strangellucky anlatmak istediğim şey tam olarak buydu işte. insanın en yakını, eşi, hayat arkadaşı öyle bir an geliyor öyle bir tepki gösteriyor ki insana, yapayalnız kalıveriyorsun ortada. bunca emek bunca çaba boşa gitmiş gibi hissediyorum böyle anlarda kendimi. beklediğim zaten kimsenin bana yardım etmesi yada bana yeni tedavi yöntemleri bulması değil ki. biz tıbbi süreci zaten anı anına takip eden biilinçi bireyleriz. bunun için burdayız. ama öğrendiklerimizi paylaşmak, kafamızda oluşan soru işaretlerini gidermek, yada sadece ama sadece konuşarak içimizi dökmek, bütün bunları da en yakınlarımızdakilerle yapmak neden onlara bu kadar zor geliyor acaba. bugün birkaç şey hakkında konuşmayı denedim. onlar bu konuyu konuşmaktan özellikle kaçınıyorlarmış. beni üzmemek adına. belki kendilerinin açısından haklı da olabilirler. ama sevgiler gibi sıkıntılar da paylaştıkça azalmaz mı? şundan kesinlikle eminim; bebek sahibi olmak bizim değil, bizden kat be kat güçlü yaradanımzın elinde. bu konuda hiç şüphe yok. bu sayfayı açmamın sebebi çocuk sahibi olamamanın yarattığı sıkıntılardan çok, çevremizdekilerle yaşadığımız zolukları paylaşmaktı. son zamanlarda onlarla çok da doğru iletişim kuramadığımı farkediyorum çünkü. bu sitenin en büyük özelliği işte bu. birbiriyle benzer sorunları yaşayan kadınların birarada olması. bu yüzden bu yazıları yazıorum buraya. ve inanıyorum ki bu yazıyı okuyan okumayan buradaki hemen hemen herkes benzer zorlukları hissediyordur hayatlarında. zehra81

canım haklısın ama işte aynı duyguları aynı anda yaşamak önemli, bizim beklentilerimiz oluyor ama bazen onlar bu beklentilerimizin ve ihtiyaçlarımızın farkında olmuyor ve bizi kırabiliyorlar, -özellikle bizim durumumuzda-:1no2: yani bu öğretilecek bir şey de değil o nedenle ben fazla umursamamaya çalışıyorum:dilcikar: onlar bu durumu anlamıyorlar, yaşamadıkları için:mymeka:klava: sen de kendini üzme canım eşin de senin içinde bulunduğun pskolojiyi anlamadığından böyle konuşuyordur, yoksa sanırım o da seni kırmak istemeza. s:teselli:klava: İnşallah Rabbim dualarımızı kabul eder canım...:1rolleyes:

anlatmak istediklerimi kelimelerle doğru şekilde ifade edip edemeyeceğimden emin değilim ama denemek istiyorum. umarım hiçbiriniz beni yanlış anlamazsınız. çünkü son günlerde yaşadığım en büyük sıkıntı yanlış anlaşılmak. bebek sahibi olmak isteyen ancak bu süreçte sorunlar yaşayan, uzun süren tedavi süreçlerinde boğuşan, ben ve benim gibi tüm anne adaylarının çevrelerindeki yakınlarından beklentilerini düşünüyorum bir süredir. ve bu yakınların tepkilerini. bu konuda kendi yaşadıklarımı anlatmak mı yoksa beklediklerimden bahsetmek mi doğru olur bilemiyorum aslında. az yada çok hepimiz bir şekilde psikolojik sorunlar yaşıyoruz. bu kaçınılmaz. uzun ve çetin bir yol bu. hepimiz farklı hızlarda yürüyoruz. ama hedef belli. "ANNE OLMAK" peki biz bu süreçlerde çabalarken eşlerimizden, ailelerimizden ve arkadaşlarımızdan bazı beklentilerimiz olması normal değil mi? anlayış, destek ve iyi dinleyici olmak. düşününce beklentimin temelinde sadece bunlar yatıyor. bu sorunları yaşayan kadınların terapiye ihtiyacı olduğunu düşünen insanlara inat bizler bunları tekbaşımıza da atlatabiliriz. ama yakınlarımızın hayatlarımızda bukadarcık bile etkisi olmayacaksa yakınlığın, dostluğun, aile olmanın ne anlamı kalıyor. insanların konuşma ihtiyacı zaman zaman gerçekten yanlış anlaşılabiliyor. açıkçası çevremdeki hemen hemen herkes benim konuşmaya olan ihtiyacımı abartı, stres, panik şeklinde yorumlamaya başladı. sorunlar üzerinde konuşulmamak için midir sizce? yada konuşmaktan kaçarak mı çözülebilir? bukadar uzun yazıp sizlerin kafanızı şişrmeyi istemezdim. ama sizlerin de bu tür sıkıntılar yaşayabileceğinizi ve bunları paylaşmak isteyebileceğinizi düşündüm. ben anne olmak istiyorum, çok da umutluyum, kimsenin de bu ümidi kırmasına izin vermiyorum. hayatta istediklerine kişi kendisi karar verir, ve kimsenin bu isteğe müdahale etmeye hakkı yok bence.

bir çok kişi buraya zaten bu sorunlarını paylaşamdıgı için özellikle kolay çocuk sahibi olanların daha fazla yargıladıgı ortamlardan kaçmak ve onu anlayanlar ile beraber olmak için burada... emin ol... hayır elbette ama en azındna ben baktım ki çevremd ekimseler kalmaış nedne mi beni gören hep şöyle diyorlardı: hı o mu bebek istiyor ama yok olmuoyr galiba dr a gidiyor... gibi şeyer söylüoyrlardı eminim... şimdi ben bakıoyurm o insnalara hiçbirisi yanımda degil ikisi hariç... ama dostlar dert ortakları bunun için vardır böyle zamanlarda destek olmak için... bana bu sitede herkes çok destek olmuştur herkes ve ben hamile kaldıgımd ainanılmayacak kadar çok sevinen olmuştur ben de başkları hamile kaldıgın da gerçekten çoks evinenelerdenim allahım herkese versin inşaallah kimsenin yeryüzünd ekmsenin kucagını boş bırakmasın allah amin inşaallah bu zor bişey özellikle kolay yoldan hamile kalanlar bu konuyu hiç anlamzlar bilmezler seni en iyi anlayacak olanalr emin ol snein ile aynı şeyleir yaşayanlardır ben mesela burda o kişiyle çok az konuşmama ragmen kuzum ile o bana hep destek olmuştur ama herkes oldu kimsenin hakkını yiyemem... ama oda aynı şeyleri yaşayan ve sonund amaaşaallah iki tane kuzusu olan insnadır rabbim herkese ama herkese nasipe tsin bu işleri en güzel allahı kendimize dost tutarak halledeblirz v etabikide psikologlarada ihtiyacımız var en azından netten bile yazışıp onlardan yardım alabiliriz ben öyle yapmıştım inan bana sadece 1 ay yazıştım ve biraz da olsa kendime geldim rabbime şükürle rolsun işimi ona bırkatım çünkü ancak allah dileyinc ehamile kalırsın olumlu düşünsen bile hayal dünyası ile gerçek hayat çok başkadır karıştırılmamalı... pozitif düşünc egücü çok önemli... ama bahsedilen bir insna ve yaratan insna degil ki insanı allah tır o dilerse olur dilemezse olmaz o yuzden dua ederkend eondan talep etmelşi ve yardım istemeliyiz unutma ki allah bir kulu üzüldüğünd eona asla sırtını dönmeyendir verdiği sözden dönemyendir... S