geçmiş olsun canım aynı sıkıntı bende de var bi türlü dr. a gidemedim. ilk hamileykn çıktı hala arada bi birden bi çıkıyo pire ısırığı gibi kabarık delice kaşıyorum kendiliğinden geçiyo bende sıkıntoya bağlamıştım.. dr nr dedi tam olarak

Canim cok cok ama cok sevimdim barismaniza ve evine donmene allah daim etsin mutlulugunuzu ins bir daha yasamazsiniz bunun gibi tatsiz durumlari... minik kuzunla sana saglik ve mutluluklar dilerim umarim esinde akillanmistir artik D-GABBANA

16 nisan 2012de 38+4 günlük bebeğimle kontrole gittim ultrasonda dr bebeğimin kalp atışının olmadığını söyledi hastaneye yatırdı suni sancı verdi ölü bir bebek için sezeryan yapmayalım dedi 24 saat sonunda hiç açıklığım yoktu 17 nisanda sezeryan oldum dünyam yıkıldı allah kimsenin başına vermesin banada tekrar gebe kalıp bebeğimi kucağıma sağlıklı sıhhatli almayı nasip etsin inşallah((( D

siyahlale canım hikayeni okudum, ne güzel yazmışsın yaşadıklarını.. yaşadıklarını yinede sen iyi bilirsin ama ne güzel normal doğurmuşsun ve doğumun çok kısa sürmüş.. Allah tüm hamilelere böyle kolay doğum nasip etsin.. amin. anne olmak ne zormuş ama dimi.. kayınvalideler neden böyle anlamak zor.. neden gelmiş değilmi, bari gel misafir gibi, sonrada git, bişeyde bekleyen olmasın senden.. hepsi böle değil tabi, ama insan hamileye lohusaya Allah rızası için tanımıyosa bile yardım eder.. onlarsa inadına rahatsızlık veriyor. hiç ona kafayı takıp moralini bozma, şimdi annendesin, bebişini ve kendini düşün.. Allah eşine de akıl fikir versin.. bebişine de hayırlı uzunnn ömürler versin rabbim.. . push ;

ağlattın beni yaaaaaaaa... Duacınım inşaallah bişe bulamıyorum diyecek D

hayırlı olsun hepinize... sonta acıtıyor mu?.:18: çok hassas alt tarafım benim ben çokkkk korkmaya başlamakla beraber sanırım debresyona girdim.. tuhaf tuhaf sıkıntılar falan böyle patlayacak gibiyim herşeye. zaten titizlik vesvese hastasıyım

merhaba canlar 3 mayısta doğum yapmama rağmen anca yazabildim sayfaya... 3 mayısta, 11'i 10 geçe kızımıza kavuştuk. ilk baştan beri belli olduğu gibi sezaryen ile doğdu kızım... ayılmam pek zor olmadı Allah'a şükür. 6 saat sonra yürümem gerektiğini söylediler. öyle de yaptık. süt gelsin gelmesin sürekli emzirdim. ertesi gün de çıktık hastaneden. iki gündür evimdeyim ama gelen gidenden anca fırsat bulabildim. daha doğum yapmayanlara tavsiyem: Sakın korkmayın, kolay olacağını düşünün, ayrıntılara takılmadan keyfini çıkarmaya bakın. Rabbim hepinizin doğumunu da benimki gibi rahat ve kolay olmasını nasip eylesin... Rabbim hepimizin yavrularını bizlere bağışlasın, çünkü gerçekten çok kıymetli oluyorlar. hele de doğunca 4 günlük acemi anneden bu günlük bu kadar mecik A. hamza, Ravza,

çok sevindim adına... Rabbim cuma hürmetine daim etsin canım

cnm mahvettin beni ya.. ağlayarak okudum ve halen ağlıyorum... bende daha şimdiden benzer şeyler yaşıyorum... yanımda hep sağolsun ki annem var.. herşeyime koşuyor ama kayınvalidem taaaa kilometrelerce uzaklıktan huzurumu ve moralimi bozmayı başarıyor.. gerçekten zor zamanlar geçirmişsin kocana da Allah akıl versin diyorum.. eminim ki çok pişman olacak ama bunu ödetmeden affetme bence onu... Allah sağsalim bizleri de kavuştursun yawrularımıza... HejaR12 GamzeLim❤BoncukGözLüm Anneler

Kızlar aynı kültürden olmak bile yetmiyor mesela ben Erzincan lıyım eşim Erzurum lu kültür mezhep her ne varsa aynı ama gel gör ki onun ailesinde bana garip gelen çok şey var biz daha sıcak kanlıyız konuşkanız birbirimize çok bağlıyız onlar çok farklı örf adette bile farklılıklar var... Ama önemli olan eşlerimizle uyumumuz..

Canim Allah yardimcin olsun insallah saglikla kucagina alirsin.

Müthiş... TuRuNCu

ah cnm ya, ben de ağlaya ağlaya okudum doğum hikayeni. zaten hemen hemen tüm haziran anneleri topici okudu sanırım yazdıklarını. Allah bildiği gibi yapsın k. valideni de, kocanı da. kocan aramıyosa annesi de diyemiyo mu git bak karın napıyo ne ediyo diye. insan o bebğin hatrına mrk eder de bi arar, hiç kıymet nedir bilmiyorlar. ben de korkuyorum doğumdan sonra böyle şeyler yaşamaktan. şimdiden kaynana annnemin yaptıklarını kıskanıyo. bnm kocam çok anneci değil ama sonuçta güvenemiyo insan. erkek milleti sonuçta annesini paylayamaz da sırtını karısına dönüverir iştw

Canim annem erzurum babam bayburtlu istanbulda dogup büyüdüm. cok büyük konustum geldi beni buldu

kizlar daha once buraya da aceleyle yazdigim ve ekledigim dogum hikayemi elden gecirip anlam bozukluklairni duzeltip eksikleri tamamlayip tekrar yazdim Meleklerim: SSVD Hikayem siyahlale25 hoşgeldin minik

allah sabır versın canım. allah yaşatmasın bı daha.

siyahlale okadar sevindim ki anlatamam sürekli aklımdaydın fırsat buldukça girip bakıyordum eşinle ne yaptın diye... doğum hikayeni okuduğumdan beri dualarımdaydın çok şükür rabbime... inşallah bi daha böyle olumsuzluklar yaşamazsınız... T

teşekkür edrim duman elin kolun bağlı kalıyosun hiç bişey yapamadann. biran önce tekrar hamile kalmak istiyorum hemen iyileşip ama dr 1 yıl dedi başından böyle bişey geçen arkadaşlarınız varmı ne kadar süre sonra hamile kalmışlar? Önceki

of Allahım kafayı yicem korkudan :18::18::18:

canım benımde benzerı sorunlarım var ben 31. haftadayım ama eşimin hakkını yemıyeyım bu kadar vurdum duymaz hıc olmadı benımkı allah sana sabır versın bu tarz seyler yasadıgımda aldıgım bı yardımda sunu demıstıler bana sen kendını ve bebegını dusun gerısı onemlı degıl bundan 5 yıl once o yoktu yıne olmasa sorun olmaz ve senı aradıgı zaman telefonlarını hıc acma cevap verme her ne konu olursa olsun 3 gun bu sekılde dayan kıymetını anlasın senı kaybetme korkusunu yasasın karsındakı ben yaptım aramaz dedıgım esım aradı acmayınca kapımda bekledı aglaya aglaya barısmak ıstedı ve sımdı herseye cok daha dıkkat edıyoruz arada kavgada etsek gıdınce gerı gelmeyecegımı bılıyor allah sana herseyden once sabır versın cnm bebegıne saglık bol sutlu huzurlu dolu gunler sızınle olsun bu arada bende kızıma tuana adını koyacam:)) kendıne dıkkat et siyahlale25 hoşgeldin minik

Merhaba arkadaşlar; 2012 mayıs anneleriden bebeklerine kavuşan arkadaşlarımız oldu. Hepsine hayırlı uğurlu olmasını dilerim. Kısmetse bende 2012 mayıs annesi olacağım. Doğum hikayelerimizi burada paylaşmak dileğiyle. siyahlale25 hoşgeldin minik

Haklisni bitanem. bende son bi ay rahat edeyim dedim kaynanamlar geldi som güne kadar ayaktaydim cok anlayissizlar maalesef. ben kaynanamin daha cogu seyini soylemedim esime ama o hemen annemle beni cekistirmis Allahhndan bulsun. ya ayni evde durulacak gibi de degl temizlik bilmez afedersin tuvaletten cikarellerini lavaboda yikar kafayi yemek üzereydim resmen bizim annemiz babamiz onlara bisey yapsane yaparlar acaba. daha o kadar yardimlarina ragmen nankörlük yapiyo annen evime gelmesgn diyo demekki sadece onun evi bende gelmicem dedim. hicte umrunda deglmis gelme defol dedi. of of imtihan bular yaa siyahlale25 hoşgeldin minik

Herşeyi o kadar detaylı ve güzel anlatmışsın ki hiç sıkılmadan heyecanla okudum hikayeni... okurken bütün duyguları yaşadım aşk, heyecan, üzüntü ve yarennurla gelen sonsuz mutlulukkendimi bi filmin içindeymiş gibi hissettim:) Allah mutluluğunuzu daim etsin inş

canim basin saolsun rabbim sabirlar versin sana insllh tekrardan hayirlisiyla en kisa zamanda saglikli sihhatli yawruna kavusmani nasip eder canim dr sana 1 sene vermis ama ayni olay gecen sene haziran annelerinde fatma nin basina gelmis ve bu sene insllh rabbim nasip ederse haziranda ogluna kavusucak sen onunla konus derim ben onada dr ara ver demisti ama tekrardan hamile rabbim hayirlisiyla bu sefer kucagina almayi nasip eder sana insllh anun suanki niki HILMA haziran annelerinde onu bul ve ona sor canim eminimki sana cok yardimci olur tekrardan rabbim sana sabirlar versin ve yardimcin olsun mecik A. hamza, Ravza,

kırmızıya boyadığım kısımlar... sonra bebeği babasıyla beraber yıkamaları ve eski doğum stiline mecbur bırakılmama vs... Aman Allahım! böylesi sadece yurt dışındamı!!?!! ... biz bize istedikleri gibi davrananlara mecburmu kalacağız... heleki moral en önemli etken iken.

Siyahlale sen nerelisin hakikaten doğu ve batı insanı çok farklı adet örf çok farkediyo... Mesela eşim karadenizli biz sivaslıyız ama allahtan annem karadenizlide yabancılık çekmiyorum... Bide karadenizli olunca daha rahat bi aile tipi oluyo doğu ise biraz daha tutucu oluyo çogu konuda o yüzden bu dikişi tutturmak zor...

cidden 40. haftadamısın.. okadar bekleyebildi mi ilkim81 Canım

ne denir ki böyle durumlarda bu da bir imtihan demekki canım başın sağolsun. Rabbim tez zamanda annelik duygusunu yaşatsın sana. hayat işte her an hepimizin başına her şey gelebiliyor. imtihan dünyası metanetli olmaya çalış Rabbim yar ve yardımcın olsun... siyahlale25 hoşgeldin minik

yeni okudum hikayeni çok etkilendim üzüldüm ailemede okudum yaşadıkların gerçekten çok üzücü ama yinede şükret bebeğini sağ saglim kucagına almışsın hiç alamayanlarda var ben 25 yaşındayım 3 yıldır evliyim ve çift rahim sorunum yüzünden 3 senede 3 bebegim düştü hemde 3üde 6 aylık oluyor ve içimde ölüyor tam varlığına alışıyorum tekrar kaybediyorum ya benim gibi olsaydın ne olucaktı şükret haline ve ben yine hamileyim 5 aylık ve yine kaybetme korkusundan uykularım kaçıyor ne olur üzme kendini şimdi durumunu çok merak ediyorum kızın nasıl umarım eşinle aran düzelmiştir. . push ; Önceki

Dogru diyosun canim insan olmak... ne güzel içten anne demek Allah gm aranizi dahada iyi yapsin ne mutlu sana canim benim rabbim sana böyle bir hediye vermis anne yoklugunu hissetme diye. inşallah yavrunu da saglikla kucagina alir mutlulukla, huzurla büyütürsün

Hikayeni okuyunca bir kez daha anladim allahin bize lutfettigi guzel evlatlarimizin degerini.. allah herkese evlat sevgisi tattirsin ins cok guzel cunku anlatilmaz ve pahabicilmez.. Azmin ve caban ne guzel sonunda sonuc vermis allah ikinciyide ins nasip eder canim sana ve oglusuna nice guzel hayirli omurler dilerim allah anali babali buyutsun ins gunes1

Yıl 2006, aylardan Kasım.. İlk görüşte aşktı bizimkisi. Öyle bir aşk ki, arada ki mesafeler hiç umurumuzda olmadı. Hafta sonları iple çekilip 12 saat yolculuktan sonra kavuşup hasret giderirdik. Ailemi ikna etmek 2 yılımı almış olsa da o her şeye değerdi. Yıl 2009, aylardan Temmuz.. Hasret sona erdi ve bir ömür aynı yastığa baş koymak için evet dedik birbirimize. Hiç ayrılmadığım ailemden ayrılmaktı en zor olanı Babamın, annemin, kardeşlerimin o ayrılık anında ki son bakışları hala yüreğimi burkar. Sonrasında hiç tanımadığım, bilmediğim bir yerde başladık hayata Her şey tıpkı peri masallarında ki kadar güzeldi. Toz pembeydi hayat o yanımdayken 1.5 yıl doyasıya yaşadık birbirimizi ve sonunda bu aşk ın bir meyvesi olsun istedik. Planlı bir gebelik olacağı için önce doktor kontrolünden geçmeye karar verdim. Doktor Polikistik Over isimli bir rahatsızlığımın olduğunu ve bebeğimin olmasının biraz zaman alabileceğini söyledi. Bu zaman 1 ay da olabilirdi,1 yıl da İlk etapta bilinmeyenin umutsuzluğuna kapılmış olsam da başlanan tedaviye hiç aksatmadan devam ettim ve 5. ayımızda geldi mucizemiz. Ramazan bayramının sabahında öğrendik bayram şekerimizi. İyi ki geldin meleğim, iyi ki geldin küçük mucizem Sonrasında rutin doktor kontrolleri tabi ki. Her ay ı iple çekiyorduk eşimle. Ultrason zamanı hayat duruyordu sanki bizim için. Yok böyle bir mutluluk. 11. haftamızda öğrendik bir oğlumuzun olacağını ve adını bile o an belirledik. 18. haftamızdaydık ilk tekmeleri yediğimde. Artık elim sürekli karnımda tekme atsın diye bekler dururduk aşkımla Hiç üzmedi beni meleğim. Ne ilk aylarda bulantım oldu, ne aşermem, ne mide yanmaları ne de başka bir sıkıntım Hiç şikayet etmedim son aylarımda ağırlaştığım için. Her anın tadını doyasıya çıkardım. Hiç bitmesin istedim bu sürecin ama her güzel şeyin bir sonu olduğu gibi doğum anıda gelip çatmıştı. Doğumu annemlerin olduğu şehirde yapmaya karar verdik. Doktorum 38. haftamda artık annemlere yerleşmem gerektiğini söyleyince daha 2 hafta var düşüncesiyle eşyalarımı toplayıp annemlere geldim ve rutin doktor kontrolüme gittim. Doktorum o gün muayenede normal doğumun beni çok zorlayacağını, bir hekim olarak bana sezeryanı tavsiye ettiğini söyledi. Ben de ne yalan söyleyeyim dünden razı gibiydim Sezeryan kararının ardından 3 gün sonrasına gün verildi ve biz her şeyin bu kadar çabuk gelişebileceğini tahmin etmediğimiz için son hazırlıklar için koşturmaya başladık. O büyük günden önce ki gece eşimle bebeğimize sarılıp uyuduk Miniğimin içimde hissettiğim son kıpırtıları idi Artık kucağımızda olacaktı ve doyasıya koklayabilecektik. 27 nisan sabahı evde son defa hastane çantamızı gözden geçirdik. Duşa girdim ve artık giyinip hastaneye gitme zamanıydı. Yatış yapılmadan doktora spinal anestezi isteğimi belirttim. Doktorum bunu tavsiye etmediğini ve genel anestezi uygulayacağını söyledi. Spinalin herkeste tutmayacağını, çoğu kişinin heyecan yaptığını ve bu da işini zorlaştırdığını falan söyledi ama ben inatla spinal istediğimi, bebeğimi ilk duyan ve gören olmak isteyince doktorum ısrarlarıma dayanamayarak kabul etti. Saat öğlen 12 gibi yatış için odama çıktık. Hemşireler nst ye bağlayarak bebeğin son durumunu takibe aldılar. Nst de duyduğum son kalp atışlarıydı Yavrum içimde kıpır kıpır. Her zamankinden daha hareketliydi sanki.. Kim bilir belkide dünyaya geleceğini hissetmişti Nst sonrası kan şekerimin düşmemesi için serum takıldı. Sonrasında canımı çok acıtan sonda takıldı ve artık her şey hazırdı. Saat 15.00. Bir hemşire tekerlekli sandalye ile beni almaya geldi. Yatağımdan kalktım ve sandalyeye oturdum. O an ne düşüneceğimi, ne hissedeceğimi bilmiyordum. Önce annemlerle helalleştim, sonra hayat arkadaşımla. Gözlerinin içine bakmamaya çalışıyordum çünkü bakarsam kendimi tutamayacaktım. Asansöre kadar yanımda geldi eşim, son defa yanağımı okşadı iyi misin dedi. İyim diyemedim çünkü boğazım düğümlenmişti. Sadece gözlerimle iyi olduğuma dair bir işaret yaptım ve el sallayarak asansöre bindim. Ameliyathanede tüm ekip hazırda beni bekliyordu. Soğuk masaya uzandım ve oradakilerle sohbet ederek anestezi uzmanını beklemeye başladık. Biraz rahatlamıştım artık. Anestezi uzmanı geldi ve iğnem vuruldu. Uyuşma tam olduğunda doktorum müzik açılmasını istedi. Önce ankara havası, ardından güzel bir türkü Tabi doktorum hem eşlik ediyor hem bana laf yetiştiriyordu. Ben iyice rahatlamıştım artık ve bebeğimden gelecek sese konsantre olmuştum. Doktorum şimdi karnına biraz baskı yapacağız ve ardından bebek gelecek dedi. 1..2..3 ve bebeğim çıkmıştı artık. Kordonu kesilir kesilmez bana gösterdiler meleğimi. Kuzum gözleri açık bana bakıyordu. Gözlerimden yaşlar süzülerek yavrum diyebildim sadece Sonra götürdüler bebeğimi yanımdan. Değişik sesler geliyordu kulağıma, bebeğimi temizliyorlar herhalde diye düşündüm ama içimi de bir endişe kapladı. Bebeğimi gördüm evet ama ağlamamıştı hiç. Benim bildiğim bebek doğar doğmaz ağlardı. Biraz sonra dayanamayarak bebeğim iyi mi diye sordum ve doktordan gelen cevapla rahatladım. Hemen ardından bebeğimi giydirip yanıma getirdiler. Yanağını yanağıma değdirerek öpüp koklaştık oğlumla. Gözleri açık sessiz sessiz bakınıyordu kundağının içerisinde. Tutamadım kendimi ve gözyaşlarına boğuldum. Allah ım o ne müthiş bir duyguydu öyle. Rabbime binlerce kez şükürler olsun bana bu duyguyu yaşattığı için Bebeğimi daha fazla üşümemesi için odamıza götüreceklerini söylediler ve götürdüler. Dikiş işlemleri devam ederken bir an kafamın içerisinde bir uğultu oldu ve sanki kalbim beynimde çarpmaya başladı. Gözlerim karardı ve diyebildiğim tek şey kendimi iyi hissetmiyorum oldu. Bir an ortalık karıştı. Ağzıma oksijen maskesi takıldığını hatırlıyorum sadece. Hafif kendimden geçmişim ki gözlerimi açtığımda hala ameliyat masasındaydım.5-10 dakika sonra her şey bitti. Doktorum spinalin çok güzel geçtiğini ve doktor olarak benden çok memnun kaldığını söyledi. Herkese teşekkür ettim ve artık odama gitme vakti idi. Sedyeyle odama getirildiğimde kuzum babasının kucağında sessizce duruyordu. Hemen aldım koynuma, önce kokusunu doyasıya içime çektim ve sonra emzirmeye başladım. O minik dudakları ile emme çabaları muhteşemdi. Anne olmuştum artık Anne Oğlum doğmadan önce kendimi aşık sanıyordum ama asıl aşk onun doğumu ile başladı. Artık tüm dünya evladımın etrafında dönüyor. Çok şükür rabbime bana böyle güzel bir evlat nasip eylediği için. Hoş geldin ailemize Eymen Kayra m Bereket getirdin evimize yavrum

Canım okuyunca çok kötü oldum inan Allah yardımcın olsun... Nasıl bir aile nasıl bir kadın inanamadım, eşine zaten diyecek bir şey bulamıyorum yok böyle bir insan, insan bile değil yani... Ama mis kokulun kollarında, onun sevgisi içini ısıtır, ne güzel ailende yanında... Hiç üzülme herşey olacağına varır beyazmelek Candan öte, candan

yani yardım edemiyosan zor zamanında insanı sıkıntıya sokma bari.. benzeri bende de olduğu için iyi anlıyorum, onları böle kabullenmek lazım sanırım.. ama en çok eşinin yaptığı dokunur insana, o da hatasını anlar umarım.. sen hiç sıkma canını, imtihan dünyası.. herşey yoluna girer inşallah.. ozay37baris, Allah sabır versin.. insallah yeniden hamile kalır, bebişine kavuşur, bu acını dindirirsin.. ne desek boş gerçi, acını en iyi sen bilirsin..

kızlar ya hepimiz aşağı yukarı benzer şeyler yaşıyoruz ama ne kadar acı değil mi? ne hayallerle evleniyorsun neler oluyo... ailenden kopup da farklı insanların içine karışınca anlıyor insan hayatın zorluğunu. siyahlale arkadaşımız açıkyüreklilikle paylaşmış yaşadıklarını ama bunun o kadar çok örneği var ki ama gün geliyor insan sağlık gibi daha ağır imtihanlarla karşılaşıyor ve bunlar o kadar boş geliyor ki. sağlığımızın ve sevdiklerimizin kıymetini bilelim de üzülmeyelim hiç bişeye. Allah her zaman mazlumun yanında oluyor ve kimsenin yaptığı yanına kalmıyor...

siyahlale25 ilk olarak canim gozun aydin evladin hayirli olsun rabbim anali babali buyutsun dogum hikayeni gozlerim dolu okudum cunku bu hikaye bana cok tanidik bunun aynisinin tipkisini kardesim yasadi oda annemin babamin rizasi olmayan biriyle evlendi ve senin gibi ne hamilelikte nede lgusalikta esinin ailesi sahip cikmadi hastaneden cikip eve geldiginde kaynanasi bakmayinca annem gitti bakmaya ama damat annesinin doldurusuna gelip evde kavga cikartti ve sonuc olarak senin gibi kiz kardesim de anneme geldi 40 gun boyunca esi bir kere bile ne aradi nede geldi kizini gormeye sonra iyi bir b... yapmis gibi kaynanasi dediki ben aratmadim oglumu demezmi ben izin vermedim demezmi neyse ama annem her gece kardeismle kocasinin arasi duzelsin die kenzulars dua sini ve fetih suresini okudu sonra buyuklerinde araya girmesiyle aralari duzeldi simdie kaynanasinda cok uzakta oturuyor ve allahima binlerce sukurler olsunki aralari cok ii rabbimde bozmasin simdi 2. ciye hamile sizin gibi mayis annesi olucak insllh gunu doldu ama kizimiz nazlanio sanirim canim insllh senin en kisa zamanda esinin akli basina gelir ve kizinizla mutlu huzurlu bir yuvaniz olur sende kuran okumayi biliosan istersen bu dua ile sureyi oku canim rabbim yar ve yardimcin olsun rabbim melek kizinin yuzu hurmetine yuvani tekrardan bir araya getirtsin amin

olsun daha yolun başı senin için rabbim güzellikler göstersin sanada minik kuzunada... Bunları unuttursun çoook güzel günler sizin olsun... Duam kabul olur benim sen amin de:))) saribeybi meleğim Rabbime

Evetcanim cok haklisin ben herseyi cabucak unutur tm hic küs kalamam ama bu sefer öyle yapmicm artik kimseyi memnun etmicem R

Canım benim eşimde aynı senin eşin gibi zamanında o kadar ugraştı etti iş ciddiye bindikten sonra degişti, onu bazen anlamaya calısıyorum anne babası ayrı bi başına mücadele ediyo ev gecindirmek icin kimseden destek görmeden, o yüzden bunalıyordur diyorum, bazen de onu anlayamıyorum, ne olursa olsun insan eşine bu kadar kırıcı olmamalı diyorum takmamaya üzülmemeye çalışıyorum ama olmuyo yapamıyorumen ilgi bkledigimiz zamanlarda bizi ilgisiz bıraktılar iyiki ailemiz var. Kendimi o kadar yalnız hissediyorum ki aglamamak icin kendimi zor tutuyorum, bişilerle oyalanmaya çalışıyorum. U

ilk doğum hikayemizi paylaştığın için çokk teşekkürler. ağlaya ağlaya okudum inan. rabbim yavrunun hayırlı bir evlat olmasını nasip etsin inşallah. Biraz sabrın ardından tüm mutluluklar sizi bulsun

Sagol bitanem beni anlamaniz derdimi paylasmaniz paha bicilemez. hakkinizi helal edin

Amin bitanem cok sagol kimbilir sizin dualariniz baristirmistir belki. amin cok sagol merak ettigin icinde canim benhm siyahlale25 hoşgeldin minik

oğlum yarın 8. ayını dolduracak içimdeyken dışımdayken daha içime düşmemişken sayfalarca yazdım ona buraya yazmak bugüne nasipmiş... eşimle aynı işyerinde çalışıyorduk birgün gözlüklerini takmayı unutmuş, gözleri kısık kısık ofisteki masama doğru gelmeye başladığı gün ona aşık olmuştum o günden sonra beni eve bırakma evden alma tekliflerini hiç reddetmedim bir nevi özel şöförüm olmuştu gönüllü olarak :) 8ayda sözlendik, 2 ayda nişanlandık, 3 ayda da evlendik yurtdışı görevleri ayrılıklar kavuşmalar derken zaman çok hızlı akıyordu ve ben hayatımızı daha anlamlı kılacak bir çocuk istiyordum sadece bize değil, eşine dostuna vatanına milletine hayırlı bir evlat yetiştirmek borcumdu sanki Rabbime genel kontrol için gittiğim bir doktor rahim duvarımın çok kalın olduğunu ve bazı hormonal test sonuçlarını anlatıp çocuk sahibi olmamızın 1 yılı bulabileceğini söyleyince korunmayı bırakmıştık yurtdısındaydık ve ben 40 günü geçmesine rağmen regli olmamıştım kasıklarımda bir yanma gögüslerimde şişkinlik bulantılar... kesin hamileyim diyordum kendi kendime döner dönmez test yaptırdık. 51 gündür regli olmamama rağmen hamile değildim bebeğin tutunamamış olması ihtimalini duyunca çok üzülmüştüm belki gerçekten içimde bir tohum vardı ama filizlenemeyip içimden akıp gitmişti... ramazan boyunca işyerinde gizli gizli uyur olmuştum sigaradan nefret eden ben eşime sahuru hazırlaması şartıyla sigara içmesine izin veriyordum birkaç kez başım dönüp duvara toslayınca ve mide bulantılarım başlayınca reflüm hortladı zannedip gastroentolojiye gittik doktor şöyle bir yüzüme baktı, hamile misin kızım sen dedi, yooo dedim, test yaptırdı, hamile değildim ramazan bayramında kapadokya'da tatil planlamıştık yol bitmek bilmedikçe ben daha kötü oluyor sürekli istifra ediyor terliyor bayılacak gibi oluyordum kan testi negatif çıkmıştı ama acaba hamile miydim diye sohbet ediyorduk eşimle o akşam eğer bir bebeğimiz olacaksa güzel bir koç keselim diye sözleştik, nasip oldu koçumuzu kesitk... kapadokyaya ayak basar basmaz nöbetçi eczanelerde gebelik testi aradık. 1tane bile test kalmaz mı arkadaş! ertesi gün ürgüp'e gittik yine test yok yok yok! son bir eczanede şansımızı denedik, testimizi aldık ve otelin yolunu tuttuk sabah balona binecektik 5'te kalkmamız gerekiyordu. otele döner dönmez testi yaptım, hiç beklemeden 2pembe çizgiyi gördüm, kocaman bir peribacasına bakan terasımızda oturan eşime doğru koştum, sarıldık döndük döndük yıldızların altında dans ettik başımız döndü! sabah da bu haberle hem bedenen hem ruhen havalara uçtuk! hmaileliğimin ilk 3,5 ayı bulantılarca geçti, resmen açtım son 5,5 ayı ise kraliçeler gibiydim! eşimin hizmetleri işyerindekilerin etrafımda dönmesi ikiz bebek gibi büyüyen her an kıpır kıpır koca karnım bitmek bilmeyen enerjim!! oğlum başını aşağı çevirdiğinde aferin sana demiştim. aferin sana normal normal doğuracağım inşallah seni! 37. hafta oldu kanala girmedi. alnını rahiö ağzına dayamış duruyordu 38 oldu girmedi. 39 oldu girmedi. 40. haftanın içindeydk ve hala kanala girmemişti 2 farklı doktor boynunda kordon olduğunu ve kilosunun 3800 civarında olacağını, sezaryenin daha uygun olacağını anlattı Önce kabule tmedim. 3 gün daha izin verin oğlum gelecek dedim konuştum anlattım ikna olmadı, kanala girmedi gebelik boyunca onun ve benim için hangisi daha sağlıklı ve hayırlı olacaksa doğumum öyle olsun diye dua etmiştim tereddüt etmedim ve sezaryene alınmayı kabul ettim eşim hamile olduğum kesinleştiği gün doğuma girme hazırlığı yapmaya başlamıştı 21 nisanda hastaneye yattığım ana dek hiç dinlenmedim 1 gün önce bile eşime doğum hediyesi almak için 3 saat avm gezdim ameliyat kıyafetimi giydim dişlerimi fırçaladım eşimin elinde kamera her anımız çok şükür çok keyifliydi doğumhanede epidurale başladıklarında doktorun hissediyor musun dediği herşeyi hissediyordum hatta canın acımayacak dedikleri yerde bile canım acıyordu ama oğlumu hissedecek olmanın sevinciyle gık demiyor, hissetmiyorum diye yalan söylüyordum eşim doğumhaneye kamera kurmuştu. ben de devamlı aldığım siparişler üzerine dua ediyordum karnımın çılgınca çekiştirildiğini hatırlıyorum. ve yavaş yavaş içimin boşaldığını. oğlum gerçekten tombik olmalıydı diye geçirmiştim içimden. geliyor değil mi. geliyor diye sesleniyordum. bir yandan da hıçkırıklara boğulmuş sürekli dua ediyordum. ayetel kürsiler ismia zamlar zikirler havada uçuşuyordu duyan savaşa gidiyoruz zanneder kuzum çıkar çıkmaz ilk iş üzerime çişini yaptı, sonra da başladı yaygarayı koparmaya! ana oğul ağladık durduk. o kadar çok şükrettim o kadar sesli dua ettim ki ameliyathane inliyordu göbek kordonu kesilirken eşimi çağırdılar sonra da iki erkeğim birden yanıma geldi yüzünü yanağıma değdirdiler, emmek isteyen ağzı yanağımı ıslatıyordu teşekkür ettim doktoruma, emme refleksi gelişsin diye son ana dek bekletmişti ve buna değmişti oğlum aralıksız emiyor sürekli yanımda olmak istiyordu bense doğurana kadar gezmenin yorgunluğuyla 3 gün boyunca uyudum hatta bu yorgunluk ilk 2 hafta sadece uyumak istememe, bebek ağladıkça bunalıma girmeme sebep olmuştu ama eşimin nöbetleri devralmasıyla atlattım çok şükür birçoğunuz gibi inanılmaz olaylarla dolu bir hikayem yok evet ama her anne için dünyanın en unutulmaz anıdır bedeninden bir can doğuşu çok uzatmışım şimdi farkediyorum ama öyle iyi geldi ki 4. işgünümde ömrümün en güel gğnğnğ yeniden yaşamak... çocukluğumda oynadığım her evcilik oyununda 24 yaşımda evlenir 26 yaşımda da anne olurdum Rabbim nasip etti öyle de oldu bana seslenişi bile hayallerimdeki gibi yavrumun insanın gerçekleşen hayallerle sınanması da zormuş şükürler olsun Rabbime... evlatlarımızla sınamasın... amin

slm kızlar bende mayıs annesiyim :) B bitanemo

Canimm içim gitti rabbim sabir versin insallah tekrar hamhle kalir bebegine sag salim kavusursun. inan o bebek sana şefaatci olacak cennete seni bekliyor. cok zor canimm rabbim en kisa zamanda nasip eder insallah duakarim seninle

Canım benim çok duygulandım ve bir çırpıda okudum, imla mimla hakgetire.. Boşverdim imlayı çünkü o kadar kaptırmışım ki hikayene... Çok güzel bir tanışma, kavuşma ve buluşma olmuş gerçekten. ALLAH MUTLULUĞUNUZU DAİM ETSİN...

10 Mayıs&#8217;ta son doktor kontrolüne gittiğimizde, 3 aydır yaptığı gibi yine göstermedi kendini bize benim nazlı kızım. Belli ki doğacağı günü bekliyordu, sürpriz yapacaktı bize... Bir kaç gündür deli gibi kaşınıyordum ve doktor ilaç veremiyordu ve biz şimdiye dek doğum tarihi için hep 17 Mayıs derken, &#8220;madem bu kadar kaşınıyorsun, 15 Mayıs&#8217;ta yapalım doğumu&#8221; dedi. Birden panik oldum ve heyecanım kat kat arttı çünkü hep hafta sayarken geleceği gün için, artık gün sayar olmuştuk; 5 gün... 5 gün sonra Defne Karen&#8217;im kucağımda olacaktı. Annem yanımdaydı bir kaç gündür, sonra kardeşim de geldi; hazırlıklarımızı tamamladık. Zaten gecelerdir uyuyamıyordum kaşıntıdan, son gece bir de heyecan eklendi ve ben hiç ama hiç uyumadım. Odadan odaya, yataktan koltuğa gezip durdum. Zaman geçmek bilmedi. Sabahı zor ettim.. Erkenden arabaya doluşup hastaneye gittik. Yatış işlemlerim yapıldı, damar yolu açılıp serum bağlandı vs... Aşkım neredeyse her anı kaydetti fotoğraf ya da videolarla. Zaman geçiyordu, saat 10.30 da beni ameliyata aldılar. Spinal sezaryen ile yapacaktım doğumu. Anestezi uzmanı geldi. Belimden iğneyi yapacaktı ancak aldığım fazla kilolar sebebiyle oluşan ödemden dolayı, ancak üçüncü denemesinde başarılı olabildi; bu sebeple canım yandı biraz iğne sırasında. Zaten gerisi kolaydı. Başımda anestezi uzmanı ve bir hemşire vardı. Sürekli beni konuşturup rahatlamama yardımcı olmaya çalışıyorlardı. Dövmelerimi sordular, şakalar yaptılar falan filan... Artık iyice uyuşmuştu bacaklarım. Doktorum da geldi, operasyon başladı. Kesisp biçiyorlardı beni. Hareketleri, dokunuşları hissedebiliyordum. Sadece ağrı duymuyordum. Ameliyathaneye girdiğimde tir tir titrerken iğneden sonra ateş basmıştı tüm vücudumu. Oksijen verdiler. Bir süre sonra karnıma bastırdılar ve bir sarsıntı hissettim, bir daha bir daha... Son sarsıntıyla bitmedi mi daha diyecekken bebeğimin ağlayışıyla kalbim gümbürdemeye başladı. Doktorum doğum saatini bağırdı: &#8220;10:50; Defne Karen aramızda...&#8221; Önce örtünün ardından gördüm meleğimi, doğar doğmaz, daha göbek bağı bile kesilmemişti. Sonra yanıma verdiler, dudakları yanağıma değdi beni öper gibi. O anda her şey bitti. Dünyayla olan tüm ilişkim kesilmişti sanki. Her yeri bembeyaz sıvıyla kaplıydı, deli gibi ağlıyordu. Ben de onu öptüm. 8 aydır bu anı bekliyordum ve okuduğum her doğum hikayesinde bile gözleri dolan ağlayan benim, bir damla gözyaşım bile akmamıştı o anda. Sadece mutlu ve şaşkındım. Sonra onu alıp götürdüler. Benim de dikişlerime başladılar. Çabucak bitsin diye sabırsızlıkla bekledim; odama çıkmak, kızımı koynuma almak ve kocamı ve annemi görmek istiyordum artık. Nihayet bitti dikişlerim ve odamıza çıktık, herkesi dışarı yolladılar, beni yatağa aldılar, pijamalarımı giydirdiler ve kızımı koynuma verdiler. Mükemmeldi. Kelimelerle tarif edemiyorum. İşte o an beklenen gözyaşları süzüldü gözlerimden... Emzirmeyi gösterdi hemşire. İlk zamanlar zorlandık ikimiz de; o alamadı ben veremedim... ama pes etmedik hiç. Telefonlar susmak bilmiyordu, sürekli birileriyle konuşuyordum. Babam ve teyzemler de geldi. Her şey rüya gibiydi. Şu anda bile hayal meyal hatırlıyorum çoğu şeyi. Hepimiz çok mutluyduk. Defne Karen çok güzeldi, mucize gibi... Gece olunca kızım ağlamaktan heba oldu, benim de içim gitti o ağladıkça. Sanırım doymuyordu, açlıktan ağlıyordu. Hiç istemediğim halde mama verdik. Ama sonra mamayı kustu, istemedi kuzum. Ağlamaya devam etti. Hiç uyumadım o gece, hiçbirimiz uyumadık. Benim de sancım vardı. Yine önceki akşam olduğu gibi gün doğmak bilmedi. Ama artık kızım daha güzel emmeye başlamıştı. Doktorumuz da her şeyin yolunda olduğunu ve istersek akşama çıkabileceğimizi söyledi. Önceki gecemiz kötü geçtiğinden, hastanede kalmak istemedim hiç, evimize gitmek istedim. Yine saatler geçti, ziyaretçilerimiz oldu sağolsunlar, çiçekler geldi tebrik için... veee eve gitme vakti. Tüm eşyalarımızı topladık, kızımızı sarıp sarmaladık, evimize yollandık. İki kişilik bi hayattan üç kişilik bir aile olmaya terfi edişimizi anlatan hikayemizin başlangıcı böyle . push ;

Eşimle 1995 yılıydı tanıştığımızda aynı sokakta oturuyorduk, ben 14, eşimde 15 yaşındaydı sadece.3 ay çıkıp sadece 1 kere tiyatroya gidip küserek ayrılmıştık&#61514;Küçük olmama rağmen ona deli gibi aşıktım çocukluk aşkı derler ya Aradan 3 sene geçmişti 1998 yılıydı, kader nasıl olduysa bizi yine bir araya getirmişti, eşimin uzun uğraşları sonucu gururumdan zor kabul etsem de tekrar çıkmayı kabul etmiştim. Sonrasında benim okulum eşimin askerliği, iş güç filan derken tam 9 yılı devirmiştik, bu 9 yıl boyunca 1 kere bile ayrılmamıştık. Ne askerlik ne de okulu dışarıda okumam, araya giren mesafeler bizi ayıramamıştı. Artık sıra evliliğe gelmişti. Bu seferde benim ailemin engeline takıldık, açlık grevleri vb yapmadığım şey kalmamıştı.2 sene sonra ailem pes edip en sonunda beni eşime vermeyi kabul etmişti. Evlendikten kısa bir süre sonra annemi kaybettim başımdan çok ağır olaylar geçti, işin kısası çocuk işini baya ertelemiştik, eşimle de o kadar mutluyduk ki, çocuk üzerine fazla düşmemiştik. En son 2010 ocak ayı gibi çocuk yapmaya karar vermiştik, o da yaşımız ilerlediği için. Zannettik ki denediğimiz ilk ayda çocuğumuz olacak. Ne yazık ki beklediğimiz gibi olmadı, denemediğimiz yöntem kalmamıştı, etrafımdaki herkes hamileydi onları gördükçe bunalıma giriyor ama eşime bunu çaktırmıyordum, çünkü eşim herşeyi kendi haline bırakmamı, allah yazmışsa eninde sonunda bunun olacağını ve olmasa bile çocuk olmadan da bizim mutlu olduğumuzu her defasında söylüyordu. Ne yaptıysam kendisini doktora götürttüremedim bir türlü zaten.20 ay geçmişti biz deneyeli ve benim gittiğim kontrol testlerinden başka hiçbir şey yaptırmamıştık. Artık eşimde problem olduğuna o doktora gitmeden bunun çözülemeyeceğine karar vermiştim. Buradaki linkleri okumayı bıraktım, hamile kalma yöntemlerini denemeye bıraktım, kendimi her ay hamile miyim diye hamilelik belirtilerine dikkat etmeyi bıraktım. Son 4 aydır filan üzülüyordum ama hep kendimi teselli etmeye çalışıyordum. En son bayramda gittim saçımı boyattım nasıl olsa bebek olmuyor diye, bir güzel bayram temizliği yaptım, halıları kaldırdım. camları sildim, o ay da eşim bi dahaki ay doktora gideceğini söylemişti benim üzülmeme dayanamayarak, o yüzden o ay hamile kalma fikri hiç yoktu kafamda, regli günümü bile unutmuştum, her ay takip ettiğim yumurtlama günlerinin bile farkında değildim ve o ay meleğime hamile kaldığımı öğrendik. Aylar sonra meleğime hamileydim artık Ne bir bulantı, ne bir baş dönmesi yaşamadan sorunsuz tam 9 ay geçmişti aradan Doğumum da öyle olacak sanmıştım hiçte öyle olmadı 09.06.2012 sabah 10:30 ta doktor randevumuz vardı, doktorum Pazartesi günü çatı muayenesi yapmıştı ve eğer Çarşamba günü açılmam artmışsa doğuma alabileceğini söylemişti. 40 +1 olmama rağmen bende sancıdan eser yoktu, yalnız Çarşamba sabah kalktığımda nişanım gelmişti. Sevinçle eşime artık bugün doktor doğurtur dedim ve açılmam biraz daha artsın diye yürüyerek doktora gittik. Doktor muayene etti, saat 3 gibi tekrar gelin doğuma alalım artık dedi. Açılmam 4 cm olmuş. Eve geri geldik, ben hala taş gibiydim hatta eşime öğle yemeği hazırladım, ortalığı topladım büyük bir heyecanla saat 3 gibi tekrar hastaneye geldik. Doktor hemen odaya yatışımı yapıp suni sancı vermeye başladı. İlk 1-2 saat sürekli gülüp dalga geçiyordum, hamileliğimi anlamadım heralde doğumu da anlamayacağım, çünkü açılmam giderek artıyordu ama ben hala çok az acı hissediyordum taa ki açılmam 9 cm i bulup doğum anları yaklaşıncaya kadar. Öyle bir ağrı yoktu, içim sökülecek sandım ama hala bir yandan kendi kendimi teselli ediyordum, normal olacak ve doğumdan sonra sıkıntı yaşamayacağım diye. Saat 3 te odaya alınmıştım ve sancılarla beraber saat 7 ye kadar 4 saat geçirdim. Doktorum artık tamamız dedi ve beni doğumhaneye aldılar. O çatala oturduğumda tamam dedim herşey bitiverecek ama hiçte beklediğim gibi olmadı. Sancılarla birlikte sürekli ıkınıyordum, ama kızım çıkmak bilmiyordu durup durup tekrar tekrar deniyorduk. Doktor kızının saçları gözüküyor diyordu bir yandan, ben bir yandan bağırırken bir yandan da rengi ne renk sarı mı diye soruyordum ama öyle bir acı tarifi yoktu, bir yandan uzun uzun ıkınacaksın, bir yandan uzun ıkınmak için nefes almayacaksın, bir yandan 2 kişi üstünde göğsünün alt kısmına sürekli baskı yapıyor, bir yandan da önden doktorum kızımı çıkartmaya çalışıyor. Defalarca aynı şeyi denedik, ıkın nefes al bastır çıkart, beynimde aynı kelimeler uçuşup duruyordu.1:30 saate yakın denedik bi ara tansiyonumun çıkıp nefes alamadığımı hissettim, göğsümün altını bastırıp bebeği çıkartmaya çalışan kim varsa üzerimden ittiğimi hatırlıyorum, doktor da dahil herkes ter içinde kalmıştı, doktorum bebeğin kendini itimiyor vakumla çekmek istemiyorum şimdi seni sezeryana alacığım eşine bilgi vereceğim tamammı dedi, ben de hiç tereddütsüz tamam acı çekmek istemiyorum artık dediğimi hatırlıyorum. Beni hemen sezeryana aldılar, masaya yattığımda beni uyuşturun acı istemiyorum diye ağlıyordum, bir yandan hazırlık yapılıyordu, bir yandan da benim sancılarım devam ediyordu, bu seferde doktorum sakın ıkınma demeye başladı, kendimi sıkmaya başladım, ortalığı kaldırıp kopardım uyuşturun yeter artık diye, sonrasını zaten hatırlamıyorum gözlerimi açtığımda kızım yanımdaydı. Damla'm doğmuştu,3650 gram 56 cm. Böyle bir mutluluk yoktu, kızım yanımdaydı minicik elleri küçüçük dudakları ve upuzun bacaklarıyla kızımı göğsüme verdiler, ben de doğumda ağlamaktan yüz göz şişmiş vaziyette, allahım herkese bu duyguyu yaşatsın, çok acı çekmiştim ama onun için herşeye değerdi. Ama daha sıkıntılarım sona ermemişti. Kızımı kucağıma aldıktan 1 saat sonra doktorlar başıma toplandılar, kanaması çok fazla devam ediyor diye aralarında konuşuyorlardı, odadaki herkesi dışarı çıkardılar, odada müdahele etmeye çalıştılar sonra kanamam dinmeyince tekrar ameliyathaneye. Orda kesip dikip bişeyler yaptılar, ara ara iyi misin diye bana sorduklarını hatırlıyorum. Meğerse rahmimde normal doğuma zorlanmamdan dolayı yırtılma olmuş,1 dikişte oraya atmak zorunda kalmışlar. Neyseki sonrasında kanamam durdu ağrı kesicilerle gözlerimi sabah açtım. Her doğum yapan doğurduktan sonra kendini kuş gibi hissedeceksin demişti ama ben bir yaralı ceylan gibiydim. Altta rahimde dikiş, üstte sezeryan dikişi, daha üstte göğsümün altında bastırmadan dolayı ezikler, diğer acılarımdan dolayı sezeryan dikişlerinin acısını fazla hissetmiyordum bile.2 ünite kan takviyesi yapıldı. Doktor kendimi biraz toparlayınca dün akşam çok büyük badire atlattık kanamadan dolayı rahmini alma tehlikesi geçirdik dedi. Bu lafın üzerine endişelerle dolu 2 gün geçirdim hastanede. Bunlarda yetmezmiş gibi üstüne bir de, kızımın sürekli kustuğunu kanında mikrop olduğunu ve kızımın 15 gün kadar yoğun bakım ünitesinde kalması gerektiğini söylediler. Bebeğim yanımdayken kusmuyordu ama bize durumunu bu şekilde bildirmişlerdi, ağlaya ağlaya yavrumu hastanede bırakıp eve geldik, haftasonu 2 gün hastanede kaldı kızım, kafamızı kurcalayan saatlerce yanımızdayken kusmayan çocuk mama için 1 saatliğine bebek bölümüne indiğinde nasıl ağız dolusu kusar sorusuydu. İlk işimiz pazartesi gidip kavgamızı edip bebeğimizi hastaneden alıp başka hastaneye getirmek oldu. Götürdüğümüz hastanede doğum yaptığım hastanenin aktardığı bilgiler doğrultusunda anlatılan durumun varlığını araştırmak için 4 gün hastanede bebeğimizin her şeyini araştırdı ve sonuç bebeğimizde hiçbişey yoktu Yakınımdaki bir sürü hastaneyi beğenmeyip, pahalı olmasına rağmen tavsiye üzerine seçtiğim hastane, sırf daha fazla para alabilmek için yavrumdan kaç gün ayrı kalmama neden olmuştu. Bozulan psikolojim, sezeryan doğumdan ağrıyan acıyan dikişlerim, normal doğurmaya çalışırken vücudumda ezilen yerlerim de cabasıydı. Zor bir doğum ve hastane vakasından sonra kızıma en sonunda kavuşmuştum. Bugün 42 günlük olduk, kızım sağlıklı, çok hareketli ve bir o kadarda sevimli. Allahım olmayan herkese nasip etsin inşallah. Bebeğim Sana kavuşuna kadar en başından beri çok zorluk çektim ama sen her şeye değersin, bir melek kadar masum kızım seni çok ama çok seviyorum. Ömrüm. Sen bana Alahımın bir mucizesisin, annemin yokluğunu seninle unutacağım Canım aşkım eşim Hayatımızın her noktasında her zaman sıkıntılarla, engellerle karşılaşsakta her şeye inat iyiki seni sevmişim, iyiki seninle evlenmişim, sen benim her şeyimsin, çok iyi bir eş olduğun gibi çok iyi bir baba da oldun. Son sözüm de cenneti mekan olsun sevgili anneme Beni anne olunca anlarsın derdin, ben seni anne olana kadar hiç anlamamışım annem, senden özür diliyorum.

okudukça sinir oldum, haksızlıklara hiç dayanamıyorum, ne biçim kayınvalide ya, oğlunu şişirip şişirip kimbilir neler söledi, ne kadar günahınızı aldı bilinmez tabii. ama her şeye rağmen güçlü ol, ailen sana yeter.. siyahlale25 hoşgeldin minik

canım benim ya ağla ağla içim çıktı... zaten gelmişim son günlerim içim boşaldı wallaaa... ne kadar tatlısın ne kadar güzel başa çıkmışsın herşeyle... tam bir anne gibiumarım herşey gönlünce olurrrr kızına ve kendine çok iyi bak lütfen siyahlale25 hoşgeldin minik

2006 yılının son Mayıs günü 30 Mayıs. Kader dedikleri şey ya da kaderin oyunu her şey. Rabbimin lütfu, takdiri Annem şeker komasından Çapa Tıp Fakültesi ne sevk edilmişti. Bende üniversiteyi Beyazıt ta okuyordum. Realist, idealleri olan, evlenmeyi düşünmeyen, alımlı, olgun, güzel bir kızdım Annemin kızıydım ben Onun kendi hayatı için yapamadıklarını, ukdelerini ben yapacak, hayata geçirecektim. Okuyacak, ayaklarının üstünde duracak, iyi bir meslek sahibi olacaktım Hümanist kişiliğimden dolayı insanları çok severim. Onlara yardımcı olmak istemem içimdeki insan sevgisindendir. Annem Çapa Tıp Fakültesi ne 3 Mayıs ta sevk edildi. Ben okuduğum üniversitenin 2. Yılındaydım. Evimiz Anadolu Yakası nda olduğu için annemin yanında ben refakatçi kaldım. Annemin 1 hafta ya da 10 gün sonraydı kendine gelmesiyle birlikte her akşam hastane bahçesine çıkmak, hasta ve refakatçilerle oturup muhabbet etmek, çok sevdiği çayını onlarla paylaşmak öyle içmek isterdi. Her akşam hastane bahçesinde en az 1-2 saat geçirirdik. Bir akşam yalnız ikimiz bir bankta oturup muhabbet ederken annemin önünden siyah tişörtlü bir çocuk geçti. Annem; Ay ne kadar güzel bir koku bu. Çok güzel kokuyor. Markası ne acaba? dedi ki annem hiç böyle şeyler söyleyen bir insan değildir. Ben de; Allah Allah ne yapacaksın parfümü? Boş versene. dedim. Umurumda değildi. Bir akşam sonra tesadüf yine annemle yalnız bankta oturuyoruz. Annem; Bak bu dün akşamki çocuk. Çok dertli. Çok yakın biri var sanırım hastanede yatan. Çok üzgün bu çocuk ya. Allah şifa versin. dedi. Ve bende dönüp baktım. Adı güzel olan insan kafası önünde, dalgın dalgın bir şeyler düşünen, üzgün, bir elinde sigara, iki eli kafasında yere bakıyor. İlk görüşüm oydu. İçimden ona karşı derin bir merhamet duygusu hissettim. Konuşup sarılmak, tüm dertlerini unutturmak istedim. Ama böyle bir şey tabi ki mümkün değildi. Tamamen insancıl bir düşünce tarzı. Durumdan birkaç gün sonra bütün refakatçiler, hastalar bahçede oturup çay içip muhabbet ediyorduk. Aile gibi olmuştuk. Ben zaten hastaneyi belli bir süre evim bildim. Okul-hastane arası gidip geliyordum. O akşam adamın biri bahçede kadının birini tekme tokat dövüyordu. Tekmeler, tokatlar, sürüklemeler Güvenlik olacak şahıslar müdahale etmiyordu. Döven adam ağza alınmayacak küfürler ediyordu. Annem ve o genç adam artık dayanamayarak aynı anda ayağa kalkıp olaya müdahale etmeye gittiler. Annem asla dayanamaz. Her kavgaya erkek gibi atılır. Neyse güvenliklere bağırıp çağırdılar. Güvenlik; Aile meselesi biz karışmayız dedi. Annem ve genç adam döven adamı uyardı ve olay bitti Olayın kritiğini birlikte yaptılar, konuştular. Daha önce hiç konuşmamışlardı ki olay vesile oldu. Devam eden günler içinde genç adamın bana bakışlarını hissetmeye başlamıştım. Annem; Bu çocuk sana mı bakıyor? dedi. Bende; Evet. dedim. Annem; Sen de bakıyor musun? dedi. Ben; Tabi ki hayır anne. dedim. Ama bende bakmaya başlamış kendisinden hoşlanmıştım. Onun merhamet dolu, sevgisiyle sarıp sarmalayacak koca bir kalbi olduğunu anlamıştım. Çok şükür ki yanılmamışım. Son günlerimizde kendi arkadaşlarıyla bankta oturuyorlardı. Bizde diğer hastalarla yan bankta oturuyorduk. Arkadaşı küçük çocuklar gibi onu bizim tarafa ittiriyordu. Yenge menge bir şeyler diyordu çaktırmadan ama ben duymamazlıktan geliyordum. Birkaç defa bana açılmak için fırsat kolladı ve arkamdan geldi. İki defasında ben resmen saklambaç oynadım ve saklandım. Diğer ikisinde de annem farkında olmayarak mani oldu yanıma gelerek. Günler geçti bu şekilde. Bakışmalar arttı. Benim grubumdaki kızlarla, o ve onun grubundakiler birbirleriyle konuşuyorlardı. Ben hariç. Uzak duruyordum ama aramızda sanki gizli bir lisan vardı. Bakış lisanı&#61514; Annem o genci çok sevdi. Davranış ve tavırlarından dolayı takdir etti. O da kendisinin çok merhametli bir kişi olduğuna karar verdi. Son akşam Taburcu olmadan önceki son gece Yine bahçedeyiz. Telefon geldi bana. Arkadaşım Hülya hal hatır sormak için aradı. Okulda bahsetmiştim. Açıldı mı artık sana? diye sordu. Yok daha fırsat bulamadı. dedim. Rahatça konuşmak için annemlerin yanından kalktığımda genç adam elini yumruk yapıp masaya vurdu. Daha sonra konuştuğumuzda öğreniyorum ki arayanı konuştuğum biri olarak algıladığından yumruk atmış ben yerimden kalktığım için. Neyse yerime döndüğümde Annem; Hülya mıydı kızım? diye sordu. Bende; Evet anne. dememle bariz bir şekilde Oh be! çekti. O gece taburcu olacağımız konuşuldu. Hasta ve refakatçilerle vedalaşıldı. Onun dişi ağrıyordu. Eli hep yanağındaydı. Onun da taburcu olacağı yapılan konuşmalardan anlaşıldı. Dedesi kalp krizi geçirmiş ve kesin olarak öldü demişler. Her şey bitti denildiği andan sonra bir hemşirenin son bir umutla bütün gücüyle üzerine zıplamasıyla yeniden hayata dönmüş. Ertesi sabah annemin tansiyonu çok kötü yükselmişti. Erkenden çıkıp sınava yetişmem gerekiyordu. Tansiyonu henüz çıkmamışken aşağıya anneme ve bana çay almaya inmiştim. Aşağıya indiğimde bizim kızların diğer grupla konuştuğunu gördüm. Yanlarına çağırdılar gittim. Elimde Hadis-i Şerif kitabı vardı. Kızlar durumun farkındaydılar. Adını onlardan duydum. Son 2 gün kala. Hepimiz bir çemberdeydik. Bana; Ne okuyorsun? diye sordu. Bende kitabı eline verdim. Şöyle bir karıştırdı. Ben de gayr-i ihtiyari Dişin mi ağrıyor? diye sordum. Evet. dedi. Tamamen insancıl bir yaklaşımla; Dur annemin çok iyi bir ağrı kesici bir hapı var ondan getireyim. dedim ve odaya gittim. Gittiğimde annem hiç iyi değildi. Tansiyonu çıkmış. Doktor çağırdım. İyi olana kadar da yanından ayrılmadım. Aradan 2 saat kadar geçtikten sonra okula gitmek üzere çıktığımda kapıda arkadaşı beni bekliyordu. Seninle konuşabilir miyiz? dedi. Ben daha önce onunla da hiç konuşmadığımdan Ne hakkında? diye sordum biraz kabaca çünkü başımdan aşağıya kaynar sular dökülmüştü. Bir an benimle onun ilgilendiğini ve bana arkadaşlık teklifi edeceğini düşündüm saçmalayarak. Çünkü O değildi karşıma çıkan. Arkadaşıydı. Ben öyle sorunca o da; O nun hakkında. dedi ve elindeki mektubu verdi. Arkadaş çok iyi bir insan. Adam gibi adam. Seni çok bekledi ama sen gelmediğin için iş yerinden çok aradılar diye gitti. Çok bekledi ama. Oku ve onu ara pişman olmazsın dedi. Ben tramvaya bindim ve konuşma bitti. İşte mektup; Benim için sana yaklaşmak akan bir nehri bıçakla kesmek kadar zor. Nedeni ise olmadık bir yerde karşılaşmamız. Ortak noktamız ikimizin de canımız kadar sevdiğimiz insanların iyileşmesine refakat ediyor olmamız. İşte benim için de en zor olanı bu. Ama bilirim ki içimde yaşattığım bu duygunun ne yeri ne de zamanı var. Belki de beni bu denli cesaretlendiren de bu. Seni görünce İşte. dedim. Her arının bal yapacak çiçeği, her kuşun yuva yapacak ağacı bulduğu gibi bende hayatta sevebileceğim tek insanı buldum. Belki içimdeki bu duygunun karşılığı olmayacak ama bir şekilde belirtmek istedim. İsmim.. Tel no m; .. . İstersen arayabilirsin. İstemezsen de hiç okumamış sayarsın. Rahatsızlık verdiysem özür dilerim. Hayatında bir insan varsa eğer ondan da özür dilerim. Çünkü başıma gelmesini istemediğim bir olayın bir başkasının da başına gelmesini istemem. Bu mektup beni fazlasıyla cezbetti. Okuldaki arkadaşlarıma da mektubu okuttum. Arayıp aramamakta kararsızdım. Onlar Arasana! diye fazla ısrarda bulununca bende şeytanın bacağını kırıp aradım. Daha doğrusu çağrı attım. Aradı, heyecanlandım ne yapacağımı bilmediğimden açmadım. Mesaj attı hemen. Adımı yazmış. Sen misin? diye sormuş. O gün bugündür tav oldum kendisine. Ömür boyu hayatımdan çıkmayacağını anladım. O benim UĞURUMDU. Adam gibi adam, sevgi dolu, duygusal, cömert aşkımdı. Deli dolu, çok güzel geçirdiğimiz, sabahlara kadar telefonlaşıp mesajlaştığımız, buluştuğumuzda vaktin nasıl geçtiğini anlamadığımız dolu dolu bir 8,5 ay geçirdik. Tanıştıktan 20 gün sonra evlenme teklifi etti, Çamlıca nın eşsiz manzarası eşliğinde. Ölene dek benimle olur musun? Benimle evlenir misin? dedi. Beni ilk gördüğü anda İşte evleneceğim kız bu demiş. Evlenmek aklının kıyısından köşesinden geçmeyen biri olarak. Ben 20, O 25 yaşındaydı sözlendiğimizde. Sözlendikten 6 ay sonra eşimin kardeşi ve arkasından benim dedem vefat etti. Bizim nişan, düğün işi uzadı. Ama her koşulda birlikteydik. En üzgün, çaresiz zamanlarımızda birbirimize destek olduk. Kenetlendik öyle ve hep birbirimizden güç aldık ve hala öyle devam ediyoruz. Kardeşinin hastalığı nedeniyle nişan yapamadık. Ankara Gata da tedavi görüyordu. Deniz kenarında denizin, dalgaların, ayın, aşkımızın ve Allah ın huzurunda nişan yüzüklerimizi taktık. Zor şartlarda evlendik maddi-manevi. 26.07.2008 dünya evine girdik. Zaman hiçbir şeyi elimizden alamadı, buna izin vermedik. Sevgimiz ve sözümüz ömür boyu sürecek Allah ın izniyle. Evlenmeden önce 5 yıl çocuk istemiyorum diyordum. Hatta eşimle tanışmadan önce hiç çocuk getirmem ben bu kirli dünyaya diyordum etrafımda olup bitenlerden, duyduklarımdan. Evliliğimizin 3. yılında artık bir çocuğumuz olsun istiyorduk. Bende istiyordum. Eşim artık 30 undaydı neredeyse. Bir kızımız olacaktı adı Yaren Nehir olacaktı. Tanıştığımızdan beri bunu bellemiştim kafamda. 1 sene çocuğumuz olmadı. Hastanelere gittik. Bende sadece Polikistik Over vardı ve hamileliğimi onun engellediğini düşündürdü doktorlar. Aşılama yöntemi bile düşünmüştük ki kızım bize 8 ay sonra geleceğim demiş bile. Biz farkında değildik. O gün hayatımda ilk defa diyetisyene gitmek üzere randevu aldım. 88,8 kg. daydım. Hayatımda aldığım en yüksek kiloydu. Kararlıydım, zayıflayacaktım. Hem de hamile kalmadan zayıflamalıydım. Polikistik Over, kabızlık kilo almama en büyük etkendi. Reglim her zamanki gibi gecikmiş ve üzerinden 1,5 ay geçmişti. Gerçi hiç zamanında regl olmadım ben. Regl düzenleyici doğum kontrol hapı kullanırdım. 8 Eylül de Hamile miyim? acaba diye yine kan testi yaptırdım. Aşağı yukarı son 1 yıl hep; Acaba hamile miyim? diyerek geçti. Kızım 8 Eylül de karnımda olmasına rağmen bize ben buradayım demedi. Kendini göstermedi şirinem. Hormon seviyem henüz yükselmemişti. Diyetisyene gittiğim gün olan 19 Eylül 2011 de diyetisyenin gelmesini beklerken şeytan dürttü tekrar ve bir kez daha kan tahlili yaptırdım. Diyetisyenin verdiği listeyi aldım, öğütlerini dinledim, diyet başlangıcım artık tamamdı. Doktorun odasından çıktım. Tahlil sonucumu 1 saat sonra alabileceğim söylendi. Bende hastaneden çıktım. Çıkmamla beraber burnuma kıymalı börek kokusu geldi. Sanki koku beni kendine doğru çekiyordu. Hastanenin yakınındaki börekçiye girdim hipnoz olmuş gibi. Vicdanım sızladı yememeliydim. Ama yedim. Hastaneye döndüm. Hiç umutlu değildim aslında çünkü 11 gün önce bir şey çıkmamıştı. Fakat gördüğüm bir rüya beni çok etkilemişti. 16 Eylül Cuma gecesi gördüğüm rüyada kuaför bir dostumun karnında elini ayağını görebildiğim bir bebek vardı. Nasıl görebildiğime şaşırmıştım. Kendimi çok garip ve farklı hissetmiştim uyandığımda. Sonra kendisini aradım, anlattım. O da; Hadi hayırlı haberlerini bekliyorum dedi. Neyse görevliden tahlil sonucumu istedim. O da çıkardı verdi. Ben herhalde pozitif olsa Gözünüz aydın der diye düşünmüştüm kendimce daha önce hiç başıma gelmediği için. Sonuca baktım değerlerim yüksek görünüyor. Aman Allah ım yanlış mı görüyorum? diye bir sevinç çığlığı attım. Ağlayarak, koşarak merdivenleri çıktım. Herkes bana bakıyordu. Önce dahiliye, daha sonra emin olamamış gibi kadın doğum doktorunun odasına girdim. Dahiliye ye kendimi kaybederek girmiştim. Dahiliye Doktoru halime bakarak, şaşkınlıkla Hım, evet %90 hamilesiniz. Tebrikler. dedi. Kadın Doğum Uzmanı Evet. Hamilesiniz. dedi. 1 ay+5 günlük hamileydim. O kadar mutluydum ki tarif etmem imkansız. Hayatımın en mutlu günü kızımın müjdesini aldığım gündü. O gün çok ağladım, secdelere kapandım, çok şükrettim, çok dualar ettim. O gün Rabbim e verdiği bu nimetten ötürü en çok şükrettiğim gündür. Eşime; Hastayım. Çok kötüyüm. Hemen gel. dedim. Bir zıbın aldım. Bir de kızımın ağzından not yazdım. Eşim eve girdiğinde ben tuvalete saklandım. O odaya girince ben arkasından gizlice baktım. Yazdığım notu bitirirken yanına gittim. Ağlaştık, sarıldık, öpüştük. Şimdi bizim bir kızımız mı olacak? dedi. Sürprizimin bozulmaması için elimden geleni yaptım ama ne numaralar Eşimi fena korkuttum. Adam eve gelene kadar ne stres yaşamış. Avrupa Yakası ndan Asya Yakası na nasıl geldiğini bilememiş. Kötüyüm ben kötüyüm&#61514; Sonra sevincimizi herkese sürprizler yaparak, milleti afallatarak paylaştık. Çok mutluyduk çok Hamilelik sürecim fena değildi. Yataklara yapışmadım. Mide bulantılarım 3 ay hat safhadaydı. İş yerinde tüm kokuları ayırt edebilme özelliğine sahip oldum. İş yerinde yer bulamayıp mutfaktaki çöp torbasına kustuğumu bilirim. Eşimin özenle sıktığı meyve suyunu içtikten sonra tamamını lavaboya kustuğumu da Adamcağız iğrenmeden temizledi hiç unutmam. Hamileliğimin 5. ayından itibaren ciddi kilolar aldım. Kaburgalarım çok ağrıdı, bazen bacaklarım kasıldı. Son günlerimde penguenler gibi yürüdüm. İlk 4,5 ay tekme atmadı bizim kız. Huzursuz oldum, endişe ettim, üzüldüm. İlk tekmesini hissettiğimde dünyalar benim oldu. İçimde bir canlı yaşıyor, nefes alıyor Allah ım ne müthiş bir duygu. Gün gün büyüyordu kızım. Eşim karnıma yapışıyordu, seviyordu, öpüyordu. Ne büyük mutluluktu, ne büyük lütuftu bu Rabbimizden bize. Kızıma Down Sendromu riski var dediler. Amniyosentez yaptırın dediler. Yaptırmadık. İnancımızdan ne gelirse Allah tan dedik. Ama en başlarda 1 aylık zaman zarfında üzülmedik mi çok üzüldük. Bir süre ne yediğimizi, ne içtiğimizi bildik. Ama aştık Allah ın izniyle bu süreci ve silkindik. .. Kızımın cinsiyetini öğrendiğimde hiç şaşırmadım desem yeridir. Rabbim gönlüme göre verdi çok şükür. İlk kalp atışlarını dinlemek çok heyecanlıydı, ağladım. İçimdeki canlının, kızımın ayak sesleriydi sanki. Rabbime ne kadar şükretsem azdır bu nimetine. İsmini daha sonra Yaren Nur Nehir e çevirdim. Daha sonra herkesin ve özellikle eşimin telkiniyle çok uzun olmaması adına Yaren Nur olarak karar verdim. Nurlu Arkadaş Eşimin dayısı, kızımın koca dayısı kızıma Nurlu Arkadaş diyor ve bu çok hoşuma gidiyor 21 Mayıs ı 22 sine bağlayan gece Garip duygularla, doğum yakın mı, acaba neler olacak, vs her zamanki düşüncelerle uyudum. Sabah 5 gibi ezanın hemen sonrasıydı sanırım tuvalete kalktım, tekrar yattım. Tam uykuya dalacakken birden bir şeyler geldiğini hissettim. Kalktım baktım. Altıma çiş mi yaptım dedim kendi kendime. Hatta inanmazsınız kokladım. Çiş olmadığına kanat getirdim&#61514; Ben ayağa kalkınca su gelmeye devam etti. Eşimi kaldırdım, o da şaşırdı; Annemi çağırayım baksın. dedi. O gece kayınvalidem bende kalmıştı. Kızımın son hazırlıklarını yapmıştık Allah tan. Tam her şey yeni bitmişti yani. Kayınvalidem de suyumun geldiğini söyledi. Benim için zaman bir an durdu. Şaşkınlaşmıştım. Hareketlerim yavaşlamıştı. Eşim de, ben de birer şakın ördektik. Kız kardeşim geldi; Abla, sakin ol, hadi üzerini giydirelim. hayal meyaldi sanki her şey Yola çıktık. Eşim, kayınvalidem, junior kaynım=küçük amcamız (kendisi 5,5 yaşında), kız kardeşim ve eşi Enişte Bey arabayı kullandı. Eşim cesaret edemedi ki benden çok panikti. Deli gibi gittik. Hafiften sancılarım vardı. Sabah 06:10 da hastanedeydik. Ebe hemşire kontrol etti; 3 cm. açılma var. dedi. Kızım bana tekme atmayı hiç ihmal etmedi. Suyum bir yandan gelmeye devam ediyordu. Saat 12:30 a kadar normal sancı çektim. Hala açılma olmayınca suni sancı verdiler daha çok kıvrandım. Yürüdüm, yürüdüm Ama değişen bir şey olmadı. Kızım da ara kontrollerde istenilen doğum pozisyonunda değildi. Kanalda ama ters duruyordu. NST ye bağladıkları an acayip bir heyecana kapılıyordum. O kalp atışlarını dinlemek, nasıl gittiğine dikkat etmek; Ay yavaşladı sanki... vs. endişelerim kayda değerdi. Duvarlara yumruk atacak duruma geldim. Ama bağırma, çağırma yok. Sadece son 2 saatte sinirlilik hali geldi bana. Yanımda kimsenin konuşmasını istemiyordum. Ses duymak istemiyordum. Anne şu telefonunu kapat, sesini kıs dedim. Sonra aldım kadının elinden kendim kıstım. Ben sadece kızımı istiyordum, ses istemiyordum. Doğumdan sonra da Sizi kırdıysam özür dilerim. demişim yarı baygın. Çok metanetliydim ve hep Rabbimden güç diledim, dualar ettim. Ailelerimiz hep hastaneye doluştular. Bir de biz kalabalık aileleriz. Kayınvalidem, annem, ablam, kız kardeşim ise devamlı benim yanımdaydı. Eşim mi doğurana kadar 4-5 defa yanıma anca geldi gitti. Uzaktan bakıştık. Adam dayanamıyor. Benden önce doğuracaktı. Saat 16:30 da açılma 4 cm. oldu. 10,5 saatlik bir maratonun ardından Dr. Yeşim Hanım geldi tekrar ve tatlı sesiyle Canım bak elinden gelen her şeyi sende yaptın, bende yaptım ama olmuyor. Bekledik ama açılma devam etmiyor. Bebek doğum pozisyonunda değil. Çok yıprandın. Tansiyonun fırlayabilir. Su iyice azaldı. Bebeği artık acilen almamız lazım. dedi. Hayda Ben de durumun farkında olarak kuzu kuzu Tamam alın. dedim. Ama fena acılar içerisindeydim. Eşimle vedalaştım öptü beni, dayan aşkım, kızımız gelecek dedi. Babam öptü ve gözümden iki damla yaş geldi. Herkes bana bir şeyler söylüyordu ama ben bende değildim. En son kendimi ameliyathanede bitkin sesimle yalvarırken hatırlıyorum, kendimden geçmişçesine; Ne olur bayıltın beni. Hemen alın kızımı. Neden başlamıyorsunuz hala? Lütfen, lütfen. Karşıdan bir erkek sesi; Başlıyoruz ablacım dedi. Ve her yer karanlık Çok istememe rağmen normal doğum olmadı. Nasip böyleymiş demek ki. Odaya geldiğimde yarı baygındım. Aşağı indirilişim, yatağa yatırılışım vs. hiçbir şey hatırlamıyorum. Gözümü açtığımda çok güzel çiçeklerle bana bakan eşimi gördüm. Herkes odadaydı. Bizimkiler hastaneyi öyle işgal etmişler ki uyarmışlar onları. Eşim beni beklerken ağlamış, kızımı görünce ağlamış. Hele yavrum ilk muayenesini olurken çok ağlamış. Sonradan izledim nasıl ağladım anlatamam. İlk sorum; Kızım nerede? Güzel mi? Kendime biraz daha geldikten sonra kızımı koynuma verdiler Allah ım bir mis kokulu, bir sıcak, bir narin, çok tatlı. Kırmızı suratlı küçük ikizimle karşılaştım sanki. O günkü resimlerde falan gerçekten bende kendime çok benzetmiştim. Hayatımın enlerinden biri de kızımı kucağıma aldığım andı. Annelik Çok başka bir duygu. Hayat Yaren Nur ile yeniden başladı. Taptaze bir varlık. Benim güzeller güzelim. Annesinin minik sevgilisi. Rabbim isteyen herkese tattırsın bu duyguyu. Hem de bir zamanlar hiç çocuk istemeyen biri olarak bu duyguya doyamıyorum. Resmen çocuk delisi oldum. Şimdiden 2. bir meleği düşünüyoruz. Soruyorum evlat kokusu kadar güzel bir koku var mı bu dünyada? Ben olamaz diyorum. Benim meleğim hayatımıza hoş geldin. Şükürler olsun Yüce Kavuşturan a Seni ömür boyu koşulsuz sevecek olan annen

Oncelikle sana ve kizina bir omur mutluluk ve saglik diliyorum. Sonra da kusura bakma ama kocana kocaman bir ÖKÜZ demek istiyorum... Daha once de uzmustu seni hamile halinle... . push ;

Çok üzüldüm ya. Yani en zor ve en güzel zamanında hayat arkadaşının sana destek olmaması çook üzücü. Ama Allah tan ailen yanında canım. İnş. eşinde senin kıymetini anlar Allah kimsenin huzurunu bozmasın. Kızına ve sana sağlıklı huzurlu günler diliyorum cannımm.. siyahlale25 hoşgeldin minik

allah razı olsun arkadaşlar oğluşumun boynuna kordon dolanmış oysa bir gece önce ne kadarda hareketliydi dolanmayla kalmamış kordonunda düğüm de varmış işte olcak oluyor gerisi bahane artık. soruyorlar bana hızlı mı kalktın döndün tansiyonun mu yükseldi oysa o gün diğerlerinde farklı hiçç bişey olmadı çok hareketliydi aklıma hep nazar geliyor hamile arkadaşlar nazar boncuğu takın dikkat edin kendinize biz yaşadık siz yaşamayın

İnşallah ağlamalarımız hep sevinçten olur canım, bu gece nedense bende bir duygusallık var ağlıyorum şu an, bu gece misafirlerimiz vardı Damlayla fazla ilgilenemedim sanki, cadı da bütün gece uyudu, şimdi ona bakıp bakıp ağlamak geliyor içimden, annelik hiç iyi bişey değil yaw, bir duygusallıktır aldı başına gitti:2::2::2: cenera allahım ailemi koru.. tek ayak

Sağol canım amin. Bilmiyorumki canım, aslında kayınvalide olmakla ilgisi yok olayın, olay insanlık bence. Benim de kayınvalidem var ama kaynana demeye dilim varmıyor anneden başka bir kelime kullanamıyorum ona, o kadar iyidirki, annem olsa bu kadar düşünürdü, allahım ondan bin kere razı olsun, ne bir lafı oldu ne bir hareketi, annemden sonra onu anne bildim. Allah herkese öyle bir kayınvalide nasip etsin inşallah. siyahlale25 hoşgeldin minik

ağlattın benide... en önemlisi bebeğin sağ salim kucağında ve ikinizde iyisiniz senin o aptal kocannnn için bişe söleyemiyorum ayburun dediği gibi öpecek eteklerini hatasını anlayınca o pislik anasına gelince yine aybur çok güzel açıklamış lime lime etmek gerekkk Allah ıslah etsinn diyelim annem kız kardeşim doğum yaptığında ben çocuk oldu diye sevinemedim kardeşinin acı çektiğini görürken demişti benim canımdan can olan o önce onu düşünürüm demişti herkes sevinirken annem için için ağlıyodu herkes evladına ağlıyo evladına sahip çıkıyo işte ailenin kıymetini bil canımm Allah sana huzurlu mutlu günleride getirsin inşallahhh...

nagihan eşinle tanışman, kızının dogumu hepsi çok güzelmiş canım.. okurken hayal ederek okudum çok begendim canım benim

ogle yemeginden once esimle aldigimiz testi yaptik esim test sonucuna ilk once ben bakacagim dedi vee askim iki canlisin diyerek boynuma sarildi.. hic unutamam:) daha yemegi yememistik ki zaten o gun yiyemedik:) 9 aylik surec boyle basladi derken ilk bir kac hafta icinde grip salgini vardi arkadaslarda gripti bende kendimi kotu hisstemeye baslayinca eyvah dedim grip oldum, kemiklerim kiriliyor, hic halim yok, yataktan cikamiyorum herkesin gribi gecti nitekim benimki gecmedi.. oysa ben grip degilmisim hamilelikten yasiyormusum bunlari:):)cunku bu durum 9 ay boyunca surdu ustune bulantilarda eklenerek.. ilk 6 ay hergun defalarca kustum, yorgun, bitkin, yatakta gecti gunlerim ve nisanin basinda doktorum sezeryan olacagimi ve tarihi soyledi.. heyecan, korku butun duygular karisikti son ay.. mayisin 3 une gun vermisti.. ayin 2 sinde hastaneye yatisim yapilacakti.. o gun geldi evden ciktik hastaneye gitmeden gidip guzel bi yemek yedik:) sonra hastaneye gittik yatisim yapildi esim aksam olunca beni birakip eve dondu orda yanliz kalinca cok uzulmustum kizimlada karnimdaki son gecemdi.. onunla konusarak yattim ama ne ben nede kizim uyudu oda cikacagini hisseti sanirim sabaha kadar oynadi:) sabah erkenden esim geldi saat 6 da.. bi dus aldim vucudumu dezenfekte etmemi soylediler.. ameleyat kiyafetlerini getirdiler giydim ve yatakla birlikte iki hemsire beni 1 kat asagiya ameliyathaneye hazirlamak icin goturduler esimde yanimdaydi oraya kadar daha sonra alt katta serum verildi doktor geldi bi kac kagit isi icin o sirada esimde yanima girebilir mi diye israr ettim cunku esimden baska kimsem yoktu burda.. anestezi doktoru kabul ederse olur dedi cok sevindim esimin elini tutarak sezeryana girmek cok iyi olacakti benim icin neyse beni alip ameliyat odasina getirdiler esim yoktu yanimda henuz.. bi yandan igneyi hazirliyorlardi spinal icin, bi taraftan doktorlar hazirlaniyordu falan derken anestezi icin pozisyonumu aldim birisi beni sikica tuttu doktor stajyerle birlikte igneyi vurmaya calisiyordu 2 kez yapamadilar 3. vurusunda bacaklarim sicak sicak uyustu ben o sirada hemsireleer esimi soruyorum nerde gelmiycekmi diye.. seni hazirlayalalim gelecek dediler. onume perdeyi cektiler vs. ben sarhos gibi olmustum esim gelmis ben geldim diyor gozlerime bakiyor saclarimi oksuyor, ilk once taniyamadim sanki beynimde uyusmustu ucuyordum:)onun oldugunu farkedince cok sevindim.. o arada sondayi takmislar amelyaita baslamislardi bile karnina basiracagiz dedi doktor vee bi sure sonra kizimin sesini duyduk hemen getirdiler optum sicak ve islakti minigim.. esimle hemsireler bebekle gittiler ben esimi beklemeye devam etmistim beni dikerlerken ama o gitti bi daha gelmedi bebegin yanindan ameliayattan ciktim bi kez daha bebegimi getirdiler gostermeye sonra gozetim altina alacaklarini bazi testler yapacaklarini soylediler.. nedeni ameliyat sirasinda tansiyonumun cok dusmesiymis.. cok uzuldum ama sonuclari temiz cikti cok sukur 1 gece ayri kaldik ikinci gun aksam yanima geldi cook guzel bi duygu.. ilk geldiginde emmedi beni zaten sutumde yoktu yogun bakimda mama vermislerdi yine mama verildi 3. gun sutum gelmeye basladi ve kizim emdi.. simdi 15 gunluk bi findik oldu babasinin deyimiyle.. allah isteyen herkese bu guzelligi yasatsin tarif edilmez bi duygu bu.. bekleyen herkes yavrusunu saglikli bi sekilde kucagina alsin insallah kizim acikti uyandi emmek istiyor simdi:)

Kizlar sizi üzmek istemezdim ama hayat maalesef çok aci can bildigin kiriyor en cok. annem babamin degerini iyice anladim onlar olmasa bi bardak su verenimiz olmaz. suan annede yatiyorum kizimla annem kardeslerim herkes yanimda ama yalnizim. bi yandan aramiyo diye üzülüyorum bi yandan bi daha yüzünü görmek istemiyorum. cok zor bi dönem insallah siz cok mutlu atlatirsiniz

Evet canim haklisin ama ailesini görünce 360 derece dönüyo ben hic öyle degilgm hakliyi haksizi görürüm eşimim bi parmagi kesilse cocuklar gibi sever nazlatirdim onu. o benim hic yanimda olmadi. yani ailesi benden degerli ben bunlari hic haketmedim o benim sadece pesimden kosan biri olarak kalacakti kiz halimle sevdigimin arkasinda durdum kabul ettirdim aileme ama o bem haklida olsam tutup annesine bisey demez

Güle güle büyüt bebegini canim gercekten müthiş bi duygu rabbim herkdmse tattirsin. bi ömür mutlu olun inşallah

2010 severek ve istiyerek aşk evliliği yaptım ilk başlarda çoçuk düşünmüyorduk korunmada korunmuyorduk allah ne zaman verirse midem bulanmaya başım dönmeye başladı aman takmadım bazen oluyordu böle şeyler yemektendir havadandır derken o ay adet olmadım eşime olabilirmi dedim saolsun eczaneden test aldı geldi ama yapmadık biraz bekliyelim geçikmeler olabilir dedik beklemeye karar verdik testti attk dolaba ama tek arkadaşımla paylaştım oda kurtlu biraz dayanamadı başka bir test aldı geldi yalvardı yapap diye bende kıralamadım ama eniştene sölemek yok şartıyla testi yaptık az bekledik bişe yok ama yarım saat sonra çift çizgi oldu ay o an kalbim sıkıştı kıpkırmızı oldum sonra dayanamayıp eşime akşama test yapak dedim yaptık o da öğrendi öle böle derken 38 haftalardı herhal şimdi hatırlamıyorum eşim işden geldi banyo yapyodu bende yemek hazırladım tek pilav demleniyodu ocaktaydı gittim odama uzandım yatağıma hem tv izliodum karnımı seviyodum o anda ay birden sıcak bi su gelmesinmi ay hecanlandım ağzım yüreğime geldi anladımmı suyum geldi hememn eşime bağırdım yanıma gel geldi köpüklü bi halde git durulan dedim ben doğuruyom o banyoya koştu ben sakın bi şekilde giyindim pilavın altını söndürdümkomşuma tel ettim doğuramıyor dediğiniz ben doğuruyom eşin gelsin beni hastaneye götürün arabayla evdeyse teli kapatmadan kapım milletle doldu herkes hecanlı benden fazla eşimde giyindi geldi aldılar vazlizleri hurra hastaneye gitiik baya bi sancı çektim o sırada annemler geldi son dak kadar beklediler gereken açılma olmadı sezeryana alındım 3 saat felan sürmüş ben hatırlamıyorum doğal olarak ben odama geldimi felan hiç bişe hatırlamıyorum faso sayıklıyomuşum annen baba dua edin baba bırakmayın benı kızım nerde ve en hoşu pilav oldumu öle kendime geldim herkez yanımdaydı ama kızımı ben göremedim ilk babası ve annemler görmüş 2 saat sonra bana getirdiler oy oy çok datlu bişeydi allah herkese nasip etsin mevlam yumuşaık pamuk gibi emzriremedim malum acemiyim saten sütümde gelmedi hastaneden çıkana karar sonra banyo felan yapınca evde anca geldi hayatımın en güzel günüydü işte böle artık evdeyiz kızımla beraber büyümeye çalışıyoruz bu uzun ve zorlu yolda allah güzel güler görmeyi nasip etsin TÜM ANNELERE... NOTilav ekşimişti ben hastaneden eve gelene kadar

Rabbim kimseyi merhemetsizlerin eline muhtaç etmesin. sen en hassas döneminde onların eline düşmüşsün Allah yardım etsin. boşver diyemem benimde başıma gelse ben de boşveremem. en azından iyi yönlerini düşün ailen ve en önemlisi dünyalar güzeli kızın yanında. o saf kocan elbet pişman olur gelir. Bundan sonra kendini ve kızını düşün kocan da gelirse kayınvaliden ve hayatınız hakkında bir daha konuş bu konuyu özellikle kaynana konusunu alttan alma sen de insansın senin de bir hayatın var. onlar nasıl kendini düşünüyorlarsa sen de kendini düşün bu konuda taviz verme. siyahlale25 hoşgeldin minik

2 sene birlikte yaşamıştık eşimle ben üniversitede okurken ve hep evlenir evlenmez çocuk yapalım dedik... biranda sözlendik ve 2.5 ay içinde evlenmiştik... tanıştıgımız gün eşim bana aynen şöyle söylemişti...3 yıl sonra karım olmuş olcaksın... ben de daha cok beklersin demiştim ama zaman su gibi akıp geçti...3 yılımızın dolmasına 1 hafta kala biz artık evliydik...6 ay geçti ve ben hala iş bulamamıştım resmen bunalımdaydım... eşim cocuk istiyordu ve ben bu bunalımla cocuk bakamam cok asabiyim yazık olur dedim... ama hapımı artık bırakmıştım nasıl olsa ömrümde hiç düzenli adet olmuyordum ve bizim tedavisiz çocuğumuz olmaz diye düşünüyordum... ramazanda 11 gün adetim sürdü her akşam abdest alıp niyetleniyordum ama bu adet ne yazıkki bitmiyordu... ilacı bıraktım ondandır diye düşündüm... nerden bilebilirdim yerleşme kanaması olacagını... bayramda ailemin yanına gittim tam 6 tane yegenim var kucaklarda hoplaya zıplaya bir bayram geçirdim megerse kuzucum içimde küçücükmüş ben öyle hoplayıp zıplarken neler çekti acaba:) derken evimize döndük ve yeni tasındıgımız için komşum kahveye gelmek istedi... bana dediki ki ilk o gün tanışmıştık sen hamilemisin cnm gözlerin parlıyor dedi:) test aldım ve silik bir çizgi... silik çizgi ne diye araştırırken anladım ki ben hamileydim şaşkındım ve korkuyordum... annemi aradım kimseye söyleme anne ben ne yapıcam dedim... eşime söyledim telefonda cünkü o akşam aksi gibi gece gelecekti şehir dışındaydı öyle normal karşıladı ki:) eve geldi ben ağlıyorum... neden ağlıyorsun dedi korkuyorum dedim... evet çok ilginç ama ben çok korkuyordum... nedenmi doğumdan:):) öğrendiğim günden doğuma kadar hep korktum... bir iğne bile yaptıramazdım ben asla:) ama benim kuzucum benim midemi öyle bulandırdı ki tüm hamileliğim boyunca 5 kg aldım ve öyle cok serum yedim öyle tahliller yaptırdımkiii annesini herşeye alıştırdı:) artık lütfen bir iğne yapında bulantım dinsin diye hastanelere gider olmuştum:) kilolar verdim eşimin üstüne kustum ve berbat bir 5 ay geçirdim...19 aralık 2011... ilk evlilik yıldönümümüz... eşime bir sofra kurdum )yemek yerken durdum başladım ağlamaya:) vurdu dedim ilk yıldönümümüzde kızım ilk tekmesini hissettirmişti... takibinde gelen günlerde hergün bir paket çikolata yiyip yattım akşama kadar kızımı dinlemeye çalıştım... inanabiliyormusunuz resmen anneliği hissettim ve korkularım yerini mutluluğa bırakmıştı ve yavaştan bulantılarımda azalmıştı ama tam 36. haftama kadar kustum:) yanlış anlaşılmasın bitmemişti sadece azalmıştı... bazen karnımdaki küçüğe senin çocugunda sana aynısı yapacak bak gör diye kızdığım bile olurdu... bu sırada devamlı araştırıyordum ve ben normal dogum yapacaktım... çatı muayenesinde cok cesurdum tık ses cıkarmadım... esnektim çinki 9 ay asla oturmadım üstelik işsiz evde olmama rağmen... yürüyüşler dikkatli beslenmeler hareketler ben asla durmadım kiloluydum ve normal doguracaktım... korkumu aştım kendimi telkin ettiim 15 nisan 2011 artık 38. haftaya girmiştik ve ben heran kızımı bekliyordum odası giysileri herşeyi hazırdı... odasını giriyordum karnımı seviyordum dua ediyordum oda tekme atıyordu... hiçbir doğum belirtim yoktu... ama son 1 ay sürekli sancılarım bugun kesin gelicek diye beni umutlandırıyordu hemen kegel egzersizlerini tekrarlıyordum ama yine gelmiyordu her sabah uyanınca aynaya koşuyordum karnım düşmüşmü diye ve yine hayal kırıklığı anlaşılan ben doğuramayacaktım ve çok sabırsızdım... annemi istememe rağman 39. haftama girdigimde zorla geldi yanıma ayrı şehirlerdeydik ve saçmalama yanında olmam lazım dedi... 39-4haftam 10 km yol yürüdüm.. apartmanın etrafını turladım her turda elbette çişe geldim eve:) o akşam kızım çok az hareket etti ve yoruldugumdan kaynaklandıgını düşündüm annecim vururmusun dediğimde vuruyordu ama fındığım... 39 5 annemi ağlayarak kaldırdım anne bugünde düşmemiş karnım ben doguramıcam... nasıl ağlıyordum anlatamam benim bebeğimde sorun var ben doguramıcam... o sinirle kalktım bütün evi bastan asagı sildim süpürdüm toz aldım banyo lavabo ovdum ve eşimi aradım hastaneye gitmeliyiz cünkü hareketleri iyice azaldı... duşa girdim ve yarım saat sonra hastanedeydik... nstler usg ler dr. um gidiyoruz dedi... nereye dedim.. sez. dedi... asla olmaz dedim çünkü ben normal dogum yapacaktım sez. ı hiç araştırmamıştım bile... tekrar muayene etti ve hiçbir belirtin yok bebek sıkıntıda almam lazım bana güven cnm dedi benim resmen saçlarımı sevdi melike hanım bana güven dedi... ameliyathanede yalvarırım bana suni sancı verin beni kesemezsiniz yıkarım bu hastaneyi diye tehditler savuruyordum... annem hemen eve gidip çantamızı aldı geldi ve beni spinal sez. a aldılar... dr. uma dogumda sürekli bana kendinizi gösterin deyip durdum ve anstezi uzmanının elini bir sn bırakmadım... harika bir dogum yaşadım... korkularımla yüzleştim... bebeğim sağlıklıydı herşeyi tamdı ve ben kendimi çok iyi hissediyordum... masaya yattıktan 3 dk sonra kızım ağladı... tıpkı keçi gibiydi sesi... dr. a çirkinse geri sokun dedimmm... biyolog o kadar beyaz öyle güzel ki dedibakiyim dedim... ilk söyledigim laf 'beni 39 hafta kusturan senmiydin fınfığım' oldu:) herkes güldü ve hemen eşime haber yollattım çünkü o sadce beni merak ederdi... kızım odamıza cıkmış ananesi üstünü giydirmiş... hemşireler sürekli geliyor eşin gitmiyor kapıda bu adamı nerden buldun ne şanslısın diye:) 3 kere haber yollattım çok iyiyim söyleyin onu çok seviyorum söyleyin diye:):) ameliyathaneden bir çıktım öyle bir bakıştık ki ben bir kez daha anladım ki bu adamdan çocuk sahibi olmakla en doğru kararı vermişim:) fınfığım bugün tam bir aylık... onla çok konuştum ve şimdi ağladığında onunla konuşuyorum ve beni dinliyor... çok güzel emiyor her dudak darbesi bana kadınlık ve annelik hazzı veriyor... ve biliyormusunuz inş sarışın mavi gözlü olmaz dediğim bebeğim sapsarı ve sanırım gözleri mavi olacak:) ben iç huzuru ve aşkı yaşadım... Allah herkese bu yüce duyguyu yaşatsın inşallah...

helal olsun canim ne hakkimiz olacakki inan varya yurtdisindayim yanimda kimse yok diye mizmizlaniyordum ama gordumki ailelerle yakin olmakta epey bir sorun ne yapsak ya bence kizlar kapin kocalarinizi uzaga gidin en guzeli bu galiba ohh kafanizi dinlersiniz bir guzel off ne bilem kendimce care uretmeye calisiyorum ama galiba sacmaliyorum sen yinede uzme kendini cok degerli bir varliga sahipsin o sana yeter canim bebeklerimiz bizim yasama sevimcimiz dimi? D

yukarda biraz karisik yazmisim artik kusura bakmayin biri 2 yasinda biri yeni dogmus 2 bebegim var bu kadar yazarken bile cok zorlandim asil is dogumdan sonra basliyor

karnındaki hiçç görmediğin canlıya böylesine bağlanmanın adı annelik miş.. bebeği gördükten dokunduktan kokladıktan sonraki bağlanmayı düşünemiyorum bilee A

siyahlalecim inan bende ağlayarak okudum yazını rabbim bebeğine sana huzurlu mutlu sağlıklı ömür nasip etsin inşallah kocan ve kaynananda inşallah hatasını anlayıp telafi ederler umarım

siyahlalem seninle hamileliğin başlarından beri pek çok paylaşımımız oldu ama inan doğum hikayen öyle güzel ki tam istediğim gibi gel gelelim etrafındakiler.. ben şuna inanıyorum bir evlenme süreci bi de bu loğusalık sürecinde etrafındaki insanlarla ilişkilerini iyi tutmak çok zor kırgınlıklar anlaşmazlıklar düşüncesizlikler öyle çok oluyor ki benim de bu konuda çoook korkularım var annemle aynı şehirdeyiz ama kaynanam da geliyor cuma günü ve ben hiç doğurcak gibi değilim şu an tek istediğim yalnız kalmak ama öyle olmucak son günlerim hizmetle geçicek ve de eşimin abisi ve kardeşi gelicekmiş 4-5 günlüğüne düşün bendeki psikolojiyi işim çok zor ama sen burda kendini ve bebeğini düşün ben öyle yapıcam çünkü en özel günlerini insanların mahvetmesine izin verme kaynanana aşırı derecede sinirlendim ama onun değişmesini bekleme o yaştan sonra değişmicektir öyle kabul et bilmiyorum insanları idare etmek çok zor ama yapabiliriz gibime geliyor eşinle de konuş herşeyi anlat bir yerlerde bir anlaşmazlık var daha önce de benzer şeyler yaşadınız.. ben öyle çok doğurmak istiyorum ki ama cuma eşimin abisinin geleceğini falan öğrenince şimdi bebeğime diyorum bir hafta sonra gel herkes gitsin öyle gel diye.. siyahlale25 hoşgeldin minik

arkadaşlar öncelikle hepinize hayırlı sağlıklı doğumlar diliyorum, malesef iki üzücü hikaye ile başlamış ama herkesin aynı olacak diye bir kaide yok, morallerinizi yüksek tutun bende ikinci bebeğime gebeyim, ilk oğlum 2008 kasım doğumlu, şimdide allah nasip ederse ağustos başında ikinci oğlumu kucağıma alıcam siyahlalecim gerçekten arkadaşlar söylenmesi gerekn herşeyi söylemiş zaten, kaynanan bu yaştan sonra iflah olmaz, size uzak allaha yakın olsun ne diyeyim, ama eşini allah ıslah etsin, annesinin dolduruşuna geliyor besbelli şükürler olsun ki bebeğin sağlıklı ve kucağında yanında sana destek olan ailen var, keşke eşinle olsaydın huzur için ama olmayınca olmuyor işte karısından ve en önemlisi çocuğundan ayrı olan o, bırak o yansın derdine, elbette üzülecek üzülme demek boşuna ama bebeğine bak bak rahatla ne diyeyim allah yardımcın olsun canan tan'ın piraye romanı geldi aklıma okuyunca inşallah sonunuz güzel olur ozaycım başınız sağolsun, allah sabırlar versin çok zor bir süreçten geçiyorsun ama çok güçlü gördüm seni aferin valla, çoğu kadım böyle bir durumda yıkılır belki bir daha çocuk yapmayı düşünmez ama sen hemen istiyorsun ne güzel benim bir tanıdığım bebeği 6 aylıkken hamile kaldı yani her an olabilir tabi ama vücudun biraz kendini toplaması gerek, bir de sezeryan olmuşsun o yüzden yeni doğuma hazırlanması gerek sanırım doktorun o yüzden 1 yıl gibi bir süre vermiştir en hayırlı olan zamanda kucağına bir bebiş gelecektir yeterki sabrını ve metanetini yitirme

canım benim ya yemin ederim gözyaşları içinde okudum doğum hikayeni. herşeyden önemlisi sen ve kızın sağlıklısınız Allaha şükürler olsun dua et bol bol. Eşin ve kaynanan için gerçekten söyleyecek söz bulamıyorum çok zor bir imtihandan geçiyorsun. Allah yardımcın olsun üzülme diyemiycem çünkü çok zor. ama şu var ki insan öyle zamanlarda ailesinin kıymetini çok iyi anlıyor. ne eş ne bişey. kaynanalara anne diyorsun ama hakeden çok az. zamanında ailenin rızasını zar zor alarak evlenmişsin, belki de karşına almışsın onları şimdi sana sahip çıkanlar yine onlar. Allahım ailelerimizi başımızdan eksik etmesin. Eşlerimize de akıl fikir versin. İnşallah Allahım senin eşini de hidayet eder de baba olduğunun, sana ve kızına sahip çıkması gerektiğinin bir an önce farkına varır. Allah yardımcın olsun canım dualarım seninle. umarım gönül hoşluğuyla bir an önce yuvana dönersin. güzel kızını da benim yerime doya doya bi kokla ben hissederim onun cennet kokusunu utopya06

Kayınvalidene yühhhh lohusa hic ac bırakılırmı annene gitmekle en iyisini yapmışsın kocan da belli ki annesinin maşası aramamasi bu yüzden ne olursa olsun moralini yuksek tut Allah a havale et hakkın da hayırlısı olsun bebeğini duşun annenin psikolojisi bebeğe yansıyor ayrıca süt icin de moralli olman lazım hersey den herkezden çok kendini ve bebeğini duşun esın de yaptıgı yanlisi anlar anlamasına da kim bilir ne zaman?... gunes1

canlarım ne diyeceğimi bilemiyorum. öncellikle Rabbim sabır versin. bu çektiğiniz zorlukların mükafatını ha bu dünyada ha ahrette mutlaka alırsınız. yeterki isyan etmeyin. Rabbim sevdiği kullarının sabrını acı tecrübelerle sınar. sizler inşallah imtihanları sabırla geçip mutluluğa erenlerden olursunuz. helinim08

ben de ağlayarak okudum cidden söyleyecek söz bulamıyorum allah eşine akıl fikir versin, aileni de başından eksik etmesin çok şükür ki sana destek olacak ailen ve minik kızın var umarım bir an önce probleminizi halledersiniz ve eşin hatasını anlar A

Kayınvalidene yühhhh lohusa hic ac bırakılırmı annene gitmekle en iyisini yapmışsın kocan da belli ki annesinin maşası aramamasi bu yüzden ne olursa olsun moralini yuksek tut Allah a havale et hakkın da hayırlısı olsun bebeğini duşun annenin psikolojisi bebeğe yansıyor ayrıca süt icin de moralli olman lazım hersey den herkezden çok kendini ve bebeğini duşun esın de yaptıgı yanlisi anlar anlamasına da kim bilir ne zaman?...

Nagihan tanışma hikayeniz film gibi Allah'tan sonunda Yaren Nur doğdu da toparladım kendimi Ailenle birlikte sağlıklı&mutlu uzuuun güzeeel bir yaşam dilerim

ben neden her hikayeyi göz yaşları içinde okuyorum acaba siyahlale25 hoşgeldin minik

siyahlale25 arkadaşım, öncelikle bebeğin hayırlı olsun... Allah analı babalı büyütsün... yaşadıkların çok üzücü, maalesef doğumdan sonra çok fazla kadın bu sıkıntıları yaşıyor... ne diyeyim Allah o adamları ve o zalim kaynanaları ıslah etsin... bu arada şunu da belirtmeden geçemeyeceğim maalesef insanlığın memleketi yokmuş... benim anne tarafım diyarbakırlı, bizde durum biraz daha farklı bir yengem inanılmaz gaddarken diğeri de tam tersi... gaddar olanı yengemin oğluyla beraber gelinine neler ettiğini anlatsam inanamazsın ( şu anda önemli olan sen ve bebeğin... eşine de anası baksın bi zahmet... biraz bekle bakalım ne olacak.. inşaallah eşin yaptığı hatayı anlayıp pişman olur... özay37barış, canım başın sağolsun... Allah sabrı cemilini versin... kuzenim de 2009 haziranda doğuma 3 gün kala bebeğini sebepsiz kaybetti ( çok zor günler yaşadı ama çok şükür şimdi çok şeker bir oğlu daha oldu... Rabbim sana da nasip etsin inşaallah... siyahlale25 hoşgeldin minik

Evlendiğimiz 6. ayıydı bir de bebeğimiz olsun dedik karar verdik. Bekledikçe süre uzamaya başladı. Ben bir sorun olduğunu farketmiştim. Doktora gittik o da yeni evli olduğumuzu beklersek vücudumun buna kendini hazır hissettiğinde olacağını söyledi endişelenmeyin dedi. Yine bekledik. Sonra bir sperm testiyle dünya başımıza yıkıldı sanki normal yollarla çocuğumuz olmayacaktı(o sırada görümcemin hamile olduğunu öğrendim sonra gözler bana çevrildiİçinde bulunduğum dururmu kimse bilmiyordu en sonunda dayanamadım olmyo çocuğumuz dedim kaynanam da git ne tedavin varsa ol dedi hiç unutmaam o kadar üzülmüştüm ki hala sorun bende sanıyorlar. Bir türlü anlatamadım. Sonra iyi bir semtte olan bir tüp bebek merkezinde aldık soluğu bu konuda hç bir fikrimiz yoktu ne derlerse yaptık ilk tüp bebekte çok umutlandırdılar o kadar gaz verdiler ki bence bu cok yanlış ben ikiz bebeğe falan hazırladım kendimi. Sonuç negatifti o kadar üzülmüştümki günlerce kendime gelemedim o sırada aradan 4 ay geçti tekrar denedik yine negatif üzerimde artık denenmedik tedavi kalmamıştı 2. ye hiç hazır değildim kendimi toparlayamadan kaynanamların zoruyla tekrar denemiştik. masrafları onlar karşıladığı için üzerimizde her türlü hak sahibi olduklarını düşünüyorlardı. Sonuç negatif olunca ben direndim istemiyorum dedim. Aradan nerdeyse 1 yıl geçmişti ben artık hiçbir yere gitmemeye başlamıştım yalan söyleyemem ben sorduklarında cevap veremiyordum sanki beni gören herkes bebek soruyordu bıkmıştım. Birgün eşimin telefonuna bir mesaj geldi tüp bebek konferansı varmış memorialde oraya gittik çok umutlandık yine ilk randevuyu almak içinde cok düşündüm sonra diğer tüp bebek merkezinden tüp dosyaları kapıp gittik konuştuk yapılanları anlattık çoğunun gereksiz sadece para için yapıldığını öğrendim transfer edilen embriolarla hayatta çocuk olamayacağını onlara hakkımı helal etmiyorum insanları para için kullanıyorlar. Sonra hızlı bir şekilde başladık 10 gün sürmedi ilaçlar tedavi en son transfer yapıldı ve beklemeye başladık.10gün geçmek bilmedi kanda gebelik testi yaptırdık kağıt elimizde labaratuardan çıktık zarfı açmak o kadar zordu ki ellerimiz titriyordu açtık hiçbirşey anlamadık direk doktora giittik o da gebelik görünüyor dedi ağladık dayanamadık eşimle 3 gün sonra tekrar yapmamız değerin artması gerekiyordu.3 gün sonra tekrar aynı şekilde test yaptık pozitif ama hala tam sevinemiyorduk kalp atışlarını duymamız gerekiyordu. Kalp atışlarını duyduğumuzda dondum kaldım hiç tepki veremedim. O kadar garipti ki herşey mucize gibiydi. Zaman geçmek bilmiyordu çok kolay bir hamilelik geçirdim bebeğimin herşeyini hazırlamıştım 36haftadan sonra heran gelsin diye bekliyordum.39. haftanın biteceği gün sabah çok değişikti hafif bir sancı geip gidiyordu 10dk. arası vardı her sancının o kadr sakindim ki ben bile şaşırdım eşimi uyandırdım o da çok sakindi doktoru aradım hastaneye gelin dedi. Yine sakin sakin tüm aile hastaneye gittik sancılar düzenliydi açılma yok dediler. Eve gidebilrsin dediler belli olmaz. müşaade altına alalım 4 saat dediler sonra sancılar artmaya başladı doğumun olabileceği için yatış yapıldı sürekli nst ye bağlı bir şekilde 10 saat sancı çektim açılma 8cm olmuştu sancılar 200vuruyordu dayanamıyordum sürekli kusuyordum sancı aralarında nefes bile alamadan devam ediyordu artık sona gelmiştim doktor geldi suyunu patlatalım dedi bakalım o sancı için suya bakıldı bebek kakassını yapmış sezeryana almamız gerekiyo dediler. Beni bağıra çağıra ameliyathaneye götürdüler artık bitmiştim sancıdan ağrıdan 5 dk bile sürmedi bayıltılmam sonra uyandığımda ameliyathanedeydim yarı uyanık yatağıma getrdiler bebeğim benden önce gelmiş yatıyordu gözlerini açmış dünyayı seyrediyordu. Onu gördüğüm an aşık oldum herşey bitmişti oğlum benimleydi artık 4 buçuk yıl mücadeleden sonra yakışıklı oğluma kavuştum. Şu anda 12 günlük ve çok karizmatik gerçekten evimize mutluluğu getirdi oğlum Allahım isteyen herkese versin bu mutlulğu

Canım yaşadığın o kadar zor birşeyki, yaşamadığımız için bilemiyoruz ama allahım sabır kuvvet versin, sana en kısa zamanda evlat nasip etsin dualarımız seninle canım. siyahlale25 hoşgeldin minik

Miniciktin varlığını hissettiğimde ve bir o kadar da hasretimdin en koyusundan, bir gece vaktiydi varlığını öğrendiğimde, benim için en yıldızlısından, en ışıltılısından. belkide en güzel rüyaydı görmek istediğim. içim içime sığmıyordu bebeğim mutluluk bu muydu?ben aynı baban aynı, herkes aynı. kimseler duymaz içimdeki minicik kuşun kanat çırpışlarını. bir hasret gibi düştün yüreğime, bir kara sevda gibi hep aklımdasında bunlar yeter mi duygularımı dile vurmaya?sen günden güne büyüyorsun bebeğim bende ise anneliğin ağırlığı.. ve bütün yorgunluğu.. ama o kıpırdanışların unutturuyor herşeyi. şimdiden mi bizi sevgine hapsettin bebeğim.. bazen korkuyoruz gelecekten, seni büyüteceğimiz dünyadan. En çok da baban.. bilmem ki herkes mi böyle hisseder, böyle düşünceler mi sarar beynini yavrusuna kavuşmanın heyeca... nı içinde. Ve beklenen gün geldi heyecan dorukta.. o kadar kalabalık bir grup varki kapıda seni bekleyen :) güle oynaya, şakalar yapa yapa girdim doğuma.. ve saat 13.30 minicik bir cana ait kibar bir ağlama sesi.. inanamıyorum hala.. bitti mi özlem yanımda mısın? O kdr gùzelsin ki, cennet kokuyosun.. ne afilli cümleler ne de tasvirler tarif edebiliyor duygularımı.. oğlum, benliğimin içindeki bensin.. gözlerim doldu yine, o küçük ellerinle silersin değil mi? Unutma ki beni senin annen yapan, izafi bir zaman dongüsünde benden sonra gelecek olman değil, dünyanın en büyük aşkının en güzel meyvesi olarak dünyaya gelmeyi hakettiğin için benim oldun. (21.05.2012)Devamını Gör TuRuNCu

cnm neden kaşınıyodun merak ettim çünkü bende yaşadım Önceki

kızlar beykozun verdiği linktekileri okurken bizim başımıza gelen olayı sizle paylaşmak geldi içimden:)) 24 nisanda nişanlanmıştık. 1 hafta sonra 1mayıs tatili vardı eşimle kaçamak yapalım dedik. şirinceyi duymuşunuzdur orada eski rum evleri vardır yer ayırttık. annemlere ben arkadaşlarımda kalıcam deyip gittik. gündüz gezdik akşam yemek yiyip odamıza geldik. eşim kapının kilidi bozuk kilitlenmiyor şunun arkasına bir sandalye isteyelim dedi bende aman kim girecek evde 3 tane oda var zaten dedim. şirince şaraplarıyla ünlüdür şarabımızı aldık. odada küçücük ama şöminesi var bir güzel yaktık onuda. tabi romantik saatler:)) o arada yan odada kalabalık bir grup var deli gibi kahkahalar atıyorlar işimiz var bunlarla dedim. gece 12 yi geçti yatalım dedik. eşim tam yatağa giriyordu, bende yatağın kenarında 1,5 litrelik suyu ağzıma dikmişken kapı açılıp içeri sarhoş bir kız dalmazmı tabi ben ağzımdaki suyu püskürttüm kız bir çığlık attı eşim noluyoz diye bağırır:)) diğer odadan hemen arkadaşları geldi kızı aldılar tabi benim sinirlerim bozuldu ölüyom gülmekten:)) tabi özür dilemeler filan kapattık kapıyı benim kociş sana dedim koyalım kapının arkasına birşey bak gördünmü diye kızıyor bana. aman ne var ne gördükü kız diye gülüyom tabi 1 saat önce dalsaydı odaya fena basacaktı bizi o zaman gülemezdim herhalde:)) sabah oldu kahvaltıya terasa çıktık gruptan başladı gülüşmeler. yazık kızın başı önünde hiç kaldırmıyor, eşimde sırıtma yürü deyip itekliyor beni:)) eşim o yüzden evde birileri varken olsun orduevlerinde kaldığımızda olsun muhakkak kontrol eder kapıları fobi oldu adamda:))

tam istedikten 1 sene sonra kondu yavrum rahmime... ailem almanyadan gelmislerdi gitmelerine yakin süpheleniyordum zaten... gittikleri gün kan testi yaptirmaya gittik esimle bide test aldik... evde testi yapinca heycanla bekliyorduk 2 cizgiyi gördük cok duygusal anlar yasadik cünkü 3ay öncesinde bi düsük yasamistim... kimseye söylemedik ilk etapta kendimiz yasadik bu sevinci... hamileligim allaha sonsuz sükürler olsun düsündügümden iyi gecti midem hic bulanmadi diyebilirim... özellikle 2ci 3 aylik dönem gercekten tadi cikarilacak bi dönem... son ayimda ayagimda sislik oldu onlar cok rahatsiz etti özellikle misafirlikte, oyüzden sürekli evde durmak istedim... en korktugum sey sirt agrim olurmu düsüncesiydi, cünkü omuriligimde egrilik var ama allaha sükürler olsun o yöndende cok sikayetim olmadi... bide bu durum normal doguma engel olurmu diye korkuyodum, o yüzdende bi ortopediste görünmek zorundaydim ama bi sakinca görülmedi... zaten hep dua ettim hamileligim rahat gecsin kimseye muhtac olmim diye... hayatta en istemedigim seydir birisine muhtac olmak... allah kimseyi kimseye muhtac etmesin... gelelim 9aylik sürecin sonuna... tarih 18 mayis 2012 sabah esim ise gitmeden tam rüyamda cilek yiyodum cok güzeldi... bi islaklik hissettim... birden sasirdim bu ne dedim altima etmis olamam... sonra lavoboda fark ettim hic durmadan geliyo ve kanla birlikte... hemen bi dus aldim, hazirlanmaya basladim ve normalde uyandiramadigim esim hemen uyandi ve "suyum geliyo hadi gidelim" dedim... oda sasirdi tabiki hemen kalkti kardesimi uyandirdi ve hastane yolunu tuttuk... hic sancim yoktu... hastanede dogumhaneye aldilar, sadece aciklik vardi ve beni odama gönderdiler biraz daha beklemek icin... esim ve ailesi teyzem ve kardesim hep yanimdalardi... ailemin olmamasi üzücü bir durum ama kardesim ve esim bana cok destek oldular... özellikle esimin yapmam dedigi seyleri yapmasi okadar cesaretli olmasi beni hem sasirtti hemde cok moral verdi... sonra tekrar dogumhaneye cagirdilar, hala sancim olmadigindan suni sanci verdiler saat 11de ve tekrar odama gönderdiler... yavas yavas orda cekmeye basladim sancilarimi... hem yattim hem yürüdüm, belime masaj yaptilar ama inanin hicbiri fayda etmiyo, hic birsey iyi gelmiyo... bi ara aciktigimi hissettim birseyler yemek istedim ama ebe demesinmi son anda sezeryan istiyorum diyemezsin ozaman diye... esimin getirdigi tostu yemedim korkudan, belkide sezaryana girerim diye düsünmeye basladim cektigim sancilar yüzünden... odamda saat 5e kadar dayanabildim ve dogumhaneye gittim... o saatten sonra birdaha odama göndermediler ve o dayanilmaz sancilari orada cektim... bi ara kapinin araligindan esimi gördüm, öyle bi bakistikki... cok tedirgindi... bir anda yanima esim geldi, megerse doktorum izin vermis, cok sevinmistim, alnimdan öpmesi elimi tutmasi bana cok moral verdi... biraz durdu ve ebe artik gitmelisin dedi... acikligim en son 7-8 cm olmustu, büyük sancilar azalmisti ve artik ikinmam gerekiyordu... sonra doktorum geldi ve beni dogum masasina aldilar... ... saat tam 8de dogdu bebegim... sanci kismi gercekten cok zorladi beni cünkü 9saat cektim... bebegimi ise sadece 3-4 ikinmada dogurdum ve bana zor gelmedi, bu arada ebe ve doktor sürekli cesaretlendirdiler beni... masallah hic sesi cikmadi cok cesaretli diye sürekli gaz verdiler ve sonunda bebegimin rahmimden ayrilisini hissettim, cok duygusal anlar bunlar, doktorun elinde iki ayak gördüm göbegini kestiler ve sanki hic agri sanci cekmemis gibi bebegimi takip etmeye basladim... anestezi uzmani girince hemen bebegimi yanima getrin diye telaslandim, bayilmadan önce öpmek istedim... yanima geldigini hatirliyorum ama hemsire öptügümü söyledi onu tam hatirlayamiyorum... anestezinin etkisi gectikten sonra kalkmakta zorlandim dengem bozulmustu resmen... odama gittim ve ilk annemlerle konustuk "keske sizde burda olsaydiniz" diyebildim sadece ve agladim... sonra bebegim geldi, babasina tshirt unu cikarttirdik ve bebegi gögsune yatirdi kalbini dinletmek icin... ve bende tekrar kizima kavustum bi 15-20 dk lik ayriliktan sonra... daha sonra birsürü sey ögrendim... megerse esim ben dogumhanedeyken beni yalniz birakiyolar diye fittirmis üzülmüs oyüzden düsünceleri tamamen degisip yanima gelmek istemis, hatta izin verseler dogumada girerdim dedi... kardesim görümcem eltim ve yakinlarim benim dogum yaptigim odanin duvarina kulaklarini dayayip bizi dinlemisler bebegin sesini duyunca bi alkis kopmus disarda :) sürekli dua etmisler... bebek cikinca hepsi bebegin pesine kosmus ama esim orda kalip artik dayanamayip aglamaya baslamis annesine sarilmis... birde ogün hastanede herkes sezaryana girip girip ciktilar, tek normal doguran bendim, oyüzdende doktor cok tebrik etti beni... daha okadar cok ayrinti varki... hepsini anlatirsam sayfalar yetmez... inanin dünyanin en güzel seyi ve gercekten annelerin degeri ozaman anlasiliyormus... ve nasil oluyo bilmiyorum ama sanki senelerdir kizim benimle öyle bir bagliyimki ona, dünyadaki en önemli kisi o benim icin artik... allah herkese bu duyguyu tattirsin, herkesin gönlüne göre versin insallah...

cok haklisin insanlar amca teyze cocuklariyla evlenip anlasamiyolar bunlara ne diyicez dogu bati farkimi kultur farkimi hayir insanlarin kalinllasmis egolari siyahlale25 hoşgeldin minik

Cok sagolun kizlar. inanin buraya yazmak ve sizin yazdiklariniz o kadar iyi geliyor ki iyi ki varsiniz hepinize ayri ayri tesekkürldr, güzel dliekleriniz icinde.. siyahlale25 hoşgeldin minik

bende kendi doğumuma zor oldu diyordum.. seninki gerçekten zor geçmiş.. olsun bebişlere kavuştuk ya, acılar o anda geçiyor resmen.. benim hikayem de altta :))

Canımsın sağol.10 gündür bu yazıyı toparlamaya çalışıyorum valla. Ama ekledim sonunda. Çok şükür... BabyCeren annesinin

Rabbim annesiyle babasıyla yaşayacağı uzun ömürler versin inşallah canım.. Çok duygulandım okurken.. Belki bu psikolojiyle kardeşi de kendinden gelir.. siyahlale25 hoşgeldin minik

Evet canim annemde bende onu diyoruz bana zaten annem bakacakti ben yaparim deyip annemlere gelmemi engelledi. hic bisey yapmadi annem bana yemek getiriyo biraz artiyo aksam yerim diyorum aksama bakiyorum yemegimide yemis. nasil tuhaf bisey anlatamam böyle kadin olunur mu. of günahada giriyorum ama zorla bu duruma getiriyolar. annemler o kdar ilgileniyor Allah razi olsum esim gelmedi aramadida gözüm görmek gstemese de insana cok dokunuyor yaptigi

ya ben var ya senin o beyinsiz kaynananı alıp etlerini lime lime ederim, boyle insanların yetiştirdiği evlattan da ne bekliyceksinki zaten demi, ogluna bak anasını gör... canım benim sana kıyamam ben rabbim yardımcın olsun, allah beterinden korusun sukur yavrun saglıklı ailen yanında bundan başka ne isteyebilirki insan, o ane musvettesi kaynanandan uzak olman senin lohusalıgın için çok daha guzel bence, çok isabet olmuş, o kocan da anasının etkisinden kurtulursa tez zamanda pişmanlıgından eteklerini öpecek hiç merak etme, arkadaşın dediği gibi seni kaybetmenin ne demek olduğunu ona hissettir hemen yelkenleri suya indirme biliyorum çok duygusal bi dönemdesin ama ilerde olabilecek daha kotu seylerin önüne gecmek için boyle yapman lazım.. sen şimdi o mis cennet kokulu kızını bi kokla, sükret saglıklı olduğuna sonra bi etrafına bak sevgi dolu aileni gör yine şükret iyi ki varlar, ne hayatlar var ne insanlar var kendinden kotuleri gor ki umut olsun sana, sen bugunleri çok dirayetli bi şekilde atlatıcaksın çunku sahip oldugun şeylerin gücü seni ayakta tutmaya yetecektir... kendine çoook dikkat et ve lütfen ama lütfen burda yazdıklarımızı aklından çıkarma haytta hiçbirşey insanın kendisinden degerli olamaz bir de evladından tabi, annen için sen senin için yavrun her ikisini de üzmemek için yaşa siyahlale25 hoşgeldin minik

ne şerfszler var nasıl kıyıyyorlar yavrucağı annesinden ayırmaya boğazlarında kalsın aldıkları para ne diyim 9 cm açıklıkla normal doğum yapamamana çok üzüldüm okadar çektikten sonra ama sen elinden geleni yapmışsın birazda drunda iş yokmuş dicem arkadaşım belki erken aldı seni ıkınmaya ne bilim çocuğa kıyanlar anbneye neler yapar bu devirde herşey para çok şükür yavrularımız yanımızda darısı tüm hamilelere siyahlale25 hoşgeldin minik

korkma korkma bebis icin deger emin ol A

uzun süre çocuk yapmam demiştim bekledik,3,5 senelik evliydik bir sürü atraksiyon yaptığım hoplayıp zıpladığım tatil dönüşünde gecenin bi vakti öğrendim hamile olduğumu. O gece heyecandan uyuyamadım. Sonrasında harika bi hamilelik geçirdim bebeğim beni hiç üzmedi. Herkes erkek bu erkek derken minik kızım annesinin hislerini boşa çıkarmadı o minicik bir kız çocuğuydu:)33. haftada baskı yapmaya başlayan başı nedeniyle her an gelebilir erken doğum riski var dendi. Ama kızım 40 hafta 3 gün olana kadar içerde kalmayı seçti:)17 Mayıs 2012 perşembe sabahı hastaneye yatışım yapıldı suni sancı bağlandı, bi kaç saat sonra dayanılması güç sancılar gelmişti bile saatlerce hakim olamadığım göz yaşlarım başımda benimle birlikte ağlayan annem kocam ve kayınvalidemle bekledik durduk. habire yapılan açılma muayeneleri tekerlekli sandalyeler doğumhane yolları ve benden geriye kalan hayalet4-5 cmlik açılma sağlandığında epidural takılsın dedim takıldı fakat ya anestezi uzmanının beceriksizliğinden yada benim bünyemle alakalı olarak 2 saat dindirilen sancılar tekrar başladı. kasılmaları hissettim sancı azdı fakat 2 saat idare etti o ilaç beni. Bu arada açılma 7 cm e ulaştı. Hadi atık nerdeyse 1 saat sonra doğuma giriceksin dayan dedi ebeler. Çocuğun kalp atışlarında yavaşlama ve artık bitap düşen vücudum yüzünden eşim hemen sezaryene alın yeter artık dedi. o kadar sıkıntıdan sonra hopp ben sedyeye ve ameliyathane yollarıDoktor ilk epidural denemesinin azizliğini farkettiği için genel anestezi yapılıcak dedi. en son vıdı vıdı konuşuyolardı tepemde uyan bebeğin doğdu artık anne oldun hadi dediklerinde ilk aklıma gelen "ohh kurtuldum" oldu.20 dakikada anne olmak harika bi duyguymuş:))Odaya ilk bebeğim götürülmüş ebe babaya vermeye çalışmış ama benim tırsak kocam "ben tutamam korkarım" demişben geldiğimde herşey uçuyordu gözümün önünde bebeğini verelim mi dediler yok şimdi değil istemiyorum dediğimi hatırlıyorum.2 gün sütüm gelmedi göğüslerim resmen sönmüştü, mecburen mama vermek zorunda kaldık. Gaz sancıları daha hastanede başladıNe zaman eve çıktık banyomu yaptım sütüm geldi ama bir hafta emmesini sağlamak için debelendim. Annelik çok zor ama bir o kadarda muhteşem bir duyguymuş. Her zaman destek olan bi tanecik eşim her dakika yanımdaydı. Allah bin kere razı olsun... Doğru adam olduğunu biliyordum... gunes1

Helal olsun sana yikilmamissin bu kadar sana yapilan eziyete ragmen... allah sana guc ve kuvvet versin canim inan beni cok etkiledim halan gozyaslarim sapir sapir allahim ne insanlar varya tovbe tovbe inanilcak gibi degil bu arada annende eli opulecek kadinmis onada helal olsun bak halan analigini en guzel sekilde yerine getiriyor,, yalniz hissetme canim kendini bilki kardeslerin var burda her zaman sikintini paylasabilirsin bizimle... kotuluk helede sifa bekleyen insana olursa emin olki allah onlarida cok kotu sinar kendini uzme kizinla ins telkin ol allah sizi birbirinize bagislasin sana kucak deli dualarimi ve sevgilerimi gonderiyorum siyahlale25 hoşgeldin minik

bende ağlayarak okudum. hatta müşteri geldi dükkana utandım kızdan. allah yar ve yardımcın olsun P

Ya ne denir bilemiyorum Allah sabır versin sana canım yasemin061