Günaydın?

çok güzelmiş gerçekten..

Her neredeyseniz ve nerede yaşıyorsanız dünyanın bütün güzellikleri ve mutlulukları her daim sizin ve sizin gibi iyi düşünenlerin olsun?

16 Temmuz 2009 21:18

Diğerlerinide daha sonra okuyacağım.

Başlığa istinaden... yaklaşık 2 yıldır bakıyorum hem de her gün her bilgisayarı açtığımda. Dönem dönem iş yoğunluğundan uzaklaşsam ilk fırsat bulduğumda buraya bir göz atıyorum. Vesilesi mi? tamamen duygusal :)

Yakın arkadaşlarımdan birisi buraya göndermediği ancak bir dergide yayınlanan anısını göndermişti bana. Daha çok yaşanan sorunlarla ilgili:

nasıl güzel hikayaler bunlar...

Saygılar

Harika bir öykü.

Ellerinize sağlık.

Ben bu tarafları hiç bilmiyordum...

ESKİ KUŞLAR MÜZESİ ni okurken gözlerim doldu.

Duygusal insanlarız sebepleri de haliyle duygusal oluyor :) Başlık anlamlıydı hem adı hem içeriğiyle hatırlamak ve hatırlatmak istedim...

->dilŞAD

Ama eskiden buraya sürekli yazanlar artık farkında değil mi

Bu yarışmaya katılmayı çok istedim ama her yıl belirledikleri konular benden daha da uzaklaşıyor:(Ama öğretmenlerin kaleminden dökülen böylesi yazıları okumak da ayrı bir keyif.

Değerli diğerciler...

Güzel bir başlık Uluda Hocam...

Diğer paylaşımlar kısmı Edebiyat aleminin üyeleriymiş meğer...

Şimdi o köyde, köy sakinlerinin bile evinde silahı yok. Düğünlerde biz öğretmenler köy sakinleri hangi evin çatısından silah sıkıp keyif çıkaracaklar diye beklerken havai fişek atıldığına şahit oldum :) Bizim şehrin göbeğinde bile bunu yapmazlar. Memleketimde herkes en çok neye ihtiyacımız olduğunu anlamış gibi. Beyni yıkananlar da bunu anladığında tamamdır.

İlk iki yarışmaya katılan tüm yarışmacıların eserlerinin toplandığı kitapları okudum. Öyle güzel yazılar vardı ki bazılarını okurken gözyaşlarımı tutamamıştım.

her öğretmen bir yazar, bir şairdir. öğretiyor şaire, yazara da zira..:)Kutlarım...

insanın yüreğini sızlatan...

Roviss hocam linki tıklayıp sadece ilk öyküyü okuyabildim.

Ben farketmiştim.

Etrafta enlice bir ağaç olsun isterdik tüm öğretmenler. Uzaktan elinde keleşle bekleyen teröristler günlük yolumuzda sürekli bizi taciz ederlerdi. Korunacak tekşey ise bi çalılık, belki bir ağaç. Okula birgün 15 dk geç bir gün yarım saat erken giderdim ki saatimiz dakik olmasın da şaşırtalım sürekli. Yavaş yavaş geçti o günler. Ama bize sor sen onu...

unutulmuş bir başlık, özellikle sahibi unutmuş buraları...