ilan gelmedi diyedir, telefon sürekli elimde ama ilan beklemediğim için bende baş ağrısı yok :)

resmen kahve bağımlısı oldum kitapların yanında mutlaka o kahve kokusu olacak...

niye kötü alışkanlık olsun, hayat damarlarından biri o :) türk kahvesi değil ama filtre kahve candır :)

latte gran ür kahve derken... kahve kültürü evlenince oluştu bende. iyi by kültür bence

karar alınır.. plan yapılır.. uygulamaya konulmasında sıkıntı yaşanır..

arkadaşlar bu dokunmatik tellwr sizde de baş ağrısı yapıyor mu yoksa sınav imkanı gelnediği için mi benim başım ağrıyor

kahve iyi gider hakikatten

ales i kpss yi yds yi gördükten sonra adli yargının çok daha kolay düz mantık sürprizi olmayan bir sınav olduğunu düşünüyorum süre sıkıntısı yok çalışma kitaplarında ne varsa sınavda o çıkıyor ancak zor olan ders çalışamamak motivasyonu sağlayamamak. lise yıllarındaki azim, başarı hırsı, idealizm yerini hukuk okumuş ancak işsiz olmanın yüklediği kaygılara bırakıyor daha çok kaygı daha çok stres zihni meşgul edince sağlıklı bir çalışma süreci olmuyor bundan tek kurtuluş Allah çalışanın yardımcısıdır deyip çalışmayı bırakmamak ve tevekkül.

kakao türk kahvesi canlıdır sohbeti daha da candırbu dokunmatikle düzgün yazamıyorum siz hukukçu arkadaşlarım leb demeden leblbiyi anlarsını

ben bekarım, belki de ondandır :) yalnızlıkla filtre kahve iyi gidiyor :)

kakao ben de sevmezdim taki evlenene kadar hoş sohbet sevdirdi

burcu güzel anlatmışsın

sormayın baya abarttım türk kahvesiyle başlıyorum... latte... granür kahve.. sütlü kahve.. arada bitki çayı.. tek kötü alışkanlığım şu kahve..

fakülteyi bitirebilmek için aynı zsmanda çalıştıysan sonra da istifa dilekçesini veremed- iysen zamanla özgüvenini yitirmesine sebep olanlara sessiz kaldıysa ne hakimlik sınavlarına çalışırken konsantre sıkıntısı yaşıyorsanız ne yapmalısın

bu sınava çalışırken yaşadıklarımızı buradan yazalım arkadaşlar..

arif cidden gözü çok yoruyor şu ilan gelsin vaktim olmaz da şimdi bağımlılık yaptı

niye bilmiyorum şu türk kahvesini sevemedim bir türlü :)

Ben de aynı durumdayım, içimde o azim var ama masanın başına oturmak o kadar zor geliyor ki, hep şartları bahane ediyorum, mümkün mertebe evde kalmamaya çalışıyorum, ev ortamı sesli oluyor haliyle, dikkat çabuk dağılıyor. Mümkün olduğunca haftaici yaşadığım yerdeki kütüphaneye gidiyorum, hafta sonları da milli kütüphaneye gidiyorum. Ama iki haftadır ortalık karisik olduğu için oraya da gidemiyorum. Bilmiyorum sonuç ne olacak. Ama bu psikoloji çok kotu, her şeye çok çabuk sinirleniyorum, evdekileri kiriyorum, zamanımın çoğunu boşa geciriyorum. Bir an önce toparlanmam gerek, ama nasıl.

Yapiyor. Hatta goz kurulugu, telde cok konusanlar icin bas ve kulak agrisida yapar. Iki gunuzak durun farki anlarsiniz.

bir tek kendimiz mi yaşıyoruz bu süreci.. başka bizim gibi olanlar da ben de varım diyor mu?