bu benim ilk bebeğim. sanırım birileriyle paylaşırsam daha iyi hissedeceğim. 13 aylık evliyim.7 aylık hamileyim. bebek surpriz oldu. tam ıkı yıldır beklediğim işi almıştım ki bebek haberi geldi ve işe alınmadım. herşey biraz burada başladı... bu iş maddi anlamda bizi ayağa kaldıracaktı. sizi bilmiyorum ama ben de su esinden fazla kazanan kadınlardanım. eşim hep kendi işini kurma hayalinde oldugu için kimsenin yanında çalışamadı. şimdi duzenli bi işi var gerci. tam iki aydır... bense freelance çalışıyorum ve yarınım belirsiz. benim işim kesildiğinde maddi anlamda neler olacak bilmiyorum. bebeğe henüz hiç bir şey alamadık. sanırım depresyondayım. bunun yanı sıra evliliği yada birlikteliği ayakta tutan şey, destek, aşk, ilgi, alaka... işin maddi kısmını en azından kafada aşmaya yarayan bu olguları ilişkimde hissetmiyorum. genel anlamda sık sık ağlıyorum ve ağlarken kendime şunu söyledğimi farkediyorum 'çok yalnızım...' eşim defalarca söylememe ragmen elini kırk yılda bir karnıma koyuyor, bebekle konuşmamız gerektiğini okumuştum bunu onunla paylaştığım halde o bebekle bir şey paylaşmıyor. bebekle ilgili bir belgesel yada makale bulduğumda genelde uyuyup kalıyor. daha cok elinde akıllı telefonu twitter başında... yani hayatında bizden çok başka şeyler var. onunla konuşmaya çalıştığım zaman aldığım tepki 'ne alakası var ' oldugundan artık yeni bir şey olsada konuşmuyorum. kendi kendime ağlayıp susuyorum. zaman zaman boşanmayı düşünüyorum. vokalist

doktor kontrollerine gelir. bir sürü soru sorar aslında. o kadar... hazır değildik belki ama 'oldu bi kere'den öteye geçmedi yorumu. bilmiyorum ben mi büyütüyorum, hormonlardan ötürü mü bu yoksa onu da mı sürekli ben yönlendirmeliyim?yani kendi kendine içinden geleni ortaya koyamıyor mu yada içinden zaten bir şey gelmiyor mu? genelde erkekler doğduktan sonra anlar derler... bilmiyorum... ben kendime uğraşacak bir şeyler bulmalıyım. sürekli ondan beklenti halinde olmak beni çok yoruyor. Safir Taht "Bizden hüznü gideren Allah'a hamd olsun" Fatır

ne olduğunu pek anlayabilmiş değil sanırım her erkek gibi. ona okuması için bazı şeyler gönderiyordum arada. hassasiyetimi anlayabiilmesi için. kendimde anlatıyordum ama uçup gidiyor sanki herşey. dediğiniz gibi yine kadına düşüyor herşey... D

Erkeklerin hepsi çocuk doğana kadar babalığı hissetmezler, bir yandan da haklılar. Sonuçta karınlarında büyümedikleri için biraz da doğal. Ama bebek doğup da kucaklarına aldıklarında o zaman anlıyorlar babalığı. Eşin ilgisiz olsa kontrollere bile gelmez. Ben ikinciye hamileyim, ben bile ilki kadar birşey hissetmiyorum.

Sanırım hamilelik ya da doğum sonrasında bu ve benzeri şeyler yaşamak bir çok kadının kaderi maalesef Evlenmeden önce eşinizin size karşı ilgisi, sevgisini gösterme yoğunluğu nasıldı? Genel olarak dışa dönük mü yoksa duygularını daha çok içinde yaşamayı seven insanlardan mı?

sık sık kendime 'kendi başının çaresine bak' d, iyorum. benim annemde 3 çocuğu babasız büyüttü. babam erken yaşımızda ölmüştü. sanırım annemin bu konuda ki duruşu benim içimde hem korku hem bir gerçeklik uyandırıyor. kendimi birden bire babasız çocuk büyütmeyi araştırırken buluyorum. bunun yanı sıra açık açık konuşan bir insandım hep. ona güzel olduğumu iyi göründüğümü duymak istediğimi bile net bi şekilde sorarım. son zamanlarda görev haline getirdi bunu. gözümün içine bakmadan söylüyor. erkekler bizim aptal olduğumuzu mu sanıyor acaba? kendimi duygusal yönde de rahatlatacak bir uğraş bulmalıyım sanırım. yoga gibi. yada dua.. E ensereh06

canım Allah'a dua et Allah'a sığın yalnız değilsin üzülme Allah seninle ve o kullarına çok değer veriyo

canım ben 3 aylık evliyim ama ablamdan örnek verebilirim sana ablamın 3 kızı var 5 yıllık evli 3. çocuğu Mart'ta oldu ve hamileyken aynı senin şikayetlerin onda da vardı karnıma dokunmuyo benimle ilgilenmiyo ama gerçekten kocası çok ilgisiz ve sorumsuzdu mesela aynı yatakta bile yatmıyolardı kocası başka odada yatıyordu ve çocuk doğurdu çok ciddi anlamda şikayetleri arttı lohusa depresyonuna girdi canım bence sen kendini bırakma hamile olduğun için normalden çok daha hassassın eşinin bu tavırları geçicidir merak etme bebek doğunca onun sıcaklığını hissetmek onun davranışlarının düzelmesine yetecektir ama sen bu sorunlar yüzünden kendini salarsan geri toparlanamazsın kendine başka meşgaleler bul dediğin gibi ondan beklenti içinde olmayı bırak göreceksin inşallah çocuğunuz olunca bu sıkıntıların geçecek kocanla aranız düzelecek

dışa dönüktü. daha çok sohbet ederdik. hatta sürekli konuşur ve bir şeyler paylaşırdık. bana dokunurdu. daha çok dokunurdu. Safir Taht "Bizden hüznü gideren Allah'a hamd olsun" Fatır

Sizin desteğe, ilgiye ihtiyacınız var ama maalesef yine durumu düzeltmeye çalışmak kadına kalıyo. Sitem etmeden ortak paylaşımlar yaratmaya çalışın ama yavaş yavaş. Bebek fikrine alışamadı belki de. gözünde büyütüyordur o bile farkında değildir. Ben doğum sonrası ilgisizlik yaşadım, hayatı işten ibaret hale gelmişti. Umarım en kısa zamanda eski ilgili haline geri döner. E ensereh06

canım öncelikle bebişin hayırlı olsun. üzüldüm eşinin bu tavırlarına. maddi destek azaltı yada daha güzel imkanlar planlarken bu bebek planları bozdu gibi bir düşünceye kapılmış olabilir mi diye düşünüyorum ama.. bunu stres yapan adam oturup twittrla uğraşmaz. hiç mi hevesi yok yada hevesini kıran şey nedir onu bulmak lazım önce.. zaten en meşhur laflarıdır.. "ne alakası var?" "saçmalama".. doktor kontrollerine geliyor mu? geliyorsa doktorla konuşuyor mu merak ettiği hiç bişey yok mu gebelikle ilgili 7 aylık olmuşsun ne bilim akşam yatağa yattığınızda karnına dokunmaz mı hiç arada öpmez mi? yada şakayla laf atmaz mı? kusura bakma böyle çok özele dalmış gibi konuştum ama örnek veriyorum.. sonuçta ilk çocuğu ve yeni evlisniz.. anlam veremedim