Kendin içindeyken, kafan dışındaysa

Bu konuya bir ömrnek vermek gerekirse herkesin beğendiği bir şeyin yani etrafımdaki herkesin beyaz rengi beğenmesi beyaz rengin sevileceği anlamını taşımaz, Bizim içinde bulunduğumuz beyaz rengin sevilmesi sadece bizim içinde bulunduğumuz topluma kişiye göredir.

Hayatımızı kafeslere hapsetmemek dileği ile..

tum gucuyle tum sevgisiyle

O neredeyse yüreğini durduracak korku geçmiştir artık. Kendini dışarıda daha rahat hissetmeye başladığını düşünürken karşılarında bir aynanın olduğunu fark eder. Aynada iki kartal görür. Yanına bakar kartal oradadır. Diğer yanına bakar ikinci kartalı göremez. Arkasına bakar orada da yoktur. Aynaya tekrar bakar; bir kartal kanat çırparak batmakta olan güneşin kızıla boyadığı gökyüzünün enginliğinde kaybolur.

risk almayı ne kadar beceriyoruz?

kıyının dibinden ayrılmayan gemiler gibi

Tam bunları düşünürken, aklıma Kartal hikayesi geldi...

Hepimiz kendi çevremizde yani kendi gördüklerimizle yaşıyoruz.

Düşünsenize size tanımayan 2 milyar daha insanın olması?

Yükseklerde süzülen kartalın dikkatini aşağıda bir şeyler çeker. Alçalmaya başlar. Gördüğü bir kafestir. Kafesin içerisinde bir hayat vardır. Kartal kafesin yanına usulca konar ve hayatı bir süre izler. Hayat ileriye doğru hareket eder. Parmaklıklara çarpar. Geri gider, birkaç adım attıktan sonra tekrar parmaklıklara çarpar, sağa gider parmaklıklara çarpar, sola gider parmaklıklara çarpar.

yukardaki linkde bulunan bir kitaptan alıntı çok uzun yazıyı okuyup anlarsanız fanusun yada çemberin dışına bir yolculuk yapmış olacaksınız. ancak benim bunda da karşı olduğum bazı noktalar var...

gercekler bazen beni boğuyor..

Fanusun dışından sen kimsin?

tarihçi,

Uyan

Birbirimizi bilmeden, birbirimizden haberi olmadan aynı dünyada yaşıyoruz.

burda da sana denk geldik napalım :)

Her toplum ihtiyaç duyduğu karakteri üretir.

Mezarlıklar kendilerini vazgeçilmez zanneden insanlar ile doludur, tabiatındaki huy gereği insan kendisini mükemmel görme eğilimindedir.

Güvenli bir durumdur kesinlikle ama bunda hiç hayat yok.

Çiçeğe dönüşebilecekken ve ayrıca rüzgarda ve güneşte ve ayda dans edebilecekken, neden tohum kalmaya karar verdiler?

aynı dünyada,)

Bir yerde çatalla makarna yemek o bölgeye yerleşmişse diğer bir başka bölgeden gelene göre ters ve yanlış gelmiş olur, hatta çatalla yiyenlere göre o dışardan gelen çubukla yiyen kişi yanlış ve ters gelebilir.

Şimdi fanusun dışına çık ve dışarıdan, yani uzaklardan kendine bak!

Zaman zaman kendimizle baş başa kaldığımız anlarda, hiç kendimizle yüzleştik mi?

Bu insanlar neden böyle karar aldılar?

Yani gördüklerimiz yaşadığımız çevre bizim için bir fanus onun dışına çıktık mı?

din eksenli eğitim ve dünya:

oysa insan acılmalı geniş okyanuslara

Önemli olan bundan sonra korkusuzca, hayatımızı kafeslerden çıkarabilmektir..

konu inanç yada inançsızlık değil elbette bu konunun içerisine de girebilir ama bu konu için ayrı bir bölüm var, orada bu konular konuşulabilir ben de şimdi gidip bir müslüman olarak; müslümanın iç dünyası diye yazı yazıp video mu paylaşayım?

Şiirlerle, şarkılarla kendini avutacaksın

Milyonlarca insan tohum kalmaya karar verdi. İnsanların tohum olarak kalmasında amaç nedir?

Çaresi yok kardeşim

Hadi şimdi aynaya bakın!!!!!

Bizim tanımadığımız ve bizi tanımayan Dünyada milyonlarca aslında milyarlarca insan var.

Nasıl bir duygu...

Her akşam böyle içip, kederlenip

Konu da insanların biraz daha geniş açıdan düşünmesi ve içindeki toplumdan daha farklı olarak bazı şeyleri görmesi gerekliliğiortaya koymak içindir.

Ya dışındasındır çemberin

Bir Ateistin İç Dünyası...

Hayat aynaya tekrar bakar bir kartal. Yanına bakar kartal yoktur. Gözleri herhalde o gün yaşadığı heyecanın etkisiyle, üzerinde oyunlar oynuyordur diye düşünür. Gözlerini iyice ovuşturduktan sonra, tekrar aynaya bakar; bir kartal, etrafına bakar kartal yoktur. Sonunda gerçeği kavrar; o bir kartaldır. Ama daha önce bunun farkına varamamıştır.

Meyhane masalarında kahrolacaksın

-Kartal hayat a sorar; orada ne yapıyorsun?

Evet, Küçük dünyanızdan ayrılın.

Ya da içinde yer alacaksın

çünkü fanus koruma sağlıyor bir bakıma

belki de bukadar cok garanti aradıgımızdan bukadar depresifiz.

Ortaçağda toplumun ancak yüzde 1'i okuryazardı. İyilikler ve doğrular, inanç biçiminde kitlelere aktarılırdı. Doğru olan da buydu. Dinler bu görevi yerine getirdiler. İnsanlığa yapacakları hizmeti yaptılar. Çağımızda ise, eğitimsiz bir toplum çağın gerisinde kalır, yaşayamaz. Böyle bir topluma doğruları, inanç biçiminde vererek, onları ikna etmek gayet zordur. Onlara doğruların, iyinin ve kötünün gerekçelerini, rasyonel bir söylemle anlatmak bir zaruret halini aldı. Bu sebepledir ki, eğitimli toplumlarda inanç, önemini yitirdi, okuryazarlığın ve eğitimin yetersiz olduğu yerlerde ise, etkinliğini sürdürüyor.

Çiçek olmak daha güzel aslında.. Yani Fanusun Dışı..

Halbuki herkes aynı makarnanın peşinde onu yemenin derdinde...

durum şöyleki fanusun içinden yani var olandan vazgeçmek zor birazcık...

Sen Fanusun içindeki küçük dünyanın dışını görebilmiş misin?

-Ben mi diye karşılık verir hayat. Ne yapabilirim ki? Diye yakınır. Dört bir tarafım çevrili hapsolmuş bir durumdayım. Dışarı çıkmayı denedim ama olmuyor işte.

Bazı insanlarda sanki dünyanın en güçlü, en akıllı, kralı, kraliçesi veya en güzel insanlarıymış gibi davranırlar, Bu durum onlar için olağan bir durumdur. Aynı zamanda kimliklerinin bazı kısımlarını saklamaktadırlar. Kimliklerinin dünyanın "en önemli" insanı olarak gördüklerinden bazı kimlik bölümlerini parçalarından ayırmışlar ve büyüklüğü abartılmış olan kısımları bir fanusla örter gibi korumaya almışlardır. Bu da yaşamlarında birçok problemin ortaya çıkmasına neden olur.

Onların kararında bir şey var; tohum çiçekten daha güvenlidir.

Ya da kendimizi ne kadar tanıyabiliyoruzun iç hesaplaşmasını yaptık mı?

işte ben tam da başlıktaki konuyla alakalı yorum ve paylaşımlarda bulundum :)

belki de guvence veriyordur

Biz hep hayatımızı kafeslere hapsettik..

ama nasıl ne şekilde hangi inançla?

konuyu şarkı da ekleyerek katledilmesine yardımcı olduğundan dolayı teşekkürler.

Fanusun dışına çıkmak istemezler.

insanlık- ekonomi-devrim- kadın hakları - cinsellik - tarih vb. pekçok şeyden bahsediliyor bu yazıda...

Çiçek narin, tohum narin değil. Tohum daha güçlü gözüküyor. Çiçek çok kolayca yok edilebilir; sadece güçlü bir rüzgar ve yapraklar uçuşacaktır. Tohum, rüzgar tarafından kolayca yok edilemez, tohum çok korunaklı, güvende. Çiçek açıkta; o kadar narin bir şey ve o kadar çok tehlikeye maruz kalıyor ki, güçlü bir rüzgar gelebilir, bardaktan boşanır gibi yağmur yağabilir, güneş çok sıcak olabilir, aptal bir adam çiçeği koparabilir. Çiçeğin başına herhangi bir şey gelebilir, çiçeğin başına her şey gelebilir, çiçek sürekli olarak tehlikede. Ama tohum güvende; bu yüzden milyonlarca insan tohum kalmaya karar verir. Oysa tohum kalmak ölü kalmaktır, tohum kalmak hiç yaşamamaktır.

-Peki, gerçekten dışarı çıkmak istiyor musun? Diye sorar kartal. Evet der hayat. Kartal güçlü pençeleriyle kafeste hayatın dışarı çıkabileceği kadar yer açar. Artık özgürsün hadi dışarı gel der. Hayat tedirgin bir biçimde içeride kalmaya devam eder. Gelmek istemiyorum der. Neden hep özgür olmak istemiyor muydun der. Evet ama?. Ama ne? Burada ne kadar özgür olmasam da mutsuzda olsam yinede güvendeyim. Dışarıda bilinmeyen bir dünya var. Dışarıda beni neyin beklediğini bilmiyorum. Burada kısıtlanmış da olsam mutlu bir mutsuzluğum var. Burada her şeye alıştım. Ben sana dışarıda yardım ederim. Hayat ürkek adımlarla kafesin açılan kısmına gelir. Aralığı tam geçmek üzereyken, birden kafesin en uzak köşesine kaçar. Kartal içeri girip Hayatı dışarı çıkarır ve pençeleriyle kavrayıp yükselmeye başlar. Hayat öylesine korkar ki kalbi neredeyse dışarı fırlamak üzeredir. Kartala sıkı sıkıya tutunmanın ve güvenmenin dışında yapabileceği başka bir şeyi kalmamıştır artık.

Mutsuz olacaksın

yeni türkü - Çember

Gerçekten sen olması gereken gibi mi yaşıyorsun yoksa daha az ve basit mi düşünüyorsun?

Aslında bu başlığın içinde yaşanılanlarda konuyu anlatıyor bunu görmek de size kalsın.

Konu ile alakalı yorum yaparsan sevinirim..

Senin iyi yanların ne? Kötü yanların ne?

güzel...

Yoksa hala fanusda mısın?

Neden milyonlarca insan tohum kalmaya karar verdi?

Eğer algıladığımız dünyanın bizim bir yansımamız olduğu gerçeğini kabul ediyorsanız, kim olduğumuzu daha çok bilebilmek için, dışımızda oluyor gibi gördüğümüz şeyleri, kendi yaşam alanımıza çektiğimizin farkına varmamız gerekir. Kendimize sempatize ederek üzerimize çektiğimiz ve eşleştiğimiz şeylerin bizimle olan ilgisine bir türlü anlam veremeden yargılarız. Oysa yargıladığımız her şey bizim aynalarımızdır.

Yaşanmışlıkların, kokuşmuşlukların arasında, her şeye rağmen hayat mücadelesi verirken, ne kadar başarabiliyoruz diye hiç kendimize sorduk mu?

Aynadaki görüntülerimizdir.

ne diyorsun burada mı buldun beni:)

bunun yerine burada görüşlerin fikirlerin kısaca genel anlamda düşüncelerimizin etrafımızdaki fanusla sınırlandığı dışarıya yani fanusun dışına çok zor çıktığımız gerçeği.

Yükseldikçe yükselirler. Dağların zirvelerini aştıktan sonra Kartal hayata hadi atla şimdi, tek başına uçacaksın der. Hayat artık bu korkuya daha fazla dayanamayacağını hisseder. Ne uçması. Ben hayatım boyunca kafesin içinde yaşadım, dışarı bile çıkmadım diye kekeler. Bir yandan da kartalın bu derece emin ve soğukkanlı bir şekilde bunu kendisinden bir anlam vermeye çalışır. Birden bire kartal hayatı ve hayat düşmeye başlar. Kafesten dışarı çıkmak istemenin ne kadar büyük bir hata olduğunu düşünür. Kartal ise, hayatı izlemekle yetinir. Tam yere çakılmak üzereyken, hayat kanat çırpıp uçmaya başlar ve yere güvenlice iner. Kartalda ardından büyük bir ustalıkla süzülerek, yanına konar. Hayat olup bitenlere hala inanamıyordur. Kafesin dışına çıkıp uçan o muydu, yoksa bu bir rüyamıydı.