Onlar beni buna itiyor ben kendimi sevmeye çalıştıkça bir kusurumu söylediklerimde kendimden tiksiniyorum.. ailem bile beni sevmiyor başkası nasıl sevsin. Tabi kimsenin sevgisine ihtiyacım yok diyemiyorum, çünkü sevgisiz büyüdüğüm için birinin sevgisine ihtiyaç duyuyorum.. bütün sevgilerini abime ve yengeme veriyorlar.. "erkek evladı" tahmin edebilirsiniz belki nasıl bir kafada olduklarını..

Konunuz bir derdim var'a çok uygun, oraya açarsanız daha çok yorum gelir. Psikiyatristi neden bırakmak zorunda kaldınız? C

Çok pahalı olduğu için bebeklinick Bu karanlığın sebebi

Zaten 25 yaşına kadar herkes bı ailesinden nefret ediyor genellikle Ergenliğin buhranı ne zAman geçecek bakalım sizde

Canım benim sen yeter ki böyle düşünme ben seni severim birinin sevgisine ihtiyaç duyuyorsun da tatlım birini bulsam ona sığınsam diye düşünenlerin hepsi değil ama geneli hep pişmanlık görüyoruz duyuyoruz okuyoruz güçlü olmayı bil ne demek kimsem Yok falan Allah var yanında Rabbim var ona sığın duanı kabul edecek Rabbim var Allah bana yeter de bak önüne bu düşüncelerinden sıyrıl çok küçük değil 20 yaşındasın önünde daha güzel günler var konuşmayı dene annenle kırılıyorum üzülüyorum beni anlayın beni sen anlamayacaksın da kim anlayacak de annene ne bileyim

Merhaba Arkadaşlar ben 20 yaşında üniversite öğrencisiyim. Ailemle birlikte yaşıyorum. Bana çok baskı uyguluyorlar her konuda. Biraz yapılı bir insanım kilo vermek için çabalıyorum ama ne yesem ne giysem batıyor. Kilo aldım çirkinleştiğim söyleniyor. Ailemden nefret ediyorum. O kadar çok şey yazmak isterim ki anlatmak dertleşmek isterim ki sizlerle.. 20 yaşında tansiyon hastası oldum dayanacak gücüm kalmadı. Psikoloğa gittim beni psikiyatri'ye yönlendirdiler ama bırakmak zorunda kaldım.. beni ne hale getirdiklerinin farkında değiller çok konuştum onlarla çoğu kez kavga gürültü oldu dayanamadığımı söyledim kaç defa, değişmiyorlar.. ben artık yoruldum gerçekten yemin ederim ki yoruldum dayanacak gücüm kalmadı ölmek istiyorum artık ergen gibi gelecek kulağınıza belki de hiçbir şey anlatmadığımdandır ama sadece biraz olsun içimi dökmek istedim.. beni kendilerinden ittiler ailemden nefret eder oldum.. gidemiyorum da nereye gideceğimi bilmiyorum korkuyorum ilk tanıştığım erkeğe sığınmaya çalışıyorum sürekli beni bari o sevsin istiyorum.. sizi seven bir aileniz varsa, bu dünyadaki en şanslı insansınız.. sevgilerimle..

İleride kendi yuvam olduğu zaman kesinlikle görüşmeyeceğine yemin edebilirim. Kalbim çok kırık çok kırgınım onlara

O herhangi bir ilaç vermedi sanırım öyle bi durumunuz yok yani değil mi depresyon gibi bir durum falan? Aileniz bir tek kilo konusunda mı eleştiriyo sizi? Maalesef bazı aileler zannediyo ki ne kadar iğneleyici konuşursam o kadar etkili olur. Cahillik aslında ama kendilerince elestirerek sizi degiştirebileceklerini, iyilik yaptıklarinı sanıyolar ama karşıdakini üzmek dışında bi işe yaramıyo tabi C

biri karşıma çıksa da ona sığınsam fikrinden derhal vazgeçmelisin!! Aile konusundaki düşüncelerin de yaşın büyüdükçe geçecek kendini sev kendinle barışık ol.. senin için hiç bişey senden değerli değil ne demek ölmek istiyorum!! Ailen de emin ol kötülüğün için demiyordur. Kendini sev tatlım bunlar hep geçici şeyler yarın bi gün de böyle düşündüğün için kendine kızacaksın. C

Antidepresan kullanıyordum, hala daha depresyondayım ama onlar bunun bile farkında değiller.. sadece kilo değil her şeyime evde neden pijamayla dolaşıyorsun diye bir ton laf yiyorum siz düşünün.. her gün bir nedenle ağlıyorum. Sadece evde de değil nerde olursak olalım bana iğneleyici laf söylüyorlar utanıyorum gururum inciniyor