Bende çok özledim çook. özlediğim şimdi çok uzaklarda

ben de çok özlüyorum ama bişi yapamam artık.. adım atılacaksa onda sıra beklemekten başka bişi yapamıorum ki

sürekli onu düsünüyorum. hic aklımdan cıkmıyo. yüzü, sesi, sinirlendigi zamanki -bayıldıgım- hali, herseyi... sadece sewgilim degil bagımlılıgım olmus yeni yeni farkediyorum. ugruna gururumu, aklımı, kimi zaman adaletimi hiçe saydıgım hayatıma girisi süreli kalbime girisi ani ve zamansız olan şahıs... bazen düsünüyorum onu neden sewdigimi.. hala tam bi cwp bulabilmis degilim aslında cok benzememize ragmen coook da farklıyız. bukadar zmndan snra ne düsündügünü hala tam olarak kestiremedigim güler diye düsündügüm bazı seyleri anlattıgımda beni tersleyebilen, yeri geldiginde keci kadar inatcı, bazen cocuk kadar saf ama herzaman baba gibi güwenli, koruyucu.. bana askım kelimesini sewdiricek hatta kullandıracak kadar icten söylemesi... güzel bi laf ettiginde dalgaya alısıma bozulusu... daha cok sey war kelimelere dökemedigim. aslında yazarım ama kafamdaki agırlık bunları örtüyo. nası bu duruma geldik! saskınım. daha dün cok mutluydumm düsünüyorum düsünüyorum hafızamın derinliklerinde sıkıldıgı anı bulabilmek icin büyük bi ugras weriyorum aklıma bikac ipucu düsüncesi geliyo ama emin olamıyorum kendi tezlerimi kendim cürütüyorum. her ne olursa olsun tek bildigim sey onu cok özledigim... ama ilk adımı atan ben olmicamm kesin kararlıyım artık dönemem sözmden.