Yeterince uzun süren bir ilişkinin en korkunç yanı

En ağırı bu olsa gerek...

Bu sihirli peri tozunun aslında yalan rüzgarından ibaret olduğunu görememektir en korkunç yanı.

Devam etmek isteyebileceğinizi fısıldamasıdır.

Sonra başa dönersin. Sonuna gelince, iyice tükenince en başını hatırlıyor insan. İçin güler bi anda öfken azalır. Tamamen tüketmişsindir içinde, ona karşı değil nefret duygusu hiç bi şey hissetmiyorsundur artık.

Biter.

Hangi fırtına, kaç kuvvetinde, hangi yönden esecek bilmek gibi, yıllar içinde yuvalanan sevgiyi, sevgiliyi tanımak...

Bir yürek ki şehrin hangi kapısından girersen gir, tüm yollar ona çıkıyor, bir yürek ki zaman içinde iki yürek, yek yürek oluyor, sevgisine kol kanat olup havalanıyor!..

Unuttum dersin, unuttum derken bile hatırlarsın, yine kendini kandıramazsın.

Bir yürek ki şehrin hangi kapısından girersen gir, aynı çıkmaz sokakları aynı zindanlarda bitiriyor. Değil ki iki yüreğin aynı yalnızlıkta buluşması, tek yüreğin çift kişilik yalnızlığıyla sona eriyor...

Değil, bütün maskeler atıldıktan sonra bile aynı insanla

Aslında insanın en korkunç halini ortaya çıkarması

Yaşar hale gelirsiniz. Aşık olduğunuz insan olmasını istediğiniz kalıba girmedi diye tüm taşan yanlarını sizin yanınız yaparsınız. Tebrikler, artık bir hayale değil gölgeye aşıksınız.

Tanınmış limanların aşina sularında yüzmek gibi, yıllar geçtikçe sevdiğini, sevgini tanımak...

Zamanla tekel'leşir, yalnızlaşır yokluğuyla bile bir birliktelik

Hiç bi şey hissedememek, en korkuncu sanırım bu olsa gerek.

Nereye baksan onu görürsün, ona ait ne varsa yakıp yıkmayı düşünürsün sanki bi faydası olacakmış gibi.

Bir yürek ki, şehrin fethedilmiş kalesi gibi, her burcu size emanet, her avlusu, her yolu sizden sorulur... Sizden başkası onun engin kalabalığında de dahi kendi içinde saklı girdabına kaybolur...