Aynen öyle... bunu da en çok kadınlar yapıyor ironik olan da bu ne yazık ki.

Benim 6 aylık oğluma diyorlardı, hala diyorlardır muhtemelen çok da umrumda. Ben böyle yetiştiriyorum, karışmayın derseniz bir kaç kere kimse bir daha bir şey diyemez. Tabi ben gittiğim yerlerde de aynı kuralları uyguluyorum evde saldım çayıra misafirlikte hiç bir yere dokunma durumu yok. Bocalama olmuyor bu yüzden

Vurdunuz mu ki

Burada size annesiniz sabrınız tükenmiş olabilir Bi daha yapmazsınız gibi yapıcı yorumlar geleceğini sanmayın düşene bir de ben vurayım kafasındalar. Hem yapıcı yorum gelse size hak verseler ne olur ki çocugunuzdan merhamet af bekleyin buradakilerden değil. Olabilir böyle şeyler deseler vicdanınız mı rahatlayacak. Yaşadığınız pişmanlığı bilirim ses yükseltmek bile vicdan azabı sebebi. Önemli olan farkında olmak ve tekrar etmemek. Sabrınız tükendiğinde şu hadisi hatırlayın 'gerçek pehlivan meydanda rakibini yenen değil öfke anında öfkesini yenen kişidir'. On defa düşünüp bir defa hareket etmek lazım.

ah canim ya bende bi kac kere vurdum cok uzuluyorum aklima geldikce kolumu isirdigi zaman o aciyla cok uzuluyorum bende ya benimkide cok yaramaz ama suan hic ama. hic elimi kaldirmiyorum sizde yapmayin lutfen

Annem bizi eskiden çok döverdi hemde sudan sebeplerden dolayı ben uslu olmama rağmen... sırf babama kızdığı için psikolojisi bozuktu diye acısı bizden çıkardı. Çok kızardım anneme içten içe... ama affetmiyorum diyemem annemdir bizi büyütmüş hakkı ödenmez. Şiddet çok yanlış bişey bende hiç sevmem. Çocuğuma elbette annem kadar vuramam, birkaç kere yaptım bende yapma dediğim şeyleri defalarca yapmasından dolayı. Sonra tabiki üzüldüm Gönül isterki bunlar yaşanmasa

e çocuğu yanlış yetiştirip insanlar eleştirince niye yine çocuğu dövüyorsunuz?kendinizi dövün.

Yoruma acımasız demişsiniz, kendisinin 10 katı büyüklüğünde bir insandan hem de annesi olan bir insandan şiddet görmek acımasızlık değil mi? Bu konuda tek bir acımasız insancık var o da sizsiniz

Yerden yere vurmakla tartaklamak aynı şeydir benim gözümde. İkisi de aşağılayıcı ve yaralayıcı. Ayrıca sonrasında üzülmeniz hiçbir şeyi değiştirmez. Şuan size gücü yetmiyor ama onun da size gücü yettiği günler gelecek ve ilerde belki siz de tartaklanacaksınız.

Başta vurmayı bırakcaksınız önce kendinize söz verip. Her elinizi kaldırdığınızda onun size Allahın bir emanti olduğunu hatrlayın. Ve sarılın o an sadece sarılın. Bakın siz ne kadar sevgi dolu olursanız o da daha az hırçın olur. Ama siz vurdukça o arsızlaşır.

Evet kızıma vurmuşluğum var utana utana yerin dibine gire gire söylüyorum bunu, kızım çok hiperaktif aşırı derecede, hergün o yattıktan sonra oturup ben anne olmayı hakketmiyorum o kadar evlat hasretiyle yanan annelere haksızlık bu diye diye kendimi yeyip bitiriyorum. Psikolojik bir tedavi gördüm sadece kızım için ama bana yan etkileri olduğu için bırakmak zorunda kaldım.

Dövmekle vurmak farklı şeyler değil. Çocuğa sürekli olarak vurduğunuz için küçücük çocuk kendini savunmaya çalışıyor. Hiç öyle vicdan rahatlatmaya çalışmayın. Eğer siz anne olma hevesine düşmeseydiniz o çocuk ya başka bir anneye denk gelecek yada bu pis dünyaya hiç gelmemiş olacaktı. O çocuk sizin beklentilerinizi karşılamak zorunda değil. Siz getirdiniz onu dünyaya siz onun beklentilerini karşılamak için çabalamak zorundasınız. El kadar yavruyu hem doğurup hemde tahammül edemeyip, yok millet şöyle diyor böyle diyor diye kendi yarım yamalak anneliğinizin acısını çocuktan çıkarmayın. Ayrıca ne demek dövmekle vurmak aynı şeyler değil. Yani sizin onu dövmüş sayılmanız için ne kadar vurmanız gerekiyor. Eşiniz size düzenli olmayan aralıklarla vursa bu şiddet sayılmıyor mu.

Ben de mama vermeyeceğim diye direnip çocuğumu sarılık ettiğimde mama vermediğim için it gibi pişman olmuştum. Bence hiç üzülmeyin. Toplumdaki meme baskısının kurbanı olmayın. Süt de bir rızıktır. Rızkı varsa emer yoksa çok şükür mama alacak paranız var bu da çok büyük nimettir.

Yaşayalım görelim o zaman. Mavi Boncugumm Sen Allah'ın lütfusun, gözlerimin nurusun

Mazareti yok vurmayacaksınız. Zamanında bize de vurdular, hiç affetmedim, annedir yapar eder vs de demedim. O da sizi affetmeyecek.

Ne sorgulacam ya ben den iyisini ki bulacaklar. Valla super anneyim... Aksam tatli kizimda diyodu.8aylik oglus var seni maymun seni dedim kizim diyoki ben neyim sende kelebeksin abim ne dedi aslan dedim bende ben neyim dedim. sen meleksin babam sevgi abim mutluluk biz cok guzel bir aileyiz. Iste bu kadar dedim. Ne sorguluyon bacim... kendi yavruna senden daha iyi ana mi olaolaaur

Vallahi doğurmadan önce ayrı sorguladım, doğurduktan sonra ayrı sorguladım, hatta oğlum bebeyken kendimi depresyona sokana kadar sorguladım. Şimdi geçen seneki kadar bile sorgulamıyorum, "Bir şeyleri doğru yapıyorum galiba" demeye başladığım dönemdeyim çünkü oğlumdan iyi dönüş alıyorum. Böyle gidersek şimdilik iyiyiz yani. 3 yaş 4 aylık oldu, toplasanız 3, belki taş çatlasın 4 kere sesim yükselmiştir "İllallah çocum" , "Yemezsen yeme" "Hayır dedim annem" diyerek, başka yoktur. Bıkmadan usanmadan açıklıyorum, sorduğu her soruyu yaşına uygun cevaplamaya çalışıyorum, bir şey söylediğinde gözlerimi çevirip dinliyorum-işimi bıraktığım bile oluyor , bazen "Biraz sonra döneceğim" diyorum ve dönüyorum, verdiğim sözleri hep tutuyorum, anneannesinde olduğunda akşama geldiğinde kapıda sarılarak karşılıyor, gününün nasıl geçtiğini soruyorum, ısrar etmiyorum-bazı konularda fikrini sormaktan dahil etmekten kaçmıyorum, yaptığı resimleri evimizin duvarlarına asıyorum vs vs vs vs... Eh, uyumlu bir çocuk da şansıma, anneliğimi sorgulatmıyor pek. Ama bebekken kolikti, işte o zaman ne yapsam susmadığı süreçlerde kendimi sorgulaya sorgulaya, deşe deşe depresyonlara sokmayı başardım yani. Yapmayın, mükemmel anne yok nasıl olsa, hepimizin çocuğu kıymetli, hepimiz çocuklarımızı çok seviyoruz ve onlar için en iyisini istiyoruz. Çocukta önemsediğim en birincil şey "Saygı"... Bunu genelde atlıyoruz, ben kendi çocukluğumdan hatırlıyorum, en çok annemin ve babamın bana saygı duymasını bekler-isterdim, o hissi kırgınlığı hatırlıyorum. Ben oğluma sevgim kadar bunu da göstermeye çalışıyorum, onu sayıyorum, saydığım için de saygısını kazandığımı görüyorum. Lafı da deli uzattım farkındayım, anlatasım varmış meğer, biri sorsa diye beklermişim

Size yan etkileri var diye tedaviyi bırakıp kızına zarar vermek mi çözüm? Hangisi daha kötü acaba? O çocuğun korkulu gözleri, yüreğinde açtığınız yara. Vurmayacaksınız. ne olursan olsun tedaviniz olacaksınız.

daha anne olmadım ama inşallah sorgulamam yapıcı eleştirilerim olur ama, neden öyleyim neden böyleyim diye kendimi yıpratacagıma açarım kitap daha iyi anne nasıl olunur diye araştırma yaparım

Çocuk elini kaldırıp kendini saklıyorsa sizin eliniz vurmaya alışmış demektir. Elbette şiddeti savunacak biri değilim ama bahsettiğiniz gibi bie kere popoya vurmak (tekme değil ya da eline vurmak ile anneliğinizi sorgulayacağınızı sanmıyorum. Vurmak var vurmak var. Benim annem bizi küçükken terlikle popomuza vurup döverdi ama altı yumuşak terlik seçerdi hiç psikolojim bozulmadı çünkü benim bile gördüğüm en yaramaz çocuk bendim. bir gün mahallenin çocuklarını kandırıp yokuştaki kamyonun kasasına çıkıp zıplamaya başladık. Kamyon hareket edip marketin duvarına çarpmıştı neredeyse hepimiz ölüyorduk. Annem tabii ki önce beni dövdü terlikle sonra sarılıp hıçkırarak ağladı. Anne olduktan sonra anladım onun o gün yaşadığı korkuyu. Annemden küçükken dayak yedim, ama ne yüzüme vurmuştur ne bir yerime. Hiçte psikolojim bozuk değil. Yine de anamın tırnağını kimseye değişmem. Ha çocuğuma yapar mıyım yapmam diyorum. Ama özgür çocuk yetiştireceğim diye de ortada arsız, saygısız çocuklara tahammül edemiyorum. Bunun çözümü dayak mı tabii ki değil, ama o zamanlar çözümü dayakmış yani bizde çok işe yarıyordu en azından Siz çocuğunuzu yemiyor diye, evde yaramazlık yapıyor diye her şeyde dövüyorsanız vicdanınızı rahatlamaya çalışmayın

Iki cocuk olunca sorguladim. Kucuk olan daha cok enerjimi aliyordu. Buyuk çocuğumdan anlayis bekledim. Zaman zaman anladi zaman zaman isyan etti. Ikisi icin de ayri ve ozel zamanlar yaratmaya calismak ustelik calisma hayatinin da sorumluluklari olunca beni cok yordu.

Çocuk yetiştirmek çok zor. Herkesin zaman zaman çileden çıktığı oluyor. Her anne kendini sorguluyor. Ben çocuğuna vuran bir anneyle empati yapamıyorum. Kızdın bağırdın ama vurmak neden? Vurunca ne değişiyor? Yaptığı yanlışı vurarak doğrultamazsınız. Annelik iç güdüsü zaten yaptığınız davranışı desteklemiyor ki vicdan azabı çekiyorsunuz. Kitaplar var. Ebeveynlikle ilgili sayısız kitap yazılmış. Okuyun. Lütfen okuyun. Takip edebileceğiniz uzmanlar da var sosyal medyada. Öfke kontrol probleminiz varsa tedaviye mutlaka devam edin. Sinirlendiğiniz anda odayı değiştirin ya da içinizden sayın. O ilk hareketi yapmadan düşünecek bir boşluk yaratın kendinize. Çevrenin çocuğunuzla ilgili söylemlerini dikkate almayın. Yerinden kalkmayan çocuk yapsanız da bu ne biçim çocuk derler yemin ederim. Siz hayatı insanlara göre değil çocuğunuza, ailenize göre yaşayın. Moral bozan insanları defedin.

Nasıl güzel bir mesaj, teşekkür ediyorum

Ne kadar zarar gördüğünü bilmiyoruz.. Sizi teselli edemiyeceğim sadece bir daha kesinlikle vurmayın diyebilirim

çok guzel anlatmisiniz gercekden konu sahibinden cok ben dertliymisim bu konuda

Yani siz anneliğinizi çocuğunuza vurduğunuz için değil de başkaları sizin çocuğunuzu beğenmediği için mi sorguluyorsunuz. Siz bence çok yanlış bir noktadan bakıyorsunuz olaya. Siz çocuğu millet beğensin, övsün diye mi yaptınız. Bide kaç yaşında çocuğunuz.

Hanımefendi aynı düşünmek zorunda değiliz. O sizin annelik anlayışınız, bu benim. Uzatmaya gerek yok. Benim çocuğumla aramdaki ilişkiyi de siz bilemezsiniz.

Yerin dibine sokmaya falan hakkımız yok. Vurmanın kötü bir şey olduğunu siz dahil bilmeyen yoktur sanırım. Bizden öğreneceğiniz bir şey yok bu yüzden. Geçmiş zamanı değiştiremeyiz o yüzden burada sizi kınamanın, yargılamanın ne size ne de evladınıza bir faydası yok. Çözüm de üretmiş olmayız kınayınca. Vizdan azabı bir anne için en büyük cezadır zaten, kınamadan da ağır. Bu size yeterli. Gelelim çözüme. Hiperaktivite şüphesi bulunan, dürtü kontrol bozukluğu olan, hiç durmadan konuşan ve hareket eden bir oğlum var benim de. Bir dönem tedavi de oldu. İyiye doğru gidiyoruz şükür. Sizin duyduğunuz cümlelerin belki yüz mislini duydum. Akıl verenler, kınayanlar, terbiye edemiyorsun diyenler. Kendi öz ailem yaptı bunu üstelik. Bir dönem etkileniyordum, vurmasam bile çocuğuma sesimi yükseltiyor iyice hırçınlaşmasına sebep oluyordum. Sonra aileme ayda bir gitmeye başladım. Benim öz evladımı olduğu giib kabul etmeyen ailem bile olsa mesafe koyarım dedim. Zira önce sizin kabul etmeniz lazım, hiperaktivitenin terbiye ile düzelmeyecek bir şey olduğunu. Bilerek yapmıyor, isteyerek size kastı olduğu için öyle davranmıyor. Önce bunu kabullenin. Size laf edenlere de başınız dik "cahil cahil konuşmayın, hiperaktivite terbiye ile düzelmez" deyin. Sınırları elbette olmalı her çocuğun. Teşhisi ne olursa olsun. Ancak o sınırlar çocuğa göre belirlenmeli, onun öğrenme sürecine saygı gösterilmeli. Bakın ufacık bir örnek vereyim anlayın. Dün eşim dışarıdan yemek getirdi. Gelirken de "idrak çok açım masayı aç geliyorum" dedi. Yemek yemeye fırsat bulamamış ve gerçekten açtı. Neyse yemek paketlerini getirdi. Oğlum gelir gelmez poşetlere saldırdı hiç yemek görmemiş gibi. Kontrolsüz biçimde açmaya çalışıyor bir kısmını döktü. Ya sabır çekip masayı hazırladım. Bu arada babası gergin çünkü aç :) sonra totosunu sandalyeye koyduğu anda geri kalktı. -anne bu kola kimin? Dur onu buraya koyayım. Ben asitli içemem zararlı. -anne ketçabı alıcam. -baba bu yemek senin mi dur alayım şurada dursun. -anne bardak nerede onu da alayım. Vs vs. İnanın bir saniye durmadı. Ne vücudu ne çenesi durdu. Alışkınım ben zira 4 yıldır daha sakince yemek masasında oturup, sıcak yemek yemişliğim yok. O kadar hareketli ki haliyle bir şeyler döküyor, deviriyor. Kırk kere kalıyorum sofradan. Ve ben bu anı günün her saatinde yaşıyorum. Ne yapayım döveyim mi? Dövünce düzelecek mi? Öfkenizi kontrol etmekte zorlanıyor iseniz ki sizi anlıyorum. Böyle çocuklarla yaşamak insanı yıpratıyor. Mutlaka destek alın, almaya devam edin. En en önemli nokta çocuğunuzun bu halini kabul etmeniz. Elinde olmadan yaptığını bilmeniz. Siz beceriksiz olduğunuz, terbiye veremediğiniz için böyle değil. Bir de toplum içinde rezil olmaktan, yorulmaktan, kınanmaktan çekiniyor iseniz o topluma girmeyin. Biraz asosyal olun bir şey olmaz. Parka gidin, oyun merkezine gidin. 6 yaşa kadar, en azından kesin bir teşhisi olana kadar hayatınızdan taviz verin. Kapanmayacak yaralar açmayın evladınızda.

Bu konuda oldukça sert ve sınırım bellidir. Saçımı başımı yolduğum, ağrılardan yataktan doğrulamadığım, avaz avaz bağırdığım, öleyim de kurtulayım dediğim anlar oldu. Benim gibi böyle bir hayatın içinde yaşayan az insan vardır, çünkü katlanılabilir bir şey değil. Ama çocuklarıma asla vuramam. Vurduğum an çeker giderim. Bağırıyorum, ceza veriyorum, kızıyorum, belki sertçe elindekini alıyorum hatta son günlerde alt üst komşu çığlıklarımdan bıkmıştır çünkü gerçekten haykırıyorum ya da altını değiştirebilmek için bile onu sabitlemek adına güç kullanıyorum ama vurmak... Kendimi asla affedemem ve onunla yaşayamam... Allah affetsin sizi, tekrarlamayın ve her gün evladınızdan özür dileyin, sarıp sarmalayın.

Kızlar yaptığım testlere bir bakıp yardımcı olur musunuz yarın adet olmam gerekiyor biz silik bir çizgi gördük eşimle ama bide siz bakar mısınız Eklentiler IMG_20200102_071104. jpg 100,6 KB · Görüntüleme: 24 IMG_20200102_070612. jpg 89,9 KB · Görüntüleme: 25 IMG_20191231_160914. jpg 83,4 KB · Görüntüleme: 21

Kaç yaşında çocuğunuz. Gerçekten bazı çocuklar çok zorluyor insanı. Asla karşılığı fiziksel yada psikolojik şiddet değil. Eğer çok zordaysaniz neden bir uzmandan yardım almıyorsunuz. Bende burda konu açmıştım, pedagog önerisi diye.. Bazen kendinizdeki yanlışları görüyorsunuz, bazen de sizde hiç hata olmadığını ve tamamen çocuğun fitratinin bu olduğunu.. Yani her türlü ise yarıyor. Bol sabır diliyorum.

Her anne evladı için en iyisini istemez. Döven, tartaklayan, küfreden, başkalarının yanında azarlayarak gururunu kıran bir anne iyi bir anne değildir. Savunmak yerine bundan sonrasında dikkat etmeye çalışabilirsiniz. Gerçekten ileride bu tartaklamalar sorun olacak. Eşinden duygusal yada fiziki şiddet gördüğünde bunu normalleştirebilir mesela. En güvendiği en sevdiği insandan bazen şiddet gören bir insan bunu normal algılar. İleride eşinden tokat yediğinde ben de hatalıydım canım der affeder. Özsaygısı özgüveni daha düşüktür. Bazen bunu siz dahi anlamazsınız. Kendini layık göremez, hep içten içe kendini suçlayan yetişkinler olur. Yada sizin gibi sevdiklerni hırpalayan bir insan olur. Çünkü bunu normal görerek büyümüştür. Kısacası çocuk ne görürae onu işler yapar.

benimkinede etrafdan ayni sizin gibi yorumlar geliyor sen simartiyosun diyolar

18 yaşına geldiğinde gitmek isterse gider. Bir birey olduğu için onu zorlayamam. Çocuğumun benden korkmasını asla istemem. Çocuğunuz yokmuş yapmadan önce çok iyi düşünün. Saygılı bireyler yetiştirmenin yolu onu korkutmak değildir.

Kendisini sorgulayan anne iyidir bence. Asıl sorgulamayan anneden korkacaksin.

Korkan çocuklar anneyi babayı hiç dinlemiyor bence. Mesela en basitinden şunu düşünün evden kaçan veya pis işlere bulaşanların çoğu dini baskı yapılan kızlardır. Aileden sevgi yanında saygıyı da alırsa çocuk büyüyünce vereceği kararlarında da ailesine danışıyor çünkü biliyor ki zaten onlar ona saygı duyuyor istediği şeyde yanlışlık olmasa zaten karşı çıkmazlar. Bence bu duyguuu verebilmek çok önemli.

Eğer ısrarla işinizi engelliyorsa ona kızmak yerine sizden ne istediğini anlamaya çalışın. Belki sizinle oynamak istiyor, belki uykusunu alamadı, belki açıktı ; mutlaka vardır bir derdi. Dur, sus demek yerine neye ihtiyacı var, neden bu davranışı sergiliyor buna bakmak gerekir diye düşünüyorum. Ayeylul 13.11.2017 EYLÜL Anneler

Çocuğunuza vurmayın, lütfen. Kaç yaşında evladınız bilmiyorum ama; şöyle düşünün sinirlendiğinizde: Kocanıza vursanız, o da size vurur ağzınızı patlatır, elin kadınına vursanız saçınıza yapışır o da size saldırır, yani birine vursanız, şiddetle karşılık alırsınız ya da şikayet edilirsiniz. Ama çocuğunuz bunların hiçbirini annesine yapamaz, onun tek limanı sizsiniz. Garibime sövseniz de, dövseniz de yine "Anne" diyerek ağlar, bugün vurursunuz, akşama "Annem" der kıyın kıyın gelir size sürtünür, muhtaç, size öfkelenip vursa iki tırmalasa onun vurmasından ne çıkar, eli kuvveti ne? Annemin bir lafı vardı, analar çocuklarının binilecek atı, ısırılacak eti olur diye. Annelik böyle bir şey, sabır işi yani. Aklınıza getirin evladınızın kilosunu, boyunu, öfkenizden önce çocuğunuzun cismini cüssesini görün, kararmasın gözünüz. Minnacıklar... Biraz daha sabır.

Nihan Kaya iyi aile yokturu mutlaka okuyun. O zaman da isteyerek yapmıyorum diyebilecek misiniz bakalım? Yanş el kadar çocuk size zorla şiddet uygulatıyor. Sorumluluğu kendiniz almıyor çocuğunuza yüklüyorsunuz. Benim de çok zorladığı zamanlar oluyor. Çocuk bu. İsteyerek yapmıyor. Henüz beyni bizimki kadar gelişmedi, duygularına hakim olamıyor. Bazen neden kızdığınızı dahi anlamıyor. Size güveniyor, kaçacağı başka yer yok. Ve siz kızınca kendini kötü hissediyor ve aynı zamanda benim yüzümden oldu diyor. Daha dünyayı, duygularını tanımayan bir yavruya kötü davranışınızın sebebi onun yaramazlığı değil. Sizin kendiniE hakim olamamanızdır. Hiç bir şımarıklık, ağlama, tutturma, kendini yere arma ve hatta size kızıp vurması ona vurmanızı hakkı çıkarmıyor. Yetişkin olan kendine hakşm olmayı öğrenen sizsiniz. Siz sakin kalacaksınız

oğluma baktigim her an kendimi sorguluyorum diyebilirim.. hiç kendimi yetebilen bir anne olarak görmedim ona en iyisini yapmaya çalışırken bile bir yerlerde hata yaptığımı düşündüm hep hala düşünürüm depresyona girdim bir dönem tam çıkmış sayılmam hem herşeyin en doğrusunu biliyor gibiyim hem hiç birşey bilmiyor gibi.. ondan çok şey öğrendim mesela:menfaatsiz sevmeyi kin tutamamayi her haliyle kabul etmeyi.. bağırıp kizdigim zaman kendimi çok vicdansız hissediyorum çok kötü biri gibi durup düşündüğümde ne kadar kötü bir görüntü değil mi? el kadar bebek/ çocuk karşısında kocaman kadın cok cirkin bir ifade ile ona sesini yükseltiyor bağırıyor... bu tabloya hangimiz "ama haklılık payı var" diyebilir ki? sorgulamam hatalarım pismanliklarim ömür boyu sürecek sanirim.. her annenin tek gayesi "daha iyi bir anne" olabilmek...

Şiddet bu üzgünüm. Siz kendinizi kandırabilirsiniz ama gerçek. Size bir şey yapamayacağı için kendinizde bu hakkı görüyorsunuz. Eşinizin bacaklarını sıkın bakalım bir de.

Elbette her anne sorgular vicdanlı olan ben emziremedim yıllarca bunun vicdan azabını çektim sonra, bir rapor okudum bu çocuğunu emzirenlerde çocuğun daha çok hastalandığına dair rapor okuyunca kendimi çok suçlu bulamadım çünkü katkılı madde gıdalardan çocuklar daha sık hastalanıyormuş, mama yiyen çocuk daha sağlıklı oluyormuş alerji olma vakaları daha az rastlanıyormuş, Birde kardeş yapmadım Genel olarak hep seçim yapma hürriyeti verdim o kpnuda diyorum ki kızımı iyi yetiştirdim birde ruj, makyaj, kuaför gibi şeylerle değil kitap, kalem gibi aletlerle yetiştirdim en nefret ettiğim ufak çocuklara ruj, parfüm, oje ye özendirip yetiştirilmesi!!!

kaç yaşında ve neden böyle yapıyor peki? yanlış birşey yaptığında yaklaşımınız sert mi acaba?

Hamileyim ve daha şimdiden sorguluyorum desem. Tüh keşke şunu yemeseydim, bak bunun içinde katkı maddesi var, çok su içmedim bugün vs vs. Annelik her an sorgu hali sanırım.

geçen gün markete gittik.. cocuk annesine gösteriyor... anne bunu al diyor güzelce sölüyor.. annesi de tersleyip aldığını yerine koyuyor... çocuk da annesine kızıp küsüyor konuşmuyor.. ben acidim annesi almayip ben alsaydim diye vicdan azabi duydum.. o istekleri bence kırmamak lazim

neden bu kadar acimamizca yorum yapiyosunuz bende cok pismanlik duyuyorum mesela

Ben şuan bir evlat sahibi değilim fakat hamile olan biri olarak şu anda bile ona iyi anne olabilecek miyim düşüncesi varken doğduktan sonra bunun olmaması çok anormal olur sanırım :) Ama bence bütün anneler gönlünde o anneliği hissediyor ise çok iyi bir annedir diye düşünüyorum. Çünkü hep daha iyisi olsun diye uğraştığı için bu endişeleri yaşıyordur. Şahsi görüşüm bu yönde:) Anne olunca daha iyi anlarım tabi ki :)

Çocuğunuz gerçekten yaramaz olabilir hiperaktif mi yani tani mi koyuldu bilmiyorum ama anladığım kadarı ile maddi durumunuz çok kötü değil peki onu psikoloğa oyun terapi sine götürmeyi düşündünüz mu Y

kanayan yaram.. sorgulamadığım an yok. normalde fazlasıyla sakin bir insandım eskiden. burcum yengeç. anaç, sevecen.. bende öyle olduğumu düşünüyordum. doğumdan önce hayat standardımız ülke şartlarına göre iyiydi. kafamda planlarım vardı. ayda 2 kez temizlik için biri gelir, kızımın bakıcısı olur gerekirse biraz daha fazla para verir yemek yapmasını da rica ederim mis gibi çocuğumu büyütürüm diyordum. doğumdan sonra eşim işten çıkarıldı. hiç beklemediğimiz bir anda. aklımıza bile gelmezken. sütüm kesildi. benim maaşın yarısı kredilere gidiyor zaten. aylardır eşim kıza bakıyor. 2 senedir ne temizliğe birini alabiliyorum, ne bugün çok yorgunum dışarıda yemek yiyelim diyebiliyorum. yorgunluktan düşüp bayılacak gibi olduğum çok gün oluyor. çünkü üzerimdeki yükleri kaldırmaya gücüm yetmiyor artık. ve ben o kadar sinirli bir insan oldum ki. bağıra bağıra ağlayıp saçımı başımı yolduğum çok gün oldu. çocuğum doğduğu günden beri sürekli mızmız ağlayan bir bebekti. 2 yaşında hala da öyle. kendimi ona vururken hayal bile etmek istemiyorum. allah korusun. ben kendimi sorguladığım zamanlarda işin ucu hep maddiyatsızlığa dayanıyor. hayatımın bir anda alt üst olmasına. ama bunların hiçbirinin sorumlusu kızım değil. ona elimden geldiğince sabır göstermeye çalışıyorum. ama benim hayal ettiğim annelik bu değildi.. 2 senede olan bana oldu. mutsuzum ötesi yok. ama maskemi takıp eşime, kızıma rol yapmaya devam.. içimi dökesim varmış benimde kusura bakmayın, ama annelik.. en büyük vicdan azabım..

e cocuga vurursaniz kendini savunmaya gecmesi normal degilmi? bende yeri geliyo kendime hakim olamiyorum bazen kiziyorum hatta bazen gunde bir kac kez kizmak zorunda kaliyorum daha hic kendini savunmak icin eliyle bir yerini kapatmadi cocuga vurmaya ne hakkiniz var ona bu korkuyu yasatmaya ne hakkiniz var? her hiperaktif cocugu olan dovse eli yuzu saglam cocuk kalmaz hiperaktif diye cocukmu dovulur evet anneligimi sorguluyorum ama vurdugum icin degil bugun 2 saat kendi kendine oynadi ben temizlik yaptim onun zamanindan caldim diye sorguluyorum elini prize sokmaya calistigi icin sadece kizim napiyosun kac kere anlaticam zararli oldugunu dedigim icin sorguluyorum e siz bir zahmet sorgulayin kendinizi zaten

Beni en çok çıldırtan şey oğlumun cifi ne yapıp edip bulup getirip koltuğa ve halıya boca etmesiydi beyaz beyaz o lekeleri çıkartmak nasıl zordu benim için Üstelik bunu bi kere değil birkaç defa yaptı Yinede fazla canını yakmadım sadece bacaklarını biraz sıktım, buna dövmek denmez çocuklarda bazen çileden çıkarıyorlar sürekli aynı tahammülü göstermekde zor

Sizin ne fikirde olduğunuz beni ilgilendirmez, benim ne düşüncede olduğum da sizi ilgilendirmez. Siz kendi hayatınızdaki doğru ve yanlışlarla ilgilenin. Hiç kimse mükemmel anne değildir ayrıca. Her annenin hataları da olur doğruları da. Her anne çocuğu için en iyisini bilir. Öyle uzaktan bakarak bişeyleri yargılamak size düşmez.

Burada annelerin ben de vuruyorum deyip vicdanınizi rahatlatmak istiyorsunuz. Ama savunmasız canlılara zarar veren herkesten nefret ediyorum

oy kiyamam ya vurmuslugunuz varmi

Ahh onu en iyi ben bilirim ama kizim buyudukce ve aramzdaki iletsim guclendikce bu dusuncemde kaybldu smdi bendn 10 dk bile ayrilmayan odada yoksam annem nerde die soran. Bir kizim var cok sukur tek saglikli olsunda gerisi onemli degl

Yorumları okudum. Bende bilinçli olarak vurmadım ama oğlumun kızımın kafasına taş atması ve saniye geçmeden kafası yumurta gibi şişmesi yüzünden vurmuslugum vardır. Yani panikle yaptım, tabi bunu onaylamıyorum ama o anki durumda bayılmadıgıma dua ediyorum. Oğlum Kedinin kuyruğunu çeker bırak derim bırakmaz, kedi acı çeker ve saldırıya geçer o esnada eline vurdum. Avm de gezerken gözümden ayırmam ama nasıl yapıyorsa kaçıp gidiyor saklanıyor yada geziyor kafasına göre, o zaman da korku ve panikle kolunu sıkmısımdır. Kaç kez kayboldu ve bunu kendi yapıyor. Korkusuz bi çocuk. Asla da kayboldum diye kimseye söylemez gezer dolaşır büyük insan gibi. En son kızımın parmağını kapıya sıkıştırdı mağaza da, her yer kan oldu. Ama Vurmadım. Demek istediğim, durduk yere çocuklara saran, bağırıp çağırıp stresini çocuklardan çıkaran anneler var, böyle olanlardan nefrer ediyorum. Geçen gün 2 yaşındaki çocuk arabanın altına koştu neredeyse ezilecekti. Annesi bi hışımla yakaladı ve koluna vurdu sonra da sarılıp hıçkıra hıçkıra ağladı, kadın aklını yitirmiş gibiydi korkudan. Annelerin işi çok zor. Canımızdan daha kıymetli olan varlıklarımız çocuklarımızı korumaya çalışırken akıl sağlığımızı oynatıyoruz

ben hep sorgularim bazen pismanlik bile duydugum oluyor yuksek sesle bagiriyorum bazen engel olamiyorum sonra cok vicdan azabi cekiyorum

Herkes kendini sorguluyordur. Günlük olarak yapıyor ve o gün mesela çok işe daldığımı düşünüyorsam ertesi gün hemen telafi etmeye çalışıyorum. Sizin durumunuzda tedsvi görmeniz şart. Öncelikle çocuğunuz sonra kendiniz için. Belli ki öfke kontrolünüz yok. Kendi kendinize de başaramıyorsunuz, ilaç yan etki yaptıysa başka yöntemler deneyin. Şu anki durum devam ettiğinde bütün hayatını nasıl etkileyecek düşündünüz mü? Onu koruması gereken insandan kendini koruması gerektiği hissinin nasıl yaralar açabileceğini biliyor musunuz?

Neden böyle yapıyor ki, çok mu tepki veriyorsunuz?

Benim kimsenin övgüsüne, yada beğenmesine ihtiyacım yok. Burda günah çıkarmaya gelmiş diyenlerde saçmalıyor! Ben hatamın zaten farkındayım, bana göre vurmakla dövmek çok farklı kelimeler, ben çocuğumu dövmüyorum, evet vuruyorum bunuda inkar etmiyorum. Ve etrafımdaki insanlar bana yanlış çocuk yetiştirdiğimi söylüyorlar. Ben çocuğuma sınır koyamadığım için çok fazla suçlanıyorum. Burda beni çocuğunu 7 / 24 döven bir anne profiline büründürmeyin lütfen. Oturup burda çocuğumun yaptıklarını kimseye şikayet edecek değilim. Yok kendini savunmaya geçmişse çok dövüyorsunuz düşüncesinde çok yanlış. Evlat Kokusu Kötü Kalpli Kullarından Koru Allahım,💜 tek ayak

kesinlikle benim oglum 2 bucuk yasinda daga vurmazsam unutur mu vurdugum anlari bide ben onu cok aradim ya

Çok tatlısınız

O zaman onu korkutacak bişey olmuş ya yüksek sesle. bagirdiniz mi yada bişey oldu mu başka. İnsanın tahammülü bitiyo bı yerde ama yine de dayanmaya çalışın Edit : sonraki msjlari gördüm şiddet görmüş çocuğunuz. Mazeretiniz de çok yanlış hiperaktif diyorsunuz. Siz kendiniz hiperaktif olduğuna karar veremezsiniz doktor teşhisi ile mi kondu? Hareketli çocuk hiperaktif değildir onun enerjisine uyum sağlayamadiniz diye dayak asla. czum değil ve. iendinizi kötü hissetmekte haklisiniz. Kötü hissedin ve bı daha asla yapmayın

Umarım geç kalmamışsınızdır, evet bir daha yapmayın. Psikolojik şiddet de dahil.

herkes sorgular kendini yetersz hisseder bunun icin cabalayip dusunmeniz bile gercekten anne oldugunuzu gösterir. bende hep daha iyisi olabilirim diye dusnurum ama bu his bazi zamanlarda daha artar. peki sizi buna iten bir sebep var mi?

Bakon siz öfkenizi yön değiştirtiyorsunuz. Aslında öfkeniz diğer insanlara peki onlara lafını verip çenelerini kapatmak varken neden çocuğunuza dönüyor ki eliniz?

Vuruyorum ama dövmüyorum demişsiniz ama elinizi kaldırdığınızda sizden korkan bir evladınız var. Bence vurma konusunu da en az dövme kadar kötü düşünün siz. Benim kızımda inanılmaz hareketli ve 2 yaş sendromunda, geçen annem bak seni gebertirim diye şakayla elini kaldırdı, kızım ona çak yaptı. Çünkü sadece bunu biliyor. Ona el kaldırırsan çak yapmak içindir asla zarar gelmez ona o elden. Ayrıca millet konuşur. Şimdi vurursunuz. İlerde okuyamadı diyorlar diye döversiniz, büyünce erkeklerle konuşmasın diye döversiniz, evlenince de neden beni aramıyor diye dizinizi döversiniz :) Bunun bahanesi yok, dayanamayacak gibi olursanız kendinizi ısırın ben öyle yapıyorum :) Evladıma psikolojik zarar vermektense bu daha iyidir.

Her gün sorgularım ve kendimi hiç beğenmem.

Benimkiler daha 3 aylik. Henuz sorgulamadim. Acemiligimden ufak tefek hatalar yapiyorum ama oyle kendimi hirpalayip sorgulamadim daha. Gariplik mi var acaba bende.

Konusahibi günah çıkartıyor. Eğer vuruyorsa hiç de iyi bir anne değildir.

Ogluma dogum yaptigimds doktorum soyle demisti: "Bak kizim, anneligin kitabi yoktur. Simdi sana herkes bir akil verir. Oysa her cocuk kendine ozeldir. Icgidulerin sana ne yapman gerektigini soyleyecektir. Sakin iyi bir anne degilim diye uzulme. Ic gudulerin seni yonlendirecektir. Ic gudulerine guven."

hirpaliyormusunuz?

Ben varım hemde her gun

Herkes sorgular, ama siz vurmuşsunuz çocuğun bu kadar kendini korumaya geçmesi bir kere olmadığını gösteriyor. Bir kere olsa çocuk bunu unutabilirdi ama sanirim siz her yükselişte vurarak sonlandiriyorsunuz. Madem pişmansınız yapmayin vurup vurup iyi anne değilim demek manasiz. O an çıldırma noktasına gelirseniz odadan çıkın nefes egzersizi yapin ama vurmayin o yavruya cok üzüldüm

Anneliğinizi hiç sorguladınız mı? İyi bir anne değilim dediğiniz zamanlar oldu mu hiç? Ben kendimi çok yetersiz hissediyorum Hayal ettiğim anne profilinden uzak olduğumu düşünüyorum.

Sağolun inşAllah vardır ya Akasya Saçmalamayın! Üyelik

Yook ne kusuru. Daha henuz sadece ozbakimlarini yapiyorum haliyle. Emzir, mama ver, alt ac, yika, ustunu giydir, uyut.. Yavas yavas iletisim basladi konus. Ileriki zaman ne getirir bilmiyorum tabiki. Ama kusursuz cocuk yetistirme gibi bir hirsim yok. Yegenimde dedigini seylerin hepsini yasadik. Tabi o yegen. Evlat farklidir. Yasayip gorecegiz❣❣

Evet bu duyguyu vermekte gerçekten cok zor olsa gerek. aşırı ince bir çizgi.. mesela hep saygı göstersem fikirlerine düşüncelerine işte gitmek istedigindede saygı duymam gerekir yanlış evlilik yaptıgındada. anne olmak gerçekten cok zor. Allah hepimize yardım etsin ve hayırlı evlatlar yetiştirtsin

biraz yürümeye başlayıp markette kendini yerlere atınca, sen iş yetiştirmeye çalışırken paçana yapışıp ağlamaya başlayınca, 2 sene her gün uykusuz güne başlayınca, deli gibi uykusu olduğu halde ağlamasıyla ortalığı yıkıp yine de uyumazlarsa sorgularsın anam sorgularsın gülüm dedim vallahi içimden kusura bakmayın lakayt tavrıma inşallah anneliğinizi sorgulayacak olaylar yaşamaz mis gibi büyütürsünüz yavrularınızı

O toplum baskısına kısa süre düşüyorsun sonra gecıyo ınan. Kendıne ınan. Suan 4.5 aylık oldu bebegım. Inan ılk zamana gerı donsem asla kimseyi konusturmazdım. Cok pısmanım. Basta mamaya alısır dıye vermek istemeyen yakınım aman kılo kaybetmesin diye bu sefer daha cok mama vermeye calıstı. Ac bu cocuk lafı heleee bu sefer kendı mama mama demesi bu ne celıskı. Yaa bana keske kardesin gıbı senınde sütün olsa dedı o yakınım. amannnn takma sakın kimseyi. Bebegın doysun onemlı olan o. Eskiden mama da yoktu sımdıkı mamaların besin degerleri var oyle dusun. Önceki

Aminnn inş. Oğlum şuan 4 yaşına yakın. Tabi şuan benim mevzular devede kulak ama en basitinden sabah kalkıyor yelek giy diyorum giymeyeceğim diyor. Peki sen bilirsin hasta olduğunda iğne vurulup canı yanacak olan sensin diyorum iyi ya tamam yaa of yaa diye söylene söylene giyiyor :)

Oğlunuz kaç yaşındaydı bunu yaptığında? Yapmayın lütfen, biraz çocuk gibi düşünün; orası oğlunuzun da evi ve deneyip görmek istiyor, yeri geliyor inatlaşıyor "Bu evde ben de varım" diyor. Evet, sürekli-inatlaşarak yaşandığında insan tahammülde zorlanıyor ama sabrınızı kırmamalısınız mümkün mertebe. Bunları eleştirmek için söylemiyorum, faydam dokunur mu diye söylüyorum çünkü öfkeniz geçtiğinde sizin de içiniz sızlıyordur; bunu tamir etmek istiyorsunuzdur ama yolunuz sizin de oğlunuzun da canını sıkan bir yol. Bacaklarını sıkmak-itmek, tutup savurmak vb. bunlar da başka bir çeşit dövmek, alıyorlar beden dilinizden. Ben de anlatayım size oğlumun yaptıklarını: Uyarmama, açıklamama rağmen, oğlum bir gün portakalları alıyor ve salon-antre boyunca ben işlerime dalmışken futbol maçı yapıyor. Her yer portakal suyu, ezilmiş portakal, yapış yapış... Halılarım açık renk ... O lekeleri tam tekmil çıkaramadım bile , sonuç itibariyle çocuğumun değil bacaklarını sıkmak, ona bağırmadım dahi, ciddiyim. "Çok üzüldüm, şimdi buraları nasıl temizleyeceğiz; evimiz çirkin oldu, bak evin kirlendi. Portakallar yenmek için, karnımızda mutlu olurlar, böyle tekmelenince portakallara yazık olur" filan dedim, eline bezi verdim birlikte silebildiğimiz kadar sildik, oyun etti onu da hatta bir süre. Bir yere bir şey döktüğünde bezi aldı kendi sildi. Süt içiyor bir gün, güç bela... Çünkü öyle kolay kolay süt içmez; renkli bardaklar-pipetler aldım, çikolatalar erittim karıştırdım; heves etti "Tamam içeyim" dedi. Oturttum güzelce salona, "Hadi keyif yaparak iç" dedim, sevdiği bir çizgi filmi de açtım, bezi serdim kucağına. Ben yine işe döndüm herhalde o sıra ya da tuvalete mi girdim artık hatırlamıyorum. Ben gelene kadar sen ayaklan, sütü içmek ne, koltuklar-üstü başı her yeri çikolatalı süt yapmış. Gözümün içine bakıyor ve "Döküldü, bak" diyor, gülüyor. Yüzüm asıldı, "Sütünü çok severek hazırlamıştım, içmemene çok üzüldüm, çocuklar çikolatalı sütü çok sever ki, dökmeden içer" filan böyle anlattım, koltukları sildik yine. İkinciye tekrar etmedi bu davranışı "Sen benim için mi yaptın?" diye sorup durdu bir süre, üzüldüğüme üzüldü. Daha çok sayabilirim, bu ev hortum tutarak yıkanacak, kibrit çakıp yakılacak kıvama kaç kere geldi sayamadım ki hala daha lekeli-boyalı yerlerimiz/eşyalarımız var . Sabırla çözülüyor cidden, inatlaşmadan. İnatlaştıkça savaşa dönüyor, ikiniz de üzülüyorsunuz. 2 yaş sendromundayken, geçen sene filandı galiba; bir şey düştü mü bir şey istediği gibi olmadı mı artık neydi hatırlamıyorum, sinirlendi, ben yetişene kadar yüzünü-burnunu yere çaat diye sinirle vurdu, kanattı burnunu. Hatırlıyorum hem içim sızladı çok berbat oldum, hem de bildiğin dövesim geldi hani "Ulen ben yüzünde tek çizik olmadan gözümden sakındım büyüttüm, gittin durduk yere burnunu kırdın!" diye hakikaten vurasım geldi. Anladım, annen defalarca uyarır, yine de sen inadına yapma dediğini yapr başına bir iş getirir düşer uçar bi taraflarını parçalar eve gelirsin, "Vah yavrum" deyip sarılmasını beklersin ama "Niye düştün, sana çıkma ora demedim mi?" diye bir de anneden dayak yersin ya, o psikolojiyi anladım cidden. Ama vursam ne faydası olacak, onu inatlaştırmaktan, daha çok korkutmaktan başka? Çocuğun çocuk olduğu nereden belli olacak evi karıştırmasa, yapma denileni yapmadıktan sonra? Sabrettikçe, kendimizi doğru açıkladıkça, evim diyecek, yuvam diyecek, annem diyecek anlayacak, görecek. Zaten ilk 2 buçuk-3 yaşa kadar bebek sayılırlar, 3 yaşla birlikte artık çocuktan sayılmaya başlıyorlar. 6 yaşa kadar da dene-yanıl, sor-gör, test et-anla filan yoğun yaşanıyor. Ayna gibiler. Birinde bi ağzımdan "Defol bi ya" çıktıydı eşime karşı , sen bunu duy, bi şey mi diyordum artık hatırlamıyorum bana "Defol bi yaa" de elini sallayarak kovala beni başından... Hakikaten kurumamış beton gibi çocuklar, ne düşse izi kalıyor. Siz nasıl davranırsanız, öyle dönüş alıyorsunuz. Elbette doğuştan gelen karakter etkisi de var, bunu atlayamayız ama sabır, sevgi ve saygı ile zapt edilemeyecek çocuk olduğunu zannetmiyorum, kimi 3 yaşta girer düzene kimi 6 yaşta vb. ama sonuç verir. Oğlunuz, sabrınızı en çok hak eden varlık bu dünyada, halıya-koltuğa cif dökmesi, bacaklarını sıkıştırmanız için sebep olmamalı.

İnşallah bir gün iyi ki annem sensin diyecekler size. Cocuklarımıza bir yetişkine nasıl davranıyorsak oyle davranmalıyız. Onlar biz istedik diye bu hayattalar. Ve bizim kalbimiz onların evi. Kalbimizi kapatırsak sokakta bırakmıl oluruz. Hep anne olunca anlarsın derler ya, ben anne olunca annemi daha cok eleştiriyorum. Yapabilecekken yapmadıkları için. Üstelik ben hiç dayak yemedim.. Tebrik ederim sizi.

7 aylık anneyim neden kendimi sorgulayayım ki elimden gelenin en iyisini yapmaya çalışıyorum bebeğim için sonanda

Bu aralar ağzında tükürük biriktirip gidip heryere tükürüyor koltuğun üstüne, kapların içine.. Ağzında ayranı bekletip gidip koltuğun üstüne boşaltıyo... Kendimi tuttum tuttum, oğlum yapma oğlum yapma yok güzellikten anlamıyo sabırda bi yere kadar sonra iki çimdik attım biraz ağladı sustu Dışardan söylemesi kolay... biz küçükken böyle değildik şimdiki çocuklar insanı çıldırtan cinsten

Emzirme konusunda sorun yaşayıp mama desteği aldığım için kendimi kotu hissediyorum

dövüyor musunuz

Sorgulayan kişi iyi bir annedir zaten. Siz elinizden geleni yine yapın. Ama emin olun bizim çocukluğumuzdan daha çok sorgulanan dönemdeyiz.. Benim de bazı anlar tahammül seviyem çok düşük oluyor. O anlar kendimden nefret ediyorum. Sonra telafi etmeye çalışıyorum. Olumlu geri dönüş alıp rahatlıyorum. Zaman zaman da içimden "biz ne şartlarda büyüdük resmen görünmez gibiydik oğlum bence şanslı bir çocuk" diye düşünürüm..

Yukaridaki yorumu yazdigimda diger yorumlarinizi okumamistim. Siddet yerine konusarak ikna yontemini tercih etmelisiniz. Simdi yaramazlim yapinca ellerini kaldiriyor olabilir ama daha da buyudukce yuz goz olur sizinle.

Benim ne duyduğumu ne hissettiğimi öyle uzaktan bakarak anlayamazsınız! Karşınızda tanımadığınız insanların hayatı hakkında yorum yaparak siz çok saygılı olduğunuzu mu zannediyorsunuz, onu siz öğrenin.. Allah'ın izniyle de o dediğiniz olmayacak. Tanımadığınız bilmediğiniz insanlar hakkında öyle uzaktan boş boş yorumlar yapmayın!

Evet böyle düşünüyorum da zaten hayatımda hiç kimseyi mama veriyor diye yargılamam asla, ama toplum baskısına yenik düşüyorum galiba . push ; smsnbbk 👶💙BAL OĞLUM💙👣 Anneler

Siz çocuğunuzla ilerde çok sorunlar yaşayacaksınız. Bunu buraya yazıyorum siz de aklınızda tutun. Çünkü saygı göstermeyen saygı göremez. Pişmanlık bile duymuyorsunuz yaptığınızı savunuyorsunuz bir de. Keşke çocuklar ailelerini seçebilse.

Yorumunuz için teşekkürler. Dedikleriniz doğrudur ama bazen insanın elinde olmuyor. O koltuk mevzusu benim son raddemdi, yani ondan önceki olan şeyler var, bir anda öyle olmadım. Bende defalarca güzelce anlatırım ama her çocuk bir değil, her annenin sabrı da bir değil... Ki ben yapısal olarak gayet sakin biriyimdir ve yüksek sesle argolu vs... konuşulmasından hiç hoşlanmam. Fakat dediğim gibi istemsizce olan şey bunlar... bu bahsettiğim mevzudan önce başka bigünde çikolatayla aynı koltuğu halıyı kırlentleri batırmıştı ama o an ona bişey yapmadım. Fakat insanın her anı bir olmuyor. Yeğenim mesela aşırı inat bi çocuk, sizin dediğiniz yöntemlerin ona faydası olmuyor malesef... Sizinki dinlemiş uymuş size ne güzel ama bazı çocuklara gerçekten tahammül dayanmaz

Dıger arkadasa da yazdım. Sana da yazayım. Meme veren anne de mama veren degıl mı lütfen boyle hissetmeyin. önemli olan bebegımız ac kalmasın öyle degıl mı.. Facebook da emzırme sanatı dıye sayfa var ordan destek alabilirsiniz. Olmuyorsa da olmaz. Siz iyi bir annesiniz.

Korkmayın eğer isterseniz başarabilirsiniz. Benim annem de çookkk nadirdir bize vurduğu ama sevgisini de hiç belli etmezdi. Ahh ne çok isterdim dizlerine yatırsın saçımı okşasın olmadı ama o da onun yapısıydı. Ama ben şimdi oğlumu öyle seviyorum ve öyle hissettiriyorum ki. Neden? Annem gibi olmamak içşn o benim gibi olmasın diye.

Her insan hata yapar. Onemli olan bunun hata oldugunu bilip bunu düzeltmek ve tekrar o hatalari yapmamaktir diye düşünüyorum.

Neden peki yetersiz hissediyorsunuz kendinizi?

Çocuğunuz kaç yaşında bunu yazmamissiniz Benimki de çok hareketli ve laf dinlemezdi AVM lerde sokaklarda rezil oldum kaç defa hiç de vurmadım, sadece kendim perişan oldum çocuğumu hiç incitmedim, şimdi kendi kendine düzeldi. Çocuğun yapısı hareketli ise akışına bırak biraz ve dövme. lutfen

E iyi o zaman ileride eşi de son raddeye gelirse çocuğunuzu tartaklamasına kızmayın. Zerre farkı yok zira. Doğurdul diye böyle haklarımız olmuyor. Ayrı bir birey o. Annesiniz diye böyle haklarınız yok. Döven yerden yere vuran anneler de belki geçerli bir sebeple dövüyorlardır. Onları da eleştirmeyelim o zaman. Anneler dokunulma değildir. Kutsal değildir. Eleştirilmez de değildir. Zor bir şey evlat büyütmek ama ben doğurdum tartaklarım diyorsanız gayet de anneliğiniz eleştirilir. Böyle bir hakkınız yok.

Kendini sorgulamayan bir anne oldugunu sanmiyorum

Mesela ne yapıyor?

Her gün her an sorguluyorum, oğluma da sık sık sorarız, oğlum bizden bir şikayetin var mı, değiştirmemizi istediğin bir şey var mı diye.. Söylediklerini değiştirmeye çalışırız, hoşuna gidenleri arttimaya.. Her gün evladimiza laik olma çabasındayız. Nasıl bir annesiniz bilemeyiz ama, bence kötü olsaydiniz bunları dusunmezdiniz bile..

Ama bu olmadı. Evet vicdan azabı da çekin bence. Siz kendinizden iki kat büyük çok sevdiğiniz en güvendiğiniz insanın sizin canınızı yaktığını bir hayal edin. Kendini en güvende hissettiğin insan sana vursa ne hissedersin. Şiddetin aması yoktur. Çocuğunıza asla vuramazsınız. Böyle bir hakkınız yok.

Ben son zamanda anne sütünü ve normal doğumu destekleme kampanyalarının abarrıldığını düşünüyorum. Çünkü o saçma sapan söylemleri yüzünden mama vermek zorunda kalan ve sezeryan olan anneler hep kendini eksik hissediyor. Stres sütü kaçırır diyorlar en büyük stresi yine onlar yaşatıyorlar

Bir keresinde oğlumu uyutamadim gece her yarım saatte bir uyandı huysuzlandi benim de hamileliğin ilk dönemlerinde tahammülüm o kadar azdı ki gece üçten sonra sinirlerim patladı her uyandığında uyutmaya çalışıp uyumayijca sinirlendim artık hirpaladim uyu artık diye bağırdım o da çok ağladı anne anne diye daha beter uykusu gitti herşeye uyandi böyle sabahı ettik ben azarladim sürekli, yatakta da biraz sert yatirdim. sabah da uyandı mutfağa gittik kahvaltı yaptırdım kustu sonra ateşi çıktı çocuk hastalanmış ama dili yok anlatamadi derdini hala anne deyip sarıl deyişini unutamıyorum her sinirlendigimde o gece geliyor aklıma ve bağırma bile yapmıyorum

Y YgmrDmls0 çocuğunuz kaç yaşında?

Ben çocuğuma nasıl davranmam gerektiğini bilirim merak etmeyin. Yeri geldiğinde kızmak merhametsizlik veya kötü annelik demek değildir. Hepimizin eksikleri olabilir ama çocuğumuzu herkesten çok düşünen bizleriz. Eskiden büyüklerimiz ne dayaklar atarlarmış çocuklarına. Ben dayak atan bir anne değilim. Eğer çok üstelerse son raddeye gelirsem ancak o zaman tartaklarım. Kimse kimsenin anneliğini sorgulayamaz

Benimkiler direk alıp kasaya götürüyorlar sormuyorlar param var mı yok mu diye Bende bazen yüzsüz olup bırakıyorum aldıkları şeyi.

Ben sorguluyorum. Her gece uyumadan o gün yaptıklarımızı, çocuklarıma olan tavrımı sorgularım. Eşimle birbirimizi uyarırız, bu konuda eleştireye de acığızdır. Kendimde göremediğim eksikleri onun sayesinde gördüğüm çok olmuştur. Ama bu sorgulamanin kendimi mutsuz etmesine de izin vermiyorum. Mükemmel olmak zorunda değiliz. Yeter ki gönüllerini kırıp, ruhlarında yaralar açmayalım. Öğrenmeye, kendimizi annelik konusunda geliştirmeye açık olalım.

Benim çocukluğumda dayak yemekle geçti, ve söz vermiştim asla annem gibi bir anne olmayacağıma, annem gibi olmaktan çok korkuyorum Annemi çok seviyorum ama onun gibi Bi anne olmak istemiyorum. TeslaninOsilatoru Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Ben anneliği sorgulamadan ama benim anneliği çok sorgulanıyor. Ben doğumda kızımı kaybediyorum kalp atışı durdu vs. Bu yüzden kızmıyorum, azarlamıyorum, bi işim varsa bırakıp tüm ilgim ona karşı oluyor. Aşığım ona adeta çok faklı bir sevgi

Çocuğunuz hakkında -ki özellikle onun duyacağı ortamda- kimseyi bu şekilde konuşturmamalısınız. Çocuk duyuyorsa onu onun yanında korumalısınız. "Çocuğum hakkında bu şekilde konuşamazsın" deyip çenelerini kapatmalısınız. Ayrıca bağırmak, vurmak çocuğu eğitmez, daha arsız hale getirir. Bunu da unutmayın. Olumsuz kelimeler olumsuza teşvik eder. Olumlu güzel dil olumlu davranış getirir.. Çocuğunuzun doğru yaptığı şeyi övün "aferin kızıma/oğluma" gibi. Yapmaması gereken durumda "bu doğru değil sen zaten bunu biliyorsun. Ne yapmamız lazım şimdi?" diyerek düşünerek konuşarak doğruyu bulmasını sağlayın..

etrafa aldiris etmeyin insanlar hep konusur onemli olan bi daga o hatayi yapmamak

Bence sorgulamak iyi bir davranış.. Vicdanın rahat olması ve çocuklarına karsı iyi bir Annesin demek ki :)

E cocuga vurmussunuz ondan korkuyor, bu 1 kere vurmada degil buyuk ihtimal tekrarlayan bi siddet soz konusu.. Bende iki sipa var, yaslari cok yakin, bazen kendimi tutamayip bagirdigim oluyor cok uzuluyorum, biraz sakinleyince gonullerini aliyorum.. Herkes anneligini sorgular, bende cok hatalarla dolu bir anneyim ama insaniz hatalar bizim icin diyip kendime cok yuklenmiyorum. Annemde gordugum kotu seyleri yapmamaya calisiyorum.. Allah affetsin, insallah cocuklarimiz bizden bizde cocuklarimizdan razi olarak rahmete kavusuruz

Emziren annelerin çocuğu daha mı çok hastalaniyormus... Ben şok

Muhtemelen siz de çocukken dayak yediniz kötü muamele gordunuz. O yüzden o savunmaya geçince kendinizi onun yerine koyup açıyorsunuz. Anneler cocuklari uzerinden kendilerini tedavi etmeye yaşadıklarını normallestirmeye çalışırlar. Mesela siz dayak yediyseniz çocuğunuza vurunca bilincaltinizda vurdum ama hala beni seviyor birşey olmadı ben de onu seviyorum gibi düşüncelerle kendi annenizi aklamaya çalışırsınız. İlaç kullanmak cocum değil terapi gormeniz gerek. Sizi yermek istemiyorum ama yapmayın o daha kucucuk ve sizin yadadiklarinizin sorumlusu düzelticisi değil. Doğmayı o istemedi. Neden onun üzerine yukluyorsunuz. Evi b. k götürse ne olur. Eşiniz destek olmuyor sanırım ki tahammülünüz azalmış. Ona da vurabilir misiniz

Harika bir anneyim diyebilen var mıdır gerçekten? Anneliğin yarısı vicdan azabı ve yetersizlik hissi. Bir ara oğlumu uyutamıyordum iki saat odada bekle Allah bekle daralırdım. Bir iki kere bağırdığım oldu yeter artık diye. O gecelerde üzülür güzel uyuyanazdım uyanınca da genelde daha sıcak davranırdım. Sonra o da uyuyamıyor zaten istiyor ana yapamıyor diye sabretmeye çalıştım. Mükemmel anne oldum mu hayır? Üç yaşını geçti artık diye ekran açmaya başladım. Şimdiki vicdan azabım bu. Oyun oynayan sıkılmayan bir anne olmak isterdim onu da beceremedim. Kısacası insanız hatalarımız, kendimizde beğenmediklerimiz oluyor. Ama fark edince değiştirmeye çalışıyorsak kendimizi bu bile yeterli bence. Önemli olan beceremedim diyip pes etmenek. Sürekli kendini düzeltmeye çalışmak. Mükemmel olmasak da çabalamamız gün sonunda uyuduğunda bu gün iyiydi diyebilmek de yeterli bence

Anneliğini sorgulamayan bir anne olduğunu sanmıyorum.. Her anne evladına en iyiyi vermek ister ve herkes kendince en doğruyu yapar. Sevin şefkat gösterin besleyin oynayın mutlu edin ve mutlu olun.. sorgulamayın fazla.. eminim iyi bir annesiniz zaten

Çok güzel bişey ama kendi çacukluğumdaki oyunları oynuyoruz biz. Eğlenceli oluyor kör ebe, sobe, kutu kutu pense.

Yanlış birşey yaptığında yanına yaklaştığımda korkusundan elleriyle kendini savunmaya geçiyor ben onu öyle gördüğümde ölmek istiyorum.

Biraz önce 'sorgulayan anne iyi bir annedir' yazdım ama daha çok yüksek ses sanmıştım. Şiddet uygulayan anne iyi bir anne olamaz. Vuruyorsanız yapmayın! Çocuğunuzun geleceğini mahfetmek istemiyorsanız, birisinin karşısında pısırık olmasını istemiyorsanız, büyüyünce onun da bu eziklik duygusuyla gücünün yettiğine vurmasını istemiyorsanız sakın şiddet uygulamayın. Vurmasanız da elinizi kaldırmayın. Çimdiklemeyin. İtmeyin. Çekiştirmeyin.. Dayanamadığınız yerde ortamı terk edin konuşmayın. Sakinleşince diyalog kurun.. Ayrıca bize anlatırken bizden utanmak yerine kızınızdan utanmalısınız. Sizin sinir harplerinizin onunla alakası yok. Sizin probleminiz. Bedelini ona ödetemezsiniz. Sizin kızınız olmayı o seçmedi. Çocuğunuza ileride neden diye sordurmak zorunda bırakmayın. Ben de çocukken şiddet gördüm. Annemin şimdi torunlarına davranışını gördükçe "neden bize de böyle olamadı" diyorum ona söyleyemesem de..

mama verdiğiniz için kendiniziüzmeyin mutlu anne mutlu bebektir.. siz konuşun onu sarın sarmalayın çok sevin yeter. Anne demek sevgi güven huzur denektir bunlarıverin bebeğinize karnını herkes doyurur siz onun ruhunu doyurmaya bakın. ben böyle anne olmaya çalışıyorum. sakın kendinizi üzmeyin güçlü olun..

O kadar güzel anlatmışsınız ki gözlerim doldu, umarım hala kendini savunanlar da feyz alır.

Kendimde hak görüyorum dediğimi nerden çıkardınız? Sonrasında üzülüyorum zaten. Ben çocuğumu yerden yere vurmuyorum veya yüzüne tokat atmıyorum. Tartaklamakla dövmek aynı şey değildir. Ve keyiften yapılan bişey değildir bu. Kimse isteyerek yapmaz çocuğuna

Ev umrumda değil, 1 yıl içinde 2 koltuk takımı yenilemek zorunda kaldık. Kalıcı olarak verdiği hasarlarda umrumda değil zaten. Beni en çok üzen gerçekten çevremdeki insanların çocuğumu eleştirmesi, ve beni sorumsuz bir anne olarak görmesi. Çocuğumu dövüyorum dövmek birden fazla eylemin uygulandığı birşey. Benim vurmuşluğum var. Ve ben kendimi affedemiyorum. A

Hiç de kötü hissetme. Sen bir annesin. Ve gerekiyorsa mamada elbet vereceksin. 4 aylık bebegım var. Ne sureclerden gectık. 1.5 ay mama verdım ve bıraktık memeye donduk ama neler cektım. Gerekirse tabıkı mama vereceksin. Meme veren anne de mama veren degıl mı. Lütfen boyle düşünme. Facebook da emzirme sanatı dıye bir grup var. ben onlar sayesinde bıraktım mamayı. Ve ne baskılar yasadım etraftan ama basardım. Belkı sende yaparsın ama yapamazsan da hıc üzülme.

Annelik, bitmeyen bir vicdan azabıymış. Kim yapmaz ki bu muhasebeyi? En azından, evlatlarına iyi bir anne olmak isteyen her kadın sorgular zaman zaman. Mükemmel değilim ama iyi bir anne olmaya çalışıyorum. Birbirlerine vurmadılarsa kolay kolay sesimi yükseltmem. Bazen vurma itme çekme oluyor malesef kendi aralarında:) Sabır. Bizi öfkelendiren diğer kimselere vurmuyoruz değil mi, çocuklara da vurmayalım o halde. Allahın emaneti, muhtaç varlıklar

Peki birşey sorcam suan anne degilim ama bende küçükken annemden bazı hatalarında tokat yemişliğim var ve bu korku yüzünden hata yapmamaya çalışmışımdır hep. hiç cocugunuza dokunmadıgınızda birgün büyüdügünde ben 18 im ve sen bana karışamazsın dediginizde napcaksınız. mesela izlediniz mi bilmiyorum ama esra erola çıkan doğayı evire çevire dövesim geliyor. bence çocuklar biraz anne babadan korkmalı diye düşünüyorum. tabiki her agladıgında bagırdıgında tekme tokat döven insanlara karşıyım. ama cocuga o korku nasıl verilebilir bunu düşündünüz mü hiç? Ben anne degilim aa düşünüyorum yani bana karışamazsn demdiginde alıp basını bigün giderse napabilirdik diye?

ben hiç oyun oynamadım kızımla hiç, bu içimdeki vicdan azabını anlatamam size,

İnsanların çocuğum hakkında sürekli kötü yorum yapması beni çıldırtıyor, ne biçim çocuk, nasıl bununla başediyorsun, terbiye verememişssin, her istediğini eline verirsen olacağı budur, her gittiğim yerde insanların çocuğuma olan bakışları beni çok üzüyor benim iyi Bi anne değilim dediğim konu bu vurmuşluğum var eline popusuna, buda kabul edilir Bi durum değil burda kendimi aklamaya yada günah çıkarmaya gelmedim, yerin dibinde soksanız haklısınız.

Sakin ol şampiyon. Hiç bir şey için geç olmadığı gibi konu sahibi de kendine çeki düzen verecek ve bebeği de onu affedecek.

Kesinlikle o yüzden bunu söylemekten korkmayalım, çocuğuna vuran anne çocuğunda yaralar açıyor ve bunu tamir etmek çok zor bazen imkansız. Acımasız olan bu bir hatadır demek değil annenin çocuğa vurmasıdır.

Gerçekden cok haklisiniz banada gecerli bu laflar. önemli olan bida yapmamak dimi ya benimde aklima gelince cok uzuluyorum burcak86 hiçbişe

Asıl korkuyu verirsen diyecek bana karısamazsin diye. Tokat çocuğa atılınca korku vermek, eşe atılınca şiddet oluyor, neden? Her ikisi de şiddet değil mi? Eğitimde tokat atarak korku vermek yoktur. Keşke azalarak bitseniz.

Benim oğluma da herkes yaramaz falan der. Bende bıktım artık bu sözlerden. Ben evladımı biliyorum zaten ne gerek var tekrar tekrar söylemeye, artık öyle diyenlere veriyorum cevabını. Siz böyle söyleyince benim oğlumun davranışları değişmiyor, ama Benim psikolojimi etkiliyorsunız diyorum

birdaha ki sefere vuracaginiz zamanda elalem ne der diye düsünun madem kime ne sizin cocugunuzun nasil oldugundan cocuk kostu bagirdi ciglik atti yan komsu rahatsiz oldu diye cocuguma yan gozle baktilar diye cocukmu dovulur kimsenin cocugu yerinde sakin sakin salon beyefendisi hanimefendisi gibi oturmuyor zaten

Kendini sorgulamayıp vicdanı sızlamadan uyuyan anne var mı ki? Sanmıyorum. Bazen hiçbir iş yapmayıp full onlarla ilgileniyorum, o zaman bile keşke şunu da yapsaydık, keşke biraz daha sarılıp öpseydim, keşke öyle değil de böyle söyleseydim diye yiyorum kendimi. Annelik de böyle bi şey.. Acımasız bir meslek gibi, ama tadından da yenmiyor :)

Aynı şeyleri hissediyorum Y

Ben de yaşamıştım zamanında zehir ettim kendime doğduğu zamanları. Sonra mamaya alıştı hiç emmedi ama bağışıklığı çok iyi hiç kucagimdan indirmedim her ağlamasına cevap verdim her istediğinde yanındaydım aramızdaki bag çok iyiydi çünkü bana güveniyorDu her zaman yanında olacağımı bilir şimdi meyvelerini topluyorum şükür 3 yaşında kreş süreci de iyi gidiyor. Boşverin mamayi anne sutunu. Uzmanlar anne sutünün üzerinde durdukları kadar sarılma kucaklamanin üzerinde dursaydı mutlu anne mutlu bebek olurdu. Üzülmeyin sarılın inanin emzirmekten daha önemli.

Ben anne olmadan önce çocuklardan pek haz etmeyen ve sabırsız bir insandım ne zmanki anne oldum ben bile kendime inanamadım baktım gayetde güzel anne olmuşum ufak tefek şeylere takılmıyorum kızım yaramazlikda yapıyor ortalıkta dağıtıyor umrumda değil çünkü yapacağı en fazla bir kac sene dolu dolu yaşasın istiyorum tabiki ağlıyor kendini yerden yere atıyor ben ne yapıyorum bırakıp işime bakıyorum kendiliğinden susup geliyor sorgulama sürekli nekadar düşünürsen okadar gözüne batar yaramazlıklar yeri geliyor evi barki birakiyorum kizimla oynuyorum çünkü çocuklar ilgi görmeyince dikkat cekmek için surekli yaramazlık yapıyor Düşünme sorgulama anı yaşa benden sana tavsiye Khomyuk

Herşeyi önce kızımı düşünerek yaptım onun ilerde mutlu olması ona huzurlu mutlu bir hayat sürmesi için umarım ilerde kıymetimi bilir bana hak verir

Alemsiniz evet 2. Çizgi var hayırlı olsun. Shusui

Allaha şükür bugunumuzu aratmasin dediginiz gibi.. Biraz aştım gibi ama arada yine aklıma düşüyor tamamen silmek için biraz zaman gerek galiba, teşekkür ederim desteğinize:)

Normalleştirip hak verirsem o bebeye yazık etmiş olurum, Allah hesabını sorar. O garibanı koruyacak kimse yok. Kendisinden üç kat büyük bi kadından zarar görüyor. Belki ben acımasız olursam bu anne bi daha yapmaz. Benim de iki çocuğum var, yemin ediyorum vurmadım çünkü annem beni çok dövdü. Annem gibi görmüyorum onu. Çocuklarım beni anne gibi görsün diye vurmuyorum.

Yapmayın ya.. çok üzüldüm zavallı yavruya. Bir anlık öfkeyle yapmış olduğunuzu farzetsek bile bunun mazareti yok.. eşiniz size vursa ne yaparsınız? Şiddetin bahanesi olmaz. Ayrıca çözüm hiç olmaz.. Fikrimi degistirdim ilk mesajda sorgulamayın kendinizi demiştim ama şu an böyle düşünmüyorum.

Vurmussun artik is isten gecmis, emin ol su forumda kusursuz anne yoktur. Lakin vurarak cocugu iyice kudurtursun der buyukler. Gudin parka bahceye salin oyun oynasin hatta bu sogukta gerekirse camurla da oynasin enrrjisini atsin enerjiyi atinca sakinletiyorlar. Duduklu tencereden pay bic buharını atmafan bi kapagi ac bakalim neler oluyor :) bu da o misal iste. Gecmis umrumda degil ama ilerisi icin diyorum dini boyutta da hos karsilanmaz cocuga dayak. Ben cocuguma kizmiyorum bileee diyen anne bile bana inandirici gelmez ama dayagi yapma be kardesim tamam mi gecmise sunger cekmeye gayret et ve cocugunu karsina alip bu pismanligini teeeek tek anlat. Sonrada enerjisini atmasi icin elinden geleni yap. Benim buyuk iglan da asiri enerjik markete giderken yanimda gorururum temizlik yaparken karisir bana bende eline bez veririm hadi bak kontrol et temiz yaptim mi yapmadiysam sen duzelt temizle derim bazen bahceye indirir camur oyntirim bi bakmisim ki yorulmus gozler gidiyo uykuya.. Dediklerimi dusun.

Bunu bende sordum ama cevap alamadım...

Sürekli alışkanlık haline getirmek belki dediğiniz sonuçlara yol açabilir. Siz beni tanımadan bilmeden sanki çocuğumu hergün tartaklıyormuşum gibi bi algı oluşturuyorsunuz halbuki öyle bi durum yok. Küfretmek, başkalarının yanında azarlamak zaten benim karakterime ters. Benim bahsettiğim mevzu sözümü defalarca dediğim halde bilerek direttiği durumlardır. O ayrı bişey. Size yanlış gelen size yanlış, bana doğru gelen bana doğrudur bu kadar basit.

sizin gibi dobra anneler lazim bir daga kesinlikle zaten bu gun mesela cok sinirlendirdi ama hic elimi kaldirmadim supurgenin pesinden tutunmus geziyor 100 kere evladim yapma dedim cekemiyorum supurgeyi cekincede agliyor. sabir ettim bi sekil kandirdim

Daha önce vurduğunuz için mi öyle yapıyor?

sorgulamaz miyim.. iyi anne olamadığımı düşünüyorum.

Herkes her şeyi der... Siz kimseyi konuşturmayacaksiniz, dikkate almayacaksiniz. Siz yavrunuza dünyanın en kıymetlisi olarak davranırsanız kimse söz söylemeye cesaret edemez.

şimdi bir totosuna hafifçe vurmak var bir de vurmak dövmek var. küçücük çocuk siz üzerine gelince, yanlış bir şey yaptığını hissedince korkudan o tepkiyi veriyorsa siz bildiğin dövmüşsünüz ve ciddi canını yakmışsınız. tedavinin nasıl bir yan etkisi olabilir Allah aşkına. ilaç dokunduysa git konuş değiştirsin, terapi alın konuşmaya da alerjiniz yoktur sanırım.