KÖŞE YAZARI

Şartlar ne olursa olsun polis her ortamda kendini anlatabilmeli buna ilşkin yöntemleri geliştirmeli ve zamanı geldiğinde yenileyebilmelidir. Böyle karmaşık bir ruh ortamında polisin duygusal anlamda desteklenmesi gerekir. Bocalama ve kargaşa durumuna geçen polis yıkılmış psikolojisi ve zayıf düşmüş fiziksel yapısıyla potansiyel suçlu kimliğine bürünebilir. Kontrol ve bilinç kaybı ile aşırı duygusal çöküntü onu intihara sürüklemeye yetecektir. Tepkileri çoğu zamanda şiddete yöneliş ve antisosyal davranışlar olarak kendini gösterir.

POLİS HAKLARI VE SORUNLARI

Polisin görev anlayışının etik değerleri ile kendi ahlaki, insani ve vicdani dürtüleri arasında yaşanan istenmeyen çatışmalar, onun yaşamını çok daha zorlaştırmaktadır. Bütün bu olumsuzluklara rağmen onuru ve şerefiyle görevinin başında olan polis yüreğinde körleştirdiği bütün acıları içinde yaşadığı gerçekleri sorguluyor.

Kul hakkının pervasızca yendiği bir ortamda adaletten söz etmek ne kadar doğru olabilir bilemiyorum. Bilinen bir gerçek var ki o da polisin özlük haklarının iyileştirilmesi konusunda hakkaniyetsizlikle karşı karşıya kaldığıdır. Polisin hak duygusu ve adalet kavramına yönelik zihinsel muhakemesinde oluşacak tereddütler ve tepkiler, toplumsal güvenliğin sağlanması, demokratik hak ve özgürlüklerin korunması ve hukuk açısından olumlu bir gelişme değildir. Peki polisi huzursuz, öfkeli, saldırgan, aşırı agresif ve depresif yapan olgular nelerdir? Polisi intiharlara kadar sürükleyen, yaşama küstüren, bunaltan ve onu toplum dışına iten sorunlar zincirinin her bir halkasındaki acı gerçekler ile neden onlarca yıldır birlikte yaşamaya zorlanmıştır?

Ölüme hükümlü şu kısacık zaman diliminde insanoğlunun yitirdiği en anlamlı değerlerin ardına saklanarak yaşamın ve Dünya'nın sınırlarını insafsızca, adaleti ve hakkaniyeti yok edercesine zorlamasının ne anlamı olabilir ki. Doyumsuz arzularımızın esareti altında geride bıraktığımız bütün kırgın duygularımızı ve yüreğimizi sızlatan vicdan azaplarımızı dipsiz karanlıktaki fersiz ışıkların gölgesinde sonsuzluğa mahkum etmek istiyoruz. Düşlerde ve özlemlerde asılı kalan insanı duygular ise nedendir bilinmez zamanın şevkatli akışında kaybolup gidiyor.

Zamanın önemli bir bölümünü görevine ayırmak zorunda kalan polis ailesine, yakınlarına ve dostlarına yeterince ilgi gösteremiyor ve dışardaki ilişkilerini de ertelemek zorunda kalıyor. Bu nedenle onun için önemli olan sosyal çevresini oluşturmakta güçlük çekiyor. Hem evinde hemde sosyal hayatında beklentilerini karşılayamayan polis çaresizlik içinde çeşitli psikolojik travmaların saldırına maruz kalıyor. Ağır görev koşullarına birde ruhsal sorunlar eklenince polisin bütün dengeleri bozuluyor ve hiç şüphesiz bu yıkıntı onu saldırgan ve öfkeli olmasına neden oluyor. Elbette ki bu durumdan öncelikle kendisi en büyük zararı görüyor ve öz kıyım davranışları kendini gösteriyor. Bu negatif tepkiler sonrasında kimlik bunalımı da ortaya çıkabiliyor.

Polisin özellikle emeklilikteki ekonomik sorunları ve yaşam belirsizliklerinden kaynaklanan kaygıları zamanla kronik huzursuzluk şeklinde hissedilen korku fenomenine dönüşüyor. Bu birikimlerin yarattığı pisişik bozukluklar eğer tedavi edilmezlerse geri dönüşü olmayan ruhsal ve bedensel hastalıklara zemin oluşturuyor. Aşırı tepkili polisin kalbi daha hızlı atar yani randımanlı çalışmaz ve daha çabuk yorgunluğa neden olur. Tükrüklerinde daha çok kortizol bulunur bu da damar hastalıklarına davetiye çıkarmak anlamına gelir. Oturdukları yerden ayağa kalktıklarında kan basıncı aniden yukarıya yani baş tarafa doğru fırlar. Zihinsel proplemleri çözerken göz bebekleri büyür ve bu durum onun daha çok konsantrasyon gösterdiğinin bir işaretidir. Görsel dikkat azalır. Yaşamında tedirginlik, olaylara karşı tahammülsüzlük ve ankisiye bozukluğu en belirgin özelliklerdir. Kişisel çevresini oluşturamayan ve özel yeteneklerini paylaşamayan polisin risk alma cesareti de kırılmaktadır.

ÜNAL BENLİALPER