yaprkcım başın sağolsun, allah gani gani sabırlar versin inşallah... cavdacım, evet, "ben de 7 aylık bebeğimi kaybettim, acımı anlamıyor ve abartılı buluyorlar" diyorum. ama sadece ben demiyorum canım. bizim yaşadığımız şeyi yaşayan herkes bu cümleyi kuruyor... diğerleri ise bizi hep anormal olarak görüyor. hatta bizim yaşadığımıza benzer şeyler yaşayanlar bile bazen abartılı bulabiliyor yaşadıklarımızı, hissettiklerimizi... ama ne hikmetse bir tek bizimle aynı şeyleri yaşayanlar, bir de psikologlar normal olduğumuzu kabul ediyor!!! o yüzden canım insanlara durumumu, hislerimi açıklayacağım, kendimi anlatacağım, beni anlamalarını sağlayacağım diye çabalama!! zaten anlamayacaklar... fakaaat sakınnn içine de atmaya kalkma, normal gibi davranmaya çalışma. ağlamak istiyorsan melekyavrusunun da dediği gibi böğüre böğüre ağla, bağır, vur, kır... acını dibine kadar yaşa ve atlatmaya çalış... hı bunları da bize psikologlar söyledi. çünkü eğer böyle yapmayıp iyiymiş gibi davranırsan ileride bu acının depresyon olarak sana geri dönebileceğini bil canım. etrafındakileri, hatta yeri geldiğinde eşini bile takma kafana. istediklerini düşünsünler!! gel, burada biz varız. istediğin gibi içini dök, rahatla.. iyi olman dileğiyle canım... melekyavrum kızıma kavustum cok

herkes bebeğinin emmediğinden, uykusuz kaldığından, çocuklarının yok şöyle yok böyle sorunlarından şikayet ederken veya çok daha basit şeyleri kafalarına takarken biz de üzüntümüzden bahsetmeye kalkınca hemen "yine olur artık takma, giden gitti onu unut artık, bak stres olma artık, toparlan... gibi laflar o kadar boş geliyor ki bana artık evet haklısınız, üzülmüyorum artık çok iyiyim tabi tabi siz haklısınız siz üzülmeye devam edin boş hayat çekişmelerine ben de içimde yaşıyım bitmeyen yasımı diyorum içimden

evet birilerinin seni yargılamaması, hissettiklerinin ayıplanmayacağını bilmek insanı rahatlatıyr. ayrıca kendim gibi hatta benden daha çok acı çekmiş insanları görmek halime şükretmemi kolaylaştırıyor. duana çok içten amin diyorum arkdaşm. allahım herkesn gönlüne göre versin innşşşşş Y yorgunbulutlar neylerse güzel

herkes anlıyormuş gibi yapar ama kimse anlamaz.. yeri geliyor eşi bile anlamıyor insanı.. kırk kat yabancılar nerden anlasın. başına gelirse ancak evet haklıymışsın der.. yoksa " herkesin başına gelebilir, bak bizim başımıza ne geleceği belli mi, her an her şey olabilir " diyen insanlar dediklerine kendi de inanmıyor. insanın dilinde herşey.. işte belki de o yüzden allahım bizi sınıyor. bakalım dilinde söylediğini eyleme dökebilecek misin? allahtan geliyor demek kolay.. allahtan gelene tüm kalbinle razı olabilecek misin? dilin napalım buna şükür derken için " allahım neden ben" diye soracak mı? allahım sınıyor işte.. sınavı geçenlerden eylesin inşallah bizleri.. yoksa dünyada göremediğimiz meleklerimizi ahirette de göremeyebiliriz.. ben şimdi bunun için dua ediyorum. allahım diyorum bebeğimi öbür dünyada yanımda eyle.. orda göreyim yüzünü. isyanım yok. sitemim yok. üzülüyorum evet ama peygamber bile üzülmemiş mi evladına? insanız diyorum.. üzülüyorum, insanlara bazen kızıyorum, içten içe hamilelere hayıflanıyorum ama affet diyorum.. halden anlamayana hal anlatmayacaksın.. güleceksin bişey olmamış gibi yapacaksın.. gözyaşını bi halden anlayanlar bilecek bi de rabbin.. başka yolu yokk...

ahhh canım seni o kadar iyi anlıyorum ki ben 3 bebek kaybettim 2si düşüktü ama 3, sü 9 aylıktı suyum gelmişti sevinerek doğuma gidiyorduk ki, hastane de yasıyordu beni doğuma alıcaklardı o iğrenc nst cihazına soktular ve meleğim artık benle değildi. sadece 2 ay oldu ne mutlu oldum bu iki ayda ne de içten gülebildim, ama sana tavsiyem kesinlikle içine atma ben psikiyatriste gittim bir ilaç aldım o biraz iyi geldi, cünkü 3 bebek olunca dayanamadım artık malesef hiç de yavrum yok, gezmeye calıs baska yerlere git bütün doktorlar tatil önerdi, ben yeni memleketten geldim mesela, agla böğüre böğüre ağla ama acını anlamayanların yanında dik dur, insanoğlu çiğ süt emmiş yarın olur gelir lafını bile eder anlamaz çünkü seni, ama biz melek anneleri seni o kadar iyi anlarız ki gel burda bize anlat. insallah tez zamanda ikişer üçer bebeklerimiz olurda hiç yasamamısa döneriz bu acıyı. sabır et kanaat et asla isyan etme, vardır bir hayır de baska care yok malesef bu hafta iki defa ucağa bindim normalde ucaktan nefret eden ben, ucak kalkarken dedim ki neyden korkuyosun en kötü ölürsün onda da kızına kavusursun dedim ve ucak o kadar sallanmasına ragmen hiç korkmadım hatta o kadar da keyif aldım, meleğim dedim hep yanımda demekki, annesi üzme kendini baskaları inanmasa da biz anneyiz anne olduk kim ne derse desin Y yorgunbulutlar neylerse güzel

T tobeguk İnşallah 4

allahım başka acı ağrı göstermesin arkadaşım bu son acılarımız olsun inş. Tez zmanda hayırlısıyla tüm melek annelerini sevindirsin rabbim... o herşeyin en iyisini bilendir... hakkımızda hayırlısını versin inş. Allah cennette kavuştursun cümlemizi. melekyavrum kızıma kavustum cok

Bu acı o kadar tarifsiz ki... Ben şunu öğrendim ki çocuk sahibi olanlar bile evladını kaybetmenin nasıl bir acı olduğunu bilemez. Bu süreçte çevremdekiler beni anlıyormuş gibi yapıyorlar. Ancak anlamsız ve abartılı buluyorlar. Ben acımı bile yaşayamıyorum ağlayamıyorum o saçma bulan bakışlar yüzünden. İyiki de bu sitedeyim burada terapi oluyorum... acımın anlamlılığını anlıyorum... ve acılarıma saygı duyuluyor. rengarenk00 mucizem

kimsye bişe anlatılmıyor arkadaşım. herkesn üzüntüsü normal bizimki anormal demek ki. anlam veremiorum. ben de konuşmamayı seçiorum ama insan konuşma ihtiyacı hissediyor. ben şimdi bebeğim ölmeseydi diye başlayan bi cümle kurarken üzülmüorum. bu cümleyi kurmak bana bebeğimin bir rüya olmadığını hissettiriyor. ama ben böyle konuşunca insanlar konuyu değiştiriyor ya da surat ifadeleri değişiyor. ya anlam veremiyorum.. insanlar konuşcak maalesef yapck bşi yok. Y yorgunbulutlar neylerse güzel

gecmis olsun. bizi bizden baskasiniin anlamasi imkansiz, bu aci tadilmadikca anlasilmaz, ama kimsede tatmaz insaallah. benim dört kaybim var. evladi olanlara imrenerek bakiyorum, insaallah kiymetlerini bilirler diyorum, cünkü dünyanin güzel mucizesini sahipler. bir yavruya sahip olamamak cünkü cok aci verici. Y yorgunbulutlar neylerse güzel

Evet Arkadaşlar!!! biz burada ACIDAŞLARız herşeyden önce... gerçekten ortak paydalarda buluşmak insanın acını azaltıyor çünkü; acılar gerçekten paylaşıldıkça azalıyor... Burada kendimi iyi hissediyorum. Biliyorum ki birbirimizi anlayabiliyor ve dertlerimizi anlatabiliyoruz... sonraki gebeliklerle en güzel hazırlanabilmemiz dileğimle... sağalıcakla...

melekyavrum kızıma kavustum cok

Arkadaşım yazıyı okurken bir an emin olamadım acaba bunu ben mi yazmışım diye baktım... Tıpatıp aynı duygular içindeyim benim de bende kaybedeli 52 gün olmuş... daha ne yazılabilir bilmiyorum aynı şeyleri yaşıyorum eşimin bunu söylediğim de telefonu pat diye yüzüme kapatışı, aklı başına geldiğinde beni arayıp" Sevda çok teşekkür ederim" diyip heyecandan konuşamaması geliyor aklıma sonra da bir gece ansızın başlayan kanamam ile onun nutkunun tutulması... işte herşey bu ikisi arasında yaşandı... O kadar özel şeyler ki evlat sahibi olanlar bile bu acıyı anlayamazlar. İmkan yok buna.. Saçının bir teline bile kıyamayan anne babalar nasıl oluyor da bizim evlatlarımızın cansız bedenlerini bir hastane de bırakıp evimize içimiz bomboş dönmemeiz kolay gelebiliyor anlayamıyorum cidden. Y yorgunbulutlar neylerse güzel

arkadaşım allah cennette kavuştursun cümlemizi inş. kesinlikle yaşayan bilir gerisi boşş allah kimseyede yaşatmasın bizlerinde son sınavı son acısı olsun inş. kesinlikle içine atla ağlamak istiyorsan ağla sızla konuş ama asla içine atma sana sonra dert olarak geri dönmesin evet anneyiz merhamatimizden dolayı ağlıyoruz istesekte susamayız rabbim hepimizin yar ve yardımcısı olsun inş. dışardaki insanlar için konuşmak çok kolay, ateş düştüğü yeri yakar bu söz boş değil onun için acını yaşa içine atma geçmesini bekle artık geçmiyecek eski sen olamıyacaksın o meleğin hep senle olacak annesi artık hiç yalnız hissetmeyeceksin kendini rabbim cennetinde kavuştururu bizleri inş. çok zor çok acı ama yapabilceğeimiz hiç bişey yok çok dua edelim ki rabbim bizleri tekrar hayırlısıyla anne baba olmayı nasip etsin inş. B betumutlu

Rabbim size de bana da hepimize sağlıklı, hayırlı evlatlar versin inş.. söylediklerinize, nasihatlerinize katılıyorum. çok haklısınız. ben kimse üzüldüğümü görüp üzülmesinler diye hep gizli gizli ağladım ve ağlıyorum. ilk günler banyoda ve uyurken onlar uyuduğumu zannederken sessiz sessiz ağladım. hıçkırığımı içimde tuttum. ama isyan mı ediyorum ben diyerek ağlamamaya başladım. dilimde dua ve hamdetmeye devam ettim. başka şeyler düşünmeye zorluyorum. ama an geliyor ki birden yüreğim ayağa kalkıyor ağlamamak için zor tutuyorum kendimi ama ne mümkün... bugün doğum yapalı 12 gün bebeğimi toprağa vereli 11 gün oldu. Sizlerle tanıştığıma çok mutluyum... iyi ki varsınız... selam ve dua ile...

ancak yaşayan bilir canım yoksa insanlara yaşadıkların masal gibi geliyor malasef bende bebeğimi kaybettiğim zaman çevremdeki herkesin bütün davranışları bana batıyordu. benim acım var onlar ne yapsalar rahatsız oluyodum yemek bile yemelerinden. bebeğimi kaybedipte hastaneden direk ablama geçmiştim eve gelipte oğlumun eşyalarını görmeyeyim diye. bayram arifesiydi. hiç unutmuyorum ben bir odaya kapattım kendimi yatıyorum ablam harıl harıl bayram temizliği yapıyor nasıl üzülmüştüm anlatamam. oysa ablamın ne kadar üzüldüğünü arada gizli gizli ağladığını bildiğim halde. işte hayat devam ediyor.

bebeğimi kaybedeli bugün tam 42 gün oldu. acım hafifliyor diye sevinirken gördüğüm, duyduğum bişeyler bana acımı birden hatırlatıyor. yaram tam kabuk bağladı derken yine kabuğu kaldırıyor bişeyler. kanatıyor yine. ve yine kabuk bağlıyor. ama hiç iyileşmiyor. ya kabuk tutuyor ya kanıyor. hiç bir zaman da iyileşmiyecek gibi geliyor artık. insanlar neden bu kadar anlayışsız? neden üzerinden 42 gün geçti diye herşey bitti sanıyorlar? bitmedi işte geçmedi. geçmicek. kendi kendimle kalıp kimseyle konuşmayasım var. sessiz sessiz kendi köşemde oturup yaramın kabuk bağladıktan sonra kendi kendine iyileşmesini izleyesim var. izin vermiyorlar. bırakmıyorlar. beni illa hayatın içine sokmak istiyorlar. ben istediğim zaman girmek istiyorum hayatın içine. olmaz diyorlar. 42 gün geçti işte daha ne? diyorlar sanki bana. herşey bir rüyaydı sanki. öyle muamele ediyorlar. benm bebeğimden kimse bahsetmiyor. ben üzülcem diye mi şimdi bütün bunlar? hayır ben böyle daha çok üzülüyorum bilmiyorlar. bebeğim hiç yokmuş gibi, o berbat hastanede onu daha küçücükken cansız bedeniyle doğurmamışım gibi, o güzelim vücudunu orada bırakmamışım gibi davranmaları beni kahrediyor anlamıyorlar. hayat devam ediyor işte. evet hayat devam ediyor ama içimden hiç atamycağım meleğimle.. o her an aklımdayken hiç bişe yokmuş gbi davranmamı nasıl bekleyebilir bir insan? sanki hiç hamile kalmamışım gbi, o test çubuğuna bakıp ikinci çizgiyi mutluluk içinde hiç görmemişim gibi.. hastaneye kontrole hiç gitmemişim gbi, hamile olduğumu kan testiyle hiç doğrulamamışım gbi... eşimin canım kocamın o kocaman gülümsemesini hiç görmemişim gibi davranmamı nasıl isteyebiliyorlar? ben her gün aklımda bin tane düşünceyle uyanırken günlük konulardan havadan sudan bahsetmemi nasıl düşünebiliyorlar? acım yüzünden biraz hırçınlaşmış olmam çok mu garip? insanlar neden bu kadar düşüncesiz? garip olan ben değilim onlar. sağlıklı evlatları var ama her gün kafalarını saçma sapan şeylere takıyorlar. onlar " yaa çok uykum var, yaa dün bebek uyutmadı, yaa gribim 10 gündür geçmedi" diye saçma sapan şeylerden yakınabiliyorken benm acım neden geçiştiriliyor anlayamıyorum. ben neden her gün bebeğimi anlatamıyorum. neden onların boştan muhabbetlerine katılmak zorunda olan ben oluyorum? bebeğimi kaybettiğime değil artık insanların duygusuzluğuna üzülüyorum. hayat çok yorucu...

Kızlar başınız sağolsun geçmiş olsun. Ben de geçen hafta 8 haftalık bebeğimi kaybettim, düşük yaptım. Kanamam vardı, sancı vardı, kıvranıyodum. Doktor düşük yapabilirsin dedi evde yatıyodum. Kuzenim geldi "nası bi duygu" dedi düşük yaptığımı bile bile bana hamileliği soruyo. Niye bu kadar kafana takıyosun ki dedi. Durup dururken suratıma bakıp üzülme vs vs deyip beni ağlatmaya çalıştı. Kendisi daha önce hiç düşük yapmadı ve sapasağlam 2 çocuğu var. Yazıklar olsun, ağzıma geleni verdim ne demek istiyosun, ben burda bebeğimi kaybediyorum ağrım var kanamam var dedim. Özür diledi falan ama benim için bitmiştir. İyi gün dostlarıyla işim olmaz...

basın sagolsun canım. ben senı anlıyorum ne yazık kı

evet arkadaşım aynen öyle... bende hayran hayran bakar oldum çocuklara. özellikle de erkek çocuklarına. onlara hep mucize gibi bakıyorum. Allahım onların acısını yaşatmasın. . push ;

bebeğini ne kadarlıkken kaybettiğini yazmamışsın bilemiyorum fakat önemli olan şu ki anneliği sana hisssettirmiş ya.. ben bebeğimi 7 ay karnımda taşıdım. tekmelerini hareketlerini hissettim. o bizim için mucize bebekti. Çünkü ilk çocuğum şu an 11 yaşında ve altı yıldır tekrar bebeğimiz olsun isterken dr. lar tüp bebek bile denemeyin olmaz demişlerdi. Fakat biz tevekkül ettik, Rabbimize her daim dua ettik takdir ilahidir dedik. Ve çok şükür ki tedavi olmadan hamile kaldım. Daha hamileliğimin ilk günlerinde cinsiyetini bile öğrenmeden oğlumuz olursa adını Mahmut Ali koyalım diye karar verdik. Eşimin her iki dedesinin adlarıydı. Biz onu evimizde doğmadan daha bir birey olrak kabullendik ve öylede ihtimam gösterdik ona. Herşeyde Mahmut Ali vardı aramızda. sonra tatil dönüşü ayaklarım şişmişti, Ramazan ayının ilk haftası dr. um tuzu kesmemi önerdi. TUzlu yemiyordum aslında. Daha sonra bu şişlilkler bacaklarıma, ellerime, yüzüme dağıldı. Ramazan ayında olduğumuz için düzensiz uyku ve yemeğe bağlamıştım. Ramazanın son iki gününü sayıyordum. Allahım bir hayırlısıyla bayram gelseydi diyordum. Meğer o 2 gün ne büyük bir zaman dilimiymiş. Hayatım o 2 günde alt üst oldu.. perşembe günü kendimi çok yorgun ve bitkin hissediyordum ve akşamı tevafuken tansiyonumu ölçtüm.16/10 ve acilen hast. ye gittik. dilaltı arka arkaya 4 defa verdiler düşüremediler. ve o an dr. mun vermek zorunda kaldığı o karar anı. ya ben ya ben.. çünkü yüksek tansiyondan beyin kanaması geçrme riskim vardı. dehal sezayen amelayatına aldılar. bebeğim daha çok küçüktü ama tehlikedeydik. doğdu ikinci tanem 44 cm boyunda 1,200 kg ağırlığında fakat 1,5 gün yaşabildi. çok şükür ki 4 defa süt sağma makinesinde sütümü sağdım ve inş. içti. bana çay kaşığı kadar dahi olsa yedirdiklerini söylemişlerdi. ve arefe günü iftar saati onu kaybettim. bayramın 1. günü öğle namazında defnettiler. Çok ağladım, her ağlayışımda Rabbime hamdederek verdiklerine şükrederek ağladım ve ağlıyorum.. beynim mantığım herşeyi kabul ediyorda kalbim kabul etmiyor edemiyor. kalbim sızlıyor.. Rabbim inş. herbirimize tekrar sağlığı sıhhati yerinde hayırlı evlatlar verir hayırlısıyla inş.. kızımla her daim Rabbimin aldıklarına hamdediyor verdiklerine şükrediyoruz...

valla canım benimde çevrem hamile kaynıyor öyle özeniyorum ki onlara anlatamam. allah onlara evlat acısı vermesin inşallah bizde en kısa zamanda hamile kalırız. acımız hafifler ama ömrümüz boyuncada kanayan bir yaramız olacak

B betumutlu

aynen ya. içime sokasım gelio tatlı tatlı bebekleri görünce. hele o mis kokuları yok mu? cennet kokusu sanki... allahım gönlümüze göre verir inşallah..

bu arada kimseyi takmayın kafanıza size duygularınızı abartıyorsun diyenler ayagına tas değse eyvah ölüyorum sanır acımı görmüşki onlar sizi tuhaf buluyor, bunun lafı bile var Allah evlat acısı vermesin denir, bundan büyük acı yok hayatta, buna acayip sinir oluyorum sana takma diyenler gelip ufacık seylere moralini bozup anlatmazlarmı, inannın onların üzüldüğü seylere ben gülüyorum keske derdim o olsa diyorum ama care yok, öyle nazlıların basına hiçbirsey gelmiyor bizim gibi dirayetli dayanıklı insanların acıları cok büyük oluyor. o yüzden yarın kimin ne diyeceği belli olmaz dost gelir düşman olur, düşmanın dostun olur kimseye acındırmayın kendinizi bosuna anlamazlar zaten, ben baskalarının yanında üzülmüyor gözüküyorum Allah verdi Allah aldı sabır kanaat etmek zorundayım kıızım melek cennette kavusucaz diyorum, bizi bizden baskası aslaaaaaa anlamaz

Evet arkadaşlar!

bebeğimi kaybettiğim zaman bende hamile görmeye tahammül edemiyodum. kafamı nereye çevirsem hamile görüyor ve özeniyodum. ellerine ayaklarına bakıyor acaba şişlikleri var mı belki onlarda preaklampsiler ama haberleri yok diye geçiriyodum içimden. hatta ve hatta o dönemde televizyonda ne kadar dizi varsa dizilerdeki oyuncular bile hamileydi. televizyon bile izlemez olmuştum bu sebepten. çok zor bir psikoloji. yaprk Allah'ım sana

evet arkadaşım çok güzel tercüme etmişsin yaşadıklarımızı... bende tam unuttum diyorum ama içimden bir yerlerimden fıçkırıyor acısı. ben de hamile ya da küçük çocuk gördüğümde onlara kristal biblo gözüyle bakıyorum. dokunmaya bile kıyamıyorum.. Allahım onları birbirilerine bağışlasın bir tanesi eksik olunca olmuyor çünkü.. Y yorgunbulutlar neylerse güzel

canım geçmiş olsun başın sağolsun.. dicek bişe yok. acı büyük ağlamadan olmaz ama dediğin gibi başkalarının karşısında dik durmak lazım. ağlasan da seni anlamıycak zaten. kimseye nefes tüketmeye gerek yok. nefeslerimiz sayılı çünkü. gereksiz insanlara harcama lüksümüz yok nefesimizi. halden anlayana da zaten anlatmaya bile gerek yok. o zaten seni gözlerinden bile anlıycaktır. kendi kendine kaldığında da derdini, gözyaşını allah görüyor ya daha ne olsun. zaten ondan başkası çare olamaz gözyaşlarımıza değil mi? kendi kendime konuşuorum ben de sürekli. psikiyatriste falan da gitmedim. benim ilk bebeğimdi ve 5. ayın içinde kaybettim. hiç hareket hissetmedim. hiç ondan tekme yemedim :) ama o benim bebeğimdi. anneydim ben. hala da anneyim doğru söylüosun. hatta daha değerli bi anneyim. bi evlat sahibi olup onu büyütmek kolay. ama bi evladı kaybedip onun acısına dayanmak anneliğin en yüce mertebesi bence. bi evlat sahibi olup onun şükrünü vermek zor, bi evlat kaybedip sabretmekse tarif edilemez diye düşünüyorum allah katında. allahım hepimizi sınavı geçenlerden eylesin de meleklerimizi öbür dünyada sevip okşayalım inşallah... yaprk Allah'ım sana

arkadaşım ben de çok mutluyum sizlerle konuştuğuma.. yoksa insan kendini suçlu hissedior. ben diyordum ki hamile arkadaşlarıma karşı nası böyle hissedebilirm? kendi kendime kızıodum kıskanıo muyum? onların hamileliklerine bakıp bakıp nası üzülebilirm? onlar için mutlu olmam lazım. ben nası bi arkdaşm böyle diip vicdanımı susturamıyordum ama hissettiklerime de engel olamıyordum haliyle. bu sayfalarda okudum gördüm ki herkes aynı şeyleri yaşamış hissetmiş.. anormal olmadığımı farkettim. kendi vicdanımla kavga etmeyi bıraktım.. hamile görünce yine üzülüorum ama en azından duygularımın normal olduğunu anladım çok şükür. yoksa o vicdan azabı beni yiyip bitirecekti.. kader burda bizleri karşıkaştırdı ki duygularımızı anlayan birileri olsun.. inşallah hayırlı haberlerimize de ortak oluruzz melekyavrum kızıma kavustum cok