Öğretmen yetişkin sınıflardan birisine şöyle bir ödev verir: - "Sevdiğiniz birine gidin ve ona kendisini sevdiğinizi söyleyin." Bir sonraki dersin başında ise öğrencilerden birisi söze şöyle başlar: - Geçen hafta bize bu ödevi verdiğinizde size sinirlenmiştim. Bu sözleri söyleyebileceğim hiç kimsenin olmadığını düşünüyordum. Eve giderken bir anda yüreğimin sesine kulak verdim. İşte o zaman kime "Seni Seviyorum" diyeceğimi anladım. Bundan beş yıl önce babamla aramızda bir tartışma geçmişti ve o günden bu yana bu sorunu çözememiştik. Önemli aile toplantılarının dışında birbirimizi görmemeye çalışıyorduk ve hemen hemen hiç konuşmuyorduk. Eve vardığımda babama kendisini çok sevdiğimi söylemeye hazırdım. Bu kararı almak bile üzerimden büyük bir yük kaldırmıştı. Saat 5:30'da annemle babamın evinin kapısını çaldığımda kapıyı babamın açması için dua ettim. Çünkü kapıyı annem açarsa kendimi tutamayıp ona kendisini sevdiğimi söylemekten korkuyordum. Fakat Allah yardım etti ve kapıyı babam açtı. Hiç zaman kaybetmeden eşikten adımımı attım ve : - "Baba buraya seni sevdiğimi söylemeye geldim" dedim. Babam sanki bir anda başka bir adam olmuştu. Yüzündeki ifade yumuşadı kırışıklıklar yok oldu ve ağlamaya başladı. Kollarını açtı beni kucakladı ve bana : - "Ben de seni seviyorum oğlum ama bunu hiçbir zaman dile getirmedim" dedi. Babamı ziyaretimden iki gün sonra babam bir kalp krizi geçirdi ve hala hastanede. Şimdi yaşam savaşı veriyor. - "Yapmanız gerektiğine inandığınız hiçbir şeyi ertelemeyin. Ya babama olan sevgimi ifade etmek için hala bekliyor olsaydım? Yapmanız gerekeni hemen yapın hiç beklemeden... ve sevdiginiz kişiye gidin sevginizi ifade edin belki yarın cok geç olabilir...

böle yazilari okuyunca hep aklima neden bos yere kavgalar savaslar kirginliklar oluyor diyorum ama iste bir an icin oluyor kavga aninda sunlari getirebilsek aklimiza tutabilsek söyleyeceklerimizi hersey ne kadar farkli olur