Sadece ölümden korkmuyor insan.

Aşkın çaresizliğine rağmen sevgilinin güzelliğinden başka söz dökülmüyor mu dilimizden, onun o eşsiz hallerini düşünmek, ona ulaşamasak da ayrı bir güç vermiyor mu hasretten bitkin düşmüş yanlarımıza...

bitiyorum her nefeste ne halin varsa gördüm...

hiç bir şey de çaresizlik görmüyorum aşkta buna dahil.. bir tek çaresizlik var yaşam da o da ölüm.

aşkın çaresizliğinin bizi bitirdiği anlarda, hayatlarımız daha değersiz, gözümüz daha kara olmuyor mu sizce... sanki bir yanımızdan bütün takati alırken, bir diğer yanımıza dünyayı yerinden oynatacak bir güç yüklenmiyor mu?

bazen insan sevgiliye değil de sevmeye aşık olur. sevgisiz yapamaz. karşısına çıkan kişi tutunacak bir dal olur. hayallerini süsler ondan habersiz ve izinsiz. ama farkında değildir yüreği bu eziyetten daim mahvolur...

O biriciğimizi "Her gece hayali gelir diye düşüme, yarısını ona ayırıyorum üstümdeki yorganın." diyen o çinli şairin sözleriyle sevmeye mecbur kaldığımız demlerde, vuslatın uzaklığı kadar büyük bir meydan okuyuşumuz olmuyor mu hayata..

Korkacak birşey bırakmamışlar bize, ne yapalım..

Ne aşkının karşılığını beklemeli insan, ne de aşk uğruna çektiği acıların karşılığını... Her şeye rağmen sevgilinin güzelliğinden başka söz dökülmemeli dilimizden... Gönlün isteklerine kurban verilmemeli aşk...

Aşkla sarmaş dolaş olan bir ruhu taşıyan beden nasıl değersiz olabilir ki.. Hayatımıza göklerden gönderilen bir müjde gibidir aşk...

sevda kara oluncaiçaresizlik insanın gözünü de kara ediyor bence, evet çaresizlik güç veriyor insana, daha cesur yapıyor onu..

Eğer aşk karşılıksızsa karşındaki kişi sana zerre kadar değer vermiyorsa işte o zaman insan kendini değersiz hissediyor.

her mihneti kabulümdür aşkın. o varsa ben varım, aşk kavuşamayınca daha bir güzeldir aslında. hep hayalinizde çizdiğiniz tabloda en güzel yeri alır aşkınız. gerçeklerden uzaktır. ve o yüzden her daim güzeldir sevilen. birliktelik bozar o büyüyü. her çaresizliğimizde çare olur bize sevgimiz.

aşk iki kişilik bir bahçedir. karşılıksız olursa aşktan ziyade ateştir o. yakar ruhunuzu alev alev. ve elleriniz kelepçelidir yüreğiniz gibi. gidemezsiniz ulaşamazsınız vuslata. çünkü ulaşılmak istenenin umrunda bile değilsinizdir. o başka ufuklara yelken açmıştır çoktan. isteseniz de yetişemezsiniz.

duyarlığı sıktı artık

sevince daha bir başkalaşır dünya. anlam kazanır daha önce alelade gibi görünen pek çok şey. hayat sevincimiz bu eylemde saklıdır. çünkü sevmektir yaşatan; sevilmek değil!

Aşkın çaresizlik insana değersiz olduğunu hissettiriyor bence.

ASK hayata meydan okumak... en cesaretlı oldugumuz zamanlar...

O biricik insana kavuşamayacağınızı anladığınız zaman dünyada ondan geri kalan her şeye kayıtsız kaldığınız ve bu kayıtsızlığın sizi ondan gayrı her şeye hükmeder bir güç verdiği olmadı mı hiç...

cok acı bır yaradır ask, sızlar kanatır en kotusude hep bır taraf sever bekler özverıde bulunur sonra dıgerı ceker gıder ansızın sıkılır verılen degerden. haketmemıstır cunkı ask tek kısılıktır ıste...

sirinemin dediği gibi gerçekten sevmektir bizi yaşatan mutlu kılan. sevilmek bir yere kadar. ama içimizde sevgi yoksa sevilmenin de bir değeri olmaz. sevgilerle güzelleşir hayat. ve sevdiğimiz kadar yaşıyoruz demektir hayatı...

bilmiyorumda bu başlık klişenin alasına dönüşür. cezmi ersöz

bunun içindir ki gizli sevda çekmesi ateşten gömlek olmuş. giyeni yakıp küle dönüştürmüş. ve tek taraflı sevdayı içinde besleyip büyüten, bu gömleği seve seve giymeyi göze almış. çünkü; çünküsü yokmuş sevmenin. bu bile belki bir çareymiş.