sana başlık yazacak kalemi

'bilinçaltı dervişi' olurdu elbet

gül kokladığı

başlıksızda olurdu, sevgili

bir şiir olsaydım

isimsiz bir akarsu kolu

yemyeşil bir fısıltı halinde

sahipsiz bir virane

bir şiir olsaydın

Bir şiir olmak isterdim

Umudum yılların seline düştü.

İstersen rüzgara salıver gitsin.

ve kalan ömrün, saçındaki akları saymaya yetmeyecek.

Her dil'de okunan

Bir şiir olsaydım

Yazılmış ne kadar şiir varsa sevgiye, sevgiliye,

Bir şiir olsam, yazmaya bile korkarsın beni, beyaz mutluluklarla başlayıp koyu hüzünlere salarım seni. En güzel yerinde ortada bırakırım belki?

Saçının en titrek teline düştü.

sen bilirsin olur du belli ki

Bir hayal kırıklığına dönüştürürüm düşlerini.

Dinle de gönlümü alıver gitsin.

"la edri" bir beyit olmak isterdim, tarihin tozlu sayfalarında unutulup gitmiş...

"sevdam"

vadilerin arasından su olup denize akan

Yüreğine

yorulunca tenhamda dinlendiği bir kuytu

Saçlarımdan tutup kor gözlerinle,

Küçülüp küçülüp kaybol ırakta.

bir sabah uyanıp, aynaya baktığında, yıllardır uyumakta olduğunu göreceksin...

zikirine perde

Ey Sevgili!

zulme uğradığında kavuştuğu aydınlık

Öylece bir lahza kalıver gitsin.

Köşeyi dönerken arkana bak da.

Arayış...

Kuru yaprak gibi eline düştü.

bir şiir olsaydım;

öyle olsun olur du belki

çoğu zaman, yalanı, yalanla süslemek ve bu yalana, yalan olduğunu bile bile inanmakta israr etmek...

inan hepsi de var olduğunu sandığın bir düş için...

Yaşanılan hayatlar farklı çağrışımlar uyandırır benliğimizde. Bir matematik değildir yaşam; 2 çarpı 2'nin 4 etmediği, nefes alış verişimizin sağlamasının yapılamadığı kadar da karmaşıktır bazen. İçimizde kopardığımız fırtınalardan kimselerin haberi olmaz. Sıradışı duygularımız en özel anlarımızın melodisi gibidir. Başkalarında en saçma görülen yanlar bizim en mantıklı hallerimizin ezgisidir sanki. Çok bulutlu rüyalarda dolaşır kimliğimiz. Hayatın gerçekliğinde de değişmez durumumuz, gözlerimize bir sis perdesi çekeriz istemli ya da istemsiz. Tam da bulmuşken anlamımızı bu kez bir yerlerden gürültülü bir ses gelir kulağımıza. Derinden bir sestir bu, kendi karanlığımızın kuytusunda seslenenir bize: "Hayat senin hayatın, sisler bulvarında yolunu bulabilirsin ama bulmamakta da özgürsün." Özgürüzdür her şeyimizle, en yasaklı yollar bile benliğimizdeki bu sesin önüne set çekemez. Bir aralar kızdığın kendine sarıp sarmalanırsın tekrar izini sürdüğün bu yolda, iyisiyle kötüyle, anlamıyla, saçmalığıyla tutunursun özüne. Dönüp dolaşıp geldiğin yer yine kendinsindir. Bir şiir olduğunu anlarsın, çok hassas bir şiir ama; kelimelerin kağıtlara değil benliğine dökülür katre katre.

Bir şiir olmaya kalksam, cümlelerde devrilip devrilip yüklemlere karıştırırım seni. Nazenin dizelerde boynu bükük bırakırım sözlerini.

Yaşlı gözlerime dalıver gitsin.

dikenli bahçemden gelip yarin gül topladığı

Yürü gölgen beni uğurlamakta.

bir şiir olsam adım umut olur; özlem taşıyan cümlelerle dopdolu olurdum..

kalbimin siyah yerine

Elimde sukutun nabzını dinle.

ne Dicle ne Fırat ne Aras

Şiirizdir aslında, belli belirsiz hayatların şiiri.

histerik nöbetler

Necip Fazıl Kısakürek

Çelişkiler Toplamı olurdum zannımca.

yarin dudağından dökülüp gönlüne akan

Kafiyesiz cümlelerde ararsan beni, yolunu şaşırıp dönmeyesin geri.

Tek bir şiirin değil belki şiirler toplamının şairidir insan. Belki...

gömerdim en derine

duasına seda

Bir şiire sığdırma beni bu yüzden,

Yüreğimle dokunan

adı """bahar"""" olan