Paydaşları olarak doğmadığımıza inanıyorum. Sadece genelimizin kendi sınırlarımızı geçememek gibi problemi var. Aramızdan sıyrılanlar, zincirlerini kıranlar var. Büyük mücadele ve sabır gerekiyor. Hayır kelimesi çok önemli bence, çokca kullanıldığında ilk başta kişiyi antipatik gösteriyor ama olsun bu yaklaşım bile kişiyi özgünleştiriyor...

Gelişime en büyük engel, tahammülsüzlüğümüz diyebiliyorum sadece.

Kim bilir kaç "farklı" toplum ve yaşam biçimi var.

"Annenin bahtı, kızına çeyiz olur."

Doğru tek ve geriye kalanların hepsi yanlış ise, yanlışlar doğrulardan çok gibi görünüyor...

Bu bir öğrenilmiş çaresizlik mi, yoksa eskilerin, damıtılmış sözlerinden mi?

Yaptıkları kadar, yapmadıklarını da sorgulamalı insan.

Bu başlık tartışmaya değer aslında, devralınan hayatlar emanet gülücükler, sahte yüzler, figüranalar ve hayat!

Düşüncelerimiz ve inançlarımız genelde ailede şekilleniyor.

Belki onlardan biraz farklı bakıyor bazı kurallarını görmezden geliyoruzdur ama yine de içinde bulunduğumuz toplumun renklerinden başka renk katamıyoruz.

Herkes kendi ölçüleriyle yargılıyor değerleri.

annenin bahtı kızının tahtı mi bilmiyorum ama. şöyle değişik bir yorum yapmak isterim devralınan hayatlarla ilgili birinci evlilikte yaşanılmayanlar veya geride kalanlar ikinci evlilikte devralınır mı. eşim bu saatten sonra ii bir hayat devralabilir mi ne dersiniz editörüm.

Oysa ışık hızında aşmalıyız bazı şeyleri...

Neden şikayetçisiniz hocam n egüzel işte bize verilen rolleri oynayıp DÜŞÜNMEDEN yaşıyoruz:)

Kendimizi sistemin kollarına teslim etmişiz ne güzel:)

Ezberletilmiş doğruların, çizilmiş sınırların ve bütün kabullenilmişliklerin paydaşları olarak doğmuşuz.

Ben bazen zincirin halkası olmak istemiyorum.. Ama zincir kırılsında istemiyorum...