sizin derdinize çare olsaydı psikoloji diye bir bilm dalı kalmazdı. maalesef aynı dertten muzdarip biriyim ki bu nedenle çok acı çektim çok. ben işi abarttım bana çok yakın olanların sorunlarınıda ihmal ediyorum başkalarının sorunlarını çözerken. doktorun deyimiyle depresyon geçiriyormuşum ama buna öğrenciler ve veliler mümkün değil inanmazlar. çünkü; onların karşısında sapa sağlam duruyorum. işte böyle değerli öğretmenim.

Sevmek ve sevilmek kadar güzel bir şey yoktur.

herkesin çözümü farklı. bkz. yorgan yakanlar.

Bazen haklı olmak, çözüme katkı sağlamaya yetmeyebilir. Ama haksızlık karşısında susup oturmak bedbinliğine de düşmememiz gerekir. Yaşadığımız soluk alıp verdiğimiz bu güzel ülke ne yazık ki birlikte bir şeyler yapabilmenin, sinerji yaratabilmenin, ortak paydalarda buluşabilmenin zor olduğu bir ülke.

Dünyada öyle çok sorun var ki?

Son söz:

Her neredeyseniz ve nerede yaşıyorsanız dünyanın bütün güzellikleri ve mutlulukları her daim sizlerin olsun.

Her ne kadar sürç-i lisan ettiysem affola. Muradım ukalalık etmek, ahkam kesmek değil. Muradım bir zeytin sevdalısı olarak bütün zeytin sevdalılarının başka farklılıklarımıza rağmen aynı çatının altında yanyana bulunmalarını görebilmek.

Ben hissederim. Örneğin öğretmenler odasında oturur, velinin birinin öğrencisiyle ilgilenmemesini eleştiririm. Sonra sistemin içindeki aksaklıklardan dert yanarım. Fakat bazen etrafımdakilerin nedenini bilmediği bir gülümseme oluşur suratımda. Bu, kendimle alay ettiğimin göstergesi olan bir gülümsemedir aslında. Hadi derim kendime, otur akşama kadar dert yan burada, ne değişecek? Bu sistemin bir parçası da senin gibi yakınıp duran insanlar değil mi. Elindeki imkanları beğenmiyor olabilirsin. Şimdi kalk da bir işe yara. O imkanlarla yapılabileceklerin en iyisini yapmaya gayret et. Ha eğer sistemin değişmesine, gelişmesine bir katkın olacaksa onu da uygun zamanda, uygun şartlarda yap. Şimdi üretme zamanı, mızmızlanma zamanı değil.

Bizim için de 'zeytin zeytinyağı, alınteri, emek, özveri, birlik, ortak payda, sevda' geçen masallara ihtiyacımız var en çok. Bir şair bir şiirinin mısralarında der ki; 'İnsanlar/Hangi dünyaya kulak kesilmişse diğerine sağır'. Evet kulak kesildiğimiz bu dünyada diğerlerinin olduğunun da farkına varmalıyız sanırım. Bir avuç zeytin sevdalısı bir araya geldiğinde avuç içi kadar ortak bir payda sağlayamıyorsa ve bu ortak paydada buluşamama halinin kendini dışarda bırakarak sebeplerini bulmaya çalışıyorsa çözüme ulaşmak noktasında sacayağının bir ayağı havada kalıyor demektir. Havada kalan sacayağının üstüne birşey koymak o yüzden mümkün olamıyor gibi geliyor bana.

Öğretmenim biz okadar güçlü görünüyoruz ki hiç kimse cesaret edemez bize yardım etmeye. Ancak Anna gibi daha fedakar insanların yapmaya çalışacağı bir yardım olabilir. Yani bizim bir üst kıdemlimiz ile karşılaşmamız ve onun bizim için yıranmasına göz yummamız gerekir çözüm bulabilmek için. Yazık olur bizim gibileri çözümlemeye çalışanlara..

Çözümün parçası olmaktansa; önce sorun çıkarıp sonra kendimizi haklı göstermek içn tırmalamayı tercih ederiz.

Her zaman bunu yapamıyorum ama. Galiba yakınmanın yatıştırıcı bir etkisi var. İnsan kendini rahatlamış hissediyor. Fakat bu, sigara gibi bir alışkanlık. Zararı var ama maalesef anlık bir keyif dışında pek bir faydası yok.

Bu çok ta zor olmasa gerek.

Bazen bir sorunu çözmeye çalışırken kendinizi sorunun bir parçası haline getirdiğinizi hisseder misiniz?

Şu sonucu çıkarıyorum, çözümün parçası olmak, sorunun parçası olmaktan çok daha zor. Çünkü fedakarlık gerektiriyor. Ve çalışmak, yıpranmak? Hatta bazı konularda gururundan ödün vermek?

7 Kasım 2009 19:21 akarcalı

Sevgi karşılıklı gelişir.

Ama bu ülke bizim. O yüzden bizim olanı bütün zorluğuna rağmen yine elele vererek bir adım ileriye taşımamız gerek. Bizi bir diğerinin yanıbaşına düşüren de, bir diğerinin karşısına diken de 'zeytin ise eğer, o zaman o zeytinin adına, yanyana omuz omuza olalım. Bizi zeytinden uzağa düşürecek her şeye ve herkese karşı hep birlikte karşı duralım.

kendimle ilgili sorunları çözme becerim eksilerde gezmekle beraber öğrencilerimin psikolojik sorunları olduğu zaman uzman kesiliyorum ve sorunu çözmeden de rahat edemiyorum. onlarla ilgilenmek bana ayrı bir doyum sağlıyor. öğrencilerim söz konusuysa her taşın altına elimi sokarım ama iş kendime gelince ilk metrelerde çuvallıyorum ve sorunun bir parçasından öte sorunun tamamı oluveriyorum. var mıdır buna bir çare?

Dünya çok hızlı değişiyor dostlar ve biz bu değişimin önünde hızla sürükleniyoruz. Sürüklenirken bir diğerinin elini tutamadığımız sürece bu 'herc ü merc'ten kendimizi kurtarabilmek mümkün değil. 'Bir olalım, diri olalım' düsturu sanırım sadece laf olsun diye ortaya atılmış bir hümanist geyik değil.

Mesleki konu, bir örnekti. Bu, hayatımızın her alanındaki sorunlar ile alakalı olabilir.

Şekilde görüldüğü gibi -ben dahil- 8 aydır çözümden yana olan fuzuli ve CEGET dıiında yok...

'Çözümün bir parçası olmayan herkes sorunun bir parçasıdır' der eskiler... Ağaçların varlığı ormanın varlığını görmemizi engellediği sürece sorunun çözümüyle ilgili bir arpa boyu yol katedilemeyeceği de yine hepimizin malumu...

Sen sevdiğini, değer verdiğini davranışlarında ve dilinle belirtiyorsan; karşındaki de sana karşılık verecektir. Sevgi duyacaktır.

Hımm ona çare yook sayın fuzuli,

bazı sorunlar çözümsüz kalmalı değil mi? her şeyi çözersek hele hele de kendimizi, tadı kalmaz diğerlerine bulduğumuz çözümlerin. belki de biz de birilerinin bizi çözmesini bekliyoruz kendimizi çözebilme yeteneğimizi umursamadan.

Ne düşünürsünüz?

Bir o kadar da başa çıkma yolu?

Evet hepimizin hataları olacaktır, hepimiz belli zaafların, korkuların ya da ne bileyim menfaatlerin yol göstericiliğinde zaman zaman hatalar yapacağız. Ama bu bizi sürüden ayrı düşürürse, bizi sizden ayrı düşürürse vay bizim, vay sizin halinize.

Alıntı = Mustafa KELOĞLU