erkekler bebek doğduktan sonra baba olduklarını anlarlarmış. bundan olabilir. A

Benim eşim ilk bebeğimizde heyecanlanmıştı hamileliğimin ilk haftalarında günde 2-3 kez arardı nasılsın diye ama ikincide aynı heyecanı hissetmedi. Karnıma dokunmaya hep korkardı zaten, bebeğin çok fazla hareket etmesini de istemez içerde birşeylere zarar verir belki sessiz sessiz yatsın der :) Doğunca nasıl davranacak merak ediyorum. Z

erkekler bu konuda odun canim.. onlar yavas adapte oluyorllar herseye.. malesef kadinlar gibi degillr.. o yuzden bekleme bisey.. en basta bende üzülüyordum ama artik üzülmüyorum zaten yavas yavas bazi seyler yapmaya basladi.. onlarda hersey gec oturuyor.. bi dogsun bakalom.. merak ediyorum nasil olacak.. P poti rabbim sana hamd

benim esimde aynen öyle, karnimda oynadigini falan gösteriyorum bakamiyo, oglumdada aynisiydi, ama oglum dogunca bambaska oldu, cocuklari cok sever, senin esinde su an daha baba olmaya adapte edemedi demek kendini, herkes bir olmuyo malesef, ama dogunca tam bir baba olucak bak görürsün, bebegine odaklan, bunlari kafana takma, güzel günler sizi bekliyo insallah A

canım doğuştan anaç yapımız var bizim.. ve zamanı gelipte, bir canı içimizde kıpırtılarıyla hissettiğimizde annelik duygularımız hat safhaya çıkıyor.. ama bir erkek, bebek doğduğunda hissedebiliyor babalık duygusunu.. bebek ilk doğduğunda bile garipseyip afallayabiliyorlar bazıları.. bebek doğduktan sonra, bebek ve baba arasında köprü olmak gerekiyor.. bu görevde sana düşüyor B

İşte ben de tam olarak bunun başıma gelmesinden korkuyorum ( Anne olmayı çok istiyorum, ama eşim hiç hevesli değil. Hatta öyle ki "Hiç olmasa da olur, ben hiç istemem" bile diyebiliyor, yani bana şimdi hazır değilim şu kadar zaman sonra olsun dese anlıycam ama hiç olmasa da olur diyor. Ben de artık eşime göre değil kendi planlamama göre hareket etmeye karar verdim, erkeklerin çocuğu kucağına almadan "baba olma" durumunu idrak edemedikleri fikrine tamamen katılıyorum. Keşke onlar da başından itibaren bizim heyecanımızı paylaşabilseydi...

Canım benim eşimde seninkinin biraz ilgilisi. Karnımı hiç okşamaz, konuşmaz sadece arada vur oğlum anneye falan der:)bebek mobilyasını annemlerle gittim aldım, gelmedi bile. Bebeğimize bir tane çöp bile almadı. Ama bana sürekli yavaş hareket et, soluna yat, bebeği sıkıştırıyorsun düzgün otur falan der. Hiç bir zaman bebeğimizi istemiyor diye düşünmedim. Ben eşimi tanıyorum bu bebeği ne kadar istediğini biliyorum. Yapısı böyle. Asla duygularını belli edemez. Öyle sevgi alaka gösteremez. Birde sürekli sorarım ben ne hissediyorsun çok az kaldı falan diye; kucağıma almadan birşey diyemem der sürekli. Yani çoğu erkek baba olduğunu ancak bebeğiyle temas edince anlıyor. Senin eşin nasıl biri normalde?Heyecanını duygularını belli eder mi?Buradan yola çıkarak bir sonuca varabilirsin.

benimkide öle olur sandım ama yok seviyor ve konusuyor oğluşumuzla

E ne güzel işte:))Biz biraz daha ilgi bekliyoruz hormonlarda tavan yapınca tabiDoğumdan sonra herşeyin değişeceğine inanıyorum ben. Bütün ilgi bebeklerimizde olacak.

benim eşim de aslında kolay kolay belli etmez duygularını. bana olan sevgisinibeni öperek bana sarılarak belli eder. sözcüklerden daha çok dokunmayı tercih ediyor. belki bebeğimizi de göremediği için böyle davranıyordur. ama bebeğimizi istediğini biliyorum. bebeğimiz vurduğunda seninkinin tam tersine anneye vurulmaz akıllı ol deyip bebişi tehdit ediyor:))dün bebek için almamız gerekenler var dedim.''ne alacağız ki artık''dedi. üzüldüğümü görünce gönlümü almak için neye ihtiyacımız var ne alalımdiye ısrar etti. ben de kızdığım için hiçbir şeye edim. canım senin eşin gibi o da sarılınca falan bebişi ezmeyelim, dikkat et iş yapma, kendini yorma, canın ne istiyor falan diyor çok şükür. annelik içgüdüseldir ama babalık sanırım sonradan kazanılıyor. Ufka Yolculuk Guru Anneler