yaklaşık on yıl olmuş onu görmeyeli. bugün vapurda gördüm, gitmedim tabii yanına. fakat beni fark etmesi için önünden geçip güverteye çıktım. biraz oyalandım, görüş açısına girebiliyormuydum bilmiyorum. görse beni tanır mıydı?tanırdı sanırım; sadece bıyığım ve kilolarım eklenmişti yıllarla. o ise kısacık kestirdiği saçlarıyla sevimli bir oğlan çocuğuna benzemişti. otuz yaşındaydı, on sekiz dese kimse hadi canım demezdi. parmağında altın yüzüğü.. garip oldum. hayır evlendiğini ve kocasıyla çok mutlu olduğunu facebook'tan dünyanın çeşitli yerlerinden yaptığı paylaşımlarla görüyordum ara sıra.

güverteden tekrar içeri geçtim, telefonumla ilgilenir gibi yaparak. onu geçtiğimi sanarak kafamı çevirdim, güneş gözlükleriyle bakışmamız saliseler sürdü. benim onu fark etmemem güya normaldi çünkü saçı kısacık, gözünde güneş gözlüğü.. kalktığım yere başka biri oturmuştu, daha arka sıralara geçtim. onu artık göremiyordum;eminim o beni görmüştü. inmeye biraz yakın onu vapur kantininden bir şeyler alırken gördüm. tek başına ayaktaydı işte. sanırım kendisini fark etmemi istiyordu. güneş gözlüğünü başına geçirmişti. aldığı her neyse yüzünü oturma alanına döndürerek, bir çantaya bir şey koymaktan daha uzunca bir süre çantasına bir şeyler koymaya çalıştı. bir ara etrafına bakındı, tam gözgöze gelecekken önümdeki adamı siper ederek sakladım kendimi.

ne diyecektim ki?''aa, zeynep sen misin'' diye yalandan şaşıracaktım, o da yalandan şaşıracaktı.''aa, hakan inanmıyorum.''biraz konuşacaktık, ben ona mutluluklar dileyecektim. hayır ben henüz evlenmeyi düşünmüyordum, borçlarım falan vardı, bi çay içsek iyi olurduydu ama acil bi yere yetişmem gerekiyorduydu, kusura bakmasındıydı ama bir ara görüşelimdiydi..

uğruna bir yıl okulumu uzattığım kız pardon kadın.. yemelerden içmelerden beni kesen japongülü. şiir yazdığımda ne kadar duygulanmıştı. ben onun aşkından kurtulabilmek için taksimde camiye girip bir adama bana dua etmesini rica ediyorum. tam çıkacakken duruyor adam.''evlenseniz''diyor..''yok, imkansız.'' diz çöküp dua ediyor adam benim için. yavaş yavaş zaman içinde narkozdan uyanırcasına gözüm başka şeyler de görmeye başlıyor. sanırım duası kabul oldu o adamın. keşke doğru, dürüst bir adam olmam için de dua isteseymişim. yalpalıyorum.