Yatışsın da şu yüreğim anlayayım nedir vuran;

çok etkileyici...

Birdenbire irkilip de o bozulan sessizlikte

"Bir ziyaretçidir" dedim, "oda kapısını çalan,

Bakarken yansıyor koyu gölgesi o tahtalardan,

Hiçbir belirti kalmadı o hazin şaşkınlığımdan;

Dağıtma yalnızlığımı! Bırak beni, git kapımdan!

Kondu Pallas'ın büstüne hızla geçerek yanımdan,

Öyle yavaş çaldınız ki kalıverdim anlamadan."

"Gerçi yolunmuş sorgucun" dedim, "ama korkmuyorsun

Yalnız bu sözdü duyulan.

Edgar Allan POE - Çeviri : Ülkü TAMER

Buluşacak o Lenore'la, adı meleklerce konan,

Çatlak çatlak: "Hiçbir zaman."

Gururlu, sert havasına kara kuşun alışınca

Hayal kuran bir iblisin gözleriyle derin derin

O acayip kitapları, gün geçtikçe unutulan,

İç bu iksiri de unut, kurtul artık o anıdan."

Oturup düşündüm öyle, söylemeden, tek söz bile

Kadife kaplı mindere, üzerine ışık vuran,

Süzüldü kapıya doğru hızla uçarak yanımdan,

İpekli, kararsız, hazin hışırtısı mor perdenin

Okuduktan sonra size anımsattığı eser ve yazarlar olursa tavsiye niteliğinde belirtmenizi beklerim.

Çekip gitti beni o gün yaslı kılan garip hüzün;

Işısın istedim şafak çaresini arayarak

Fısıltıyla bir kelime, "Lenore" geldi uzaklardan,

Duydum vuruşu yeniden, daha hızlı eskisinden,

İlgisiz bir cevap sanki; şunu kabul etmeli ki

Meleklerini yollamış kurtul diye o anıdan;

Melek geçti, ellerinde görünmeyen bir buhurdan.

Umutlarına yakılmış bir ağıt gibi durmadan:

Böyle heykelin üstünde kolay kolay görmez insan;

Sonra yankıdı fısıltım, geri döndü uzaklardan;

O kelimeleri değil, abanoz kanatlı hayvan.

Dalmış, rüyadaydım sanki, öyle yavaş vurdunuz ki,

Değmeyecek hiçbir zaman!

Çekingen biriydi sanki usulca kapıyı çalan;

O sevgili, eşsiz kızla, adı meleklerce konan?"

Adı "Hiçbir zaman" olan.

Sana bunları bırakmış, tekrarlıyorsun durmadan.

Daha önce okumuş olabilirsiniz ama, henüz okumamışsanız, sağlıklı bir ruh hali ile okumayın.

Bugüne kalmış bir Kuzgun pancuru açtığım zaman.

Oturmakta, oturmakta Kuzgun hiç kıpırdamadan;

Hatıra bırakma sakın, bir tüyün bile kalmasın!

Korkuların hortladığı evimde, n'olur anlatsan

Sonra gömüldüm mindere, sonra daldım hayallere,

"Özür diliyorum" dedim, "kimseniz, Bay ya da Bayan

Sustu, sonra ben konuştum: "Dostlarım kaçtı yanımdan

Çırpınarak girdi birden o eski kutsal günlerden

Örüyordu döşemeye hayalini kül ve duman,

Başkası değil rüzgardan..."

Gecikmiş bir ziyaretçi usulca kapıyı çalan;

Hiç -ama hiç- hiçbir zaman."

Şaşkınlık ve korku yüklü rüyalar geçti aklımdan;

Neredeyse uyuklarken, bir tıkırtı geldi birden,

Durgun büstte otururken içini dökmüştü birden

Acılarımın ilacı oralarda mı, anlatsan..."

Sessizlik durgundu ama, kıpırtı yoktu havada,

Adı artık anılmayan.

Hiçbir şey çıkaramadım bana verdiği cevaptan,

Kan geldi yüzüme birden daha fazla çekinmeden

Bu çorak ülkede teksin, yine de çıkıyor sesin,

Sonra Kuzgun'u düşündüm, geçmiş yüzyıllardan kalan

Durup o Kuzgun'a baktım, mindere gömüldü başım,

"Geldin bir kere nasılsa, cehennemlerden mi yoksa?

Yalnız karanlığı gördüm uzanıp da anlamadan

Kapıyı açtığım zaman.

Kalkıp haykırdım: "Getirsin ayrılışı bu sözlerin!

Başka kim olur bu zaman?"

Sözü bu kadarla kaldı, yerinden kıpırdamadı,

Bana kalan o acının kaybolup gitmiş Lenore'dan,

İrkilip dedim: "Muhakkak pancurda bir şey olacak;

Korkulara saldı beni, daha önce duyulmayan;

Sözümü anlamasına bu kuşun şaşırdım ama

"Bir ziyaretçidir mutlak usulca kapıyı çalan,

Elleri Lenore'un artık mor mindere, ışık vuran,

Başka kim gelir bu zaman?"

"Aptal," dedim, "dön hayata; Tanrın sana acımış da

Ey kutsal yaratık" dedim, "uğursuz kuş ya da şeytan!

"Anlaşılıyor ki" dedim, "bu sözler aklında kalan;

Kapısında böyle bir kuş kolay kolay görmez insan,

Kaldı orda oynamadan.

Gözlerimi karanlığa dikip başladım bakmaya,

Gelmekten, kocamış Kuzgun, Gecelerin kıyısından;

Söyle, nasıl çağırırlar seni Ölüm kıyısından?"

Bir koltuk çektim kapıya, karşımdaydı artık hayvan,

Ne demek istediğini böyle kulağımda kalan.

Bana aldırmadı bile, pek ince bir hareketle

Farklı tercümeleri olmakla birlikte, beğenenler Ahmet Ümit'in aynı şiire Nazire'sini de okuyabilir.

Oda kapımın üstünde, Pallas'ın solgun büstünde

Yüreğimden çek gaganı, çıkar artık, git kapımdan!"

Azalt biraz kederimi, söyle ruhum cennette mi

Yatışsın diye yüreğim ayağa kalkarak dedim:

Sanki ağırlaştı hava, çınlayan adımlarıyla

Umutlarım gibi yarın sen de kaçarsın yanımdan."

Ateşli gözleri şimdi göğsümün içini yakan

İçimde yanan ruhumla odama döndüğüm zaman.

Dedi Kuzgun: "Hiçbir zaman."

Ah, hatırlıyorum şimdi, bir Aralık gecesiydi,

Kalkmayacak - hiçbir zaman!

"Şu yukarda dönen gökle Tanrı'yı seversen söyle;

Meleklerin çağırdığı eşsiz, sevgili Lenore'dan,

KUZGUN

Rüzgarlara dön yeniden, ölüm kıyısına uzan!

Ortasında bir gecenin, düşünürken yorgun, bitkin

Gidip bakmalı bir kere, nedir hızlı hızlı vuran;

O gölgede yüzen ruhum kurtulup da tahtalardan

İnsaf bilmez felaketin kovaladığı sahibin