gamze en son yazdığın hikaye ağlattı beni ya allahım

Ne attığımız bir adım, ne döktüğümüz bir damla ter, ne de içimizde yaşattığımız küçücük bir ümit kıvılcımı... hiçbir şey boşa gitmeyecek umuda varan yolda...

güneş sıcak ve içten gülümsese.

Yürümeye takatim kalmasa da

nerelere saklandın yine?

Umudumu asla tüketmeyeceğim

Fısıldadığı umudun adıydı

Bende hiç kaybetmedim

Evet umut kim

Bir gün azsızın kapımı çalıp

hissiyatı yangın yerine çeviren

Sevdiğim

Asla çorak topraklar altına gömmeyeceğim

kardeşim

Yüreğimin sesiyle

Aşkım

biliyor musun?

Gözlerimin sönmeyen feriyle

çocuklar çocuklarımız of of

Umudum zulmün elinde küle döndü.

dünyamı sığdırdığım o küçük bahçede,

yeni yıl için çekiliş yapmış öğretmenin. bir tek sen katılmamışsın. hiç mi hediye almak istemedi canın arkadaşlarından, yoksa hiç mi farkında değilsin çocukluğunun? öğretmenine sormuş annen, ?F. katılmak istemiyorum dedi, ben de ısrar etmedim? demiş. evde söylemişsin, ?bizim çok paramız yok anne, ondan katılmadım.? her isteğine gönlünü kırmadan nasıl hayır desin anneciğin, ?paramız kısıtlı oğlum, en beğendiğini al sadece, şimdilik? diyordu tabii. meğer senin minik yüreğin bu kadar mı hassas, ?daha küçük? diyerek kastımız olan aklın bu kadar mı olgunmuş? yedisine yeni basmış sevimli bir dev mi oturuyormuş kucağımızda bizim? doğmadan verdiğin tatlı heyecanın gibi, varlığının sevinci bende baki kalacak? seni bize armağan edene şükürler olsun canımın parçası? şükürler olsun. umudum benim, iyi ki varsın. Ve bunu her dediğimde böyle, içim ısınsın?

Herkes için, kendim için

ama "bütün" umudum mu?

Hiç sönmedi mavi gökyüzüm

Umudumu beklemekten hiç bıkmadım

sakın beni aramasın

hele bir gel?

Dostum

bir tutamı salındı mı bardağına umudun,

Yorulmadım, yoramadı hayat beni

"güzel günler göreceğiz"

İşte onlar benim her şeyim

umuda bağlanmak umutsuzluktur ancak...

Mavisini hiç kaybetmedim

Yağmur dans ederek dokundu tenime

Anam, babam

Bekleyeceğim umut seni

Ne zaman baksam aynı yerden güldü bana

Umudum hiç bırakmadı beni

Gece parlayan yıldızım

şerbet diye içersin, öz be özünü zakkumun?

Yüreğim huzur kapısında kıvranırken

Ben senden asla vazgeçmeyeceğim

Yavrum

"güneşli günler"

Gerekirse uğrunda sürüneceğim

Sen hiç korkma

Umut,

ve bizden öncekilerin bize bıraktıklarını size bırakmayacağız çocuklar,, sizde çok daha güzel günler göstereceksiniz,

bütün umudum kendimde Montaigne, haklısın.

Rüzgar şarkılar söylerken kulağıma

kimi zaman da umutsuzluk en büyük umuttur belki...

yürüsem yine.

kimbilir belki...

incitme artık umudumu..

beni en çokta sen yıpratıyorsun.

uyansam bir bahar sabahına,

Ben geldim diyeceği güne kadar

oysa onlar en büyük umutlarımız

şubatın soğuna bir kahve sıcaklığıyla tekabul edenim..

yeisin yorgan yargan üzerimize örtülmeye çalışıldığı bu dönemde, yeniden hepbir ağızdan umuda nağmeler gönderebilmek ne güzel,

Umut kim

Hedefime bir adım daha yaklaşmalıyım, her gün bir adım daha...

bir şarkı duysam hırsımı artıran;

Umudumu hiç yitirmeyeceğim

Dost bugün sıcacık gülümsesin...