Yazmak güzel bi duygu ama çok zor. Anlatmak tekrar yaşamak gibi bazen...

Aslında sadece anlatalım diye değil. Bir paylaşım platformu yaratalım, sadece üzülüp dua etmeyelim bu forumda. Kaybımız inanılmaz büyük oldu ama kazancımız? Masal gibi hayatımıza giren evlatlarımız. İşte bu masalın ardından kurduğumuz düzende de paylaşılmaya değer çok şey vardır eminim...

Merhaba güzel anneler... Forumda çok görüyorum, yavrusunu, canını kaybetmiş anneler yaşadıklarını paylaşmaya biraz olsun iç dökmeye çalışıyorlar. Fakat bizi bir araya getirecek hiçbir konuya denk gelemedim hiç. İster 10 haftalık olsun karnımızda, ister 30... bebek, çocuk, genç, koca adam.. Hepsinin acısı aynı değil mi... Evladını kaybetmiş tüm anneleri buraya duygu paylaşımına çağırıyorum... Sadece acıları değil, elbetteki mutluluklarımızı sevinçlerimizi ve dualarımızı da... Yeryüzündeki en büyük sınavlardan biri bizim, birlikte olup birbirimize destek olmayı hak ediyoruz. Hepinize sevgi ve dua ile

Bazen düşünüyorum. Hasta olduğu zaman sadece bir günde aklımdan geçenlerle ilgili bir psikolojik roman yazabilirim. Ne haldeydik, ne yaşadık, ne haldeyiz. Her şey zamanla yoluna giriyor. Su yatağını buluyor. Zamanla kırıklıkların her şeye yansımamaya başlıyor. Sen ne zaman kaybettin evladını? Başka çocuğun var mı?