bende yaşadım. sakaryada. ama yakınlarımdan birini kaybetmedim allaha şükür. öyle bi yerleşti ki hafızamaa torunalrıma bile anlatıcam. allah bidaha yaşatmaz umaım G

17 agostos gecesi bende uyanıkken yakalandım depreme onca yıl gecmesine ragmen hala o sesleri ceset kokusunu unutamıyorum ayyyy cok kötü günlerdi allahım birdaha yaşatmasın inş cark caddesinin izmit caddesinin halini hala zaman zaman gözümüm önüne gelir allahım kimseye yaşatmasın

canım bende o dönemde esenler de oturuyordum ve o bina olayını bizde duymuştuk :çok üzgünüm: Deprem çok kötüydü hayatımda hiç o kadar korktuğumu hatırlamıyorum hatırlamak da istemiyorum Allah a şükür ki yakınlarımdan da kimseyi kaybetmedim

Rabbim birdaha boyle facialar yasatmasin guzel ulkemize. amin... Depremde hayatini kaybedenlerede rabbimden rahmet diliyorum... Ardayasbu ARDA &

Allah bi daha yaşatmasın o günleri kimseye göstermesin . push ;

Ben depremde İstanbuldaydım hemde en fazla yıkım olan semtlerinden birinde. Kardeşim ve birçok yakın akrabam Adapazarındaydı. Ablamın çığlıklarıyla ilk dakikadan itibaren yaşadığım korku tarif edilemez. Babamın hepimize sarılıp kelime-i şaadet getirmesi hala kulaklarımda. Bir üst caddemizde 3. kata kadar yerin dibine giren halamın oturduğu cadde, hemen karşısında 7 katlı bir binanın yerle bir hali ve içinden gelen sesler gitmiyor zihnimden.2 gün dışarda kaldıktan sonra Adapazarına olan yolculuğumuzda depremin sadece bizi yerlebir etmediğine tanık oluşum, Sakarya da o yerlebir adım gibi bildiğim ama tanıyamadığım cadde, perdeleri oyuncakları, eşyaları yollara saçılmış binaların arasından geçerken henüz kurtarma ekibinin elini bile sürmediği o onlarca yıkıntı bina içinde insanların belkide yaşıyor olma düşüncesini asla unutamam. Depremde İstanbulda yaşayan, ablam gibi sevdiğim Yalova ya akrabalarına gitmekten nefret eden ama o gün bütünleme sınavından sonra erkek arkadaşıyla kavga etmesi sonucu ani bir uzaklaşma kararı ile Yalovaya giderek 7 katlı bir binadan 70 yaşındaki dedesi bile o binadaki herkes gibi kurtulurken, hayatını kaybeden Aslı ablama Yeniden ve herzaman olduğu gibi Allah tan rahmet diliyorum. O gün ölen herkesin Allah ruhuna merhamet etsin ve bir daha böyle birşey yaşamayalım İnşallah. M

bende 17 agustos depremini yaşadım o zaman 11 yaşındaydım gerçekten çok korkunçtu sakaryada ama ben kaynarcada olduğum için çok fazla hissetmedim o anı baya bi sarsıntı olmuştu ama yıkılan çok bina yoktu allah göstermesin bir daha böle bi felaketi kar_bella

evet Allah bir daha yaşatmasın ben hem 12 ağustos hem 12 kasım depemini tam merkezinde yaşadım enkaz altında kaldım uzun zaman. saatlerce ölmenin daha kolay olacağını düşündüm insan her istediğinde ölemiyorki. ama Allah tekrar yaşam hakkı verdi. kaybettiklerim ah ne kadar özlüyorum onları. yanıbaşımda az ötemde konuşarak son dakikalar son anlar... tedaviler telkinler ama atlatamadım bu kadar uzun zaman geçti ama yok normale dönemedim. sinirli alıngan dengesiz mutsuz takıntılı saldırgan hemen kavgaya hazır biri oldum çıktım. Alah kimselere yaşatmasın. herşeyin hayırlısını versin.

17 ağustosta İstanbul'daydım, uyumuyordum. Işıkla beraber uğultuya benzer bir sesle irkildim. Deprem olduğunu anlayınca küçük kızImı eşim kucakladı, büyük kızımın odasına giderken bir sağa bir sola vurarak gittim. 7. katta oturduğum için aşağı hemen inmedik, çünkü deprem sırasında merdivenlerin güvenli olmadığını bildiğimiz için evde beklemek daha uygun geldi. ben Sakarya'da oturan aileme biz iyiyiz bir şeyimiz yok diye telefon etmek istedim, tel çalışmıyordu. daha sonra öğrendim ki, Sakarya yerle bir olmuş. Allahım one büyük bir acıdır ki 3 gün haber alamadık. Kardeşimin evi yıkılmış enkazdan çıkarmışlar diğer ailedekilerde bir şey yoktu fakat kuzenlerimden ve akrabalardan çok ölen vardı. Allahım ölmüş insan kokusu kadar korkunç bir koku yoktur heralde. hala daha et yiyemiyorum. Allah bir daha büyük bir afet göstermez inşallah. giznur GİZem ve ELvin'İN

Rabbim tekrar yaşatmasın ben ne hatırlamaktan nede hatırlatmaktan yanayım.

allahım birdaha öyle bir korku ile terbiye etmez inşallah. o zaman oğlum daha 1.5 yaşında idi. çocuğun beşiğine ulaşamadım. kabus gibiydi. rabbim sen sakla bekle bizleri coyness depresif

O yerden gelen ses unutulcak gibi değil. Bir hafta yediğimi çıkardım ben. Sakarya ya gitmiştim ve yıkıntılarıda gördüm Rabbim bir daha yaşatmasın. :çok üzgünüm: zeytin

o gece salonda yatıyordum.. uyuymadım çok korkuyordum annemi çağırdım yanıma gel diye.. annem dua oku yat dedi.. cam açıktı ve perde üstüme geliyordu sanki... kalktım ve oturdum o anda sanki gökyüzünde kocaman bir halatı koprdılar ve oturduğum çekyat sağa sola duvara vurmaya başladı vitrindeki sesler.. ve bağırdım kıyamet kopur diye annem abim geldi hemen kapıyı açtık ve dışarı çıktık "bizi kurtarın " sesleri duyuyordum sanki havada kan kokusu vardı.. çok şükür kimseyi kaybetmedim.. ama kaybettiklermizde bizdendi... 3-4 ay dışarıda kaldım... eve dödnüğümde ise geceleri uyumadım sabah uyuordum gece otuyuordum.. Hala bile saalnıyoruz gibi geliyor.. Korkuyorum.. Allah'ım korusun hepimiz... N Nvn09

Ben depremde İstanbuldaydım hemde en fazla yıkım olan semtlerinden birinde. Kardeşim ve birçok yakın akrabam Adapazarındaydı. Ablamın çığlıklarıyla ilk dakikadan itibaren yaşadığım korku tarif edilemez. Babamın hepimize sarılıp kelime-i şaadet getirmesi hala kulaklarımda. Bir üst caddemizde 3. kata kadar yerin dibine giren halamın oturduğu cadde, hemen karşısında 7 katlı bir binanın yerle bir hali ve içinden gelen sesler gitmiyor zihnimden.2 gün dışarda kaldıktan sonra Adapazarına olan yolculuğumuzda depremin sadece bizi yerlebir etmediğine tanık oluşum, Sakarya da o yerlebir adım gibi bildiğim ama tanıyamadığım cadde, perdeleri oyuncakları, eşyaları yollara saçılmış binaların arasından geçerken henüz kurtarma ekibinin elini bile sürmediği o onlarca yıkıntı bina içinde insanların belkide yaşıyor olma düşüncesini asla unutamam. Depremde İstanbulda yaşayan, ablam gibi sevdiğim Yalova ya akrabalarına gitmekten nefret eden ama o gün bütünleme sınavından sonra erkek arkadaşıyla kavga etmesi sonucu ani bir uzaklaşma kararı ile Yalovaya giderek 7 katlı bir binadan 70 yaşındaki dedesi bile o binadaki herkes gibi kurtulurken, hayatını kaybeden Aslı ablama Yeniden ve herzaman olduğu gibi Allah tan rahmet diliyorum. O gün ölen herkesin Allah ruhuna merhamet etsin ve bir daha böyle birşey yaşamayalım İnşallah. Kuzucugum My Boys. My

depremı kımse unutamaz arkadaslar dogma buyume ızmıtlıyım deprem zamanı nefret ettım ızmıtten kapkara mezar sehır olmustu uzun sure deprem gecesı kıyamet kopuyor sandım 3 aylık bebegım vardı esım yurt dısındaydı ve bebegımızı hıc gormemkıstı enınde sonunda olucez sanıyordum depremın etkısıyle bı kere bebegı gorsun oyle olelım dıye dua edıyordum cok kotuydu yasamayan kımse boyle bırseyı anlayamaz mumkun degıl cok acı verıcı kımsenınde yasamasını ıstemem hala o endıseyı hergun yasıyorum suan yurt dısındayım ama aılem orda AR_YA

Cnm sendemi cebecideydin orda olmak haber alamamak yakinlardan cok xok kotuydu eabbim bi daha yasatmasin o kis bi daha orada

allahım hayatımın en kötü yılıydı. sadece 17 ağustos değil 12 kasım ı da yaşadım ben aylarca sokak çadır baraka prefabrik vb. yerlerde yaşadık... bugünlerimize çok şükür o korkuyu atlatmak çok zor ama ben hala yüksek binaların alt katlanda gece kalamıyorum korkudan aradan yıllar geçtiği halde... geceleri kabuslarla uyanıp evin içinde koşturuyorum hala... AzRASILAM

Allah herkese sabır versin. Bende depremi yaşayanlardanım.. Abim ile Şirinleri izliyorduk ve her şirinleri gördüğümde bu aklıma geliyor.. Allah birdaha yaşatmasın İnşallah..

allah bir daha yaşatmasın çok kötüüydüüü AzRASILAM

17 ağustosta Erdek'in Narlı köyünde tatildeydik dedem anneannem ve ben. pansiyonda birlikte kalıyoduk uykuya dalmak üzereydim. pencereler sallanıyodu ben de rüzgardandır diye takmamıştım sonra herşey sallanmaya başlayınca uyanıp doğrulduk yatağımızda şoktaydık ve pansiyondaki herkes dışarı çıkmaya başladı deprem oluyo diye bizde fırladık çıktık dışarı herkes dışardaydı. çay bahçelerinde haberleri falan izledik herkes korku ve panik içindeydi yakınlarımızı arıyoduk. yıkılma falan olmamıştı ama çok hissetmiştik yaren2007 kızım abla

bende bu depremi yaşayanlardanım. hatırlamak bile istemiyorum çok kötüydü. ben kızıma hamileydim. çok uzun sürdü içimden herşey bitti artık dedim. çok şükür bizim can kaybımız olmadı. ama depremde ölenlere rahmet diliyorum. yakınlarına allah sabırlık versin çok acı allah bi daha yaşatmasın. K KATRE-34 Aktif

bu bölüme yazdığım yazının üzerinden baya bir zaman geçti. bu sayfayı ilk okuduğumda depremi yaşamamamış ama medyadan takip ettiğim kadarıyla yorumumu yapmıştım. ne kadar üzücü ki rodos adasında ve sabaha karşı 6:30 sıralarında olan depremi saniye saniye hissettim. tatil için geldiğim marmariste... uykuda olduğum için yatağın sallantısı ile uyandım... deprem aklıma gelmediği için eşim sallıyor zannettim. bir anda bir uğultu hissettim ve deli gibi sallandığımızın farkına vardım. çok garip ve tarif edilemez birşey... eşim depremin sonunda uyandığı için fazla önemsemedi. üst katta yatan annemler baya hissetmişler. onlarda baya telaşlandılar. depremin şiddetli olması, aklımıza ilk şu soruyu getirdi... bir yerlerde bir hasar olup olmadığı idi. allaha çok şükür hiç birşey yoktu. ama berbat bir duygu allahım kimseye yaşatmasın... tekrardan depremde ölen arkadaşlarımızın yakınlarına başsağlığı diliyorum. allah geride kalanlara sabır versin

herkese büyük gecmis olsun. orada ölenlere allah rahmet etsin. ben yasamadim o depremi ama, tv de bir görüntü vardi hala aklimda yillardir. ve her aklima geldiginde gayriihtiyari aglarim. hani o yiyecek yardimlari dagilirken, birisinin ekmege sarilarak aglamasi. benim icin cok sey ifade ediyor. tesadüf eseri kurtulduk belki bizde. ist. da ucagi kacirdigimiz icin bir gün sonrasina biletlerimizi okeylettik. orda bir gece kalmak icin otele giderken, aniden esim yolda, vazgectim, bu gece burda kalmiyacagim dedi. belki bizide bu ani verilmis karar kurtadi o depremden.

bende 17 ağustosu yasayan ve unutamayanlardanım.. aslen Sakaryalıyım deprem günü cebecide tatildeydik babam evdeydi uyuduk ve bi gürültü koptu uyandık kapı kilitlenmişti carsafları bağlayarak aşağıya indik 3 gün babamdan haber alamadık gecen her arabaya sakarya ne durumda dedik sakarya bitti dediler.. öldük öldük dirildik.. tam umutlarımız tükenmişken bi araba geldi durdu ve içinden babam indi o anı ömrüm boyunca unutmam.. kedicikcns

aryacım senn msj ını okuduktan sonra kendi acımı unuttum allah yardımcın olsun:teselli:ben 17 ağustos depreminde çınarcıktaydım ve 99 yılında annem babam ve ben istanbuldan çınarcığa göç etmiştik bir ev aldık ama malesef depremde evimizi kaybettik aylarca akrabalarımızın yanında istanbulda kaldık. Allah kayıplarımızın ruhlarını şad etsin rahmet etsin birdaha böyle acılar yaşatmasın. N Nvn09

Allahım o günleri kimseye yaşatmasın dilerim ben de Gölcükteydim depremi yaşadım hala dün gibi hafızamda çok acı... S s. i. n. e. m yakışıklı oğlum

17 ağustos bu tarih herkesin beynine öyle bir kazındı ki. denizlideki ablam kızıyla düzceye bize ziyarete gelmişti. birkaçgün kaldıktan sonra sakaryadaki kardeşine ziyerete gitmek istedi. ben, ablam ve yiğenim sakarya ya gittik. annem ve babam evde kalmışlardı. okadar çok sıcaklar vardı ki uyuyamaz hale gelmiştik. bir kanepe de ablam ve yiğenim diğer kanepede ben yatıyordum. sakaryadaki ablamın çocukları odalarında ablamla eşi ise yatak odalarındaydı. ben uyuyamadım sıcaktan. hepimiz yatmıştık ama uyamamıştık. bu arada ablamın evi 2 katlı müstakil bir evdi. ama yanlarında kocaman aprtmanlar vardı. bir anda bir gürültüyle hepimiz sarsılmaya başladık. ben hayatımda hiç deprem yaşamadığım için bir an kıyamet kopuyor sandım. o derece kuvetli bir sarsıntıydı. sakaryadaki ablamın ve eniştemin üzerine gardrop devrilmişti ki rabbim onları korudu. ablam yatak odasından çıkarak çocuklarım diye çığlık çığlığa yürümeye çalışıyodu. sanki ev bir beşik olmuştu. yürüken bir o yana bir buyana savruluyordu.. ben ve denizliden gelen ablam yerimizden bile kalkamıyorduk. sonra çocukları odadan çıkardı ablam. biraz sarsıntı geçmişti o arada. hepimiz toparlandık ve tekrarlanmadan kendimizi dışarıya atmaya çalıştık. heryer zifiri karanlıktı. hiçbir şey göremiyorduk. nereye neye bastığımız bilmiyorduk. dışarda kıyametler kopuyordu. herkes çığlık çığlığaydı. alarmlar ötüyordu. kendimiz dışarıya atmamızla bir yan binaların sağa sola doğru yattıklarını 2 kat içe çöktüğünü gördük. bu daha yaşanılan acının binde biriydi. ablamın evinin karşısında eski 2 katlı bir ev vardı. bir katında bir aile bir katında ise yaşlı bir dedecik oturuyordu. enkaz altında kalmışlardı ve onları sağ çıkanlar el birliğiyle enkazın altından kurtardılar. eniştemin ailesi sakaryanın bir köyünde oturuyordu. herkez köylerde çadır kurabilecekleri yerlere gitti. bizde eniştemin ailesinin yanına gittik ve giderken gördüklerimizi anlatsam burda sayfalar almaz. annem babam ve düzcedeki ablam bize ulaşamdıkları için çok korkmuşlar ve yola çıkıp bize ulaşmaya çalışmışlar. en son bize ulaştıklarında çok mutlu oldular. bizde onları görünce çok sevindik. yakın aileden sadece boluda yaşayan kuzenimin eşi, bebeği ve eşinin oğlan kardeşi göçük altında kaldılar. Onlara burdan tekrar rahmet diliyorum. ALLAH rahmet eylesin. arkadşlar çok uzun oldu belki okumak istemeyeceksiniz ama birebir yaşanılınca depremin acı yüzünü görebiliyor insan ve paylaşmak istiyor.. . aslında dediğim gibi okadar çok şey varki anlatılacak.:Saruboceq:RABBİM yaşatmasın bir daha diliyorum ki kimse sevdiklerini afetlerde kaybetmesin..:Saruboceq:.

depremı yasamıs bırı olarak o gunu hala unutamıyorum cok korkunctu. 3 aydan fazla bır sure dısarıda cadırda yasadık o zaman bekardım ıstanbulda yasıyordum. cok zor allah bırdaha yasatmasın o korkunc gunlerı ınsallah. seagull1

Bende 17 ağustos depreminin yaşayanlardanım... burayı yeni fark ettim ve hemen birşeyleryazmak istedim... bu hepimizin ortak ve hiç unutulmayacak yarası... Allah herkese sabır versin ve dilerim kimseyi böyle şeylerle sınamasın...

gercekten çok kotu günlerdi, deprem ve sonrası. İnanır mısınız bilmem biz 17 agustos depremını İzmir'den duyduk. Çok çok sıcaktı babam balkonda, annem balkonun esıgınde bi yerlerde, bende kanepede yatıyordum, tabi biz 3,5-4 sıddetınde hıssettık. sarsıntı ve kusumuzun cırpınısları ile uyandık. İçimize sankı bı yerler yerlebir oldu diye bir sıkıntı çöktü. Sabah tv yı actıgımızda manzara çok çok kotuydu. Allah bir daha böyle felaketler yasatmasın.

ben 1999 senesini hatırlamk istemiyorum... :çok üzgünüm: dedemi ve kuzenimi 2 ay arayla o yıl kaybettik.. 17 ağustosta gölcükteki akrabalarımızı kaybettik :çok üzgünüm: çok acı bişeydi hemde çok Allah birdaha yaşatmasın.. S sibi

ilk önce depremi yaşayan ve o psikolojiden çıkamayan arkadaşlara geçmiş olsun, yakınlarını kaybedenlerede baş sağlığı diliyorum. hepimiz yaşadık o günü herkezin acısını tüm türkiye olarak paylaştık.17 ağustos günü sabahı babam televizyonu açtığında evdeki herkeze seslenerek yanıma gelin deprem olmuş dediğinde kelimesinin acılımını bu kadar yıkıcı ve üzücü boyutunu hiç bilmediğimden resmen şok yaşadım. ben o senelerde bekar olduğum için ailemle antepte televizyondan takip edebiliyordum olanı biteni. çok üzüldüm içimden hep sessiz çığlıklar attım benimde yüreğim yanıyordu. oradakiler benimde akrabam olabilirdi. bizlerde olabilirdik. keşke diyordum keşke gidip yardım edebilsem bir taşda ben kaldırabilsem die. seneler geçti her acı şeylerde olduğu gibi buda unutuldu ama hala yüreğimde atan bir şeyler var. ve buğün kocaelinde oturuyorum. bu şehre ilk girişte hala sağa sola bakıyordum acaba yıkık bir ev varmı acaba yardım isteyen birileri var mi die. artık siz düşünün nasıl bir psikolojiyse... son olarak şunu diyeceğim allahım bir daha bu acıları yaşatmasın. kendinize iyi bakın...!!! kristal70

17 agustos ve 12 kasım depremini yasadım allahım bir daha korkutmasın insallah cok zor gunlerdi aylarca cadırlarda kaldıık kaybedilenlerin acısı hala içimiz de allahım sen kimseye yasatma bu acıyı bir daha M

oo gece hayatım boyunca unutamam hereldeee,, bende bursadaydım arkadaşlarr,, we bursadaki bütün camilerde havada yeşil sarıklılar gözükmüşş,, eş dost anlattı hep,, onların dualarıyla ucuz kurtulduk diyorum ben,, nesii anlatılırkii ana baba günüydüü,, yatağımdan kalkamadım sadece oturdum ve izledimm okadarr,, ve belki 3,4 gün arabada yattımm,,, nevbahar Herkes Olmuş

bunları okurkenbile o günü yaşadım kızlar benim 30 günlük bi bebeyim vardı ve eşim beni tutmasa bebeyimle birlikte pencereden atıcaktım kendimi çok korkunçtu 1 sene kendime gelemedim ve hala sallantımı var diye avizeye bakıyorum sadece özetini anlatıyorum 1 aylık bebekle neler çektigimi ona doyamadan ölücemi ya anlatılamaz bi duygu allah birdaha göstermesin ölenlere rahmet yakınlarına baş saglıgı diliyorum ddenizs

canım ben kütahyadaydım ama bzde baya sallandık uyumuyordum birde hemen dısarı cıkmıştık gökyüzünde okadar yıldız vardıkı ve cogu kaydı cok dikkatımı cekmişti allahım birdaha yasatmasın öyle acıyı aminnnn

neden bilmiyorum ama deprem başlamadan 2-3 dakika önce uyandım, tekrar uyumaya çalışırken bir anda uğultuyla birlikte sallanmaya başladım erkek kardeşim yakınımda olduğu için hemen onun yanına geçtim korumak için üstüne kapanıp dua etmeye başladım. içerden annemin çığlıkları geliyordu. çocuklarım diye bağırıyordu babam da onu sakinleştirmeye çalışıyordu:çok üzgünüm:bitene kadar yerimizden kalkmadık. daha sonra karanlıkta elime ne geçtiyse onu giyip çıktık. o an bir cesaret geldi tekrar eve döndüm battaniye, arabanın anahtarı ve cüzdanları aldım çıktım. herkes çığlık çığlığa bağırıyordu. arabaya binip radyoyu açtım ve haberleri dinlemeye başladık. yalovanın yerle bir oluğunu duyunca kıyamet koptu çünkü amcam, yengem, yiğenlerim ve birkaç akraba oraya tatile gitmişti. bir türlü ulaşamadık. daha sonra onlar arayıp iyi olduklarını söyleyince biraz rahatladık:çok üzgünüm: ist esenlerde oturuyorduk. üst sokağımızda bir binanın yıkıldığı haberi geldi. hepimiz oraya gittik. kalabalıktan ve karanlıktan hiçbirşey belli olmuyordu. görevliler gelince rahat çalışabilsinler diye geri döndük. ertesi gün o enkazda sınıf arkadaşımın ailesiyle birlikte vefat ettiğini öğrendim. hemde kızı kardeşine anne babayı da birbirlerine sarılmış şekilde çıkarmışlar. o kadar yıkıldım ki uzun süre kendime gelemedim. :çok üzgünüm: allah bir daha göstermesin ve hepimizi sevdiklerimize bağışlasın inşallahsenağlama. şu an sanki aynı şeyleri tekrar yaşadım gibi geliyor. hatırlamak bile istemiyorumsenağlama sny kronik

Ben de o korkunç geceyi bizzat yaşayanlardanim. üstüne üstlük can dostum en iyi arkadaşim sadece 18 yaşinda olan burcum enkazdan hayatini kaybetmiş olarak çikti. Bizim evimiz izmitin merkezinde her hangi bir hasar almadi. Ama canim arkadaşim burcu ve kizkardeşi gölcük donanma caddesindeki evlerinde yakalandi depreme. Allahtan rahmet diliyorum tekrar burcu ya burçine ve tüm depremde hayatini kaybedenlere. kismetsiz kedi 15senedirseviyorum

O kötü geceyi yaşayanlardanım. Hatırladıklarım yataktan aniden fırladığım hole çıktığım babamın beni sardığı sürekli dua ettiğimiz bir yandan hiç gücümün kalmadığı bayılacak hale geldiğim bir yandan da evet artık bitti herhalde bu kadarmış dediğim. Saniyelerin bu kadar uzun geldiği başka zamanlarım olmamıştı geçmek ve bitmek bilmiyordu. Rabbim sen hepimizi koru. T teberdem paşam

ben de istanbuldaydım benım yaşadığım ilk depremdı daha once sı yok uyanıktım once hafıf bır sallantı oldu ne olduğuna bır anlam verememıştım sonra butun aile salonda toplandık insanın ilk aklına gelen ölüm oluyor galıba boyle zamanlarda sonrası daha kotu bızlerde bırsey yoktu ama sabaha karsı bunun hayra alamet olmadığı yalova... ooooooooooooooofffffffffffffffff aldım başımı gıttım sankı tekrardan ogunu yaşadım allah bır daha yaşatmazın CreeP Melankolik Anneler

bende birebir yasayanlardanim her deprem haberindede hala cok fena oluyorum bu sabahta Akdeniz de olmus bayagi büyük Izmir Marmaristen arkadaslar cok gecmis olsun. Babami 1998 de kaybetmistim o zaman Gölcük mezarligi yeni acilmsiti eskisinde yer yoktu babami defnettik yanimdaki arkadaslarimi tam bi sene sonra babamin yanina gömülecegini bimeden bana moral veriyorlardi simdi cogu babamla ayni sirada yatiyorlar ve bu sene 9 seneleri bitiyor ko9skoca 9 sene cocuklari yasasaydi büyümüs olacaklardi okul dertlerini konusuyo olacaktik Gurbette olmak bazen cok cok kötü mezarlarinabile gitme imkaniniz olmuyor (((

kocaelıde. değıl marmara. depremı... cerensudem biricik

ben adapazarinda ailemle birlikte tatildeydim. pansiyonun merdivenlerinden asagiya nasil indigimi hala hatirlamiyorum. hayatimda yasadigim ilk depremdi. bende gökyüzüne baktim ve gercekten cok yildiz vardi. o gun hayatimin ilklerini yasadim sayilir. ilk defa okadar cok yildizi gordum gokyuzunde ilk defa okadar cok yildizin kaydigina sahit oldum. keske hic sahit olmasaydim (( pansiyonun alt katinda bi dükkan vardi ordaki raki siseleri falan kirilmis hep butun cevre raki kokuyordu. :s mikicim adapazarinda da evliyalarin görüldügü soylenmisti ve hatta deniz cok hafif ikiye bölünmüs. tabi bunlar sadece söylenti ne kadari dogru bilemem. Aksi mebbus garisi

:çok üzgünüm:bende sakaryada yaşadım o korkunç geceyi. sallantıdan 5-10 dakika önce uyandım gökyüzü yıldızlarla doluydu. cam kenarında yatıyordum. birden bir uğultu oldu ve camı kapatmak için uzandığımda bir anda o korkunç sallantı başladı ve annem hemen karşıki yataktan fırladı ve üzerime yattı. karşıdaki odadan abimin sesini bile duyamıyorduk kapılarımız içine göçmüştü ve odadan çok zor bir şekilde çıktık ve antrede buluştuk annem, abim ve ben birbirimize sarıldık ve beklemekten başka çaremiz yoktu. sokaktan dayımın sesi kulağıma geldi ablamlar yok ev yıkılmış dediğini duydum ve dayım elinde bir fenerle kendini o artçı sarsıntılarda yıkılan kısımdan eve girdiğini ve yansıyan ışıkla evimizin yıkıldığını ve bizim yıkıntının içinde olduğumuzu anladım. dayım ve komşularımız bizi evden çıkartılar daha sonrasını hatırlamak bile istemiyorum. evden ilk çıktığımda dizlerime kadar suyun içindeydim, sabah plaj gibiydi her yer kumdu allaha şükürler olsun'ki ailemden kimseyi kaybetmemiştim. ama sabah olduğunda neler olduğunu gözlerimle gördüğümde aylarca kapalı hiçbiryere giremedim. ceset kokuları, yakınlarını arayanlar kayıplar o çocukluğumun geçtiği mahallede sadece ama sadece 2 tane ev ayaktaydı kalanların hepsi yerle bir olmuştu. hayatımın en kötü kaybetme korkusunu o an yaşamıştım çünkü kardeşim yazlıktaydı ve ondan haber alamıyorduk tam 3 gün sonra gelebilmişti. bizde gidemiyorduk çünki benzin satmıyorlardı. geldiğinde ağzı burnu uçuk içindeydi çünki bizim evin yıkıldığını yazlıktaki komşularımızdan duymuş ve neyle karşılaşacağını bilmediği için o taraftan gelen insanlarla gelmeye bile cesaret edememiş. kuzenim bizi aramaya gelmiş cebeciden yazlıktan bizi göremediğini evimizin yıkıldığını söylemiş kardeşime. canım geldiğinde onu gördüğümüzde dünyalar bizim oldu. neyse çok uzalttım sanırım. allahım bir daha kimseye göstermesin kimseye yaşatmasın. allah bütün ölenleri rahmet eylesin yakınlarına sabır versin.:çok üzgünüm: