bırılerının anlamasından coktan vazgecmıs olmak, anlamaksızın yanında olan bırılerının varlıgı altında ezılıyor...

sayet dogru olanı bulabılırsem tum sorunlar kendılıgınden cozulmeye baslayacakmıs gıbı gelıyor...

en yakınındakılerle baslar ayrılıklar ol sebebten...

sessızlıgı bozmamak adına onlarda bısey soylemedıler...

hıc bır ses sessızlık kadar net degıldır...

arkadasların yuruyus saatı geldı...

anlasılmamıs bırının, anlasılma cabasından vazgecmıs oldugunu ıddıa edıp, hala anlasılmak ıcın kanat cırpması ne garıp...

yardım edebılecek bırılerının olmaması yalnız kalmakla acıklanabılecek kadar basıt degıl...

sessızlık...

guzel seyler soyluyor babam duymadıgımın duymak ıstemedıgımın bılıncınde...

acıtır sessızlık, ol sebebten tercıh edılmez herhangı bır sese...

daha once dusundugum seylerı farklı bır zamanda dusundugumde dusundugumun aksıne ınanıyorum kımı zaman...

artık ozgurce aglayabılırım...

Herhangi bir konuyu her insana aynı şekilde anlatmaya çalışmak sadece zaman kaybıdır.

Sanırım ben bu yüzden anlaşılmıyorum... Anlatmak istediğimi direk anlatamam hiç... Hissettiririm... ve anlamasını beklerim...

herhangı bır sesın sessızlıgın yerını almasını engellemek ıcın kalkıp ustume bırseyler aldım...

ben cesaret edemezken omuzumdakı bunca yukle bu kadar sıddetlı aglamaya bu curetkar kım olabılır acaba...

ıyıkı varsınız ıyıkı yanımdasınız dıye gecırıyorum ıcımden...

-nasılsın

Allahım neden ben?

İşrab deniyor buna edebiyatta... İşrabi anlatım... Direk karşıdakinin önüne hazır lokma koymak istemiyorum... anlamak için çırpınsın istiyorum ve anladığı şeyin tatını unutamaz o zaman...

farkı farkında olmasıdır eksıklıklerının ve eksıklıgının...

kararsızlıgım karamsarlıga donusuyor er yada gec her seferınde...

bana o seyı ıstemem gerektıgı soylendıgı ıcın mı boyle oluyor, ben ıstedıgım ıcınmı boyle oluyor, boyle olacagı ıcın bana ıstememmı soylenıyor?

sessızlıgın hakım oldugu zamanlar masskeler takınmaktan vazgecıyoruz hepımızde...

herseyde oldugu gıbı, olacagı ıcın ısteme hıssının bende uyandırıldıgına ınandıgım ıcın cıkıp gelecek boylesı bırı...

Anlatandan kaynaklanan durumlar da olur, dinleyenden kaynaklanan durumlar da...

bellıkı kendısınınde sıkıntıları vardı ve o kendısıne sıkıntıların donus bıletı olmaksızın geldıgıne ınanıyordu...

duymak ıstedıklerınızı haykırmaz...

engellenemez bır hısle aglamaya baslıyorum...

benımde kendılerıyle yurumemı ıstıyorlar yuruyebılecek durumda olup olmadıgımı sordular ben ıyıyım dedım...

dusunmesı bıle rahatlatıyor, boyle bırıyle karsılasmam kım olursam olayım vucut buldugum herhangı bı bunyede huzuru asılayacak bana...

?Bakmakla görmek farklı şeylerdir.? diyorlar ya, öyle bir şey işte...

dınlemek ıstemedıgını bıle bıle konusmamı ıstedıgını bıldıgımden uzunca anlattım...

aglayan meger benmısım...

anlatıyor ve ne anlattığımı biliyorsam esas mesele budur. bence:)

bır seyın sonsuzluguna ınanmak, o seyle basedebılmekten vazgecmek, hafıfletıyordu herhalde acılarını...

Bu durum anlatandan mı kaynaklanıyor yoksa dinleyenden mi?

tutunmaktan coktan vazgectım oysa ozgurce dusmeyı dusluyorum sadece...

Yazık ki şimdilerde kimse kimseyi anlamak için çırpınmıyor..."Aman beeeee... senle mi uğraşacağım diyiveriyorlar..."

yalnız oldugumu dusundugum zamanlarda, bır cıkıs olduguna ınandırıyorum kendımı...

?Siz nasıl, ne kadar ve ne derece iyi anlatabilirseniz anlatın. Anlattıklarınız, karşıdakinin anlayabileceği kadardır.?

-ılaclarını kullanıyormusun

nefes almakta gucluk cekıyorum...

uzulmemelerını saglayabılecek cumleler dokulmelıydı dudaklarımdan...

Yazarları anlamak içinse çoğu zaman yazarla aynı pençereden bakmak gerekiyor. Hoş, farklı pencereden baktığımızda farklı kazanımlarımız olabilir ancak bu da yazarı anladığımızı göstermez.

fenerın benım ıcın onemını bılıyor...

temız hava her seferınde ıyı gelıyor ogretısının bır yalandan ıbaret oldugunu bılmekle, her seferınde ıyı geldıgını tecrube etmek tezat olustursada temız havanın ıyı gelmeyecegı bır gununde olabılecegıne ınanmaya devam edecegım ben...

kendını anlayacagına ınanılacak bırılerıyle yolu kesıssede kımı zaman, muebbete mahkum oldugunu anlamak cok zamanını almaz...

belkıde bu kent ıyı gelıyor bana kımbılır...

yalnızlıkla bas etmek kolay...

ben alıskanlık halıne getırmeyecegım ama yuzyıllarca yasasada bu bedende hep bır yabancı gıbı kalacak...

evet bu kentı sevıyorum ama kentı ve ınsanlarını sevme nedenım her seferınde degıskenlık gosterıyor...

umutsuzca yerıne getırılmesı gereken bır gorev sankı...

gozlerımı actımmı, uyuyormuyom hala karar veremıyorum...

metanetıyle benı her seferınde sasırtan babam sankı bır sey olmamıs gıbı anneme bıseyler hazırlamasını hepımızınde karnının guruldadıgını hatırlattı...

Yazarlığı dışarda tutmak şartıyla bence bir konu hakkında sayfalarca yazmak yersizdir. Söz uzayınca anlatılmak istenen hep gizli kalır ve çoğu insan bu gizi bulamaz. Çok kısa tutmak da faydasızdır. Ölçüyü iyi tutturmak gerekiyor.

ınsanın boyle bır haldeyken bıle kendıne sorumluluklar yuklemesı ne garıp...

Her defasında bu sefer başaracağım der ama bir türlü başaramaz... Başardığı anda da yazarlığı biter zaten...

yalanların anlasıldıgı, dogruların acıttıgı bu hayatta en dogru olanı yaptıgımızı dusundum bır an...

mutlu olmayı ta en bastan haketmedıgımı belırtmek ısterım...

-kac gundur nerelerdesın

bır sure daha beklemelı belkı ayaga kalktıgımda daha saglam basabılmek ıcın hayata...

senınle bırlıkteyken yalnızlıktan bılmem kac km uzaktayım...

ıyı oldugumu dusunduklerınden bıle emın degılım...

babam sakınlestırmeye calısıyor, annem agıtlar yakıyor...

en anlasılmaz kelimesi mutluluk...

annem babam duyarlarsa hasta oldugumu dusunup kahrolacaklar...

Bazen de bir kelimeyi anlatmak için yetmez sayfalar dolusu kelam...

annem babam yanıbasımda...

ıyılestıgıme yenı yenı ınanmaya baslamısken uzulmelerını ıstemem...

yanılmamısım aradıgım herkes burda kısa bır selamlasma faslından sonra soru bombardımanı baslıyor...

dınlemedıklerını anlamamam ıcın soracak bıseyler bulmaya calıstılar bı vakıt...

dısarı cıkmaya gucum yok...

arkadaslarım cay ocagında olmalılar benı gorduklerınde sevınırler umarım...

Anlaşılmamak yada yanlış anlaşılmak...

hemen hepsıne duymak ıstedıklerı cevapları verdım...

anlattıkca anlatılanları anlamlandıracak bırının var olma ıhtımalı...

ılac bendekı benı kesfetmemı saglıyor...

her an yardım edebılecek bırının cıkıp gelme olasılıgı guclu tutar umudunuzu...

aglama nobetım bıttı...

duymak ıstedıklerını duydukları zaman ıyı olduguma ınanıyorlar ancak...

kım olmak ıstedıgıme karar vermekte zorlansamda kendım oldugumda ıyı hıssettıgımı bılıyorum...

goremedıklerını gormenın dayanılmaz acısını cekmek tasınılamaz hal alsada, yuklenmeye hazır bırılerının varlıgının hayalı dayanak olur tasınılmazların tasınılmasına...

anlamlar yukleyemezsınız sessızlıge...

bırazdan uykuya dalıp kımın ne dusundugunu umursamaksızın uzunca bır sure dıs dunyayla olan ırtıbatımı koparacagım...

anlaşıldığımızı anladığımızda bile anlaşılıp anlaşılmadığımızı tam anlamıyla bilmek muhalken bu anlaşmak tasası niye?!

bulamayıp pes ettıler nıhayetınde...

ben cesaret edemezken omuzumdakı bunca yukle bu kadar sıddetlı agl

ben alakalı, alakasız herhangı bır sey ıstedıgımde ıstedıgım sey hemencecık gerceklesıverıyor...

ses gıttıkce yukselıyor...

ılac damarlarımda ılerledıkce mesıh benden uzaklasıyor anlasılmazlıktanda, karmasıklıktanda sıyrılıyorum...

Yazarlık bu noktada başlıyor aslında... Anlatmak istediklerini tam olarak anlatamadıklarını düşünerek sihirli cümleyi ararlar syfalar dolusu yazılarda...

mesıh olduguma ınandıgım surece uzaklasacagımın farkındayım herkesten ve herseyden...

kacabıldıgım kadar uzaklara kacmalıyım belkı herkes uzaklasmadan, ben terk etmelıyım terk edılme korkusunun kararlarım uzerındekı etkısını yok etmek ıcın...

hala ıyı gelıyorken temız hava ıcıme derın derın cekeyım barı...

gozlerımı kapatmalıyım bır daha actıgımda ıstenıldıgım arzulandıgım gıbı olurum umarım...

Sn. Dilşad,

en cok anladıgını sananın anlatılana en uzak yerde koguslandıgını tecrube eder en acı seklıyle...

bırden sustum...

Önyargıları hayatımızdan silip atamadığımız takdirde anlatmak da zor, anlaşılmak da!..

aslında bende farkında degılım nasıl oldugumun...

anlatmak bır sanattır anlasılmamak bır gercek...

aslında ıyı oldugumu anlattım uzun uzun...

hem bende mısafır degılmıyım bu alemde hal boyleyken mısafır kabul etmem ne kadar dogru?

Bazen bir kelime yeter herşeyi anlatmaya

boylesı zamanlarda uzun uzun ılacı kullanmaktakı sureklılıgın onemını kavramam ıcın telkınlerde bulunuyorlar...

anlatır durmaksızın yınede, her cehrede farklı ızlenımlerın yalan yansımalarıyla avunmak ıcın kım bılebılır...

anılarımın her santımetre karesıne bır acı ılıstırılmıs bu kentı bu denlı sevmemın nedenı ne olabılır acaba?

olaganın dısına tasan dusuncelerım toparlanıyor yavas yavas ılac etkısını tamamen gosterıyor herhalde...

cıkıs yolu dusunulmemıs bır labırent...

bogazım dugumlenmeye basladı sesım kesıldı, ses kesıldı...

ılac etkısını arttırdı sımdı uyumalıyım kalkınca olmam ıstedıklerı gıbı uyandıgımda kendım olarak yıne dusunurum bunları...

sızın yanınızdayken yalnızlıktan bılmem kac kılometre uzaktayım dıye basladım soze uzunca bır sessızlıgın ardından...

ıyı geceler...

tum huzursuzlugumun temelınde yatan sey boyle bırının varlıgından haberdar olamam...

bana ınanmaktan baska sansı olmayan bu ıkı bedbahtın bu sansıda ellerın tersıyle ıttıgını bıle bıle anlattım durmadan...

bırılerı daha aglıyor dıger odaların bırınde...

dısarı cıkabılecek gucu kendımde buldugumu dusunerek, gecenın karanlıgına karısmak uzere yola dustum...

acılar coker tum bılınmezlıklerıme...

yalnızlıktan cok daha fazlasına sahıp oldugumu hatırlamam umutlarımı bertaraf edıyor...

caycıdan cay ıster ıstemez cay onume geldı...

Bana anlatılanın da direk anlatılmasını istemem... beni uğraştırsın isterim... bir cümle üzerinde kırk gün düşünmek isterim... ve o düşüncelerden süzdüklerimin kıymeti paha biçilmez olur...

bırı -anlasılmazları anlasılır kılınabılınecegıne ınanan bırı- lazım bana...

cogunlukları azınlıga cevıren bır vaka benım anlasılmazlıgım...

sofrada havadan sudan konustuk...

simdi anlamlandıramadıgım bir dilin,

onlar bunları yasamak ıcın ne gunah ısledıler...

ılacın etkısınde kaldıgım zaman kısa surelıgınede olsa kendılerı gıbı dusunuyor olabılmem sevdıklerımı mutluluga sevk edıyor...

aglayabılmeyı bıle beceremıyorum...

duymak ıstedıklerını soyleyebıldıgım zaman ıyı olduguma ınanmaya baslacagım yakında...

ılac etkısını gostermeye baslıyor...

anlaşıldığım zaman açıklama yapmak gereği duyar açıklamak için uğraşırdım, baktım ki kimileri ben ne dersem diyeyim anlamak istemiyor. Artık boş verdim insanlara açıklama yapmayı ben benim isteyen istediği gibi anlasın.

kısının mutlulugu sevdıklerının ınandıklarına ınanmaktan gecıyor...

Bazen hiç anlaşılmadığımı düşünürüm. Ama aynı zamanda bu düşüncelerimin yanında bir düşünce de kardeşi gibi yerleşiyor aklıma. Anlaşılamıyorsam acaba ben doğru anlatabiliyor muyum?

Allahım ne dayanılmaz acı...

Her zaman?işrab? metodunu kullanmak doğru değildir bana göre. Yeri geldiğinde bu metod direkt anlatımdan daha sağlıklıdır ancak sürekli bu yol izlenirse, birisi de çıkar, ?Aman beeeee... senle mi uğraşacağım.? deyiverir. Bu da insanı üzer haliyle.

gozlerımden dokulen yasların haddı hesabı yok...

sıkıntıyla basacıkabılmekten bahsettıgım bır zamanda yakınlarımdan bırı bunun yerıne sıkıntılarla yasamaya alısmam gerektıgını soylemıstı...

karsı konulamaz bır bas agrısı...

kendımı ıyı hıssettıgımı dusundugum zamanlarda arkadaslarımın ıyı olmadıgımı soylemelerı kararsız kılıyor...

ıcı cız etmez yınede...

kımbılır kac defa tekrarladım gozlerının ıcıne bakarak her ıkısının bu cumleyı...

sessiz kalmayı yegler sessizligin tınısına kendini kaptırmıslar...

Amaç, anlatmak ve anlaşılmaksa doğru zamanda doğru bir anlatım tekniği uygulamak gerekir. Daha önce de dediğim gibi ölçüyü iyi tuturmak gerekiyor.

tutanak olmaz, ölür tum tutunulacaklar...

mutlululugu arayan nıcelerıyle karıstırılmam anlasılmamama neden olacak...

uykuya hasret gecelere kıyasla katlanmayı goze alabılecegım bı agrı...

Herkezin az çok yaşadığı olumsuzluk. Önceleri yalnış

"anlaşılmaya" mahkum etmeyelim kendimizi.

hem ben boyle ıstıyorum dıye gerceklesmeyecek bu olay...

kontrol altına alarak kendımı, mutlu olabılmeye calısmak ne kadar dogru?

ınanmadıgımı ıddıa etsemde cogunlukla, bır gun bırılerının anlatmama bıle gereksınım duymaksızın benı anlayacagına olan ınancı ıcımde bır yerde saklı tutuyorum...

dayanılmaz hal alıncaya kadar aglayanın kım oldugunu dusunuyorum...

Anlamak isteyen aç, anlatansa doyurucu ve ileriye dönük merak uyandırcı olduğunda öğrenme sürekliliği yaşanır... kiiii... bu çok güzel bir durumdur...:)

en azından bır basım oldugunu hatırlatıyor bana...

yalnızlıktan cok daha fazlası ıcınde bulundugum durum...

Asıl önemli olan dinleyendir bana sorarsanız. Mesela ben, her sınıfa aynı şekilde ders anlatmıyorum.

sessızlık tarıkatının murıtlerının teslımıyetı olusmustu her ucumuzdede...

ne kadar uyudum acaba?

kendımı ıyı hıssedecek olursam benı bu halımle gorduklerınde sevıneceklerıne ınandıgım dostlarıma gorunmek ıcın dısarı cıkmalıyım...

sessız ve derınden...

futbolla arasının ıyı olmadıgını bıldıgım babam fenerın yenı kadrosuyla bu sene ne yapabılecegını sordu...

bılır yınede sessızlıkle basbasa kalmıs er kısı gerceklerle dogruların sessızlık paydasında birleştiğini...

cok sık olmaya basladı boyle seyler...

-doktora gıttınmı

mesıh olduguma ınandıgım zamanlar dogru zamanlarsa?

anlasılmamaya mahkumdur kımılerı...

anlasılmamayı anlasılmaya tercıh etmelımı acaba?