geldiğimde annemin gözleri ağlamaktan şişmişti. Ne olduğunu sorduğumda, ?Bir cenazeye gittim, çok etkilendim,?dedi.

Bir ölü yürüyor yaşar gibi...

Babam öleli 12 yıl olmuştu ve ben 20 yaşına geldiğimde babasız olmaının acısını artık çok daha iyi anlıyordum. Annemle birlikte küçük ama mutlu bir dünya kurmuştuk kendimize. Mevsimlerden bahardı, sokaklarda parklarda dolaşıyordum. Bu bahar daha bir çoşkulu hissediyordum kendimi. Birçok arkadaş edinmiştim. Mehmet, Can Canı ́ın kuzeni Merve ve daha birçoğu? Her gün belirli saatlerde buluşup eğlenceli dakikaler yaşıyorduk. Onlarla o kadar eğleniyordum ki işe dahi gitmiyordum. Yine işe gitmediğim bir günde yalnız başıma dolaşırken arkadaşlarımla her zaman oturduğumuz parkta gördüm onu. O kadar güzeldi ki.. Bir süre çevresinde dönüp beni fark etmesini umdum ama bana hiç bakmıyordu. Tam umutsuzluğa kapılmışken son bir cesaretle yanına yaklaştım ve?Oturabilir miyim? diye sordum. Deniz mavisi gözleriyle bakıp, küçük bir tebessümden sonra.?Oturabilirsiniz? dedi. Kalbim heyecandan deli gibi çarpıyordu. Ne söyleyeceğimi bilemiyordum. Sonra kısık bir sesle,?Adım Vedat,? diyebildim. Bana dönüp?Nazlı? dedi. Bir süre sonra telefonlarımızı birbirimize verdik ve ayrıldık. Akşam olanları anneme anlattım. Annem gözlerimdeki mutluluğu fark edince çok sevinmişti.

Arkadaşları bize davet ettim.. İlerleyen günlerde Nazlı ile daha sık görüşür olduk. Zaman ilerledikçe ona daha çok bağlanıyordum. O hayatıma girdikten sonra işe gitmeye bile başlamış, diğer arkadaşlarımla da daha az görüşür olmuştum. Arkadaşlar sitem edince kendimi affettirmeye, onları akşsam yemeğine davet ettim. ve hazırlık yapmak için erkenden eve

Bir annenin çocuk sevgisini anlatması açısından güzel bir hikaye olarak değerlendirsek de gerçekle ilgisi yok. Özellikle şizofren bir hastanın ağzından anlatılmış olması en büyük yanlış. Kafalarında kurguladıkları olayların gerçek olmadığının farkına varamazlar şizofrenler. Üçüncü bir şahıs tarfından anlatılmış olsa güzel bir hikaye diyebirdim.

etkileyici bir anlatım olmuş.

merhaba;

kapıyı açtığında ben önden girip ayakkabılarımı çıkardım ve Nazlı ́yı içeri aldım. Anneme bakıp gözlerimle Nazlı ́yı işaret ederken kalbim duracaktı sanki. Annemin gözlerindeki yaşı görünce olduğum yere yığıldım. Demek yine hayaldi?Ama annemin ağzından çıkan şu kelimeler benim için o an bir dua kadar kutsaldı; ?Hoş geldin, güzel kızım...?

Üşüyorlar...

çok güzel bir hikaye ve toplumun tümünü ilgilendiren bir durum maalesef üzücü ama çevremiz bu durumda olan insanlar var...

gittim. Anneme arkadaşlarımın geleceğini ve güzel bir yemek yapmak için hazırlığa başlamamamız gerektiğini söyledim. Akşam gelip çatmıştı. Kapı çaldı, hemen koşup açtım.. Arkadaşlar gelmişti. Onları salona alıp sofrayı hazırlamak için mutfaktaki anneme yardıma gittim. Sofra hazırlandıktan sonra salona geçip onları içeri çağırdım. Arkadaşlarımı masaya alırken annemin bakşlarındaki korku ve şaşkınlık ifadesine bi anlam verememiştim. Tam arkadaşlarımı tanıtıyordum ki annem büyük bir feryatla masadan ayrılıp gitti. Olanları bir türlü anlayamıyordum. Arkadaşlardan özür diledim ve yemeğe başladık. Yemeğin ve sohbetin ardından arkadaşlar gitti. Annemin odasına olanları sorduğumda hiç cevap vermedi. Sadece yüzüme bakıp ağlıyordu.

Gerçek olmadan...

merhaba..

Lütfen artık dokunmayın...

Hastalık hakkında uzman değilim ancak kafalarındaki kurguyu gerçekmiş gibi algıladıklarını biliyorum. Eğer dediğiniz gibi ise atak sonrası hatırlanıyorsa olaylar ve hissedilen duygular haklı olabilirsiniz abçğıklmoöpr.

paylaşımınız çok etkileyici teşekkürler.

Şizofrenlerle ilgili filmlerde, hikayelerde, yazarın bizzat kendini anlattığı biyografik kitaplarda hastalığın akut dönemlerini sonradan hatırladıkları görülüyor. Bu nedenle yukarıdaki hikaye olabilirliği yüksek, etkileyici bi hikaye.

gerçekten çok etkileyici bir hikaye. içim bir garip oldu. tşkrler paylaşım için.

Allah kimsenin başına vermesin bu tür hastalıkları, öldürmüyor ama süründürüyo insanı...

Yeterince toprak yok...

Hiçbirşey umurumda değildi. Her şey, bütün bir Dünya hayal olabilirdi ama ya Nazlı? Ya o da hayalse? Bu ihtimal beni delirtmeye yetiyordu. Annem birçok ilaç getiriyor ve bunların rahatlamam için olduğunu söylüyordu. Ama ben zaten rahattım. İşten ayrıldım ve aradan 3 gün geçtikten sonra dışarı çıktım. Her zaman gittiğimiz parka gittim. Arkadaşlar yine

Artık Nazlı ile hemen hemen her gün görüşüyorduk. Her geçen gün ona olan aşkım içimden taşacak gibi oluyordu. Eve erken döndüğüm bir gün misafirler olduğunu gördüm. kimse beni fark etmedi. Mutfağa gidip atıştırırken ister istemez konuşulanlara kulak misafiri oldum. Konu bendim ve annemin niye böyle üzgün olduğunu o an anladım. Meğer hastane, doktor hep bu yüzdenmiş. Meğer ben şizofreni hastasıymışıım adını bie bilmediğim bu hastalık beni hayal dünyasında yaşamama neden oluyomuş. Misafirler gidene kadar ortaya çıkmadım.. Annem onları geçirince beni arkasında gördü ve?Birşey duydun mu? der gibi yüzüme bakıyordu. Ona, ?herşeyi duydum,? dedim. Kadıncağızın gözleri dolmuştu ve bana sarılarak ağladı. Ona üzülmemesini ve kendimi çok iyi hissettiğmi söyledim ama gerçekten korkmuştum. Bana arkadaşlarımı davet ettiğim gün hasta olduğumu anladığını söyledi. Annemin anlattığına göre benim hiç arkadaşım yoktu. Eve davet ettiğim kişiler tamamen hayal ürünüydü. Annemin hazırladığı sofrada sadece ben oturmuştum ve sanki arkadaşlarım varmış gibi saatlerce o hayali varlıklarla konuşmuştum. Ya Nazlı da hayalse?

hangi kitap bu adını verebilirmisiniz?

Eve gelen misafir

cok yakın arkadslarımdan bırı sızoaffektıf dısorder tedavısı göruyor.. anlattıklarını hayretle dnlıyorum.. o bu sekılde yasamayı kabul etmıs ya da etmıs gıbı grunuyor ama grcekten ck zor bır yasam..

akşam akşam beni ağlattınız ya :((((((((((((((((

Onlar yerlerinde güzel...

hiçbir şizofren hasta olduğunu kabul etmez ve onunla yaşadığınız hergün işkencedir.

Gerçek hayatta kimseden zarar görmemek ve kimseye zarar vermemek için buradayım...

Sonuçta üç ölü kalbimde...

Hikaye gerçekten güzelden çok çarpıcı, insanı bir gerçeğin ancak acı bir geçrğin ortasına pat diye atıveriyor, birden bi nerdeyim ben durumuna getiriyor ve tek kelime ile hayatın ve küçük şeylerin ne kadar da mutlu olunabilecek şeyler olduğunu hatırlatıyor bir kez daha dank edercesine vuruyor insana teşekkürler paylaşım için.

Benden uzak durursanız sevinirim.

sailor'un dediği gibi insanın canı gibi sevdiği annesinin paranoid şizofreni olması, etrafına korkunc ve şüpheli bakması sizi hayattan bezdirip ölmesini dileme raddesine kadar getirebilir..

Gerçekler canlarını acıtıyor...

Aradan 3 ay geçmişti. Arkadaşlarla ve özellikle Nazlı ile görüşmelerimiz iyice sıklaşmıştı. Bir ara anneme sözü Nazlı ́dan açıp onunla birbirimizi ne kadar sevdiğimizi ve evlenmek istediğimizi anlattım. Annem mutlu olmamdan gülüyordu. Ama gözündeki korkuyu ve acıyı hissedebiliyordum. Öbür gün iş dönüşü eve geldiğimde bir misafir vardı. Tanıştıkve annem o arada kayboldu. O adam bana tuhaf sorular sorup durdu. 1-2 saat oturduktan sonra annem gelip misafiri yolcu etti. Anneme gelenin kim olduğunu sorduğumda doktor olduğunu söyledi.?Yoksa hasta mısın? dedim. Annem doktrun benim için geldiğini ve sadece genel bir kontrol yaptırmak istediğini söyledi. Sabah erken kalkıp hastaneye gittik ve bir çok testten geçirildim. Bir kaç saat sonra doktor gelip hiçbir şeyimin olmadığını söyledi ve annemi odasına çağırdı. Akşam eve

güzel senaryo dier şizofreni anlatan filmler gibi

hiç bir şizofrenik belirti yok bende.. fakat şizofrenik durumlara, kitaplara filimlere, insanlara.. kısacası buna dair herşeye karşı içimde anlayamadığım bir haz var. ewt inanılmaz bir haz... ve tabiki kaygı.. paylaşımlarınızı bekliyorum...

Farkındalığı yüksek bireylerin şizofreniye yakalanma olasılığı vardır.

etkileyici bir paylasım olmus tesekkürler.

Kızım ve oğlum...

Şizofrenide mutlu son yoktur bu hikayede olduğu gibi. Ömür boyu kullanılacak Risperidon içerikli 15 günlük depo iğne vardır, akineton vardır, unutkanlık vardır, elde kasılma vardır, alopesi vardır, daha da vardır, ama ne "herkes" gibi günlük işlerini sırasıyla halletmek vardır ne de bir mutlu son hasta bireyin kendisi ve ailesi için. ŞİZOFRENİYİ "güzellemek"ten vazgeçsin şu insanlar. Bırak paranoid şizofreniyi, şizoid bozukluğa ya da sanrısal bozukluğa sahip biri olmak ya da onunla aynı evde yaşamanın ne demek olduğunu kimse anlayamaz. Atak dönemlerinde çok sevdiğin canın olan öz annenin gözlerinin içine "keşke ölse" diye hergün bakmak ne demek biliyo musunuz? Esas trajedi, esas edebiyat o işte; akıl oyunları, donnie darkolar ise güzellemeler. Atak dönemi haricinde uysal bir kediye dönen sevdiğinin, eve döndüğünde cansız bedenini bulma korkusu, ya da gelen her telefonda ona bişey olduğunu duyma korkusu çünkü %80 her Şizofreni ve türev vakalarının intiharla sonuçlandığını bilerek yaşamak... En çok "zeki" ve "herşeyin farkında olan" insanlar bu kanserden beter hastalığa yakalanıyor. Her dramayı güzellemeye meyilli edebiyat dünyası Türkiye'nin en iyi şartlarına sahip hastanelerinden biri olan Bolu'daki akıl ve ruh sağlığı hastanesinin ağır hasta koğuşunu bir ziyaret etmelerini ve atak halindeki çok sevdiğin, canın olan birinin ruhunun, kişiliğinin, gözlerinin, bakışlarının, sesinin, davranışlarının bu nalet hastalık tarafından nasıl esir edildiğinin ızdırabını yaşayıp polis zoruyla o hastaneye yatırırken "canından can nasıl yolunur"u anlatmasını isteyin. Esas edebiyat o işte, esas trajedi!

Akıl oyunları filminin senaryosu ve profesör nash canlandı gözümde bir anda

oradaydı. Aslında belki oradan hiç ayrılmamışlardı. Onlarla konuşurken parktaki diğer insanların alaylı alaylı güldüğü fark ettim. O gülen insanlara,?Siz gerçek değilsiniz!? diye bağırdım. Ama onlar sadece gülüyorlardı. Peşimi bırakmalarını söyledim. Nereye gidersem onlarda benimle beraberlerdi. İlaçlar beni iyice dağıtmıştı. Düşüncelerimi toplayamıyordum. Arkadaşlar da yavaş yavaş benden uzaklaşıyorlardı. Nazlı ́yı aramaktan korkuyordum. Çünkü ararsam Nazlı diye birinin olmadığını anlayabilirdim. Bir gün dayanamayıp aradım ve her zamanki yerimizde buluştuk. Ona bir yandan başıma gelenleri anlatırken diğer yandan da çevredeki insanları süzüyordum. Yine bana gülmelerinden korkuyordum.. Eğer bana gülüyorlarsa bu Nazlı ́nın olmadığını gösterecekti. Evet çevredeki insanlar yine bana alaylı bakıyorlardı ama bu defa gülmüyorlardı. Nazlı olayı beni gün geçtikçe bitiriyordu. Bir gün anneme Nazlı ́yı eve getireceğimi söyledim. Annemin gözleri kocaman oldu. Yine bir hayali eve getireceğimden korkuyordu. Ama ben kendime güveniyordum. Nazlı bir hayal değil gerçekti. Annem isteksiz olsa da benim ısrarımla kabul etti. Öbirgün Nazlı ́yla buluştuk ve ona,?Seni biraz sonra anneme götüreceğim,? dedim. Nazlı çok telaşlandı. Hazırlıksız olduğunu söyledi ama ben ısrar edince kabul etti. Artık geri dönüş yoktu. Biraz sohbetin ardından eve doğru yola koyulduk. Sokağa gelip eve yaklaştığımızda son bir kez kulağına eğilip?Seni çok seviyorum,? dedim. Eve geldik, kapıyı çaldım. Annem

evet şizofrenin nasıl bişey olduğunu bilmek için bir şizofrenle yaşamak gerek ki bu yazılan sadece hayal ürünü...

Ve ona dokunan onu daha da öldüren insanlar...