Evet sevgili İDAL çok doğru. Takılmamak lazım. Takıntılara çelme atmak lazım aslında. Belki yerine göre oyun bozanlık ya da kural ihlali olur ama hayat işte.

"Dünya hayatı kimine göre çok uzun süreli kimine görede bir içimlik sigara gibidir. Doğar, büyür acılanır tatlanırız. Bazen buruk tebessümler, bazen eksik sevinçler. Hiç bir zaman tam gelmez yaşadıklarımız. Hep bardağın boş tarafında takılı kalırız."

Montaigne/Denemeler

Kararlar alınır, uygulamaya başlarsınız.. Bir engel çıkar, kaldığınız yerden devam edemezsiniz..

Alışkanlık, insana kök salan, büyüdükçe büyüyen, sizi içine hapseden bir durum.. Bazen iyi yönde çoğu zaman insanı zor durumda bırakan, bırakamadığımız yanlarımız..

Çok fazla benimsememeli, gerektiğinde bırakabilmeli.

"Bir derdin varsa söylersin ağaçlara,

Çünkü bu dünya, kaybetmek için geldiğimiz bir yer.. Kalmak için değil.. Gitmek için buradayız..

Elbette, uygun bir zamanda paylaşımlarımız olsun, sizlerin katkıları ve daha bir çok arkadaşın katkıları ile daha güzel olacağına inanıyorum..

".. Gerçekten alışkanlık pek yaman bir hocadır ve hiç şakası yoktur. Yavaş yavaş, sinsi sinsi içimize ilk adımını atar; başlangıçta kuzu gibi sevimli, alçak gönüllüdür ama, zamanla, oraya yerleşip kökleşti mi, öyle azılı, öyle amansız bir yüz takınır ki kendisine, gözlerimizi bile kaldırmaya izin vermez.."

Yarın görünmez, bugün alınan kararlar o gün geçerli olsa da, uzun vadede kararlar, pek uygulanamaz.. Yarının belirsizliğinden..

'İrfanımızı istila eden, bulanık lafızlardan biri de polemik. Dilimize bir harami sessizliğiyle giren bu yabancı misafirlerin ifşa, daha doğrusu ispat ettikleri tek hakikat: aydınlarımızın hafsalaya sığmaz gafleti. Her telkine açık, tembel ve serseri bir tecessüs? Nezleye yakalanır gibi ideolojilere yakalanıyoruz, ideolojilere ve kelimelere. Tanzimat nesli, hiç olmazsa bu bahiste, iffet ve haysiyetini korumuş. Kalktığını iddia ettiğimiz Kapitülasyonlar, ruh dünyamızda yaşıyor, hem de bütün habasetiyle. Alafrangalık, zevki ve tefekkürü dumura uğratan bir kabuk...'

Lütfen paylaşmak istediğimiz "söz, paragraf, beyit" in yer aldığı kitap adı, yazarı belirtilirse, daha uygun bir paylaşım olacağını düşünüyorum..

Dünya hayatı gerçekten çok kısa.. İlk başlarda uzun gibi görünsede bir bakıyorsun ki.. Nasılda hızlı akmış zaman, senden neler alıp götürmüş.. Yüzündeki çizgiler, saçındaki aklar sana bunu güzel bir şekilde sana gösteriyor..

başlığın hayırlı olsun dostum. çok güzel paylaşımlar olacağına inanıyorum. dingin bir zamanımda kesinlikle benim de katkılarım olacaktır. :)

"Hiç bir şey bu kadar yoğunlukta yaşanmamalı"

Sadece kişinin kendisi bildiği "sır"dır.. İkinci kişinin bilmesi, durumu sır olmaktan çıkarır.. Her insanın sırları vardır, bazılarımız bunu saklamayı bilmez ve kendisine emanet edilen "sır"rı bir başkasına aktarmaktan da hiç rahatsızlık duymaz.. Kendimize ait olan sırları saklarız da, bir dostumuzun size güvenerek söylediği adına "sır" dediğini saklayamıyoruz.. Sır, ikinci kişiye aktarıldığında adı sır olmaktan çıkar?

Kaybediyorum ve kaybedeceğimde yaşadığım hayat boyunca.. Her zaman bana mutluluklar sunacak değil ya.. Acılarınıda sunacak gümüş tepsi içinde..

İnsan, birini tamamlarken bir başka isteğe adım atar.. Gerçekleştirmeye çalışır, başarabildiği kadar.. Şunu da yapsaydım, bu da olsaydı diyerek geçirdiğimiz günler..

Merhabalar..

Bu dünyada önce kaybedeceğiz, her şeyi.. Ayrılmayı öğreneceğiz.. Her şeyden ayrılmayı..

Egolarımıza alıştık başkalarının hayatları anlamsız.. vs. örnekler anlat anlat bitmez gibi geliyor..

Bugün bir dostuna kırılırken, o an yaşadığın duygu değişimleri sebebiyle, bir çok karar alırsın.. Bir zaman sonra şartlar ve durumlar değiştiğinde, o kararların bir önemi olmadığını farkedersin..

Razı olacağız, ayrılıklara, ölümlere..

Tamam herşey yolunda gidiyor derken aniden bir duvara çarpmalar, yaralanmalar.. Huzuru aramalar ve bir anlık buluşlar ve kaybetmeler.. Kendini ve insanları sorgulamalarla geçen ömürler.. Kimi zaman faydasızca hoyratça harcadığımız zaman..

dünya hayatı = hiç bitmeyen doğum sancısı. yeniden doğuşa dair.

Bir şeyler, eksik kalmalı zaten.. Her şey tamsa, bir sorun vardır..

Hayat, elbette kolay değil ama zorlaştırmak da insanların elinde.. Olumsuzluklar, zorluklar, engeller her an yanıbaşımızda, bunlarla başedebilmek de var tabi başarabildiğimiz ölçüde, boşverip yaşamak da var..

Hayır, bir arkadaşımın sözü vardır çok da doğru olduğuna inanıyorum..

O anda yaşamak, o anı anlamlandırabilmek.. Onlar için en büyük keyiftir.. Bunun içindir ki;dışa kendilerini bu zamanlarda kapatırlar.. İçerdeki sesler, anlamlar öylesine fazladır ki, o tadı sonuna kadar çıkarmak isterler.. Tek bir şartla;bozulmasın bu an dış etkenler tarafından!

İsteklerimizi, hedeflerimizi tam anlamıyla her isteğimizi yerine getiremeyeceğimiz bir sürede yaşamaktayız.. Ölümü tadanlar sizce, her planını gerçekleştirebilmiş midir.. Hangi birimiz, her isteğimizi gerçekleştirebildik ki..

Ölürken bıraktığı iki mektup. Çoğumuzun bildiğini düşünerek çok uzatmak istemiyorum..

Ağaçlar yaprak verir, sır vermez rüzgara"

Çirkinlikte güzellik aramak, kötüde iyi aramak;yani şerde hayır, hayırda şer.

Teşekkür ederim Sevgili sude, büşra, çağındeniz ve fuzuli..

Giderken Bana Bir Şeyler Söyle/Mustafa ULUSOY

Geriye dönüp şöyle bir bakınca basit gibi görünen şeylerin hayatımızdamn neler aldığını yada eksilttiğini görmüşüzdür..

".. İnsan dalıp gitmek istiyorsa, düşünmek istiyorsa konuşanlara katlanamaz.. Bölünmek istemez.. Sözcükler böyle zamanlarda ağır gelir.. İçerdeki sözcükler çok fazladır çünkü.."(Sayfa:27)

Düşünürken kelimeler beynime hücum ediyor "ne olur benide yaz diye":) ama iş yazıya gelince tıkanıyor insan. Kısaca dünya hayatımı desek bu duruma..:)

Hayat değişken, hayatın izleri, yansıttıkları insanları da kararlarını da değiştirmekte..

Her an bir terkediş, her an bir kaybediştir.. Bugün dünü kaybettik,28 iken 27 yaşını kaybettik..

Hayatı yazmak, anlatmak kadar uygulayabilmek de zor.. Hayat süprizlerle dolu..

İnsan da sürekli bir değişim içerisindedir.. Alınan kararları uygulayabilmek, o doğrultuda ilerleyebilmek, kararlarda noktalanmak zordur..

Başlayalım bakalım, ilk paragraf benden gelsin.. Kimler ne düşünüyor, biraz da kendimiz yoorum yapalım sözler, paragraflar ve beyitler üzerine..

Bir şeyler hep eksik, tamamlamaksa çok zor.. Bize verilen süreyi ne kadar değerlendirebilirsek, diğer dünyayı düşünerek elbette, o kadar artımız olacak elbet..

Bazen aklımızda bir sürü düşünce olur.. Sadece o fikirlere odaklanır ve kalırız.. Kafamızda halletmemiz gereken şeyler vardır.. Sadece biz ve düşüncelerimiz vardır.. Başka kimselere yer yoktur..

İçimizde sakladığımız, kimseyle paylaşamadığımız sırlarımız.. Bazen saklamaktan yorulur, birileri ile paylaşma ihtiyacı hissederiz.. Bazen de paylaştığımız anda, gizemi bozulacak düşüncesiyle içimizde saklamaya devam ederiz..

Hayatı anlatmak, yazmak kolay.. Peki yazdıklarımızı hayata koymak o kadar kolay mı..

Haklısın İdal'ciğim..

Aşkname/İskender Pala

Ayrılığa alışmamak eldemi ki.. Bir çaresi varmı.. Mecburuz alışmaya.. Ayakta durmaya.. Her rüzgar estiğinde düşersem eğer bir daha ayağa kalkamıyacak duruma düşerim..

İnsan kendini bu kadar kaptırmalı mı ki, olumsuzluklarda bu kadar derinden yaşasın, bu kadar acıtsın içini..

Peki ya doldurduklarımız...

Ve yine kitapta der ki;"Dünyanın ayrılık temeli üzerine kurulmuş olmasına rıza göstereceksin, teslim olacaksın..

Dünya hayatı kimine göre çok uzun süreli kimine görede bir içimlik sigara gibidir. Doğar, büyür acılanır tatlanırız. Bazen buruk tebessümler, bazen eksik sevinçler. Hiç bir zaman tam gelmez yaşadıklarımız. Hep bardağın boş tarafında takılı kalırız.

Kitap hakkında söz söylememe gerek yok... İllaki okunmalı..

İnsan neye alışmamalı peki?.. İnsan birilerine çok bağlanmamayı öğrenmeli.. Olumsuzlukları doğal karşılamalı, kabullenebilmeli gerektiğinde.. Durumları olduğu gibi kabul etmeye alışmamalı..

Hayat bir göz açıp kapayıncaya kadarlık bir süre..

Hep bir şeyler engel olur, bazen de kişinin kendisinden kaynaklanan kararsızlıklar uygulamakta zorluk çıkarır..

Yapılan şeyleri istediğimizdendir alışkanlık haline gelmesi.. Her sabah kahvaltı yapan, bunu artık alışkanlık haline getirmiştir.. Kahvaltı yapmadığı gün eksiklik hisseder kendinde.. Ya da ayın belirli günlerinde dostlarımızla görüşmek.. Ya da hep aynı yerde buluşmak, aynı menüyü tercih etmek.. Diğer alternatifleri dikkate almadan, monotonluğa devam etmek.. Farklı tatları, farklı tarzları düşünmeden, körü körüne alışkanlıklarımızın esiri olmak!

Hayatı anlatabilmek, yazabilmek ne kadar zorsa, uygulamak daha da zordur.

Hayata alıştık ölüm bizim için yokluk gibi..

Çevremizdekiler bazen konuşurlar biz o haldeyken.. Bizse konuşmak istemeyiz.. O an anlamayız onların ne demek istediğini.. Boş gözlerle bakarız.. Çünkü konuştukları bizim beynimize ulaşmamıştır.. Çünkü biz başka dünyalardayızdır.. Biz istemedikten sonrada kimseler o dünyadan çıkaramaz..

Aslında başlığa layıkıyla yazmak isterim ama iş yoğunluğumdan dolayı affedin diyorum, en kısa zamanda kesinlikle uğrayacağım başlıklar arasında olacak.;)

Her an bir şeylerden ayrılıyoruz, ayrılık yaşanmalı.

Dünya başıma yıkıldı deriz çoğu zaman. En sevdiklerimizden birini kaybettiğimizde. Yaşayanlar böyle tabir eder. Her canlı tatmıştır bu duyguyu ben dahil. Ama kimse yanında kimseyi veya dünyevi birşeyi almıyor maalesef. Keşke deriz"benide yanında götürseydi". Ama ya geride kalanlar?

Sır, emanettir, iyi korunması gerek.. Güvenin işareti, sadakatin göstergesidir.

Mustafa ULUSOY/Giderken Bana Bir Şeyler Söyle..

Bu noktada Cahit Sıtkı Tarancı?dan kısacık bir alıntı yapmak istiyorum..

Alışırız, zamanla bir iken iki, iki iken beş olur ve artık bu tercihlerimiz, alışkanlık olmuştur bizde.. Olmazsa olmazlarımızdır.. Önce tek tek, yavaş yavaş sokulur içimize.. Sonrasında zaman ilerledikçe, kök salar içimizde.. Bunun da sebebi yine kendimizizdir..

Dünya hayatı;geçici, bu kadar kaptırmamak gerek.. Gün gelecek, belki bu haline de gülüp geçeceksin..

Bende istemesemde hepsine "Hoş geldin" diyeceğim.. Kimini gülerek kiminide gözyaşlarıyla karşılayacağım..

İnsanoğlunun istekleri, beklentileri sınırsızdır.. Birini gerçekleştirirken bir diğerinin planlarını çoktan yapmışızdır bile..

Durakladığımız, kısa da olsa bize tanınan sürede gerçekleştirmek istediklerimizi, tamamlayamasak da, bize düşen hedefler doğrultusunda ilerleyebilmek..

CEMİL MERİÇ...

İnsanlar bazen bulundukları otramda, görüntü olarak vardırlar ama düşünce olarak başka yerlerdedir.. Dalıp giderler kalabalıklar arasında.. Kendileriyle konuşurlarken, dışarıdaki sese kulak vermek istemezler, çünkü o an tek yapmak istediği, kendisiyle başbaşa kalmaktır.. Bunu bölecek en küçük bir ses de, bir faktörde rahatsız olurlar, kimseler dokunmasın isterler!

Unutmak, çok güzel.. İnsanlar unutabildikleri için bu kadar dayanıklılar sanırım.. Ne güzel bir nimet ki;unutabiliyoruz..

Gelip geçici şeylere, çok takılmadan yaşamalı.

İşin özü, dünya malı dünyada kalır.. Dünya hayatı gelip geçici.. Önemli olan ölümden sonraki hayatın idrakine varabilmektir..

uzun yazamam ben pek. çıkar ayak yakaladım konuyu. okuduğum kitapları hatırlamaya çalışarak, geniş bir zamanda gelmek isterim yine.

Yaşadığımız yere alıştık bizim için fanus.. Başka yerler korku tüneli..

Dünya hayatı güzel olduğu kadar da acı.. Her gün sana bir acı yüzünü gösteriyor.. Sular duruldu derken yeniden fırtınların koptuğu bir dünya.. Mutluluğu yakaladım derken kaybettiğin.. Arayıpta bulamadığın..

"Gelip geçici şeylere, çok takılmadan yaşamalı"

Ayrılırken hayat bir şeyleride alıp götürüyor bizden.. Ömrümüzü sevdiklerimizi değer verdiğimiz ne varsa bir rüzgar misali süpürüp götürüyor..

Bugün üzülürsünüz, bir daha yapmam dediğiniz şeyleri.. Bir zaman sonra yapar olursunuz..

Öncelikle başlık hayırlı olsun. Şimdiden uzun süreli keyif alacağımı belirtmek isterim. Teşekkürler sevgili İDAL

".. Dünya hayatı:Gelip geçici.. Fani.. Kısa bir durak yeri.. Gelinip sonra da gidilen, konup göçülen bir yer.. Bir uğrak yeri.. Meşakkat, zorluk, zahmet.. Kesinlikle rahatla, şöyle başından sonuna dek keyifle yaşanılacak bir yer değil.. Hiç kimsenin başının göğe ermediği bir yaşantı.. İnsanın istek ve arzularının tümünü asla gerçekleştiremeyeceği bir hayat.."

Bu dünyadan göçüp giderken de, hep eksiklerimiz olacak, tamamlayamayıp, yarım bıraktıklarımız.. Belki zaman yetmeyecek, belki vademiz dolacak..

Bir hiç uğruna kaybettiğimiz dostluklar, sevgiler.. Geldik gidiyoruz bu kadar.. Her vardığımız yer bir liman.. Biraz da burda zaman harcayıp vaktimiz geldiğinde terk edeceğiz..

Çok haklısınız.. Ama kısa kesmeyelim, yazalım, yazmaya değer ne varsa..

İnsan, insan ilişkileri ya da duygusal anlamda aldığı kararların pek arkasında duramaz çoğu zaman.. Geleceği, amaçları, yapmak istedikleri konusundaki kararları değişime uğramasa da, ilişkilerimizdeki kararlarımız sürekli değişim içerisindedir..

Sevgili İDAL yazdıklarını okuyunca rahmetli Sakıp SABANCI geldi aklıma..

Dünya hayatı hakkında sizler neler düşünüyorsunuz peki?..

".. Sır olan paylaşılmaz;paylaşılan da sır olmaktan çıkar.. Hem paylaşmak, hakikatte sadakatsizliktir, emanete hıyanet sayılır.. Gökkkubbenin altında öyle şeyler vardır ki, bir kişi bildi mi, bir daha hiç kimse bilmemek gerektir."

Bir şeyler durulurken diğer yandan başka hareketlilik başlıyor.. Hayat böyle, yeri geldiğinde çok acımasız yeri geldiğinde çok da güzel şeyler verebilen bir şey..

Hayatla yüzleşmek, ayrılık acısından kaçmamak.. Ölümleri normal karşılayabilmek, zor olsa da..

Bu başlıkta, okuduğumuz kitaplardan bir söz, paragraf veya bir beyit ekleyip, açıklamalarını, bizdeki düşüncelerini paylaşacağız, belki de tartışacağız..

Hayata alışmışız, düzene alışmışız.. Bu teker böyle dönüyor diye kimi zaman bizde o tekerin bir parçası olmuşuz.. Sürüklenip gitmişiz.. Bir taşa çarpana kadar.. Kendimize gelmişiz ama kaybettiklerimizde peşimizden gelmiş..

Sevgiyle..

Sevgili büşra;

Alışırız, sevdiklerimizin yanımızda olmasına.. Her sabah aynı saatte kalkmaya.. Hep aynı yerden alışveriş yapmaya, hep değer görmeye.. Alışmak istediğimiz için alışırız.. Tercihler çoğu zaman ana sebep olmakta..

İnsan neye alışır, nasıl alışır, neden alışır.. Bu cevapların hepsi insanın kendisinde yatmakta..

Alışkanlık;bırakması zor, kabullenmesi kolay..

Yaşadığımız hayatın gelip geçici olduğunu, ölümlerle farkına varıyoruz.. Kimse bu dünyada kalıcı olmadığı gibi, yanımıza da bir şeyler götüremiyoruz.. Ne sevdiklerimiz, ne çok değer verdiğimiz herhangi bir şey..

Dünya hayatı, geçici, kısacık, bir konaklama, sonrasında bu ömre sığdırabildiklerimiz..