kuzeninizi en iyi siz anlarsınız. gidin muhakkak. Yanında olun.. Ama teselli etmeyin. İçinde ne kadar acı varsa bırakın atsın dışarı. Babamı kaybettiğimde bana dokunan tek şey teselliler olmuştu. oysa benim ağlamam gerekiyordu. yanmam gerekiyordu. tüm tesellilere rağmen doyasıya ağlamıştım. inançlı insanlar bilirler ölüm bir son değildir bilakis başlangıçtır.. Bence ölüm diye bir şey yoktur. sadece oyun dışı kalırız.

Ben sizi anlıyorum çok küçükken kaza sonucu annanemi kaybettiğimde o kazada yanında olan tek kişi olarak yıllarca gidemedim mezarına. Sonra düşündüm ben ne yapıyorum ve herşeyin kader olduğunu kabullenip gitmeye başladım mezarına... Sevdiklerini kaybetmek elbette apayrı acıların canlanmasıda ama yinede kuzeninizin yanında olup acısını paylaşmalısınız acılar paylaştıkça azalır.

son görevi yapmamışsınız

bence yanlış yapmışsınız

14 yıl önce yaşadığım baba acısını bugün tekrardan yaşamamak ; ölen amcamın cenazesine gidemedim.. kaçtım kısacası geçmişle tekrar yüzleşmekten, o duyguyu kuzeniminde yaşadığını görmemek için kaçtım herşeyden...