Evet, histir.

ferhat hocamın ve türkçeçi editimizin eline sağlık...

Rahat olmakmı?

Bakalım neler anlatacaklar?

Hımm, farkettim ve tuhaf oldum diyebilirim.

-Aslında bize içimizde yaşadıklarımız ile dış dünyada yaşadıklarımızın pek bir bağlantısı olmadığı öğretildi. Ama gerçek öyle değil. Hiç korktuğun birşey başına gelmedimi?

Nasıl bir çekim bu?

Fikriyat ve hissiyatin kardeşliğinden leziz sonuçlar elde edilir.

-Peki korku bir his değilmidir?

-Gördüğün gibi, aradaki bağlantıyı sağlayan şey hisler, hislerimiz. Hatta şöyle bir soru daha soralım. Normalde korkman endişelenmen gereken alengirli bir durum karşısında, sebepli veya sebepsiz rahat olduğun için, panik yapmadığın için, mantıken işin içinden sıyrılman zorken, tereyağından kıl çeker gibi o olumsuz durumdan kutuldunmu?

Yeter ki hasım bellemesinler birbirlerini.

-Kesinlikle! Mücadele vardır ve olacaktır ama kime savaş açtığımız mücadelenin kendisinden daha önemli değilmidir?Yenilmez bir düşmanla savaşarak bir ömrü ziyan etmekten elde edeceğimiz nasıl bir fayda olabilir?

O zaman olaylara bakışımı ve hislerimi değiştirmemmi gerekiyor?

Nasıl yani?

Bir yanda çalışan akıl, bir yanda işleyen kalp.

Evet, geldi.

-Korku bir his ve içinde;korkunla beraber başına gelen bir olay ise dış dünyada. Aradaki bağlantıyı farkettinmi?

-Evet tam olarak bu. Korkmaz ve endişelenmezsen, evrenle aynı yönde kulaç atıyormuşsun gibi, olaylar ve kişiler senin amaçlarını gerçekleştirmek için alarma geçmişler gibi bir hisse kapılırsın. Mantığın devre dışı kaldığı nokta budur.

Evet, bunuda yaşadım.

-Sen çektin onları hayatına

-Peki bunun olmasını sağlayan hissin neydi sence?

Denemek ve yanılmakla yorulur insanoğlu. Her teşebbüs kendini gerçekleştiren kehanete dönüşür. En bilinen gerçeğimiz oluverir bir anda. Hatta en sağlam bayrak direğimizdir ucunda bize ait olmayan kelimelerin salındığı.

-Mantık, insanın varolan bilgilerini, bildiklerini birbiriyle kıyaslayarak yeni yargılara kendince doğrulara ulaşma sürecidir. Mantık elbette terakkimiz için bir noktaya kadar gereklidir. O bir noktadan sonrada onun hayatımıza yön vermesine izin verirsek ortaya çıkan herşey bir parçasıyla, bir yönüyle eksik kalacaktır. Neden...?Çünkü akıl hayatın büyük resmini göremez. Büyük resim nedir?Hayatın içindeki bilmediklerimiz. Bir noktadan sonra mantığı devre dışı bırakmak işte o bilmediğimiz dinamiklerin devreye girmesine sebep olur. Mantıklı bir açıklaması olmayan bir sürü olay zuhur etmeye başlar. Hani demiştik ya, olaylar ve kişiler sanki senin isteklerini gerçekleştirmek için elele verip çalışmaya başlarlar. Sanada izlemek ve gelen hediyeleri kabul etmek kalır. Tabi birde keyfini çıkarmak:)

Yalnızken yalnızızdır da, kalabalıklar içinde yalnız kalmak ne de güzeldir. Bir yanda, varlığımızın esrarlı gerçekliğini, bizim değişik bir insan olduğumuz hezeyanıyla ve bunun bir sürü menfi açılımıyla süslerken dibe vurmayı, dipte kalmayı pek bir severiz. Sahi niye böyle...?

-Evet, sen değişirsen evrende değişir. Nasıl ki otomatiğe bağlanmış gibi hayatında peşpeşe olumsuzluklar yaşıyorsan bunları olumluyada çevirebilirsin. Herşey zıttıyla kaimdir diye çok söylerizde, hayatın olumlu ve gülen yüzünü hayatımıza dahil etmek mantıksız gelir. Mantık ah mantık, ne çok baltalıyorsun hayatımızı.

Gerçektende öyle. Hayatımı hep olumsuz şeylerin peşpeşe tekrar ettiği bir senfoni olarak görüyordum açıkçası. Öylede oluyordu da, ben bunun değişme ihtimali olabileceğini hiç düşünmemiştim. Evet, herşey zıttıyla kaimse bunun terside doğrudur. Peki bu noktada mantık nerde duruyor?

Denemeler, Yanılmalar ve Bundan Yorulamalar Üzerine:

Bu güzel oldu işte. Bugüne kadar evrenle aynı yönde yüzmek aklıma gelmemişti açıkçası. Çünkü hayatı saf bir mücadele olarak görüyordum. Ama ben hayatın kendisine savaş açmışımda haberim yokmuş.

İddaa büyük.''hayatında olan biten herşeyin sebebi sensin''