seni seviyorum.

/ Notaları yalnızlığa dair

kalbim acıyor ama susmaktan başka çare yok :(

Hayalinle gözlerime sınırlar çiziyorum hasretine dair...

sorhoşlar gibi dalıyorum sokaklara

Bütün sırlarımı, yaşanmışlıklarımı, yarım kalmışlıklarımı hiç düşünmeden paylaştım seninle... En umutsuz anlarımda bile sığındığım oldun... Küçük şımarık bir kız çocuğu gibi ufacık bir yara alsam sana şikayet ettim... Söylesene, şimdi seni kime şikayet edeceğim?!.

Hüzünler toprak rengine bürününce sevdalar dize gelir,

"Susmak yalnızlığın ana dilidir..."

Notaları sana dair

mahrur bir şarkı sözlerinde bekliyorum /

Bugün yine geldim sana, yine konuşamadım... Oysa boğazımda düğümlenen ertelenmiş bütün sözcüklerim "keşke" lere sebep olacaklar, biliyorum... Günlerdir böyle oluyor zaten... Tam dökülmek üzere iken kelimeler dilimden, susuyorum... Ardıma bakmadan hızlı adımlarla uzaklaşıp gidiyorum ya da uzaklaştığımı zannediyorum... Belki ardımda bıraktığım sen, en yakınım, en iyi bilenim, tek anlayanımsın...

suskunum... bende bilmiorum nedeni ni.. yalnız oldugum için mi susuyorum yoksa suskun oldugum için mi yalnızım...

ya söyleyecek söz bulamazsın ya da söz söyleyecek birini

Hiç sevmedim suskunlukları, biliyorsun...

Bazı şeyler var ki, dillenmiyor, söylenmiyor... Söylenemiyor!..

Artık kulaklarım sesleri duymaktan daha da yoksun!.. Artık hangi kelimeye atsam elimi, hepsi birbirinden kırık, birbirinden yarım... Gözlerimse denizi, gökyüzünü eskisi kadar mavi görmüyor... Hani ne yapsan çıkmazdı denizin lekesi?!.

son söz söylenmeden susmak olmaz. herşey ıssız herkes sessiz sen kkonuş. konuş ki susmalar katmerleşsin yüreklerde

Başlık çok doğru ancak iki yönü daha var:

/ Notaları sevdaya dair

Kelimelere haber saldım.. heceleri yağmur ile rüzgarlar getirdi... şimşekleri gizledim sabrımda.. ve şimdi gözlerimden oku sessizliğimi...

Korkuyorum seni kaybetmekten ama korkmuyorum seni sevmekten!..

Sen ardımda kalıyorsun, ben yürüyorum... Hep geride kalanlar yalnızlığa mahkum olmuyor... Ben kendi yalnızlığıma, kendi yokluğuma, hiçliğime yürüyorum...

Ne vakit seninle ilgili, bu çaresiz gidişinle ilgili bir şeyler düşse aklıma, kovalıyorum beynimin içinden... Hiç bir sesi dinlemiyorum... Ya da ürkekçe bir yerlere saklanıp, gizleniyorum... Gelip beni gizlendiğim yerlerden bulacağını bile bile...

İşte bu yüzden herkesin konuştuğu zamanlar susuyor, hiç konuşulmayan ortamlarda çok konuşuyorum. Anlaşılabilme ihtimalim belki hiç olmayacak. Belki de...

Hani şair ne demıstı ; " daha da yalnız kalabılırdım, yalnızlık olmasaydı."

Neresinden tutsak bu susmanın yalnızlık saçılıyor etrafa...

susmam, sesinin yankısıdır... yanlızlık değil seninle bütünleşmektir.

-Bir de hani bir söz vardır,'söylesem tesiri yok sussam gönül razı değil.'

Konuşsan incinecek belki bu yüzden susmak en güzeli

Farkediyorum ki, susmak en büyük yalnızlık...

Taklit edilebilen herşeyin aksine taklit edilemiyor yanlızlık...

En yakınım bile bir tıpkıbasım! Ben öyle olmadığımdan beni anlayabilecek kimseyi bulmam çok zor. Susmam, sıradan bir suskunluk olarak algılanıyor. Çünkü "tıpkıbasımlar" sorgulamıyor, iki çarpı iki dörttür diyor, benzinin litresine gelen yeni zammı 10 yıl önce yaptığı gibi yorumluyor, sabah uyanıyor, öğlen yemek yiyor, akşam eve gidip gece de uyuyor. Ben farklı bir şey söylediğimde söylediğimi olağanüstü bir şeymiş gibi algılayanlar "Ha ha ha canım, hiç öyle olur mu, ne diyorsun yahu sen..." gibisinden bakışlar fırlatıyorlar gözlerimin içine. Farklılığa tahammül yok. Bazen bu tahammülsüzlüğün tescillenmesi adına konuşuyorum, kendi kendime yorumlar yapıyorum.

anlaşıldığımda kimseler olmayacak.

Yalnızlıgımıza dost olur cogu zaman susmak. Belkı de en hakiki dost. Tek anlayandır senı suskunlugun. İçinden butun gecenlerı dınler ve tek kelıme etmez sana.

dilim tutulmuşcasına susuyorum...

Bütün kelimelerim, tüm söyleneceklerim ve söylenmemişlerim suskunluğa bürünüyor karşında... İstesem de konuşamıyorum seninle... Susmaktan başka da bir şey de gelmiyor elimden... Susup gülümsemekten başka... İçimde çığlığa dönüşmüşken söylenememişlerim, susturmak öylesine zor ki!.. Bu sessizliğimde de anlar mısın beni yine?!.

susmak en güzel çare

Hiç bir şey eskisi gibi değil!.. Her yeni gün bir şeyler daha eksiliyor... Sen de gideceksin, sen de eksileceksin... Ne bir dost doldurabilecek dünyamdaki yokluğunu, ne de bir sevda... Issız kaldığımda kimselere sığınamayacağım... Korkularımdan daha bir korkar oldum... Sen de gidince ya unutursam gülmeyi?!. En büyük korkum da bu ya!..

Sevdalar bulanınca ayrılıklara gözyaşları intihar olur gözlerde...

biri banada öğretsin bu susmak yanlızlığını,, yaşamak istiyorum beceremiyorum..:(

Güzelsin yalnızlık. Güzelsin susmak.

-Susmak zor olduğu kadar bir "erdem" aynı zamanda.

iki kişilik bir şarkı sözlerinden geçiyorum şimdi /

konuşmak yaramaz işe

Ama susmak zamanıdır şimdi...

Ertelenmiş hayallerin sancılarında asılı durur siyah beyaz resimler,

susmak...

Sana gülümserken bile bir bulut çöküyor yüzüme adeta...

Ertesi sabah uyandığımda değişen sadece takvim yaprağı oluyor. Tıpkıbasımlar arasında sıkışıp kalmanın dayanılmaz baskısıyla işime gidiyorum.

Susuyorum... Susuyorum... Susacaklarım bitmiyor!..

Gözlerimden uzun yolculuklar geçiyor,

Kahverengi efkarları yüklenince sırtıma hüzünler sırdaşım olur...

nereye gideceğim belli değil

bazen

Hüzünlü bir şarkı sözleriden geçiyorum şimdi /

Sen gideceksin, ben yine susacağım... İçimdeki ses çığlık atarken ben yine bastıracağım... Son sözcüklerimi sen yine duymayacaksın... Sonra pişman olacağım "Keşke!.." diyeceğim, "Keşke söyleseydim!.." "Belki anlayabilirdi beni, belki tanımlayamadıklarımı tanımlayabilirdi..." "Belki, belki de fazla!.."

Ders aralarının uğrak yeri olan öğretmenler odasında bulunduğum zamanlar Öyle Bir Geçer Zaman Ki ya da -ne biliyim işte- Hürrem Sultan dizilerinin son bölümlerinde "neler olmuşlar" arasında sıkışıp kalıyorum. Romanımdan birkaç sayfa okuyum diyorum, bu sefer de Fenerbahçe'nin bilmem hangi penaltısı verilmemiş veya Galatasaray'ın hali nice olacak nevinden hergün birbirinin kopyası olan sohbetlerden iyice bunalıyorum. Sadece öğretmenler odası mı? Tabii ki hayır. Kendi evimde de bu sıradanlıkların aynısı mevcut. Ev ahalisi de kaptırmış kendini bu silsileye. Ezber yAşantılar beni o kadar çok bunaltıyor ki bir eylemin peşinden hangi eylemin geleceğini bilmenin dayanılmaz sancılarını yaşıyorum kendi içimde. Kimseden ortaya yeni bir eser vermesini istemiyorum fakat fotokopi makinası gibi "tıpkıbasım"lardan da uzaklaşıp nefes almak istiyorum.

Ben zaman zaman susan zaman zaman çok konuşan, çok konuşulan ortamlarda çok susan hiç konuşulmayan ortamlarda çok konuşan değişik biriyim.

yanlızlık dediğimiz aslında büyük bir erdemdirliktir içindekilernlerini kendinle bir yasamaktır gözler onu takip eder sen aldanma susmakta coğu kez sana eşlik eder