeyim hiç gelmeyecek olanı

eyvallah...

Umrumdan taşıyor zamansızlığım.

bir o kadar durgun?Öyle bir şey işte...

sevil

üstü kalsın ihanetimin

öldürüyorum.

insan kendini bulmamalı, hep aramalı

Çek çıkar düştüğüm kuyudan?

kırılır mı bilmem hüznümde taşıdığım kin

ömrümden düşürdüğüm sol anahtarlarına takılıyorum hep

"içimden şehirler geçiyor sen her durakda duruyor inmiyorsun"lara

Mutlu olmak adına tüm düşüncelerimi bir kenara bırakma arzusuyla

yağmur hızlandı?rüzgar da... `kış ́ dedim, `çok azimli. ́

ardımda Bıraktığım hiçbir şeyin bıraktığım gibi kalmadığını biliyorum?

Durdu!

ki az zamanda ne şiirler biriktirmiştim içimde?

ver elini olric..

sesim fısıltı gürültüsünde.

Yeşil bir kentte

yada ölmeliyiz olric?ya tut elimden.. yada bırak ölelim?

Sonra birden

kirli sözlerimi temize çekme

deniz taşlarını? gözyaşını? sorulamamış soruları?

Yıkık bir duvar kadar bile pişman değilsin,

kendimi yitirdikçe sana gidiyorum

Hep ona geç kalıyorum

Buralarda kalakaldım olric...

neden hep susuyordun?

boş boş baktığın kalabalıklardan değil? kendinden medet...

ve yüzümde donmuş gözyaşları mı ısıtmaya çalışırken sende hep

belki de sivri topuk giyip salınamayışımdan böyleyim?

düşüyorum

tut beni olric? beni her şeye rağmen tut?

aklıma düşüyorsun

dikiş tutmaz ayrılığımda

Ki Aşk; acıtan? kanayan yaranın yanında gözlerinin özlemi?

beni bir durağa yaslıyorsun

ve ben hep kendimi terk ederim senden

ne kadar da benden olduğunu anlatmalıydım?.

İçimin saklısına böyle bitimsiz bir acı yerleşmişken nasıl söylemeli?

bilmiyorsun ki

ve son anın efendisi olmaya bilenmiş yüreğine yenildim

şimdi kara görünmüyor gerimizde?

yokluğunu kokluyorum

bu kendime son gelişim

Değersiz değerlere sırt dönmüş, güvenli saflığında

"koca bir ömrü harcamak" dedikleri gerçeğin altını seninle çizdim

Er geç açacaktı, biliyordun

ve sevgisizlik alır bir gün seni benden

içine dert oluyorsun kentin

asla yitiremezsin

canım yastığının altında biriktirdiğin yalnızlıklarım

neden hep...

Kahraman Tazeoğlu

çocukluğumu gömmüşüm o şehre?küçük mutluluklarımı...

Söylesene olric bu defa susma... Bir dahası olur mu düşlerin?

belki korkusuzluğumdan bir o kadar adam gibi oluşumdan?

çok çok önceleri ilk karşılaştığımda?kırılmamışken?incinmemişken..

güz artığı saçlarımda oynaşan sensizlik

kendimi kötü kurulmuş bir cümle sanıyorum

solumdaki sise intihar etti intiharlar

peki hayatın rüzgarında kime yelkeniz

Havada dolanan yağmur yüklü bulutun tadı başka?

Yitikliğimize

kendimi sende kalabalık buluşum belki de bundan

babam her gece ölüyor şimdilerde

dokununca renkleri yıkılan...

bir yerlerde hep yanlış yapmanın telaşlı kıpırtısını yaşıyorken...

Taş duvarlar yanmaz bilirim.

yeni utançlar biriktiriyorum eski günahlarıma

Hepsi bir "yaşandı bitti" noktasının etrafında dolanıyor?

ya sen hüznü boğarsın

Ve hayatımızın resimlerini çizdin duvarlarımıza

Kış yüklenmişken beyaz dallarına ağaçların..

Yağmur da başladı olric? Rüzgarın en delisi beni buluyor yine?

Başını çevirdi, yüzünde kalmamış takatle.

Beklemediğim hiç bir durak kalmadı bu şehirde

"Ayrılığı seçtin mi, her şeyi götüreceksin yanında. Geriye hiçbir şey kalmayacak. Söylenmemiş sözler kalmamalı bıraktığın yerde. Ki ben en çok onları duydum. Gittin mi adamakıllı gideceksin. Hiçbir özlem kalmayacak dönüşleri emziren. Demem o ki; dönecekmiş gibi gitmeyeceksin. Büyük git gideceksen, uçsuz bucaksız, dursuz duraksız git. Telefon numaraları sesime düşmemeli, yolların yoluma değmemeli. Hiçbir anıya, hiçbir dizeye, hiçbir şarkıya yenilmemeli ayrılık. Şiirler okununca unutulmalı, hasret dokununca uyutulmalı. Susacaksın, duracaksın. Gitmenin hakkını vereceksin. Ayrılık gurur duymalı sneinle. Gidersen, sözün ayaklarına geçiyorsa, ayakların yakınımdan geçmeyecek. Ayrılığı seçtin mi büyük olacak ayrılık! Ayrılığı seçtin mi?"

dişlerindeki nikotin tadı terkimde

herkes kendi baktığını görür

sana ki hiçbir mekanı yakıştıramayan aşk ́tı

en serseri yanımız olur kimi zaman

seni kaybediyorum

Seninle Çizdim BEN

içine her düşen

bir daha gelmeyecek olmak?bir dahası olmayacak olric...

Neyı erken yasadıysam

Tam sancağımdan yaralıyorum kendimi

sus olric?

olric bir tek sendin omzunda dinlendiğim...

"Yarime uzanmayan bütün dallarım kırılsın" demiştin.

ve hiç bitmeyeceğini düşündüğüm karanlığın orta yeri...

er geç açacaktı biliyordun

zan altındayım

Biliyorum.

ben elime bez bebeğimi alıp oturayım cam pervazlarında?

olric!... seni kaybetmek bir daha bulamamak demekti?

cüzamlı ruhlar cehennemine gidiyorum ben

şimdi ise güneşe ilerliyorum

Sana göçüyorum her sonbahar

İçi bulanık bir sevdanın ucunda

GELİRSEM BİTER AŞK!!!

Yolların çıkmıyor aşkıma

yarın ́ımız bize varmadan ne mümkünse ya yapmalıyız beraberce

sen yanımdan hızla geçiyorsun uzaklara?.

Geç kaldığımızı anlamak için bile mi çok geç kaldık yoksa

en susmakta neydi öyle

korktukça daha çok sevdim

İÇİMDEN

hep sevil

satır araları canlanıveriyor

ve ne kadar kaçsan o kadar yakınsındır aslında kendine

Hep ona geç kalıyorum.

Ağlamak güzeldir olric? ağlamak ki yüreğin temizlik eylemi derler?

yüzümdeki işgaller senden karaydı

Aşkların sonrasında hüzün vardır

Kimseni bu şiir hakkında yorumu yokmu ya

ve yabancı dediğim güz hep başka?hazan başka?

En keskin can alıcı virajlarını takipteyim şimdi dönülesi yolların...

yıkılıyorum şarkılara

öldü kanımdaki mürekkep balığı

seni bir başka raftan alıp bir başka rafa koyan

yorgun söylentiler kanıyor solgun yaralarımdan

sen gözüne çiğ kaçtı sanıyorsun

"hep olmayacakları mı ister insan? hep olmayacağa mı yönlendirir

Alıntı : Kahraman Tazeoğlu

Duruyorum... susuyorum...

yüzündeki yağmurla iniyorsun kente

söylenecek bütün sözler

kaç gece intihar sehpalarına kendim vurdum tekmeyi

havanın soğukluğundadır kandırmacasındayım?

Sen ki resmedilemeyecek kadar gizlere bürünmüşsün..

çünkü yeniden başlayacak bir hayatın

nicelerinin uğruna kıyametler kopardığı

Yangındın...

bu yağmurlar ıslatmıyor beni

kalemim bitti yitirdi şiirini şuur

Artık hiçbir şeyine dönmeyeceğim gözlerimin ışıltısı sönmüş yüzümü

göz yaşlarımızın tuzlu tadı?karanlığın gölgesinin ayak izi?

nefes aldığın her anı hayata döndürememenin telaşındayım..

Oysa bilmiyorsun ben Uzaklara yollanacak bir mektubu taşıyorum içimde?

ben de takıldım köşelerine?

bundan sonrası hissizlik? ötesi ise silikleşecek?

herkes kendi gördüğüne bakar

dondun...

zaman aktı geçti yanından? durdun hep?bir şeyler geçip giderken

hiçliğimin etleri yolunuyor şizofrenik bir gecede

Unuttuğun yağmurların adı saklımda

Acımı dindirecek olanda

ki Yusuf çık o kuyudan çığlıklarıyla ürperirken ruhum?

Gözlerini günceme düşürdüğüm günden bu yana,

her katilin aşkı

bugün kendime mektuplarımı postalamak için çıktım sokağa?

bir arkadaşın tavsiyesiyle okudum hemde çok kısa bir zaman diliminde. eğer duygu yüklüyseniz hoş bir kitap ve bende duygu yüküyle okudum oldukça güzel bir kitaptı. aslında özünü toplarsanız iki üç sayfa etmez ama yazar duyguları olabildiğince geniş yollara yüklemiş.

o gece yüreğimden sağ çıksaydın eğer

Dönmek için elbet gitmek gerekir ama sen fazla açıldın kıyından?

aşkların sonrasında hüzün vardır

Gözlerini günceme düşürdüğümden bu yana,

"gel" desen gelecektim

içim senden yanaydı

İçimin mavisi senin okyanusundandı

Şimdi katil benim

Susarım içimde bir yangın başlar.

korkusuzca geriyorum

bilmiyor musun

Aşk içinde doğmuşsa nereye kaçabilirdi?

uzun zamandır... Birgün ́ü bekliyorum sanırım?

İçimizde öldürülecek bir anı bile bulamayan

ve kendini acıtmak istiyorsun

sahip olmayacak hayatımıza olric..

Aldırmadın aldırmalarıma.

kent suskun

her defasında içimi bir parça daha acıtıyor?

takılıp kalıyorum?

Çünkü küskün çocuklar inanmazlar.

Düş olsan, fark etmezdim seni!

Efkar demliyorum gözlerimde.

Bitmek varsa eğer? geçmişi ak sayfalara kaydedecek?

bir öncekinin faili

kim sendeki senden... başka bir sen oluşturmadan

seni inadına kirletmeyen?seni büyüten?

Hüzne bulanmadan yaşanmıyor ki olric...

bul beni!

ve hayat yüklü kamyonlar geçiyor üstümden

Sensizliğe yenilmek

Yandığımdın

ne kadar su verirsen ver?artık susuzluğumu gideremezsin

Binmediğim hiç bir otobüs

Gidersem, kahraman olurum!

duymayın da artık beni...

hak ediyorum

işte bu yüzden

ölümbaz öpüşler kusuyorum ceplerime

uzun süre kaleme... kağıda küsüyorum... hayata küsüyorum

Saçlarımıda uzaklarına gömdün

yarısı yanık bir aşkın küllerini taşıyorum

Yürümeyi denemelisin

Rüzgara...

gülüşümle ödeyerek

Küllerime basanlar bile utandı yaptığından

hep ilk olanın ne varsa aniden değiştirivereceğini

bana en büyük tehdit yine ben oluyorum

yanışım.

ki gözlerin hep güler senin?

ne kadar kazısam hep pentimento olric..!.

`kış ́ dedim, `henüz gitmek için hazırlık yapmıyor ́...

bilmiyorsun?

Nicelerinin uğruna kıyametler kopardığı

içimdeki Hüznün çığlığında ellerimi sıkışımla avuçlarıma dolan kan?

Ardımda bir sürü belkiler bırakarak

gidişimin en büyük nedeni Uzaklarına çekilip? uzaklarından bakmak?

sonra bir kente

kayadan seken kurşun

yanıldığım bir gerçek

Deli dolu geçtik ateş hatlarından

daha bir buza kesmedi mi içim?

ey hüznü yüzünde gülücük diye taşıyan kız

sen uykudayken

hadi bana en militan kelimelerle saldır

ve istasyonlar ayrılık için var bu şehirde

Binmediğim hiçbir otobüs,

Ki buralarda bilmem hangi uykunun hangi köşesinde?

şakağımda

işte bu yüzden al yalnızlığımı ört üzerine?

yine bir tren geçiyor içimden

beyhude bir dehşet bırak

hep ben olurum

`Aşk bir yitiştir! ́ ? Aşk bir ihanettir!

ta baştan göze alabilmişti ki?

Ya sen hüznü boğarsın

ve ben

Zamana...

Bir gecede yakıp yarini

Yangındın

gittiğin uzakta bendim

anılar kemirdi yüreğimi

"gel" mi diyorsun

"kimseler biliyor"

yorgunum gitmelerin tümüne.

Yutuluyorum olric?

sen en dinlerken

"gözlerimi kaparım, vasiyetimi yazarım"

yazılanlar çoktan yazıldı bitti...

Tamamlayamadık bizi.

Kahraman Tazeoğlu/Araz

siyah dedim en güzel taşıdığım renk...

belki aşk ́ın korkuya galip gelemediği meydan?

Bunları düşünebilmek bile kendime dönüşümdü

çekilip içimin kuytularına her ne varsa birikmiş içeride

hiç gitmeyecek... anlıyorum?

Sana göçüyorum her sonbahar.

sürekli başlıyorsun?

Dokunsam arta kalan sen, kül olan ben.

Elinden tutamadık yanlızlığımın

bile bile gizli ölümlere mezar kazıyorum?

batır içime cümlelerini

Az ́ım olric... azımsanıyorum... azım sanıyorum!...

Şimdi gölgemize gitmeleri yerleştirip `uzak ́ dedikleri yeri

nerde kimi üşüyorsun

Giderken hiç gitmeyen? kaçarken hep beni izleyen?

sonra birden

susmak en inatçısı olmaktır yalnızlığın

kimliği paslanıyor eski bir anarşistin

uzun süre kendime küsüyorum...

bugün mektuplarımı postalamak için çıktım sokağa olric

içimde ki güç uzun zamandır beni havalandıramayacak kadar ışıksız?

Sana bensizliği terkediyorum

sana yazacaklarım sil sil bitmezdi

Acımı dindirecek olan da...

"Yarime uzanmayan bütün dallarım kırılsın" demiştin

Kuşlar ve şarkılar bu şehri terk edeli beri

korkağı olmuştum

uzaklığına uzanıyorum

heba olsa da senlerce yılım

sensiz çay ısıtmıyor içimi olric?

Sen beni anlarsın be usta

dünden ve senden kalmayım

en yaralı yanımdan vurmalısın beni

Ama sen korkarsın kendi sessizliğinden ve susamazsın!

ama ellerimde ki mektupları göremedin olric?

bir gün yarın diye bir şey olmayacak olric?

ne vakit nikotinli ellerinden yola çıksam

Sen de sıcağı pek sevmezsin olric?

Bir? yaşanmışlıklar olduğu gibi duruyor işte...

ama birisi kanatlarını kırarsa eğer

Ben yüzüme kondurduğum hüzünle boyardım her şeyi?

Ve sana ait sandığım her şeyin

Hayır dedi, kesince.

Bir an da? hiç olmayacak bir zamanda?

Her Aşk Katilidir Bir Öncekinin

diyorlar ki "kendini dinleme hiçbir şey söylemiyorsun"

oysa "gel" desen gelirdim biliyorsun

ve yaz ́a