Sanslisiniz o zaman

Biraz geç oldu gerçi ama olsun :)))))))))))))))))))))))))))))))))))))))

Milyonda bir rastlanır birşey olsa gerek.

Müthiş bir başlık, editör arkadaş mutlaka derinliği farketmiş olmalı ki, tutuyor burada:)

Hayata bakış açım değişti.

Bazı insanların içinde çok büyük bir sevgi bulunur bunu yaymak isterler ama diğer insanların bu sevgiyi hak etmediklerini düşündükleri için bu sevgiyi hayvanlara, çiçeğe suya yayarlar.

Bu zamanda böyle biri enteresan.

guzel konu

Başlığa benden başka yazan bir kişi hariç hepsi kapalı, muhtemelen kendileriyle baş başa kalmak ve arkadaş olmaya gittiler...

Öğreneceğimiz, tartışacağımız insanların hepsi gitti...

Buralarda eskiden bağ budayan adamlar, şarap yapan kadınlar vardı...

Ben rastladım öyle bir insana, Tam da kendim gibi bir insana rastladım ve ona çok ihtimam gösteriyorum o da bana.

Evet ve tam umutlarımın kırıldığı bir zamanda rastladım.

zor değil dimi ama bunu başarmak

Demirin tuncuna,

Bak bu bile güzel bişey bu zamanda, ya hoyratça davransaydı amannnn salla gitsinciler var ya, .:(

Şimdi hepsi memurlar net in kapitalist ahlakına dayanmayıp pes etti..

Tıpkı şiirdeki gibi;

Herhangi bir konuda canım sıkıldığında onunla konuşunca ferahlarım, beni sakinleştirir, dinginleştirir ve o kadar ilginçtir ki sadece benle değil benimle ilgili her konuyu sorar. Şu günlerde bir hastam var, düzenli olarak sorar, sınava giren yakınlarımı bile sorar.

Neyse işte kendime bir daha kötü muamele yaptırmayacağıma dair söz verdim, müsaade etmeyeceğim kimsenin kötü davranmasına.

Her insan kendini ifade etmek ister, bazısı diğer insanlara bazısı tanriya, dogaya,.

Benim bir kaç tane biraz güzel, biraz acıklı, biraz komik hikayem var ama şu an anlatasım yok :)

Eskiden üzüm bağları falan değildi burası, bildiğin ev yapımı rakı yapılırdı lan buradan..

Ya da bana öyle geliyor,

İnsanın piçine kaldık...

Kusursuzluk değil ki aradığımız, sevgi saygı, yalansızlık gibi kavramlar. Demek ki bunlara riayet edenler de varmış.

Şahsen bir kedi gördüğüm zaman hissettiklerimi bana hissettirebilecek bir insan yoktur.

Bu durumda bazen insanlar kendilerini çiçek yetiştirmeye, bazıları evcil hayvanlara, benim gibiler ise müziğe verirler. Sizce hiçbiri bizi gerçekten anlayan bir insanın yerini alabilir mi? Nadiren de olsa bazı insanlar bizi anlar, önemser, saygı duyar. Tam da aradığımız bu değil midir aslında. Günlük hayatta bunu sevdiklerimizden neden esirgeriz. Hayat gailesi ise sebep bu dert hepimizde var. Bu da pek mazeret gibi gözükmüyor. İşte tüm bu zorluklara rağmen o bazı insanlardan birine rastladığınızda onları da üzmememiz gerekiyor. Sanki elimizde kristal bir bardak taşıyormuşuzcasına hassas olmamız gerekiyor. Siz bu tip insanlara rastladıysanız dinlemek isterim. Belki benim de vardır bir hikayem, ben de anlatırım.