Sensiz'lik vakti geldi, çattı... Acılı, tedavisi mümkün olmayan bir operasyona giriyor gibiyim... Sessiz, durgun... Çıt çıkmıyor ne odamda, ne bedenimde, ne de ruhumun en dip köşelerinde...'çıt' yok! Çok ses çıkardım şimdiye dek... Sustum sandım ama konuştum. Bazen bağıra çağıra, bazen de sessizce anlatmaya çalıştım... Anlamadın? Anlatmaktan vazgeçtim çoğu kez... Pes etmek değildi, başka birşey, tanımlayamadım... Şimdi sorsan yine açıklayamam... Zaten faydası da olmaz... Anlamsız!... Anlatmaktan vezgeçtim. Pes etmedim, yılmamalı... Ben de anladığın dilden konuşmaya çalıştım. Başarabildim mi, sormuyorum sana!... Cevabını merak etmiyorum. Şu an tek merak ettiğim bunun senin eline geçip geçmeyeceği... Okuduğun an ne hissedeceğin... Bunları öğrenmemi imkansızlaştıracağım saatler sonra... Evet, saatler sonra... Kendimi yalnızlığın kollarına attım... Senin kollarına değil... ki bana hiçbir zaman sadık olmadılar... Ne gözlerin, ne bedenin, ne dilin, ne sözlerin... Ne de yüreğin!... Sözlerinle dolu herşeyi attım... Kalamazlar bende... Sesini unutmaya mahkum ettim kendimi... Çabalıyorum işte... Yapmalıyım, artık biliyorum... "Unut kahrolası!..." diye sesleniyorum beynime, kalbime... Mektuplarını, bana yazdıklarını, sevdiğini anlatan cümlelerini, aklına gelen ne varsa... Son bir kez okudum... Keşke, gerçek olabilselerdi. Ya da dediğin gibi gerçekliğe yaklaş- saydı...'Neden?' çığlıklarım odada yankılanmakta şimdi... Sadece soruyorum kendime 'Neden?'... Ama bu soruyu kendime değil, sana sormalıydım, değil mi?... Şarkılarımızın hepsini silmeliyim hafızamdan... Her duyduğumda... hayır, kesinlikle silinmeli!... "Kes sesini!" dedim yüreğime, şimdiye kadar... Dinlemedi, hep sana koştu... Hata ettiğini göstereceğim ona da... Saatler kaldı, yalnızca saatler!... Duvarımdaydı fotoğrafın... Kaldırdım!... Yetmedi, yaktım! Yan ışını izledim... Biliyor musun, aynı benim canımı yakışın gibiydi... Yavaş yavaş, sezdirmeden -sen öyle sandın- ama en sonunda kül... Ardında sadece 'kül'... Düşün şimdi, senden bunu istiyorum ama, düşünmene bile gerek yok değil mi?Söz konusu benim değil mi? Düşünme beni, hatta hiç aklına getirme... Hatırında olmayayım!... Yalanlarını da al, çık hayatımdan!... Ağır geldiler bana... Gitmelisin artık benden!... Giiiit!... Ama, dur... Kal... Ben... Bekle!... Hayır..."Seviyorum"demeyeceğim... Ben, ben... gi debilirim... Cesaretliyim, merak etme... Yine diyorum sana... Göreceksin... Ve bir daha beni hiç göremeyeceksin... -Saate bakmadım, kaç saat sonra, bilmiyorum...- Sadece gitmeni istiyorum şimdi... Git!... Seni merak etmiyorum, sen... umrumda değil!... Evet, umrumda değilsin!... Ben?... Kendim de umrumda değil, ben kendimi unutalı çok oldu... Anlamadın dedim ya, anlaman çok zor... Hatta imkansız!... "Anlıyorum","Anladım"lar her söylenişinden sonra ispat etti anlaşılmazda olduğunu... Bir tek senden gelenleri imha etmedim -ya da imha etmeye çalışmadım- benden sana giden tüm sözler, mahkumiyete girdi... Artık hiç özgürlüğe kavuşamayacak cümleler.. -Zamanım daralıyor... İstesem de özgür bırakamam hecelerimi...- Bittin sen, bende... Bitiş bende daha önce başladı... Somut bitmişliğe tanık olacaksın, bekle... Saatler sonra... Canının yanması nedir bilir misin?... Nerden bileceksin!... Bilsen de can yakmak kadar iyi bilmezsin, eminim... Saatler dedim ya, saatler sonra!... Ama şimdiden... elveda!... Merak ediyorum hala bu eline geçince ne hissedeceğini... Tüm sevdiklerim, sevenlerim! Affetsinler beni... Sözlerin hala kalbimin en kuytularında, zihnimde... Fotoğrafın yanımda, sol yanımın üstünde duruyor hala... Sana olan hiçbir zerrem eksilmedi... Son anımda bile mektup yazıyorum işte... Saatler sonra ya da günler... Sen bunu okuduğunda, anlayacaksın!... "Elveda!" dedim... Ancak, son sözüm o değil... Seni seviyorum!... Seni seviyorum!... Seni seviyorum!