hocam Allah razı olsun... çok güzel bir konu... ayrıca bu haftaki vaaz konumdu çok yardımcı oldunuz...

Ecdadımız da, Eshab-ı kiram gibi, terki diyar, terki vatan ederek, bir daha dönmemek üzere, İslamiyet?i, dünyanın ulaşabildikleri yerlerine yaymışlardır. Onların evlatları ve torunları olarak bizler de, İslamiyet?i yayacağız ki zaten iş de budur. Kime yayacağız? Önce hanımımıza, çocuğumuza, komşumuza, sonra lafımız kime geçiyorsa onlara anlatacağız. Fitneye sebep olmadan, hiç kimseyi incitmeden, kırmadan ya bir kelime söyleyerek, veya doğru bir kitap vererek, bir şey yaparak mutlaka Cenab-ı Hakkın dininden bahsetmeliyiz.

Amirler el ile, alimler dil ile, cahiller ise kalb ile Emr-i maruf yapar. Günah işleyene tatlı sözle Emr-i maruf, yani nasihat edilir. Dinlemezse, fitne çıkacaksa edilmez, susulur.

Allah razı olsun, güzel bir konuya değinmişsiniz...

ALLAHü tealanın cihad, emr-i maruf yapmak emri, yalnız Eshab-ı kiram için değildir. Kıyamete kadar gelecek bütün Müslümanların üzerine cihad etmek yani emr-i maruf yapmak farzdır. Müslüman olarak hepimize farzdır. Herhangi bir Müslüman, nasıl ki namazdan, oruçtan, hacdan, zekattan sorumlu ise, bunları yerine getirmekten kurtulamazsa, cihad etmekten, emr-i maruf yapmaktan da kurtulamaz. Çünkü namazın, orucun farz olması gibi, emr-i maruf yapmak da farzdır. Eğer bir Müslüman, cihad etmezse, emr-i maruf yapmazsa, ALLAHü tealanın bu emrini dinlememiş olur.

Emr-i maruf terk edilirse, gelen beladan, iyiler de kurtulamaz. Nitekim hadis-i şerifte; buyuruldu.

ALLAHü teala kime ne imkan vermişse, onu, ALLAH yolunda, yani insanların dünya ve ahiret saadetlerine kavuşmaları için sarf etmesi gerekir. Sarf etmezse, namazı, orucu, zekatı terk etmiş gibi vebal altında kalacaktır. Eğer İslamiyet, bizden öncekilerin canlarıyla, mallarıyla, her türlü fedakarlıklarıyla bize kadar gelmeseydi, biz de bugün, inkar bataklığında boğulur giderdik.

Cihad; emr-i maruf ve nehy-i anil-münker demektir. Yani ALLAHü tealanın emir ve yasaklarını, Onun kullarına ulaştırmak, inkar edenlere imanı, iman edenlere de ilm-i hallerini öğretmek, onların haram işlemelerine mani olmak, sonsuz felaketten kurtarmak demektir.

Peygamber efendimiz, Eshab-ı kiram, Tabiin ve Selef-i salihinin hepsi, emr-i maruf ve nehy-i münker yapmak için çok uğraştılar ve bu yolda nice eziyet ve cefalara katlandılar. Hadis-i şerifte; buyurulmuştur.

Netice olarak, eğer biz, huzurlu olmak ve iyi insanların başımıza gelmelerini istiyorsak, önce bize düşen vazifeyi yapmamız lazımdır. Biz, ALLAHü tealanın emirlerine, yasaklarına ne kadar uyarsak, amirlerimiz de, büyüklerimiz de o kadar güzel olur. Biz, emr-i marufu terk edersek, hem dünyada azap çekeriz, başımıza belalar gelir, hem de ahirette azap çekeriz.

Eshab-ı kiram, ALLAHü tealanın dinini, Onun kullarına yaymak, ulaştırmak için, vatanlarını, evlerini terk ettiler. Halbuki bunların, hanımları, çocukları, evleri, bağları, bahçeleri vardı. Bunların hepsini yani bağlarını, bostanlarını terk ettiler ve bir daha da geri dönmediler. Eshab-ı kiramın hanımları, evlatları, yakınları da ne kadar sabırlı imiş. Hiçbir zaman, zorluk çıkarmadıkları gibi, hep destek olmuşlardı. Eshab-ı kiram, ALLAHü tealanın dinini, insanlara duyurmak için gittiler ve bir daha da geri gelmediler. Anadolu?da, Erzurum?da dağın tepesinde eshab-ı kiram kabri bulunmaktadır.

güncel

Eğer emr-i maruf, nehy-i anil-münker terk edilirse, en kötülerimiz, başımıza gelir. Çünkü hadis-i şerifte; buyurulmuştur.

Nereden nereye gelmişler. Sadece Anadolu?nun değil, dünyanın her yerine dağılmışlar. Halbuki gittikleri ülkelerin lisanını bilmiyorlardı ve o ülkelerde yaşayan insanlar, inkar bataklığında idi. Tanıdık, bildik, tek bir dost sima da yoktu. Peki niçin gitmişlerdi? Kendilerinin tattığı iman nimeti ile, ALLAHü tealanın diğer kulları da şereflensin, inkar bataklığından kurtulsunlar ve bu uğurda vefat ederlerse, şehidlik rütbesine kavuşmak için gitmişlerdi. Her şeyden önce, ALLAHü tealanın, cihad ediniz, emr-i marufta bulununuz emrini yerine getirmek için, yurtlarını terk etmişlerdi.