çoookkkk güzellll emeğine sağlık iremNaz Annesinin

Karanlıktaymışlar. > İki embriyo, bir ana rahminde... > Her şeyden habersiz bekleşiyorlarmış, sudan bir beşiğin içinde... > Sarılıp birbirlerine, karanlıkta uyumuşlar öylece... > Haftalar geçmiş, ikizler gelişmiş. > Elleri, ayakları belirginleşmiş. > Gözleri çıktıkça meydana, > İkisi de çevrede olup biteni fark etmiş... > Ne rahat, ne güvenli bir dünyaymış bu... > Sıcak, ıslak, sevgi dolu... > 'Öyle güzel bir dünyada yaşıyoruz ki' demişler, '... bize ne mutlu...' > Gel zaman git zaman, çevreyi keşfe girişmişler. > Bu karanlık dünyayı ve hayatın kaynağını deşmişler. > Onları besleyip büyüten kordonu fark edince > O kordonla kendilerini var eden Anne'lerine şükretmişler. > Sonra başlamış bir varoluş tartışması: > 'Buraya nereden geldik, biz nasıl olduk' diye sormuş ikizler... > 'Annemiz' demiş biri, 'O bizi var etti, bize can verdi.' > 'Ne biliyorsun' diye itiraz etmiş öteki, 'Sen hiç Anneni görmedin > ki...': > 'Belki de o sadece zihnimizdedir. Anne inancı bizi rahatlattığı için > uydurduğumuz bir şeydir.' > Süredursun ana rahmindeki tartışma, ikizler büyüyüp gelişmişler. > Rahme sığmaz olup tekmeleşmişler. > Artık parmakları ve kulakları varmış kerataların... > Büyüdükçe anlamışlar ki, yolun sonu yakın... > Gün gelecek, bu güzelim hayat bitecek; > Karanlık bir yolculuk, onları bir başka diyara çekecek. > '- Buradaki hayatımızın sonuna yaklaşıyoruz' diye fısıldamış > ikizlerden biri efkarla... > '- Ben gitmek istemiyorum' diye diretmiş öteki; 'doyamadım ki daha > hayata...' > '- Ama mukadderat alnına yazılandır; dua et, belki doğumdan > sonra hayat vardır.' > Sormuş karamsar olan: > '- Bir gün bize hayat veren kordon kesilecek. Ondan sonra > başımıza neler gelecek?' > Şiirle cevaplamış iyimser olan: > 'Birçok giden/ memnun ki yerinden/ çok seneler geçti/ dönen yok > seferinden...' > Ve günlerden bir gün, yer sarsılmış, duvarlar kasılmış. > Dayanılmaz sancılarla ikizler beklenen günün geldiğini anlamış. > Buruşuk kollarıyla birbirlerine son kez sarılıp vedalaşmışlar. > Ve 'ömrümüz bitti' diye çığlık çığlığa ağlaşmışlar. > Azrail sandıkları bir el kesmiş onları hayata bağlayan kordonu, > Ağlaya ağlaya karanlık bir koridordan öbür hayata çıkmışlar. > hayatı sadece dünyadan ibaret sananlar > gibi, yaşamlarının sadece ana rahminde olduğunu ve doğunca öleceklerini > sanıyorlar.. > Kimbilir belkide bizde > yanılıyoruz onlar gibi.. > Ölünce ölmüş değil, > belkide doğmuş olacaz.. > Nerden bilebiliriz ki!