hayat nefret düşünülmemesi gereken bişeydir...

Sürekli mutlu olmak ile tamamen mutsuz olmak arasında, her şeyi sevmek ile her şeyden nefret etmek arasında hiçbir fark yoktur.

hayattan nefret edyrm! hayat ne?

şimdi ne alaka diceksiniz ama insan kendi duygularından emin olamazmı bir şeyi ya seviyosundur ya sevmiyorsundur... tarihçi bu sorum sana insan sevildiğini nasıl anlar.. ve sevdiğini

aşırı derecede kararsız bi insan olarak yazınızı çok beğendim

anlasamda anlamam...

herşey sevilmeyebilir.

ideolojiler de bile her türlü radikalizm, insanlık suçu kabul edilir.

ben teşekkür ederim arkadaşlar :)

şairin biri demiş ki; kendimi kendimden çıkarsam sıfır kalmaz bu matematik bizi kandırıyor hocam...

ha aklıma gelmişken şunu da söyleyeyim; hayatı fazla hafife alanda hayatı kaçırır. hemde ellerinden kayıp gider...

herşeye olumlu bakana

hayat planlarımızı gerçekliklere göre yapalım ve başta zor gelse de uyum sağlamayı öğrenelim.

güzel bir yazı, teşekkürler.

gene güzel bir yorum yaptım galiba :)

halkı cool, herkes cool, her şey cool...

filozofun biri demiş ki; Hiçbir zaman okulumun eğitimimi engellemesine izin vermedim :)

bazı şeyler azcıcık sevilebilir. yada nötr olunabilir...

burda doğmak gerek olum..

bunlar bizim kendi özümüz hakkında aydınlatıcı düşünceleri olan filozoflardır aynı zamanda. bizi çocukça hayallerden kurtaracak ve kendi benliğimizi kazanıp kendi yaş grubumuza göre hedefler belirlememize yardımcı olabilecek düşünceleri vardır. öğretmen arkadaşlar bilirler.

sanırım cool olmak gerek, hayatta.

İnsanlar nefret etmeden sevmeyi başaramaz, mutsuz olmadan da mutluluğu. Her duygu ölçüsünde tadılmalı, yaşanmalıdır. Hayatta şu duyguya yer yoktur diye bir şey olamaz, her duygu tadılmalı, hayatın renkleri tanınmalıdır. Sürekli mutlu olmak ile tamamen mutsuz olmak arasında, her şeyi sevmek ile her şeyden nefret etmek arasında hiçbir fark yoktur.

olumlu bakmak lazım hayata. herşeye rağmen...

ufak şeylere kafayı takmak parçalara odaklanıp bütünü kaçırmak bizim başımıza hüzünlü ve ahmakça şeyler getirebilir. fazla mükemmeliyetçi olmak bize hayatı ıskalatabilir.

bana nefret düşündürtecek gereksiz ve ahmakça şeylerden ya uzak durmayı yada onu çözmek için birşeyler yapmayı tercih ederim.

ömür kısadır. gençlik dönemi daha da kısadır. yani istesek de 300 500 yıl yaşayamıcaz. buna uygun düşünmeliyiz herşeyi. buna göre müdahalelerde bulunmalıyız kendi hayatımıza hemde kararlı şekilde.

önemli olan matematikte çözüme ulaşmak değildir yeğen önemli olan hayattaki çözüm yollarına göre bir çözüme ulaşmaktır...

gerçekçi ve iyimser olma gerekliliği vardır.

sisli bulvarlarda kaybolmamak gerek.

deli derler

ben derdim niye ki?

hayatı problemlerle dolduran ve çoğu da suni olan pekçok şeyi çöpe atmakda yarar var. karmaşıklıklar içinde kaybolmamak lazım. doğadaki özünden kopmamak lazım.

insan kendi kaderini bir nebze kendi belirliyo önüne çıkan fırsatları görmüyo yada görmek istemiyo

forumda pekçok yazılarım var onlara bakabilirsiniz.

problemleri saptama ve çözmek için

teşekkür ederim pioner_07 :)

bize sunulmuş bir hayat var ortada onunla yetinmemiz gerekiyo istesekte istemesekte... bazılarını kendi elimzle öteliyoruz yada itiyoruz...

güzel bir yazı..

olumsuzlukları olumluluğa çevirebilmek için düşünmek derin düşünmek ve eylemde bulunmak gerek. tabi ayağı yere basar şekilde.

sanırım doğru orantılı bir yaşam arzulamaktır aslolan.

hayat dediğimiz şeyde hani şu matematikteki sadeleştirme işlemleri var ya işte ondan bile daha fazla sadeleştirme yapmak lazım. üstüne çizik ata ata herşeye bu nedendir bu ne işe yarar bu neye hizmet eder diye sorgulaya sorgulaya yapılır bu işlem. elime ne geçti elimize ne geçti deyip elemek lazım pekçok şeyi.

amerika iliniois eyaletinde bir arkadaşım var..

kendimize bu hayatı yakıştırmadığımız için mi yada hayata kendimizi ykıştırmadığımız için mi

O zaman hayatı çarpanlarına ayırma vakti desene ;)

sevmek ile nefret etmek arasında fark vardır.

önemli olan matematikteki sadeleştirme değildir yeğen, önemli olan hayattaki sadeleştirmedir...

dervişin dediğini yapın yaptığını yapmayın ama :)

pay ve paydadaki ruhi ve fiziki varlığımıza zarar vermeden olabildiğince sadeleştirmeliyiz hayatı. yoksa o bizi yok edecektir.

çünkü herkes herşey birbirine karışmış güvenmek zor bu dünyada

gerçekçi olmak zorunluluğu vardır..

bana bi şeyhler oldu bu ara :)

şahsen ben hayattan çok şey beklemiyorum ama hayat bana olumsuz tarafını gösterdikçe beklentimde kalmıyor... kime inanıp inanmayacağımı çözemiyorum

en sonunda en sade şekilde kendimizi ve doğadaki yerimizi buluruz. gerçek amaçlarımıza giden gerçek yollara o şekilde ulaşırız. yoksa epeyce enerji kaybı ve ardındanda fiyaskolar yaşayıp yıkılırız.

çok dogru...

herşey zıddıyla güzel

çok güzel bir yazı olmuş tarihci09-82. teşekkürler:)

yaşamda normal insan içn bu çok lüks olur

kısacası doğal olmalı ve hayatı abartıp hayatı kaçırmamalıyız...

çoğunlukla mutlu yaşayıp hissetmeye gayret etmek mutsuzluktan kaçınmak gerek.

bize nefret düşündürtecek şeylerden uzak durmak ve hafızadan silmek gerek.

hayatı sadeleştirmek gerek

bazen konuştuğumuzda...

galiba mark twain di adı o filozofun...

keza duygular da buna benzer..

burası cennet değil burası dünya. bunu kabul ettikten sonra cennete benzemeye başlar.

siz düzgün bir ölçü tutturun. aslolan ölçüdür ölçü...

kesinlikle,

evet evet işte öyle de yapmak gerekiyo :))

teşekkür ederim funda.

nefret mefret anlamam

hayattaki çoğu şeyi kötü kabul etmek ve hayata öyle bakmak doğru değildir. yarar getirmez.

hayatı fazla abartmaya gerek yok. doğmayı biz istemedik. ama yaşamak boynumuzun borcu. kimse bizden süperstar olmamızı beklemiyor. buna bir mecburiyetimizde yok. en önce böyle demek lazım. sonrada bunu iyi ve daha iyi bir yaşama çevirmenin akılcı ve sade yollarına bakmak lazım. mademki yaşıyoruz iyi hissetmeliyiz yaşamda. bu hem görevdir hemde haktır. kendi kendimize problemler türetme huylarımızdan vazgeçmeliyiz. kaçan fırsatlara yenilerini eklememeliyiz.

ve gerekli

isterseniz bana sorular da sorabilirsiniz...

en kötü karar bile kararsızlıktan iyidir demişler. bunu göz önüne almamız gerek. birde ben uydurdum en kötü seçenek bile seçeneksizlikten iyidir. yoksa insan yaşadığını bile anlamış olmaz.

hayatı en sade şekilde görmekte yarar var. gelişim psikologlarının kuramlarına bakmak lazım. ericsonun psikososyal kuramına, maslowun ihtiyaçlar hiyerarşisine, freude'a, piaget'e ve daha pekçok üstada bakmak lazım.

dervişin dediğini yapın ama yaptığını yapmayın :)

hayat o kadar karışık ve süprizlerle dolu ki o kadar çok birbirine karışmış hayat var ki.. insan kendine ait olanı çekip çıkaramıyor