Şekercim seni en iyi anlayanlardan biriyim.. Lohusalık dönemindeki halimde eşim bana bi gün "doktora gitmek istermisin" demişti.. Bende "bana deli muamelesi yapıyor heralde" diye kabul etmemiştim.. Belkide şaka yaptığını düşündüm çünkü kendi halimi göremiyordum.. Zaten ondan sonrada ben istediğim halde beni doktora götürmediler.. Neyse cevabımı çok uzatmadan şöyle söyliyeyim.. MUTLAKA BİR PSİKOLOGTAN YARDIM AL.. Bende kendi kendime atlatmaya çalıştım ama tam tersine herşey daha kötüye gitti.. Depresyon insanın tek başına atlatabileceği bir durum değil.. Depresyondayken insan Don Kişot gibi yeldeğirmenini bile düşman görüyor.. Herşeyi farklı algılıyorsun.. Yaşama sevincini kaybediyorsun.. Ve malesef lohusalık depresyonu insanı gerçekten çok yıpratıyor, sağlıklı düşünmene ve karar vermene engel oluyor. Gereksiz yere hayatını zindana çeviriyor.. Ve belki evlilik boşanmaya doğru hızla yol alıyor.. Kendini boş yere hırpalama ve en doğru olanı yap.. Hem kendin hem bebeğin hemde evliliğin için.. Ben şu an kendimi iyi hissediyorum, Ofelya Thomas'ın telkin CD lerinden satın aldım, hayatım değişti diye bir site var oradan depresyon için telkin CDleri indirdim ama bunlar bana göre şu an geçici çözümler, sınavlardan sonra gerçekten bir psikologtan yardım almayı düşünüyorum. Bunu nasıl atlatabilirim diye bütün gün internetten araştırma yapıyorum, hayatımı daha fazla kabusa dönmeden kurtulmak istiyorum. Çünkü eşim son konuşmamızda bana " artık bi karar verelim bu işe bir çözüm bulalım, bu evlilik ne olacak biz ne olacağız" diye sormaya başladı.. Bende ona şu an düşünmek istemediğimi söyledim çünkü hala çok sağlıklı düşünemiyorum ve bu kafayla karar vermek istemiyorum.. Ama sosyalleşmek, dışarı çıkıp yeşillik bir alanda yarım saat yürüyüş yapmak, temiz hava almak, kendi ailenle birlikte olmak ve yakın gördüğün biriyle dertleşmekte iyi geliyor..

kızlar doğum yaklaştığı zamanlar sürekli loğusalık depresyonuna girmekten korkmuştum. ama o dönemi oldukça rahat atlattım. zaman için de sonradan sonraya ara ara bir bunalım hali çökmeye başladı üstüme zaman zaman yavrumun katlanılmaz bir bebek olduğunu düşündüm. kimi zaman eşimi görmeye bile tahammül edemez oldum. kim ne söylese olumsuz bir taraf kötü bir niyet bulmaya başladım. özellikle sabahları kuzum huysuzlanınca çok sinirleniyor ne yapacağımı şaşırıyordum. eşimin ağzından çıkan her laf kavga sebebi oluyordu. adam bana kur yapıyor ona bile deli oluyor tersliyordum. anlayacağınız sürekli kavga edip duruyorduk. tabiki haklı olduğum konularda vardı ama gece yatağa girip kendimle başbaşa kalınca yavruma da segilime de ne kadar haksızlık ettiğimin farkına varıyordum. ama sabah kalkınca ben yine aynı ben. eşim genel olarak altan alıyordu ama zaman zaman o da patlıyordu artık. hayat çekilmez bir hal almıştı benim için. eşimin artı beni sevmediğinden emindim. iki de bir beni sevmekten niye vazgeçtin diyip duruyoordum. tabi aşkım bunu bir geyik olduğunu düşünüyormuş. son bombayı patlatınca ciddiye aldı beni. başkasına aşık olduğuna inandığımı söyledim. gerekçem istediğim ilgiyi görememek. neyse bir süre önce sakin kafayla iyice düşündüm. şöyle bir baktım kendime dışardan yaptığım bazı şeylere akıl erdiremedim ve karar verdim evet depresyondayım. bu akşam eşimle konuştuk biraz yarı şaka yarı ciddi psikoloğa git dedi.. durumun farkındayım ama patlamamak için kendimi zor tutuyorum dedi. ben psikologsuz baş edebileceğime inanıyorum. en azından artık ne olduğuma karar verdim. benim gibi olan var mı aranız da. ve ne dersiniz atlatabilirmiyim kendi başıma?

Canim anlatigin seyler bende de olmustu. Mercan dogdugunda hatta biraz daha agir bir depresona girmistim yardim edecek kimsem yoktu... BNir suru olumsuz sey ve logusalik beraberinde depresyonu getirmisti... Aama sonra turkiye ye gittigim sevdigim insanlarla beraber olmak ve hava degiismi iyi gelmisti,,,,, Umarim send een kisa zamanda atlatirsin,,, A avebru

şekercim, kendi kendini onarmaya çalışırken, eşine ve çevrendeki insanlara zarar verdiğinin farkına verebilir ve onarılmaz yaralar açabilirsin hem eşinle arana soğukluk bile girebilir.. Allah korusun.. Psikolojik bir destek alman gerektiğini düşünüyorsa eşin kaale al derim.. benim eşim de söyledi dün bana birlikte gittik.. ben eşimle dalga geçtim senin tedaviye ihtiyacın var benim de olduğunu düşünüyorsun diye.. garipsedi bu sözlerimi.. ve haklıydı aslında.. çabuk öfkeleniyor ve sinirimi bi şekilde dışa vuruyorum.. hedefimde eşim oluyor yada iş arkadaşlarım.. öfkem geçtikten sonra süt dökmüş kedi gibi oluyorum.. haklı olsam bile söylediklerimin pişmanlığıyla en ufak ayrıntıyı kafama takıyor, kendime dert ediyorum.. taki sorun çözümlenene kadar.. bu da depresif bir durum bence.. ama kabullenmekte zorlanıyoruz.. iyi bir psikolog senin konuşma şeklinden, mimiklerinden hitabetinden, yüzündeki çizgilerden bile nasıl bir sorun yaşadığını anlayabiliyor.. ben psikologsuz baş edebileceğime inanıyorum. en azından artık ne olduğuma karar verdim. demişsin ama bence bu kararı alana kadar yaşadıklarını bir gözden geçir ve tekrar bir karar ver..

Şekercim yazını okuduktan sonra bi çoğumuz aynı benim duygularım dedik galiba... Bende senin gibi düşünüyordum eşimin her yaptığı batıyordu yatakta yatma şekli, çarşafı kırıştırması, saçma sapan şeyler hatta beni sevmediğini bi başkası var diye düşünceler içimi kemirdi durdu doğumdan sonra... bende senin gibi kendimle başbaşa kalınca ya kızım kendine gel delimisin dediğim çok oldu düzelicem diyip sabaha yine aynı negatiflikle baladım hep. bi türlü beceremedim takii eşimden mecburen ayrı kalana kadar bilen arkadaşlarım var eşimin durumunu ben şimdi diyorumki eşim yanımda olsun da isterse kafama etsin insan kaybetme duygusunu tadınca eşinin ne kadar değerli olduğunu anlıyor allahım kimsenin düzenini bozmasın kendi kendine bu durumunla mücadele edemiyorsan gerçekten destek almaya ihtiyacın varsa bebeğin için bu desteği bi uzmandan al derim ben destek almayı düşünürken kendim çok farklı bi durumla karşı karşıya kaldım birbirimizden ayrı kalmamız tokat gibi oldu ve hayata bakış açım inanılmaz değişti. İnsanın anası babası başka ama inanın eşi daha bi başka öyle zorlanıyorum ki... Onsuz koca ev dar gelio duvarlar üstüme üstüme gelio yatak odamıza girmek istemiyorum yatak buz gibi yerde yatsam daha iyi... İyisimi sen her yaptığı hareketi, söylediğini o kadar kendine dert etme bulunduğun durumdan çıkmak için başka şeylerle ilgilen bebişten fırsat yok gerçi başka şeylerle ilgilenmeye ama bu durumun onunlada çok fazla ilgilenememene sebep olur. Hayat güzel bebişin sağlıklı eşin yanında inan ben bundan başka ne isterim allah kimsenin düzenini bozmasın işte depresyon nedir insan o zaman anlıyo. Bende doğumdan sonra yaşadıklarımı depresyon sanıyordum...

arkadaşım daha önce sadece eşimizden ve kendimizden sorumluyduk.. çok şükür bebişler de gelince beklentiler çoğaldı.. kolay şey değil bebiş çok fazla zamanımızı alıyor.. zaten bebişleri akşama kadar göremiyoruz.. eve gelince bebişle ilgilen, temizlikti, yemekti, bulaşıktı, çamaşırdı derken.. bi bakıyorsun gece olmuş.. sabah olunca yine bir koşuşturmadır başlıyor.. bunlar hergün yanına yeni meşgaleler eklenerek devam ediyor.. böyle bir koşuşturmaya yeni yeni adapte olmaya çalışırken kendi içimizde farkında olmadan bir sinir harbi yaşadığımız da bir gerçek... murgiz kuşum

yaf ben nekadar çok uyursam uyuyayımyinede vucudum dinlenmiyor. üstüne üstelik daha kafamıyastığa koyar koymaz uyuyorum. bende migörünsem kızlar. bende taktımmıtakıyorum anlamksız kavgalar falan ama hiç bendede problem olabilceğini düşünmemiştm.. konunuda böldüğüm için üzgünüm ama bende mi gitmeliyim ki sekertas

şekertaş yazını okuyunca aynen beni anlattığını düşündüm. tek fark ben sabahları okuldayım sadece evden çıkana kadar sinirli oluyorum ve gece yattğımda yorgunluktan bişey düşünecek vaktim olmuyor sızıyorum. yardım almayı hiç düşünmedim belki de almak lazım ama benim kaşımı 2 ayda bir aldırmaya bile vaktim yok. günde 5 saat uyuyorum yine de yetişemiyorum hayata. böyle gitmez ben de korkuyo rum ama elimden bişey gelmiyor bence şartlar uygunsa senin için hemen git doktora

canım ben de öğleden sonra okuldayım. sabah oğlumla uğraşıyorum sonra okul akşam gelince onu alıp eve geliyorum 7:30 gibi ancak evde oluyorum. sonra bebiş yatana kadar hiç birşeyye zaman yok 10:30-11 gibi yatıyor 2-3'e kadar işlerimi yapıyorum 3te oğlum kalkıyor onu emzirip yatmam 4'ü buluyor. çalışan annelerin çilesi de bu galiba. sekertas