Ha bugün ha yarın diye beklemek zaman kaybı oluyor maalesef. Sanırım artık olmayacağına ikna oldunuz. Mutsuz bir hayata mecbur değilsiniz. Evlenmiş olmanız da sizi buna mecbur kılmaz elbette. Cesaret etmeniz ve çalıştığınız bir hayata adım atmanız size zamanla iyi gelecektir.

Yani üzücü cocukta yok anneniz neden istemiyor. sadece bir adim atmak gerek. biraz birikim yapip oylemi ayrilsaniz ise girip

Eşinizin çocuğu var mı peki

Doğru mu anladım? İlk yılın sonunda tiksindiniz, üçüncü yılın sonunda evlendiniz. Kristialia Her dileyen alır, arayan bulur, kapı çalana

5 çeyrek altın ve 300 dolarla hiç bir şey yapılmaz. Bir süre ise girmeniz kendinizi toparlamanizi tavsiye edebilirim. kadin sığınma evinde durum nedir terapi desteği varmıdır bilmiyorum. Bilen arkadaşlar söyler. Ama tedavi olmazsanız hayatınızı idame ettiremezmezsiniz. Sağlıklı düşünmeniz gerekiyor. (5 çeyrek 12.250 300 dolar da 5.835( 29 Nisan kuruna göre.) ) B bir tutam

Kadın sığınma evlerin de genellikle ailelerinden şiddet görmüş gidecek yerleri olmayan insanlar kalıyor diye biliyorum tabi bu insanlar arasında uyuşturucu kullananlarda olabilir. Eğer evde kalmaktan daha iyi gibi diyorsanız başka çareniz yok maalesef. Belki orada çevre edinip insanlarla iletişim kurarak bu fobinizin üzerine bile gidebilirsiniz. Şöyle düşünün orada sizi yargılacak insanlar olmaz o insanlar zaten kendi dertleriyle meşguller o yüzden belki size iyi bile gelebilir onlarla iletişim. Yaklaşık 6 ay diye biliyorum orada kalma süresi bu süre zarfında da para biriktirip eve çıkarsınız. Orada kalırken bir miktar da harçlık veriyorlar sanırım yanlış bilmiyorsam. Denemekle ne kaybederim diye iyice düşünün artıları eksileri bir kefeye koyun hangisi ağır basıyorsa ona göre bir yol haritası cizersiniz. Ama bir yerden bir an önce başlayın çünkü beklemekle birşey kazanmıyorsunuz aksine arafta kalarak kendinizi daha çok stres edersiniz.

Çok teşekkürler, bi cesaret gerekiyor bana da işte :) keşke ben de çocukluğumda geliştirebilseydim kendimi, şimdi çok daha zor olacak ama mecburen atacağım o adımı... Sadece daha çok depresifleşmekten korkuyorum, umarım öyle olmaz.

Bende çook teşekkür ederim güzel düşünceleriniz için mutlu ettiniz beni :) Yakın zamanda anne oldum kendimi çocuğum için geliştirmeye iyileştirmeye çalışıyorum belki o yüzden sizede iyi geldi söylediklerim, birazcık da olsa faydam dokunursa ne mutlu bana. İnşallah güzel bir iş, güzel bir çevre edinip kendi hayatınızı kurarsınız

Sağlıkla büyüsün tebrik ederim Uzun ömürler dilerim Siz kendinize iyi bakarsanız çocuğunuzun da mükemmel bi birey olacağına eminim, annem çocukluğum boyunca depresyondaydı o yüzden önce sizin sağlığınız önemli. Ben de 28 yaşında sıkıntılarımla kendi ayaklarım üzerinde durmayı öğreneceğim işte, hayat :) tekrar çok teşekkürler çok iyi bakın kendinize

Anlattıklarınıza bakarak: kadın sığınma evine gidip sonrasında da iş bulmak dışında bir alternatif gözükmüyor. N

Annem kendi hayatına odaklanmış durumda. Gitsem tabii ki sokakta kalmam ama 5 aylık yeni evli, stres oluruz, surat asar laf sokar biliyorum, ben hiç rahat edemem zaten. Sığınma evinde kalacak olmam onun canına minnet. Borç istedim eğer verirlerse direkt öğrenci evine çıkacağım, olmazsa sığınma evinde 1 ay çalışıp sonra bi eve ev arkadaşı olacağım. Bu evde çalışmam imkansız hale geldi birbirimize her an nefretle bakıyoruz çünkü. Toparlanıyorum şu anda, en geç 10 güne yeni hayatıma başlamış olurum :/ korkuyorum lütfen şans dileyin..

Bunu hep düşündüm ama hep sosyal fobimden korktum. Şimdi daha da beter kavgalar ediyoruz ama en mantıklı hareket bu görünüyor evet, hem çalışmaya da alışmış olurum. Her akşam kavga edeceğiz, ağlayarak uyuyup uykusuz gideceğim belki işe ama acıyla güçleniyor insan. Hiç olmazsa kadın sığınma evinde bikaç ay birikim yapacağım mecburen. Orda huzurla uyuyabilirim en azından. Uyuşturucu bağımlıları falan kalıyor diyorlar ama bundan daha kötü olamaz muhtemelen

Ben de şu an seninle ayni durumdayım. 28 yaşındayım ve eşimin 2. Eşiyim. 7 aylık evliyim. Ben de intiharı düşündüm ama yok yapamadım Allah korkusu ve annemin varlığı Beni o düşünceden alikoyuyor. Nolur nolur abdest al ve 2 rekat namaz kıl. O esnada inşirah suresi ve Yasin süresini ac lütfen. İnanarak dua et. Bak göreceksin içindeki ferahlığı. Boşanmaya gelince ben de senin gibi nafaka falan istemedim sadece bosanayim düşüncesindeyim. E

Çocuk yapmadığınız iyi olmuş onunla daha da büyük zorluklar çekerdiniz. Aslında bu içe kapanıklık ve korkak yetişme duygusu genelde kadınlarda oluyor ve psikolojik baskı altında yetişen genelde kadınlar. Çocukken bende özgüvensiz yetiştim bir hastalığım var mıydı bilmem sadece kalabalık ortamlarda ağlardım, konuşamazdım, iki kelimeyi bir araya getiremezdim. Ama ben napıcam diye de kenara çekilip yaşamadım hiç. Sizin gibi bir çocukluk geçirip kendimi geliştiren bir birey oldum. Kalabalıktan mı korkuyorum ilkokul 5. sınıftayken gittim istiklal marşı yarışmasına katıldım gittim satranç yarışmasına katıldım yine kaybettim. Hentbol takımına katıldım derken hem fiziksel hem psikolojik anlamda değiştiğimi fark edince bu durum çok huzurlu hissettirdi beni lisede daha fazla etkinliklere katıldım. Bu sefer çevremde genişledi, iletişimim de kuvvetli hale geldi. Üniversite de tam anlamıyla artık özgüven patlaması yaşıyordum. Seyahat ve fotoğraf aşkı vardır bende kamplara katıldım. Antalya'da okurken arkadaşlarla hiçbir zaman yurtta kalmazdık sürekli farklı şehirlere gider farklı insanlarla tanışırdık. Akrabalarımla yaşadığım problemlerden kaçmak için hiç evlenmeyi düşünmedim hala düşünmüyorum. Yalnız olmaktan korkup biriyle evlenmeyi mantıklı bulmuyorum. Bu yazının özeti şu ki ne yapacağım diye düşünmeyin başlayın, adım atın. Çalışmaya başlayın, çevre edinin, kurslara katılın. Ekonomik gücünüz yoksa devletin psikoloğunda şansınızı deneyin. Benim tek şansım annemdir gerisi faso fiso kan bağı çok b ktan bi şey :)

Bence azıcık daha o evde kalmaya bak bu arada işe girip birazcık para biriktir kendini güçlü hisset. Bu arada lütfen psikiyatriye tekrar git ilaçlarını düzenli kullan ve kendine zaman ayır sevdiğin bir etkinlik yap. Kitabını kahveni al parka git, tek başına yürüyüşe çık, kendini değerli hisset. Sen kendine değer verip kendini sevmezsen kimse sana değer verip sevmez bu annen bile olsa maalesef gerçek bu. Herkes anne olamıyor senin annen de anladığım kadarıyla olamamış. Yani kısacası sen o evde kalmak için 3-5 ay daha dişini sık paranı topla 1+1 bile olsa bir eve çıkarsın gerekirse kuru ekmek yiyip kimseye muhtaç olmadan kafana göre yaşarsın.

Korkuyorum oraya gitmekten ama evet maalesef insan ne hallere düşebiliyor bu hayatta.. N

Yapılacak yorum çok ama hayatınızla öz anneniz ve kız kardeşleriniz bile ilgilenmezken düğün yapmazsam hamile olduğumu falan düsünür eş, dost demek çok tutarsız. kimsenin kimseyle ilgisi alakası yok sülalede belli. bu tarz şeyleri düşünmenize gerek yok.

Teşekkür ederim sağolun Evet çocuklar bizim yansımamız oluyor o yüzden ona en iyi yol arkadaşı olabilmek için çabalıyorum. Bende 28 yaşındayım ve maalesef huzurlu bir ortamda büyümedim hala o yüzden kendimi onarmaya çabalıyorum. Hepimizin yaraları var belki tamamen iyileşmez ama biz yinede çabalayıp elimizden geleni yapalım. Çünkü buna değeriz Sizde kendinize iyi bakın, yolunuz aydınlık olsun

Herkese merhaba. 28 yaşında evli bi kadınım, çocuğum yok. Aydın'da yaşıyorum. Eşimle boşanma aşamasındayız ve ben hayatımın en dipteki dönemini yaşıyorum. Biraz uzun yazacağım, şimdiden okuyup yanıt verecek olan herkese çok teşekkür ederim. Ergenliğimden beri sosyal anksiyete ile mücadele ediyorum. Normal bi iletişim kurabilmem için bikaç kadeh içmiş olmam gerekiyor, içmediğimde özellikle statüsü yüksek veya egoist tavırlar sergileyen insanların yanında panik atak yaşıyorum. Antidepresan kullansam da hiçbir faydası olmadı. Bu yüzden sürekli çalışabildiğim bi iş olmadı. Lisans eğitimimi terk etmek zorunda kaldım maddi sıkıntılardan dolayı, Ankara üni'de dil okuyordum. Eşimle 4 yıldır birlikte yaşıyoruz, ondan önce annem ve ablamla yaşıyordum, babam ayrı ve görüşmüyoruz. Ablam da annem de geçtiğimiz yıllarda evlendiler, kendileriyle sağlıklı bi iletişimim yok, sorunlarımdan bahsettiğimde umursamıyorlar ya da "ne yaparsan yap" gibi bi tavır sergiliyorlar. Eşimden ayrıldıktan sonra gidecek hiçbir yerim yok, birikmiş param da yok. Bi eve ev arkadaşı olarak girsem, çalışmaya başladığımda anksiyetemden dolayı devamını getirebilecek miyim ya da işten çıkarılır mıyım diye düşünüyorum. Eğer yapamazsam ve kiramı ödeyemezsem gidecek bi yerim olmayacak çünkü. Belki "annen kabul eder" diyenleriniz olacaktır ama baştan söyleyeyim hayır etmiyor, çünkü bu konuları kendisiyle konuşup "bikaç aylığına kadın sığınma evine de gidebilirim" dediğimde bile "olmaz, yanıma gel" demedi. 4 yıldır hep "bi sonraki ay düzeleceğiz, şu borçlar kapansın, şu düzen otursun" diyerek yaşadım. Her gün kavga ettik, her sabah hiçbir şey olmamış gibi yaptık, sonra akşam yine kavga şeklinde kısır döngü. İp artık çok inceldi ve birbirimize saygımız kalmadı. Cinsellik midemi bulandırmaya başladı, ilk yılımız bittiğinden beri istemiyorum kavgalarımız yüzünden. Zorla başlattı her seferinde ama artık dokunduğu anda çığlık atıyorum çünkü iğreniyorum. Artık bi başkasıyla da böyle bi şey yaşayamayacağımı düşünüyorum. Önceden hayatta beni heyecanlandıran şeyler vardı, çadır kampı hayali kurmak bile iyi gelirdi, hazırlanmak, gidip doğada kamp ateşi yakmak. Artık zorla götürseler boş gözlerle bakarım, terapiye ihtiyacım olduğunu biliyorum. Peki neden 4 sene boyunca bu hale gelene kadar sabrettim? Sadece sosyal fobi değil. Biz 1 yıllık evliyiz, önceki 3 yılımız sevgili olarak birlikte geçti. 3 yıl önce ablam evlendi, annem yalnız kalınca anneannemin evine taşındı, boşalan evdeki eşyaları da biz aldık. Annemin tekrar kendi başına eve çıkma ihtimali vardı, o zaman eşyaları geri verecektik. Yani bu eşyalar yüzünden bırakıp gidemedim, 5 ay önce annem evlendi, eşyaları düşünmeme de gerek kalmadı artık. Biz düğün nişan yapmadık, ailemiz biliyordu ama akrabalara habersizce evlendiğimizi söyledik. İki insan arasındaki duygusal bağın resmileşmesine gereksiz para harcanmaması gerektiğini savunuyordum, bunu düşüneniniz varsa hiçbirinize tavsiye etmiyorum çünkü akrabalarınız bi probleminiz var sanacak, hatta hamile olduğunuzu falan düşünecekler, "kendinize bunu hak görmediğiniz" için yargılayacaklar :) neyse. Annem ve 4 kardeşinden 5 çeyrek altın ve 300 dolar geldi evlenince. Eşimin ailesi deniz yıldızlı minimal bi kolye almışlar. Ben eşimin ikinci eşiyim, muhtemelen benim de gideceğimi biliyorlardı. Eşim altınların ve 300 doların hepsini geri yerine koyma sözüyle aldı, geri gelmedi tabii. Kolyeyi bulamayacağı bi yere sakladım, satarsa benden bilecek ailesi çünkü :) zaten bi kolye aldık onu da satmış demesinler :) Nafaka kesinlikle istemem, bu arada iyi para kazanıyor asgari ücretin 3 katı ama ya borç ödemeye gidiyor ya da kumar oynuyor... Slot çevirme oynuyor, binlerce lira kaybetti. Alkol alıyor. 4 yılda 3-4 kez deniz görmüşüzdür Aydın'da yaşamamıza rağmen. Ben sadece annemlerden gelen altınlarımı alsam yine bi nebze rahat başlarım belki kendi başıma hayata atılmaya ama vermeyeceğini biliyorum. Ne yapmalıyım güzel kadınlar? Buraya kadar okuyan olduysa çok ama çok teşekkür ederim. Dinleyenim olmadığı için buraya yazdım yoksa kafayı yiyeceğim Babamla görüşmüyorum, ablam sanki bu durumumdan zevk alıyormuş gibi, annemin umurunda değilim, arkadaşım kalmadı bu 4 yılda ve gelecekten inanılmaz korkuyorum. İnt har bazen aklıma geliyor ama ondan da korkuyorum; bi gün korkmayıp canıma son vermekten daha da korkuyorum Kadın sığınma evine gitmeli miyim? Lütfen nafaka iste demeyin istemem, zaten avukat tutar o alamam da. Bu durumdaki bi kadın ne yapmalı? Tekrar çok teşekkür ederim, iyi akşamlar dilerim hepinize

Alzhaimer maalesef teyzelerim-dayılarımın evine gidiyor sırayla ya da onlar gelip bakıyorlar, devamlı evde kalmıyor yani ve küçük ilçede yaşıyor iş bulamayacağım bi yer ;/

Sizin için çok iyi bir fırsattı N

Ben üslubunuzdan, verdiginiz cevaplardan naif biri oldugunuzu çıkardım. Emin olun herkesin ailesi sımsıkı birbirine bağlı degil tek degilsiniz yani. bir yerden sonra insana en iyi gelen kendisi yine inşallah her şey hayrınıza olur E

Ananeniz yaşıyor mu onun yanına gidin Z zxshermine

Ben pek öyle düşünmüyorum çünkü evliyken de fakülteye gidemeyecektim açıktan okuyabilecektim sadece, ayrıldıktan sonra da gidemezdim aynı anda hem çalışıp hem okulu idare edemezdim. Bunu yapabilsem ve başarıyla mezun olsam bile diplomanın torpil olmadan pek bi işe yaramadığı ülkede yaşıyoruz ki ben dil okuyordum, İngilizcem B2 seviyesinde, yine değerlendiremiyorum önce tecrübe ya da tanıdık gerektiği için. Odtü Boğaziçi gibi ünilerden çift diploması olup doktora yapan ve iş bulamayan insanların isyan ettiği ülkede üniversite diplomasına bu kadar anlam yüklemenin manası nedir anlayamayacağım. Z kuşağına yapılan baskı için ayrı üzülüyorum. Adım başı üniversite açılan ülkemdeki eğitim sistemi zaten geliştiremiyor öğrencileri. Mühendis kasiyer, öğretmen tezgahtar görüyoruz ve bu kolay kolay değişmeyecek.

İlk yıldan sonra kavgalarımız yüzünden cinsellikten soğudum, istemiyordum o çabalayarak başlatıyordu. Her akşam kavga edip her sabah barışıyorduk, sohbet de etmiyordu sadece bu yüzden yanıma gelince soğuyor insan. Her zaman düzelecek diye bekledim, şu geçsin düzelecek, bi sonraki hafta daha iyi olacağız, şunu atlatınca sorunlar bitecek diye umarak bekledim. Evlenirken de aynı beklentideydim, 4 yıl boyunca "bi sonraki ay düzelecek" sanmayı bırakamadım. Son 2 aydır dokunduğu anda tiksiniyorum ve düzeleceğimize dair umut kırıntım kalmadı. Artık kavgalardan sonra da barışmıyoruz, 7-24 surat yapıp laf sokuyoruz birbirimize.

Kızlar Ankara'da bir psikiyatrist önerir misiniz bana? Neva

Çok teşekkürler ilgilendiğiniz için, bunları okumak o kadar iyi geldi ki. Gün içinde kendi beynimi kaygıyla yormaktan bu şekilde düşünemiyorum. Böyle konuşabileceğim bi arkadaşım olsa ne anksiyete kalır ne fobi, arkadaşlarınız çok şanslı :) bakış açınız, diliniz ne güzel. Yarın iş aramak için motive ettiniz beni, çok çok teşekkür ederim

2022 de af çıktı. Yarım bıraktığınız okulunuz için başvurdunuz mu?

Annenizin yanına gitmenizi tavsiye ederim. Benim de keşke annem babam başımda olsalardı vefat ettiler. Baba evinde anlasamadığım bir ablam oturuyor. Ben de bosansam aile evi yok. Tabi ben çalışıyorum kamuda. YalnizLik anksiyetesi var bende de. Bir de iyice depresiflesirim calisma hayatı var sorun olur diye endişe ediyorum G