Aşık konuşur, Arif susar.

Mesela Hz. Ömer biliyordu.

Yok, estağfirullah.

Gönül defterine yazılanlar silinmezmiş...

İnsanın insana verdiği fiziksel zarar, eninde sonunda geçer, iyileşir.

Hüzün gönlü terk edermiş...

aşıkın konuştuğu, arifin sustuğu ayrı değil ki birbirinden.

Hamdım, piştim, yandım diyen Mevlana Hazretleride bu aşamalara işaret etmektedir. Hayatın bir doğası, basamakları, yaşama yolları olduğu gibi manevi hayatında -çok daha geniş olan-bir doğası, basamakları, halleri ve ilerleme yolları vardır. Makamda bulunulan yerdir...

Aşık olan insan içten içe yanar, yüreği yaralıdır ve bu dert onu ağlatır. Başka dertleri olan insan ise dertlerini başkalarıyla paylaşır kendini dinleyecek insan bulmak ister. Bu yüzden aşıklar yalnızlığı sever, dertliler de kendi gibi dertlileri.

Zamanla küllenir ama, aklına geldikçe oyar geçer yüreği.

demezler ki ikisi de, gerçek tek...

Yada o beni bulmak istemiyor...

Derler ki''Hak yolcusu kendini tüm insanlardan aşağıda bilecek'' Bu sebeple Hak yolunun rehberleri, talebelerine -manevi anlamda-iki heybe verirler. Birini önüne bağlarlar birini arkasına. Öndeki heybeye kusurlarını doldururlar, arkadaki heybeyede -talebenin gayreti ölçüsünde-manevi hediyeleri. Talebeyede hep önüne bakmasını salık verirler. Zaten arkadaki heybenin içindekilerin hepsini talebeye göstermezler. Öndeki heybeyle hemhal olan talebe kendini hep aşağıda görür.

Burda Hz. Ömer konuşulanlara takat getiremedi çünkü manevi makamının buna takat getiremediğini biliyordu.

o "selamet" her nerdeyse bir türlü bulamadım:)

Huy, hele ki kötü huy insanı kolay kolay terketmiyor.

Ama ne güzel demişler,

Yürümek bu yüzden hedefe varmaktan evladır...

Hayatım hep bişeylere sabretmekle geçti lakin..

Umut bir kere kendini gösterince,

elbet sıra bana da gelecek.

her sevdalı şiir

Mevzuyu biraz daha açalım isterim:

helak olunmuş

Aşık konuşmazsa, Arif konuşursa helak olur.

"Aşk ağlatır, dert söyletir."

Derler ki; "derinlik" bir arayıştır... Bulduğun yerde sığlaşır...

acıyla beslenmelidir.

Ne diyelim,

Can çıkar da, huy çıkmaz...

Aşık arar, Arif seyreyler.

siyahla yazılır

Derler ki:

ve bir gün derler ki ardından

Manevi makamlar bulunulan yerdir. Aşamalardır, yoldur, duraktır.

Aşık ya da aşık adayı, arif ya da arif adayı makam peşinde değildir elbette lakin bulunduğu makamında farkındadır. Bu farkındalık bir zıtlık gibi gözüksede değildir.

Derler ki...

acıdır insanı olgunlaştıran

aşık makam peşinde değil ki, bulunduğu makamın farkında/ idrakinde olsun. olsa bile, aşıklığın yada arifliğin makamı yoktur. olsa olsa aşkın makamları vardır. belki bu basamaklarda bir adım geridedir aşık ariften.

İki gün önce hoş bir sohbetten dimağımda kalanlardı yukarıdaki sözler. Hangi başlığa yazsam diye bakındım ama bu sözleri sığdıramadım bir yere. Bende ''derler ki'' kelimesinin o efsunkar havasına, haşmetine ve sırrına sığınayım istedim.

Derler ki?

umut işte

derler ki

Rabbim ıslah eylesin...

her zaman doğru sözlü ol;doğru sözlü ol ki, ne söylemek zorunda kaldığını unutmayasın

Bu zıtlığı ruhun potasında eritirken farkındalık meydana çıkar. Aslında ne olmadığını bilir ama bu bilmeyi elinin tersiyle iter. Ne olduğunuda bilir ama onuda ne olmadığını bildiğine feda eder.

Ya aynı sözlerden aynı şeyleri anlamadık ya da temelde görüş ayrılığımız var. Gayet normaldir bunlar:)

yazıyı "derler ki" üzerine "demezler ki" diye de ifadelendirerek yazmak istemiştim. mevzuunun dışına taştıysam afedersiniz.

rengi solmasın diye

her gece

Lakin, kelam ile açılan yara kolay kolay geçmez,

aşıkın aradığı, arifin seyreylediği;

Burda mevzubahis olan aranan değil. Hakyolcusu Haktan gayrısının peşine düşmez elbette. Lakin, bu arayış içinde farklı makamlardan geçer. Denilenler, bu makamlardan ikisine yapılan atıftır.

derler ki;

"El yarası onar da, dil yarası onmazmış"

Birgün Peygamber Efendimizin yanına gitmişti. Efendimizin Hz. Ebu Bekir ile konuştuğunu gördü ve durakladı. Duyduklarından sonra daha fazla duymaması gerektiğini anladı ve ordan ayrıldı. Şöyle buyrumuşlardır:

beyazın üzerine

"Sabrın sonu selamet"...

Sessizlik sevdadandır. Gönül susuyorsa, sevdasına olan suskunluğundan. Sevdasını anlatabilme yolu, sessiz harflerle cümleler kurabilmekten geçer. Başarabilirse.

Hülasa aşkında, aşıklığında, arifinde, arifliğinde makamı ve makamları vardır. Aşıklığın en büyük makamı arifliğin en küçük makamından küçüktür. Çünkü biri hala arayan, biri bulmuş olup seyreyleyendir...

''Orda biraz daha kalsaydım imanımdan olacaktım''

Derler ki;