Titanik&#8217;i batıran gerçekten bir buz dağı mıydı? Hiç kimse onun dünyanın en büyük kehanetlerinden birisini yaptığını bilmiyordu. Hatta kendisinin dahi haberi yoktu. Adı; Morgan Robertson ́du, Amerikalıydı, 1861 ́de doğdu, gençken denizcilik yaptı, sonra ise bir elmas eksperi oldu ve New York ́da kuyumculuk yaptı. Sonra Kipling ́in bir öyküsünü okudu ve yazar olmaya karar verdi. İlk öyküsü 25 $ ́a satıldı, daha sonra yazdığı 10 öyküden ise 1000 $ kazandı. Yazmak ona artık kolay ve kazançlı geliyordu. 1897 yılının bir kış gecesinde 24. Caddedeki dairesinde yeni bir deniz öyküsü yazmayı planladı. Bu bir uzun öykü olacaktı. Hayali &#8220;Titan Kazası&#8221; Hayalinde dev bir yolcu gemisi vardı, asla batmayan bir gemi. Bir aşk teması üzerine kurulu olan öykünün kahramanları bu dev gemiye binip, İngiltere ́den ABD ́ye gidiyorlardı ve aşk hikayesi dünyanın en lüks gemisinde sürecekti. Ama öykünün hayali kahramanları beklenmedik bir sürprizle karşılaşacaklar ve bir deniz kazası batmaz denen gemiyi okyanusun dibine yollanacaktı. Robertson ́un teması buydu, oturup yazmaya başladı ve öyküye iki isim verdi; "Futility"yani "Nafile" ve "Titan Kazası"... Evet, yanlış okumadınız; Titan... Şimdi beraberce Robertson ́un romanından bİr bölümü; "Titan"ın batış sahnesini okuyalım. "Gözcü haykırdı; ́buzdağı! Birinci subay, kaptana haber verdi ve derhal makine dairesine tornistan yani geri git emri verildi. Fakat dev gemi durmuyordu, hızını kesmesi için zaman lazımdı ve sisler arasında görünen buzdağı yaklaşıyordu. Aşağıdan ise orkestranın ve eğlenen insanların sesleri duyuluyordu. Sonra buzdağı gemiye ulaştı, bu arada gemi ters çalışan pervanelerin gayretiyle yan dönmüştü ama yetersizdi ve kaptanla yardımcılarının çaresiz bakışları arasında buzdağı Titan ́ın sancak tarafına çarptı. Darbe hafifti hatta pek hissedilmedi, kaptan o anda ucuz atlattık diye düşünüyordu. Ama birkaç dakika sonra gemi birden yan yattı, buzdağı asıl yarayı su kesiminin altında açmıştı, yara öldürücüydü çünkü uğursuz buzdağı Titan ́ın bordasını jilet gibi keserek, parçalamıştı." Daha sonra Robertson öyküye; gemi hızla su aldığını. Alarm verildiğini, filikaların indirilerek, önce kadınlar ve çocuklar bindirildiğini, yardım çağrıları yapılırken, Avrupa ́nın en ünlü ve zengin ailelerinin mensuplarnın birbirlerine ebediyen veda ederken, dev yolcu gemisi Titan&#8217;ın buzlu kutup sularına hızla gömüldüğünü anlatarak devam ediyordu. İnanılmaz kehanet gerçekleşiyor... Ve Robertson 1898 yılında öyküsünü küçük bir kitap olarak yayınladı. Kitap onu çok daha sonra ölümsüz yapacaktı, dünyanın en çarpıcı ve en dehşet verici kehanetini yazmıştı ama sonuç yayınladığı dönem için aynen kitabın adı gibiydi yani "Boşyere" Aradan 14 yıl geçti ve başka bir zamanda, başka bir gemi, asla batmaz denen dünyanın en lüks ve en büyük yolcu gemisi Titanik, İngiltere&#8217;nin Southampton limanından yeni dünyaya doğru denize açıldı. Sonra, 1912 yılında 14 Nisan ́ı, 15 Nisan ́a bağlayan gecede sisler arasından birden ortaya çıkan bir buzdağı batmaz denen Titanik&#8217;in katili olacaktı. Yukarda okuduğunuz Robertson ́un romanındaki batış sahnesi aynen gerçekleşti. Sadece o kadar mı? Bakın Morgan Robertson Titanik ́den 14 yıl önce yazdığı romanında daha neleri bilmişti; Robertson ́un romanındaki Titan adlı gemi Southampton limanından yola çıkıyordu ve 14 yıl sonra Titanik de aynı limandan yola çıktı. Romandaki gemi ile, Titanik arasında sadece 4 metre fark vardı. Titan 248 metre, Titanik 252 metreydi. İki geminin ağırlıkları da çok yakındı. Robertson romanında Titan ́ı 70.000 ton ağırlığında yazmıştı; Gerçek Titanik ise 66.000 tondu. Her iki geminin de üç pervanesi vardı ve her ikisi de 3000&#8217;er yolcu taşıyorlardı. Gerek romandaki hayali Titan ́a gerekse de gerçek Titanik ́e Avrupa ́ nın sayılı zenginleri ve ünlü aileleri binmişlerdi. Daha da ötesi var; Robertson ́un romanındaki dev Titan, New Foundland yakınında; Kuzey Atlantik ́ de bir buzdağına çarparak battı ve işte inanılmaz ama gerçek; Talihsiz Titanik de 14 yıl sonra aynı koordinatta, aynen romandaki benzeri gibi bir buzdağına çarparak okyanusa gömüldü. Ve her iki gemide de; yeterince cankurtan filikası yoktu; Robertson romanındaki gemide 24 filika bulunduğunu yazıyordu; Titanik ́de ise 22 filika vardı ve bu yüzden can kaybı büyük oldu. Sonra... Gerçek kazanın sonucunda 1513 yolcu boğularak öldü ve kayboldu. Aynen 14 yıl önceki romanda yazıldığı gibi... Robertson ́un romanındaki Titan ́da ise 1500 kişi ölüyordu. Her iki gemi de 3000 kişilikti ve Titanik ́e 2224 kişi binmişti. Aynı asla batmaz denen gemi, Aynı yerden aynı yere yolculuk, Aynı tarihte, aynı yerde kaza, Aynı buzdağı ve aynı tür batış, Aynı yolcu ve ölü sayısı, Hatta iki gemi de batarken orkestranın ilahi çalmasına kadar...