Her gün rutin yapılan o kadar çok gereksiz kural ve iş var ki.

Ve bunu farkettiğinizde ise minnet ve teşekkür beklemeden kuş gibi hafif yaşıyorsunuz.

Althusser'in otobiyografisini okuyunca, ünlü düşünürün eşiyle paylaştığı bunca sıkıntı, bunca aşk, bunca acıdan sonra ona reva gördüğü bu finale inanamıyorsunuz. Ama bir yandan da bu kadar şiddetle yaşanan bir aşkın son kertesinde insanın, sevdiğini ölümün sonsuzluğunda saklama fikrine kapılabileceğini düşünüyorsunuz.

Acaba Helene, aslında ölmek istiyordu da, intiharını eşinden mi "rica etti?" Yoksa Althusser, karısında kendi yıkımını gördüğünden, onu yok edince kendi yaşamını temize çıkarmayı mı umdu?

Bilemiyoruz.

Yüzmek varken, yatmak varken güneşli bir havada ağaç gölgesinde ne yapıyoruz, bir koşuşturmaca.. bir harala gürele...

Gerçek gayem:

Belki intiharımızı kolaylaştırmak için... Belki de bizde kendi yıkımını gören bir zihniyete, bizi yokederek arınma çabasında yardımcı olmak için...

''mutlu olduğun ölçüde mutlu et'' ya da,

Birden dehşete kapıldı.

Tek gayem mutlu olmaaaak dolayısıyla mutlu etmeek...

Teknoloji yaşamı kolayaştıracakken, biz bir sürü kurallarla boğuşur hale düşmüşüz farkına varmadan...

acaba şöyle ıssız, bucaksız, kuş uçmaz kervan geçmez yaban bi yerde yaşasaydım da ömrümü öyle tüketseydim hiç bişeyden haberdar olmadan acep daha mı mutlu teslim ederdim ruhu?

Bizi, bizden korumaya çalışıyorlar...

bilgecan insan bazen bunu düşündükçe yani ben en azından kafayı yicek gibi oluyorum

Tek gayemiz demişsiniz ama ben farklı açılardan baktım olaya.

Hayalimdeki gayem:

Az sonra durdu. Eşinin dingin ve huzurlu yüzüne baktı: Helene'in gözleri tavana dikiliydi ve vücudu kımıldamıyordu. Sonra dudaklarının arasından sarkan küçücük dil parçasını farketti.

ve biliyorum kii

mesela bir gazetecinin tek gayesi ülkece tanınan bir kişi olmaktır. bir öğretmenin tek gayesi öğrencisine daha fazla bilgi sunabilmektir. bir şairin gayesi kelime haznesine bir kelime daha katabilmektir. bir anne ve babanın tek gayesi çocuklarına hayatı öğretebilmektir...

Anne çocuğu için canını verirken bilir ki onun ölümüne göz yumarsa kalan yaşamında dayanılmaz acılar çekecektir.

Bir düşünün, saymakla bitmez.

sanırım doğru ama herkes için öyle mi acaba?

20. yüzyılın en önemli düşünürlerinden Louis Althusser, saat 9 sularında, karyolasının ayakucunu aydınlatan kurşuni bir gün ışığı ile uyandı.

tek gayem var diyemiyorum... özellikle bugünnnn:(((

Helene'in bu boğma sırasında en küçük bir direniş göstermemiş oluşuna dair raporlar, bu hissin karşılıksız olmadığını gösteriyor.

1980 yılının 16 Kasım günü, bir Pazar'dı...

İnsan vardır; karşısında yardıma muhtaç bir insan olduğunda ve kılını bile kıpırdatmaz ve hiçççç vicdanı rahatsız olmaz.

Eminim ki, onlar da her eziyeti bizi sevdikleri için yapıyorlar...

İnsan vardır; yaptığı iyilikler için ne en ufak bir taktir, teşekkür beklemez, enayilik derecesinde hep birilerini mutlu edecek büyük, küçük her yardımı yapar, kimseye de kötülük yapmaz, vicdanını rahatlatmak gibi bir beklentiside yoktur, ne yaptığı iyiliği anlatır, ne övünür ve zaten hep mutludur.

Althusser o an yaşadıklarını, daha sonra "Gelecek Uzun Sürer" adlı otobiyografisinde şöyle anlatacaktı:

İnsan vardır; sırf kendini tatmin edip, birilerini mutlu edip karşılığında kendi vicdanını rahaatlatıp mutlu olmak isteğinde olur.

Kimini bağ bahçe mutlu eder, kimini aşk;kimi ömrünce timsahları incelemekte arar mutluluğu, kimi meslekte yükselmekte bir başkası çocuklarına kendini adamakta...

Maskelesek de en dipteki yegane gayemiz kendi mutluluğumuz.

Bu yasaklar, bu tuzaklar hep bizim için...

her amaca ulaşıldığında yerini almaya çoktan aday... yeni amaçlar olacakkk... güzel amaçlar olsun hep diliyorummmmm... öyle olmalı ve olacakk hep daha güzel amaçlaraaaaa...:)))... birlik ve huzur içindee:)))...

Ayakkabı bağcıkla, çocukları okula götür, işe git, kravat tak, ütü, çamaşır,...

mutluluk, umarım sizin kıyılarınızda da kürek çeker.

Geleceğin uzun sürdüğünü biliyoruz.

tek gayemiz değil belki ama bence en önemli gayemiz öldükten sonra güzel şeylerle hatırlanmak, unutulmamak, arkamızda güzel izler bırakmak...

birde önemli nokta var;ideallerimizin peşinden gitmek. bizi bizler yapan bu savlardır. atılan en büyük adım, kılavuzumuz... yarına daha dinamik kalabilmemiz için koruyucu kalkanımızdır ideallerimiz. bir yelkenli rüzgar sayesinde ilerler, ya biz..?ideallerimiz sayesinde amacımıza ulaşırız.

Seviyorlar bizi... Öldüresiye... Ve biz dirençsiz uzatıyoruz boğazımızı varoluşumuzun gönüllü cellatlarına...

sayın gülce hocam insanın gerçekte olan gayesini çok güzel izah eylemiş. ekleyecek bir söz bulamıyorum gerçekten çok doğru ayrıca gerçekci bir yorum. insanın uğraş verdiği yegane şey"mutluluk"...

Çeteler kurup, boğazımızı sıkıyorlar; vatan millet aşkının ölümcül şehvetiyle...

Bir süre sonra gelip ünlü Fransız filozofa bir iğne yaptılar ve götürüp Sainte - Anne akıl hastanesine yatırdılar.

e daha ne olsun...

Ben kitabı okurken, hem aşkın şiddetle kurduğu bu tuhaf ilişkiyi düşündüm, hem de bizi sevdikleri için ellerini sürekli boğazımızın düğüm noktalarında gezdirenleri...

Az sonra doktor, Althusser'in dairesine koştu. Helene'in bedenini yokladı. Sonra dönüp, "Yapacak bir şey yok, artık çok geç" dedi.

bir yerde okumuştum sanırım

keyifli ve mutluyum yani..

birazdaha özele inersek yani kendimize şöle bir sorarsak. bizim bu dünyadaki tek gayemiz ne için ve ne olurdu?

Başkalarını mutlu etmekle mutlu olanlar sadece bir kategori.

Yaşamak..

bazen diyorum ki

kişinin salt kendi mutluluğu tek amaç olursa o bencilliktirrr...:((((( ego tatmini:(((

Eşi Helene, karyolanın kenarında sırtüstü yatıyordu.

Hayatıma anlam katıp geçtiğim bütün yollarda hoş bir seda olmak.:)

tek gayem yoktur çoğu zaman çok pek gayem vardır ama şu an ki tek gayem; Kendimi dışarı atmakkkk!!! inlere karışıp cinlerden uzak durmak!!! keyifli bir gün devirip... bol egzoslu oksijen depolamakk!

şuan bir gayem yok.

bu dünyada ki tek gayemiz yalnızca kendimiz için bir şeyler yapmak mı?

Dergilerimizi, kitaplarımızı toplatıyorlar, fena fikirlere kapılmamamız için... Telefonlarımızı dinliyorlar, yanlış bir şey söylemeyelim diye...

Ama dedik ya bunlara uymayanları yolda yırtık pırtık kirli eski dolaşıyor, vah vah vah diyoruz görünce.

Fedakarlık kavramına asla inanmam.

umarım işe yarar zamanlar geçirdiğiniz dönemleriniz hep çoğunlukta olur...

İşte ben de bunu söylüyorum.

ama bu başlık altında bir kaç amacım varr bugünlerde.. yarın ve daha sonra yeni amaçlarda olacak yaşantımda mutlakaa...

Bizi boğuyorlar, ses etmiyoruz.

Biz ise, yaşadığımız bunca acı, bunca sıkıntı, bunca aşktan sonra dirençsiz uzatıyoruz boğazımızı varoluşumuzun gönüllü cellatlarına...

Bacaklarını gevşekçe yerdeki halının üzerine salıvermişti. Althusser yere diz çöküp, eşinin üzerine eğildi ve hiç konuşmadan boynuna masaj yapmaya başladı. İki başparmağını göğüs kemiğinin üst tarafındaki çukurluklara bastırıyor, ovmanın şiddetini artırdıkça, ön kol kaslarında büyük bir yorgunluk hissediyordu.

Gelecek uzun sürer

tek gayemiz tek kendimiz için olmamalı. diğerlerininde yaşadığının farkına varıp onlar içinde bir kanat çırpınmalı bu hayatta. ne kadar kanat o kadar rengarenk güzellik dolu yaşam...

bu çirkin bi düşünce, insanın canını çok sıkıyor

İnsan daima yalnızca kendini düşünür.

benmerkezci olduk yarabbim!

o kadar boşa koşturduğumu hissediyorum ki bazen, hiç bi işe yaramaz gibi

Gözlerimizi sabit bir noktaya dikip sessizce bekliyoruz.

İnsanın tek gayesi vardır bence:Kendi mutluluğu...

ya sizin gayeniz ne olurdu?

Bütün bir sene dişimi tırnağıma takıp hayatımın taaaa içine kadar soktuğum bir öğrencinin 2 saatlik bir mücadele sonunda en iyi okullara tercih hakkı kazanması.:)

"bu dünyada insanların tek gayesi öldükten sonra iyi hatırlanmak, unutulmayacak işler yapmaktır" diyordu.

düşünüyorum da insan oğlu yaratıldığından bu zamana kadar bir çok zorlu koşulların üstesinden gelmeyi başarmış. önce kendini daha sonra kurduğu ailenin istikbali için geleceğe yatırımlar yaptı. zorlukların üstesinden gelerek yaşam mücadelesini kazandı. birçok şeye anlının teriyle şekiller verdi. elleriyle sonra yine aklının ellere verdiği güçle yiyeceği besini yetiştirme olanaklarını sağladı. amaç daha fazla dayanabilmek yani yaşamak için uygun şartları sağlayabilmekti. zaman ilerledi insan kendine kaldığı şeyleri kafi bulmadı. bir başka insanın malına göz dikti. çalmaya emek vermeden hazır tüketmeye çalıştı. sömürgecilik yani imkanları daha fazla kendi lehine çevirmeye uğraş verildi. bunlar yapılırken tek gaye yaşayabilmek, ayakta sımsıkı durabilmek ve yaşadığı dünyaya hükmede bilme gücünü elinde tutabilmekti.

Temiz toplum yaratabilmek!

yaşatırsalar tabi.

gayemiz daha iyi daha kaliteli yaşamak... çevremizi yok sayamayız... tek başımıza neyin ne kadar anlamı olurdu ki?

Mesela yaşlı bi amcanın karşıya geçmesine yardım etmişseniz, kendinizi iyi hissetmek içindir.

Bizi tatsız gerçeklerden korumak için televizyonlarımızı kapatıyor, tehlikeli masallara inanmayalım diye yazarlarımızı susturuyorlar. Üniversite pankartlarıyla zehirlenmeyelim diye, gençleri copluyorlar üniversite kapılarında...

!! mutlu ettiğin ölçüde mutlu ol'' tek amaç olmalıdırrr :)))...

Ancak insanoğlu binlerce yıllık gelişim sonucu bir çeşit düzen kurmuş ve tümümüz bu düzene uyarak yyaşamak zorunda bırakılmışız ve bunun dışına çıkanlara deli, divane gözüyle bakıyoruz.

aslonan doğayla içiçe hiç çalışmadan yangelip yatmak, uyumak, gezmek, dolaşmak.

Bildiğimiz şu ki, aşk bazen öldürücü bir şiddetin tahrikçisi olabiliyor.

"Boğazı sıkılarak ölmüş birinin yüzünü o ana dek hiç görmemiştim. Birden doğrulup bağırmaya başladım: Helene'i boğmuştum... Ön avluya inen demir trabzanlı küçük merdiveni uçarcasına indim ve gene koşa koşa birinci katta oturan doktoru bulacağım revire yöneldim. Basamakları dörder dörder tırmanırken bağırmayı da sürdürüyordum: Helene'i boğdum... Helene'i boğdum..."