Kendi ile savaş sadece ölümü akla getirmemeli...

Konumuz neydi?savaş... Önce kendileriyle savaşan yazar ve şairlerden başlayacaktım. Kleist. Almanların en büyük trajedi şairi.. Genç yaşında sevgilisi ile birlikte intihar eden şairin dünyası. Bu intiharı övgüyle anlatan stefan Zweig'in benzer sonu, sonra Hölderlin, Sonra Sadık Hidayet,...

kayıboylu, kendimiz zaten bi tane, tekil, yalnız.. kendimizi değil de savaşçılarını azaltmak ruh sağlığı yönünden kesinlikle elzem.

insanın ''kendini gerçekleştirme''side iç savaştan geçer...

Şimdi bölüm editörü anlam veremeyip tepki verecek bu yazıya.

Önemli not: Bilinmelidir ki kendileriyle savaşanlar muhtemelen depresif bir yaşantı içindedirler ve yine bilinmelidir ki, depresif durumlar beyne aşırı yükleme yapılması sonucu yaşanır. Özetle sanıldığının aksine her şeyi en iyi bilen ahaliden farkı onlardan daha fazla formül, senaryo ve çözüm önerileri sunmalarıdır... Tek sorun, kendilerine sundukları bunca çözüm önerisi arasında en uygununu bulmak için yeni bir efor sarf etmeleri, taşıma akıla "hayır!" demeleri sonucunda yorgun düşen zihin ve bedenleridir...

Yokuşun başında bir düşman vardı

Kendini beğenmek, kendi olmak, kendinden kaçmak, kendi edip kendi bulmak, kendisine küsmek, kendiyle barışık olmak, kendinden nefret etmek, kendi ayakları üzerinde durmak, kendi kendine konuşmak... kendisi ile savaşmak;

Zaferde düşünülmeli...

Başka bir şey söyleyemiyorum bu dörtlük karşısında!

Kleist'ten başlamalıyım. Ölümü coşkunluk içinde arar, ama iki kişilik ölümdür arzusu. Ölümü iki kişilik yok oluş olarak hayal etmiştir. Kanserli sevgilisi! sanırım konuya sondan başladım! Düşünceler yine sıraya dizilmiyor!

Tutunamayanları okudunuz mu?

yüksek perdeden cümleler kuruyorum hiç olmadığı kadar alçaktan uçarken, içimdeki savaş bi türlü dinmiyor. bi şeyler kırılıyor sesini duyuyorum, içimdeki yaraların sancısı uzuyor ama kısacık bir umut bile yok, insanın en büyük savaşı kendisiyle olan ya o gün gelicek bizibitirecek ya da biz o'nu o zamana kadar aldığımız yaraları ise elmacık kemiklerimize gömmeyi başarabilir miyiz kimbilir... umarım bi gün merdivenleri üçer beşer çıkmanın sevincini yine duyarız içimizde...

Beynimdeki düşünceler çarpışmaya devam ediyor. Kaç dakika oldu ben bu sayfayı yazmaya başlayalı?sanırım yarım saati geçti!

kendımle savsıyorum ve kaybedende kazananda ben oluorum...

ben de kendimi yeldeğirmenleri gibi hissediyorum. geçen gün rüzgarı bile duydum ruhumda...

Onu vurmaya gittim, kendimle vuruştum.

savaşıyorum nefesim tükeninceye kadar düşüncelerle, savaşıyorum karşımdaki hiçbirşey olmadan. Bazen diyorum ki Don Kişot mu oldum yel değirmenlerine saldırıyorum.

Kendileriyle savaşanların, bu savaşın kendi tercihleri olduğunu anlamayanların "hayatlarının en az bir evresinde" kendileriyle savaşa girecekleri ihtimali göz önünde bulundurulduğunda, bunlar için kendimize düşen ödevler/görevler nelerdir?..

kendi kendime düşündüm de, ne kadar çok kendimiz var, biraz azaltmak bu kendileri, birey ruh sağlığı ve akabinde toplumun huzuru içün elzem değil midir?

İna godiya, bence de herkesin bi tane kendisi var, savaşanlar çoğul olduğu için kendileri kelimesi bana daha uygun geliyor. son söz Türkçecilerin olsun.

Yoksa burada bir ironi mi var idi? Kendin ile savaştın yenildin, bir kez daha çıktı karşına yine yok ettin derken bir daha..?

Kimi döner ölümün kıyısından, kendi istediği için, kendisi için. Dönen kendisidir ama kendisi artık kendisi değildir.

sayın mislina,

"Kendisi İle Savaşanlar" olmalı.

"Gerçek manada kendimle savaş içinde olsaydım eğer kendimi yeniden inşa eder,..."

Ey kendim! Ancak sana savaş açmaya gücüm yetiyor. Uykularımın katili oluyorum. sen galip geldiğinde mağlup olan kendim, ben galip geldiğimde mağlup olan yine kendim:(

cümlesini kullanmış. savaş anında yeniden inşa! İmkanlı mı! düşünüyorum!

neden_ hocam, kendileriyle savaş içinde olanların depresif yaşantı içinde oldukları veya depresif yaşantı içindeyken kendileriyle savaştıkları tespitinin doğruluk payı var. Ama yalnızca depresif anlarda mı?hayır! Hayatın kritik anları vardır ya, herşey yolundayken, hayat dört dörtlük akıyorken dinlediğiniz bir şarkı ansızın sizi biyerlere çeker götürür, dingin olan ruh haliniz birdenbire arenaya dönüşür. Düşünceleriniz sizi abluka altına alır. Ve daha ilginci bu halinizi kahkaha atarkenki halinizden daha çok seviyorsunuzdur..

Kaç kez yazmak niyetiryle başlığı açıp geri vazgeçtim hatırlamıyorum. Kelimeleri bir yan yana getirebilsem! Önce düşüncelerimi sıraya dizmeliyim, büyükten küçüğe hayır hayır küçükten büyüğe. en iyisi çiçek olsunlar, çiçek olun bakalım! Yine olmuyor, öğrencilerim kadar söz dinlemiyorlar. Peki serbest takılın bakalım...

Özdemir Asaf

O kitapta bir insanın kendisiyle acımasız savaşına tanık oldum.

Tutunamayanlar kitabı o kadar değişik bir kitap ki yarısına kadar okumama rağmen hiç bitiremiyorum. Defalarca baştan başladım üstüne onlarca kitap bitirdim onu bitiremiyorum...

Bizimkisi de savaş mı?

kendimle savaş içindeyimm öyle bir savaş ki beynim durmadan konuşuyorrr kapa çeneni diyorum susmuyor... yeter diyorum bırakmıyor, beni hep mutsuz ediyorrrrrrr

Bence yüzeysel olanlar daha iyi savaşıyor. Düz mantıkla gidiyorlar. Kafaya da bir şey takmıyorlar, yıpranmıyorlar. Derinler ise derinlere dalıp derinlikte boguluyorlar..

Kendisi ile savaşıp da bir kez olsun hayatını gözden çıkarmayan, bir kez olsun ölümü göze almayan biri var mıdır?

Ben hep kendime çıkan bir yokuştum

İçimizde bir savaş var ama bu savaş ne tür bir savaş? Öncelikle bu savaşın adını koymak gerek. Bir zamanlar narsist eğilimlerim yüzünden içimde fırtınalar kopardı. Adına "kendimle olan savaşım" koymuştun. O dönemlerde yaşamı sonlandırmayı düşünmedim değil, düşündüm. Fakat beceremedim, korkuyordum, acizdim... Gerçek manada kendimle savaş içinde olsaydım eğer kendimi yeniden inşa eder, yüzeysel mantık ve düşüncelerden uzak olur, hayatıma daha farklı bir yön verirdim. Korkularım ve içsel boşluğum telafisi mümkün olmayan hatalar yapmama neden oldu. Geç kalınmış bir farkındalığın verdiği pişmanlık var içimde.

Derinliği olanlar sanırım bu savaşı daha iyi başarıyorlar. Nerede çarpışıp nerede kendileriyle barış imzalayacaklarını biliyorlar. Ama sıradan yüzeysel insanlar savaşa kalkışınca ortada yıkımdan başka bişey olmuyor:(

Dün sabaha karşı kendimle konuştum

Kendisi ile savaşıp da geri dön meyenlerin başında Kleist. paylaşmak için önce kitabı bitirmeliyim...

savaşmaktan yoruldum lütfen barış istiyorum kendimle

Anladım bugün de benim düşünceler birbirine tutunamayacak... Savaş devam ediyor...

Herkesin bir tane kendisi vardır öyle değil mi?

Kimisi ise...

Cüceloğlu amca beni de karşısına alıp konuşsa Arif öğretmen gibi etki bırakır mı?sahi kişisel gelişim kitabı okuyup da gerçekten etkilenen var mı?Noktalama hatası yaptım mı?Editör tek tek sayar mı acaba?

Sabahki toplu arkadaş kahvaltısı şimdi aklıma takıldı. Kim hangi sıkıntısını anlatırken gülümsedim acaba? Ya da kim neşeli bişey anlatırken yüzüne bakıp somurttum, farkında değilim, ya da hangi önemli konuyu kaçırdım! Orada değildim desem inanmazlar ki! Neredeydim ki!

Yukarda ki cümleler kendimi dinlerken, kendimle savaşa dönüşen bir anda, kendiliğinden ortaya çıkmıştır.