Bu kış burada kaldık.

Severim nazı bilmem.

"Okumak, yazmak, üretmek insanları "iyi" yapmaz. Bazı zihinler çöplük gibidir. Elbette bazı kalpler de. Hiç kimseyi yazdıklarıyla tanımaya çalışmayın. Başaramazsınız. Edebiyatın gücünü keşfeden bazı kişiler sözcükleri manipüle ederek bir tahakküm alanı inşa ederler kendilerine. Uzaktan ışıltılı, içi cehennem. Sığınmak dediğiniz tutsaklık olur, yardım dediğiniz eziyet. Bazı iplerle kuyuya inilmez. Bunu dipsiz çukurlara düşünce anlarsınız ama geç olur."

sadece legal dusuncelerını bılmek tatmın etmıyor cunku...

"Yazı yazmaktır hayat... Sen yazarsın, yazdıkça hayatını yaşarsın..."

Yazıldığını bilmeyenden, yazar olsa ne yazar?

Hangi şehirde olursanız olun mutlaka sözü sohbeti dinlenecek insanlar, o insanların uğradığı mekanlar vardır; keşfetmelisiniz. Bütün kitapları üst üste dizseniz ve taşısanız malumatlı kafanızı her gittiğiniz yere; bir temiz ağızdan çıkan tek harfin göğsünüzde açtığı inşirahı tadamazsınız! ?Ashab? onun için?Kiram?dır? Ve ey gençler! Evvel emir, sohbet adabının nazariyatını öğrenmeli; mutlaka öğrenmelisiniz; aksi takdirde ağzından inciler dökülse de bir sohbet erbabından yeterince faydalanamazsınız. Çünkü televizyon sizlere geçgeç yapma alışkanlığı kazandırmıştır; on dakika aynı kanalda durmak size çok zor gelir.

Sanatkar bir mizacınız varsa kıymayın kendinize; ya yazar olmayın, ya da sanatkar-yazar olun. Sanatkarın miracı ümmi olanla başlar ve şifahi kültür, ümmi bir akışa sahiptir; ?adam? yetiştirir. Üstat Sezai Karakoç, ?Gelenek sanatkarın miracıdır!? der. Bu miracın başlangıç noktası sözlü kültürdür. Ne yazık ki sözlü kültür akışı hızını kaybetmiştir. Peki, ne olacak? Ya az sayıda da olsa, doğrudan sözlü kültür kaynaklarına ulaşmalı ve onları mutlaka dinlemelidir; sohbetin lezzetini ve bereketini başka bir şeyde bulmak zordur. Ya da sözlü kültürle sağlam irtibatlar kuran kitaplardan beslenerek yüreğinizi dolduracak; oradan sohbete terfi edeceksiniz. Elan başka çare yok? Sadece o kadar da değil, mesela, türkü dinleyeceksiniz; bir ilkmektep öğrencisi gibi türkülere yazılacaksınız. Bırakın size gürültü kurbanları?banal? desinler, türkü dinleyin; önünüze de bir rahle koyun, dinlediğiniz her türkünün fasih nüshalarını bir yandan okuyun, bir yandan da can kulağıyla dinleyin. ?Meşk? en başta kulaktır çünkü?

Mani?sinin hülasası gibi hayat sürerek, göçüp giden pir-i fanilerden meşk fırsatı bulamayanların işi gerçekten zor; zor ötesi zor. O şifahi kültür pirlerinin tahsili ve bilgisi, bugünün okur-yazarlarıyla mukayese edilemeyecek kadar azdı ama o azı öyle çok yaşarlardı ki, tekmil on sekiz bin alemi size temaşa ettirirlerdi. Bulmak isteyen için sayıları azalsa da hala vardırlar. ?Za?f-ı te?lif? ile malul olmak bugünün tefekkür ve bilim dünyasının en büyük hastalığıdır. Eşya hakkında, bütünleyici bir bakış sahibi olunamadığı için fikirler muallak, görüşler allak bullaktır. Bir yazar; büyük yazar, meşhur romancı, en entel başyazar dahi olsa sohbet ehlini dinlemeli; söz ile pişmelidir. Dizlerinde kireçlenme varsa bağdaş kurmasına da izin verirler, hatta iskemleye bile oturabilirsiniz. Allah, kalp kireçlenmesi vermesin, kabil-i derman değil çünkü onun devası. Elbette tam ortopedik yataklarda zordur bulmak; aramak dahi zor? Tabii sözüm bir iddia taşıyan, üslup sahibi olmak isteyenleredir. Gündelik ölçümlerde?en çok okunan yazar? olarak kayıtlara geçmek yahut?bestseller? romancı olmak ise doğrudan medya ile alakalıdır; apayrı bir disiplin ve mesai gerektirir.

Gelecek yazı bilmem

Önlerinde diz kırıp Ahmediye, Mızraklı İlmihal yahut Battalname dinlediğimiz pirler vardı, şimdi fani oldular. O kadar güzel okurlardı ki, yüreğimizin o incecik zarı davula dönerdi. Tebessümleri, dünyanın en güzel gülümsemesinin taklidi, gönülleri dağ gibi ulu, gök kadar derin ve toprak kadar mütekebbir idi. Fakat iş yazmaya gelince mahcup olurdular; hem okuyan hem de yazan birini bularak ona yazdırırlardı. Hiç okuduklarıyla kainatın sırlarına kapılar açan kamillerin size mektup yazdırmalarının gururunu yaşadınız mı? Neredeyseniz ey gözü sulu pirlerim!

Bana sorarsanız, kulağı kırılmayandan pehlivan, dizi kırılmayandan da yazar olmaz. Sözlü kültürü:

tam olarak ne yazıp ne yazamadıklarını bız okurların bılmesı mumkun olmasada, dusunduklerını en saf halıyle ogrenebılmeyı dılerdım ben yazarlardan...

Yazar ne yazar!

Okumamış insanın cahilliği anlaşılabilir. Okumuşun cahilliğine de çok şükür alıştık. Ancak son zamanlarda sayısı hızla artan okumamış ama okumuş gibi yapan cahillere alışmayalım. İlk ikisinden daha tehlikeli onlar.

Ne olsa yazar; ama her mesleğin bir profesyoneli vardır, bir de sanatkarı? Gazeteci-yazar genellikle arzuhalciliğin gelişmiş bir türüdür. Elbette içlerinde sanatkar yahut ilim erbabı olup da medar-ı maişet için?köşe? dolduran çok az sayıda yazar vardır ve işleri gerçekten zordur. Sanatkar-yazar, nadir bir türdür. Kelimelere canından can katar, öldü zannedilen kelimeler onun gözünden can suyu emer? Sanatkar-yazarın en büyük sırrı nice bilirse bilsin, ümmi bir damar taşımasıdır ve oradan kuvvet almasıdır. Sadece yazar olmak istiyorsanız mektebi vardır; hatta yazarlar için yaz mektepleri bile vardır; yazarlığı patronlarca tevsik edilmiş yahut eş durumundan yazar olanlar bile vardır. Koca İstanbul?da bizzat şairlerin, yazarların, tarihçilerin masasına oturup sözlerini dinleyebileceğiniz bir?Küllük? bile yoktur. Olsa da kim kimi dinler; o da ayrı bir dert, çünkü fikre kıymet biçecek bir vasat yoktur.

dusunce ozgurlugunun lafta kalmadıgı gunlerın gelmesını dılemelı o zaman...

Yazarlık zor zanaat filan değil artık; internet ortamında herkes acayip yazar. Bir zamanlar?Konuşan Türkiye? diye bir slogan vardı; galiba yanlış şeride girildi; fikir sahipleri değil, ağzı olanlar konuşmaya başladı? Ondan sonra da?Ağzı olan konuşuyor!? diye bir karşıt slogan peydahlandı. Az zamanda çok büyük işler yaptık ve o da aşıldı, sanal alem çıktı mertlik hepten bozuldu. Bazı gazeteci-yazarlara da zahmetsiz yazma imkanı sonuna kadar açıldı. Çünkü sanal alem artık hem seviyeyi, hem gündemi belirlemede neredeyse tek ölçü aletidir. Hem gazete okurları, hem gazeteci-yazarlar artık kitap yerine Google okumayı, hakikati aramak yerine güncelle düşüp kalkmayı alışkanlık haline getirdiler. Bu arada Fransızlar hala, sadece o işi yapıp gazete okumaya devam mı ediyorlar? Doğrusu Frengistan illerinden çok da haber alamıyoruz, çünkü irfan boyutunda tık yok? Eee, dikkat ederseniz?Batı?da şöyle yahut böyle? diyerek milleti Batılılaşma?ya çağıran da kalmadı artık.

Şapka çıkartıyorum..

Yazar ne yazar?

Yazar ne yazar, bilmem ama yazarı da yazarlar; mutlaka yazarlar.

Berat DEMİRCİ

Edebi yahut fikri eser verenlere eskiden edip ya da alim derlerdi; şimdi hepsinin adı toptan: Yazar? İkisinin arasına ise sınır koymak giderek zorlaşıyor.

Yazmayı öğrenmiş olduğuna göre aklına ne eserse yazabilir. Tabii okumayı da ala bildiğine göre satırlardan devşirdiği fikirleri harmanlar ve döktürür? Yazarları da mutlaka ikiye ayırmak lazım: Birisi, edebi bir alanda yahut ilmi bir alanda eser verenler; diğeri, çoğunluğuna gazeteci-yazar denilen, basında güncel konularda yazı yazanlar. Gazeteci yazar makulesi içinde?gördüğünden göz kirası, açık büfeden gözleme? almayı müktesep hak gören tehlikeli tipler de vardır. Kiraya yahut gözlemeye itiraz eden olursa, perdahlı dişlerini bir gösterir ki, neye uğradığınızı şaşırırsınız. Edebi yahut fikri eser verenlere eskiden edip yahut alim derlerdi; şimdi hepsinin adı toptan: Yazar? İkisinin arasına ise sınır koymak giderek zorlaşıyor.

bir şey yoktur, azıcık bulanmıştır düşüncesine yansıtır, karalar... yazar haliyle. bir de birşey varsa, işte o zaman vah haline. yazar yazar yazmakla bitmez, silmekle bitmez... denge yoktur çünkü. bulaşmakla kalmamış, neredeyse derinin dibine çakılmamak için bela bir savaştadır. yazmak istemekle birlikte yazılmayan bir sancıda kıvranıp durur...

Okurum yazı bilmem.