-alıntı-

Toprağa düşer düşmez ilk cemre.

cemre düşsünde ilk havaya düşsün

Eskiler 365 günlük yılı 'kasım' ve 'hızır' günleri olarak ikiye ayırmışlardı. Kasım 179, hızır ise 186 gündü. Yılın kasım kısmı yani kış devresi 8 kasımda başlar, 6 mayısa kadar sürerdi. 6 mayısta da hıdırellez ile birlikte yaz devresi, hızır günleri başlardı. Kasım ayına kasım dememiz oldukça yenidir. 1945 yılında ilgili kanun yürürlüğe girene kadar, kasım ayma 'teşrinisani' denilirdi. Kasım adı Arapça 'bölen' anlamındadır. Yılı böldüğü için bu ad verilmiş olabilir. Kaynakwh:

Kasımın yüz beşinde (19-20 şubat) birinci cemrenin havaya, yüz on ikisinde (26-27 şubat) ikincisinin suya, yüz on dokuzunda da (5-6 mart) üçüncü cemrenin toprağa düştüğüne ve yedi günlük aralıklarla buraları ısıttıklarına inanılırdı. Cemrelerin düşüş sıralamasında önce hava ısınıyormuş gibi görünse de hava doğrudan güneş ışınları ile ısınmaz. Kaynakwh:

acep?

ilk cemre düşüyor

bu defaki gönüle düştü, biraz da başıma galiba. yara bandını bırak, bant-ları bile kar etmiyor. Allah'tan zor bulunan bir kan grubuna mensup değilim...

suya düşen cemre

Arzın bağrında bin yol açılmış,

Meteorolojik olarak ısınma sıralaması toprak - hava- su şeklindedir. Cemre her ne kadar folklorik bir inanış olsa da, cemreler arasındaki günlerde hava sıcaklığında az da olsa düşüşler yaşansa da, özellikle Marmara bölgesine ait istatistiklere göre, cemre tarihlerinde yüzde 80'e varan oranda ısınma meydana gelmektedir. Cemreler Türk dünyasının kültür ve edebiyatına da konu olmuşlardır. Örneğin, divan şairlerinin cemre zamanlan, baharın yaklaşması dolayısıyla önemli kişiler için yazdıkları övgü şiirlerine 'Cemreviye' denilirdi.

yüreğime

her yerde her zamanda yılda değil günde üç

göz yaşlarımı

gözlere düşseydi

Kuşlar gibi azadolmuş sular,

Kar eriyivermiş, buz kırılmış;

olsun

Kasımın kırk altısında, kırk gün anlamına gelen 'erbain', seksen altısında da elli gün anlamına gelen 'hamsin' başlar, böylece kışın en soğuk zamanları olan doksan günlük süre geçmiş olurdu. Kasım günlerinin ortasını geçip yüz gün arkada kalınca halk arasında zorlu kış günlerini arkada bırakmanın bir ifadesi olarak 'geldik yüze, çıktık düze' denilirdi.

ilk cemre havaya düştü derler

gönüllere düşseydi

ne havaya ne suya gönle düşen cemreyiz

Havadan bahar tadını almak mümkün artık... Allah kış ortasında dahi o baharı gönüllerden eksik etmesin...

omuzlardaki yükün ateşinden kaçmak güç

Nurullah Muslu

Cahit Sıtkı Tarancı

gözyaşları ceyhun olsun diye

ılık bir imbat gibi kara kış ortasında

söner mi acep?

sönmez mi

söndürür diye.

cemreleri

Güneş'ten gelen ışınlar önce yeri ısıtırlar, yerden yansıyan ışınlar havayı ısıtırlar. Aksi olsaydı, yükseldikçe, dağların tepesine çıktıkça, Güneş'e yaklaşıldığı için hava gittikçe ısınırdı.

"yeşerdik çiçek açtık hayatın baharında

akıttım hep

Bir Cemre Düştü

hasretten özlemekten

söyleyin dostlar

Aktıkça akmış, şadolmuş sular;

düşürdüğün

sanki yüreklere düşmeliydi

binbir çile içinde bir canımız vardı

Dağ başlarından ta denizlere

düşsün de ısınalım artık şöyle bir bahar havası çekelim.

Cemrenin kelime anlamı 'kor halindeki ateş'tir. İlkbahar başlamadan önce birer hafta aralıklarla havaya, suya ve toprağa düştüğüne ve onları ısıttığına inanılır.

ilk önce havaya düşer derler ama

İlk Cemre

muhabbetler olsun diye

ne havaya ne suya gönle düşen cemreyiz"

bir umut