ve beklerken aslında geç kalan oluşlarımız!

Başlardık kavgaya, elindeki değnek ile bana ışınlar mı atmazdı,

Geriye dönüp baktığımda gördüklerimden ziyade göremediklerim, duyamadıklarım beni üzüyor.

küçük olduğumuz için de epeyce zorlanır, akşamı ederdik..

İlk mezun oluşum, ilk hayata atılışım, ilk aşık oluşum..

Otuz beş yaşına girdiğim şu günlerde zihnimde sürekli Cahit Sıtkı'nın şiiri geçiyor ve

Bu kurgu çağından azade,

Şimdi düşünüyorum da hayatın bizi gündüz yetişkin, akşam çocuk yapması

meğer hayatımın en güzel yılları olarak kalacak imiş.

Şüphesiz kardeşimle akşam eve dönüşlerimizdeki eğlenceleri anlatırım.

Şimdi bakınca geriye, tebessüm içerisinde tatlı bir huzurlu hüzün var yüzümde. Geleceğin ne getireceğini de hiç bilmeden.

Benim için gerçek hikayelerim de sizin gibi çocukluk anıları ile başlıyor.

Yanlış anlaşılmalar, ifade eksiklikleri, hırçınlıklar, dolu dolu yaşamaklar, susuşlar, yarım kalmışlıklar.. En çok bunlar dokunuyor sanırım insana. Yaşanması mümkünken yaşanamayanlar..

Çok hikaye çıkar bu hayattan. Kimisi anlatılabilir, kimisi anlatılamaz. Anlatılabilecekler için açılan başlık için teşekkürler Lanet hocam.

Sevgilerimle...

gündüz yanından geçtiğimiz ve hınca hınç dolu olan o park,

Dedim ya bazı mutlulukların, sevinçlerin yeri dolmuyor.

Zihnimde canlandırabiliyorum Babaannenizi:) Mekanı cennet olsun, inşallah.

Her şey mavi, her şey pembe imiş. Yani her şey her şeyiyle iyiymiş.

Akşamları sessiz, kimsesiz bizi bekler, bağrına basardı adeta.

Dönme dolap, salıncak, kaydırak, atlıkarınca hepsine tek tek biner,

Merakla ve heyecanla bekliyorum hikayelerinizi:)

Katılıyorum size. Değeri daha çoktu sanki o anların, daha tatlıydı ekmek, daha güzel kokardı domates, paylaşmak çoktu hocam. Haliyle sevinci mutluluğu da çoktu ve kaliteliydi.

Kokusu, şefkati bir başkaydı.

O genelde Power Rangers olurdu ben Batman.

Elde ettiğimiz sevinçlerin en fazla bir gün içinde değerini kaybettiğini düşününce?

Şimdi biri, iyi bir şeyler anlat dese,

İlk konuşmaya başladığımda babamın neşesi,

Kendimi alamıyorum,' Her doğan günün bir dert olduğunu, İnsan bu yaşa gelince anlarmış'' demekten.

Hele hele sohbetlerin, tepkilerin, kavgaların, şakaların, ilişkilerin kurgulandığı şu dönemde.

dizelerini terennüm ediyorum.

Her şey o kadar hızlı akıp geçmiş ki, çocukken-gençken hayat aslında bize güzelmiş.

Ben teşekkür ederim hocam katkınız ve samimi hikayeniz için:)

Şimdi sizlere sorsam, sizin anlatacak güzel şeyleriniz,

Robotik özellikleriyle beni yere yıkıp üzerime mi çıkmazdı..

Yaşam inişli, çıkışlı, yağmurlu, güneşli uzun bir yolculuk.

Hızını almış bu çağda öylesine süratle geçiyor ki günler, öylesine değişiyor ki duygular ve manalar

Kardeşim benden iki yaş küçüktür, şartlar gereği birlikte simit satardık,

Rica ederim.:) Derleyip toparlayabilirsem yazacaklarım var daha.

Muhakkak bunların verebileceği ölçüde sevinçler vardır fakat yerini tutabilir mi, bilemiyorum..

Akşamları eve dönüş yolunda parka uğrardık,

Düşünüyorum da ilk yürüdüğümde annemin neşesi,

Bu yolculukta durup dinlendiğimiz nefes aldığımız duraklar da var, arkamıza bakmaktan imtina edip kaçtığımız anlar da.

Elimiz ekmek tutmadığı ya da tutsa da az birazını tuttuğumuz yani yokluğu gördüğümüz dönemler sanki hayatın en güzel günleri, en varlıklı vakitleri gibi idi, ne dersiniz hocam?

Parktan çıktıktan sonra ikimizde birer süper kahraman olur, birbirimizle didişirdik.

Böyle böyle eve yaklaşırdık fakat iyice de bitap düşmüş olurduk,

Babaannemle gezmelere doyamazdım mesela, keyfi çoktu. Al al yanakları vardı. Pek severdi beni. :) Adımı söylerken de içerisindeki i'yi ü yapardı. Pek tatlı, şirin söylerdi. Allah'ın rahmeti bol olsun.

Kardeşlerimle bir sofra etrafına oturup aynı kaptan kaşıkladığımız yemeğimiz.. ekmeğimizi, eşyalarımızı, kıyafetlerimizi ve hatta soğuk günlerde ısımızı paylaştığımız o anlar. En çok özlediğim anlar da o anlar.

Onunla gülmek eğlenmek benim için tarifi mümkün olmayan mutluluktu.

yorulana kadar tadını çıkarırdık.

Zamanında heyecanla koşup uğruna ölebileceğimizi düşündüğümüz, kovaladığımız,

Ben de Anneanem'i unutamam, ismi Gülcemal idi, biz Gülanne demeye alışmıştık, neden böyle dediğimizi de bilmiyordum ama hep Gülanne diye seslenirdik..

Kardeşime önce bir dondurma ısmarlar, sonra birlikte oyuncaklara geçerdik.

' Her doğan günün bir dert olduğunu, İnsan bu yaşa gelince anlarmış''

Yakın zamanlarda yok mu sevinçlerimiz illaki var, üstelik daha aklı başında sevinçlerimiz. Bizi çocukluğumuza götüren en önemli etkenlerden birisi o anları unutmak istemeyişimizden kaynaklanıyor sanırım. Yaş ilerliyor ve b12'lerin hali malum. :) Canlı tutmak istiyor insan eski sevinçlerini.

deli gibi çalışıp, hırpalandığımız, yemeden içmeden kesildiğimiz

Yeri doldurulamaz sevinçleriniz neler/di?