bu kısır döngü böyle sürüp gidiyor, gittikçe artıyoruz..."

Sonunda anladim ki bu engeller benim hayatimdi."

... hepimiz ne kadar çok kendimizi önemsiyoruz...

istediği gibi biri olmak yerine anne babanın kafasında olmak istedigi ama olamadıgı insanı olmak zorunda.

Uzun zamandan beridir gerçek hayatın başlamak üzere olduğu izlenimine kapılmıştım.

genelde çok zengin olmak istiyoruz. sıradan olmayı hazmedemiyor yine bir çogumuz.

iki sıradan insan birbirinin ne kadar özel biri oldugunu hatırlatıp duruyor.

özel olmalıyız, en azından bir kişi için. kafasında olmak istedigi kişiyi olamamış biri olarak, başka bir olamamış ile ilişkiye giriyoruz.

uzun süre hatırlatanlar belli bir sure sonra sıkılıp evleniyor,

Fakat her zaman yolumun uzerinde bir engel, oncelikle erisilmesi gereken bir sey, bitmemis bir is, hala hizmet edilecek zaman, odenecek bir fatura oldu. Sonra hayat baslayacakti.

içime sebebsiz bir sevinç boşluğu doğardı, o gün için ümidim vardı, gün geçerdi ve akşam geldiğimde üzerimde resmi bir elbiseyle kirlenmiş üzünç olurdu.. başaramamıştım, sabahki sevincime sebeb olan ümidleri gerçekleştirmeye. ve her gün aynı sabah polyannası oluyorum, akşam da vampir moduna geçiyorum.

baktılar ki ikisi de birbirine bunu hatırlatmaktan sıkılmış, çocuk yapıp onu dunyanın en özeli kılıyorlar.

Her güne yeni bir başlangıç yapma umuduyla uyandığımda

işte insan bu.

hayır demesi neredeyse imkansız... bu hayır diyemeyenler de büyüyüp, çabalıyor, olmuyor, birini buluyor, sıkılıyor, çocuk yapıyor...

aralarından biri hatırlatmayınca da ilişkiyi kesip, başka bir sıradana hatırlatması için arayışa giriyor.

seçildiği için, annesinin babasının sıradanlığını aşmakla görevlendiriliyor.