Yanıtınız için çok teşekkür ederim. Sağ olun. Sorun stres altında çalışmak veya rahat çalışmak değil inanın. Ben göz servisinde de staj yaptım mesela. Arada gidip hastalara göz damlası damlatıyordun, ameliyata giden gelen hastaları ayarlıyordun bu kadar. Yine oturduğum yerden ağlıyordum sürekli. Mesele hayalini kurduğum bir konumda değilim. Hastaneden, hastadan, formadan bile nefret ediyorum. Şu an avukat olsaydım mesela gece gündüz çalışmaya bile razı olurdum. Bir yıl daha hazırlanmama müsaade etmediler, kanser gibi illa geliyor yaz diye diye psikolojik baskı kurup yazdırdılar. Şu an ne annemle ne babamla konuşmuyorum. Ailemden nefret ediyorum. Hiç olmasalardı keşke. Benim staj yaptığım yerdeki hemşire de hukuk okuyor ama o sorumlu olduğu için zaten nöbetlerini falan istediği gibi ayarlıyor. Sizin de verdiğiniz örnekler bana moral oldu. İnşallah yapabilirim kendimde güç bulup ben de. Yoksa bu gidişatın sonu kendimi kesmeye doğru gidiyor maalesef.

Sen hayatı kendi kendine zindan ediyorsun bence. Sevmiyorsan Okulu bitirip diplomanı alıp başka bir mesleğe yönelirsin. İçinde dertlerini sıkıntılarını büyütüp dramatize edersen işin içinden çıkamaz hale gelirsin yaşam kaliten düşer. Ailen e tamam he he diyip bildiğini de okuyabilirsin? Bence senin psikolojin bozuk bir uzmandan yardım alsan daha iyi olur yoksa senin ki çok büyük bir dert değil. T

Senelik 40-50 bin oluyor özel okullar. Yine ücretli olsa da belli bir puan gerekli oluyor. KPSS çalışıp, memur olsam bile bir hemşire senede o kadar kazanabilir mi, sanmıyorum.

Hemşirelik fakültesi son sınıftayım. Mezuniyetim yaklaştıkça ben de daha çok çöküyorum resmen. Sanki ölmüşüm ama gömmeyi unutmuşlar gibi hissediyorum. Lanet olası ailemin baskısı ile yazdım. Bir gün bile mutlu olmadım. Her gün ağlamaktan bıktım usandım. Hastadan, hastaneden, formadan her şeyden nefret ediyorum. Ne yapmam, kendime nasıl bir yol çizmem gerektiğini bilmiyorum. Tekrar sınava hazırlanmaya çalışıyorum, yanında staj yaptığım bir yandan hukuk okuyan bir yandan hemşirelik yapan ablayı örnek almaya çalışıyorum ama o da gitmiyor. Hem okul, hem staj, hem yks hazırlığı birlikte olmuyor. Zaten hazırlık öğrencileri harıl harıl ders çalışırken ben ne kadar başarı sağlayabilirim ki? Bir hastadan korona kapsam da geberip gitsem diyorum. Gerçekten bana baskı yapan ailemden de bu bölümden de tiksiniyorum. Yarimm66 Sabırla bekledigim en güzel yarınımsın... Anneler

Okulunuz bittikten işe başlayın kazancınızı sağlayın a kendi istediğiniz bölümü okuyun size tavsiyem hem elinizde iş para olur

Paran var özelde okursun T

Bence çok yanlış düşünüyorsun resmen isyan etmişsin. Bu senın kaderınmış belkı öyle güzel şeyler yaşlıcaların kı bu meslekte ılerde ıykı dıceksın bu yönden düşün bence bırde aılenın yaptığını asla tasvıf etmiyorum karşıyım böyle şeylere ama olan olmuş bence mutlu olmaya bak artık Minnosprenses

Kaç yaşındasın? Bir çalışmaya başla. Ailenden uzaklaş başka bir ile atanmaya çalış. O zaman düşünürsün mesleğini sevip sevmediğini. Wings06

Sanırım siz de hemşiresiniz. Henüz stajyer hemşire olmama rağmen tükendim resmen. Zaten zor, bana uygun bir alan da değil bu yüzden hiç yapamıyorum. Her gün göz yaşı, sitem, intihar düşüncesi bu nereye kadar böyle gidecek bilmiyorum. Son sınıfın, son dönemindeyim. İstesem de bırakamam artık yani. Ama şimdiden kan kusuyorum, bir de buna gerçek bir çalışma çizelgesi, nöbetler eklenince ne hale geleceğimi bilmiyorum. Aç gazı kurtul diyorum bazen, öylesine mutsuz ve umutsuzum. Siz hemşire iseniz bir şey sorabilir miyim? Nasıl yapacağım, nasıl vakit ve güç bulacağım bir fikrim yok. Ama diyelim ki başka bir bölüm kazandım. Memur olarak çalışırken okula gitmeme müsaade ederler mi?

Teşekkür ederim. Fakat mutluluk diye bir şeyim biraz bile yok. Nefret ediyorum ailemden de okuduğum okuldan da. T

ama en garanti meslekte bu ya geleceğin için bir aile kuracaksın ve yaşam şartların aldığın maaşa göre şekilleniyor T

Başka bir mesleğe yönelmem için başka bir bölüm okumam gerekiyor. O bölüme çalışırken nasıl hazırlanacağım, hadi bir ihtimal kazandım diyelim hem çalışıp hem nasıl okuyacağım, bunları düşündükçe bunalıyorum maalesef ki. Ve bu alandan gerçekten nefret ediyorum. O arada da yaşım ilerliyor. Psikolog desteği alıyorum zaten. Yakında ilaç desteğine de başlayacağım. M

kafana koyarsan yaparsın bölümden bölüme değişiyor o okul fyatları okula görede tabi, mesleğin güzel şuan evet yorucu severek yapmazsan hastalara nasıl bakacaksın Wings06

İnşallah dediğiniz gibi olur. Umut ne demekti hatırlamıyorum bile. Psikolog desteği alıyordum zaten yakında ilaç desteğine de başlayacağım. Kazansam ne derler umrumda olmayacak ama kazanma kısmı sıkıntılı. Vakit yok, gücüm yok. Zaman buldukça zorluyorum kendimi ama hazırlık öğrencileri gece gündüz çalışırken, ne kadar yapabilirim bilmiyorum. Teşekkür ederim yorum için.

Her meslek zor. Hemşirelik stressli doğru ama şöyle de bir gerçek var ikinci üniversite okumak için en uygun meslek. Tam hakim olmasam da 24 saat çalışıp zaman yaratabilirsin. Hep akşam da çalışabilirsin. Başka meslekte daha zor. 2. Üni okuyup başka mesleği seçeceğim diyorsun ama başka meslek de çok tatmin etmeyebilir. Hukuk mesela o da gül bahçesi değil. Hayatta intihar düşündürecek daha büyük zorluklar, çaresizlikler var en azından ataması olan bir bölümde okuyorsun bence şükret. M

Son sınıftasın zaten diplomanı al ilgin ne yöndeyse ordan devam et en azından diploman elinde olur aileninde isteği olmuş olur sen kendii istediğin şeyi yaparken bişy derlersede sizin istediğinizi yaptım sıra kendi istediğimde der susturursun inan insanın karşısına çok istedikten sonra fırsat çıkıyo seninde bi fırsat çıkar karşına umutlu ol kendini bırakma Wings06

Son bir şey sorabilir miyim? :) Siz mesleğe daha hakimsiniz tabi. Çalışırken bir yandan evine çocuklarına bakan hemşireler var. Yani buradan her zaman 7/24 çalışmadıklarını çıkartıyorum. Ben de çalıştığım takdirde eşit ağırlık çalışmaya da vaktim kalır mı?

Teşekkür ederim tekrardan. Hazırlık öğrencileri deli gibi ders çalışırken ben ne kadar yapabilirim, hiç bilmiyorum. Mezun olunca da iş bulup çalışmam gerekecek çünkü. Hem iş hem sınava hazırlık nasıl olacak bilmiyorum. Ama denemeye çalışacağım. Ben psikolog desteği alıyordum zaten, yakında ilaç desteğine de başlayacağım.

Estağfirullah Tabi ki olur nöbetlerde bile çok vaktin olur duruma göre iki üç gün istirahat olacak eve geldiğinde boş olacaksın bi arkadaşımda çocuğu var hem nöbet dershaneye gitti yani böyle örnekler çok var T

Bu kadar kendine takıpve üzüleceğin hiç bir şey yok hayatta tek önemli olan gerçekten sağlık senin ve sevdiklerinin şimdi böyle düşünmen normal. Sadece bu meslekte değil hepsinde zorluk var sadece biz daha stresli bi iş yapiyoruz başka etkenler yüzünden mesleğimizden soğuyoruz yoksa ben sahada çalişmayi seviyorum zor değil ki bir kızım var hamile olduğum halde hala düşünüyodum bu dönemde bile izne ayrildim sonra. Çalişmayi nöbetlerini ayarlarsın verirler. Benim başladiğim dönemde elimizden aliyordu idare insiyatifle mobingle bulunduğun yere bağlı değişir ama çok okula giden var özellikle nöbetleri ona göre ayarlanıyor başka bölümde de idare edilir bi kaç arkadaşım uzak biyerde hukuk bitirdiler. Ben hep geç kaldığımı hissettim bunu geç farkettim sen de öyle hissetme herşeyi yaparsın bu yüzden söylüyorum. T

Anlıyorum. Tekrardan çok teşekkür ederim.

Ben de senin gibi aileme kızdım herkes farklıdır tabi ama şöyle bir şey var ki geriye dönüp baktığımda şu anki imkanlarıma iyi ki böyle olmuş dediğim çok anım oldu. Gönlüne göre olur inşallah. T

İstemiyorsan bırak ama diğer şartları düşündükçe insan bu mesleğe mahkum kalıyor. Şu an yapılacak bir meslek değil ama bu hep böyle kalmayacak yine de zor içine girdikçe göreceksin her şey güzel olacak diye kendini kandırmanın manası yok. Ben de ailem yüzünden tercih etmek zorunda kaldım hiç sevmedim ama alıştım çalişmayi seviyorum zor gelmiyor ama bazen çok yipratiyor yoğun oluyor çalişanlarla uğraşiyosun bi yandan. Eğer kendine başka bir yol çizmek istiyorsan geç değil bunu unutma. Yoksa çalışıp deneyebilirsin. T

Çalışıp para kazansam bile puan da lazım. O puanı alabilecek vakte ve psikolojiye ise sahip değilim.

Hangi iş olursa olsun insanlardan nefret gelicek

Bakamıyorum ki zaten. Beş dakika ağlayıp beş dakika hasta bakıyorum gibi bir döngü.

22 yaşındayım. Staj yapıyorum zaten. Ve dört senedir her gün beni ağlatan o hastane ortamını bir şekilde sevebileceğimi hiç sanmıyorum. Minnosprenses

Her mesleğin muhakkak ki bir zorluğu vardır elbette. Ancak sıkıntı zorlanmaktan ziyade ben bu alandan nefret ediyorum. Tıp kazansam yine mutlu olmazdım. Hastadan, hastaneden, formadan gerçekten tiksiniyorum. Hayallerim bambaşkaydı içine ettiler. Evet, ikinci üniversite okuyan oluyor. Lakin kazanacak psikolojim ve gücüm var mı, bundan emin değilim. Yorumunuz için teşekkür ederim.

Hiç öyle düşünme hiç belli olmaz çok çalişan yapamayabilir belki. boş vaktin kalmayacak düşünmeye işte ileride dönüp baktiğinda denemedim demeyeceksin pişman olmayacaksın böyle kaybetmiş hissetmen inanki normal şimdi rica ederim T