evet meşgul oldukça insan unutuyo bişeyleri:günlük tutmaya başladım ben)9bebeğimin ultrason fotolarını yapıştırdım falan. duygularımı yazıyorum hoşuma gidiyo)diğer arkadaşlara da tavsiye ederim)) D

evet aslında kesinlikle yapı meselesi 27 yıl boyunca panik, pimpirikli bi tip olunca birden sakin olmayı beceremiyo insan:- katılıyorum sana..

her anne adayının yaşadığı endişeleri yaşıyorsunuz. öncelikle çok normal olduğunu söylemek istiyorum. yalnız bu durumu kafanızda iyice evirip çevirip büyütmemek kaydıyla. yoksa bu korkular bebeğinizide etkiler sizide yorar. napalım elimizde değil hormonel dengelerin bir hediyesi bize bu bende 32 haftalık hamileyim geçen akşam tam 1 saat durup dururken ağladım. hem kendimi üzdüm hem eşimi üzdüm. oluyo ama elde değil kafanızda büyütmeyin derim ben. hep olumlu şeyleri düşünün. bebeğinizin ve hamileliğinizin keyfini çıkarın. kendinizi meşgul edecek şeylere yönelin. bebek hazırlıkları hakkında kafa yorun. ne bilim plan yapın liste yapın. internetten lüzumsuz bilgi edinmeyin. kötü doğum hikayelerini talihsiz durumları okuma. herşey Allahtan. sen şuanda çok şanslısınki Allah sana minik bir melek verdi. bunun kıymetini bil ve hamileliğinin tadını çıkar.

bi de şu an hissetmediğim için bebeği içerde neler oluyoo bi panikk havasıı yaratıyo bene:- sorgunlu66

10 YILI AŞKIN SÜREDİR OBSESİF KOMPULSİF TEDAVİSİ gören biri olarak herhalde benden daha iyi kimse anlayamaz sizi. insanın aklına gelen kötü düşünceler vesveseler o kadar çok yıpratıyorki insanı :::ama şu da bir geröekki, bebeklerimizin ruhsal sağlıkları hamileleik döneminde anneden çok fazla etkileniyor. en az zarar için dua etmekten ve bol bol şükretmekten başka çaremiz yok

evet ben çareyi dua da buldumm... sana emanet diyorum artık... U Umut

moralım bozuk oldugunda ya da aman bebegım hareket etmıyor acaba ıcerde ıyımı endıselerını atmak ıcın genelde muzık dınledım ben. bebegımın ılerıkı haftalık gelısımlerıne baktım. ve uyudum. guzel bır hamılelık gecırdım. darısı herkesın basına V

merhaba canım, bende aynı şeyleri yaşadım hala yaşıyorum. erken doğarsa, hareketi yok bişeymi oldu caba vs. şuanda 34 haftalık hamileyim. eşim sürekli felaket tellalı deyip duruyor. artık ona söylemiyorum bazı şeyleri. benım kı gecmıyo ama ilk aylara göre biraz daha azaldı. annelik duygusu denılen sey bu heralde:)ben alan da verende rabbim diyorum artık bu şekilde biraz atlattım. ama bebek büyüdükçe sanki daha azalıyor. yani normal bu şeyler canım. bide internetten cok okuma oda insanı olumsuz etkiliyor. doktoruna sor zaten onlar rahatlatıyor cevaplarıyla.

inşallah canım. bayağı büyüdük şimdi de bi doğsa diyorum artık. her dönemin ayrı endişesi oluyor. bu her anne adayında var yani. hiç canını sıkma. dua etmekten başka elimizden bişey gelmez. inşallah sende hayırlsı sağlıklı bir şekilde yavruna kavuşursun:))

Olumsuz düşünceler, gereksiz evhamların bebeğin gelişimini etkilediğini bildiğimden bu tür yaklaşımlardan hep uzak durdum. Zaten yapı olarak da negatif bir insan olmadığım için kolay oldu. Bebeğimde gelişim geriliği olmasına rağmen ona hep inandım, inanıyorum. Aranızdaki bağı derinden hissettiğinizde zor olmayacaktır. Nasıl yememize, içmemize, hareketlerimize dikkat ediyorsak ruh halimize de etmemiz gerekiyor. Annelik zor zanaat :)

17. haftamın içindeyim. son 10 gündür çok olumsuz şeyler düşünüyorum. sürekli bebeğime bişey olcak korkusu sarıyor içimi. bi türlü bu kötümser düşüncelerden sıyrılamadım. halbuki bebeğimin sağlığı çok şükür yerinde. aslında her hamilenin yaşadığı bulantı, ağrı, batma vb. şeyler yaşıyorum. açıp sürekli interneti karıştırıyorum ve başıma kötü bişey gelir mi korkusu beni çok kaygılandırıyor. kızlar sizin de böyle durumlarınız oldu mu hiç?ya da olduğunda nasıl uzaklaştırıyosunuz kendinizi? eminim benim gibi olanlar vardır. o yüzden hepimize bi fikir verir diye düşündüm de açtım bu başlığı. sorgunlu66