Bence hepsi demekle hiçbiri demek birbirine yakın ifadeler. Hepsi diyorsak okuma zevkimiz yeterince gelişmemiş olabilir.

Lirik, Epik, Didaktik vs...

Deneme okurum. Montaigne ile başlayan deneme severliğim Cemil Meriç, Nurullah Genç ve Orhan Pamuk ile devam edip İskender Pala ile kemale erdi diyebilirim.

Bundan üç beş yıl öncesine kadar en sevdiğim tür şiirdi. Kitaplığımda da büyük çoğunlukla şiir kitapları seriler ve antolojiler yer alıyordu. Son yıllarda okuyup da etkisinden günlerce kurtulamadığım öyle kitaplar oldu ki bu nedenle artık kesinlikle roman diyorum. Yani bu nasıl bir yazım gücüdür ki anlatılan yerlerde sanki yıllardır yaşamış gibi hissedersin ya da o romandaki yaşamla kendi yaşamın arasında en ufak bir paralellik olmamasına karşın kendini romanın baş kahramanı gibi hissedersin, peki sıradan birinin, hakkında en fazla bir kaç satır yazabileceği bir olay, yer ya da kişi ile ilgili olarak sayfalar dolusu betimlemeler yapılabilmesine ne denmeli. Her romanın apayrı bir dünya olduğunu düşünüyorum ve en beğendiğim tür diyorum.

Biyografik yahut otobiyografik roman da çok sevdiğim birini konu almadığı sürece tercih etmediğim türler arasında.

belki hepsi ama

şiir diyeceğim ama romanlara da kıyamıyorum. tabii bir de deneme. aslında ben hepsini beğeniyorum ama şiire aşığım!

Bu konuda yorum yapacak kadar iyi bir okuyucu ve bilgiye sahip değilim bunun için çok erken galiba ilk başta iyi bir okuyucu olup bütün türleri keşvedip değerlendirme yapamalıyım.

Edebiyatta en beğendiğiniz tür?

Makale okumam.

@->dilŞAD teşekkür ediyorum:)

Dini kitapları severim.

Özlem Kumrular dediniz önnerebileceğiniz bir kitabı var mı?

Romanı severim ama fantastik bir romanın yüzüne bile bakmam. Roman bir de içinde tarihi barındırıyorsa tadından yiyemem. Polisiyeden şimdiye kadar bir kitap okudum ve ikinciyi düşünmüyorum, bana hitap etmiyor.

Şiir vazgeçilmezimdir.

Köşe yazılarını sadece internetten takip ederim.

Şiiri severim. Şiirde de bir türlü sevemediğim bir yan var aslında, bundan bir başka başlıkta detaylı olarak bahsetmiştim zaten.

Macera tarzı kitaplar okumam.

En beğendiğim tür denemeler... psikolojik tahliller...

Serbest şiir, hece ile yazılan şiir, aruz ile yazılan şiir gibi...

Kurgusal ve komlo teorileri üreten kitaplardan artık gına geldi. Metal Fırtına ve türevleri artık sadece midemi bulandırıyor.

Kumruların tüm kitapları... Hangisini bulursanız okuyun... Genç yaşta bi dolu kitabı var... Ben en çok Türk Korkusu adlı kitabını sevdim... Avrupanın Türlere bakışını ve halet-i ruhiyelerini güzel yansıtmış...:)Komik paragraflarda var kitapta... Mutlaka okuyunuz dilgüşa

gibi :)

Biraz konu dışına çıktım ama affola.

Mesela bir tane bile polisiye roman okumadım. Nedense kitapları seçerken elim hiç uzanmadı onlara. Yinede şuanda ağırlık verdiğim kitap türü tarihi romanlar ve Türk klasikleri.

Buradan şu sonucu çıkarabilir miyiz, "insanın yaşı ne olursa olsun herhangi bir edebi türden zevk alması tabiidir."

Olaya dayalı olanlar: Roman, hikaye, masal, destan

Hepsinin tadı o kadar farklı ki!

Güzel bir konu seçimi..

vaz geçilmezim kişisel gelişim, şiir, bazı kendini kanıtlamış romanlar

Psikoloji üzerine kafa patlatmış kitapları severim.

Edebi türleri sınırlandırmak sınıflandırmak çok belirgin çizgilerle olmasa bile mümkündür.

Bazı edebi türleri yaşla sınırlandıranlar bence büyük kabahat işliyorlar. Yaşını başını almış biri de pekala Grimm yahut Ezop masallarından zevk alabilir. Hatta fabllar okuyup hayal alminde çocukluğuna bile dönebilir dersek abartmış olmayız galiba.

Kişisel gelişim kitaplarını sadece okumaya kitabım kalmadığı vakitler çaresizlikten alır okurum, yine bu da beni cezbetmeyen bir tür.

Teşekkürler Ezel'ciğim:) Malum yaz yoğunluğunun da okul zamanından pek bir farkı yok benim için. Ama arada sırada, burada olabilmek de güzel.

En beğendiğim tür roman...

Eğer buna cevap olarak "hepsi" şıkkı var ise, ben onu işaretlemek istiyorum.

Okuma zevki gelişmiş birinin kişilik yapısıyla okuduğu türün örtüştüğünü biliyoruz herhalde.

Ömrünü araştırmaya, yazmaya adamış Mitat Enç'in de ömrünün son demlerini roman ve öykü dinleyerek geçirdiğini de hatırlatmak isterim.

Şiiri okumam sadece ilk iki mısraya ve son mısraya bağlıdır... Ben de şiir pek okuyamam... Okuyacağım şiirin hissedelerek yazılıp yazılmadığına bakarım... Şiir farklı bir dünya... Ahmet Haşim'in dediği gibi renkli, gizemli bir ütopik alem... Şair o alemin karanlığında boğmuyorsa beni yada sularında yüzdürmüyorsa, okuyamam... Okursam da okumuş olmak için okurum.

Aşk romanları okumam.

İskender Pala'nın eserleri ise su gibidir. Okuduğunuz cümleden sonraki cümleyi kovalamakla uğraşırsınız ve bir bakmışsınız ki eyvah kitap bitmiş...

Böylesi okunmaya değer kitapları bulduğumda altın bulmuş gibi seviniyorum tekrar teşekkürler.

Bütün bunların yanında da tarih tutkum vardır ki bu durdurulmaz bir tutkudur... Ne olursa olsun elime bir tarih araştırma kitabı geçerse hiç kurtuluşu yoktur. Tarih konusunda da İlber Ortaylı ve Halaçoğlu...:)Son zamanlarda ise Özlem Kumrular...:)

Romanda olay, hikayede olay... vs Olay için ayrı bir sayfa açmak gerekir önceden olaylardan hoşlanırdım. Çok beğendiğim olay üzerine kurgulanmış eserler de var ancak artık olay okumak hoşuma gitmiyor. Bir de düşüncenin okurun üzerine salınması aç ağzını yavrucuğum der gibi hiç hoşuma gitmiyor.

Şiirin ise farklı bir yeri var... Artık şiir yaşamımın bir parçası olmuş...

Bunu yazarken şiire haksızlık ettiğimi de düşündüm.. Şiir ise vazgeçilmez bir türmüş gibi geliyor bana..

Eleştiri okurum. Eleştiri deyince de akla ilk Cemil Meriç gelir. Mağaradakiler ve Jurnal tadına doyamadıklarım arasında yer almışlardı üniversite yıllarında. Peyami Safa'nın Nasyonalizm'ini de saymadan geçemem burada.

Düzyazı:

Mustafa Kemal'in Büyük Taarruz'a 3 gün kala Reşat Nuri'nin Çalıkuşu'nu bitirip İsmet Paşa'ya verdiğinden geçen gün de bahsetmiştim. Mustafa Kemal ki hitabet sanatının duayenlerinden biridir ve edebi kimliği epey gelişmiştir.

mistik ve içi sembollerle dolu, ölçülü ve kafiyeli şiir...

zor soru yaa :)

Şiir ise bu zamama kadar aram iyi olmadı ama şiiri biraz tanımak amacıyla Behcet Necatigil okumaya çalışıyorum. Bakalım belkide büyük üstadın sayesinde şiire bir adım daha yaklaşırım.

Hep yaşadığımız, bildiğimiz ama ifadede zorlandığımız hezeyanları, saadetleri ve hayalatları anlatan eserler, romanlar vardır... Mesela Tanpınar'ın Huzur romanı... Her okumamda farklı bir durum keşfederim...

Bu tür beni çocukluğumdan itibaren içine çekmiştir.. Hiç değişmeden de devam etti.. Özellikle klasikleri okuma konusunda tavizsiz davranmamın çok faydasını gördüğümü ifade edebilirim..

Başta şiir ve düzyazı olarak ikiye ayırırsak bunları kendi aralarında gruplara ayırmamız gerekir.

Düşünce dayalı olanlar: Deneme, makale, anı, eleştiri, biyografi...

Ama bana birisi "şu kitap falanca yönden iyidir" derse, sıkılsam bile o kitabı okurum. Çünkü kitabı beğenen birileri var ise muhakkak bir mesajı olduğunu düşünürüm.

Ben de edebiyatta birçok türü zevkle okurum ama kapağını açmaya tenezzül etmediğim edebi türler de vardır.

Nasıl hayat boyu öfke ve nefret ile yaşamış birinin ölümü ümit ve mutluluk ile geçmiş birinin ölümünden farklı oluyorsa kişisel zevkleri, hayata bakışları ve nitekim okuma zevkleri de buna pararlel olarak farklı olacatır değil mi?