"Nasıl anlatacağımı bilemiyorum" "Kimse beni anlamıyor" diyenlerin önemli bir kısmı, "ne anlatacağımı bilemiyorum" dese daha yerinde olur. Zorlanıyor, anlamlı cümleler kuramıyor, dönüp dönüp aynı şeyleri tekrarlıyor... Sıkıntılarının sebebi olan zaaflarından ve takıntılarından vazgeçmek istemiyor; tam tersine, onları eksene oturtan bir çelişkiler yumağında anlam arıyor, onu anlamlı görmeye herkes tarafından da öyle görülmesini sağlamaya çalışıyor. Umutsuzca ama öfkeyle...

sonuçta...

"Ben kimim?" sorusuna cevap "kendini tanımak"tan geçiyorsa, öncelik bireyin kendini tanıması, kendini ifade etmesinde büyük etken.

Kendince anlatıyorsun da,

Yakınım olan bazı gençleri, bazı yönleriyle beğenmiyorum. İlle de beğeniyormuş gibi görünme ihtiyacını da anlamıyorum. "Bak yavrum" diyorum. "Çok iyisin, seni bilemeyeceğin kadar çok seviyorum. Ama hataların var... Sevemediğin konulara, işlere, görevlere hiç katlanamıyorsun. Kimse matematiğe de namaza da aşkla şevkle başlamaz. Kimse okulda saatlerce durmayı çok eğlenceli bularak okula gitmez, insanı bu gibi görevlere yönelişlere razı eden sebepler vardır. "Hayat böyle gerektiriyor ; bu mücadele mutlu olmayı sağlayacak görevlerim arasında ise, ben bu zorlukları aşarım, bu sıkıntılara katlanırım" diyeceksin. Sonraları o sıkıcı görünen okullar, dersler, disiplinler, özel bir boşluk ve dolgunluk kazanır. Buna konsantrasyon gücü derler ki bunu kazanamazsan, hiçbir meslekte ve dalda başarılı olamazsın..."

nefse ait bir zansa ifade ihtiyacı, çoğunlukla engellenemez bir telaş, hırs ve ısrarla anlatmaya çalışırız kendimizdekini. dünyanın en büyük gerçeğini söyleyeceğiz ya, binbir düşünceden düşünceye atlar, halden hale girer, ispat ispat kapı çalarız.

Kendini ifade etmek nedir sizce? Genelde ifade etmeye çalıştığımız Kendi'miz midir? Yoksa Kendi'mizin ardında yatan, belki de bizim bile bilmediklerimiz mi?

Yazıya yorumlar çok güzel. Herbiri çok güzel ifadeler. Kendini anlatabilmek bir sanattır.

anlaşılmayız:))

''Beni anlamaz

kendini ifade etmenin bende özel bir yetenek olduğunu düşünüyorum. insanlar davranışlarıyla, sözleriyle jest ve mimikleriyle... gerçekten kendilerini ifade edebilseler, içlerindekini dışa vurabilseler bu kadar mutsuz insan olmazdı diye düşünüyorum...

Anlaşılmak -değil mi ama- sanki kimsenin olamaz.''

Kendimizi tanımadan kendimizi ifade etmekden yoksunken, başkalarına akıl veririz ya birde. ironiktir..

Ahmet SELİM

Kendini ifade edebilmek aslında, düşünebilmek ve düşüncelerini, düşünceli hallerini ifade edebilmek değil midir? Kendini ifade edebilme ihtiyacı için, önce kendini bilmen, düşünmen, bulman gerekmiyor mu?

uykudayken terkedilen bir çocuğun, uyandığında kırdığı oyuncaklardan biriyim ben...

Birikir kelimeler cümleler boyunca,

kendini tam anlamıyla tanıyan insan kendini ifade edebilir. ne istediğini bilen mutlu insanlır. netlikler her zaman insana güven verir...

Görülmek istendiğimiz gibi görülebiliriz, etiket hazırdır bazen. Ne desen boş.

kimi zaman zan, kimi zamansa gerçekten ihtiyaç.

Düşüncelerini, hissettiklerini dile, kaleme ya da davranışa dökebilmek kendimizi anlatabilmekte bir yoldur anlayabilene ama tek yol değildir.

Dur durak bilmeyecek.

"Kendini" kelimesindeki yıldızlar tarafımdan konmuştur.

Bazen sözler suskunluğa karışır,

Kendimi ifade edemediğimde, cümleleri doğru kuramadığımı düşündüğümde alıntılara başvururum; şiirlerde, nesirlerde vs... her ne kadar alıntı yapmak kabul görmeyip hoş karşılanmasada:(

Hani,

Noktalamalar da olmasa,

Teorik planda bir bireysel dalkavukluğumuz var. "Birey eleştirilmez, sadece tebcil edilir" diye tuhaf bir kural koyacağız neredeyse. Hele o "birey" yakınlarımızda bir yerdeyse!

Düşünmeyen bir insanın, kendini ifade ihtiyacını duyması da aslen mümkün değildir. Düşünmeyen sevemez, kişiliğini bulamaz, sorumluluk bilincine sahip olamaz; peki böyle birinin yaşaması ne ifade eder? Düşünerek yaşamayan yaşayarak düşünmeyen bir insanın yad edilecek hatırası, ibret alınacak tecrübesi, gönlünü aydınlatacak ışıklı ve yol gösterici bir zenginliği söz konusu olabilir mi?

Bazen çevrene sormak güzel bir yöntem olabilir... Dışarıdan seni nasıl tanıyorlar. belkide kendini tanımakta sana ışık tutar...

dikkat edilirse ihtiyaç olduğu zamanlarda en duru, en yalın kelimelerle dile getiririz meramımızı. belki bir cümle, bir bakış, bir tavır yeter bunu anlatmaya...

Çocukların gençlerin eğitiminde, "düşünce yardımına uyarıya, disipline, eleştiriye" hiç yer vermeyen, "serbest bırakalım, onlar her şeyi kendi kendine çözer" varsayımına dayanan bir önemli hatayı, topluca paylaşıyoruz kanaatindeyim. Kelime öğretmeyi ve doğru telaffuz uyarısını bile, adeta "baskı ve müdahale" sayıyoruz! Aslında onları çok yalnız bıraktığımızı hiç fark edemiyoruz... Sadece onlar değil, biz de kendimizi pek ifade edemiyoruz! Onun için gözlerimiz hep yaşlı, bağrımız düğümlü, yüreğimiz hasretlerle hüzünlerle dopdolu.

... Anlatıyorsun ama, olmuyor. Ve bu ters hali için hoşgörü bekliyor. Ben de "yok" diyorum. Baskı yapmam; ama onay da vermem, "olsun canım, senin dediğini ben de benimsemiş olayım, ben seni çok seviyorum" demem. Hiçbir çocuğa hiçbir gence demem. Annelere babalara da en çok bu konuda yükleniyorum: "Düzeltemeyebilirsiniz; ama onaylamayın" Hep doğru sinyaller verin. Bir gün gelir; onları algılar, alır.

O sadece serbestlik, keyfilik, sorumsuzluk ister, sonra da üretmeden tüketmenin neredeyse kutsal bir hakmış gibi savunusunu yapar. Bu tutarsızlığın ve bu öfke uyandıran gülünçlüğün ifade edilmesi, "kişinin kendini ifade etmesi" kavramının sempatik alanına dahil edilebilir mi? Buraya uygun düşen fiil, "ifade" etmek değil, "itiraf" etmektir. Birçokları için kendini ifade etmek "Ne için yaşadığımı bilemiyorum. İçimde bir boşluk var. Hayatı anlamlandırma konusunda son derece acizim ve şimdiye kadar bunları düşünmeyi akıl edemediğim için çok pişmanım" gibi bir itiraf niteliği taşımak durumundadır. Onun kendini ifade etmeye falan değil; kendini anlamaya, kendine gelmeye; ifadesizliğine, kişiliksizliğine, içinin boşluğuna açılan yardımların ve ışıkların gösterilmesine ihtiyacı var.

kendimi ifade etmek istemiyorum.

tecrit-i ifadede ferahlık vardır:))

Yazılacaklar için şimdiden teşekkürler...

Sıırı süküt çok güzel bir yazı olmuş...

Bir insan kendini ifade edebilmeli, deriz. Nasıl yani? "Kendini" deyince neyi kastediyoruz?

kendini ifade etmek benim için neredeyse sihirli bir sözcük ve kesinlikle ihtiyaç. belki de en az insanın fiziksel ihtiyaçları kadar belki daha da fazla ihtiyaç hem de. insanın mutsuzluğunun asıl kaynağı kendini ifade edemeyişidir ve buna, yani kendini ifade etmeye bir yol bulmuş insan hem kendini daha iyi tanır, hem daha anlamlı bir hayat sürer ve en önemlisi de daha mutlu olur. yani insanın temel ihtiyaçlarından biridir 'anlaşılmak'. ve anlaşılmak kavramı bana hep edip cansever'in şu dizelerini hatırlatır:

Kişinin kendini ifade etmesi özel bir yetenektir. Kendini ifade edemeyen birine bomboş demek ne kadar doğru değilse, kendini ifade ettiğini düşündüğümüz birine de doludur demek o oranda şaibeli olabilir.

Genelde kendimi ifade edemediğimi düşünüyorum benim anlattıklarım veya hareketlerim karşımdakinin beni nasıl algıladıyla alakalı bir durum maalesef.

Anlayabilene...

Neyini ifade edeceksin? İçgüdülerini, maddi ve bedeni ihtiyaç meyillerini, tutkulu saplantılarını; sorumsuzluğunu, gayretsizliğini, darlığını, gafletini mi?

Kendini anlatıyorsun avaz avaz...

Ne kadar karşımızdakilerine kendimizi anlatmaya çalışsakda genelde insanlar görmek ve duymak istediklerini görüyorlar ve o pencereden bakıyorlar.

Bomboş bir adam "ben kendimi ifade edemiyorum" diyor.

kendini ifade etmek...

Bazen de tek bi davranışımız anlatır kendimizi, gerek yoktur bir ton şeye.

Anlamaz, niye anlasın

Öyle ya,

Akıl çelişkide, yürek darmadağın...