Çocuk cevap beklemeden ışığa doğru koştu. Ayakkabılarım yapıştı kaldırıma, yürüyemedim. Başımda bir ağrı, diş köklerime kadar. İçi boş elbiseler gibi yığıldım; yağmuru beklerken...

Sen tv de kıbleyi gösteren seccadeyi konuşuyorsun...

Mavi Marmara ruh olmaktan çıkıp

Daha da sonra

Dedi ki:

- Bu gece gökyüzü unutulmuş, Ay ve yıldızları aramıyor insanlar.

Vaktinde kılınan namaz ve zikrullahtan başka sığınılacak liman kalmadı;

Cevapladım:

Diyenlerle

Doğruluğu yanlışlığı tartışılır ama

Siyahi gecenin damarlarında yürüyorum. Nefes almayı unuttuğum anlar var. İliklerim üşüyor. Bir yanıp bir sönen sokak lambası, her adımımdan enstantaneler koparıyor.

Ya Kur'an ile dünyayı okuyacağız ya da dünya bizim canımıza okuyacak!

- Ne yapıyorsun! Karanlığın dibinden korkarken ışıktan kaçmak olur mu hiç?

Ederi tartışılan bir metaya dönüştü...

Hayatı sadece buradan okumak çok sıkıcı...

Bir parkta bankın üzerinde unutulan sayfalar, yağmurun habercisi rüzgarda uçuşuyorlar. Burnumda yanan bir çöplüğün kesif kokusu, yosun tutmuş merdivenlerden çıkarken. Yazık edilen vakitler toplanmış meydanda; saat kulesi ağlıyor ve çırpınıyor bir anne edasıyla, duyan var mı?

Evinde uyuyan bir çocuğun sokağa fırlayan ruhu benim halimden anladı. Beni görünce durdu. Uzaklarda haykıran bir lokomotif sesinin içinden -ay gibi yüzüyle- konuştu:

Afganistan, Irak, Suriye, Libya Mısır derken anasını ağlattılar insanlığın...

<u> Vitrindeki çıplak cansız mankeni icad eden emperyalistler aynı yerde buluştu... </u>

Adam dünyadan 439 milyon km uzağa uzay aracı gönderirken

Sonra

- İnsanların çoğu görmek istemez. Bu nedenle kördürler. Ama sen görebildiğin halde yüzünü semaya çevirmiyorsan onlardan çok daha kötüsün!

Ne de az insan var ya da ben göremiyorum. Bir manken var köşedeki vitrinde çıplak, cansız, ketum, manadan bihaber. Onun yanında renkli baloncuklar çıkarıyor elinden, balık hafızalı bir palyaço. Herkesin cevabını bildiği ancak cevaplamaktan korktuğu bir bilmeceyi sahneliyorlar.

Sıkıcı,