merhaba anne adayları :) ben 32. haftama giriyorum, önceleri "aman ilk insandan beri doğum gerçekleşiyor ben de yaparım" diyip duruyordum kendime, korkmuyordum. ama doğum yaklaştıkça tabi bendeki o cengaverlik gittiiiii, ıslak kedi gibi kenarlarda köşelerde derin derin düşünmeye başladım tabi bunda eşimin şehirdışında olması, geceleri evde yalnız kalmam, günlerimi yalnız geçirmem, yaşadığım şehirde eşimden başka kimsemin olmayışı da büyük bir etken. :2: o kadar sıkıldım ki, o kadar yalnızım ki, bazen bebeğimi üzdüğümü bilsem de tutamıyorum, ağlıyorum yalnızlıktan biliyorum bebeğim karnımda, yalnız değilim, dua ediyorum hep ama yine de tek başıma doğurma ihtimalim her zaman aklımı karıştırıyor... eşi, ailesi yanında olan, eşi akşam eve gelen anneler, o kadar şanslısınız ki... Bence korkmayın, destekçilerinizin olmasının, onların iyi yöndeki tavırlarının doğumu ciddi oranda kolaylaştırdığını okumuştum. İnşallah sağsalim elimize alalım evlatlarımızı, Allah doğumlarımızı kolaylaştırsın inşallah :) E

bende çok korkuyorum normal doğum asla yapamam epiduralde yapamam sanırım tümden bayıltıp alsınlar beni

selaam herkesee tüm anne adaylarına anne olmak isteyenlereee çoktan annelik duygusunu tadanlaraa :) ben direk doğumdan korkuyorum kızlarr sezeryan olayım diyorum ondada epidural dışında olamam tam bayılmaktan korkuyorum ya uyanamazsam bebeğe ben uyurken bir şey olursa diye normal doğuma hiççç cesaretim yok çünkü ben geçtiğimiz yıllarda panik atak rahatsızlığıyla tedavi gördüm ya tekrar nüksederse doğum sırasında ne yapacağımı bilmiyorum belki buradan birbirimize destek oluruz diye düşündüm duygularımızı paylaşarak :) T

ben tümden bayılmak da istemiyorum bu sefer ya ben uyurken bebeğime bişey olursa diye korkuyorum hala daha hamileliğin ciddiyetini bile kavrayabilmiş değilim isteyerek hamile kaldım ama gerçekten çok zor bir dönemmiş. belki bir kaç hafta sonra tekmeler hareketler başladığında kavrayabilirim diye düşünüyorum sanırım ancak o zaman anlıyormuş insan :) S