Arkadaşlar, Hepimiz derdimize deva arıyoruz çırpına çırpına. Otlar, çaylar, kürler, ilaçlar... "Çocuğun olacak" deseler zehir bile içeceğiz, o haldeyiz. Bütün bu koşturmalar arasında, hisleriniz nasıl? Bundan çok az bahsedildiğini fark ettim.. Bense sürekli neden sakin olamadığımı, neden stresimi bastıramadığımı, herkesin "bak kafana takmayı bıraktığın an hamile kalırsın, stres yapma!" öğütlerini neden yerine getiremediğimi düşünüp duruyorum. Kolay değil ki!! Aranızda böyle hisseden var mı bilmiyorum ama, ben sorunun bende olduğunu öğrendiğimiz gün mahvolmuştum. Kendimi eksik, ayıplı, kusurlu gibi hissetmiştim. Hala da zaman zaman bu duygular arasında boğulduğum oluyor. Sanki eşim bir başka kadınla olsa çiçek gibi bir ailesi olabilirdi de, benimle azap çekiyor gibi geliyor bazen. Sanki onu da mutsuz ediyorum. Beni çok seven, üstelik çocuklu da çocuksuz da sevecek ve gözümün içine bakan bir adamla birlikte olduğum halde. Bazen 3-4 çocuk doğurmuş kadınlar görüyorum, kaldırımda çiçek satan kadınlar. Bebekleri pislik içinde sokaklarda... Adalet arıyorum, diyorum ki ben tek çocuğa bile gözüm gibi bakacakken, sokağa bırakacak olanlar 3er 5er yapabiliyor... Ne biçim adalet bu diyorum.. Bunları düşündüğüm için çok kötü kalpli biriyim gibi geliyor sonra Sokakta yürürken hamile kadınlara bakamıyorum, kucağında çocuğu olan insanlar görünce kafamı çeviriyorum. Kalbime bir şey saplanıyor sanki. "Onlar yapabilmiş, ben yapamıyorum. Ben eksiğim. Kusurluyum" demeye başlıyorum içimden, dehşet bir hüzün. Kapkara... İçime çöküveriyor... Kendim için pozitif düşünerek zaman zaman uzaklaşabiliyorum bu hislerden. Eşim "Bu sadece şans" diyor.. "Hata kusur işi değil. Bazıları daha az şanslı, bazıları daha çok şanslı. Biz azıcık uğraşacağız sadece." ... Böyle bakmaya çalışıyorum. "O bebek buraya gelecek!" diyorum , kendimi anneliğe hazırlıyorum, olumlu düşünüyorum.. Ama bazen de çöküveriyor işte... Siz hiç hissettiniz mi böyle şeyler? Nasıl sabır gösteriyorsunuz? Bunca emeği, çabayı sarfederken, bedeninize söz geçirmeye çalışırken, kalbiniz ruhunuz ne durumda? Neler yaşıyorsunuz? Ne olur biraz anlatın... E

"kadın infertilitesi" teşhisi kondu. yaşım 38. FSH yüksek, AMH düşük... nrgz86

hamile kalamamanızın bi sebebi varmı yoksa zamanımı var? Magrat

canım yazını koyunca kocaman bir ahhhhhh çektim içimden aynı şeyleri bende düşünüyorum ama sadece adalet kısmına katılmıyorum ilk zamanlar bir kere dedim ama Allaha sığındım rabbimden daha iyisini bilemeyiz ya dedim... oyüzden sakın isyan etme canım elinde değil biliyorum hatta elimizde değil sonuçta insanız ama yapacak birşeyimiz yok duadan başka Allaha sığınıp ondan isteyeceğiz canım... ol desin yeterkı olmayack hiçbirşey yoktur cansız yumurtaya can veren mevlam bizimde yüzümüzü güldürecek elbette ama sabrımızı sınıyor canım... bedene söz geçiyor ama ruha elbette söz geçirmek zor bugün adet oldum yine ilk zamanlar olsa zır zır ağlardım üzüldüm elbette ama ya sabır dedim kendi kendime yeri ve zamanı var pofuduknaz bekle ve sabret dedim... işte böyle ruhuma gem vurmaya çalışıyorum canım sende dene kalbini ferah tutmaya çalış... I