Kimseye bahsetmeyin. Sizin ve eşinizin arasında kalsın. Çocuk soranlara da şimdilik düşünmüyoruz dersiniz. Biz öyle yaptık. Yoksa gerçekten milletin ağzı torba değil. Kendilerince acıyanı mı dersin, tavsiye vereni mi dersin, etrafındakilerle kıyaslayanı mı dersin, tüp bebeğe kötü gözle bakanı mı dersin... Bitmezler yani.

İnanın yalnız değilsiniz ben tedavi görürken hiç yalnız hissetmedim çünkü gittiğim tüp bebek merkezi özel olduğu halde 4 saat sıra beklemişliğim var gencinden yaşlısına insanlar merdiven ağızlarına kadar sıra bekliyorlardı her gittiğimde. Bir kaç kişiyle de beklerken konuşmuşluğum var 10 yıl 15 yıl bekleyenler hiç çocuğu olmayanlar ameliyat olanlar derken halime hep şükrettim daha 23 yaşındayım neyin umutsuzluğuna düşcem dedim insan her zaman haline şükretmeli en büyük destekciniz kendiniz ve dualarınız olsun

Slm kızlar bi çok şeyi burdan okuyarak öğrendim. benzer süreçten geçenleri görüp yalnız olmadığımı hissettim. ama gerçek hayatta bu tüp bebek sürecini de bebekle ilgili konuşmak da o kadar zor geliyo ki insanların iyi niyetle söylediği bile zoruma gidiyo resmen. olumlu olmak stres yapmamak lazım biliyorum ama nasıl yapıcamı bilmiyorum. bazen piskoloğa gitsem iyi gelir mi onu bile düşünüyorum. sizler nasıl baş ediyorsunuz. Tıbbi boyutu kadar psikolojik boyutu da gerçekten zormuş B baby girlL Anneler

İlk başta hiç bu süreçlere gircem aklıma gelmediği için bi iki yakınıma söylemiştim. tabi zamanla olmayınca tüp bebeğe başladık dedim mecburi. . dertleşmek için bile açmıyorum artık konuyu mecbur kalmazsam yani onlar açmazsa. insan konuşmak da istiyo bazen ama anlaşılamadığı hissediyorum D

Amin bekleyen herkese nasip etsin. burdan dertleşmek bile iyi geliyo. yalnız olmadığını hissediyo insan

Çok zor bir süreç bize sebepsiz infertilite teşhisi kondu tabi ki hiçbir şey sebepsiz değil ama hiç bir sıkıntı olmadan 2 buçuk seneye yakın olmayınca zaten çevre merak ediyor bide en başından beri bebek düşünüyorduk artık herkese açık açık söylüyordum sıkıntımız yok diye çünkü millet bir sıkıntı varda olmuyor sanıyordu konu açılınca söylüyordum valla. Tüp bebek olayını da bir benim ailem birde eşimin ailesi biliyor biz söylemek istedik zaten kayınvalidemle çok yakın oturuyoz illa ki çakarlardı yani ben vuramadığım için her akşam iğneye gidiyorduk muayneler vs. birde aranız iyi olunca çakmamaları mümkün olmazdı yardımları da oldu saolsunlar konuştular benimle dua ettiler ama psikolojimin bozulup bir başıma ağladığım da oldu o an dedim ki sen bu emekleri boşa vermiyorsun sen üzülürsen yumurtalar iyi gelişmez diyerek susturdum kendimi o ay olabildiğince az görüştüm çevremle kendimi dinledim çok iyi geldi yeri geldi oturdum ağladım kayınvalidemle çok dua ettik olsun diye. Yani kendimi hiç sıkmadım yok ağlarsam küçük mü düşerim demedim o an ağlamak istiyorsam ağladım çok şükür pozitif sonuç da aldım inşallah kucağıma da sağlıkla almak nasip olur bu yolda emek veren isteyen bekleyen çabalayan anne baba olmayı gerçekten hak eden tüm kardeşlerime Rabbim nasip etsin inşallah tez vakitte

Annem dahil hiçkimseye söylemedim. Baş edemeyeceğimi bildiğim için.

Bu süreçleri yaşamayan kimse seni anlayamaz. O nedenle tedavinin olabildiğince gizli yürütülmesi insanın üzerindeki yükü azaltıyor. Psikolog da öneririm. Ben faydasını gördüm. Bu süreçte rahat olabilmemiz çok önemli. Ve en önemli stres faktörü de çevre ve ailedir.