alsam şu belalı başımı sana açılan yollara çıksam

Gözlerimiz değil uykumuz

en iyisi ayrılmaktı

daha çok daha çok yandım...

karanlıkta kaybolan

Hicran ruhumda bir çocuk

Çınar misali yalnız kaldık

Şiirleri güvercinlerin kulağına fısıldar,

Uğur Arslan

Bu aşk gerçegin gözünün içine baka baka

İkinci defa başına geliyordu. Tam zayıf noktasından vurulmuştu. Sevdiği "bana zarar veriyorsun" demişti. Her türlü cefaya katlanırdı, kendisinin acı çekmesi ise sevdiğinin uğrunaysa mutluluk verirdi ama canından çok sevdiği cananının zarar görmesi, hemde buna kendisinin neden olması onu yıkmıştı. Ayrılık saati gelip çatmıştı. Nisan yağmurları bile onun gönül yağmurlarının yanında hiçti. Dalgın, dalgın yürüyerek ıssız ve karanlık kaldırımlarda gözden kayboldu.

kavuşma diye birşeyin olduğunu söyleyen yalan söylemiş... böyle birşey yok...

bir daha ki kavuşmanın sevinç gözyaşları mıdır gidenin arkasından hızla dökülen

ayrılıkla sohbet ettik

Biz birbirimize aslında her aşıktan daha yakınız.

Belki biraz deliyiz,

Olmuyordu, olmayacaktı kavuşmak

İlk ayrılığında bir başka kavuşmuştu ona. Her akşam, her sabah, her dakika, her an onunlaydı. Özleminden şiirler yazmaya başlamış bir başka insan olmuştu. Cismen ayrılmak ruhen kavuşturmuştu. Ayrıldıkça kavuşmuştu.

otogarlar garlar havalimanları neyin bekçisidir..

Kavuşursak biteriz biz,

Belki ayrı şehirlerdeyiz,

Herkesin attığı bir imza

Ama kavuşursak biteriz biz.

seni hala seviyorum

Severiz, özleriz, aşktan ölsek kimseye söylemeyiz.

Bu baharda vuslat umduk

acaba diyorum bazen

Biz zararı ancak kendi kendimize veririz.

elimde değil seni daha çok düşünmem gerek

Buluşur ey yar!..

senin yüreğine vardım

Yağmur yağarsa, çıkar,

beni duyuyor musun hava kurt gibi soğuk..

Aynı yağmurun altında ıslanırız.

Ruhlar kavuşur ve konuşur gökyüzünde bir yerde

İstediğimizde gidemeyiz.

Ayrıllıkları yaşadıkça kendimize kavuşuruz.

Bilirim ayrı ölmek tek korkumuz..

çarsizce ayrılan güneş

Hep gel..

adamı sordu nedense

Kahve içip, gülüp, konuşup, başbaşa yemek yiyemeyiz.

havalar kışladı penceremde kurt gibi ayaz

Bak yine esiyor rüzgar

Etrafında döner, alevle dansederiz.

Söyleyemediğim şeyler var nasıl kahroluyorum

Ve kavuşursak biteriz biz.

Biz mutlu sonlar katiliyiz.

Melekler bize ağlar, biz halimize güleriz.

Belli ki ufukta ayrılık var

İsmini sorar hala rüzgarlardan

Bir kor var içimizde yanan,

Herkes gibi değiliz biz.

Merhem ol yarelerime gizleme yüzlerini

Hayat denen azgın denizde

Ama her gün aynı geceyi sabahlarız.

İki garip yalancıyız

Kaybeden iki kahramanıyız

Pervane böceğinin mum alevine sevdası

Hicran senden bana kalan

Ne güzeldi dün gece, rüyamdaydın

Bu aşk bir devrimdi her şeyi reddeden

uzaktan uzağa sana her baktığımda

Mektupları suya yazarız.

ve her kavuşma

Ve her devrim kendi çocuklarını tüketir

hüzünler bağlamış yüreğini

Hicran her yerde hatıran

güne merhaba der

Ne yazık ki "ayrıldıkça kavuştuk"

Sonunda birleşirmiş,"Ayrıldıkça kavuşanlar"

Ne bir filmdeki mutlu son,

Ateş böceğinin susuzluğuyuz biz

Ayrılık şiirini dinlerken bulutlar

Gülümsemekti acılara

kendimizi mi avutuyoruz

Bir aşk var bizi biz yapan,

Herkesin bildiği bir aşk,

Onu bilir, onu söyleriz,

Biz artık biz değiliz.

Dokunursak kanar ellerimiz.

Biz herkes gibi değiliz.

Canını canıma değdir tutuştur közlerini

her seferinde

derimden başka giysi yasak bana üşüdüm

sallanan koltukta geçen ömür ağaran saçlar eskiyen saat midir ayırıp da belki kavuşturur diye beklenen cellat?

Biz belki ayrıyız,

Irmakları oluşturan dereler gibi

Cismimiz değil ruhumuz

Bu aşkı ancak biz biliriz.

Artık her aşk her ağızda sakız.

Hiç istemezdim ayrılığı bebeğim..

Bir bilsen bir bilebilsen hallerim pemperişan

Onu küllendiremeyiz.

kavuşmalar

Bitti artık bu son derken, aşk yeniden...

Kimselere söylemez gizli gizli severiz

Belki biraz serseri,

akşam usul usul geliverince

güneş hem dünyayı

geriye doğru attığım her adımda

Sadece özlemle severiz,

Seninle ben dünyada ve cehennem de

Ama her gece aynı mehtapta buluşur,

ayrılık mı kavuşturur hiç buluşmamış olanları...

Bu aşk iki umuttan kopan

Sevdiklerinden ayrı olanların "Ayrıldıkça Kavuşanlar" olması dileğiyle.

Ayrıldıkça kavuşuyorum sana

İki sınır ülkenin dikenli telleriyiz,

Birden ağlamaya başladılar

Ama kavuşursak biteriz biz

Kavuşmak için ayrılmak şarttı. Ayrılmayan kavuşamazdı.

İstediğimiz zaman gelip,

Onu bilir onu söyleriz.

Ne de göz yumulacak bir kaçamak değiliz biz.

Şarkımızı her duyuşumda sessizce ağlıyorum

Sevgiyle bakan gözleri kör ederiz.

Kaç kere sevdik birbirimizi, kaç kere ayrıldık birbirimizden. İkimize de hem acılar hem mutluluklar veren bu oyunu defalarca oynadık bıkmadan. Yine öğrenemedik sevmeyi. Ayrıldıkça daha çok bağlandık birbirimize. Başka hayatlar tanıdıkça, değerimizi daha iyi anladık. Bir kelime nüansıyla bitirdiğimize inandık sevgimizi, başka bir kelimenin inceliğinde yine aşık olduk. Ama giderken de gelirken de, ayrılırken de aşık olurken de kalbimize hiç sormadık...

Ellerimiz değil gönlümüz

Kum misali rüzgarlarla savrulduk

hasretle yanıyoruz

teselli mi buluyoruz

Yanar ama su içmeyiz

İsyancı günahların sıgındıgı bir adaydı

Bize kimseden zarar gelmez,

Kavuşursak biteriz biz.

Kavuşursak Biteriz Biz

Sevda iki kişinin birbirine aşkı değil artık.

aydınlatmıştı nasılsa

Ama bedenen kavuşursak biteriz biz.

sabaha kadar yürümüştü

affet beni lütfen

Yanarım ah çeker gibi çekerim nazlarını

voltamı seninle vursam yataktan seninle kalksam

Mecnun gibi çöllerde kavrulduk

Ayrıldıkça senle

adım adım nefes nefes sayıklanan visal saatlerinin kapıyı çalması mıdır?

ayrıldıkça kavuşuruz diyerek

Görüşemeyiz, konuşamayız ve sevişemeyiz.

Seninle ben bu öykünün

ayrılığa dayanamayıp

bir veda havası üfler

Ayrıldıkça kavuşanlar için vuslattır ayrılık

Hep gel

çilekeş gönüllere...

gelme canım aramızda kıyamet kadar duvar

ayrılığın içinde gizlidir

Cismen ayrılsamda ruhen sende hapsoluyorum

uzaklığında olmasa