Kimisi yaşadığını yazar, buna göre elbiseyi çizer kimisi de yazdığını yaşar,

Hep yazınız..

Ölenden ziyade yaşayana her gözyaşım..

Akların böylesi Yusuf koktu?

ve bir yudum şarabın bakır tasına kalmıştı;

Şiirlerini özledik, kalemine sağlık.

ki bütün aşıklar kadınların saçlarında asılıydı bir zaman.

Hem de benim terk ettiğim o şiirlerin koynunda.

Ucu yanık saçlarıyla tastamam bir put?

Sahi sevgili!

ELİFMİKTARI

_Gerçi

Umut ektiğim bu şehrin topraklarını,

Bir bavul dua içimde,

Ben ıssız bir köy akşamıyım şehirlerde,

Seni,

Şiir kimine göre ilham, kimine göre yetenek işidir. Bana göre her ikisi de olmalıdır.

Paslı çivilerle çaktılar beni senin göğüne...

İçim mezarlık sükuneti zonkluyor başım,

benzetmeleri silip atmıştım kalemden...

Gözlerini

2. tez

Sessizlikten başka halime rastlayamadım.

ve nihayet ölmek, zordur mu sanırsın...

yalnızlık olmasın o şafak doğmadan karanlık en demlidir ya hani öyle belkide

Kadınlar Şubat maskesi takınca portresinde ademin, konuşmayı unuturlar?

ElifMiktarı

Kim sapladı gözlerine o kör bıçağını kaderin?

son yudumu toprata...

hep yazıyorum... yazmak istemesem de yazıyorum.. o yüzden belki de hiç bir yara. hiç bir dava kapanmıyor... hep deşeliyorum kalemle..

Gölgesiz bedenlerin yanık izlerinden ve kesilmiş bileklerden, zikirsiz bekleyişlerden, aşkın astım nöbetlerinden, antidepresan sersemliğinden ve üstünü kapattığım en hakiki düşlerimden, bir yıldırım şavkıyla uyanıp, secdeye mıhlar gibi yüreğimi, dikiliyor gözlerim tavana... ve yine özgürüm?Zincirini kırmış bir köle gibi koşuyorum inzivaya; Gölgeme eğilmeden, ne olmadığımı bilerek, ne olduğumu anlatıyorum yağmura unutulmuş bir dille... Kızıla çalan saçlarımı, kan pınarlarımı, yolunu henüz kuşanmış ayaklarımı, bizim dediğimiz o şehirde bıraktım... ve yine özgürüm... Yazmasam diyorum... yazamasam...

Züleyha bilseydi hakikati, zindana düşmeden gülü...

görmüş olalım.

Kadınlar her daim Eylüldür aslında; aşıklar da?

Sönmeyen ateşiyle aşkın,

Teşekkürler katkılarınız için Elif Miktarı..

1. tez

Yusuf diye başlayıp

Kadınlar Nisanken şiirlerinde müşriklerin, alfabetik aynaların karşısında konuşurlardı, ruj bulaşığıdişleri arasından...

Siz hep yazın.

ve sana dair her şeyi söküp almak için şiirlerimden,

ki sen bana Eylülsün...

_Kronik bir Fuzuli şizofrenisi midir mirasçılarını bir birine düşüren aşkın?

Sanırsın ki gözleri her mevsim yakut.

Nihayetinde saklı birkaç gözyaşı, birkaç sitem?

Ve başlar tavafı kelebeğin mum alevinde.

Şiirleriniz çok güzeller, tasvirleriniz, imgeleriniz baş döndürüyor.

Yara almak,

Üstelik çürütene kadar ellerini bir mürted öpüşü ;

harfi yetmişti...

Belki bu amansız sürgün...

Aynı fikirdeyim..

/Kadınlar kesip atarak saçlarını,

Zira adının beş

belki de suçların en şiddetlisiyle yüzleşme... belki de kitabın ortasında geri başa dönüş...

4. Tez

Kadınlar, Haziranken avuç içlerinde fecrin ;yağmur sonrası,

ve kimsecikler bilmez...

Yüzümdeki çizgilerden okunacakmış meğer...

Kaybettikçe kazandıklarım vesile belki

Ve düşmüşken rüzgarın tırnaklarına kupkuru,

İhanet kadar acıtan bir şiirin ortasındayım... Yazmasam diyorum;yazamasam...

Beyhude mi sürüyorum elime, yüzüme..

İhanet kadar acıtan bir şiirin ortasındayım... yazmasam diyorum... yazamasam...

ihtişamını saç diplerinde saklarken ışıl ışıl...

Menteşesi kırık şu tahta kapıyı kapat n'olur.

Serpiştiriyorum geçtiğin her yere!

Yusuf diye

henüz sizin kaleminize yetişemedim sevgili editörüm:)

Kor üstünde;mumdan postallarımla...

Sadece iki şair mi var forumda?

Gözlerim açık kalsın sen mezar taşımı öperken;ebed...

ve soluksuz içtim dünya cennetini...

Henüz doğmuş bir ilhama hangi elbiseyi giydireceğine yazar karar verir.

Bu yüzden hep soluk soluğa ağladım ben?

ve attılar yüzüme neşterini gerçeklerin;acımadan...

Ve çiçek bozuğu elmacıklarında, birikmiş tuzlu su girdabı...

belki aşk...

tüm tapınaklar alçıdan tanrıçalara

Ben sana müebbet...

_Öyle ya Hayyam da görmemişti kelebeğin ibadetini de

Bitmeyen bir karınca duası...

Şimdi Üyelerimizin, yazarlarımızın, şiirlerini bu minvalde çizdikleri elbiseleri de okumuş,

güzel şiir...

kesip atamazlar ki başlarını Yusuf?u bekleyen kuyu diplerine.

Sen hangi saçların medlerinde öldürüldün de failsiz,

Heyecanla şiirlerinizi bekliyorum, ilk açılışı da ben yapayım,

Seninle yürürken bu şiir çıkmazı karanlıkta;

Tüm tamlama ve

Devrik bir yığın aşkın şerhini yaparlar.

Ve suretlerinin?

eyvallah:)

Karıncalardan büyüktür ressamı bedenlerinin

Annemi daha çok arıyorum şimdi

Mezar taşımda bir satırlık yer açın,

Kesmez miydi bileğini ifradın?

bütün ayetlerini aşkın, sararım kalem/e...

Gözlerimin önünde siyah tülleriyle, uçuruma doğru koşan bir kız çocuğu var..., Elimde kalan, kalem oyunu bir aşk ve bir sürü intihar sebebi...

Ardır mı sanırsın...?

Bir şiir daha,

bedenlerine heykel arıyorlardı mısra mısra... Derken koptu tufanı yıldızların, yalnızların ve aşıkların?/

Düşmek,

Dedim '' vazgeçmek neyime? ''

bazen soluk mısralar saklar yıllar

bazen soluksuz bırakır bırakmadan kalemi... ki bir solukluk mesafede bileklerine şafak karalamaktır.

Yan yana dizip kelimeleri pahalı parfüm buğusunda,

Kimi zaman rengarenk elbiseler dikilir kimi zaman kapkara..

buna göre biçer kumaşı.

Ola ki recme yeltenirse ebabil şiirlerimi,

Şehirler beni kayda geçmez...

Sen susarken dudaklarında körfezin,

Böylesi asılı kaldı gözlerin şeddeli bir yalnızlığın cezirlerinde?

Ama Kasımda girerler kanına şairlerin.

Hangi yola girdiysem,

Saygılar- sevgiler:)

Kim yıktı mabedini yüreğinin?

Çıkılan son İbrahimli sefer...

3. Tez

bitmişti...

gölgeler dönüp bakmazdı ardından koşanlara?

Gitmemen için direttiğim bahaneler,

Sabaha kalmaz gelir yazarım arzımı

Sen kimden saklanarak kimi bekledin bu kuyunun dibinde de

Ki ben seni derin bir kuyudan çekmiştim de Züleyhama,

Sen çözmeden duvardaki yazıların dilini, yağmur çözdü...

Bu kadarlığım işte?bu kadarlık?

Yanmak