Din görevlisinin kendisine olan güveni; etkin ve verimli hizmetler vermesinde başlıca etmendir. Gerek lise, gerekse üniversite eğitimi esnasında, kişilik gelişimine izin verilmeyen, baskı altında tutulup disipline edilmeye çalışılanan kişi, ilerleyen dönemde ciddi güven problemi yaşar. İmam-Hatip lisesi yıllarında özellikle meslek hocaları tarafından baskı altında tutulan, kendisini ifade etmesine izin verilmeyen kimselerin başarılı bir biçimde görev icra etmesi mümkün değildir. Soysofobik hale gelen bir görevlinin haksızlık yapan amirini, adab-ı muaşeret sınırları dahilinde eleştirmesi, ya da haksızlığa karşı sesini yükseltmesi beklen mez. Geçmiş dönemlerde baskılanan duyguları, görevliyi kaçak güreşmeye sevk eder. Amirini yapıcı eleştirileri ile doğruya yönlendireceği yerde, arkasından dedikdu yapar. Böyle bir durum ne kendisinin ne de amirinin menfaatinedir.

Özgüven problemi en çok kendini dini içerikli merasimlerde göstermektedir. Bir topluluk içerisinde Kuran okunması ya da dua edilmesi gerekince herkes topu birbirine atar. Böyle bir tutum güvensizliğin somut bir göstergesidir. Görevli kişi:" Acaba Kuran okurken ya da dua ederken hata yapar mıyım?" düşüncesini zihninde fikr-i sabit haline getirmiş ise; kimse ona Kuran okutamaz. Oysa ki, hata hayatın her anında insanın karşısına çıkması muhtemel bir gerçeklik olarak yanıbaşımızda duruyor. Bir düşünürün : "Hata yapmaktan korkuyor isen, bir söyleme, bir şey yapma ve hatta bir şey olma!" sözü bu manada anlamlıdır. Hatasız insan olmak mümkün değildir. Önemli olan hiç hata yapmamak değil, hataları minimize etmektir.

ALLAH razı olsun hocam ne güzel değinmişsin konuya gerçekten beni mi anlatıyor demekten kendimi alamadım.

hocam.. diyanette karsısında hakkını savunan yada konuskan personel istiyormu sizce...

hocam değerlendirmeleriniz gayet yerinde. çare sanırım herkesin kendi birikimini sağlamasıdır. bu birikimi sağlamak için sanırım önce kendimize bir takım sorular sormalıyız