Bir şeyler hep eksik olsun.

yüregimiz mi eksik kalbimiz mi eksik sevgimiz mi eksik

Eskiden dünyada,

insanız ve doğamız gereği hep bişeyler için açız, olmalıyız da yoksa nasıl yaşanırdı ki?

HANİ ŞU YÜREĞİNDE OLAN;OLMASI GEREKEN, YOL YOL DAMAR DAMAR

insanlık mı eksik yoksam insanlık mı kesik kesik

NE Mİ EKSİK;bir tutam deniz gözlerde, derinliği belli olmayan, bir tutam arkadaş ;O na yürürken benden geç ona var da diyen yine gözlerde, bir tutam pasta niye mi;başka tatlara dalmayayım gözlerde diye, bir avuç sa umut, yakarış gözler sadece göklerde...

ara sıra ebe benim diyorum, elim sende..

görünüşte dağınık ama iç dünyaları derli toplu insanlar vardı.

Hevesle dokunuyoruz raflardaki yeni çıkmış kitaplara. Kitaplar okuyoruz durmadan. Bizimle hiç tanışmayan, bizi hiç tanımayan bir yazarın yolculuğuna eşlik ediyoruz; içimizde kocaman bir düş coğrafyası açılıyor. Ancak son yaprağı da bitirip, kitabı kapatınca, yapayalnız kalıyoruz o coğrafyanın ortasında. Bütün cümlelerin tamam, bir tek cümlenin eksik olduğunu hissediyoruz. Düşünüyoruz, eksik olan ne?...

Hep tamamlanacak değil ya bu da böyle eksik kalsın.

Bize ayna olacak kişiyi bulamadığımı için mi?

Hayata bakışımızda doğru gösteren gözlüğümüz eksik .

kimi bilir kimi bilmez,

Gönül dost ister çay bahane"

Bence arkadaşlık ölmemiştir. Mert insanların her zaman mert arkadaşları olur. Acaba fazla hikaye dinliyor olabilirmiyiz? Örneğin eskiden insanların arkadaşları için kendilerini tehlikeye attmaktan kaçınmadıkları mert bir dünya varmış havası biraz fazlamı abartıldı? Bir insanın kendisi için canını tehlikeye atacak samimi arkadaşlar edinebilmesi için önce kendisinin arkadaşları için canını tehlikeye atmaktan kaçınmaması gerekmezmi? Bence yozlaşan şey arkadaşlıklar değil. En azından bu sorunun başlangıç noktası arkadaşlar değil, biziz... Yanılıyormuyum?

evet bir şeyler eksik ama ne

yoksa hepsinde de az biraz birşeyler mi eksik...

Sevgi noksanlığı, zorluklarla mücadelemizde bizi daha da güçsüz bırakmıyor mu?

kalbin nasıl tatmin olacağı bellidir, bilen bilir,

Değnekten atiniz hiç eksik olmasın.

Doğasu yine döktürmüş bize de sadece hayallere dalmak kalmış

Oysa şimdikilerin dış görünüşleri derli toplu ama iç dünyaları dağınık.

Sonra annelerimize dönüyoruz yeniden. Dünyadaki en korunaklı sığınağımıza. Bütün yaşadıklarımızı, bütün yaşayacaklarımızı bir kenara bırakıp, onun ocağındaki aşı yudumluyoruz iştahla. Tam karşımıza geçip hevesle bizi seyrediyor anne. Göğsünden hayata uğurladığı kırlangıcı. Hevesi azalmasın diye, daha bir kocaman alıyoruz lokmaları ağzımıza. Gizli bir oyun başlıyor anneyle çocuk arasında. Çok iyi hatırlanan, çok eskilerde kalmış. Sonra yumuşak yataklar seriyor altımıza. Gece, bir girip bir çıkıyor odamıza merakla: acaba yorganı tekmeleyip üstümüzü açtık mı? Mahsus üstümüzü açıyoruz azcık; gelip nizama sokuyor yorganı, kafamızı yastığa gömüyoruz, yeşil yosuna sokulan kuğunun başı gibi. Ama birden, bizim aralanmasın diye can attığımız bir sorunun üstü açılıyor, yılan gibi kıvrılıyor yorganın içinde. İniltiyle dökülüyor ağzımızdan cümleler: ?Allahım, bir şey eksik ama ne?...?

gözyaşı mı eksik gönül sazımı eksik hüzün dalı mı eksik

Cebimiz para görürse, hayatın yoluna gireceğini düşünüyoruz. Kapılar aşındırıyoruz bu yüzden. Dil döküyoruz boyunları yağdan kaybolmuş, gözleri karanlık bir kuyudan bakan patronlara. Bütün becerilerimizi sıralıyoruz, beceremediklerimizi bile. Nihayet gözüne giriyoruz, bize kuşkuyla bakan ketum cebin. Müjdelerle koşuyoruz ev halkına, arkadaşlara. Herkese söz verdiğimiz ilk maaşla, yine herkese az buçuk bir şeyler alıyoruz. Kuyruğu doğruluyor böylelikle işimizin. Ama bir sabah işe giderken, o malum kuşku oyuyor içimizi. Asıl eksik olanın işimiz olmadığını, başka bambaşka bir şeyin eksik olduğunu hatırlatıyor uyuklayan belleğimize. Yırtınmaya başlıyor belleğimiz: ?Bir şey eksik, ama ne?...?

Eksik olsun, önemli değil.

düşündü; oh be kurtuldum en iyi coğrafya profesörünü bile getirsen bu haritayı aksama kadar düzeltemez. Aradan on dakika geçtikten sonra oğlu babasının yanına koşarak geldi ve baba haritayı düzelttim artık sinemaya gidebiliriz dedi.

Adam önce inanamadı ve görmek istedi. Gördüğünde hayretler içinde kaldi. Bunu nasıl yaptığını sordu. Çocuk; "Bana verdiğin haritanın arkasında bir insan resmi vardı" dedi...

doğasu bu yazı gerçekten çok etkileyici, kimin kaleminden acaba?

Ama değildir onunda bir eksik yanı vardır.

"İNSANI DÜZELTTİĞIM ZAMAN, DÜNYA KENDİLİĞİNDEN

Baba gülerek kızına: 'İşte yaşam budur kızım. Bazen zihnen ya da bedenen kendini çok yorgun hissedeceksin. İşte o zaman kendine değnekten bir at bul ve neşe ile yoluna devam et. Bu at, bir arkadaş, bir şarkı, bir çiçek, bir şiir yada bir çocuğun tebessümü olabilir.'

kocaman evrende

Ben eksiğim tüm eksikler bende... Ben tamamlansam tastamam olacak dünya. Tıpkı,"İnsanı düzelttiğim zaman dünya kendiğinden düzelir" diyen çocuk gibi.

Can KAYI

açık, anlamlı, şu bildiğimiz gibi

insani melekeler mi eksik idealler mi eksik çabalar mı eksik...

düzeltebilirsen seni sinemaya götüreceğim dedi. Sonra

eksik olan:GÜVEN

özgüven mi eksik özsaygı mı eksik yoksam insanlara saygı mı eksik

ama hiç dışarıya çıkmak istemediğinden bir bahane

insanlık tarihinin her devresinde birileri hep bişeylerin kötü gittiğinden dem vurmuş, Peygamber Efendimiz vefat ettikten kısa bir süre sonra ve daha sonraki zamanlarda da, bazı kişiler, devrin çok bozulduğunu ve kıyamet alametlerinin hepsinin görüldüğünü söylemişler. Demem o ki, içinde bulunduğumuz sıkıntı bu güne has değil, hatta bugün düşününce geçmişten bazı yönleriyle daha iyi olduğumuzu bile söyleyebiliriz.

" Baba oğluna söz vermişti bu hafta sonu sinemaya götürecekti

Bilinmez kim için ettiğin duadır seni ayakta tutan?

Kişiler ancak kendi içlerini yansıtacak bir yürekle tanışırsa eksiklik duygusu tamamlanacaktır...

şu hayattaki en büyük eksiklik insanlık çünkü yıllar önce ölmüş

"Gönül ne çay ister ne çayhane

teşekkürler

İki çocuklu bir aile hafta sonunu piknik yaparak geçirmeye karar verirler. Piknik yerine vardıklarında anne yemeği hazırlarken, çocuklar babalarıyla birlikte yürüyüşe çıkar. Uzun bir yürüyüşten sonra oldukça yorulan küçük çocuk yalvarırcasına bakan gözlerle, 'Babacığım çok yoruldum. Lütfen beni kucağında taşır mısın?' der. Baba; 'Ben de yorgunum oğlum'' der demez çocuk ağlamaya başlar. Baba tek kelime etmeden ağaçtan bir dal keser. Dalı bıçakla biçimlendirip, çocuğa zarar vermeyecek biçimde yontar. Sonra dalı oğluna verir. 'Al oğlum, sana güzel bir at' der. Çocuk sevinçle dal parçasından yontulmuş ata biner ve sıçrayarak, ata vurarak annesinin yanına doğru gitmeye başlar. Babasını ve ablasını geride bırakmıştır bile...

Bilinmez hangi kırık kalbin duasıdır karanlıkları aydınlatan,

Birşeyler Eksik Ama Ne?

uydurması gerekiyordu. Sonra gözüne gazetenin promosyon olarak dağıttığı dünya haritası ilişti. Önce dünya haritasını küçük parçalara ayırdı ve oğluna eğer bu haritayı

Aşık oluyoruz o kocaman eksiği telafi etmek için. Geceler boyunca yıldızları sayıyoruz, uykumuza veda ediyoruz aşk için. Bütün çıkarcılığımız bitiyor aşk kapıyı çalınca. Gözlerimiz cennetten koparılmış bir parça gibi bakıyor hayata. Dilenciye merhamet ediyoruz mesela, cebimizi sebil gibi açıyoruz herkese. Herkesten bize dua etmesini istiyoruz: aşk için. Öylesine kırılgan, öylesine çaresiz bekliyoruz ki sevdiğimizi, gecikmesi akla hayale gelmedik endişeler doluşturuyor içimize. Ve şu hain endişe: acaba aşk bitti mi? Birden bütün kalabalığın arasında onu görüyoruz. Yeniden dönmeye başlıyor dünya. Irmaklar yeniden akıyor. Göğsümüzde hesapsız bir ferahlık, ?hoş geldin? diyoruz. Gelin görün ki günlerin cenderesine nasıl sıkışıyor bir yerimiz. Aşkın bile telafi edemediği bir şeyin eksik kaldığını kavrıyoruz dehşetle. Bitkinlikle soruyoruz: ?aşk değilse ne?...?

emeklermi eksik yaşanmışlıklar mı eksik mışlı da olsa, hayat mı eksik yoksam hayata bakış açısı mı eksik...

akıp giden zaman içinde

DÜZELMİŞTİ..."

samimiyet mi eksik özveri mi eksik fedakarlık mı eksik yardımlaşma mı eksik..

Ders çalışıyoruz geceler boyu. Dem tutması hiç eksilmiyor ocağın üstündeki çayın. Küllükler bir boşalıp bir doluyor. Okulu bitirirsek her şeyin yoluna gireceğine inanıyoruz. İnanıyoruz ki, şu koridorlardan, ay başında beklenen harçlıklardan, sıkıcı anfilerden kurtulduğumuzda her şey yoluna girecek. Okulun uzaması ödümüzü koparıyor neredeyse. Nihayet gülümseyerek bakıyoruz, duvarlara öylesine asılmış, buruşuk imtihan sonuçlarına. Yumruğumuzu sıkarak, ?bitti? diyoruz, ?işte bitti, şükürler olsun.? Fakat birden kaçıyor hevesimiz. Bir şeyin hiç bitmediğini, hiç bitmeyeceğini anlıyoruz. Kafamızı kurcalıyor bu eksilik. Bitmeyenin ne olduğunu soruyoruz kendimize hücumla. Hevesimiz kursağımızda kalıyor. Bir eksikle ayrılıyoruz koridorlardan...

oyalanma yolları da bellidir, yalandan tatmin olma yolları,

Bütün ideallerini gerçekleştirmiş birisi çok mutlu olmalı değil mi?

Eksik yanlarımız giderek çoğalıyor... Artıyor, artıyor, sonra katlanıyor...

rüyalar mı eksik hülyalar mı eksik sevdalar mı eksik hayaller mi kesik kesik...

böyledir,

ne eksik, galiba ben eksiğim. sanki herşey bir oyun, ne içindeyim ne dışında, bakıyorum sadece.

İnsansız kaldığımızda ruhumuzun yırtılacağını biliyoruz. ?Yalnız kalmak istiyorum? demek için bile bir insana ihtiyacımız var. Bu yüzden ortak mekanlar oluşturup yan yana geliyoruz. Şakalar yapıyor, sırlarımızı anlatıyoruz birbirimize. Ama birden bir kurt düşüyor içimize. ?Bir şey eksik? diyoruz. ?Bir şey eksik ama ne?...?

bir şeyler eksik ama ne

hayatı ve telaşlarını özetleyen ne güzel bir yazı.

ben eksiğim bende...

Sonra gelecek günlerimizi boyadığımız tablonun renkleri karışıyor birbirine. Hep kaçtığımız o soruyu soruyoruz kendimize: ?Yoksa eksik olan biz miyiz?..

her şey kımıldanırken içimde

Hayatımızda çok şey eksik hemde çok

sevgi başta saygı hoşgörü bunlar olmayınca zaten hayatta en büyük eksiklik ortaya çıkıyor.

Her insanın içinde barındırdığı bir duygudur eksiklik duygusu. Bir yanın hep eksik kalır.

İyi de neden eksik kalır?

Ancak eksik olan birşey varsa bence ideal eksikliğidir; gerçekçi, makul, faydalı hedefleri olan insanımız çok az, kendini bir ideale adayıp da, o idealin arkasından koşacak gençler pek bulunmuyor artık, böyle olunca da ne yapacağını, ne yöne yürüyeceğini bilmeyen bir topluluk meydana geliyor, ve sürekli birşeylerin eksikliği hissediliyor maalesef...

ZİHİNSEL GÜÇ

yoksa hepsi mi eksik yada hepsi mi az biraz kesik kesiz