Hangi kelime anlatır bilmem Yokluğunun dayanılmaz acısını Hangi gözyaşı işler, nakış nakış Yüreğinin bir köşesine hasretini Kapılar kapanırken bir bir yüzüme Ümitlerim ateşe düşer Yakar, kavurur da derinden Kim anlar beni, kim dinler Karanlıklar sevinir Benim içimdeki cılız alev Bilmezler, günden güne tükenir Rüyalarımda erişir kulağıma "Anne, anneciğim..." diye haykıran ses yanırken ümitsiZce sabaha Tükenir o anne diyen nefes Umutla girerek her kapıdan Omuzların düşmüş olarak çıkmak Oyuncak bebeklerin Anlamsız misket gözlerinde Işık aramak. Kaç kişi yaşar bu duyguları benim gibi Kaç kişi hırçınlaşıp Duvarları yumruklar Satılık vicdanlar bırakırken çöpe Cami avlusuna ya da sokağINA Kahrolurum, isyan sınırında Acırım, Kıymet bilmez ellerde yitip giden o masuma.. ağlayamam Korkarım, acırlar ya da küçümserler Haykıramam, BEN ÇOCUK İSTİYORUM DİYE Korkarım, efkarımı büyütürler Hangi çığlık yeter Ona sahip olmaya Hangi dua kabul olur Ümit en son nerede biter Ardından gitsem, gittiği yere kadar Bedel versem bir uvzumu Ömrümü ya da O masum yüzünü bir kere görmek için.. Sonra eksik kalsam, ölsem ya da "Bir ömre bedel" denilen duygu bu mu Heyhat... Ne söylesem boş O yumuk elleri tutup öpmeye Hasret kalacak bu dudaklarım, Gözlerim yine, başka bebeklere Dalıp dalıp gidecek Gıpta edeceğim annelere Her bebek sesini içime çekeceğim, Gözlerimi kapatıp Allahım, Allahım sabır ver diye haykıracağım, Sabır ver, BEN ANNE OLAMAYACAK MIYIM... asiyan_1010