Gidecek hiçbir yeri yoktu!.. Denizden gelen iyot kokusu şerbet gibi bir sonbahar akşamının tamamlayıcısı olarak yemyeşil parkın ulu çam ağaçlarının kokularına karışmış, batan güneşin kızıllığı ise gökyüzünün rengini bir alev topuna çevirmişti. Gülcan doğadaki bu ihtişamın farkına bile varmadan ürkek adımlarla çevresine bakınarak yürüyor, arada bir kuşkuyla arkasına dönüyordu. Hava hızla kararmakta olduğu için genç kadının yüzünün çizgileri keskinleşerek bakışlarındaki tedirginlik artıyordu. Üzerindeki ince, triko hırkaya daha fazla sarınarak ağaçlığa doğru ilerledi. Hafif bir rüzgar çıkmıştı. Büyük bir çam ağacının altına gelip durdu. Gözlerinde korku vardı. Çevresini dikkatle kolaçan ettikten sonra yavaşça çömeldi. Ağacın dibine oturdu. Narin vücudu titriyordu. Dudakları tek bir çizgi halini almıştı. Kumral, omuzlarına kadar inen saçlarını annesinden kalma bir eşarpla bağlamıştı. Ellerini hırkasının cebine sokarak iyice büzüldü. Sabahtan beri yürüyordu ve hiçbir şey yememişti. Ağzının, dilinin kuruduğunu hissediyordu. Parkın girişindeki çeşmeden iki avuç su içmişti. Bütün gün midesine giden tek gıda buydu. Ağaçlığın birkaç metre ilerisindeki taşlı yoldan iki kişi geçti. Gülcan onlar geçerken adeta yok olmak istermişçesine küçüldü, iyice sokuldu ağacın gövdesine. Gidecek hiçbir yeri yoktu. Bu ağacın altında sabahlamayı düşünüyordu. Birazdan güneş iyice kaybolunca çökecek karanlık, şimdiden korkutmaya başlamıştı genç kadını. On sekiz yaşındaydı. Zayıf çelimsiz vücudu uzun basma eteği ve triko hırkasının içinde kaybolmuş gibiydi. Yeşile çalan iri gözlerindeki kuşku dolu bakışlar aynı zamanda inanılmaz hüzün doluydu. Küçük bir burnu, biçimli bir ağzı vardı. Sağ yanağındaki gamzesi her yutkunuşunda belirginleşiyordu... Bir kişi daha geçti yoldan. Tuhaf bir bakışla süzdü genç kadını. Gülcan titrediğini hissetti. Artık uçan kuştan bile korkar hale gelmişti. Dakikalar ilerledikçe koyu bir karanlık çökmeye başladı. Birkaç dakika sonra sadece parkın cılız ışıkları aydınlatır olmuştu her yeri. Biraz gevşedi vücudu. Yorgunluktan her yanı ağrıyordu. Bacaklarının her hücresi zonkluyor, tabanları adeta yokmuş gibi hissizleşiyordu. Yavaşça uzattı bacaklarını. İyice yerleşti toprağın üzerine. Kendi kendine mırıldandı: - Hayırlısıyla bir sabah olsa... Ne saatten haberi vardı, ne de nerede olduğundan. Sabah ezanıyla birlikte çıkmıştı evden. Arkasına bile bakmamıştı. Hiçbir eşya da almamıştı yanına. Önce gücünün yettiği kadar koşmuş, sonra yorgunluktan göğsüne sancılar saplanınca durup biraz soluklanmış ve yürümeye başlamıştı. Durmadan, dinlenmeden saatler boyu yürümüştü. Hızını arttıran rüzgar ağaçların dallarını sağa sola eğiyor, koruluktan insanı ürperten bir hışırtı yayılıyordu. Açlıktan başı dönmeye başlamıştı. Düşünmemeye çalışarak gözlerini kapattı. Uyandığı zaman her şeyin bir rüya olduğunu görmeyi ne kadar çok isterdi. Yorgunluk ve açlığın etkisiyle göz kapakları ağırlaştı. Sanki binlerce kiloluk taşlar bağlanmış gibi kapanıyordu gözleri. İrkilerek açtı gözlerini. Korkuyla bakındı etrafa, dikkatle dinledi çevreyi. &#8220;Uyumamam lazım&#8221; diye söylendi kendi kendine... O günü hiç unutamadı! Oturuş biçimini değiştirerek dayandı ağacın gövdesine Gülcan... On sekiz yıllık hayatını düşünmeye başladı. Bütün yaşananlar neyin bedeliydi ve bunun sorumlusu kimdi? Yitip giden bir hayatın sorgulamasını yapmak kolay değildi. Acıyla çekti içini. Hatırlayabildiği en eskiden bu zaman kadar bir film izlemeye hazırlanıyor gibi dudaklarını ısırarak düşünmeye başladı. Hüzün dolu bir hayatın hikayesiydi bu... Evin içine giren çıkan belli değildi. Gülcan dört yaşında olmasına rağmen sanki büyük bir insanmış gibi bir köşede sessizce oturuyor, kendisine yaklaşıp acıyarak bakan komşu teyzeleri, tanımadığı kadınları ve akrabalarının merhamet dolu sözlerini, şefkatli dokunuşlarını ifadesizce kabul ediyordu. Bir gece önce babasının feryadı ile eve koşmuştu. Bahçede oynuyordu o sırada. Babasını halının üzerinde boylu boyunca yatan annesinin yanında ağlarken buldu. Küçücük kafasında o anda şimşekler çaktı. Daha bir gün önce aynı babası annesini acımasızca dövmüş, yerlerde sürüklemişti. Korkuyla kapının kenarına çekilip büzüldü. Babasının feryatlarını duyan komşular bir anda evi doldurmuşlardı. Gözleri bir ara halıda yatan annesine kaymıştı. Hayatının en son anına kadar unutamayacağı bir manzaraydı o anda gördükleri. Biricik annesi pembe beyaz yüzünde sanki o güne kadar yaşamadığı bir huzuru yaşıyormuş gibi hafifçe gülümseyen bir mutluluk ifadesi ile sessiz ve hareketsiz yatıyordu. Gözleri yarı aralıktı. Her zaman sevgi dolu sözcüklerden başka bir şey duymadığı dudaklarının kenarından hafif bir kan sızmaktaydı. Korkuyla baktı Gülcan. Ölümün ne olduğunu orada öğrendi. Ölüm annesini alıp götüren ve bir daha geri dönmesine asla izin vermeyecek bir gerçekti... Birileri kendisini kucaklayıp bahçeye çıkarttığı zaman artık her şeyin çok farklı olacağını anlamıştı. O günü hiç unutmadı. Babasının haykırışları, birkaç saat sonra halasının gelişi, evlerinin o güne kadar hiç görmediği kadar kalabalık oluşu, komşu kadınların kendisini okşarken söylediği acıma dolu sözler, döktükleri gözyaşları zaman ilerledikçe kısalıp birbirinden kopan parçalar haline de gelse hep hatırladığı bir manzara olarak kalacaktı. Annesini üzeri yeşil örtü örtülmüş bir kutunun içinde evden çıkardıkları zaman da bahçenin bir kenarına gizlenmiş seyrediyordu merasimi. Kimse onun farkına bile varmamıştı. O anda özlemenin ne olduğunu öğrendi. İçinden fırlayıp ellerin üzerinde götürülen sandukayı alıp kaçmak, ve annesini alıp uzaklara, çok uzaklara gitmek istedi. Onun yüzünü görmek, sesini duymak istedi. Hayatla erkenden tanışmaya başlamıştı Gülcan. Omuzlarına duyguların büyük yükleri yüklenmeye başladıkça saniyeler içinde büyüdü, olgunlaştı... Ardından bir keşmekeşin içinde buldu kendini. Her anını bahçede, her zaman oynadığı köşede geçirmeye başlamıştı. Evden yükselen hıçkırıklar, hoca efendinin okuduğu Kur&#8217;an-ı kerim, dualar ve giren çıkanın belli olmadığı bir kalabalık içinde geçen birkaç gün... Kimse ilgilenmiyordu onunla. Elinde anneciğinin diktiği bez bebeği ile köşesinde oturuyor, kendi kendine düşünüyordu. Gece uykusu gelince yine bulunduğu yerde kıvrılıp yatıyor, uykuya dalıyordu. Gözleri annesini arıyor ama onu bir daha asla göremeyeceğinin bilincinde yeni tanıştığı özlem duygusunu yaşıyordu... Gözyaşları pembe yanaklarını ıslattı... Birkaç gün sonra eve giren çıkan azalmaya başlamış ve küçük kızın varlığı nihayet fark edilmişti. Halası gelip kucakladı Gülcan&#8217;ı: - Ah benim öksüzüm, sübyanım... diyerek sarıldı. Oldukça kilolu bir kadındı. Yakın bir köyde oturuyordu. Güzelce yıkadı küçük kızı. Bir yandan da ağlıyordu. Babası ise ortalarda yoktu. Elbiseleri toplandı ve halasıyla birlikte onun köyüne gittiler. Yeni bir hayat başlamıştı artık... Birkaç gün sonra da babası geldi yanlarına. Artık burada yaşayacaklarını düşünmeye başladı Gülcan. Babası her zaman olduğu gibi ilgisiz ve kendisini umursamaz tavırlarıyla eski babası oluvermişti yeniden. Kendisini yapayalnız ve korumasız hissediyordu. Halasının kocasını hiç sevmezdi. Korkardı Hasan Efendi&#8217;den. Artık sevgisiz, durgun ve anlamsız günlerle geçmeye başlamıştı hayatı... Halasının yanında geçen bir senenin sonunda bir akşam eve yabancı bir kadın geldi. Sıska, kara kuru bir kadındı. Sivri bir burnu, iri siyah gözleri vardı. Yapmacık bir gülümsemeyle okşadı küçük kızın yanağını. Gülcan bu dokunuştaki sevgisizliği hemen sezdi. Omuzlarını kaldırarak kaçtı kadından. O anda babasının sert sesiyle irkildi: - Terbiyesizlik yapma Gülcan! Safiye annenle iyi geçinecek ve onun sözünden çıkmayacaksın artık. Bundan sonra o senin annen olacak. İrkildi küçük kız. Yediremedi, hazmedemedi bu sözleri. Sessizce boyun eğmekten başka çaresi olmadığı için usulca yaklaştı sıska kadına. Safiye bilmiş bir tavırla bir kahkaha attı: - İşimiz var seninle herhalde küçük hanım... Birkaç dakika odada durduktan sonra bahçeye çıktı. Yanından hiç ayırmadığı bez bebeğiyle birlikte kapının önünde oturdu ve annesinin ölümünden beri ilk defa ağladı... İnci taneleri gibi dökülen gözyaşları, pembe, yumuşacık yanaklarını ıslattı. Annesinin gülen, şefkat dolu yüzü geldi gözlerinin önüne. Kendi kendine mırıldandı boşluğa doğru: - Neden ben de ölmüyorum? Neden?!.. Arkasında duyduğu ayak sesleriyle toparlandı. Halasıydı yaklaşan. - Ne yapıyorsun bakayım burada? - Hiç, oturuyorum hala... - Haydi içeriye gir. Safiye annenin yanında otur bakalım. Bir an evvel evlense de şu baban, başımdan gitseniz... Yoruldum, bunaldım artık. Bu yaştan sonra çocuk bakmak benim neyime!.. Suçlu kendisiymiş gibi yavaşça kalktı yerinden içeriye girdi. Babası ve Safiye kahkahalar atıyorlardı. Halit mutlu görünüyordu. Kapının ağzında ayakta duran kızını görünce eliyle işaret etti; - Gel bakalım bıcırık! Artık buradan gidiyoruz. Büyük şehre taşınacağız. Orada okula gideceksin. Yeni bir evin olacak. Babanın kıymetini bil... Herkese nasip olmaz bu! Safiye sehpanın üzerinde duran kuru yemişlerden birkaç tane attı ağzına: - Umarım söz dinlersin, yaramazlık yapmazsın. Gülcan şaşkın ve çaresiz bir şekilde baktı onların yüzüne. Ağlamamak için zor tutuyordu kendisini. Başını iki yana salladı: - Yapmam... - Aferin... Her zaman akıllı, uslu bir kız ol. Halit saatine baktı: - Haydi Safiye, biz kalkalım, yarın çok işimiz var. Seni götüreyim. Sabah erkenden gelir alırım, kasabaya iner nikah işini hallederiz. > arkası yarın... NETTEN ALINTIDIR

senağlama senağlama senağlama Çok kötü bitti ama yaaaaaa senağlama gxuxlçiçek

Karakoldan çıkınca derin bir nefes aldı Safiye ertesi gün işe gitmeden önce doğru karakola gitti. Kocasından şikayetçiydi. Komiserden Halit&#8217;in kulağını çekmesini istedi. Korkutmak bile yeterdi ona. Ondan sonra bankaya giderek birkaç yıldır Halit&#8217;ten gizli biriktirdiği paralarını çekti. Kafasında tasarladığı planları gerçekleştirmek için harekete geçmişti artık. Bütün bu işleri yaptıktan sonra hızla eve döndü. Bütün eşyalarını toplayıp bir çantaya doldurdu. Nasıl olsa ev kiraydı. Ha bu evde, ha başka bir yerde hiçbir şey fark etmeyecekti. Evden çıkıp hızlı adımlarla çarşıya doğru yürüdü. Kimselere bir şey söylememişti. Bir taksi çevirerek arkasına bile bakmadan uzaklaştı. Halit ise kahvede her zamanki masasında oturmuş, kendisi gibi işsiz güçsüz birkaç arkadaşıyla okey oynuyordu. Polisler kapıdan içeri girince ilgilenmedi bile. Polis memuru kahveciye yaklaşıp Halit Pekmezci&#8217;yi sorunca kahveci umursamaz bir tavırla işaret etti adamın oturduğu masayı. Polisler tepesine dikildiği zaman dudaklarının ucundaki sigara dumanından korunmak için bir gözünü kısmış bir şekilde baktı: - Buyur amirim, ne istedin? - Halit sen misin? Adam sigarasını aldı dudaklarından, gözlerinde tedirgin bir ifade belirmişti: - Benim amirim, hayırdır? - Bizimle karakola geleceksin, senden şikayet var. Halit şaşkın bir şekilde arkadaşlarına baktı. Sonra korkak tavırlarla kalktı masadan, polislerin peşine takıldı. Karakola gidince doğrudan komiserin karşısına çıkarttılar. Komiser hafif toplu, uzunca boylu, iri yarı bir adamdı. Kaşları çatıktı. - Halit sen misin? - Benim komiserim. Komiser tepeden tırnağa süzdü Halit&#8217;i. Sonra sert bir sesle konuşmaya başladı: - Karın senden şikayetçi. Dövmüşsün kadını. Yüzünü gözünü morartmışsın. Halit kekeledi: - Komiserim, isteyerek olmadı. Çok sinirlendim. Hem her evde olur böyle şeyler... Komiser elini kaldırarak susturdu adamı: - Kes! Yok öyle şey. Bak bir daha duyarsam bu sefer gözünün yaşına bakmam bilmiş ol. Gözüm üstünde olacak. Tıkarım içeriye, kimseler de çıkartamaz seni, ona göre... Öyle kolay değil bu işler. Halit yılışık bir şekilde cevap verdi: - Tövbe komiserim. İnanın bir daha olmaz. Öfkeli bir tarafıma rastladı. Komiser eliyle &#8220;git&#8221; işareti yaptı: - Ben diyeceğimi dedim. Ona göre... Halit geri geri çıktı odadan. Yüzlerce kere teşekkür etti komisere. Karakoldan çıkınca derin bir nefes aldı, dişlerini sıktı: - Ben sana göstermez miyim Safiye! Demek utanmadan beni şikayet edersin ha? Hızlı adımlarla eve doğru yürümeye başladı. Bu sinirle ve bu moral bozukluğuyla kahveye falan gidecek hali yoktu. Oturup akşama kadar evde Safiye&#8217;nin gelmesini bekleyecekti. Öfkeyle bağırdı zavallı kıza!.. Gülcan eve geldiği zaman babasının neredeyse bir paketten fazla sigara içmiş olduğunu gördü. Halit&#8217;in evde olması garibine gitmişti. Hayretle sordu: - Baba, neden evdesin, bir şey mi oldu? Halit öfkeyle bağırdı zavallı kıza. Sonra hırıltılı bir sesle devam etti: - O Safiye denen kadın beni karakola şikayet etmiş, polisler çekti bugün. Adam tehdit etti beni hapse atmakla. Şuna bak yahu, kadının kocasına karşı gelmesi görülmüş şey mi? Gülcan hiçbir şey söylemedi. Mutfağa girip akşam yemeğini hazırlamaya koyuldu. Saat sekizi geçiyordu. Halit odanın içinde dört dönüyor, bir aşağı, bir yukarı gidip geliyordu. Sonunda dayanamadı: - Nerede kaldı bu kadın yahu? Gecenin bu saatinde kadın kısmının işi ne sokakta? Gülcan da tedirgin olmuştu. Birden aklına bir şey gelerek fırladı genç kız yerinden. Safiye&#8217;nin yatak odasına girip eski elbise dolabını açtı. İçi bomboştu. Düşündüğü şey doğruydu. Safiye gitmişti. Korkuyla oturma odasına döndü. Halit kızının yüzünün renginin bembeyaz olduğunu neden sonra fark etti: - Ne var kız? Ne oldu böyle ölü görmüş gibi? - Baba! - Konuşsana kız! Gülcan yutkundu: - Safiye anne gelmeyecek baba! Gitmiş. Halit şaşkınlıkla baktı kızına: - Gitmiş mi? Nereye gitmiş? Kim dedi? Gülcan sedire oturdu: - Elbiseleri yok, hiçbir eşyası yok baba, toplayıp gitmiş. Terk etmiş evi. Halit durakladı. Gözleri fal taşı gibi açılmıştı: - Vay ahmak kadın vay! Demek gitmiş ha? Nereye gider, kime gider, bu ne namussuzluk! Gülcan başını iki yana salladı: - O yaşta bir kadına hiçbir şey yapamazsın baba! Kanunlar ondan yana, senin çalışmadığını, eve bakmadığını söylerse istediği yere gider. Zorla tutamazsın. Halit yediği bu darbenin altından nasıl kalkacağını düşünüyordu. Onun keyif içinde sorumsuzca yaşamasını sağlayan akarsu kesilmişti böylece. Bir küfür daha savurdu kendi kendine. Hızla ceketini alıp çıkıp gitti. Gülcan sedirin üzerinde öylece oturuyordu. Bundan sonrasında neler olabileceğini kestiremiyordu. Çok fazla sevmezdi Safiye&#8217;yi ama alışmıştı evdeki varlığına. Hiçbir zaman onu anneciğinin yerine koymamıştı. Ona &#8220;Safiye Anne&#8221; diye hitap ederken bile anne kelimesini hep usulca söylerdi. Yine de bunca sene kendince emeği vardı üzerinde. Bundan sonra babasıyla birlikte nasıl bir hayat sürebileceğini kestiremiyordu bile. Gece yarısına kadar oturdu. Babası saat bire doğru geldi eve. Zil zurna sarhoştu. Güçlükle yatırdı onu yatağına. Bir yandan da içkiye nereden para bulduğunu düşünüyordu. Halit başını yastığa koyar koymaz horlamaya başlamıştı. Gülcan insanların değer yargılarının ne denli basite indirgenmiş olduğunu sarsılarak görüyordu... > Gırtlağına kadar borçlanmıştı Halit Safiye&#8217;nin gidişiyle Halit daha da kötüleşmişti. Kumarın yanı sıra içki de içmeye başlamış, eve hiç ayık gelmez olmuştu. Gülcan&#8217;ın kazandığı parayı hemen elinden alıyor, genç kıza bir tek kuruş dahi bırakmıyordu. Evin kirasını ödememişti. İki kere ev sahibi kapıya gelmiş, ikisinde de Gülcan yalvar yakar adamı sakinleştirebilmişti. Babasına kiradan söz açtığı zaman adam hiddetleniyor, küfürler ederek dinlemiyordu kızını. Gülcan hayatlarının son hızla uçuruma doğru gittiğinin farkındaydı. Kazandığı asla yetmiyordu. Bazen bir seferde kaybediyordu Halit parayı. O zaman günlerce kuru ekmeğe talim ediyordu Gülcan. Zaten babasının eve geldiği yoktu. Halit ise gırtlağına kadar borçlanmıştı. Her geçen gün daha fazla batıyordu içinde bulunduğu batağa. İşi büyütmüş, sokak aralarında zar atmaya başlamıştı. Kahveci sadece cebinde parası olduğu zaman kahveye sokuyordu çünkü. Uçan kuşa borcu vardı. Arkadaşları bile değişmişti. Birkaç tane sokakta yatan adamdan başka dostu kalmamıştı. Artık sokak lambalarının altında buldukları ucuz şarapları paylaşıyorlar, cepleri iki kuruş para gördüğü zaman bunu da içkiye ve kumara yatırıyorlardı. Zaman zaman bu derbeder arkadaşlarını eve de getirdiği oluyordu. O zamanlarda Gülcan sessizce sıvışıyor, yan komşuya sığınıp orada yatıyordu. Bu adamlarla aynı evde olmayı asla kabullenemiyordu... Yine böyle gecelerden birinde babasının arkadaşlarıyla eve geldiğini görünce hemen geceliğini alarak yan komşuya geçti. Halit bir gün önce kumarda kazandığı birkaç kuruşla iki şişe şarap almış, biraz da ekmek peynir getirmişti. Masayı kurdular. Arkadaşlarından bir tanesi odaya göz gezdirdi: - Halit, senin bir kızın vardı değil mi? Halit başını salladı: - Var ya, ne olacak? - Şöyle zengin bir koca bulsan ona diyorum... Ne kaymak olurdu ha! Gözleri çizgi halindeydi Halit&#8217;in. Kelimeler dolanıyordu ağzında: - Nerede bizde o şans be dostum. Kız hödüğün teki. Evde otursun, iş yapsın, başka bir şey yok. Nereden bulacak zengin kocayı... Adam bir kahkaha attı: - Mesela diyorum... Bal kaymak olurdu inan ki.. Zengin damattan hepimiz nasiplenirdik. Elinde mücevher var ama değerlendiremiyorsun... Başlık parası falan, iyi para yapardın... Beyler gibi de yaşardın bundan sonrasında. Şöyle uzaktan gördüm. Bayağı da güzel kız hani! Halit başını salladı: - Güzeldir, güzeldir, çok güzeldir. İçini çekti. Gözleri dalgınlaşmıştı: - Anası da güzeldi... Arkadaşı bardağını kaldırıp uzattı: - Haydi içelim dostum. Kızın için... Bardaklar tokuştu. Halit beyninin bir köşesine söylenenleri yerleştirmişti. O gece sabaha kadar içtiler. Sabaha karşı hepsi olduğu yerde sızmıştı. Gülcan sessizce eve gelip tiksinerek baktı gördüğü manzaraya. Sonra üzerini değiştirip koşar adımlarla işe gitti. Yolda gözlerinden yaşlar süzülüyordu. &#8220;Ölürüm de o kızı gelin diye almam&#8221; Ferit Akbilek merdivenleri hızla çıkarak kapıyı çaldı. Kapıyı açan hizmetçi kıza pardösüsünü uzatarak aceleyle salona girdi. Elli beş, altmış yaşlarında orta boylu, uzun yüzlü bir adamdı. Birbirine bitişikmiş gibi duran kaşları, küçük gözleri vardı. Muhteşem döşenmiş salonda, Fransız stili oturma grubunun üçlü kanepesinde sarı saçlı, oldukça bakımlı bir kadın oturuyordu. Tam kadının önüne gelip durdu: - Bu oğlun beni delirtecek bir gün. Aysel Hanım şaşkınlıkla baktı kocasına: - Ne oldu yine Ferit? - Erol! Erol&#8217;dan bahsediyorum. O kızdan vazgeçmiyor. Bugün yine kavga ettik. Aysel Hanım dolgun yanaklı, pırıl pırıl bir cilde sahip, ela gözlü bir kadındı. Otoriter bakışları kısıldı: - Ölürüm de o kızı gelin diye almam ben. Gider bir köylü kızını alırım eve. Yine de o kızı almam. Ferit Bey sehpanın üzerindeki kristal sigaralıktan bir sigara alıp yaktı sinirli hareketlerle: - Ben alır mıyım sanıyorsun? Bilmişin teki kız! Yönlendiriyor oğlanı. Neymiş, okumuş, üniversite mezunuymuş, aklı başındaymış falan filan. Gelmez bize öylesi. Saygısız olur böyleleri... Aysel Hanım tiz bir sesle bağırdı: - Asla istemem, siler atarım, oğlum demem. Nerede şimdi o? - Dedim ya kavga ettik, vurup kapıyı gitti. Tehdit ettim, bağırdım çağırdım, dinlemedi bile... Kadın gözlerini kıstı: - Ben yapacağımı biliyorum. Görelim bakalım, çok onurluymuş, çok gururluymuş... Hanımefendi onurunu kurtarabilecek mi? Kocasına döndü: - Sen merak etme Ferit&#8217;çiğim... Ben halledeceğim bu meseleyi. Bırak kadının dilinden kadın anlar. Ben bu işin üstesinden gelirim. Ferit Bey sıkıntılı bir şekilde soludu. Büyük bir inşaat şirketinin sahibiydi. Son derece zengin bir aileydiler. Bir tek oğulları vardı. Erol, babası gibi inşaatçılığı meslek olarak seçmiş, inşaat mühendisliğinden bir yıl önce mezun olmuştu. Birlikte olduğu kız arkadaşı Jale ile evlenmeyi düşünüyor ama genç kızı asla ailesine kabul ettiremiyordu. Bir banka müdürünün kızı olan Jale, üniversitenin psikoloji bölümünü bitirmiş, özgürlüğüne düşkün, kişilikli ve kendinden emin bir kızdı. Aysel Hanım bir kere tanışmıştı Jale ile. Hiç de şık sonuçlanmayan bu karşılaşmanın ardından ne genç kız, ne de Aysel Hanım birbirlerinden asla hoşlanmamışlardı. Genç kızın kendinden eminliği ve dominant karakteri Aysel Hanımı tedirgin etmiş, biricik oğlunun kendinden uzaklaşacağı korkusu bunaltmıştı kadını. Oğlunu asla paylaşamayacağını biliyordu. Kendisinin tahakkümünü kurabileceği silik bir gelin adayı onun kriterlerine uyabilirdi ancak. Jale ise asla böyle bir kız değildi. Bu yüzden yüzlerce sudan bahane ile karşısına dikilmişti bu ilişkinin. Erol ise diretiyor, Jale&#8217;yi sevdiğini söylüyordu. Aysel Hanım ince işleyişlerle Ferit Beyin de kanına girmiş, onun da bu ilişkiye cephe almasına sebep olmuştu. Oldukça zorlu bir kaos yaşanıyordu aylardır evlerinde. Baba ve annesiyle büyük bir çekişme yaşıyordu Erol. Diretiyor, bu arada babasının müthiş servetini de göz ardı edemiyordu. Bugün son nokta konmuş, Ferit bey oğlunu evlatlıktan ve mirasından reddetmekle tehdit etmişti... ARKASI YARIN... NETTEN ALINTIDIR elmayra:) Aktif

&#8220;Sakın ona kin besleme kızım&#8221; Ebru ve Gülcan parke taş kaplı mezarlık yolunda ağır adımlarla ilerlediler. Yaklaşık beş altı dakika süren bir yürüyüşten sonra elindeki kağıda baktı Gülcan. Kapıdan kendisine verilen ada numarasını kontrol etti. Mırıldandı: - Buralarda bir yerde olmalı... Ebru siyah gözlüklerinin altından etrafına bakındı, sonra birden parmağıyla sağ tarafı işaret etti: - Bak, şuradaki yeni bir mezar. Sonra annesini bile beklemeden o tarafa doğru yürüdü hızlı adımlarla. Gerçekten de Erol&#8217;un yattığı yer burasıydı. Genç kız mezarın ayak ucunda durdu. Dudaklarını ısırdı. İçinde pişmanlıklar, keşkeler uçuşuyordu. Onu tanımayı, bir kerecik olsun nasıl bir insan olduğunu görmeyi çok istemişti. Hiç bilmeyecekti. Onu sadece kendi çizgileriyle çizdiği şekilde hayal edecek, o şekilde düşünecekti. Annesi onun varlığını haber verdiği zaman belli etmemiş ama içinde fırtınalar kopmuştu. Çok heyecanlanmış, ama bu heyecanının öfkesinin yerini almasına asla izin vermemişti. Hayatında ilk defa bir mezar ziyareti yapıyordu. Yutkundu. Arkasında duran annesine döndü: - Burası ne kadar soğuk bir yer... Gülcan başını sallamakla yetindi. Dikkatle kızını takip ediyordu gözleri. Buraya gelmeyi Ebru istemişti. Erol&#8217;un ölümü sarsmıştı Gülcan&#8217;ı. Geceler boyunca uyumamış, yaşadıklarını, bir zamanlar çok sevdiği, inanıp bütün hayatını bir kalemde arkasında bırakarak peşinden gittiği ve ummadığı bir hayal kırıklığıyla kendisini yıkan adamı düşünmüştü. Ebru bu üzücü hadiseyi öğrendikleri günün akşamı odasına gelmiş, annesinin koynuna girerek başını göğsüne yaslamıştı. Usulca sormuştu: - Onu affettin mi anne? Gülcan derin bir nefes almıştı: - Asıl Allah affetsin tatlım. O şimdi yaşadıklarının hesabını vereceği yerde... Bana gelince, tek bir şey söyleyebilirim. Allah rahmet eylesin... Ebru annesinin üzgün olduğunu anlamıştı. Ana kız o gece koyun koyuna yatmışlardı. Uzun uzun konuşmuşlar, geçmişin hesabını çıkarmışlardı. Sonunda Gülcan kızının saçlarını okşayarak fısıldamıştı: - Sakın ona kin besleme!.. Sanıyorum ki o, yaptığı hataların analizini yaptı ve bunlardan dönmek, kendini affettirmek için bir adım atmak istedi. O kadar heyecanlıydı ki senden bahsederken... Sesi titriyor ve gözleri parlıyordu. O senin babandı kızım. Ebru içini çekmiş ve mırıldanmıştı: - Keşke bir kere olsun görebilseydim... Ebru mezara iyice yaklaştı. Hafifçe elini gezdirdi toprağın üzerinde. Uzun süre elinin altındaki toprak yığınına baktı. Gözleri nemliydi. Artık öfkeleneceği, merak edeceği, tanımak isteyeceği bir babası yoktu. Ona hep hasret olmuştu. Bundan sonrasında da bu hasret ölünceye kadar devam edecekti. Usulca mırıldandı; - Seni her şeye rağmen seviyorum baba... Sana hep dua edeceğim, dedi ve onun ruhu için Fatiha okumaya başladı... > -SON- elmayra:) Aktif

&#8220;Senin suyun ısındı artık!..&#8221; O akşam Safiye eve geldiği zaman suratı beş karıştı. Ne kocasıyla ne de Gülcan&#8217;la tek kelime konuşmadı. Gülcan her zamanki gibi yemeği pişirmiş, salatayı yapmış, sofrayı hazırlamıştı. Safiye&#8217;nin tavırlı hareketleri Halit&#8217;in dikkatini çekmiş olacak ki seslendi: - Ne bu afra, tafra gene? Safiye kızgınlıkla baktı kocasının suratına: - Ne tafrası? Benden bu kadar! Asalak gibi emdiniz kanımı. Canım çıkıyor akşama kadar. Ya bir işe girer çalışırsın, ya da alır kızını çeker gidersin. Sen ayrı dertsin, kızın ayrı dert. Gidip şikayet etmiş okulda. Mutlu değilim, bana şefkat göstermiyorlar falan demiş. Kadın da çağırmış bana dikleniyor, neden ilgilenmiyorsun diye... Bak hele! Benimle kim ilgilensin, bir güzel söz mü duydum evlendim evleneli... Bir takdir mi gördüm? Yok ama yetti... Bıçak kemiğe dayandı. Halit ve Gülcan şaşkındı. Hiç beklemedikleri bir anda bir isyanla karşılaşmışlardı. Halit yan gözle kızına baktı. Karısının söylediklerine mazeret bulamadığı için Gülcan&#8217;a yüklendi: - Bana bak kız, sen gidip bizi mi şikayet ettin? Gülcan korkuyla kekeledi: - Yok baba! Ben bir şey söylemedim. Safiye gözlerini kıstı, ellerine beline koyup dikildi kızın karşısına: - Söylemedin de nereden çıkarttı o kadın bu lafları? Yok kimseyle konuşmuyormuşsun, yok mutsuzmuşsun, yok hep yalnız başına köşelerde bucaklarda oturuyormuşsun!.. Küçük kız dudaklarını ısırdı. Bir anda Halit&#8217;in şiddetli bir tokadı patladı sol yanağında. Küçük, çelimsiz vücudu bu darbeye dayanamadı, odanın bir köşesine yuvarlandı. Dudağının kenarından ince bir kan sızıyordu. Titreyen parmakları ile sildi kanı. Halit&#8217;in kükrer gibi bağırışı duyuldu: - El aleme bizi şikayet edeceğine anana yardım et. Senin suyun ısındı herhalde. Ben dedim okul neyine bunun diye? Adam gibi evinde oturup sonra da bir kocaya gideydi ya! Ama ben bilirim yapacağımı... Safiye gizli bir memnuniyetle kocasına karşı hemen yumuşadı: - Sinirlenme canım, biliyorsun okula yollamazsan cezası var. Bitirsin ilkokulu ondan sonra sokarız bir işe. - Anayı babayı şikayet etmek neymiş ben gösteririm. Hele bir zayıf getir karnende bak ben ne yapıyorum seni. Şerefsizim adımını atamazsın okula falan. Yıkıl karşımdan şimdi... Gülcan sessizce süzüldü odadan dışarı. Mutfağa girdi. Gidecek başka yer yoktu. Analığı ile babasının odasına giremezdi. Safiye kızıyordu oraya girdiği zaman. Büzüldü bir kenara. Yüreğinde tarifsiz kırgınlık vardı. Öğretmeninin olmayan bir şeyi oldu gibi anlatmasına anlam verememişti. Hiçbir şey konuşmamıştı Müşerref Öğretmenle. Sanki hayattaki tek tutunduğu dal kırılmış gibi bir hüsran içindeydi. Güvensizliğin ne olduğunu öğrendi o anda. Hala yediği tokadın etkisiyle alev gibi yanan yanağını tuttu. Yaklaşık bir saate yakın kaldı mutfakta. Üşümeye başlamıştı. Neden sonra analığının kahkahalarını duydu. İyice sokuldu bulunduğu yere. Babasının gürültülü bir şekilde boğazını temizleyerek yatak odalarına girdiğini gördü Birkaç dakika sonra Safiye&#8217;nin de sesi kesildi. Usulca çıktı mutfaktan, odaya girip yatağını yapmaya başladı... Müşerref öğretmen ürperdiğini hissetti! O günden sonra Gülcan daha da içine kapandı. Sanki hiç duyguları yokmuş gibi davranıyordu. Bir robot gibi kim ne söylerse itiraz etmeden yapıyor, haklı haksız söylenen her şeye boyun eğiyordu. Ama yüreğinde büyüyen isyanlar zaman zaman taşma noktasına geliyor, bir anda çılgınlaşıp feryat etmek, bağırmak, doyasıya ağlamak geçiyordu içinden. Fakat duygularını kontrol etmesini de öğrenmişti. Öğretmeninden iyice uzaklaşmıştı. Müşerref Hanımın bütün yaklaşma çabaları boşa çıkıyor, adeta bucak bucak kaçıyordu kadından. Kimseye güveni yoktu. Ne sonunu görebiliyor, ne de hayal kurabiliyordu. Onun yaşındaki bir çocuğun beyninde dans eden düşüncelerden küçük kızın haberi bile olmamıştı. O ne bir rengin cazibesini, ne bir görüntünün güzelliğini, ne bir oyuncağın çekiciliğini yaşamıştı. O küçücük yaşında insanların çoğunun yüklenemediği duyguları öğrenmiş ve yüklenmişti. Yaşıtlarına imrenmek gibi bir düşüncesi de olamazdı. Onların nasıl mutlu olduklarını bilmiyordu ki... Tatil geldiği zaman karnesini uzatan öğretmenine başını kaldırmadan teşekkür etti. Müşerref Hanım onun yanağını okşadı: - Seni çok seviyorum Gülcan! Sana yakın olmak, seninle dost olmak istedim ama anlamadığım bir nedenle buna asla izin vermedin güzel kızım. Ama yine de ben buradayım. Bana ihtiyacın olursa her zaman yanındayım. Bunu hiç unutma olur mu? Acı dolu bakışlarını kaldırıp dikkatle gözlerinin içine baktı öğretmeninin. Müşerref Hanım ürperdiğini hissetti. Bu bakışların ardında anlatılmak istenenlerin hiç de olumlu şeyler olmadığını anlıyordu. - Bana söylemek istediğin bir şey var mı Gülcan? Küçük kız o anda haykırmak istedi: &#8220;Öğretmenim, neden yalan söylediniz analığıma, ben hiç size ailemi şikayet ettim mi? Bana sevgi göstermiyorlar dedim mi?&#8221; Diye hesap sormak istedi. Ama boğazına düğümlenen bir yumruk sözcüklerin çıkmasına izin vermedi. Yutkundu: - Teşekkür ederim... diye fısıldadı sadece. Karnesini alıp eve geldi. Hemen mutfağa girdi, yemeği hazırladı. Ortalığı topladı. Küçüklüğünden beri elinden bırakmadığı, oyuncaktan ziyade tek arkadaşı olan bez bebeğini alıp sedire oturdu. Dalgın bir şekilde dışarıyı seyretmeye başladı. Akşam babası ve analığı gelince sofra hazırdı. Safiye ceketini çıkartırken sordu: - Karne aldın mı? Getir bakalım... Hem karnesini hem de takdirnamesini getirip uzattı. Bir kusur bulmak istermiş gibi dikkatle inceledi Safiye. Sonra uzattı: - Güzel... Artık tatil başladı. Okul mokul yok. Ev kızı gibi işe yarayacaksın. Sana iş bakacağım. Yazın çalış. Yarım gün bile olsa yeter. Kalan zamanında da evle meşgul olursun. Kocasına döndü, onay bekleyerek soru dolu gözlerle baktı. Halit kızının karnesiyle ilgilenmemişti bile. Sofradaki salatadan atıştırıyordu. Lokmasını yuttuktan sonra başını salladı: - Annen haklı, biraz para kazan ev için. Ben iş bulamıyorum bak! Ama sen bulursun. Sigortan yok bir şeyin yok. Daha kolay iş verirler sana. Hem de hayatı öğrenirsin. Hayat öyle okula falan gitmekle öğrenilmiyor. Hayat bambaşka... Haydi bakalım, koyun şu yemeği de yiyelim artık. Gülcan bütün bu olanlar karşısında hayal kırıklığına uğramadı. Farklı hiçbir beklentisi yoktu zaten... Her geçen yıl biraz daha güzelleşiyordu O yaz ve ondan sonra gelen yazlarda Gülcan bir konfeksiyon atölyesinde çalıştı. Önce getir götür işlerini yaparken daha sonra konfeksiyona geçti. Tekdüze hayatı akıp gidiyor, aynı küçüklüğündeki gibi sessizliği, içine kapanıklığı devam ediyordu. İlkokulu bitirdiği zaman ilk defa babasından bir şey istedi. Diplomasını babasına uzattıktan sonra korkarak fısıldadı: - Baba, okumak istiyorum... Yine çalışırım, hiçbir şeyinizi eksik etmem. Ama beni ortaokula da gönder! Halit şaşırmıştı. Bugüne kadar kendisinden hiçbir şey istemeyen kızının bu arzusu, arzusunun içeriğinden ziyade bir şey istemiş olması şaşırtmıştı adamı. Bir an ne diyeceğini bilemedi. Safiye&#8217;ye baktı ister istemez. Safiye kaşlarını çoktan çatmıştı bile: - Seni okula gönderecek ne param var, ne de halim... Ben karışmam. Sonra başıma kakarsın falan. Ama benden zırnık işlemez. Okula gitmek senin yaptığın gibi gidip gelmek değil küçük hanım, okul demek para demek. Safiye çalışsın kazansın, siz yiyin. Oh! Gülcan dudaklarını ısırdı. Halit hemen diklendi: - Yok öyle şey, annen haklı, halimiz meydanda. On iki yaşına geldin, artık çalışma zamanı. Okumayı yazmayı öğrendin işte. Yeter bu kadar. Gülcan ne dese onların bu fikrinin değişmeyeceğini bildiği için boyun eğdi. Bütün hayatı boyunca bu kadar çok istediği tek şey olmuştu okumak. Ama biliyordu ki asla gerçekleşmeyecekti. Önünü göremediği için şaşkındı. Ertesi gün Safiye hemen her yaz çalıştığı konfeksiyonla konuşup sürekli olarak işe aldırdı Gülcan&#8217;ı. Artık sabahtan akşama kadar çalışıyor, akşam eve geldiği zaman yemek ve temizlik işine girişiyordu. Pazar günleri tatildi ve o günlerde de yine çamaşır ve ütüyle geçiyordu zaman. Daha yorucu başka bir tekdüzelik başlamıştı. Büyüyüp serpildikçe Safiye ile arası da gerginleşiyordu. Güzel bir kız olmuştu. Ergenliğin verdiği tazelik güzelliğini daha da belirginleştiriyordu. Yeşile çalan gözleri, biçimli yüzü ve pırıl pırıl parlayan kumral saçları, zayıf, düzgün vücudu ile çevredekilerin dikkatini çekmeye başlamıştı. Halit ise avareliği ve sorumsuzluğu had safhaya çıkartmış, kızının kazandığı parayı olduğu gibi onun elinden alarak biraz da olsa kendine güven sahibi olmuş, kumar oynamaya başlamıştı. Safiye seslenmiyordu. Hiç olmazsa kazandığı kendisine kaldığı için bu kadarına da razıydı. Nasıl olsa sabah kahvaltısını ve öğlen yemeklerini temizliğe gittiği evlerde tıka basa yediği için öyle bir problemi de yoktu. Gülcan&#8217;ın çalışmasıyla rahatlamıştı. Gülcan ise hızla büyüyüp serpiliyor, her geçen yıl biraz daha güzelleşiyordu. Boyu da uzamaya başlamıştı. On beş yaşına geldiği zaman artık görenlerin &#8220;maşallah&#8221; dediği bir genç kız olmuştu. Alışmıştı genç kız yaşadığı hayata. Başka bir alternatifi tanımıyordu. Kimseyle ilgili değildi. Kimseyi kıskanmıyor, hiçbir şeye gıpta etmiyordu. Kabullenmişti yaşadığı hayatı... Zaman zaman kendi kendine kaldığı zamanlarda beklentilerini sorguluyor, kendisi de hayretler içinde kalarak hiçbir hayalinin olmadığını dehşetle görüyordu. Sanki son nefesini verene kadar bu evde kalacak, konfeksiyona gidip gelecek, boş zamanında ev temizleyecek, bulaşık yıkayacak, yemek yapacaktı. On beş yaşına gelmiş, bir kez bile sinemaya gitmemişti. Ne bir çay bahçesi biliyordu ne de bir deniz kenarı. Gittiği en uzak yer konfeksiyon atölyesiydi. İş yerinde kızların konuşmalarını başka bir dünyanın insanıymış gibi dinliyor, üzerinde düşünemiyordu bile. Bu minvalde giden hayatının sonunu bekliyor gibiydi... arkası yarın... NETTEN ALINTIDIR elmayra:) Aktif

Gülmekten kendini alamadı genç kız! Erol, genç kıza bakarak gülümsüyordu: - Günaydın Gülcan! - Günaydın! Sizi burada görünce şaşırdım. Sabahın bu saatinde? Erol omuzlarını kaldırdı: - Sabah kaçta gittiğinizi sormayı unutmuşum ben de hava ağarırken birlikte geldim buraya. Gülcan gülmekten kendini alamadı: - İnanmıyorum size! O saatten beri, burada? Erol iki elini yana açtı: - İşimi tesadüfe bırakamazdım... Haydi binin arabaya sizi götüreyim. Genç kız çekinerek etrafına bakındı. Birisinin görmesinden korkuyordu. Erol bunu fark edince hemen atıldı: - Korkmayın, bundan sonra daha dikkatli davranırım, tedirgin olmanızı istemem. Atölyeye kadar götürdü Gülcan&#8217;ı. Genç kız o günü rüyada gibi geçirdi. Hayatında ilk defa bir erkekle bu kadar yakın sohbet içine girmişti. Her genç kız gibi beğenilmekten hoşlanmış, bu kariyer sahibi, zengin olduğu belli olan ve yakışıklı genç tarafından ilgi görmekten müthiş bir haz almıştı. Her şeyden önce Erol&#8217;un samimiyetine inanmış, ona bugüne kadar kimseye duymadığı bir güven duymuştu. Buna ihtiyacı vardı Gülcan&#8217;ın. Hayatı boyunca her türlü duyguyu iyisiyle kötüsüyle tek başına yaşamış, kimseden en ufak bir destek görmemişti. İnsanlara güvenini kaybetmiş, ilgiye, sevgiye muhtaç büyümüştü. Annesinin ölümünden beri yabancısı olduğu sevgi ve alakayı bir anda yoğun bir şekilde kucağında bulunca o da gözlerini gerçeklere kapatıvermişti. Erol&#8217;la hemen her gün görüşmeye başladı. Akşamları iş çıkışında geliyordu genç adam. Arabaya binip bir çay bahçesine gidiyorlar, orada uzun uzun sohbet ediyorlardı. Hafta sonunu da birlikte gezerek geçirmişlerdi. Gülcan kılığına, kıyafetine dikkat etmeye başlamıştı. Aylığından ilk defa bir miktarı saklamış, makyaj malzemesi ile bir iki giyecek almıştı kendisine. Babasının yaptığı huysuzluklar da artık eskisi kadar etkilemiyordu. Bütün gecelerini Erol&#8217;u düşünerek geçiriyordu. Genç adamın sevecen yaklaşımı, kibarlığı yüreğinde kıpırtılar oluşturuyor, her geçen gün daha çok genç adama bağlandığını hissediyordu. Gülcan bu ilişki ilerledikçe hayal kurmayı öğrendi. Bu beraberliğin sonu hakkında tatlı hayaller kurmaya başlamıştı. Çünkü Erol gelecekten bahseder olmuştu. Halit ise eve geldiği ve çok nadir ayık olduğu günlerde kızındaki değişikliği fark etti. Ama üzerinde durmadı. Hep yaptığı gibi onu bir hizmetçi gibi kullanmaya, kendisine az da olsa üç beş kuruş getiren bir akar olarak görmeye devam ediyordu. Ta ki bir gün iş çıkışı buluşan iki genci görene kadar. Halit o gün para bulamadığı için içki alamamış, burnundan solumaktaydı. Bu nedenle kızının iş çıkışı atölyenin önüne gitmişti. Eğer onun cüzdanında üç beş kuruş varsa onları almak niyetindeydi. O zaman gördü kızıyla birlikte genç adamı. Kızı koşarak atölyeden çıkıp son derece lüks spor arabaya binmişti. Burnundan soluyordu Halit. Araba kendisini görmeden hızla çekip gitmişti. Ne yapacağını şaşırdı adam. Sonra doğruca eve gidip beklemeye başladı. Hava karardıktan sonra arabanın sesini duyup kalktı. Gülcan gelmişti. Şimdi hesaplaşma zamanıydı... Şiddetli bir tokat patladı yüzünde! Gülcan hoş bir akşamın ardından mutlu bir şekilde eve girer girmez babasını burnundan solur vaziyette karşısında görünce şaşkınlıktan gözleri fal taşı gibi açıldı. Halit kükredi: - Seni gidi namussuz seni! Kimdi o yanındaki serseri? Gördüm seni! Gülcan korkuyla büzüldü kapının arkasına. Elleri, dudakları titremeye başlamıştı. Kekeledi: - Baba... kimse değil... arkadaşım... Lafını tamamlayamadı. Şiddetli bir tokat patladı yüzünde. Bir anda dünya karardı. Şimşekler çakmıştı genç kızın beyninde. Zaten içkisizlikten çıldırmış vaziyette olan Halit kontrolünü kaybetmişçesine saldırdı kızına. Ayaklarının altına aldı genç kızı ve tekme tokat girişti. İnliyordu Gülcan. Yüzü gözü kan içindeydi. Dudakları patlamış, burnu kanıyordu. Halit haykırıyordu: - Başıma bunu da mı getirecektin sonunda ha!... Gülcan bayılmak üzereydi. Sanki dipsiz bir kuyuya düşüyormuş gibi hissetti kendisini. Bağırış seslerine yan komşuları Kezban koşup gelmişti. Aralık duran sokak kapısından daldı içeriye. Halit&#8217;in kollarına yapıştı: - Halit Ağabey, yapma öldüreceksin, katil olacaksın! Bırak Halit Ağabey... Sonunda vazgeçti vurmaktan adam. Küfürler savurarak kızının çantasına atıldı. Olduğu gibi ters çevirip boşalttı çantayı. Birkaç kuruş döküldü yere. Onları alıp ters bir şekilde baktı yerde yatan kızına. Hiçbir şey demeden basıp gitti. Kezban mutfaktan bir bardak su getirip genç kızın yüzünü gözünü ıslattı. Acıyla inledi Gülcan. - Ah be Gülcan&#8217;ım... Ne oldu bu adama yine? Gülcan sık sık nefes alıyordu. Başını iki yana salladı: - Bugün beni gördü. - Eee, gördüyse ne olmuş? Genç kız güçlükle kaldırdı kafasını: - Yanımda arkadaşım vardı. Erkek arkadaşım. Kezban tiz bir çığlık attı: - Deme kız! Aşk olsun sana, böyle bir arkadaşın var ve sen bana hiçbir şey söylemedin ha? Gülcan dudaklarını ıslattı diliyle: - Yok Kezban abla, yeni tanıştım sayılır. Çok iyi bir genç. Benimle çok ilgileniyor. Kezban heyecanlanmıştı: - Dur hele, gel, kalk şuradan, elini yüzünü yıkayalım. Ben de bir çorba yapayım hemen. Güzelce konuşalım. Detayıyla anlat bakayım bana, neler oluyor bilmek istiyorum... Yarım saat sonra sedirde oturmuş dinliyordu Gülcan&#8217;ı. Heyecan içindeydi. Genç kız her şeyi anlattıktan sonra ellerini çırptı: - İnan çok sevindim kız. Kaçırma bu çocuğu, kurtarırsın kendini bu hayattan. Hayatın kurtulur... Bakma sen bu deli adama. Bu başında oldukça, sen de buna para getirdikçe hiçbir şey olamazsın. Aklını başına topla. Bak çok da zenginmiş. Kraliçeler gibi bir hayatın olur... Gülcan acıyla parmağını kanayan dudağına bastırdı. Yarın bu halde Erol&#8217;un karşısına nasıl çıkacaktı?!. ARKASI YARIN... NETTEN ALINTIDIR elmayra:) Aktif