haklısın barbar turk

Feryadı bütün ateş-i suzandır Efendim.

M. Fethullah Gülen

Alperence, şair livaülhamd sancağı altında olabilmek için tevhit, münacaat, naat yazıyordu. İnsanlar da peygamber sevgisine ve şefatine yakın insanlara sevgi, saygı duyuyorlardı.

Şehbalini adl isteyenin yurduna gerdi

Dünya neye sahipse onun vergisidir hep

Yalnız senin aşkın ile ruhum solacaktır

Yazık...!!! Ruhumda hasretin fırtınası koptu.

Arif Nihat Asya

söyleyecek bir şey bulamıyorum, yüreğinize sağlık.

Ömrüm seni sevmekle nihayet bulacaktır

Son darbe-i kalbim yine ismin olacaktır

andım yine seni her şey yadımdan silindi

Sensiz bana cennet bile hicrandır Efendim.

Buhranlar içindeydi bugünden de beterdi

Erse payine başım, hep çağlasa gözyaşım,

Zulmün ki, zeval akılına gelmezdi, geberdi

Görüyorum Mekken mahçup, Medinen mahsun,

Mehmet Akif Ersoy

Bir Gece

Yüreğimde yangının gülleri açıyor.

"Sana sırılsıklam bir bakış da ben olsaydım"

Lakin o ne hüsrandı ki hissetmedi gözler

bu bir serap olsa da hafakanlarım dindi

ve kur?an-ı göz nuruyla çoğaltsın

Kapısına ağ örmemiş, o masum örümcekler.

Mahşerde nebiler bile senden medet ister,

Gittin gideli Hiraya konmamış güvercinler,

Salgındı bugün Şark'ı yıkan tefrika derdi

Didarına aşık Ulu Yezdan?dır Efendim.

Gittikçe artıyor gönlümde hicranım,

Yazlarım hiç olmadı, sensiz olmaz baharım.

Dönüp bir teveccüh kıl; ruhum lütfunu özler!

Engin Badem

geri gelsin sinan?lar!"

Rahmet, diyen alemlere, Rahman?dır Efendim.

kayışzade osman?lar

Sırtlanları geçmişti beşer yırtıcılıkta

Ulvi de senin bağrı yanık aşık-ı zarın

On dört asır evvel yine bir böyle geceydi

Başlarda gezen kanlı ayaklar suya erdi

Medyundur o masuma bütün bir beşeriyyet

Doğ kalbime bir lahzacık ey Nur-i dilara

Onsuz bu dünya, hep cehennemim oldu,

Toprağından tozundan, o mübarek izinden

Bir kere de ma'mure-i dünya o zamanlar

Köyünün pembe rengi, bulunmaz asla dengi;

Kopsada kıyamet kavuşsam sevgiliye.

Gözlerine bakanlar gözlerinde boğulurdu.

hayalin gönlümün tepelerinde gezindi

Dişsiz mi bir insan onu kardeşleri yerdi

Uhud?un feryadını duyuyor gibi kulaklarım,

Süleyman Çelebi'nin Mevlid'i Kuran-ı Kerim'den sonra evlere en çok giren kitaptı.. Mevlid de baştan aşağı peygamberimizi anlatır.

Bedir kuyuları kurumuş, nerde Ali?lerin Hamza?ların.

andım yine seni her şey yadımdan silindi...

Bu şiiri hatırlatan ve görmeyenlere okutan arkadaşımıza teşekkürlerimle...

Ruhum hasretinle yandıkça eriyor,

Medyun ona cemiyeti medyun ona ferdi

Medheyleyen ahlakını Kur?an?dır Efendim.

Temizlenip giderler, günahla gelen yüzler.

Kıtmiriniz ey Şah-ı rüsul, kovma kapından,

O su OLmayan yerde suydu

O heyecanla dağılsak, arzın dört tarafına.

Gelsende biat etsek, sana yine Rıdvan?da,

Halbuki kaç bin senedir bekleşmedelerdi

Fevza bütün afakını sarmıştı zeminin

PEYGAMBERE VUSLATIM

Efendimiz Miraca çıktığında bütün zamanlar gösterilmiş Ona bütün zamanlarımızı görmesini isteyecek kadar gönlümüz var mı bilmem kendimizi sorgulama zamanı gelmedi mi artık...

Huzura ersem bir kez, bahara döner güzler...

yüreklerden taşsın

Hasretin vuslatıma çekmiş bir perde,

03.10.2003

Birşey diyeyim dedim, vefa etmedi sözler.

Senin kapına gelenler, sende huzur bulurdu,

Senden gayrısını bu kul neylesin.

mevlid?ini süleyman?lar!

Aşkınla buhurdan gibi tütmekte bu kalbim,

"Sen Sen" deyip ağlasam, kalkar bütün pürüzler...

Rabbim doymamacasına kanmamacasına nasip etsin onun sevgisini

Kumdan ayın on dördü bir öksüz çıkıverdi

evliya, okusun kur?an?lar!

Ali Ulvi Kurucu

Ta Arşa çıkar her gece aşıkların ahı,

na?tını galip yazsın,

Zulmetli dünyalara akar gelir gündüzler...

Ne zaman bitecek?bu zalim kabusum.

Rahmet yağar heryana, kalır mahrum gözsüzler...

Bir nefhada kurtardı insanlığı o masum

Yalnız senin aşkın ile ruhum solacaktır...

sütunları, kemerleri, kubbeleriyle

Ölgün ne desem Sana, medhin düşmezdi bana;

Asilere lutfun yüce fermandır Efendim.

Alemlere rahmetti evet şerr-i mübini

Aczin ki, ezilmekti bütün hakkı, dirildi

Nerden görecekler göremezlerdi tabi

Sayın Ali Karadayı hocam; yani...

Gelde cemaline hayran şu kul murada ersin,

Divan şairleri mutlaka Tevhid, Münacaat, Naat yazarlardı. Yazdıkları için halk da onlara saygı duyardı. Tevhit veya naat sahibi olmak bir ayrıcalıktı.

"sahibimsin hem Efemdim hemde Sultanım benim"

Bir kere zuhur ettiği çöl en sapa yerdi

Ruhum sana aşık

Ruhum sana aşık, sana hayrandır Efendim,

Sonra Nurullah Genç'in Yağmur şiiri hatırlanabilir.

Hasret Sana bu gözler, gönlüm yolunu gözler,

Arif Nihat'ın bu naatı cumhuriyet devrinin en güzel naatıdır.

yine, imanlar!

Sayın hocam bir yerde Fuzuli'nin evliya derecesinde takva sahibi olduğunu okumuştum. Sizin ifadelerinizden "divan şairlerinin halkın teveccühüne mazhar olmak için naat, tevhid veya münacat yazarlar" anlamı çıkarmıştım. Açıklamanız için teşekkürler...

Bir ben değil, alem sana kurbandır Efendim.

birini daha geride bıraktık.

O derin şefkatinden, çok engin himmetinden,

Nurun ki gönül derdime dermandır Efendim.

Derken büyüyüp kırkına gelmişti ki öksüz

yerleş kalbime ve hiç çıkma Efendim...

Gelenler erer nura, her biri bir sürura,

Ya Rab! Bizi mahşerde bu ikrar ile haşret

itri, bestelesin tekbir?ini;

Bir hamlede kayserleri kisraları serdi

Ecram ü felek, Levh u kalem, mest-i nigahım,