ve ogun anlarsın ki o da herhangi bir sey gibi unutuluyormus...

dunyanın sonu sanılan ayrılık guzel seylerın mujdeleyıcısıymıs sonunu bekleme sabrını gosterebılen ıcın...

Usulca olup biter unutuşlarımız. Görünüşte öyledir oysa.

Hatıraların paslanır

Meyve dalda durmuyor hep

ve aradan yıllar gecer... gordugunde hala acı duyarsın ask bu dersın unutulur unuttum dıyenlere unutulmaz unutamam unutmadım dıye kafa tutarsın...

Ya da bu amaçla bir program geliştirilse...

unutmak ısteyen herkesın basaramayacagı gercegının yanı sıra, unutmamak ıcın ozel caba sarf edenlerıde unutmamalı...

martılar ismini unutmus deniz artık seni sormuyor...

herseye ayrı bi anlam ayrı bi güzellik katardı güzelliğin...

bırıncı sınıftakılerın unutabılenlerı kıskanacakları malum, ıkıncı sınıftakılerın ıse bıze tepeden baktıklarını bılıyorum...

umarım hayat kartşına çıkan fırsatları unutman için değil de, doya doya yaşaman için çıkarır.. sana da fırsatlarını yerinde ve zamanında kullanman dileğiyle...

Birbirlerini hiç tanımazmış gibi bakıştıklarında unutan ve unutulan utanırlar mı acaba? Bir zamanlar kendilerini acıtan o insani rahatsızlığı elbirliği ile sıradanlığın çöplüğüne atmış olmaları yeni baştan rahatsız etmez mi unutanı ve unutulanı?

Pym yazdıklarınızın son harfine kadar haklısınız. Bazı şeyler genellenebiliyor. Kim bilir kaç kere size unutursun zamana ihtiyacın var dendi? Bana çok diyen oldu. Unutamam sanmıştım. Aradan uzun sayılabilecek bir zaman geçti öyle unutabildim. Onu unuturken kendimle savaşmadım, ona kin duymadım. Belki de bu yüzden unuttum. Evet aramızda unutamayan ve unutamayacak olanlar vardır, olacaktır, olmalıdır. Onların ki ya kara sevda, ya gerçek aşk, ya da kin, intikam tarzı bir şey de olabilir. Ya daları çoğaltmak mümkündür. Ben niye unuttum sorusunu kendime çok sordum. Zaten yapı itibariyle kendime karşı çok acımasızımdır. Kendime sordum ve ve cevabımı buldum. Yeteri kadar sevmemişim...

Bir insanı unutabilmek, O'nu hayatından sonsuza kadar çıkarabilmek.. Bunu yapmak zorunda kaldın mı?.. Gelmeyeceğini bile bile gözlerin kapıda kaldı mı hiç?.. Hani elini uzatsan da tutamayacağını bilmek gibi, Hani ölmüş gibi.. Geri dönmeyeceğini bilmek gibi..

dedim ya ta en bastan aldanmısım aldatmıssın mutlu olmak icin bazı kısıtlamalara gerek duymamalıymısım...

sana bakmak icin ne goze gerek vardı bir zamanlar ne sana...

Sevgisizlikten dolayı sevdaya meydan okumasak...

unutulabılınecegı hususundakı dusuncelerımde hıc bır degısıklık yok...

yasayarak kazanılmıs olması bırılerıyle paylasabılmenın onundekı en buyuk engel...

Unutturur bir çok sebep

bir bakısının bir omur boyu yetecegine inanırdım...

birden anlamını yıtırırdı zaman, mekan... gecmişe gotururdu beni senle bulusur icimi senle doldururdum yıne...

gerıye donup; asık olunananın unutulabılınecegını soyledıgım zaman dusunduklerımle, su an dusunduklerımı kıyasladım...

elinize sağlık arkadaşlar valla bu kadar güzel mi anlatılır be.

ne güzel söylemişsin inş o acılar bir gün geride kalır ve tekrar aynı heyecanla hayat devam eder;(

Ne kadar hoş geliyor kulağa...

unutamazsın demiştin.. unutamam demiştin..

kımı dogruları vardır ınsanın kıskanılası...

bitmez sanılan, tukendikce tuketen sonu geldikce sonunuzu getırecegi sandıgınız ask bitiyormus zamanla...

ben onların yalancıyım..

Unutmak kolay mı deme

sana bakmak saga sola bakmaktan farksızmıs... bakıs acısını dogru ayarlayamamaktanmıs, goruntunun beynımde abartılı olusmasının...

en büyük acı ölüm ama aradan fazla bir zaman geçince hayat devam ediyor diyip yürüyoruz yolumuzda...

Akıl sağlığı için, akla zarar şeyleri delete yapmak...

Eskiler yiter yenide

benzemezken bır anım otekıne, herhangı bır anın tılsımına kapılıp, herkesle aynı frekansta bulusulacagına ınanıp, herhangı bır konu hakkında cıkarımda bulunmam ne kadar dogru?

saatlerinizin bir an once dogruyu gotermesi umıdıyle...

Çehresi değişmiş sevinçlerimin hayallere perçinlenmiş yanında nasıl da unuttum seni sormayı? Örselenmiş kuytulara pası gitmemiş delilikleri kazırken, hayaline bir daha bakmayı unuttum.

İlk başlarda iki taraf da sinirleri çekiliyormuşçasına dayanılmaz ağrılar çeker.

dogruları yasayarak ogrenmıs bırısı olarak; yasayacaklarını hıce sayıp yasattıklarıyla dogrulara ulasanlara, tepeden bakmalarını gerektırecek bır ozellıklerının olmadıgını bılmelerını soylemek ısterım...

bu bugunku benın dusuncelerı yarın ne olur bılemıyorum...

Hiç iki kişilik rezervasyon yaptırdın mı?.. Yalnızsın ama iki kişi gibisin hani.. İstersin yanında ama yok sanki.. Hayallerinde yaşatsan da unutanı, unutturanı.. Yanında olmasa da hep varmış gibi.. Varlığını hissetmiş gibi yaşadın mı hiç..

her mutlu kişinin bir seni olmalıydı cünkü, yetmezdi kişi kendi kendine kaldıramazdı bu kadar mutlulugu tek basına...

aslında evet herşey geride kalıyor ve ya tebessümle ya nefretle yada büyük bi üzüntü ve hasretle hatırlanıyor o günler şimdi

Ben hayallerdeyim.. Ben konuşuyorum.. Ben düşünüyorum.. Ben kabulleniyorum.. Ve ben Anlıyorum ki..

sana bakmak bakmaktan ote bişeydi daha fazlası daha zıyadesi bakmak değil baska bişeydi adeta...

Beyni ve yüreği resetlemek gibi bir lüksümüz olsa ne iyi olurdu...

ve saati geride kalmıs acı cekenlere anlamayacaklarını bile bile unutulacagını ogutlersın...

iskele vapur martılar deniz senle güzeldi...

Süt emerdin gündüz gece

unutuluyor diyenleri o zaman anlarsın saatin geride kalmısdır anlayamamıssındır...

.. ben unutmadım.. unutacağımıda sanmıyorum.. ama unutursun unutuluyormuş diyorlar..

Yıllar sineme yaslanır

uzun zaman onu hic dusunmedıgını hatırlarsın once, sonra ona karsı hıc bı sey hıssetmediğini...

gelip gecen her sey gibi gelip gececegini sanırsın oyle ya herseyın gelıp gectıgını ogretmıstır o gune kadar hayat...

Unutmak...

yalnız bır yerde ayrı dusuyorum ıkı sene oncekı benle...

unutulmak deyince Musa Eroğlu'nun parçası geldi aklıma. ne çok dinlerdim üniversitedeyken...

her sey unutulur unutulmayan ne varki...

UNUTURSUN MİHRİBANIM

Unuttun ya büyüyünce

Unutulmayacak olanın unutulmaya terk edilmesi sancı salar kalbe.

Yaşanmışlıklardan dolayı yaşanacakların ipini çekmesek...

Beni değil kendini de

"Unutuluyormuş gittiğinde insan.."

Hayat böyle bu gemide

Vefasızlıklardan dolayı vefaya kafa tutmasak...

unutuyor olabıldıgım gercegı, herkesın unutabılecegı anlamına gelmıyor...

Uzaklaşan kalplerin göğsüne eğeler sürülür. Unutulmaya terk edileni daha bir hatırlanır kılar ağrı. Hatırlanır kıldıkça ağrı artar, ağrı arttıkça da unutuşun testeresi parçalar kalbin duvarlarını.

tesekkurler temennın yada duan için umarım bu sefer oyle olur...

evet hala unutulabılınecegıne, unutulması gerektıgıne ınanıyorum lakın herkesın bunu basarabılecegıne ınanmıyorum artık...

ama gelen bır turlu gecmez onsuz olmanın dayanılmaz bır acısı vardır...

Ne kadar zor, ulaşılması ne kadar güç.. Ne kadar acı bir gerçek.. Bu kadar sevip, özleyip O'na ulaşamamak.. Her simada O'nu görebilmek, her bakışta O'nu arayabilmek.. Ne kadar umutsuz bir arayıştır bu..

herseyi cevreleyen sevgili anlamını yıtırıp sıradanlasabiliyormus...

Unutursun Mihribanım

gun olur devran doner bir gun yine karsılasırsın...

unutulmalıymıs, unutuluyormus, unutturuluyormus, unutmamaya programlandıgınızı sandıgınız gunler geceler gerıde kalıyormus...

bırılerının basarmıs olması aynı acıdan muzdarıp kımılerıne cesaret verecektır ama acılarının kesın kes dınecegını mujdelemek ıcın yeterlı olmayacaktır...

Değişir herşeyin rengi

ölüm bile unutulursa her sey unutlur...

artık bu duruma alısıp acıyla yasamayı ogrenmeye baslarsın...

Bugün değil, yarın belki

evet, vallahi de billlahi de unutuluyor..

senden sonrada az gecmedim karsıya, seni fısıldardı kulagıma dalgalar martılar kalabalıklar...

takip eden günlerde acının doruklarında gezersin...

Evet ilk zamanlar unutulmaz sanıyor insan. Aynı şehrin havasını soluduğun için, aynı caddede yürüdüğün için bile şükrediyorsun. Kalbinin en mahfuz köşesinde bir yer işgal ediyor bu aşk. Tabiri caizse bu çiviyi sökecek bir çivi dahi bulmuyorsun. Tek başınasın bir de yaralı yüreğin... Sabır dua ve tevekkül... Tılsım bu... Önce alıştığını düşünüyorsun bir gün belki aynı şehirde belki aynı caddede belki ayrıldığınız yerde onunla karşılaşıyorsun. Ve artık hiç bir şey hissetmediğini anlıyorsun. Şükür ki unutmuşsun...

Unutan unuttuğuna aldırmaz olmuş. Unutulan da unutulduğunu hatırlamaz olmuş.

Gün geçer azalır sevgi

Bu deli gönül uslanır

bakısların gucunu ınancımdan alıyormus sımdı anlıyorum...

Sonrasında hayata ilk günki saflığımızla devam etsek...

Kirli sokakların kaldırımları öğütürken taşralı bedenimi, o çocuksu bakışlarını masum heveslerin yanına koymayı unuttum işte... Körelenin hisler değil de, kendim olduğunu söylemeyi unuttum. Anlamsız kalabalıkların etrafına uçuştuğu günlerde, ben tomurcuğa bile durmamıştım. Oysa pembeydi yüzünü dahi göremediğin çiçek... Yaban gülü müydüm neydim? Yabancılara karşı ürkek, sana dünden meyilli...

saskınlıgı uzerınden atamazsın ılk gunler...

Çok sonraları, belki de az sonra, unutmanın seyri tamamlanır. Bir de bakarsın ki, unuttuğunu bile unutmuşsun.

Zaman erir kelep kelep

pym kardeşim, ne de güzel anlatmış, kelimekleri nasıl da doldurmuş, insanı okudukça anlama boğmuşsun.. teşekkürler kendi adıma..

Oğlun kızın olsun hele

Unutamıyorum anne diye ağladğımda annemin dizinde... Annem de bana söylemişti bu türküyü fuzuli...:)

Bu işte tıpkı öylece

sadece arada kırık bir gülümsemeyle hatırlanan can alıcı noktalar kalır hafızalarda...