can-canan arkadaşım, hamileliğimin ilk günlerinde bende benzer sıkıntılar yaşadım, son aylara kadar sakladım hamileliğimi, zaten karnım çok belirginde olmadı hiç. hamile kıyafeti almadım. oysa o kadar heveslenirdimki çiçekli, cicili elbiselere, ama istemeden hamile kaldığım için hevesimde kalmadı. doğana kadar istemedim, sanki ona bakamıycakmışım, sevgi gösteremeyecekmişim gibi geliyodu. Ama doğduğu gün, bütün dünyam değişti, onu o kadar sevdimki, gece uyuyamıyodum onu izlemekten. Halada aynı şekilde seviyorum. eşimle benimde problemlerim var, ikimizde birbirimizi seviyoruz ama başka sıkıntılarımız var. ama kızımın varlığı yetiyo bana, yani çocuğunun kıymetini bil, inan bana o olmasa daha zor olurdu herşey...

canım sen yaptığın hatanın farkına varmışsın bebeğinede en iyi şekilde baktığına inanıyorum geçmişi unut herkes hata yapabilir eşinlede umarım herşey düzelir... asli_ist El Mübdi El

bu arada doktor olupta böyle şeyler yaşadığın için eleştirilmene anlam veremedim. doktorlar yaşayamazmı böyle sıkıntılar, psikologların psikolojik problemleri olmazmı sanıyo acaba insanlar, ama işyerine gelince hepimiz bazı problemleri unutmak zorunda kalmıyomuyuz? S s. i. n. e. m yakışıklı oğlum

allah yardımcın olsun arkadaşım umarım eşınle herşey yoluna gırer cok zor bır durum bebeğe gelınce olabılır kötu düşünsüsün ama önmelı olan şimdiki tutumun bebeğınlede mutluysan onu sevıyorsan ne güzel inşallah eşin en kısa zaamanda aklını başına toplar

evet çok haklısınız bende yardım almayı düşündüm.. ama ne bilim kendimce geçebilirim sandım, yada arkadaşlara danışarak bişeyleri atlatabilirim sandım ne bilim buralara bugunler gelmek beni mahvetti benden beni götüdü ama zamanda kaybolurcasına geldim, oğlumuda getirdim.. evet beni örnek laıyor biliyorum babasının çok bir emeği yada onunla paylaşımı olmuyor olmadıda.. sadece evlerde vardı otoriter baba.. okadar.. ya ne bilim dışarda ne kadar kendine güvenen güçlü gibi dursamda evde hele eşimin karşısında haklı bile olsam konuşup da hakkımı savunamıyorum.. sonuta ben hatalı oluyorum.. onun için artık susuyorum herşeyine herhareketine uzman yardımı konusunda ise burda psikoloji bölümündeki dr hanıma direk yazbilirmiyim kuzeyyy kaan'ım diğer

benım amacım sızı acımasızca eleştırmek deıldı ama anlattıklarınıza farklı bır pencereden baktım sadece. zaman zaman hepımız hayatla ılgılı bır sürü sorunlar yaşıyoruz demek ıstedıgım sız bı dr sunuz ınsanlara hızmet verıyosunuz kendınızı ıyı hıssedın yada hıssetmek ıçın mutlaka yardım alın ınsanoglunun üstesınden gelemeyecegı sorun yok bence yeterkı ıstesın

ama ogünlerde ona karşı hislerimin diğer anneler gibi olmayıp ona yaptığım haksızlıkdan dolayı çektiğim vicdan azabı beni mahvediyor.. görseniz okadar tatlı ve maşşalh çok da zeki akıllı ne bilim tam bir canavar..:) onu çok seviyorum... evde ve işte okadar çok stresim ve yorgunluğum oluyor ki onunla oynayamamak ilgilenememek canımı yakıyor artık amam ona iki arada derde mutlaka zaman ayırmaya çalışsam da beceremiyorum.. onunla oynayım diye gece2 de felan yatıyorum kalan işleri yapabilmek için.. elimden gelenden fazlasını yapıyorum onun için.. tek amacım onun mutlu olması.. ama ben olmayınca onu da mutlu edemiyorum.. eşimlede herşey çok da güzel ve yolunda gitmiyor.. onun can sıkıntısı ve düşünceleride beni mahvediyor.. brn o kadar stresli ikende onada bir faydam olamıyor ne yapacam anlanadımmm...

evet canan hn yazabilrisiniz ama oda sizi yüz yüze görüşeceğiniz başka bir meslektaşına yönlendirecektir. gurkan-efem Popüler

haklı olabilirsiniz tülay hanım ama ne biliyim okadar ağırıma giden sözler oldu ki evet belki sadece olumsuz eleştiri idiler de ben çok alınmış da olabilirim.. özür dielrim onlardan.. bu konuları zaten anlatıp herkesle paylaşmak bu kadar zorken bide bu şekilde tepki görünce dahada zorlaştı gerçekler..

arkadasım cok kötü oldum ya... ben kızımı 19 yasımda kucagıma aldım suan 3yasında... okumak çocuktan önemli olamaz bence kazayla olmuş ama suç onun olamaz elınde olsa oda ıstermıydı kendısını ıstemeyen bır anne yazık günah o çocuga böyle yapma içim ezildi resmen... neler yaptıgını unutuyorsan o anı güzel yaşatmaya bak bence... HERŞEY İSTEDİĞİMİZ GİBİ OLACAK DİYE BİRŞEY YOKKİ ALLAHIM BİLİR ONU... çocuguna herseyın en ıyısını yapmaya bak bırgün pişman olabılırsın neden kıydım yavruma dıye... M

yanyana görmedim ama msjları ve çok güvendiğim birinden tüm ayrıntılarını duydum başlarda basit msj gibib gelmişti ama ayrıntılarını arkadaştan öğrenince evi terk ettim ailemin yanına gittim..1 hafta sonra beni almaya geldi özür diledi konuştuk ne bilim oğlum ve evim için geri döndüm.. gelince başbaşa taile gitmek istedi oğlumuzu babannesine bırakıp tatile gittik herşey düzelmiş gibi idi.. ama.. ya var ya yaşanılanlar okadar korkunç ve üzücü iken şurda iki satırda anlatmak okadar garip ki..

geçmiş olsun yapabileceğim bişey varsa hemen öyleyin lütfen.. yaşanılan şeylerin arkasında durmak da benim yaptığım hatalar için diyorum biraz zor geliyor.. biliyormusunuz oğlumun yaş gününü beni önceden tanıyanlara akrabalara 3-4 ay sonra diyorum, ama yni tanıyanlara yani evlilik tarihimi bilmeyenlere tam gününü.. yaptığım saçmalık farkındayım oğlum bile aklı biraz erince bunun farkına varacak ama ne bilim olmamışcasına yokmuşcasına davranıyorum bırakın yaptığımın arkasında durmayı yani.. ya diyorum ya ne yapacağımı bilemiyorum çoğu zaman uğruna okadar fedakarlıklar yaptığım adamdan butur hareketler görüncede canım okadar acıyor ki...3 gün üstüste rahat huzurlu geçmiyor en ufak şeyden huzursuzluk çıkarıyor sonrasındada kendi haklı kılıveriyor ya kavga da bunu anlamıyorum... ağzım da hiç laf yapamıyor ya onun için kendime kızıp duruyorum... gerçekten kendimi eziklerinde eziği hiçbişey bilmez anlamaz bir kadın gibi hisettiriyor bana.. tüm özgüvenimi aldı yok etti kismetsiz kedi 15senedirseviyorum

psıkolojısı bozuk ınsanlar dr oluyor sonrada gelen hastaya bagır gıden hastaya bagır bence bu tür ışlerın bır krıterı olmalı testten geçmelı herkesı bır masaya oturtup sen dr lugunu yap sen avukatlıgını yap denmemelı. ışte sonuç okuyoruz tekrar kusura bakmayın bıraz sert oldu ama sızın ınsanlara ne faydanız olabılır kı

meslegınız doktorsunuz sanırım kusura bakmayın ama bır dr olarak bu kadar cahıl davranmanız şaşırtıcı. ıstedıgınız bır bebek dünyaya getırmışsınız evet o melek dünyaya gelmış artık neden bakmaya hazır hıssetmıyorsanız kendınızı psıkolojık destek almadınız. eşınız sızı aldatıyormuş ve kendınızı o kadar çaresız hıssedıyorsunuzkı yazdıgınız yazılar bunu düşündürdü bana. tekrar kusura bakmayın ama sız kendınıze bıle yetersız gelırken bır dr olarak ınsanlıga nasıl bır faydanız dokunabılırkı. branşınızın ne oldugunu bılmıyorum her ne dr u ısenızde önce psıkolojık destek alın hem yavrunuza hem eşınıze hemde ınsanlara faydanız olsun dıyorum. lütfen kusura bakmayın ama

öyle yapmaya çalışıyorum ama moralim hep yüksek olmuyor eşimle aramızda geçen aldatılma olayını unutamıyorum.. bu olay kendime olan güvenimi iyiden iyiyye azalttı birazda kilolu idim kendimi beyenmezdim zaten bide eşimin onu yapması iyice güvenimi azalttı... R

anlattığınız konuyu tam sonlardırmamışsınız pek Açıklayıcı Değil... bebeğe Gelince Ona kızmaya onu saklamaya HAKKINIZ YOK.. 24 yaşında vede nişanlıyken anne olmak istemeyen bir bayan bunun önlemini almasını bilirdi... bence hiç birşeyin arkasına saklanıpta " hazır olmadığım bir annelikti "diyemezsiniz bebeğinin kıymetini bil burada 24-25 yaşında olupta bir bebek için yıllarca çabalayan onca insan varken siz Nişanlı halde önlem almadan hamile kalıp sonrada anneliğe hazır değildim demeye hakkınız yok...

kendimi okadar yalnız hisetmiştim ki sizlerle onun için paylaştım.. ama böyle bir tepki beklemiyordum.. tamam çocuğu aldırmayı düşünmüştüm.. ama yapmadım.. depresyona girdim, ama çıkmayı oğlumla beraber başardım.. eşim beni aldattı evet bunu zorda olsa artık kabul ediyorum.. yuvamda mutlu olabilmenin yollarını arayıp bulacak kadar güçü kendimde bulup bu aileyi ayakta tutabildim.. bayanlar ben kendimi size anlattım sizlerden de güç alıp dahada dik ayakta durmak için ama birkaçınız benim ruh halimden yaşadıklarımdan çok mesleğimle ilgilendiniz.. KORKMAYIN HASTA BAKMIYORUM VE KİMSEYE BAĞIRMIYORUM... bukadar zorluklar çektim ama işime hiç yansıtmadım emin olun...!!!

konu resmen bir anda boyut değiştirdi... nedemek tanıdığınız biriyle aldatıyor... nerden biliyorsunuz? gördünüz mü?

zorunlu hizmet diye birşey çıktı duymuşsunuzdur.. onun için rapor izin onları alsamda yine o 400 günü tamamlayacaktım ve busefer bambaşka şehir dede olabilirdi en azından aynı şehirde dedik araba ile gelinir dedik ama olmadı işte ogünler geçti artık merkezde çalışıyorum evimdeyim ailemin eşimin yaındayım diye sevindim başlarda.. ama sonra ne oldu biliyomusunuz?eşimin beni aldattığını öğrendim hemde ben uzaktayken değilde ben merkeze döndükten sonra benimde tanıdığım evimize gelen hemşirenin biriyle..

evet diyecekde yapacak da çok bişey kalmadı.. elimden gelenden de fazlasıyla fedakarlıkda yaptım hem ruhen hem bedenen.. ama ben eşimin ilk zamanlarımızda ki gibi peşimden koşmasını ilgili alakalı olmasını üzerime düşmesini bekliyordum bana yalan söyleyip beni aldattığı için vicdan azabı çek çeke ölüp gebermesini istiyorum ama yok o ben onu affettim ya o da sanki hiç bişey olmamış gibi o olaylar olamamış gibi davranıyor ne bir damla pişmanlık nede... hatta onun beni aldatmasının şuçlusuda benmişim.. ben onunla eskisi kadar çok ilgilenmiyormusum.. onunla zaman geçirmiyormuşum o da bunu başkasında aramışşş... ben oğlumu ona tercih edip oğlumla uğraşıyormuşum hep.. beyfendi oğlundan sıkılmış... ya inanın bazen bırakın ona eşlik yapmayı sesini duymak onu görmek bile istemediğim zaman oluyor.. ama oğlumu evimi düzenimi hayatımı seviyorum.. evet hiç gülen bir suratla ortaya çıkamaz kimseyle gülüşemez oldum da yinede bırakıp gitmak herşeyden vazgeçmek zor.. işte tüm . push ; kuzeyyy kaan'ım diğer