Epikürcülere göre insanın en yüksek ideali kendi mutluluğu ve hayatın tadını çıkarmaktır. Her hareketi doğru ve adil olana değil, şu sorunun yanıtına dayanmalıdır: Bu benim şu anki keyfime katkıda mı bulunacak yoksa keyfimi azaltacak mı?

BUYRUN...

Hangi davranışlarımızla aslında bilmeden epikürel özellikler gösteriyoruz?

Bence hayatı sadece boş yaşamak olur böyle bir yaşam...

Rus edebiyatında biraç yerde geçen bir kelimeydi. Düşünce üzerine kitaplarda da sıkça görüyorum. Elbette böyle bir düşünce tarzıyla yaşayanlar vardır. Şu dünya da en çok satan kitap olan "secret" -sır- kitabıda böyle bir düşünce tarzı üzerine kuruluydu.

?Ölümden korkmak anlamsızdır, çünkü yaşadığımız sürece ölüm yoktur, ölüm geldiğinde ise artık biz yokuz.?

Ve?kuralcılık? epikurosçuluğa uzak bir kavramdır. İnsan an itibari ile mutluluğa giden yolda vardır.

SAÇMALADIM MI?

Ben epikürist değilim. Her an ölecekmiş gibi ahiret için, hiç ölmeyecekmiş gibi dünya için çalışmalıyız. Tabi bu dengeyi tutturabilmek de hiç kolaydeğil ama bakış açısı böyle olmalı bence. Epikürcülere göre sadece bu dünyayı düşünmek var sanırım. Öleceklerini biliyorlar vur patlasın çal oynasın yaşıyorlar da nasıl ölümden sonrasını düşünemiyorlar nasıl akıllarına ahiret gelmiyorda içleri cız etmiyor bu bir tezatlık değil midir?

misalki, ben akşam yemekte vede bulunmuyorum, ailem bunu problem yapıyor, ben ise dışarda kalmakla nefsimi tatmin ediyorum, ama aynı zamanda pişmanlık duyuyorum, o halde zevk azda olsa acı getiriyor...

Her daim mutlu olmak ne mümkün kim başarabilmiş bunu bunun hayalini kurmak bile çokzor. Elbette acılar da olacak sıkıntılarda yoksa zaten mutlu olmanın değeri nasıl anlaşılsın?Aşk ile yanan yürekler bile hem mutluluğun doruğundadır hem zamanı gelir acının en derinini yaşar. Aşkı yaşamayı göze alan acıyı da mutluluğu da hissetmeyi gözealmış demektir.

Ben felsefeden hiç anlamam ne lisede nede üniversitede o dersi aldık almakta istemem doğrusu. Okadar kitap okurum ama felsefi kitaplara elimi sürmem. Burada da başlık dikkatimi çekti, epikürcülük de neymiş ilk çeşminin yazısından öğrendim.

lakin olaya bağımsız ve bilim mantığıyla bakarsak, insan mutlu, huzurlu olabiliyorsa, yesin, içsin eğlensin... içinde birazda olsa bir pişmanlık başgöstermişse, vazgeçsin yaptıklarından...

?Ben epikürist değilim. Her an ölecekmiş gibi ahiret için, hiç ölmeyecekmiş gibi dünya için çalışmalıyız. Tabi bu dengeyi tutturabilmek de hiç kolay değil ama bakış açısı böyle olmalı insanın. Epikürcülere göre sadece bu dünyayı düşünmek var sanırım.?

İlk iletiyi okuduğumda aklımdan geçenleri @katre_nur ifade etmiş:

tabiiki felsefe gibi derin bir konuyu. olaylara indirgemek basite kaçmaktır biraz ama yine de fikrimi açıklamak için örnekleyeyim dedim.

Bence çoğu insan hayatında en az bir kez Epikürcü olmuştur.

Valla pek bu konuda malumatım yok ama merak sardı şimdi Çeşmim...

Ek olarak;

o zaman vazgeçmeliyim diyorum, arkadaşlarla dışarda güle oynaya ciğer yiyeceğime, evde peynir ekmek, ama ailenle daha iyi diyorum...

kendi açımdan düşünürsem hayatı yalnızca zevk almaya indirgeyen bir anlayışa pek olumlu bakamam. zira insanın etrafını sarmalayan sorumluluklar bunu sürekli engelleyecektir.

?En büyük zevk yanında hiç acı ve sıkıntı getirmeyendir.?

?Her daim mutlu olmak ne mümkün! Kim başarabilmiş bunu? Hayalini kurmak bile çok zor. Elbette acılar da olacak sıkıntılar da. Acı olmadan mutluluğun değeri nasıl anlaşılsın? Aşk ile yanan yürekler bile hem mutluluğun doruğundadır hem de acının derinliğinde kaybolur. Aşkı yaşamayı göze alan acıyı da mutluluğu da hissetmeyi göze almış demektir.?

Epiküristlerin öleceklerini bilmelerini taktir ediyorum ama kuru bir bilgiden öteye gitmediği de aşikar... Bir anlık zevk için sonsuz hayatı unutmamalı insan.

Öncelikle bu felsefenin savunduğu noktayı açıklayalım ve sizlerin değerli görüşlerini alalım.

hemşerim dilşad yazdığı için, ve çeşm-i giryan başlığı açtığı için, bende naçizane yazayım...

"Epikürcülere göre insanın en yüksek ideali kendi mutluluğu ve hayatın tadını çıkarmaktır. Her hareketi doğru ve adil olana değil, şu sorunun yanıtına dayanmalıdır: Bu benim şu anki keyfime katkıda mı bulunacak yoksa keyfimi azaltacak mı?"Bu cümle epikürcülüğün bencillik olduğunu göstermiyor mu, eneyi tatminden başkasını düşünmüyorlar... Vah onlara, acıyorum...

Bizim edebiyatımızda da yani Türk edebiyatında da bunu büyük divan şairlerimizden olan Nedim'de görüyoruz. Şöyle ki, Nedim "Gülelim oynayalım kam alalım dünyadan."dizeleriyle belki de bilmeden bu felsefeye destek vermiştir ve bunu hayat amacı olarak görmüştür.

İmzalıyorum.

Bu felsefenin temelinde?Yiyelim, içelim çünkü yarın öleceğiz.? mantığı yer almaktadır.

Aman aman şu felsefe akımları ne ilginç, komikler anlamıyorum onları anlamak ta istemiyorum.

Her zevk, az çok bir sıkıntıyla birlikte geleceğine göre Epikurosçuluk, sıkıntıdan kurtulmak için en sonunda dünyadan kopmayı öğütleyecektir.

Anlaşılan kimse felsefeye ilgi duymuyor ya da epikürist olduğunu düşünmüyor :)

Epikürcülük felsefesinin insanı enaniyete sevketmesi kaçınılmaz görünüyor. Bu bağlamda da Epikürcü olmak acınılası bir durum bana göre...

Peki sizler de epikürist misiniz?

toplum olarak inanç değerlerimiz bu felsefelere toptan karşı çıkması hasebiyle, epikürüst olmak bize uzak kalmaktadır..

hayatı analiz etme, aklı ve mantığı kendi mutluluğunuz için kullanma aracıdır felsefe.

Hayatta epikürist felfese için ne kadar uygun?

sözgelimi bu sabah saaat altıda benim minik oğlum uyandı bense hülyalı rüyalardaydım. o beni uyandırmak ister ben rüyada kalmak. ee tabiiki o başardı sonunda. gel de uykulu yorgun ve mahmur halinle zevk al hayattan

Anlık mutluluğu dışında, karşı mutluluğa önem vermeyen, salt bencil hazları sebebiyle bu akıma tutunanlara akıl sır erdirilebilir mi?

Katılmıyorum zaten bizim inancımıza ters bir yol...