İyi yada kötü mazi benim işte. Bazen solgun bir sayfadaki tekbir söz, Okumakta zorlandığım. Bazen silinmiş bir resimdeki damlayan göz yaşı.

..."O gün kurduğum hayallere bugün ulaştığım içindir o güne olan özlemim. Bugün maziye olan özlemim, o gün atiye olan azmimde gizli..."

Öğretmence Hocam,

Mazi hep özleniyor ya...

Babamın yanımda olduğu günleri özledim. Belki de maziye karşı duyulan en büyük özlemlerden biri. Gidenler gelmiyor; ne sevdiklerimiz, ne güldüklerimiz, ne ağladıklarımız.

Acaba atiyi karanlık mı görüyoruz?...

Mazi bizi takip eden geçmişin ayak izi değilmi, maziye takılırsan hiç gidemezsin ileri.

Çocukluk yıllarımı çok özlüyorum. Sokaklarda özgürce, masumca oyunlar oynardık. Tek kavgamız misket kavgası olurdu bu kadar tehlikesizdi. Eski arkadaşlarımı özlüyorum, anılar tek tek aklımda o kadar güzeldiki insan tekrar tekrar aynı anları yaşamak istiyor.

Bu gün yaşanılan her şey, geleceğin mazisi değil midir. Geleceğin mazisine ben şimdi ne diyeyim.

"Geçmişte yaşadığımız güzel günlere her zaman hasret çekebiliriz, kötü günlerin ise bitip gitmelerinin getirdiği bir haz, mutluluk olur içimizde. Bence bu yüzdendir geçmişe olan özlemimiz..."

Ben, geçmişimle geleceğimle, özlem duyarım işte böyle her şeye

Aşağıya aldığım cümleleriniz çok anlamlı ve defalarca okunmayı hak ediyor. Kaleminize sağlık... Ve paylaşımınız, bir bütün olarak tabii ki teşekkürü hak etmiştir. Teşekkürler.

ati yaşanmamışlıklarla dolu

maziyi elimizin altında tutmanın rahatlığını yaşıyoruz belki de..

Kenarı köşesi unutmak için kesilmiş, yinede unutulamayan bir kare.

Kültür, Sanat ve Edebiyat forumunun canla başla okuduğum zamanlarını, kalemlerini ve değerlerini özlemişim... ama ıssız sokaklarda dolaşıyorum uzun zamandır...

Kökleri geçmişte, gövde bugünde, dalları geleceğe uzanan bir ağaç gibidir oysa insan.

Yaşarken güzelliğini, lütfunu bilmeden yaşayıp geçtiğimiz ve geçtikten sonra farkına vardığımız zamanın özlemi. Tekrarı, geri gelmesi imkansız olan.

Ya da maziye olan özlemimiz, geleceğe yönelik azmimizi azaltıyor mu...

Maziye özlem ise geleceğe yönelik azmimizi baktığımız pencereye göre azaltabilir de, çoğaltabilir de... O günlerin bir daha yaşanmayacağı endişesiyle ve geçmişte takılıp kalmak yüzünden geleceğe emin adımlarla yürümeyebilir insan; ki birçok kişide maalesef bu yanlış görülmektedir...

mazidir elbet özlemin tek yolu

Zevali lezzet elem, zevali elem lezzettir. Yani kaybolan güzel günler insana elem verir, kaybolan kötü günler ise lezzet verir. Geçmişte yaşadığımız güzel günlere her zaman hasret çekebiliriz, kötü günlerin ise bitip gitmelerinin getirdiği bir haz, mutluluk olur içimizde. Bence bu yüzdendir geçmişe olan özlemimiz...

Maziye özlem,

geçmişteki güzel anılar hiç unutulmuyor nedense.

Ne kökünden geçebilir -ki sonudur bu-, ne gövdesiz kalabilir ne de dallarından geleceğe uzanan hayalleri ve umutlarından alıkoyabilir kendini.

Özlemimiz azmimiz için temel ya da kamçı olabilir mi?...

Ümit varsa, insan geleceğe de özlem duyabilir, gelecekte ki güzel günlere... Ama geleceğin gelip gelmeyeceğinden emin olamadığımız için daha çok geçmişe özlem duyuyoruz...

Özlemez miyim eski beni geçen güzel günleri, Unutur muyum geçmişin bıraktığı izleri yada unutur muyuz.

Ben, acısıyla, tatlısıyla hatta gözyaşıyla. Özlem duyarım geçmişin her fotoğrafına. Hataları hatırlamak içinde sık sık bakarım mazinin kalan tarafına ki aynı hatayı tekrarlamamak için.

Mazi; taze bahardır ömrümüzde...

Ben, mutluyum bu günümde mutlu olmalı insan aynı benim gibi geçmişi düşünürken bile.

İlginç ve güzel bir bakış açısı yakalamışsınız englshtchr.

insan yeni bir ortama girince biranda yalnız kalıyor ve ister istemez mutluluğu arıyor

O gün kurduğum hayallere bugün ulaştığım içindir o güne olan özlemim. Bugün maziye olan özlemim, o gün atiye olan azmimde gizli...

Özlem fışkırır her hücremizde bunu bilirim. Ben geleceğime ışık tutarım mazimin en saf haliyle ve bunu söylerim...

Yorumlarınız...

Takvim yapraklarını deste deste yapıp aralarından bir yaprak çekiyorum. Yaprak, çocukluğumdan bir bayram sabahına ait. Annelerimiz tarafından çiçekli basmalardan dikilmiş robalı elbiselerimiz, bayramlık ayakkabılarımız, kınalı ellerimizde şeker toplamak için Nuhun Ankara makarnası poşetleri. Ve köyün sokaklarında biz. Köyde dolaşmadık tek ev bile bırakmıyoruz. Ve köyün diğer ucundan selam getiriyoruz, haber getiriyoruz aile efradına. Gurbetten kimler gelmiş, kim hasta o gün tüm köyden haberdarız.

geleceğe ümitle bakmaya çalışsakta

Sonra bir yaprak daha? Ama hep ilk desteden.

Her geçen gün çocukluğumu daha çok özler oldum...

Sağlıklı bir vücutta vuku bulmak için tüm azalara özen göstermeli. Ruh sağlığı da bu üç zaman diliminin dengesinde saklı. Aman dikkat.

Fakat mazide yaşadığımız güzel günleri tekrar yaşamak yada kötü günleri yaşamamak için geçmişi bir tecrübe alanı olarak görerek ileriye bakabiliriz. Bence doğru olan da budur...

ve bu aşamada imdadına mazi yetişiyor.

Geleceği asla karanlık görmüyorum kend açımdan yaşamla ölüm arasında hergün varoluyoruz. Bugünü yaşadık ve ertesi günlerin bize ne gibi süprizler getireceğini bilemiyoruz. Hayat bize sunulmuş bir hediye kutuları o kutuları açtıkça yaşamamız gereken herşeyi yaşıyoruz. Ne olacağımızı tahmin etme şansımız yok sadece gelecekle ilgili hayallerimiz vardır.

Eski resimler, isimler, anılar insanı mutlu etmeye yetiyorda artıyor bile. Eski masumiyetimizi özlüyorum ben kısaca.

"ati"hızında olmayan renklerin uçuştuğu bir maziye özlem... Kamçılar diyebiliriz. Tabiiki renklerle teselli bulabilirsek!

Ben niye geçmişin içinde kendimi yok edeyim. Sevdiklerim yanımdayken ve ben hala nefes alırken, kalbim delice böyle atarken ve güzel bir geleceğe özlemle bakarken.

Yaprakları hep ilk desteden çekiyorum çocukluğuma rastlasın diye. Yine bir yaprak daha. Temmuz ayına ait bu defa. Harmandayız. Kim döven sürüyorsa koşup binyoruz. Sonra düşüyoruz samanların arasına isteyerek aslında. Hoşumuza gidiyor yumuşacık samanlara karışmak. Kilteli naylon ayakkabılarımızı delip ayağımıza batan dikenleri çıkarıyoruz birbirimizin ayağından.

Başka bir yaprak çekiyorum. Bir kasım ayına ait.. Havalar iyiden iyiye soğumuş. Babamın ilçeden aldığı gıcır gıcır siyah lastik çizmeleri giyinip okula gidiyorum. Okulun önünde akan çeşmede her teneffüs yıkıyorum parlaklığını izlemek için.