-Ne kadar doğruyum ki ne kadar doğruluk bekliyorum?

bana yapılanları toza yazıyorum... uçup gidiyor toz misali...

Eğer sende memlunsan:))

bazı durumlarda küsmesen bile kırgınlıkları bitiremiyorum. Her zaman suya yazamıyorum hataları.

küs kalmayı hiç beceremem...

"INCINMELERINIZI KUMA, GÖRDÜGÜNÜZ IYILIKLERI KAYALARA KAZIMAYI ÖGRENIN."

melek kanatlarının havada bıraktığı izlerken kendimi burada buldum.. :) hoşbulduk..

tabii ki boyun eğmek değil. Olumsuz özellikleri ile karşılaşmamak için diyaloğu seyreltmek olsun

-Ne kadar kendime yapılmamasını istediğim davranışları, başkalarına yapmamayı becerebiliyorum?

dıştan öyle gözüksemde içimden asla..

Merak etmee

aslında canımız acıdığında hep birinin canını acıtmak isteriz. Sonra yaptıklarımızdan vicdan azabı duyarız. kincilik bu olsa gerek. aslında her durumda kendimizden intikam aldığımızı düşünmeyiz.

Edebiyat sınıfına bekleriz!..

Sen güzellikleri farkediyorsundur arkadaşım ondandır!.. :)

Tokadı vuran ve sonra arkadaşının hayatını kurtaran kişi ona şöyle der; senin canını yaktığımda bunu kum üzerine yazın ama şimdi kayaya kazıyorsun. NEDEN?

Ben hem taş oldum hem taşıdım...

Her insan kırılabilir, küsebilir. Bu zaten bizlerin doğasında mevcut. Ben taş kalpliyim diyen yoktur sanırım. Ama küçük ama büyük etkiler, küser ve kaçarız birşeylerden.

Çölde yolculuk eden iki arkadaş hakkında bir hikaye anlatılır.

Elin ağırlığı bir kuş gibi.

"Düşünelim ve içimizden geçenleri kelimelerimize dökelim. Sırtımıza yük olan o taşları, kucaklaşarak denize dökelim!.."

kimseye bilerek zarar vermez iken bana zarar verilmesi hoşuma gitmiyor. Maalesef eskisi gibi samimiyete devam edemiyorum.

"BUGÜN EN IYI ARKADASIM BENIM HAYATIMI KURTARDI."

Dur bak şimdi bu foruma oraya yazacağım ben, yukarı çıkacak:)

inattan, kaçıştan, ölüm savaşından,

Yok sana kinlenmem destroika.:)

@ destroika seni burada görmek çok güzel, burası benim sığınağım sende hoşgeldin... :))

Ama benim kin dediğim şey unutmamak anlamında, başkasının canını acıtma için yapılırsa bu kötülüğe girer!..

Kabullenici olmak derken, bunun dozunu da bilmek gerekir ama boyun eymek olmamalı bu durum!.. :)

Bir düşünün:

ben sırtımda hiç taş taşımadım.. unuttum gitti hepsini.

affedici olmak değilde kabullenici olmak makul olan.

-Ne kadar affediciyim?

taşıdıklarımı denize döktüm geldim..

Yada anlamayız karşıki kırılır diye, şuan benim yaptığım gibi yanlışlıkla enter tuşuna basınca böyle konu bölünür işte... Bakalım bunda da vardır bir hayır (:

Yolculuğun bir aşamasında iki arkadaş tartışırlar biri ötekine bir tokat atar. Tokadı yiyenin canı çok yanar ama tek kelime etmez ve kum üzerine şu sözleri yazar

-Dargınlıklarımın sebebi ne kadar önemli?

bana küsenlerin sırtında herkese göre sıradan, onlara göre çok değerli kocaman bir taş olarak kaldım.

çok fazla olabilir küsmelerini ben istemedim...

:) biraz uzun sürdü galiba..

iyilileri ise mermere yazıyorum... istesemde silemiyeyim diye..

Bana göre değil test ettim ve yanıldığımı anladım zamanında...

Bende değilim...

Düşünelim ve içimizden geçenleri kelimelerimize dökelim. Sırtımıza yük olan o taşları, kucaklaşarak denize dökelim!..

Konuşmayı seyreltmek iyi bir çözüm, kendi adıma ben aslında kinci biriyimdir'asla unutmam' cinsinden biriyim.

Darıldığınız, küstüğünüz yada size darılan veya küstürdüğünüz sevdiklerinizin her biri, bir tane taş olsa, sırtınızda ki ya da elinizde ki torba ne kadar ağır olurdu?

bunu öğrenmem iyi oldu. kinlenme sakın bana...

küsmek sorunların çözümünden yada çözümsüzlüğünden uzaklaşmak, bir kenara çekilip beklemek...

edebiyat sınıfı kaçıncı katta?

Birde karşıki kişiye öyle davranmalıyız ki bir gönül bahçeside onun gönlünde oluşsun..

@ALİSEYDİ, RÜZGARIM VE BENSİSU TEŞEKKÜR EDERİM, GÜZEL PAYLAŞIMLARINIZ İÇİN...

-Ne kadar kusursuzum ki ne kadar kusursuzluk bekliyorum?

Denilir ki özel birini bulmak bir dakikanızı alır, onu değerlendirmeniz bir saat içinde olur, onu sevmek için bir gün yeter ama sonra onu unutabilmek için bir ömrün geçmesi gerekir..

Destoika o zaman ne mutlu sana:))

melek arkadasım ne zaman senı yazmaa calıssam melke dıye cıkıyor... bu bır hayat akıp gıden engel olamadıgımız bu hayatta bıze dusen ne sadece yasamak mı ınsan olmak bunu mu gerektırır... olması gereken elbette bu degıl... cunku bız ınsanız ve gercekten bızı bız yapan bır dusunme gucumuz var ve en onemlısı bır manevıyatımız var bızı bız yapan:)) bıraz burcumun ozellıklerını tasıyorum gercekten cok cabuk parlayabılıyorum ama o kadar kısa suruyor kı ben dostlarıma kusemıyorum onlardan gelen sıkıntı yada ıstemedıgım davranıslar o kadar masum bı hale burunuyor kı kesınlıkle dargınlık kuskunluk yaratmıyor... ben cok severım bu sozu ve benım gercekten deger verdıgım konulardan bır tanesı... bızım ıyılıgımız kendımıze dost bıldıgımız ınsanların ıyılıgı uzerınedır & bız ınsanlara kızabılırdık eger sevgı bıze mahsun durmayı ogretmeseydı... eee bunlardan sonra soyle bakalım kım bızım sırtımızdakı torbada tas olabılır:)) benım cuvalım sımdıye kadar hep bostu ben bu yuku tasıyamam... ama ınsallah kımsenın torbasında bı tas degılımdır... cunku kesınlıkle bu bende cok buyuk yaralar acar... boyle bır paylasım ıcın cok tesekkur ederım.. hayırlı geceler:))

Fakat hemen kendimize gelmeli : bu var olan taşları birer çiçeğe çevirmeliyiz. Affetmesini bilmeliyiz ki, zamanı gelince bizide afetsin karşıki taraf... Çoğalan taşların yerini göreceğiz ki zamanla çiçekler almış. Ve bu çiçekler gönül bahçesini oluşturmuş. Biz tamam oluştukduk gönül bahçemizi sorun yok..

Meleğim teşekkürler konu için. Çok güzel bir konu. Hakkıyla yaşar ve yaşatırız inşaAllah

belki pırıltılı bir göz, ama bir savaş.

"BUGÜN EN IYI ARKADASIM BANA BIR TOKAT ATTI."

İnsan bir kuş, havadan bir öz,

hem ben edebiyatçı değilimki.. :(

O an belki yapılan, görülen yada yaşanılan şeyler bizim için bir taş hükmünde olabilir. Ve bu taşlar zaman geçtikçe çoğalıp, gereksiz yer işgal edebilirlerde...

Öbür arkadaş ona şöyle cevap verir:"Biri bizi incittiğinde bunu kum üzerine yazmalıyız ki bağışlama rüzgarı estiğinde onu silebilsin. Ama biri bize İYİ bir şey yaparsa onu kayaya kazımalı ki onu hiçbir rüzgar yok etmesin."

ben yeniyim kaybolurum.. :)

Yıkanabilecekleri bir vahaya rastlayana dek yürümeyi sürdürürler. Tokadı yiyen yıkanırken bir batağa saplanır, boğulmak üzereyken arkadaşı tarafından kurtarılır. Boğulmak üzere olan arkadaş tam kurtulduktan sonra bir kaya parçası üzerine şu sözleri kazır:

Destroika valla ne yalan söyleyeyim, burada yazıyor olman beni aşırı derecede mutlu etti.

Müslümanın küslüğü mendil kuruyuncaya kadarmış. İnsanız, kırabiliriz de kırılabiliriz de. Önemli olan sürdürmemek.

-Ne kadar alçak gönüllüyüm?

-bugün son günüm olsaydı, küskünlüklerimi bir kenara bırakır mıydım?

Bazen bilerek bazen bilmeyerek kırarız... Ve bu taşlar çoğaldıkça çoğalır. Bu taşlar artık yüreğimize tesir etmeye başlar ve yavaştan yüreğimizde taşlaşır.. Bugün bir taş belki yarın 2,3.. vs..

Ne mutlu gönül bahçesinin sahibine...

kin nefret yok hayatımda...

En başta bu düşüncelerimi kendi davranışlarıma empoze etmem gerekli gibi:)

keşke küsmeselerdi. o zaman çoktan denizlerinde olurdum :)