Kalınla yazılmış cümlenizi ben söylediğimde bir arkadaşım çok kızmış ve Allahın gücüne gidecek şeyler söyleme demişti, şimdi bu cümleyi kurmuyorum. Her ne kadar şu an için kendimi daha çok düşünsem de Allah vermiş, vardır sebebi sağlıkla doğsun diyorum. Evet karnımdaki bebeğe henüz alışamadım ama alışacağıma inanıyorum, ben duygusuz bir insan değilim nihayetinde. Rabbim size de tez vakitte versin inşAllah, ben şu an anlayamam sizin duygularınızı, ne kadar yoğun yaşadığınızı. İlk iletimde dediğim gibi Rabbim isteyen herkese versin, bunun için senelerce uğraşıp ağlayanları ben de görüyorum. Ama siz de bu kadar kendinizi anneliğe hazır hissederken benim hazırlıksız yakalanmamı anlayamazsınız. Allah gönlünüze göre verir inşAllah C

Çok teşekkür ederim güzel sözleriniz için, şu an bunları yazarken ağlıyorum da. İnşAllah dediğiniz gibi olur. İnşAllah hareketlerini hissedince anneliği de hissederim.

Başlığı ben açtım 6 yıl önce. 5 buçuk yaşında oldu kızım anaokuluna gidiyor. Biraz bencil büyüyen kimseyi hemen ve çok çok sevemeyen ben onun için canımı veririm, ne var ki onun sağlıkla büyüdüğünü görmeden ölmek de korkum. Canımın içi mis kokulum o benim. Sizin için de farklı olmayacak

Kızlar evleneli çok kısa bir süre oldu ve evlenir evlenmez de hamile kaldım. 12. haftası içindeyim hamileliğimin. Herkesin hamile olduğumu öğrendikten sonra yorumu şu oldu: 'Çok iyi olmuş Allah aratmasın' Allah isteyen herkese bir bebek nasip etsin. Şimdi gelelim benim mevzuya Ben kendimi anne olacakmış gibi hissetmiyorum, anneliği hissetmiyorum. Hemen hamile kaldığım için mi, beklemeden geldiği için mi bilmiyorum ama karnımda benden bir can varmış gibi gelmiyor. Allah sağlıkla kucağıma versin diyorum ama sanki ona yeterince iyi bir anne olamayacakmışım gibi geliyor, sanki varlığına sevinemiyorum. Ya doğduktan sonra da duygularım değişmezse? Ya anneliğin ne olduğunu o zaman da anlamazsam diye korkuyorum. Bazı zamanlar onunla konuşmaya çalışıyorum. ''seveceğim seni bebeğim'' diyorum, ama bu gelecek zaman kipini kullanmam hoşuma gitmiyor, benim 'seviyorum' kelimesini kullanmam gerekmiyor mu? Çok bencil olduğumu hissediyorum ona karşı. Anneliğe hazır olmadığımı düşünüyorum o zaman. Çevremdeki hamile arkadaşlarıma bakıyorum, ne kadar mutlular hamilelikleri sebebiyle, ne kadar fedakarlar şimdiden bile. Bebeklerinin gelmeleri için çok çabaladılar. Ben hamileliğimde tüm hormonlarımın birden değişeceğini ve bir hayvanın yavrusunu canı pahasına koruduğu gibi karnımdaki bebeğin üzerine titreyeceğimi sanıyordum. Ama öyle olmadı, Bazı zamanlar varlığını bile unutuyorum. Bebeğim doğduktan sonra da aynı mı hissederim, yoksa birden annelik duygularım tavan mı yapar bilemiyorum. Ona haksızlık yaptığımı düşünüyorum ve çok vicdan azabı çekiyorum. Ne olur bana doğunca, onu kucağına alınca her şey farklı oluyor deyin. Hamileyken bu duyguyu hissedemezsin deyin. Nolur rahatlatın beni, buna çok ihtiyacım var. Kimseye bu duygularımdan bahsedemiyorum. Çocuğunu umursamayan bencil annelerden olmak istemiyorum. Ama şu an aynen öyle hissediyorum kendimi.

Amin amin, inşAllah.. sengelen 2 oğlan 1

ani olduğu ıcın şok oldun sanırım ama kıpırtılarını hıssetmeye başladığında gozlerin yaşarabilir :)) işte o zaman doğmasını beklemene gerek yok seviyorm demen için... ufacık bir tekmesi bile bambaşka bi duygu yaaaaaaa yaşamak lazım.. Rabbim hayırlısı ise isteyen herkeze nasib etsin tez zamanda inşallah... amin... P

Mesaj kutun dolmuş, mesaj atılmıyor. düzelir diyecektim. :)

bana kalırsa plansız bir gebelik yaşadığınız için bu tereddütleri yaşıyorsunuz, yoksa iyi anne olup olmamakla bebeğinizi sevip sevmemekle ilgili endişelenmenize gerek yok. Eminim canınızın parçasını siz de diğer anneler gibi çok seveceksiniz siz fikren hayatınıza bir bebeği almaya hazır olmadan hamile kaldığınızdan, şuanda, duruma adaptasyon sürecinden geçiyorsunuz. bu düşünceleriniz bence normal. eski halinize dönmekten ya da bir bebeğe yetmekten endişe duymanız da bu yüzden. Kendinize yüklenmeyin, bu kadar sorgulamayın, gayet normal şeyler yaşıyorsunuz bence. Bebeğiniz içinizde hareketlendikçe bağınızın artacağına, doğduktan sonra da "iyi ki" diyeceğinize eminim ben Rabbim sağlıkla kucağınıza almanızı nasip etsin... darısı da benim başıma olsun inşallah, benim inatçı bebeğim 8 aydır gelmedi de...

Çok doğru şeyler söylüyorsunuz. Bu düşüncelerimi engellemek için çalışacağım. Ben arkadaşınız gibi doğduktan sonra özür diemek istemiyorum, doğmadan 'iyi ki varsın' demek istiyorum. sengelen 2 oğlan 1

Hamile olduğumu öğrenince eşim sevindi, ben ağlamaya başladım, ama mutluluktan değildi bu. Bu sefer eşim 'sevincimi kursağımda bıraktın istemiyorsan aldıralım' dedi, istemiyordum ama aldıramazdım da. 'ben katil miyim' dedim ona, Allah vermiş, yapacak bir şey yok, sağlıkla versin kucağımıza dedim. Aradan geçen bunca zaman içinde anne olmaya alışırım dedim, henüz alışamadım. İnşAllah doğmadan alışırım da doğunca onun için düşündüklerim yüzünden canım daha fazla yanmaz. S

Foruma üye oldum olalı ilk defa bir şeyler yazıyorum. Ne demek istediğini çok çok iyi anlıyorum. Bir kadını anne yapan bebek, dolayısıyla şimdi daha her şeyin başında kendini anne gibi hissetmemen inan bana çok çok normal. Planlı bir hamilelik olmamış, kendini psikolojik olarak anneliği geçtim hamileliğe bile hazırlamaya fırsatın olmamış. Hayırlısıyla sağlıkla bebeğini kucağına alırsın inşallah emin ol o zaman çok farklı hissedeceksin. Annelik öğrenilen bir şey, hiç merak etme seni anne yapacak olan da karnındaki bebeğin. Ona güven, rahat ol. Ufaklık geldiğinde pek çok şeye vakit bulamayacaksın o yüzden sevdiğin şeylerle meşgul olarak bugünlerin tadını çıkarmaya bak. S

Konu eski ama aktif üyeler varsa cevap yazabilir mi? Hamileliğine alışamayan istemeyen hanımlar doğurmuş evlatlarınızı büyütmüşsünüzdür. Nasılsınız şimdi, o hisleriniz doğumdan sonra geçti mi? Ben de 8 haftalık hamileyim içimde bir yumru var geçmiyor istemiyorum hiç alışamayacak gibiyim.

Çok teşekkürler cevabın için. Kucağıma alınca inşAllah farklı olur tüm duygularım. Aksi halde kendimi zoraki anne gibi hissedeceğimden ve bir süre sonra kendi yavrumdan sıkılacağımdan korkuyorum. Burada da çok başlıkta okuyorum 'yavrum için her şeye değer cümlelerini' insanlar çok çok zor hamilelikler geçiriyorlar, onlarca kilo alıyorlar, günlerce haftalarca yatağa bağlı kalıyorlar, sürekli doktor yollarını aşındırıyorlar ama söyledikleri şey bu. Ben şimdiden, aman çok kilo alacağım? aman şuramda buramda çatlak oluşacak, eski halime dönemeyeceğim şeklinde saçma sapan düşüncelere kapılıyorum. Sonra çok kızıyorum kendime, insanlar senin uğraşmana gerek kalmadan Allahın sana lutfettiği şey için neler neler, ne fedakarlıklar yapıyorlar, düşündüğün şeye bak diyorum. Ama böyle düşünmekten de kendimi alamıyorum. Hiç bir şey eskisi gibi olmayacak diyorum, hayatımı çocuğumun peşinden koşarak geçireceğim, hayatım kalmayacak diyorum. Bu düşüncelerimden dolayı çok kızıyorum kendime sonra, Allah verdiyse başın gözün üstüne koyacağına şu söylediğine bak vicdansız anne diyorum kendime ama sonra bir zaman aynı düşünceler yine geliyor. Bu düşüncelerden bir an önce kurtulmak istiyorum. İnşAllah kurtulurum da, vicdan azabından da kurtulurum. S

Aynen öyle. Bir anda kırk yıllık anne gibi olacaksın. Ben mesela çok rahat ve becerikliydim ilk günden itibaren kendi bebeğime karşı ama kendi bebeğim dışındaki çok küçük bebekleri tutamam. Bir d ekendini hazırlamakla ilgili. Asla "yapamam" deme. Bir arkadaşım bir ay ebebğinin kakasını temizleyemedi ama ben sezaryenle doğum yapmak zorunda kaldığım halde hastaneden çıkmadan başladım kendim bebeğimin altını değiştirmeye. Kendini neye hazırlarsan onu yaşarsın. Gücüne ve kendine inan.

2 gün önce açmıştım başlığı canım ya, aynı işte :) Ama artık daha umutlu :)

Bende 10 haftalik hamileyim sehir disina ailemden 1100km uzaga evlendim işimi biraktimda geldim. ben 27 esim 34 yasindaydi evlendigimizde.8 aylik evliyken esim ilk andan beri cocuk istedigini fakat artik kararli oldugu zaten yasim gecti daha cok yas farki olsun cocugumla aramda olmasini istemiyorum dedi bende kabul ettim hemende 2 ay icindede hamile kaldim. Allaha sukurler olsun allah aratmadi ama esimde bende bukadar cabuk olacagini dusunmuyorduk. Ve cok üzuntuluyum ki bende alişamadim alısamiyorum da.. maddi durumumuz cok iyi cok sukur. eksik biseyim yok esim sagolsun her istedigimde ailemin yanina gonderiyor beni. Ama yinede yolunda gitmeyen biseyler var. Ve ben bu duruma alişamiyorum ve cok uzuluyorum bu halime. Eşimlede bu durumumu paylasamiyorum cunku koz olarak kullaniyr diye korkuyorum insallah duzelirim allah affetsin beni yalnizlikta cok zor ne benim ailem nede esimin ailesi yanimizda cok zor dogumdan sonrada bu dusuncem devam eder diye cok korkuyorum

ben inanıyorum canım biraz zaman geçsin alışıcaksın bebeğin vazgeçilmez olıcak senin için dediğim gibi bu sölediğin bana da nasıl olur böle bişey acaba bende bebeğim için herşeyi yapabilirmiyim diyorum kendime ama biliyorum ki onnu içten içe hissedince bu duygu kendiliğinden yerleşicek hamilelerde çok olurmuş bu tarz şeyler korkular hamillelik sendromu sende bunları çok takma kafana o senin mucizen küçüçük bi şey sana ihtiyacı var kötü şeyler düşünme onu çok seviceksin emin ol . push ; N naz034 Keşke hep yaz

perrmanganat nasıl oldun? A AysEkrem İnsanlığın mayası sevgi ve