Sonrası fırtına

Ya da sabah evden çıkarken toplayıp süpürdüğü evin karşılığı ne kadar?.

Mazi ve çocukluk kimileri için sızısı dinmeyen bir yara, kimileri için de bir masal ülkesi, bir sığınak? Ömrün her safhasında yeniden dönülen, yeni baştan yaşanan mutlu çocukluklardır. Yetişkinler içindeki çocuğu yaşattıkça, hayat yolculuğunu onunla el ele tutuşarak yürüdükçe, mutluluğu da yanlarında götürürler misafiri oldukları yıllara. Hayat devam ederken en güçlü damarıyla beslenme kaynağıdır çocukluk. Çocukluğunun gülen yüzünü isli aynalarda kaybedenler için de o güzel yılların bir anlamı yoktur.

korkular büyüyyor...

Bir kadın hele de bir anne, kendi evinde kendi çocuğu ve eşi için yaptığı işe karşılık mı beklemeli hem de maddi olarak!.

Ev hanımı olan kadınlar, günde 14 saatlerini yemek, temizlik ve çocuk bakımı için ayırıyor. Annelerin haftada ortalama 98.5 saat çalıştığını hatırlatan araştırma şirketi İngiltere'deki maaşlara göre bir annenin çocuk bakımından haftada 170 Sterlin (430 TL) kazanması gerektiğini hesapladı.

Bugün, insan olan yerlerim çok ağrıyor anne...

güncelle me...

Sabahları, bir elimde elmam bir elimde de ayakkabımın teki."kızım oturarak yesene şunu". Bu sabah yine aynı şey. Her zaman olduğu gibi yine tek ısırık. Kızdığın ama yine de kıyamadığın, kızının yarım elması, akşam vestiyer de kararmaya mahkum...

Huzurun yirmi dört saat nabzının vurduğu günler çok uzaklarda kaldı. Gül ve karanfil kokulu bahçeleri dikenler ve ısırganlar doldurdu. Güneş sıcak aydınlığını yıldızların ötesine taşıdı. Gidiş ve dönüş izlerinin patikalardaki derinliği yıllar içinde kayboldu. Ayrık otlarının kapattığı yollar geçit vermiyor yolcularına. Gönülden gönüle kurulan köprüler berhava olduğu gibi, bir selam için kalkan eller de iki yanda taş kesildi.

"Anneler zaten eski bir suskunluktur."(Sayfa:11)

Annem çok özledim ben seni!.

Annemin sabah ezanından sonra yoğurduğu hamuru pişirmek için, kahvaltıya taze ve sıcak ekmek getirmesinin karşılığı kaç lira?.

"yaşadığın yer kalbimin attığı yer annem"

Annem evden gitmedi henüz çok şükür, ama ben gittim evden. Bıraktım annemin huzur veren sarılışını; bana saf, karşılıksız, beklentisiz sevgiyle bakan gözlerini ve açtığı kalbini... Bıraktım ve uzaklara gittim, daha kendime gelmeden, ben annemden gittim. O da bıraktı mecburen beni. Sevgisi o kadar büyüktü ki, bu ayrılık ateşinin onu yıllarca yakacağını bilmesine rağmen benim için engel olmadı bana. Taş bastı bağrına da arkamdan yaşlı gözlerle bakmak kaldı ona.

Umutla mı baksam yarınlara?

Bir fırtına sonrasının korku ve ürpertisi doldu gönüllere. Bir de sokaklardan yükselen çığlık sesleri... İki kanadı olmadan uçamayan kuşlar gibi maneviyatlarını körelttiğimiz, sevgi ve ilgimizi esirgediğimiz, bir kanadıyla hayata uçabilir zannettiğimiz çocuklarımızın korkunç feryadı doldurdu kulakları sonra.

Bin bir hatırası ve güzelliğiyle konaklar yıkıldı önce. Geniş aile küçülüp?çekirdek? oluverdi. O çekirdek düştüğü toprakta bir daha yeşermedi. Ne yitip kayboldu, ne de bir daha eski haline dönebildi. Geniş avluların yerini insanın bedeninden çok, ruhunu sıkan balkonlar aldı. Çocuklar oyunlarını uzak köy yerlerinde unuttu. Çiçek, ağaç, kuş türleri artık lügatlerden öğrenilir oldu. Toprağa değmeyen ayaklar, kaldırımlar üzerinde yürüdükçe o soğukluğu gün be gün yüreklere doğru taşıdı. Hissizleşen kalplerin katılığı bakışlara sirayet ettiğinde gözler de birbirinden kaçar oldu. Ve insan özünden uzaklaştıkça, kendini ve değerlerini kaybetti. Dün için bir anlam ifade etmeyen, olsa da olur olmasa da kıymetindekiler öncelik sırasında ilk sıraya oturdu. Fertler sadece kendisi için yaşaması gerektiğine ve hayatın bir yardımlaşma değil savaş olduğu yalanına inandı. Birbirine yaslanarak, dayanarak yürüyenler, birbirinden ayrı kalınca topallayan, dahası yerlere serilen varlıklar haline geldi. Dünyanın, Var Eden?in yanında sinek kanadı kadar değeri olmadığı unutuldu. Her zaman takıp takıştıran ve makyajını yenileyen, süslü bir gelin gibi görünen dünyanın, gerçekte milyon yıllar yaşamış bir acuze olduğunu hatırlamadılar. Gel diyerek elini uzattığı hiç kimseye de elini verdiğini ne gören ne de duyan oldu. Bunlara rağmen ulaşılmayacak, kavuşulmayacak o sesin ardına takılıp, kendilerini bile kaybedene kadar yürüdüler, koştular. Bir denizin suyuna parmak daldırıp, parmağındaki ıslaklığa kananlar, deryalar karşısında gözlerini yumdular.

Ocakta dumanı tüten çorbam, eve yorgun geldiğimde "kızım hoş geldin" diyen, anahtarım olduğu halde zile basarken hem kızan hem de hemen gülümseyen tatlı yüz yok artık.

"Ben henüz, annesiz bir dünyada nasıl yaşanır, bilmiyorum. Git gide, ancak yılda bir kez görür olduğum annemin telefondaki sesi bile, bu çirkin dünyada üzerime bulaşan kirlerden arındırmaya yetiyor beni. Bir anneyle ne konuşulur telefonda? Hiç bir şey!... Susulur... Dinlenir yalnızca o uysal, o temiz ve sıcak anne sesi... O konuştukça kirlerinden arınır insan, katılaşan kalbi incelir, yumuşar ve bir çocuk saflığıyla döner günlerine. Anne, konuştukça yeniden, yeniden doğurur çocuğunu. Ve siz, konuşurken uzakta bulunan gözlerini hayal eder, sesinin şefkatinde ısınırsınız. Bir gün göz göze geldiğinizde, sizin bütün hikayenizi okur gözlerinizden, annelerin bakışlarından hiçbir şey gizlenmez."

Akşam yemek masasında, günün muhasebesini tek başına yapıyorum ben anne!. Hayır!. Yapamıyorum aslında. Her seferinde açık çıkıyor nasılsa...

hep bir yerlerde oldugu dşünülür...

Kapısını kendim açıyorum evin. Duvarlar çok gaddar. Bir "hoş geldin" bile demiyorlar.

hatta farkına varmadıgım korkularım gün yüzüne cıkıyor...

Şimdi ben öğlen okuldan geldikten sonra annemin hazırladığı yemekleri hızlıca yemeyi özledim; kızdığı zaman bana arkamdan terlik atmasını, üzüntümü duruşumdan anlayıp bağrına basmasını özledim. Ben annemi özledim; annem evden gitmedi ama ben evden gittim...

Dün dünle mi gitti

englshtchr hocam, hislerimize tercüman olmuşsunuz, yüreğinize sağlık...

Kalplere atılan çizgilerin bir ömür silinmesi mümkün değildir. Bu gerçeğin farkında olanlar en yakınındakinden en uzakta olana; yanından yolcu geçene bile iyi davranmayı, tatlı dille konuşmayı güzel ahlak gereği bilmişlerdir. Onlar ki sadece insana değil toprağa, kuşa, ağaca, hayvana? yanı başında, uzağında hayatına dahil olan ne varsa her şeye merhamet etmeyi var olmanın bir gereği bilmişler. Bu davranış biçimini, gönül yüceliğinin özgeliğini herhangi bir okulda öğrenmemişler. Adeta gizli bir el tarafından bu güzel hasletler fıtratlarına zerk edilmiş.

Evet sevgili iştiyak; iyi ki maddiyatçı bir toplum değiliz.

05/11/2010

Her türlü hüzün, Allah Teala için sabredene sevap getirir...

Hasan AKÇAY

Sen yoksun ya annem, kimse tatlı tatlı kızmıyor da bana.

super kahraman...

Geniş aile küçülüp?çekirdek? oluverdi. O çekirdek düştüğü toprakta bir daha yeşermedi. Ne yitip kayboldu, ne de bir daha eski haline dönebildi. Geniş avluların yerini insanın bedeninden çok, ruhunu sıkan balkonlar aldı. Çocuklar oyunlarını uzak köy yerlerinde unuttu. Çiçek, ağaç, kuş türleri artık lügatlerden öğrenilir oldu.

Bilmem Hatırlar Mısın?/Ali Çolak

maşaallah size o zaman...

ve evde durasım gelmiyor.

Yine de gitmesin annem evden; anneme değil de, sadece o eve gitmek; evin çimentosuz, bağsız kalmasını görmek; benim için evden gitmekten daha zor... İyi ki hala evdesin anne...

Sevgisini katarak pişirdiği yemeklere, sıcacık bir tebessüm ve de?ellerine sağlık? lafının hesabı olmaz ki. Paha biçilemez zaten.

Bir yüreğe iki sonhabar çok feci!!!

yoklugunu düşünmek bile korkutur...

Bahçesine giderken gözü arkada kalmayan anneler nerede şimdi? Bir seslenişte yetişilecek mesafeler neden bu kadar uzak oldu? Bir merhametin estiği, bir gururun hissedildiği?yavrum? diyen sesler hangi sel önüne katılıp sürüklendi? Ak tülbentlerin örttüğü nurani yüzlere hangi acıların hüznü çöktü? Annelerden sonra en emin el diyerek, elimize uzanan, derinden kavrayan dedelerin, ninelerin elleri hangi soğuk parmaklıklara tutunup, uzak hatıralarına gözyaşlarını gizli bir mektup gibi gönderir şimdi? Onlarla masallarımız daha renkli, sofralarımız daha bereketli, oyunlarımız daha anlamlıydı oysa. İçimizdeki sevinçlerin, sevgilerin; yüzümüzdeki aydınlığın, tebessümün büyümesine kimler engel oldu?

tıkırtılarını duymazsam ev hayalet oluyor.

annem evden gidince... oyyy... çalışan annelerin vicdanını titretecek bir cümle. Yakın geçmişte oğlumun yaşadığı sorunlar sebebiyle psikoloğa gittiğimizde, Psikoloğun baş başa görüşmemizdeki ilk sorusu,"siz evden ayrılırken çocuğunuz ağlıyor muydu" oldu. Güven duygusunun, kişiliğinin oluştuğu evrede çocuğun yabancı ellere teslim edilmesi, sonradan telafisi olmayan sonuçlar doğuruyor.

İyiki maddiyatçı bir toplum değiliz...

Üç günlük dünya hayatını asude geçirmek için, sevdiklerimiz ve sevildiklerimize yabancı kalırken; daha çok kazansınlar, kazandıkça mutlu olsunlar diye çocuklarımızı da bu yarışa katarken, dünya hayatının bitiminde bizlerle birlikte öteye gelmeyecek olan hiçbir şeyin gerçekte bir anlam ifade etmediği bilincini onlara verememişsek, bu koşuda boş yere terlemişiz, terlemişsiniz, terlemişler demektir.

İngiliz özel araştırma şirketi Legal&Company, ortalama bir ev kadını annenin yaptığı her iş için para kazanması halinde yılda 30 bin Sterlin (75 bin TL) kazanacağını hesapladı.

Endişe mi duysam gelecekten,

?Korkunç bir fırtına çıkıyor annem evden gidince?

Merhum Cahit Zarifoğlu?nun üç mısralık şiiri, yüreğimize düşen bir ateş, suratımıza inen bir tokat gibi her şeyi anlatmaya yetmiyor mu? ?Çalışan Anne? isimli şiirinde bir çocuğun tenhalığını ve düştüğü karanlık uçurumu ne güzel anlatır: ?Korkunç / Bir fırtına çıkıyor / Annem evden gidince?

Evde gitti yerinden. Ruhu, sevinci.

Annem gidince evden;

Suskunluğu sözün tacı gibi bakışlarında da gezdiren, dudakları en çok dua dua kımıldayan ve bir nazarla çok sözün söyleneceğini anlatan anneler? Elimize diken batsa yüreğini yangın saranlar. Şükür çiçeklerinin kokusu, semaya açılan ellerinin parmak uçlarında duyulan; bir gün olsun yaşadıklarından şikayeti olmamış müstesna insanlar... Elinin dokunduğu her yerde bin bereket, yüreğinin geçtiği her toprağa ekilen merhamet? Kendi sevdiklerini hiçbir şey söylemeden sevdirebilme gücü... Sevginin, etrafındakileri etkileyeceğinin sırlı bilinci? Dahası, inançlarında hiçbir şüphenin olmayışı, yaşadıklarında ve inandıklarında samimi olmaları? Onlar kendini biraz da?cahil? bulan ninelerimiz, dedelerimiz. Her bilginin okullarda öğretildiğini sanmaları bu hükümlerini biraz olsun doğrular olsa da, ?hal? ilminin?kal? ilminden daha tesirli ve sürekli olduğunun farkında olmadan, o ilmin sahibi oldular. Yani ki, nur yüzlü anneler takva sahibiydiler. Attıkları her adımda Yaradan beni görüyor, söyledikleri her sözde Yüceler Yücesi duyuyor bilincini hiçbir zaman yitirmediler. Ve onların çocuklarına bıraktığı en güzel miras da Allah ve Peygamber sevgisi, iyi terbiye ve örnek davranışları oldu.

Şefkat kahramanları

Bütün bahçeler tarumar olmuş, koklanacak bir gül kalmamış değil elbet. Bir ısırgan dahi olsa dokununca elimizi sızlatan; canımızı acıtandır iç geçirişler, serzenişler. Gönlün, güllerin olduğu yerde, ayrıkların, ısırganların bulunmasına tahammülü olmaz çünkü. O ki, yaratılışı gereği her zaman güzeli ve iyiyi isteyendir. Onun sesinin izinden yürümek de, güzel olana varma heyecanıyla kanat takmaktır.

Toprağa bastıkça ayaklar ve bir de gökyüzüne uzandıkça bakışlar, en derinden hissederek soluklardı hayatı. Tarla kuşlarının yorgun yüzlere armağan ötüşleri, alınlardan silip alırdı toprağa düşenlerden arta kalan terleri. Eşikte bekleyenler, beklenene bir karanfil kokusuyla uçardı da kapılardan, pencerelerden yıldızlar dolardı. Rüyalarında bile huzurun kalbine dokunurdu sabaha kadar rüzgarın saçlarını okşadığı kiremitler altında mütebbessim yüzleriyle uykuya dalanlar. Dolunay yüzlü çocuklara en güzel ninniyi, açık kalan bir pencerenin kanadındaki paslı menteşe ya da gecenin karanlığında sevdalı bir salınışla gecenin hüznüne eğilen ağaçlar söylerdi.

Yuvasını en güzel şekilde yapanlar, koruyanlar; anneler... Her türlü tehlike karşısında cansiperane yavrularını muhafaza etmeye çalışanlar... Bu kollayış maddi olan tehlikeler karşısında olduğu gibi, manevi yıkımlar karşısında da güçlü bir şekilde kendini gösterir. Her türlü tehlike karşısında korkak olduğunu zannedenler bile ne kadar cesur olduklarını fark ederler.

annem evde değilse ev ev olmuyor.

annem evde olmayınca ev sesini kaybediyor.

Gün geçtikçe artan yalnızlığımız, dünyanın bulanık suları içinde bizi kendimiz karşısında da yabancılaştırdı. Tanıdıklara şüpheyle, yabancılara düşman gözüyle bakar olduk. Bir zaman sonra bir kabustan uyanır gibi etrafımıza bakındık ve yanımızda en yakınlarımızın bile kalmadığını gördük.

dört duvar oluyor..

Evin her köşesi, her eşyası aralarında anlaşmışlar sanki. Sessizlik oyunu oynar gibi.

Bir haberi paylaşmak istiyorum, bakalım bana neler neler düşündüren size neler düşündürecek?

Ev soğuk ve ruhsuz anne!. Mutfağa girmek istemiyorum. Boş duran ocağa. Günlerdir sessiz duran demliğe.