Kasım ayındaki paylaşımınızdan hatırlıyorum sizi. Çok üzüldüm çok. Cennete ikimizi de bekleyen evlatlarımız var ❣

Ayda bebeği 4 gün ac susuz taşlar arasında saklayan rabbim sanada mucizeler yaratsın inşallah arkadaşım. Yazmamışsın inşallah iyisinizdir.

Sizi o kadar iyi anlıyorum ki. Daha 14. haftadayım ama şimdiden benim de yaşadığım şeyler psikolojimi bozmaya yetti. 11. haftada ense kalınlığı 2.6 mm ölçüldü sonra birer gün arayla gittiğim doktorlar 3.6 ve 3.8 mm ölçtüler. Ayrıca burun kemiği küçüklüğü ve barsak ekojenite artışı var dediler büyük ihtimal down denildi. Hatta hidropsa gidebilir hazırlıklı olun dendi. 11+6da Cvs alındı. İlk sonucu aldım down değil ve büyük bir kromozomal anomalisi yok. Mikroarray sonucunu bekliyorum. En son 13+3te gittiğimde ense kalınlığı 4.1 mm olarak ölçüldü. Sürekli artan ense kalığı nedeniyle her doktora gittiğimde öldü mü acaba diye bakıyorum ekrana. Kalbinde ya da diğer organlarında bi sorun olma ihtimali çok yüksek ama şu an çok küçük olduğu için kimse net bişi söyleyemiyor. Ayrıca cvs sonucum da tam çıkmadığı için bişi söylemek istemiyorlar. Bir kaç sendromdan şüphelendiler sonuç bekliyorum. Bekleme herşeyin belirsiz olması o kadar zor ki. Bu stresi bu acıyı kimse yaşamaz inşallah

Cok gecmiş olsun cnm rabbim bebeğini size bağışlasın inşallah sağ salim kucağına alırsın Allah dan umut kesilmez dua et bol bol rabbim güç kuvvet versin hem bebisine hem sana çok zor bir durum rabbim düşmanıma bile böyle bir acı yaşatmasın çok stres yapmamaya çalış bebeğin sağlı için inşallah iyi haberler alırsınız cnm H

Ne denir bilemiyorum. Zaten söylenen hiç bir şeyin bir etkisi de olmaz şu durumda. Başınız sağ olsun.

İlk günden son güne kadar savaştım oğlum için. O da savaştı ben de. Down olabilir aldır dedi dr ben cana kıyamam dedim savaştım. Down çıkmadı. Kalbi delik olabilir aldır dediler savaştım, temiz çıktı. Suyum geldi aylarca yatarak bekledim. En sonunda güvendiğim o Allah 6 günlük elimden aldı oğlumu. Makinaya bağlı 6 günün sonunda Kollarıma alamadığım, kokusunu bilmediğim, öpemediğim evladımı toprağa koyulurken izledim. Rabbinden payıma kainatın en büyük acısı düştü.

Merhaba Arkadaşlar, Daha önceki başlığımı hatırlayanlar vardır belki. Neler neler atlattım hamilelik sürecinde bir ben bir Allah bilir. Ama genellikle benimle ilgili olan şeylerdi hep. Bebeğimle ilgili tahminlerin hepsi boş çıkmıştı şükür. Geçtiğimiz perşembe Tepecik Eğitim - Ataştırma'dan taburcu ettiler iyisin diye. Öncesinde de ultrason vs çekildi, bir şey yok denildi. Evime geldim, cumartesi günü hem kanamam fazlalaştı hem bebeğimin toplanmalarını sancı sandım diye acile gittim. Acildeki dr ultrasonda bebeğin ciğerlerinde su olduğunu söyledi. Hemen geri git hastaneye dedi. Sabah hastaneye geldik. Kontroller, yeni ultrasonlar... Sonuç yukarıda. Dediklerine göre 2 günde olmuş. Bebeğimin ya karnımda öleceğini ya da doğduğunda öleceğini söylediler. Yürürken incinmesin diye adımlarımı yavaş attığım bebeğimin ölmesini bekliyorum hastanede. Herzamanki gibi kıpır kıpır, hareketli. Ve bir müddet sonra o minik kalbi duracak tamamen. Yani öyle diyorlar. İnanmayı reddediyorum ama ağlamaktan robotlaştım. Biliyorum, ağlamamalıyım ama elimde değil. Sürekli akıyor benden bağımsız. Böyle bir şeyi daha önce yaşayan, atlatan oldu mu arkadaşlar? Benim tutunacak ufacık bir umuda ihtiyacım var. Nolur yaşayan, duyan, bilgisi olan paylaşsın bildiklerini. Rabbim kimseye yaşatmasın bu acıyı. K