sadece nereye ne niyetle baktığını bilmekle alakalı bir durum.

Var olan her şey zıddıyla dengede. Siyah olmasaydı, beyazın değerini bilebilir miydik. Yeşil olmasa kırmızı gül tek başına güzelliğini sergileyebilir miydi? Ya da, toprağın, ağacın rengi olmasa, nasıl sevecektik denizin, gökyüzünün mavisini. Mecnun olur muydu bulmasaydı Leyla da renklerin en güzelini..

Renkleri verene şükürler olsun. Yürekleri en güzel renklerle gökkuşağına döndürsün yağmurdan sonra gelen..

güzel reklam... yaptığımız bazı seçimler aldığımız bazı kararlar var ki, her geçen gün hayattan bir rengimizi alıp gidiyor... ve geriye kapkara bir şey kalıyor... kapkara bir hiç... karakalem bile değil, kapkara... hayatta binlerce kere seçim yapıp karar veriyoruz.. ama bunlardan sadece biri tüm hayatımızı belirliyo...

gök mavisine hasret. Olmuyor seni düşünmemek.."

"Güzellik renklerde değil, renklerin ahengindedir.."

Bazen tüm renkler yok olmuş sanırsın dünyan kararmış, ne ilk ne son uzulmendir. Zaten herkes kendi dünyasında renklerinde oynayıp gitmektedir. Bu yüzden sandıklarına inanma onlar bir aldatmaca varsa yoksa hep teksin bu dünyada.

değilmiya insanın ruh hali neyi nasıl gördüğünü etkiliyo... ben nerelere gitmişim siz nere, ne güzel farklı bakış açıları, farklı duygular... işte bunu seviyorum

Cahit Sıtkı Tarancı

"Şaşırdım kaldım nasıl atsam adım ; gün kasvet, gece kasvet. Bulutlar sisler içinde bunaldım :;

kimine göre asaleti..

Proust

kara da bir renktir...

kimine göre matemi, hüznü temsil eder...

"Siyah beyaz hayatı özledim, fotoğrafları, ekranları, en çokta ; şimdiki gibi her renge bulanmamış insanları.."