Merhaba, hoşbuldum. Ne kadar güzel, sıcacık bir konu. Teşekkürler.

İşte, güzelliklerden biri daha gelmiş... İyi akşamlar ve hoşgeldin. Ne iyi ettin... Ve aynı anda yazmışız ve sen benden önce davranmışsın... Eh, hızlı gençlik işte... Benimle bir olur mu hiç? Çok ama çok teşekkür ediyorum, çok naziksin ve sevgin benim için hem özel hem güzel... Eksik olma, neredeyse her gün sabah telefonuma ilk gelen mesajların sahibi olmayı da bir şekilde başarıyorsun zaten. Bilakis, o şans ve mutluluk asıl bana ait olmalı...

ben senden aldigim enerjinin kacta katini yansitiyorum acaba Sen cok seye tas cikartirsin da bir o kadar mutevazisin Umarım o güzelliklerinden bir parcada olsa kendime örmek alabiliyorumdur.

Kocaman sevgilerle merhaba. Çok teşekkür ediyorum... Açıkçası ben seni buralarda yaklaşık bir-bir buçuk ay gibi bir zaman görebileceğimi hiç düşünmüyordum. Bu nedenle, seninle bu başlık altında ilk buluşmamız böylesine beklenmedik bir zamanda ve harika bir sürprizle birlikte gerçekleşmiş olunca; Hakikaten müthiş bir heyecan halindeyim şu anda... Aynı şekilde; Bu güzellik beni, çok tereddütlü olduğum ve öncesinde düşünemediğim bir husus nedeniyle de oldukça rahatlattı diyebilirim... Sanırım "fikrini almadan, özelimizi paylaşmış olduğum için de beni hoşgörmüşsün ve de bana bu anlamda bir kırgınlığın yok" olarak algılayabilirim burada olmanı ve sürprizini öyle değil mi? Bundan ötürü de ayrıca teşekkür ediyorum. Şu günlerde sana eşlik etmeyi çok istediğimi zaten biliyorsun görüşmelerimizden... Evet aslında gerçekten çok istiyorum ama mesafe çooook uzak olunca, imkansızlaşıyor biliyorsun... Ve şu anki meşguliyetini de biliyor olduğum için, bırak sindire sindire okumanı, göz atabilmeni dahi beklemiyordum... Her zamanki gibi, düşünceli ve nazik sıfatlarının hakkını fazlasıyla vermişsin... Kolay gelsin diyor seni çok öpüyorum...

Güneş çoktan battı, gece oluyor. Hava yumuşak. Kıyıdan boğuk sesler işitiliyor. Bir parkta birkaç kız ve oğlan çocuğu ağzı denize dönük bir top bataryasının çevresine toplanmış. Uzun borular üzerine tünemişler, bembeyaz giysileri koyu renkli madene sürtünüp yıpranıyor. Fısıltılar ve ses yükselmeleri bir yeniyetmelik havasını, baştan çıkarma halini akla getiriyor. Kafamda bir flash-back. Savaş. Askerler topları dolduruyor. Top mermileri gecenin içinde gümbürdüyor. Işık parıltıları çoğalıyor, gürültü kulakları sağır ediyor. Açıkta gemiler alev alev yanıyor. Denizciler kendilerini buz gibi suya atıyorlar. Toplar öyle sıcak ki, yeniden doldurmak için beklemek gerekiyor. Bu akşam, dilsiz toplar bu uzun güneşli günün ılıklığını koruyor. Karanlık iyice kaplıyor geceyi. Kumsalın ötesinde mırıldanan denizden başka bir şey işitilmiyor artık. Bir de zaman zaman, maden boruların üzerine oturmuş yeniyetmelerin neşeli gülüşleri. Zaman geçti. Toplar rol değiştirdi. Şimdi genç insanların tatlı heyecanlarına kucak açıyorlar...

1912 yılına kadar 500 yıla yakın Osmanlı yönetiminde kalmış. Kolkide ve Olimpos Dağları arasındaki Vardar Vadisi'nin ağzında kurulmuş olan Selanik; deniziyle, dağıyla, çiçek bahçeleriyle tablo gibi bir kentti o zamanlar. Bu kenti güzelleştiren bir tek doğası değildi elbette. Çarşısında, pazarında, dükkanında, mağazasında kentin toplumsal yapısına uygun binbir dil konuşulur, halk birbirini anlardı. Sevgi saygı Selanik'in simgesi olmuştu. Rumu, Ermenisi, Pomakı, Arnavutu, Türkü kardeş gibi geçinip giderlerdi. Museviler, Müslümanlar, Hristiyanlar kentin çeşitli yörelerinde özgürce kendi ibadetlerini yapacakları cami, kilise, havralarını kullanır; kimse kimseyi rahatsız etmezdi. 15. yüzyılda Kraliçe İsabella ile Kral Ferdinand döneminde Musevilere "Ya Hristiyan olacaksınız ya da on aya içinde İspanyayı terk edeceksiniz" deniyor. Sultan İkinci Beyazıt İspanyol Musevilerine sahip çıkıyor. Kaptan-ı Derya Hasan Paşa'yı donanması ile birlikte İspanya'ya gönderiyor. Bir grup Musevi'nin kurtulmasını sağlıyor. Ve onları İstanbul'a getirtiyor. Bu gelen gruptan 2000 kadarını da daha sonra Selanik'e gönderiyor. Böylelikle Selanik'in yaşamına yeni bir grup giriyor. Ve ticaret birden bire canlanıyor. Yeni mağazalar bankalar oteller açılıyor. Yollar caddeler limanlar yapılıyor.

Güneş ışınları ormana eğik geliyor. Ağaçların koyu renkli gövdelerini yaldızlıyor, kara toprak üzerine beyaz ışık sızıntıları bırakıyor. Hava serin, zaman zaman da neredeyse soğuk. Serin havanın burun deliklerimden girişini zevkle duyumsuyorum. Ormanın girişinde, akasyaların sonsuzcasına loplu yapraklarının açık yeşiline beyaz akasya çiçeği demetleri karışıyor. Dallarda taçyaprakları gökyüzünün canlı mavisine bir derinlik veriyor. Yavaş yavaş, şurda burda yere düşüyor, yoldaki tekerlek izlerini kar gibi örtüyorlar. Çiçeklerden çıkan koku seli yalnız yürüyüşçünün, yolunu dolduruyor...

Abdi İpekçi - 1 Şubat 1979 tarihli son yazısının son pargrafı. "Şimdi İran'da iktidarı ele geçirmek için iç ve dış güçlerin oyun içinde oyun oynamaları olasıdır. Türkiye elbette komşusundaki gelişmeleri dikkatle izlemek durumundadır. Bunu, son derece ihtiyatlı bir biçimde yapmalıdır. Herhalde, İran'ın iç işlerine karışma biçimini alacak bir politika düşünülemez. Bunun gibi Türkiye'nin şu ya da bu biçimde herhangi bir desteği, hatta sempatisi dahi söz konusu edilmemelidir. Çünkü, en iyi niyetle yapılacak bir girişim bile Türkiye'yi, iç ve dış güçlerin oynayacakları oyunların parçası haline getirebilir, o oyunların içine sürükleyebilir...

İşte İnsanın Süslenemeyen Asıl ; " Yüz ü ", " Sevgisi ", " Düşüncesi ", " Meziyet i ", " Başarısı ", " Yetene ği " ...

Atatürk Kurtuluş Savaşında I. Edirne den Ardahan a kadar Bir toprak uzanır, Boz kanatlı üveyikler üstünden uçar Ardahan dan Edirne ye Edirne den Ardahan a kadar. Kop dağı nda akar bir çeşme var Serçe parmak kalınlığında suyu Haram etmiş gece gündüz uykuyu Akar da akar. Samsun un evleri denize bakar Sokakları yosun içinde. Çaparlar, takalar, mavnalar Bilyalar gibi suyun yüzünde Bir iner bir kalkar. İstanbul dan bir yar sevdim Adamı günaha sokar. Savaştepe köprüsünden geçen trenler Sel olur İzmir e akar, İzmir in denizi kız, kızı deniz Sokakları hem kız, hem deniz kokar. Güneyde mis kokulu bir ağaç Yuvarlak yaprakları ince, Yaz gelip de güneş vurunca Dallarından bal akar. Bu toprak bizim yurdumuzdur; Deli gönül yücesine çıkar. Bir üveyik olur, uçar gider Ardahan dan Edirne ye Edirne den Ardahan a kadar. Bir gün kara bulutlar göklerimizde konaklamıştı

Ali Kırca - Ah Bir Ataş Ver - Dailymotion video Hatırladıkça, her dinledikçe rahmetler dileklerle...

İşte " Reddetmeden önceki " Hali ve Büyümeden İnsan... Eki Görüntüle 699862

Merhaba Öncelikle hoşgeldiniz diyorum ve çok teşekür ediyorum. Aslını söylemek gerekirse, yazdığınız satırı bir kaç kez okudum... Ve sanırım ben de sizden çok etkilendim... Müsaitliğiniz ölçüsünde veya ne zaman ne şekilde olursa olsun hiç farketmez, ne zaman isterseniz ben de sizden satırlar görmeyi çok arzu ederim burada ve bundan mutluluk duyarım. Eminim ki; çok etkilenilecek bir dolu şeyler vardır sizde de... Rica etsem, bunları esirgemezsiniz değil mi? Paylaşmak isterseniz eğer, buyurun her zaman için... Bu başlığın açılma nedeni zaten başlangıçta yer alıyor. Uzun süreli değil de, belli bir amacı olduğu için, sonlanacak şekildeydi aslında ilk hali... Ancak, sadece bir iki günlük bir sürede o kadar çok alışmışım ki buraya, bittiğinde garipsedim... Sonra, devam edeyim istedim yine bir şekilde. "Boşluk bakışımın biçimini alıyor" olan adı da devamına uygun bir şekilde böyle geliverdi birden aklıma ve sadece düşüncemde kalmadı, burada da paylaşmıştım hatta... Derken, bunu okuyan ve yine bu başlığın açılma nedeni olan çok kıymetli arkadaşım, bu isteğimin de yerine gelmesini sağlamış. Sabah, başlığın şu andaki haliyle değişmiş olduğunu farkettiğimde, gerçekten büyük bir şaşkınlık yaşamıştım... Neyse ki çok kısa bir süre içinde sevgili dostumdan özel mesaj yoluyla gelen "Sürprizimi beğendin mi?" sorusu imdadıma yetişti... Kendisine tekrar çok teşekkür ediyorum, dostluğuna, sevgisine... Ve artık olabildiğince devam edecek burası benim için ve yine burada yürekten gelen her bir paylaşım, çıkış bulduğu haliyle yer aldığında, bilgi ve katkılar da eklendiğinde, çok çok daha güzel bir yer olacağını düşünüyorum... Bunların arasında, sizin de -güzel olacağına inandığım katkılarınızı- mutlaka görmek isterim ve siz de isterseniz çok memnun olurum... Sevgimle

Bazı arkadaşların yoksulluk içinde bu büyük davanın başarılamayacağını zannederek memleketlerine dönmek arzusunda olduklarını duydum. Arkadaşlar! Ben sizleri bu milli davaya silah zoruyla davet etmedim görüyorsunuz ki sizi burada tutmak için de silahım yoktur. Dilediğiniz gibi memleketlerinize dönebilirsiniz. Fakat şunu biliniz ki bütün arkadaşlarım beni yalnız bırakıp gitseler ben bu Meclis-i Ali de tek başıma kalsam da mücadeleye ahdettim. Düşman adım adım her tarafı işgal ederek Ankara ya kadar gelecek olursa ben bir elime silahımı bir elime de Türk bayrağını alıp Elma Dağı na çıkacağım. Burada tek başıma son kurşunuma kadar düşmanla çarpışacağım. Sonra da bu mukaddes bayrağı göğsüme sarıp şehit olacağım. Bu bayrak kanımı sindire sindire emerken ben de milletim uğruna hayata veda edeceğim. Huzurunuzda buna and içiyorum. (1920) Mustafa Kemal Atatürk

Merhaba Olsun, yine de bu nedenle pes etmemek gerek... Bilakis, daha da çok ehemmiyet vermek bakımından, aslında ne kadar önemli bu tespitiniz değil mi? Kesinlikle çok haklısınız ve kesinlikle çok katılıyorum size. Evet, işte bu bir anlaşılabilse, beraberinde de "şu dünyadaki tüm canlıların en az bizim kadar" bu dünya üzerinde aynı derecede yaşam hakkına sahip olduğu, hepimizin ortak kullanım alanı olduğu idrakine de bir varılabilmiş olsa; işte o zaman büyük yol alınmış olur... Hem yine sizin de söylediğiniz gibi; esasında paylaşılamayacak hiç bir şey de yok aslında. Tabi ki hepimize yetiyor. En büyük sorun da bu ya. "Neyi paylaşamıyoruz?" Eğer bu soru sorulabiliyor olsa, mutlaka bir cevabı da olacaktır... Hiç olmazsa, paylaşılamayan şey her ne veya neler ise; bir şekilde bir paylaşıma gidilmek suretiyle bile olsa, durum -mevcut halinden çok ama çok daha iyi olurdu- mutlaka... Ama paylaşılamayacak bir şey de olmadığına göre böyle bir soru tam olarak sorulamayacağı için, cevabını da bulmuyor, doğal olarak... Ya, çok değil 10 yıl öncesini bile ne kadar daha güzeldi olarak hatırlıyoruz belki de bir çoğumuz... Durumun vahameti gayet açık zaten. Ama kanıksıyoruz galiba bu durumu da bir yandan, daha pek çok şeyde olduğu gibi.

Candann ;var sende bir şey derken '' sendeki çekim gücünden '' bahsetmek istemiştim. İyi bir şey söylemek istedim yani :26: Nietzsche'nin bir sözü vardı, anımsıyordum bakıp buldum şimdi. Kitap ismini oradan mı esinlenmiş acaba? ' ' Boşluğa fazla bakarsan o da sana bakmaya başlar ' ' sözünden bahsedilmiş mi kitapta merak ettim. resusitasyon

Mevsimlerin ve mevsim sevinçlerinin dönüşü. Mor menekşe derlemek, bülbülün ötüşünü dinlemek. Toy kırlangıçların uçuş derslerine tanıklık etmek. Biraz da hüzünle, sağanların bizi terk edişini, mor çiğdemlerin nemli topraktan bitişini gözlemek. Köklerini bulmak için doğaya kulak vermek, gerçekliğe demirlemek...

Büyük Komutan...

8. Biz biliriz bizim işlerimizi İşimiz kimseden sorulmamıştır. Kılıçla, mızrakla, topla, tüfekle Başımız bir kere eğilmemiştir. Kuzumuz var, yaylalarda meleşir, Çeşmemiz var, gece gündüz söyleşir. Yazımız var, pehlivanlar güreşir, Bu toprağa kimse girememiştir. Davranı da deli gönül davranı! Kemal Paşa dinlemiyor fermanı! Anası, bacası, kızı kızanı Bizim gibi millet görülmemiştir. İnönü de iki kılıç gibiydik düşmanla biz

Bu vesileyle; tüm kk üyelerinin yeni yılı kutlu olsun diyorum. 2013 müjdelerle gelsin ve sürsün herkes için, umutların gerçekleştiği ve ardından yine gerçekleşmeye devam edecek olan yeni yeni umutların yeşerdiği bir yıl olsun. Ülkem için, insanlık için, tüm canlılar için; sevgi, saygı, sağlık, mutluluk, barış ve güzellikler getirsin inşallah. Hastalar şifa, dertliler deva bulsun. "Keşke" leriniz değil, her daim "iyi ki" lerinizin olacağı yeni başlangıçlar yılı olsun. Sofralarınız bereket ve muhabbet dolsun, tüm dilekleriniz gerçek olsun, yeni yılınız kutlu olsun. Afiyetle, iyi eğlenceler diliyorum... İki yıldır, kitapla ilgili her yerde aradığım halde bulamadığım, belki olur da ikinci el okunmuşunu bulurum düşüncesiyle bu arayışım son bulmayacak olan, bence çok ama çok önemli olan bir kitaptan satırları da paylaşmadan edemiyorum, yeni bir yıla girerken. Pek çok iade edilmeyen kitabım var. Ama, kim olduğunu hatırlayamadığım halde, bu kitabı emaneten alıp getirmeyen kişiye kızgınlığım ise diğerlerinden çok daha fazla ve her geçen gün artmaya devam ediyor. Mutlaka bilenleriniz vardır. Onlar için bir tekrar ve hatırlatma, bilmeyenler için ise bir ilk olsun bu son derece anlamlı ve evrensel satırlar. Umarım sıkıcı olmam diyerek ve isteyerek paylaşıyorum... Yaşamak, nefes alıp verebilmekten ibaret birşey aslında. Hepimiz sadece bunu yapabiliyor olduğumuzda bile ne kadar büyük hazinelere sahip olduğumuzu unutmamalıyız ve bu durum mutlu olmak adına, her insan için ne kadar büyük bir sebep, diye düşünüyorum. Yeni yıl hepinize Hoş Gelsin... Sevgimle

Merhaba Sevgili Kedicik, Merhaba... Tam 20 yıl ve sanırım Karlı Sokak da o günden sonra "daha dün gibi" hiç unutamamıştır -bu acı pusu gününü... "Çevirdi anahtarı, apansız bir ölüme... Şarapnel parçaları, saplandı ciğerine... Çok ama çok teşekkür ediyorum... Bu başlığa ne zaman bir şeyler yazsam; istisnasız aklıma gelen ilk kişilerden biri... Ama hep ertelediğim, yetersiz kalacağı için "kısaca anlatılamayacaklarını düşündüğüm diğer bazı insanlar gibi"... Yüreği, düşünceleri ve kalemleri güçlü olan, hayatları bu denli acı son bulan tüm diğer basın şehitlerine ve Sevgili Uğur Mumcu'ya Allah rahmet eylesin, toprakları bol olsun inşallah diyerek, bu vesileyle bir kez daha saygılar ve şükranlar... Atatürk'ün "Gerçek nitelikleriyle tanınması ve tanıtılması" nın önemine sürekli vurgu yapmış, bu konudaki eksikliklerin giderilmesinin önemini sürekli tekrar etmiştir... Ayrıca; Hayat felsefesi edinilmesi gereken "Bilgi sahibi olmadan, fikir sahibi olunamayacağı" görüşünü, herkes gibi ben de çok sever ve çok önemli bulurum. Yine O"ndan bir iki satırla sonlandırayım... "Kurtuluş Savaşı"nın Yüce Önderini inançla selamlıyoruz... Hoş gelişler ola Mustafa Kemal Paşa" 6 Ocak 1981 "Gazetecinin bu görevini yapabilmesi için; habere, olaya, olguya, belgeye ve bilgiye dayalı yazılar yazması gerekir. Bunun için de gazetecinin -güvenilir kişi olması- zorunludur...

geç gördüm mesajını o yüzden öncelikle bir özür dilerim diyorum :))) Evet okudum yazdıklarını hemde gözlerim dolarak. Yok Candan ablam düşündüğün kadar hızlı olmadığımı düşünüyorum. Ama bazen yanımda yavaş iş yapan insanları izlerken ruhumun daraldığını falan çok hissettiğim olur :))) Senin gibi güzel bir insanıda geç tanıdık ona yanarım ama Çabuk bırakmıcaz haberin olsun. Bir kaç tane daha rezilliğim varki onu kimselere diyemem, biliyorum anlatsam :)) oha olursunuz o eşimle bende saklı. yani okuduğun kadarıyla sınırlı değil Ausencia _Alcatraz Kaçkını_ tek ayak

Çocukluğum, Alamanya'ya ne çok gurbetçi gittiği, hayatların, yaşamların, koşulların, yarınların her haliyle kurtuluşu gibi düşünüldüğü dönemlere rastgelmişti. Tartışmasız Türk Sinemasının Sultanı, güzeller güzeli ve sanatçılığıyla da önemli isimlerinden biri Türkan Şoray'ın, her izlediğimde beni çok etkileyen bir dolu filminden biri. Çok zaman olmuştu izlemeyeli. Neredeyse unutmuşum, aslında varlığını unutmadığım bu filmi... Ayrıca; muhteşem bir müzik ve muhteşem sözler, Sevgili Edip Akbayram'ın inanılmaz güzel yorumu dışında, istisna olarak başka birinden de aynı etkiyle dinlenebilecek ve çok çok güzel bir başka yorum ve ses de bıkmadan usanmadan izlenen ve izlenebilecek bu filmin bir başka muhteşem yanı... Bu gece "Satır arası / Kahve molası" na da misafir olsun istedim aynı zamanda. Günümüz şartlarıyla mukayese bile edilemeyecek olumsuzluklara ve zorluklara rağmen, geçmiş yıllarda sinemaya emekleri geçmiş olan herkese ve bu filmde emeği olan herkese teşekkür ve şükranlar... Seha Okuş - Hasretinle Yandı Gönlüm (1972 Dönüş) - YouTube

Bende bir hevesle belki bulabilirim diye senin için bir kaç sitede baktım şimdi kitabı ; küçük bir hediyem olur diye ama stoklarda tükenmiş hep:26: Paylaşımlarını keyifle okuyacağım.

Memet'le Fitnat, göz göze geldi. Elleri ellerine değdi. Çok geçmeden de kimsenin görmediği bir köşede buluşup fısıldaşır oldular. Memet, bir türlü durumu Rüstem Ağa'ya açamıyor, içine kapandıkça kapanıyordu. Sonra, Fitnat'ın davranışlarındaki değişikliği sezen anası, sorguladı kızını. Durumu öğrenince de babasına açtı meseleyi. Rüstem Ağa'nın da zaman zaman aklından geçen, Fitnat'ı Memet'le everme işi, kendiliğinden gelişince, hoşuna gitti. Gülümsemeye başladı. "Öteki kızları nasıl yuvadan uçurduysak, Fitnat' da bir gün gidecekti. Memet'ten iyisi mi olacak? Efendi çocuk. Eli işe yatkın. Namuslu çocuk. Mal, mülk dediğin ne ki? Hepsi geçici. Biz dünyadan el çekecek olsak, gözümüz arkada kalmaz." deyince, anası haberi Fitnat'a uçurdu. Çok geçmeden de Memet işinden izin alarak köyüne gidip, ana-babasına açtı durumu. Onların da rızasını alarak, üç beş armağan yetirip kentin yolunu tuttular. Rüstem Ağa'nın Hortacı'daki evinin kapısını çaldıklarında, Fitnat'ın yüreği duracak gibiydi. Al yanakları biraz daha kızarmış olarak, elleri titreyerek açtı konağın kapısını. Konukları, anası babası da kapıda karşıladı. Konağın büyük salonuna aldılar. Şuradan buradan konuşup kahvelerini içerken, "Allah'ın emriyle" diye başladı Memet'in babası. Sonra da; "Kısmetse olur. Hele bir de kızımıza danışalım. Lakin Fitnat bizim evimizin şenliği. Onsuz bu konağın tadı kalmaz. Biz isteriz ki, oğlunuz bizimle olsun. Evimizde kalsın. Bize evlat olsun. Kızımız da bizden kopmamış olur." deyince, Memet'in babası; "Niyetimiz sizinle akraba olmak. Memet zaten kent yaşamına alıştı. Kızınızı köye getirip de ne iş tutacak? Bizim zaten üç tane gelinimiz var köyde. Sizin dediğiniz gibi olsun. Yeter ki mutlu olsunlar." deyip, söz kestiler. Fitnat kız, kapı aralığından konuşulanları dinlerken, sevinçten uçuyordu.

Dur! bırak! kaynasın kahvenin suyu... Bana İstanbul'u anlat, nasıldı? Bana boğazı anlat, nasıldı? Haziran titreyişlerle, kaçak yağmurlar ardı Yıkanmış kurunur muydu? o yedi tepe Ana şefkati gibi sıcak güneşte... İnsanlar "gülüyordu" de, Trende, vapurda, otobüste Yalan da olsa hoşuma gidiyor, söyle Hep kahır, hep kahır, hep kahır, Bıktım be... Dur! bırak! Kalsın, açma televizyonu! Bana İstanbul'u anlat, nasıldır? Şehirlerin şehrini anlat, nasıldır? Beyoğlu sırtlarından, yasak gözlerinle bakıp Köprüler, Sarayburnu, minareler ve Haliç'e Diyiverdin mi bir merhaba gizlice? İnsanlar "gülüyordu" de, Trende, vapurda, otobüste Yalan da olsa hoşuma gidiyor, söyle Hep kahır, hep kahır, hep kahır, Bıktım be... Dur! bırak! Kımıldama! Kal biraz öylece, ne olur? Kokun, İstanbul gibidir, Gözlerin İstanbul gecesi, Şimdi gel sarıl, sarıl bana kınalım. Gök kubbenin altında, orda da beraber Çok şükür diyerek yeniden başlamanın hayali, Hasretimin çölünde, sanki bir pınar gibi... İnsanlar "gülüyordu" de, Trende, vapurda, otobüste Yalan da olsa hoşuma gidiyor, söyle Hep kahır, hep kahır, hep kahır, Bıktım be...

Esas; Türk Milleti'nin haysiyeti ve şerefli bir millet olarak yaşamasıdır. Bu esas ancak tam bağımsızlığa sahip olmakla temin olunabilir. (1919) Mustafa Kemal Atatürk

Merhaba İçeriğine geçmeden önce, bu başlığın açılmasına neden olan hikayeyi kısaca paylaşmak istiyorum. KK "2012 En" leri oylama sürecinde, bir takım nedenlerden dolayı forumu yeterince takip edemediğim için, ankette yer alan arkadaşları oylamalar sırasında yeterince destekleme ve sonuçların ardından kendilerini teker teker tebrik etme, yine naçizane adımın listelerde yer almasına vesile olan ve oylarıyla beni destekleyen arkadaşlara teşekkür etme imkanım olmamıştı. Hal böyle olunca, aynı zamanda yeni bir yıla girecek olmamızdan ötürü, her ikisini de kapsayacak şekilde duygularımı, tebriklerimi, teşekkürlerimi ve iyi dileklerimi paylaşabilmek adına bu konuda ayrı bir başlık açmış ve tüm bunları orada yapmıştım. Son bölümünde, şunlar yazıyordu. Derken...

insanlar keske hep cocukluklarindaki gibi masum günahsiz saygi sevgi dolu merhametli kalabilse

Benim bütün hayatımda güttüğüm gaye hiç bir vakit kişisel olmamıştır. Her ne düşünmüş ve her neye girişmiş isem; daima memleketin, milletin ve ordunun adına ve yararına olmuştur. Hiçbir zaman şahsımın sivrilmesi ve yükselmesini göz önüne almamışımdır. (1919) Mustafa Kemal Atatürk

Satır arası / Kahve molası... Bu tam benlik bir soluklanma durağı olmuş sanırım sevgili canndann ; Okuyorum bende ara ara, bir gözüm burada Şu sınavlarım bitsin, özenle seçilmiş paylaşımlarda da bulunacağım izninle. nickelanjelo

İnsan "Ne ise o olmayı" reddeden tek mahluktur... Albert Camus

Meziyet deyince aklıma geldi. "K. K" ya üye olduğumdan beri çok dikkatimi çeken şeylerden biri... Ne kadar geçti üzerinden tam bilmiyorum ve şimdi geri dönüp yılına bakma gereği duymuyorum, ülkemizde bir referandum yapılmıştı. İşte, taa o zamandan beri televizyonla tüm ilişkimi kestim diyebilirim, yine aynı şekilde neredeyse hiç gazete almadım diyebilirim. Ancak bundan önceki dönemlerde, sayılı da olsa takip ettiğim bir takım diziler vardı... Ve eğer ben dizi izliyor isem; o esnada mümkün değil hiç kimse çıt çıkartsın... Kıyametler kopartıyorum resmen... Tek bir kelime bile kaçırmamam lazım yani... Sözü şuraya getiricem; Hangi günler olduğunu bilemiyorum ama bazen forum takipte sürekli arka arkaya yorumlar geliyor. "Muhteşem Yüzyıl" dizisiyle ilgili... Ve, bir defasında farkettim ki; aynı anda bir yandan dizi seyeredilirken bir yandan da buradaki yorumlar tüm hızıyla devam ediyor... Bana göre "imkansız" başarılamayacak bir durum... Hala anlayamıyorum, aynı anda böylesi çoklu yeterliliği ve büyük bir başarı kabul ediyorum bu durumu... Anlayabildiğim kadarıyla, dizinin neredeyse her bir sahnesinde sürüyor bu yorumlar ve bir çok kişi bunu başarabiliyor... Nasıl aynı anda tüm gelişmeleri her iki tarafta birden kesintisiz takip edebiliyorlar? hem bir de yorum yazıyorlar üstelik... :44: Gerçekten büyük bir meziyet... . push ;

4. Biz yoksul bir milletiz Gözlerimizde solgun ışıklar yanar. Nasılsa yenilmişiz bir kere Ama uzun sürmez o kadar! Bir yüce umutları umut etmişiz kendimize Gerdeğe girmedik kızlar, tüy gibi çocuklar, Yiğitler, ihtiyarlar, Bu toprak için yaşıyoruz! Yol verin bize! Bu toprak bizim yurdumuzdur! Deli gönül yücesine çıkar! Bir üveyik olur uçar gider. Ardahan dan Edirne ye Edirne den Ardahan a kadar. Ne bulutlar gitti, ne padişahlardan bir haber geldi. Kemal Paşa derler bir yiğit vardı. Bu sefer de millet türkülerle Kemal Paşaya haber saldı.

Etrafınızdakilere dönüp baktığınızda, herkes bir sokak çocuğuna yardımcı olmanın rahatlığı içerisinde, otoparka doğru ilerlemiş. Arkadaşınız "bu kadar sıradışı ve iyiliksevmez birisiyle" bırakın hayata, bu geceye devam etsem mi? diye arpacı kumrusu düşünmeye başlar gibi... Çıkartıp parayı veriyorsunuz, herkesin verdiğinden çok daha fazlasını ve çocuğun elindeki bütün kartları alıyorsunuz. "Bugünkü mesaisinden kurtarmış olurum" diye, ilkelerinize uygun bir yardımda bulunduğunuzu düşünerek... O, çok uzak olmayan bir köşedeki "patron" unun yanındaki yığından yeni kartlar almaya koşuyor. Yardım etmek, iyilik yapmak gibi herkesin hoşuna giden, hepimizin içinde olan eğilimi fazla işleri karıştırmadan basit şekilde halletmek varken, kalkıp o çocuğun o saatte oralarda ne yaptığını, hangi tehlikelere maruz kalabileceğini düşünmeye ne lüzum var... Bu konuyla ilişkilendirilebilecek yazılar içeren, yakınlarda okuduğum iyi bir kitaptan bir alıntı: "İnsanoğlunun duyguları düşüncelerinden çabuk uyarılır; çekilen acılara sempati duymak, düşüncelere sempati duymaktan daha kolaydır. Bu yüzden insanlar, büyük bir ciddiyet ve büyük bir duygusallıkla kendilerini gördükleri kötülüklere ilaç olma işine vermekteler. Ama onların ilaçları hastalığı iyileştirmiyor: Yalnızca uzatıyor. Hatta, ilaçları hastalığın bir parçası. "Oscar Wilde" demiş, Dr. Yankı Yazgan "Devlet Baba, Tabiat Ana" adlı kitabının bir bölümünde... Çok çok yıllar oldu bu kitabı okuyalı. Sayfayı kapatmadan önce, boş geçmesin düşüncesiyle, rasgele bir sayfa açtım ve o bölümü yukarıya alıntılayarak paylaştım... Okumakta olduğum kitabım da bitmek üzere. Sanırım 15-20 dakika gibi tamamlanacak... Onu bitirip, bir iki saat de olsa uyumalı biraz...

Allah rahmet eylesin...

10. Bizim süvarimiz amma da ata biner! Ayağı yere değer, başı göğe değer. Bizim piyademiz yola yeğin gider Bastığında toprağı ezer! Bizim topçumuz narası hay babam hay! Gülleden beter. Sağdıçlarım! Sizin gibi yiğitleri oldukça Bu millet yaşar. Düşman koymuş meydanları kaçıyordu.

Sevgili dostum merhaba... Burada olmana inanamıyorum... Ve seninle burada buluşmaktan ötürü ne kadar heyecanlıyım asla tahmin edemezsin... Sürprizin tek kelimeyle "Muhteşem" ötesi... Varlığın zaten başlıbaşına mucize gibi... Ya, ben yazıp yazıp siliyorum... Ne oldu böyle birden bana anlamadım... Beklenmedik bir kaç şey arka arkaya gelince, ee hepsi de birbirinden güzel olunca, çok afedersin ama resmen şu an... Seni seviyorum dostum, hem de çok... İyi ki varsın ve her daim benimle ol lütfen... Sonsuz sevgi, şükran, teşekkür ve sonsuz saygılarımla sana...

Tam bağımsızlık, bizim bugün üzerimize aldığımız vazifenin temel ruhudur. (1921) Mustafa Kemal Atatürk

T Tweety -Zık- tek ayak

Geri kalanlara, bizden sonra yaşayacak olanlara bir çeşit manevi vasiyet bırakmamız gerek. Birkaç yıl birlikte olduğumuz gerçekliğin anlamı konusunda algıladığımız ve kavradığımızı sandığımız şeyi onlara iletmemiz gerek. Bu varlığı yönetme biçimimiz üzerine reçetelerimizi onlara aktarmamız gerek. Buna "yaşama mesleği" ya da "yaşama sanatı" denebilir. İçten içe şu kanıyı taşıyorum ki başka varlıklarla -yol arkadaşlarımızla- ilişki kişisel yaşamımızın ve kesin olarak tüm kozmik evrimin en gizemli ve en önemli öğesidir. Önemli olan evrenle temasın zenginliğinde yer alır. İç dünya ile dış dünyanın biribirine kavuştuğu yerde. Haz ve seyir düzeyindedir. Müzik dünyanın yüreğine girmemizi sağlar. Mozart'ı, Schubert'i, Wagner'i dinlerken, yaşam ile müziği yaratan evren için içimde karşı konmaz bir coşku ve minnet duygusunun yükseldiğini hissediyorum. SON

Yaz sonunda bir kuru gölcük. Güneş ufka doğru iniyor, ağaçların gölgeleri sararmış yapraklarla örtülü çatlak toprak üzerinde uzanıyor. Bir kızılgerdan, kuru bir dala tünemiş, bana bakıyor. Sonra gür bir yalancıçınarın içine dalıyor. Ardından, hafifçe sızlanışlı şakımalarını dinliyorum. Dilenir ki bu armoni dolu anlar sonsuza dek sürsün. Gün gelip artık var olmayacaklarını düşünmek bile istemeyiz. Ancak fiziksel bozulma ve çok yakın bir dostun yakın zamandaki ölümü bana bu anların kırılganlığını, gelip geçiciliğini hatırlatır. Sekoyalar ve Lübnansedirleri dikip sularken, büyümelerini seyrederken, bir bakıma geriye doğru saydım. Onları ancak belli bir boya kadar görebileceğim. Ama birkaçyüzyıl sonra ne kadar olacaklarını başka bahçelerden biliyorum. Benim için bu imgeler artık var olmayacağım bir dönemi somutlaştırıyor...

Tam ve kapsamlı bir araştırma yapmamış olsam da; Bu kitabın; uzun yıllardır tekrar basımı yapılmadığını, ayrıca son iki yıldır zaten ülkemizdeki "mevcut yayın hakkının" da son bulmuş olduğunu biliyordum, buraya bir bölümünü alıntılamaya başlarken... Sadece; Çok küçücük de olsa ihtimal verdiğim bir husus nedeniyle, şansımı bir kez daha zorluyordum son günlerde... Ancak, kesin netice, tahmin ettiğimden öte gidemedi... Diliyorum ki; bir şekilde "dilimize çevirilmiş haliyle yeniden basımı yapılsın" temenni ve umudumdan başka bir şey gelmiyor elimden bu konuda ne yazık ki... Böyle zamanlarda; bir yandan tabi ki üzülüyorum, hazine değerindeki bilgiler ve okumaya doyulamayacak güzellikte satırların sadece yayınlanmış kadarıyla sınırlı kalmasına. Lakin; diğer yandan çok daha fazla ihtimam gösterilmesi gereken daha öncelikli şeyler söz konusu olunca, ilkinden vazgeçmek yapılması gereken en doğru şey...

Birden bir eksiklik hissettim, neden bilmem? Alışmışım sanırım bu başlığa. Zaman zaman süreler uzasa da, genelinde kahve molasında bana eşlik eden "K. K" da, aynı zamanda bir kahve molalık yer olmuş adeta burası bana... Bu başlığı bitirmeyeyim en azından bu anlamda... Bir dolu başka şeyler daha geldi şimdi bir anda aklıma... Hatta, "nasıl oluyordur bilmem ama" olabiliyorsa eğer " Satır Arası / Kahve Molası" yapmalı belki de -bu başlığın- adını... Evet, evet... Başlığın nasıl değiştirildiğini öğrenmeli ve bu şekilde bir değişiklikle devam etmeli... Kah unutulmaya yüz tutmuş yerler ve kimseler, kah seyirlikler, kah ibretlikler ve daha neler neler... Güzel olacak evet bence, burada yer alacak olan her bir şeyler...

Günlerden bir gün, Selanik yakınlarındaki Mazganlı Köyü'nden Mehmet adlı bir genç, alış veriş için Rüstem Ağa'nın mağazasına geldi. Eline aldığı kumaşları yumaklayıp denetliyor, fiyatlarını soruyordu kumaşların. Sonunda elbiselik, gömleklik kumaşlardan seçip, kuşağından çıkardığı kesesinden ödedi parasını. Rüstem Ağa, ilk kez mağazasında gördüğü bu gencin nereli olduğunu, ne iş yaptığını sordu. "Mazganlı'danım, Celeplik yapıyorum. Selanik pazarına birkaç mal getirdik arkadaşlarla. Sattık. Üç beş parça ihtiyacı alıp, köye döneceğim. Niyetim burada kalıp, bir iş tutmaktı ama, zor. " dedi. Gencin bu içten, saf anlatımı hoşuna gitti Rüstem Ağa'nın. Kendisinin de hesap kitaptan anlayan, alış veriş bilen birine ihtiyacı vardı. "Delikanlı, adın ne? Kimin kimsen var mı köyde? Ne tür iş ararsın?" deyince, delikanlı "Adım Memet. Dört erkek kardeşiz. Anam babam da köyde yaşıyor. Hesaba, kitaba aklım erer. Alış - verişten anlarım" deyince, İçinde kımıl kımıl bir şeyler kaynadı Rüstem Ağa'nın. "Benim de böyle bir oğlum olsaydı" diye iç geçirdi. Sonra da "Gel çalış bu dükkanda. Ekmeğin aşın, yatacak yerin benden. Giysini, içeceğin kadar tütünü verir, emeğinin de hakkını öderim." dedi. Delikanlı hiç beklemediği bu öneri karşısında, alnında biriken terleri mendiliyle silip; "Daha ne isteyim ağam, sen münasip gördüysen biz de layık olmaya çalışırız" diyerek, ellerine sarıldı Rüstem Ağa'nın.

Beğeniler kısmında, buraya uğradıkları anlaşılan arkadaşlara bir selam yazayım derken...

. push ;

Merhaba şu an okuduğum Türkçe'de Deyimler kitabından, sevdiğim birkaç deyimimizi paylaşmak istiyorum. Dilim seni dilim dilim dileyim, başıma her geleni senden bileyim. Akşamdan kavur, sabaha savur. Abacı, kebeci; ara yerde sen neci. Adı ata bindi, ayağı yerde gezer. Ağaç ağız, balta dil: Dilini iyi kullanmazsan, yerinde kullanmazsan, bir balta gibi sana zarar verebilir. Dilenciyi hıyar vermişler, eğri diye beğenmemiş. Bizim adam yıkanmayı öyle severdi ki, bir doğunca ebe yıkadı; bir de, ölünce hoca. :) Ağzına bir zeytin verir, ardından tulum tutar. Acı sakız gibi, yapışır, kedi gibi sırnaşır. Ağzı büyük olan büzer, gözü büyük olan süzer, vay geldi burnu büyük olanın haline. Allah insana bir dil, iki kulak vermiş, bir söyleyip iki dinlemeli. Atma Recep din kardeşiyiz. :) Şimdilik bu kadar. :)

. push ; T Tweety -Zık- tek ayak

kaman civarına bahar gelince yıkılır ovadan apdal çadırları yücesinde pare pare duman tutmuş düdüldağ'ın yaylasında mekan kurulur hoş gelmişsin evvel bahar nisan ayı içinde donanır dağlar donanır yeşilinden alından istasyon deresi kabarmıştır hacıdağ'ın selinden dağlar sıra sıradır eylim eylim dağlar uzanır bir uçtan bir uca dağlar birbirinden yüce yamaçlarında kireç yakılır bir ömür boyunca kahrı çekilir kimse anlamamış sırrını hikmetini bu bereket nereden gelir başınızdan duman eksilmesin gavurdağları siz hikayet eylediniz bana bahçe kazasının kaman köyünden cebbar oğlu mehemmed'in hikayesini yılların yücesinden şöyle bir seyran edelim bir avuç toprağıma çöreklenmek için yürümüş selamsız sabahsız destursuz girmiş memleketime yedi çeşit frenk askeri uğursuz bir hava çökmüş üstüne memleketimin uğursuz ve karanlık çocuklar gülmemiş artık sessiz sessiz ağlamış analar oduna giderken vurulmuş ve yahut harman yerinde avuçları buğday kokan delikanlılar ve nice gavurdağı kızlarının birer birer ırzına geçilmiş yalvarmış ihtiyarlar allah'a - rivayet şöyledir kim - dumanlı bir güz akşamı şu mor dağlar efendim destur demiş de yürümüş silkinip kalkmış ayağa gel haberi öteden verelim çıkmış dağlara kendiliğinden cebbar oğlu mehemmed fransız'a silah çekmiş hür yaşamak uğruna ırz uğruna namus uğruna ana için baba ve kardeş için şu mübarek topraklar şu mübarek vatan için derken efendim bir gün kaman'dan öte uğrun uğrun haber ulaşmış urfa'nın antep'in köylerine gözü kanlı maraş beylerine cebbar oğlu mehemmed burcu burcu çam kokan bir yaz akşamı omuz vermiş bir ağaç gölgesine usul usul türkü söylüyor - hasret kuşun kanadında deli kuşlar uçun gayrı yazımız böyle yazılmış bu diyardan göçün gayrı - kirveleri durdu ve süleyman on sekiz adım gerisinde şahin gibi tünemişler kayaların üstüne avuçları sıcak bakışları ok gibi deliyor her dokunduğu yeri biri doğuya bakıyor diğeri batıya iptida durdu görüyor geleni yel midir toz mudur anlamıyor lakin bıyıkları terlemeden çeteci olan garip ökkeş çok geçmeden getiriyor haberi tabur tabur üstümüze varıyor düşman yola çıktı savranlı'dan hemen mevzie sokuldu mehemmed yanıbaşında durdu ve gerisinde süleyman çeteler yer tutup pusu kurdular kanlı geçit boyuna düşman yanaşırken kaman köyüne bekletmeden yaylım ateşi açıldı mermi kurşun yağmur gibi saçıldı ilk seferinde on beş kişi vurdular ve bir hayli düşman kırdılar yamaçlarda koptu kızılca kıyamet cesaretlerine söz yoktu ama neyleyip nitsinler düşman daha çoktu düştü birer birer bütün yiğitler gürültüler boğazda sustu nihayet demek diz üstü düşmüş mehemmed kirvesi durdu'nun yanıbaşına kanlar akar yarasından al al olmuş çevresinden köpük köpük gözlerini doldurur bir başına mehemmed yedi düşman öldürür mavzerinin namlusu hala sıcak tutulmaz ölümün derdi büyük yiğenim çare bulunmaz aynı akşam doğurmuş karısı döne mavi gözlü bir çocuk sarışın bir avuç toprak sarmışlar altına ve kemal koymuşlar adını Attila İlhan Saygı ve rahmetle...

Sokak çocuklarından alışveriş yapmamak o kadar kolay değil. Gecenin bir vakti, sokakta, sevimli suratlı, bakımsız üstbaşlı bir çocuk yanınıza yaklaştı : "Sokak çocuklarına yardım kartı alır mısınız?" Yanınızdaki herkes, üçer-beşer almaya başladılar. Yeni tanıştığınız birkaç kişi ile berabersiniz, hatta aralarında gözüne girmeye, tavlamaya çalıştığınız bir sevgili adayı bile var. O da size bakıyor; Hele erkekseniz, o kartı almanızın beklendiğini, bunun bir tür ölçü olduğunu hissetmemek mümkün değil...

Milli Egemenlik uğrunda canımı vermek, benim için vicdan ve namus borcu olsun. (1923) Mustafa Kemal Atatürk

Sol başparmağım sağ bileğimin üzerinde, yüreğimin atışını duyumsuyorum. Uzun bir an, doğumumdan beri bana eşlik eden, varoluşumun yapısında bulunan bu sadık ve kaçınılmaz ritmi dinliyorum. Bu ritmi bana aktarmış olan ana - babamın ve büyük ana - babalarımın hiç kopmayan zincirlenişi boyunca, başparmağımın altındaki bu vuruş beni doğrudan doğruya yeryüzü yaşamının uzak geçmişine bağlıyor, yüz milyonlarca yıldır süren bir öykünün içine sokuyor. Ben Dünya'nın öyküsünün bu kesin anında yer alıyorum. Bu yürek atışının bana sağladığı bilinç meşalesini elli altmış yıl boyunca taşıyorum. Bir sürü başka insanın yüreği atmaya başlarken, benden önceki birçok başkası gibi benim yüreğimin atışı da duracak. Dünya üzerindeki yaşamın eşsiz serüveninin döngüsü bu...

okudum evet :) simdi biraz daha okuyacagim ben kitaplardan pek anlamam ama okudugum kadariyla kitabi yazan cevredeki gozlemlerini yazmis yaniliyormuyum? ha birde dostunuzu skca okudum ama birde kim oldugunu bilsek bakindim ama goremedim adini :)

Aman! Yaman doktor, ilaç... Boş! Bir kuş yavrusu gibi... babasının kollarında can verdi Fitnat... Hortacı Camiinde selası okunurken, üç gün sonraki düğüne izin vermeyen ölüme ilenen Memed, caminin bir kenarına çekilmiş, bir yandan hüngür hüngür ağlıyor; Öte yandan, kınası yakılmamış geline bu illeti bulaştıran Selanik'e ileniyordu... Çalın davulları çaydan aşağyı Mezarımı kazın dostlar belden aşağyı Suyumu da dökün boydan aşağyı Aman ölüm zalim ölüm üç gün are ver Al başımdan bu sevdayı götür yare ver... Selanik içinde selam okunur Selanın sedası dostlar cana dokunur Gümüş kazma ile mezar kazılır Aman ölüm zalim ölüm üç gün are ver Al başımdan bu sevdayı götür yare ver... Selanik Selanik ıssız kalasın Taşına toprağına bre dostlar diken dolasın Sen de benim gibi yarsız kalasın Aman ölüm zalim ölüm üç gün are ver Al başımdan bu sevdayı götür yare ver...

Merhaba Ausencia Çok ama çok teşekkür ediyorum. Çok incesiniz. Düşünmeniz bile yeterli ve inanın şu an temin edip bana ulaştırmışsınız kadar da değerli... Aldım ve memnuniyetle kabul ettim... Ayrıca burada görmekten ötürü de çok çok memnun olurum... Tabi ki sadece okuyucu olarak değil, gönülden gelen her bir paylaşımla... Bununla birlikte, uzun zamandır düşünüp bir türlü gerçekleştiremediğim bir başlık daha açacağım zaten, en kısa zamanda... O başlıkta; katkı anlamında da güzellikler ekleyebileceğinizi düşünüyorum ki zaten içerik olarak pek çok arkadaşımın katkılarıyla çok daha faydalı olacağına inandığım bir başlık olacak orası... İlk misafirim olarak da; Kocaman bir hoşgeldiniz diyor, buraya yolu düşecek olan her yolcunun da başımın üstünde yeri olacağını ve duygularının seve seve bu sayfada kabul göreceğini de bu vesileyle belirtek istiyorum. Sevgimle

Musevilerin kent yaşamına kattığı ticari canlılıktan; diğer etnik gruplar da nasibini alıyor. Hamdi Bey, Kapancılar gibi Müslüman iş adamları da çeşitli iş kollarında yatırımlar yapıyorlar. Sözün özü, Selanik Osmanlının Avrupa&#8217;daki merkezi haline geliyor. Bu gelişmeler insanlar arasındaki geleneksel dostluğu hiç bozmuyor. Herkes birbirine saygısını sürdürüyor. Sabahın erinde sıra sıra kürek çekip balığa çıkan Rumkayıkçılara hep birlikte &#8220;Kalipsarya&#8221; diyor bol balık dileniyor; akşam dönüşlerinde meraklı gözlerle kayıkların yüklerini boşaltmaları gözleniyor. Akşam üstü çingene kadınların sattığı renk renk çiçekler, kokinolar caddelere apayrı bir güzellik veriyor. Gelişen ticari yaşama ayak uydurup tekstil iş kolunda mağaza açan Müslümanlardan biri de Renda&#8217;lı Rüstem Ağa&#8217;ydı. Kentin eski merkezinde Şadırvan Mahallesi&#8217;nde Hortacı Süleyman Efendi Camii civarındabüyük bir kumaş mağazası vardı Rüstem Ağa&#8217;nın. Mağazasında dallı güllü basmalar, ağır kadifeler, Şam işi ipekliler, Selanik dokumaları top top dururduraflarda. Selanik&#8217;in o günkü sosyetesi Rüstem Ağa&#8217;nın mağazasından giyinirdi. Rumeli kızlarının sırtındaki zarif elbiselerin, renk renk feracelerin, üç eteklerin kumaşları Rüstem Ağa&#8217;nın mağazasından çıkardı. Belindeki Trablus kuşağından sarkan gümüş saat kordonuyla; bir yana eğikfesiyle, kara pala bıyıklarıyla -yörük esmeri- babacan bir adamdı RüstemAga. Boş zamanlarını Hortacı Camii&#8217;nin önündeki Asmalı Sokak Kahvesi&#8217;nde nargilesini fokurdatarak köpüklü kahvesini yudumlayarak geçirirdi.

Gölün suyu dingin. Hava hafif sisli. Yaprakların taze yeşili dağların soluk mavisi üzerine düşüyor. Kıyılarda sırayla çanlar öğleyi vuruyor. Bir tekne geçiyor. Gülüşmeler duyuluyor. İnsanlar eğleniyor. Yaşamlarında bir andır bu, dünya tarihinden bir an.

Merhaba Hoşgeldiniz Sevgili Tweety, Değil mi? Bu ne kadar açık ve net olarak belli oluyor, yani büyümeden önce ve büyüdükten sonraki "İnsan" arasındaki kocaman farklar. Ama çocukluğumuza geri dönme imkanımız olamayacağına göre, aslında zaten bizlerde mevcut bulunan potansiyel yüreklerimizi ve insanca özelliklerimizi biraz daha fazla harekete geçirebiliriz belki değil mi? Muhteşem olur, hiç yoktan iyidir en azından... Hoş, özellikle son yüzyıldır doğaya verilen bunca tahribatın tamiri ne kadar mümkündür? Ve tekrar eski haline gelebilir mi hiç bir şey? Ve de gelebilirse bile, bunun için acaba kaç yüzyıl ve neler neler yapmak, ne gayretler göstermek lazımdır? gibi daha bir dolu üzücü gerçekler son derece düşündürücü... O da apayrı bir konu ama en azından sevgi, merhamet ve sorumluluk bakımından; tüm insanlar -sürekli küçük küçük de olsa- adımlar atmalı, aynen -hani çocukluğumuzdaki hallerimiz- gibi. :) T Tweety -Zık- tek ayak

Çok daha fazla molalar vermek istediğim buraya kısacık da olsa uğramışken; içimden geliveren ve çok sevdiğim yukarıdaki satırlarla birlikte, rahmetli Cem Karaca' yı da yad etmeden geçmek yakışmaz tabii ki... Bir insan için önemi ve anlamı tartışılmaz olan en önemli şeylerden biri "Sevgili Anneler" bir diğeri de "Sevgili Babalar" dır şüphesiz... Büyük sanatçı Cem Karaca'ya Allah'tan rahmet dileyerek, yine O'ndan ve yine çok sevdiğim bir şeylerle sonlandırayım bu geceki "Satır arası / Kahve molası" nı... Bir dolu şey söylendi analar için "Ana gibi yar, Bağdat gibi diyar" dediler Ama hep analar için Uzakta çok uzakta bulutların orada Oradasın babam, bulutların orada, yukarlarda Daha dün, geçmişten bahseder Kahvemi içerdin aynı köşende... Şimdi ise; ne kaldı geriye senden Bir kara ıslak tümsek bir de taş bana Bir avuç altın öğüt mirasın bana Ellerinle anlatır dilinle söylerdin Gözlerinle sever belli etmezdin Biliyor ve inanıyorum şimdi yukarda Koruyor ve gözetliyorsun beni hala Bir dolu şey söylendi analar için Bu da benim ağıtım olsun ardından baba... Hayatta olan tüm anne ve babalara; sağlıklı ve uzun ömürler dileklerimle hürmetler. saygı ve sevgiler... Ebediyete intikal etmiş olup, yoklukları her daim hissedilen ancak anılarda hiç yitmeyen tüm anne babalara ise; Allah'tan rahmetler... Nurlar içinde olsunlar... Toprakları bol, mekanları cennet olsun inşallah...

naaptın abla yaaa sabah sabahhh ben bu türküyü çok severim. bir o kadar içini acıtan bir hikayesi vardır. oyyyy oyyyy resusitasyon

Merhaba, dün biraz göz gezdirdim, daha sonra sindire, sindire okuyacağım:) Önceki

Sevgili Tweety Bu arada; "Boşluk Bakışımın Biçimini Alıyor" satırlarından ve konumun ilk bölümlerinden, ne kadar çok yer okumuşsunuz öyle? Teşekkür ediyorum, sizin de bu satırları okumaya değer bulmanızdan ve beğenilerinizden ötürü... Biraz yorucu olmuştur. :) Ama bravo size... Bu başlığın eski adı da böyleydi ve benim çok ama çok sevdiğim ve hiç bıkmadan ara ara defalarca ve her defasında çok severek okuduğum satırlar onlar. Ayrıca, başlangıçta yer aldığı gibi; benim için ayrıca özel bir hikayesi daha var bu başlığın. Bu güzelliğe sebep olan çok kıymetli "Sevgili dostuma" da teşekkürlerimi ve sevgilerimi bir kez daha tekrar etmiş olayım sayenizde, size de ettiğim teşekkürle birlikte...

19 Mayıs 1919 Türk Tarihinin Dönüm Noktası Atatürk, Ankara Halkevi nde yaptığı bir konuşmasında, 19 Mayıs 1919 gününü ve Gençlik Marşı nın tarihsel anlamını şu sözlerle değerlendirmişti: Ben 1919 senesi Mayıs ı içinde Samsun a çıktığım gün, elimde hiç bir maddi kuvvet yoktu. Yalnız büyük Türk Milleti nin asaletinden doğan ve benim vicdanımı dolduran yüksek ve manevi bir kuvvet vardı. İşte ben bu ulusal kuvvete, bu Türk milleti ne güvenerek işe başladım. Samsun dan Anadolu içlerine kırık bir otomobille gidiyordum... O kırık otomobil Anadolu içlerinde ilerlerken ben daima düşünür ve yaverime Dağ Başını Duman Almış marşını söyletirdim. Ben Türk ufuklarından bir gün behemahal bir güneş doğacağına, bunun hareket ve kuvvetinin bizi ısıtacağına, bundan bize bir güç çıkacağına o kadar emindim ki, bunu adeta gözlerimle görüyordum. O marşı okutup tekrar ettirmekteki maksadım, Türk ün bu güneşi doğunca, muvaffak olacağını anlatmaktı. Atatürk ün Söylev ve Demeçleri, C. II, s.284.

6. Bir gemi yanaştı Samsuna sabaha karşı Selam durdu kayığı, çaparı, takası, Selam durdu tayfası Bir duman tüterdi bu geminin bacasından bir duman Duman değildi bu! Memleketin uçup giden kaygılarıydı. Samsun limanına bu gemiden atılan Demir değil! Sarılan anayurda Kemal Paşanın kollarıydı. Selam vererek Anadolu çocuklarına Çıkarken yüce komutan Karadeniz in halini görmeliydi. Kalkıp ayağa ardı sıra baktı dalgalar Kalktı takalar, İzin verseydi Kemal Paşa Ardından gürleyip giderlerdi. Erzurum a kadar. Bu ne inançtı ki, Kemal Paşa Atının teri kurumadan Sürüp geldin yeni yeni savaşların peşinde

Bir yanda davullar çalar, öte yanda mezar kazılır mı hiç? Hangi kentin hangi yörenin töresinde var bu? Böyle bir yöreye, böyle bir kente halkımız o güzel türküleri yaratan halkımız ilenmez mi? "Viran olasın, ıssız kalasın" demez mi? Derler elbet... Tarihini düşemediğimiz ama 1893 - 94 yıllarında Rumeli'deki kolera salgını nedeniyle 1800'lü yılların sonu diye varsaydığımız dönemde geçer olay. Halkımızın ilendiği kent de, Rumeli'nin incisi Selanik kentidir. O dönemin Selanik'i dillere destan. Şundan ki; Osmanlının hoşgörülü yönetimi altındaki Selanik'te yetmişiki millet bir arada yaşıyor. İlkin Bizans ve kısa bir dönem de Venedik yönetiminde kalan Selanik daha sonra İkinci Murat döneminde Osmanlı topraklarına katılmış.

Radyoda "Leylim Ley" duyunca, Sabahattin Ali geldi aklıma... 41 yıllık kısacık bir hayata, neler neler sığdırmış inadına, inadına... Kalemi güçlü, düşünceleri güçlü olan ve hayatları acı bir şekilde son bulan Uğur Mumcu, Abdi İpekçi, Çetin Emeç... ve sayıp sayılamayacak tüm kayıplarla birlikte, Sabahattin Ali'ye de rahmet dileyerek devam etmek istiyorum... "Renkli kişiliğine" de yazar çizerliği kadar sempati duyduğum insanlardan biridir rahmetli Sabahattin Ali... Marko Paşa'sıyla, Malum Paşa'sıyla, Kürk Mantolu Madonna'sıyla, Kuyucaklı Yusuf'uyla, Benim Meskenim Dağlardır Dağlar'ıyla, daha pek çok dergi, gazete, şiir ve kitabıyla, kolay unutulmayacak ve öncü bir isim... Hayatı hakkında, en detaylı bilgiyi Hıfzı Topuz'un güzel anlatımıyla "Başın Öne Eğilmesin" adlı kitabından almıştım... (Şimdi bulup çıkarttım aynı zamanda kitabı ve kapağındaki notumdan 2006 yılında okumuş olduğumu gördüm, şöyle bir karıştırdım ve sanırım yeniden okuyacağım.) Kitabın sayfalarından bir kaç satır da ilave edip, yine Sabahattin Ali'den bir şiirle bitsin bu geceki satır arası. "Mahpusluk günlerinde yine bir türlü aklından çıkaramadığı tek kişi vardı. Küçük sevgilisi Melahat Muhtar. Şiirlerindeki "yar" O'ydu. Şöyle sesleniyordu O'na" Ellere soramadığım Doyunca saramadığım Görmeden duramadığım Nazlı yarimden ayrıldım. Şu şiirindeki "yar" da Melahat'tı: Geniş ol, göklere bakın Çıkacağım günler yakın Yar beni unutma sakın Gurbet hapishanesinde Başka bir şiirinde de şöyle diyordu: Sevip sevip yari ele kaptırmak Kara bahtın bana eski işidir Ömrümdeki yıllar kadar yar sevdim Her biri bir başkasının eşidir. Sabahattin Ali, cezaevinde sıkıldıkça kendini mektuplara ve yazıya veriyordu. Bir günde 12-13 mektup yazdığı dönemler de oluyordu. Sevdiklerinden mektup alamayınca da fena kızıyordu. Bu düşüncelerini "Nazım Hikmet" le de paylaşıyordu. Nazım'da o günlerde ona yazdığı bir mektupta şöyle diyordu. "Mesele mektubun uzunluğu, kısalığı değil, mektup gelmesindedir. Gözü postada olan hapis, içeriğe pek dikkat etmez." Bir mektubunda Ayşe'ye şöyle diyordu. "Balta olmaktan pek hoşlanmadığım için artık bana mektup yaz demeyeceğim... Keyfin isterse yaz, istemezse yazma... Naz yapması mazur görülecek tek bir kişi varsa o da benim... Kimsenin nazını çekecek durumum yok..." İşte böylesine farklı ve renkli bir insan Sabahattin Ali, her yönüyle... KIYAMADIĞIM Hey bir zaman bakıp bakıp Seyrine doyamadığım! Şimdi gurbette bırakıp Sesini duyamadığım! Evde kapanıp kaldın mı? Seyrana çıkıp güldün mü? Başkalarının oldun mu? "Benimsin!" diyemediğim! Akıtıp gözüm yaşını Hatırlarım gülüşünü; Kıvırcık saçlı başını Göğsüme koyamadığım! Dik yamaçların selisin, Sen benden daha delisin, Şimdi kimlerin kulusun? Başını eğemediğim! Nasıl vurgunum bilirdin, Neden benden yüz çevirdin? Kimlerin koynuna girdin? Öpmeye kıyamadığım!

Bağımsızlık gayesinin elde edilişine kadar tamamiyle milletle birlikte fedakarane çalışacağıma mukaddesatım namına yemin ettim. Artık benim için Anadolu&#8217;dan hiçbir yere gitmemek katidir. 1919 Milli irade kendi istikametinde bir nehir gibi coşup taşacaktır. Mücadeleyi her noktasından düşünerek uyanış ve coşkunluk hasıl olmuştur. Sadece dayanıklı olmak ve vazifede kusur etmemek temel şarttır. 1919 Mustafa Kemal Atatürk

Selam, Yazdıklarınızın bir kısmını okudum nederdir bilmiyorum çok derinlere daldım bir an uzun süredir böyle dalmamıştım beni çok etkilediniz... Müsait olduğum bir zamanda en baştan tekrar okuyacağım.. Tebrik ediyorum çok güzel olmuş topiğiniz..

Özellikle; 5. 13. 23. 28. 40. 44. 57. 58. 59. ve 1.3 dakikaları mutlaka bir göz atın ve bu bölümleri pas geçmeyin derim ben naçizane. Komple -müthiş bir yaşam alanı- olması yanında, özellikle küre ve kitaplık da benim defalarca bakıp bakıp durduğum şeylerden sadece ikisi... Le conteur d';étoiles suite et fin - YouTube

Bir kaç gün sabredemediğim için; bugün öğleden sonra dayanamayıp bu başlığı açtım ve devam ettim. Kitabın, buraya kadar alıntıladığım bölümünün tamamı olmasa da, büyük bir kısmı, zaten net ortamında başkaca yerlerde de mevcut olduğu için, bu kadarını yazmakta bir sakınca olmadığını düşündüm. Ancak, izinsiz olarak bundan sonrasına devam etmem uygun ve doğru olmayacağı için, öncelikle bu boyutuyla ilgilenmem gerekiyor... Haftanın ilk mesai gününde bu ne kadar mümkün olur? Onu da bilemiyorum ya... Bütün insanlar için iyi bir hafta olsun dileklerimle...

Ah, ah... Sevgili Eylül... Sen ne yaptın böyle? Evet,,, Çocukluğum sayılabilecek genç kızlığımdan beridir, tek geçtiğim şeylerden biri olduğunu bildiğini biliyorum ve bu anlamda gönderiliş amacın gönderme amacınla eşdeğer biçimde geldi buraya... Seviyorum seni... Tabii ki, bu sadece bir başlangıçtı... Bir gün sırf bu amaçla söz mendiliyle ilgili her yere bakacağım... Özellikle Hanlar içinde bulunan bir takım yerlere bakmayı düşünüyorum ve biraz otantik bir şeyler arıyorum aslında... İnşallah çok güzel ve özel bir parça bulurum diye de çok istiyorum.. Böyle bir şey süper olur, süper...

Elimdeki kitap; en ufacık bir deformasyona uğramamış, son derece ihtimamla korunmuş olduğunu söyleyebilirim. Öyle ki; arasına ek bir yaprak olarak ilave edilmiş not dahi, aynı şekilde sanki matbaadan yeni çıkmışçasına ve hiçdokunulmamışçasına düzgün muhafaza edilmiş durumda. Bahsi geçmişken, bu bilgiyi de paylaşmak gerek. Şöyle yazıyor üzerinde&#8230; Bu serüvene girişirken, 150. kitap bizim için bir hayaldi. Bugün bu hayali gerçek kıldık. Nice güzel kitaplara&#8230; Prof. Dr. Namık Kemal Pak TUBİTAKBaşkanı Alıntılamaya başlayacağım satırların sahibinden hakkıyla ve yeterince bahsedebilmek ise zaten buralara sığamayacağı gibi, aynı zamanda bilgi düzeyim de asla yetemeyeceğinden; Böyle bir şeye yeltenmek bile komik ve olsa olsa haddimi aşmak, olur&#8230; Diyerek, bu konuda da - çok sevdiklerimden olan bir videoyu &#8211;eklemek suretiyle, artık kitabı aktarmaya başlayabilirim sanırım&#8230; (Orada söylenilenlerin hiç birini anlayamıyorum. Lakin, buna rağmen; bilimin, bilginin, bilgeliğin, öğretmenliğin, sevginin, insan olmanın, paylaşmanın aynı zamanda tebessüme dönüşmüş hali dedirten bir hisle ve çok severek dinleyip izleyebiliyorum, hiç bıkmadan ve sıkılmadan...

SARI ZEYBEK TÜRKÜSÜ - MUSTAFA KEMAL ATATÜRK - YouTube

Merhaba ve Hoşgeldiniz Sevgili Kedicik. :) Öncelikle çok teşekkür ediyorum bu güzel paylaşımınızdan ötürü. Ne iyi etmişsiniz. Çok memnun ve mutlu oldum inanın. Ayrıca; bir o kadar da istifade ettiğimi söyleyebilirim. Gerçekten de hem çok manidar, hem çok doğru hem de bir o kadar nükte dolu, ne güzeldir deyimlerimiz... Kah "kafa sallayarak" onaylarız onları en derinden, kah güldürürler aynı zamanda bizi en kinayelisinden... Tekrar çok ama çok teşekkür ediyorum, zahmet etmişsiniz. Ellerinize sağlık. Müsaitliğiniz ölçüsünde her zaman için paylaşımlarınızı ve aktarımlarınızı burada görebilmek beni gerçekten çok mutlu edecektir ve sizden gelecek her şey "eminim çok kıymetli ve ufkuma, bilgime çok katkı koyacak değerli bilgiler olacaktır aynı zamanda" diyerek bitireyim, tekrar teşekkürler. Sevgimle... T Tweety -Zık- tek ayak

Merhaba Sevcancığım Yok, yok... Artık gözümle de gördükten sonra yanılmadığım bir kez daha tescillenmiş oldu... Bence de sana fenalık gelir eminim, yavaş hareketleri olan insanları sadece görmekle bile... :) Diğer konuya ise; son yazdığın satırlardan sonra sadece "eyvah, eyvahhhh..." diyebiliyorum. :) Aaa, şimdi hatırladım.. Sana geldiğimiz gün hani bir ara sen demiştin ya, "Canndann abla bak gel de senin forumda okumamış olduğunu da anlatayım" diye, tabi ben biraz da çocuklarla birlikte olmak isteyince onların odasına geçmiştim ve tamamen unuttum onu... Ben çocukların odasındayken anlatmışsan eğer, o bölümü de kaçırdım ayrıca... Neyse, naklen olmasa da bir dahaki sefere banttan tekrarını alabilirim mümkünse... :)

Zaman zaman, okumakta olduğum kitabıma da dalınca, saat sabahın 5 i olmuş bile... Daha sonra devam edeceğim bölüme geçmeden önce, yukarıdaki düşüncelerimi de paylaşarak sonlandırmak istedim şimdilik. Malum, yarın Pazartesi. Yeni ve güzel bir hafta başlangıcından ziyade, klasik sendromla anılmak da bu günün büyük bir talihsizliği olmalı...

7. Bir selam gibi gitti Erzurum a, Bin selam gibi geldi Sivas a Erzurum dan. Dağlar alçaldı yol vermeğe, Temizlendi ılkımından karından. Analar bacılar yola döküldü, Cephane taşıdı arkasından. Irmaklar suyundan faydalattı, Ağaçlar daldasından. Yer gök inledi bir yol daha Kurtuluş savaşından. Önceki

Görmek istemeyiz aslolanı. İnsanoğlunun aslolana körlüğü düşüncesizliğinden de gelmez düşünemediğinden de. Görmek ve görülenle yüzleşmek aczimizi vurur yüzümüze... Tokat çarptı mı bir kere, can acıtır. Hem de ne fena acıtır. Kapatsak gözlerimizi, hiç görmesek... O zamanda utanırız insanlığımızdan. İyisi mi deriz... Cebimizdeki üç-beş kuruşu sıkıştırırız o minik avuçlara... Büyük bir görev tamamlamanın verdiği onurla, yüzümüze yerleşen aptal bir gülümsemeyle, yola devam ederiz. Ama o yüzleşmekten korktuğumuz '' acz '' asıl şimdi yerleşir bize.

5. Kemal Paşa, yenilmez yiğit, şanlı komutan! Savaş girer gibi yetiş bize! Yetiş bize, çöllerde bile olsan! İnanç doldur, güç doldur içimize! Bin kere yurdumuzu kurtaran! Bir görseydin ağlardın halimize! Kuşun kanadında türküler Kemal Paşanın gönlüne vardı, Cevabından önce kendi geldi.

Müthişsin... Kızım, nasıl böyle ta baştan sona okudun bu sayfaların tamamını? Bir yandan işini yapıyorsun, bir yandan Bursalı'lar topiğini koordine ve organize ediyorsun, bir yandan kim bilir daha neler neler yapıyorsun... Daha önce de dikkatimi çekti ve maşallah diyorum... Muhtemelen çok ama çok pratik ve çok meziyetli biri olduğunu düşünüyordum zaten... Sanırım yanılmıyorum... Ayrıca şu senin uyurgezer hikayelerini keşfetmekte bu kadar geç kaldığım için ne çok şey kaçırmışım. Ben henüz nail olabildim bu şerefe. Tabii bunda senin popüleritenin bir kabahatı yok, benim eksikliğim veya "K. K" yı takipteki yetersizliğim. Resmen koptum. Bayıldım bayıldım. Hele anlatımın, tartışmasız süper zaten. Bir yandan devamı gelsin diye düşünürken, öte yandan Şevval'in babasının durumunu da düşününce, karar veremiyorum... acaba devamı gelsin mi? gelmesin mi? Çok ama çok tatlısın, hep böyle kal ve her zaman güzel ve hoş şeyler olsun hayatında inşallah...

Bulutlar biribirini itiyor, aralarından uzak ışık parçaları geçiriyorlar. Kuşlar yaprakların loşluğu içinde ötüyor, ağaçlar benimle birlikte kendilerini geceye bırakıyorlar. Geçen kış kırda bir fırtına oldu. Fırtına dinince ormana büyük bir hoşluk geldi. Fırtınanın kopardığı koca bir yuvarlak toprak tabakası yerden dik açıyla yükseliyor. Yarılan topraktan kök uçları çıkıyor; biraz korkunç gri renkleri aklıma "Dünya'nın göbeği" imgesini getiriyor. Yasak bir dünyaya gizli bakış. Çınar altında ölüler ülkesi. Odysseus'un annesine kavuştuğu çukur. Şimdi açık yarayı buğdaygiller örtüyor, bu devlerin yaşadığı yere kök salıyor. Felaketler "geliyorum" der. Sonra da "geldiler" deyip başka konuya geçeriz...

Deniz üstünde günbatımını seyretmek için tepeye çıkarken, makilerin ağır kokularını solurken, aç kuşların bağırtılarını dinlerken, sevdiklerimin imgeleri, "yaşamım" denen bu engin olayda bana eşlik eden imgeler geliyor belleğime. Dünyanın bu gösterilerinin önüne, savaş ve felaket imgeleri çıkıyor kimi zaman. Güzel günlerin çok kırılgan olduğunu kendi kendine yinelemek gerek. Bu onları bizim için daha da değerli kılıyor. Sarı düğünçiçekleri üzerinde "gündüz tavuskelebekleri" uçuşup duruyor. Çitin yakınında bir "mührüsüleyman" açmış. Korunun bitiminde dişbudaklar tohumlarını geliştiriyor. Uzakta bir guguk kuşu ötüyor...

Serin rüzgar yüze vuruyor. Yapraklar üzerinde ayak sesleri. Büyük beyaz bulutlardan sızan tatlı ışık. Ormanın koca ağaç gövdeleri altına serilmiş menekşe ve laleden halılar. Hepsi çok güzel... Bu uyumlu anı yakalamak. Zamanın akışı içine dalmak. Geçip giden varoluşun atışını algılamak. Yaşam anların art arda gelişidir.

Asıl ben teşekkür ederim. Sizinle birlikte, sanki daha bir sıcacık olmuş burası...

Kadınların siyasi hayatta seçme ve seçilme hakkını elde etmesi; toplumsal hayatta gerçekleşen Atatürk Devrimleri&#8217;nden birisidir. 1930 senesinden itibaren çıkarılan bir dizi yasalarla ilk Belediye seçimlerine katılma, sonra köylerde muhtar olma ihtiyar meclislerine seçilme hakkı tanınan kadınların, milletvekili seçme ve seçilme hakları, 5 Aralık 1934 senesinde Anayasa ve Seçim Kanunu&#8217;nda yapılan yasa değişikliği ile tanındı. Kadınların katıldığı ilk genel seçimleri, 8 Şubat 1935 senesinde yapılan Türkiye Büyük Millet Meclisi 5. dönem seçimleridir. Bu seçimlerde 17 kadın milletvekili T. B. M. M&#8217;ye girdi. 1936 senesi başında boşalan milletvekillikleri için yapılan ara seçiminde emekli öğretmen Hatice Özgenel&#8217;in Çankırı milletvekili olarak seçilmesiyle meclisteki kadın milletvekili sayısı 18&#8217;e yükseldi. Belediye seçimlerinde seçme ve seçilme hakkı Kadınların belediye seçimlerinde seçme ve aday olma hakkı 3 Nisan 1930 senesinde Belediye Kanunu&#8217;nun kabul edilmesiyle tanındı. Kadınların katıldığı ilk belediye seçimleri Kadınlar bu siyasal haklarını ilk kez 1930 senesindeki Belediye seçimlerinde kullandılar. Seçimler, Eylül başından Ekim&#8217;in 20&#8217;sine kadar sürdü. Şehir meclislerine girebilen kadınlar arasında İzmir seçimlerinde Cumhuriyet Halk Fırkası &#8217;nın iki kadın adayı olan Hasane Nalan ve Benal Nevzat Hanımlar ile, İstanbul seçimlerinde CHF adayı olan Rana Sani Yaver , Seniye İsmail Hanım , Ayşe Remzi Hanım , Nakiye , Latife Bekir Hanımlar vardır. Köy muhtarı seçme ve seçilme hakkı Köy Kanunu&#8217;nun 20. Maddesinin değiştirilmesi ile 26 Ekim 1933 tarihli ve 2329 sayılı kanunun çıkarılmasıyla; kadınların köy muhtar ve heyetlerine seçilme hakkı tanınmıştır. İlk kadın muhtarın seçimi Aydın&#8217;ın Çine ilçesine bağlı Demirdere köyünde yaklaşık 500 oy alarak seçimi kazanan Gül Esin, Türkiye Cumhuriyeti&#8217;ndeki ilk kadın muhtar oldu. Milletvekili seçme ve seçilme hakkı Türkiye&#8217;deki kadınlar milletvekili olabilmek için ilk adımı 1923 senesinde atmışlardı. Bu adım, kadınların 1923 senesinde Nezihe Muhiddin önderliğinde ilk kadın partisi &#8220;Kadınlar Halk Fırkası&#8221;nı kurma girişimidir. Fakat 1909 Seçim Kanunu sebebiyle bu parti kurma girişimi, Kadınlar Halk Fırkası&#8217;nın Türk Kadınlar Birliği adlı derneğe dönüşmesi ile sonuçlanmıştı. 1924 anayasası hazırlanırken kadınların milletvekili seçme ve seçilme hakkına sahip olması gündeme geldi ancak Türkiye Büyük Millet Meclisi genel kurulunda bu hakların yalnızca erkeklere tanınması fikri ağır bastığından kadınlar siyasal haklar sağlayamadılar. Gerekli yasal değişiklik 1934 senesinde Başbakan İsmet İnönü ve 191 milletvekilinin sunduğu Anayasa ve Seçim Kanununda değişiklik yapılmasını öngören yasa önerisi sonucu gerçekleşmiş oldu. Öneri, 5 Aralık 1934 senesinde Mecliste görüşüldü. Yapılan oylamada, 317 üyeli Meclis&#8217;te, oylamaya katılan 258 milletvekilinin tamamının oyuyla değişiklik önerisi kabul edildi. Anayasanın 10. ve 11. Maddeleri değiştirilerek her kadına 22 yaşında seçme, 30 yaşında seçilme hakkı tanındı. Bu anayasa değişiklikleri çerçevesinde İntibah-ı Mebusan Kanunu &#8217;nda 11 Aralık 1934 senesinde yapılan değişiklikler sonucu anayasada tanınan haklar seçim kanunuyla da düzenlendi. Yasanın çıkmasının ardından 7 Aralık 1934 senesinde, Türk Kadınlar Birliği İstanbul&#8217;da Beyazıt Meydanı&#8217;nda büyük bir kutlama mitingi ve Beyazıt&#8217;tan Taksim&#8217;e bir yürüyüş düzenledi. Kadınların katıldığı ilk genel seçimler Kadınların katıldığı ilk genel seçimleri, 8 Şubat 1935 senesinde yapılan Türkiye Büyük Millet Meclisi 5. dönem seçimleridir. Bu seçimlerde 17 kadın milletvekili T. B. M. M&#8217;ye girdi. 1936 senesi başında boşalan milletvekillikleri için yapılan ara seçiminde emekli öğretmen Hatice Özgenel&#8217;in Çankırı milletvekili olarak seçilmesiyle meclisteki kadın milletvekili sayısı 18&#8217;e yükseldi. Böylece kadınlar; Meclis&#8217;teki tüm milletvekillerinin % 45 &#8216;inioluşturdular. B Birkadinvebiranne

Hayır!!! Ben halüsinasyon görmüyormuşum ve bu gerçekmişşşş... An itibariyle; Gerçek olamayacak kadar güzel dostumun yine gerçek olamayacak kadar güzel sürpriziyle, yine gerçek olamayacak kadar güzel bu şey de sayesinde gerçekleşmiş, çok güzel bir gerçek olmuş... Nasıl bir cümle olduysa...

Haziranda kuru bir dal yavru kuşlara tünek olmuş; ana sutavuğu onlara bahçeden çilek getiriyor. Gelecek yıl dal gölün dibinde çürüyecek.

Bir Vietnam köyünde, küçük kızlar ülke giysileriyle şarkı söyleyip dans ediyorlar. Lüle lüle parlak siyah saçları ahenkle sallanıyor. Döşeme, tempolu küçük adımlarla tınlıyor. Gülüşmeler oluyor, coşku büyüyor. Bu çocukların hepsi savaşta ailelerini kaybetti. Onları kızıl Kmerlerin yaktığı köylerin duman tüten yıkıntıları içinden çıkardılar. Bonbardıman geceleri onları ölümle yüz yüze getirdi. Yaşama şansları çok azdı. Birkaç yıl ve büyük bir gönül yüceliği, manzarayı tamamen değiştirdi. Çocukça seslerinin verdiği mesaj açık. Yaşam dipdiri ve zaman kimi kez ondan yana...

Ablacim, mutluluk ve guzellikler gamzelerinim icimfe hep kaybolsun Ne mutluki seni tanidim. Bu guzel hikayeyi merakla takip efecegim.

7 Mayıs 1919 İtilaf Devletleri'ne mensup gemiler İzmir limanına gelmeye başladılar... Harbiye Nezareti tarafından Yıldırım Kıtaatı Müfettişliği'ne, 13., 3. ve 15. Kolordu Komutanlıklarına; Atatürk'ün 9. Ordu Müfettişliği'ne atandığının bildirilmesi ve yetkilerini gösteren talimatın birlikte gönderilmesi. Atatürk'ün, Harbiye Nezareti'ne, 9. Ordu Müfettişliği karargah mensuplarının 3 aylık ödeneklerinin şimdiden ve İstanbul'dan verilmesini isteyen yazısı. 19 Mayıs 1919'a artık sayılı günler kalmıştı. Aynen; Bandırma Vapuru ve İsmail Hakkı Kaptan'ın, Ata'yı sağ salim taşımasına kalan sayılı günler gibi... I. Cihan Harbi ardından Osmanlı donanması ağır hasar almıştı. Mevcut ve onarıma muhtaç olan gemiler de Almanya' ya bakım amaçlı gönderilmiştir. Bu bakımdan Mustafa Kemal Paşa ve Silah arkadaşlarını Samsun'a götürmek için eldeki olanaklara uyularak Bandırma Vapuru ayrılmış ve gemin süvariliğine'de 01.05.1919 tarihinde İsmail Hakkı Kaptan atanmıştı. O dönemde 41 yaşında olan Bandırma Vapuru, sürekli olarak Marmara denizi kıyılarında çalışmış, Karadeniz'e pek çıkmamıştı, Karadeniz' in hırçın dalgalarına dayanma gücü ve direnci az olan bu gemi ancak Marmara'da çalışabiliyordu. (Gemi Karadeniz' e pek çıkmamıştı ama İsmail Hakkı kaptan iyi bir birikim sahibi ve Karadeniz'i çok iyi tanıyan bir kaptandı. 21 yıllık kaptanlık sürecinde 5 yılını fiili olarak Karadeniz' de çalışmış Hindistan ve Uzak Doğuya kadar gitmiş bir kaptandı.) Mustafa Kemal Paşa tarafından Şişli'de ki evine çağrıldı. Kaptan eve vardığında Paşa tarafından nazik bir şekilde karşılanarak, üzerinde haritalar bulunan bir masaya oturması işaret edildi. Paşa kaptandan gemi hakkında bilgi istemiştir. Beraber gidiş rotasını saptamışlardır. Kaptan önce geminin özelliklerini anlatmış, geminin 41 yaşında olduğunu, ama kısa bir hazırlık döneminden sonra bu yolculuğa hazırlıklı hale getirilebileceğini söyler. Mustafa Kemal Paşa anlatılanları sessizce dinledi, sonra da isteklerini söylemiştir. Yol boyunca gemi, mümkün olduğu kadar kıyıya yakın bir rota izleyecekti. Bundan amaç, düşman savaş gemilerinin muhtemel saldırılarından korunup en hızlı yoldan karaya geçmekti. Yolculuk Samsun'da noktalanacaktı. Muhtemel bir tehlike anında Sinop'a çıkabilirlerdi. Her şey gelişmelere bağlı idi. Kaptan izin isteyerek Paşa'nın yanından ayrılırken kafasında tek bir düşünce vardı. Bu değerli adamı ve arkadaşlarını sağ salim Samsun'a ulaştırmak...

http://www.youtube.com/watch?v=YrRMQsnSvAE

13. Davullar zurnalar dövende Biz seni hatırlarız. Binip trene gezende Biz seni hatırlarız. Önce adını öğrenir çocuklarımız Eli kalem tutup yazanda. Binler yaşa, yurdumuza hizmeti büyük! Kemal Paşa! Ölümsüz insan! Şanlı Atatürk! Cumhuriyetimizin kurucusu büyük önder Atatürk ve tüm şehitlerimize sonsuz şükranla, rahmetle, minnetle saygılar ve teşekkürler... Nur içinde yatsınlar, mekanları cennet olsun. Allah her birinden sayısız kereler razı olsun ve üzerimizdeki hakları da bizlere helal olsun inşallah...

Ben de öyle düşünmüştüm zaten... :) Ve devam ettiğinizde zaten öğreneceğinizi bildiğim için, "bulduğunuzda" bir ohhh çekeceğinizi tahmin etmiştim. Demek ki yanılmamışım... :) Merak etmek; beraberinde bilgiye açık olmayı da getirirse, bir insan için en güzel ve en işe yarar özelliktir aslında... Çünkü; Ardından, gelişmeyi de getirir... :) Çok teşekkür ederim, sağolun, inşallah... Arada ekliyorum bir şeyler. İşin zor kısmını iyi atlattınız. :) Bundan sonrakiler çerez gibi gelir artık... :) Ha, unutmadan, siz de burada yer almasını istediğiniz ne olursa olsun, dilediğiniz zaman, gönlünüzce paylaşabilir, önemli ve faydalı olacağını düşündüğünüz her türlü alıntıyı ekleyebilirsiniz. Buna "mizahi türler" de dahil... İyi geceler diliyorum. T Tweety -Zık- tek ayak

Yıllar önce bugün, 5 Mayıs 1925 yılında Atatürk'ün modern bir çiftlik kurulması yönünde verdiği talimatıyla kurulmuştur. Türkiye'yi bağımsızlığa kavuşturduktan sonra, "Milli ekonominin temeli tarımdır. Bunun içindir ki tarımda kalkınmaya büyük önem vermeliyiz. Köylere kadar yayılacak... diye devam eden önemli tespitlerinin doğruluğu, ehemmiyeti ve bu konudaki ihmallerin neticesi, yıllar sonra günümüzde çok daha bariz bir şekilde ortadadır... "Milli ekonominin temeli tarımdır. Bunun içindir ki tarımda kalkınmaya büyük önem vermeliyiz. Köylere kadar yayılacak programlı ve pratik çalışmalar bu amaca ulaşmayı kolaylaştıracaktır. Fakat bu hayati işi isabetle amaca ulaştırabilmek için, ilk önce ciddi etütlere dayalı bir tarım siyaseti uygulamak ve onun içinde her köylünün ve bütün vatandaşların kolayca kavrayabileceği ve severek uygulayabileceği bir tarım rejimini kurmak lazımdır" diyerek tarıma verdiği önceliği belirtmiştir. "Yeşili görmeyen gözler renk zevkinden mahrumdur. Burasını öyle ağaçlandırınız ki kör bir insan dahi yeşillikler arasında olduğunu fark etsin" diyerek Atatürk Orman Çiftliği'nin kurulmasında öncü olmuştur. Ayrıca, bozkır ortasına kurulmuş olan ülkenin yeni başkenti Ankara halkının rahatlıkla gezebileceği, nefes alacağı, yaz, kış yeşil kalabilecek bir yer, bir doğa güzelliği yaratma isteği de önemlidir. Ülkenin tanınmış tarımcılarını Çankaya Köşkü'ne çağırtarak, Ankara civarında modern bir çiftlik kurmak istediğini söyler ve bu amaca uygun bir arazi bulmaları emrini verir. Atatürk'ün böyle bir çiftlik için özellikle Söğütözü'nü tercih etmesi ve bizzat ağaçlandırmalarda fiilen gayretleri, söğüt ve çam ağaçlarını kendi elleriyle dikmiş olması da yeşile, çevreye, ağaca vermiş olduğu önemi bir kez daha göstermekte, bu konuda önemli mesajlar vermekte ve içermektedir aynı zamanda... Daha sonra yine Atatürk tarafından hazineye bağışlanmış olan bu gözle görülebilir miras, aynı zamanda O'ndan kalan önemli ve güzel bir hatıradır... [/I

Ardından, bir kısmı zihnimde kalmış olan ve aynı zamanda - geçmiş yıl ajandalarımın birkaçının ilk sayfalarına yazmış olduğum için - tekrarı ve tamamı bulunan satırları ekleyerek sonlandırmışım, üstteki yazıyı. Bu olayın üzerinden yaklaşık 12 gün sonraydı. Gün içinde çalan telefonlardan birinin; cevapladığımda beni ne denli mutlu edeceğini, ne denli heyecanlandıracağını ise öncesinden tahmin bile edebilmem asla mümkün değildi tabi ki. Ayrıca, bu kişiyle yapacağımız sesli veya yüz yüze bir iletişimin çok güzel, çok keyif ve mutluluk verici olacağını zaten bildiğimi sanıyordum. Kanaatlerimiz bu yöndeydi. Gerçekleştiğinde ise; sadece sesli iletişim halinde olabilmenin dahi, öncesindeki tasavvurlarımın çok ötesinde bir şey olduğunu, yaşayarak öğrenmiş oldum. Evet. Karşımdaki ses; kk sayesinde kazanmış olduğum, (uzun yıllardır forumun en güzide üyelerinden biri olmayı her haliyle ve fazlasıyla hak ettiği aşikar ve sanırım aynı zamanda tescilli olan, bence de bu yönüyle tartışmasız sonuna kadar &#8220;öyledir diyebileceğim&#8221; çok ama çok değerli bir insan olan arkadaşıma aitti. Forumda, zaman zaman yaptığım gibi, beğenimi bir iki satırla belirttiğim ve o ana kadar ismen bir aşinalığım hiç olmayan, hatta sonrasında da yaptığım yorumu bile unutmuş olduğum bir arkadaşım. Nezaketi, ince fikirliliği, hanımefendiliği, birikimi, sevgisi ve yüreğinin güzelliğiyle dolu bir teşekkür almıştım sonrasında kendisinden, özel mesaj yoluyla. O kadar güzeldi ki; karşılıksız bırakamazdım ve onun kadar güzel olamasa da birkaç satırla ben de yanıtlamaya çalıştım o güzel mesajını. Bu defa; çok daha güzel, çok daha uzunca bir başka mesajla daha karşılık geldi, bu güzel insandan bana... Derken; O, "kimi zaman, içine kurumuş gül yaprakları eklenmiş" "kimi zaman, bir kenarı yakılarak postaya verilmiş" mektup tadındaki karşılıklı yazışmalarımız böylece sürüp gitti&#8230; Aramızdaki kilometrelerce mesafeyi; her ikimizin de uygunluklarına göre ilk fırsatta ayarlayacağımız buluşma senaryo ve planlarımız gerçekleşinceye kadar, yok sayarak devam ettik ve etmekteyiz buna...

Değiş tokuşa ve yardımlaşmaya vurgu. Doğa zaten harekete geçmiştir. Bize de onu izlemek düşer. Dirimsel stratejilerden aldığımız mirası bilgece yönetmek, doğaya kendini aşmayı sürdürme şansını vermenin tek biçimidir. Doğa bize tamamen ahlak dışı görünür. Kedi işini bitirmeden önce fareyle uzun uzun oynar. Romalılar vahşi hayvanların insanları parçalayışını görmek için sirke gidiyorlardı. "Doğal" olan ille de dilenir olan değildir. İnsanoğlu kendini "doğanın bilinci" göreviyle öne itilmiş bulur. Ona düşen, kabul edilebilir davranış normlarını ortaya koymaktır. Doğanın yetersizliklerine çare bulmak. "Yaşamdan yana" olmak. Yaşayan her şey için evrensel acıma. Bu yeğlemeler ussalık bakımından değil, değerler bakımındandır. Ussalık, aşağıda yer alır. "Sağduyulu olan" ile "ussal olanı" biribirinden ayırmak gerekir. İlki sezgiyi ve duygusal olanı içerir. İkincisi ise yalnızca mantık sürecinin düzgün ilerleyişi anlamına gelir. Darwinci bakışta zeka "yaşam savaşında" temel bir kozdur. Peki biyolojik evrim çerçevesinde bilinç hangi rolü oynar? Bilince zekanın eşlik etmesi zorunlu mudur? Gelecekte bilgisayarlar insanlar kadar zeki hale gelirse, kendi varlıklarını ve kendilerini çevreleyen dünyanın varlığının bilincinde olacaklar mı? Önceki

canndann Popüler

Efendiler, bu durum karşısında tek bir karar vardı. O da milli hakimiyete dayanan kayıtsız şartsız, bağımsız yeni bir Türk Devleti kurmak... İşte İstanbul dan çıkmadan önce düşündüğümüz ve Samsun da, Anadolu topraklarına ayak basar basmaz uygulanmasına başladığımız karar, bu karar olmuştur... Türk ün haysiyeti ve gururu ve kabiliyeti çok yüksek ve büyüktür. Böyle bir millet esir yaşamaktansa, mahvolsun daha iyidir. Öyleyse ya istiklal ya ölüm! Kemal Atatürk, Nutuk, 1919-1927, Atatürk Araştırma Merkezi Yay., Ankara, 1989, s.1 vd.

İlkin genel bir saptama. İnsan açısından, artık hiçbir şey kozmik karmaşıklık artışının "güzel tarihinde" yürümüyor. Doğa güçlerinin müdahalesiyle başlangıç koşullarından çıkış, evrenin tarihinin hoş bir imgesini veriyor. Yıldızlarda atomlar oluşuyor, yaşam ortaya çıkıyor ve Dünya üzerinde gelişiyor. Bu bağlamda, insanın korkuya ve çılgınlığa kapılmamayı başaramaması, gerçekliğin ve evrimin anlamına ilişkin her türlü "iyimser" yoruma en büyük engel. Alınması daha da zor olan ikinci bir mesaj: Korku kesinlikle geri gelecektir. Şimdiye dek bizi yok etmediyse, şanslı olduğumuz içindir. Ona meydan okumaya hazırlanmak gerek. Ona edilgin olarak katılmayı reddetmek. Hayır demeye çalışmak. Bitmez tükenmez intikam mantığından kurtulmak. Hutular Tutsileri katleder, çünkü Tutsiler Hututları katletmemiştir. Sırplar Hırvatları ortadan kaldırır, çünkü... Her zaman iyi bir gerekçe vardır ve katliamlar bitmez tükenmezcesine biribirini izler. İntikamın toptan reddi ondan kurtulmanın tek olanaklı biçimidir. Ödenecek bedel yaşamını yitirmektir. Kazanılacak ödül "yaşamı" kurtarmaktır.

Usulen; "kızlarıyla konuşup, sonucu bildireceklerini" söylediler. Konukları yolcu ettiler. İlkin Fitnat'la konuştu babası. Ne desin Fitnat'cık? "Siz bilirsiniz baba. Siz uygun görürseniz ben de evet derim." diye görüşünü bildirdi. İç güvey alacakları için fazla beklemeyip, düğünü bir an önce yapmaya karar verdiler. Nasıriç'teki çiftlik evlerinde davulları çaldırıp, anlı şanlı düğün yapacaklardı. Gençler heyecanla o günü beklerken, Selanik'i kabus gibi bir hastalık kasıp kavurmaya başladı. Kolera dedikleri illet, bir çok canı alıp götürmeye başlamıştı. Kenti, kara bulutlar gibi sarmıştı kolera. Yalnızca Selanik'i değil; tüm Rumeli'yi sarmıştı. Kimine göre, Selanik limanlarındaki yabancı gemilerden bulaşmıştı. Kimine göre de Balkanlar'daki savaştan kaçıp Selanik'e sığınan göçmenler taşımıştı kolerayı. Şu... Bu... Tevatür çeşit çeşit. Ama yaşam sürüyor bir yandan... Çok geçmeden, iki aile yeniden bir araya gelip düğün gününü kararlaştırdılar. Üç hafta içinde hazırlıklar tamamlanıp, düğün yapılacak, gençler baş göz olacaktı. Konu komşudan bazıları; varsıl, saygın Rüstem Ağa'nın kızını, yoksul bir gence iç güveysi olarak vermesini hoş karşılamıyordu. Ama Memet'in dürüst ve çalışkan olduğunu, bir evlat gibi aileye gireceğini söyleyenler, çoğunluktaydı. Artık günleri sayıyorlardı... On beş... On dört... On üç... Ama koleranın sarstığı Selanik'de, camilerde durmadan selalar okunuyor, cenazeler ard arda kaldırılıyordu. Kolera olmadık yerlerde, olmadık kişilerde uç gösteriyor, ilkin ateş, kusma, ishal; çok geçmeden de bir yatak, bir yorgan çaput gibi halsiz bırakıp, suyunu emdikten sonra da alıp götürüyordu hastayı. On iki... On bir... Ama Fitnat'ın hali hal değildi. Hastanede doktor fısıldadı kulağına babasının. "KOLERA". Dokuz... Sekiz... Yedi... Üç... Düğüne üç gün kala sizlere ömür! İlkin ateş, kusma, sonra da kesiksiz ishal ve halsizlik...

Aziz ve mübarek vatanımızı kurtarmak için bütün aydınların herkesin hazır olması lazımdır. İstanbul a gitmeyeceğiz. Anadolu en büyük hazinedir. Vatanın sinesinde kurtuluş çarelerini beraberce ölünceye kadar aramaya temin etmeye çalışacağız. (1919) Mustafa Kemal Atatürk

11. Kattı Kemal Paşanın ordusu düşmanı uğruna Pişman eti anasından doğduğuna. Çevirdi Sakarya, çevirdi süvariler, Veryansın etti topçu, Veryansın etti piyadeler. Kattı Kemal Paşanın ordusu sürdü gitti, Yetiştikçe vurdu düşmana. Hayın düşman sarhoş gibi sallana sallana On beş günde İzmiri dar buldu, Ölen kurtuldu, sağ kalan teslim oldu. Kaçtı gemiler. Alnı sargılı, kolu sargılı, boynu sargılı, Ahmetler, Bekirler, Aliler, Mahmutlar, Kazımlar, İsmailler Peşlerinden yettiler, Diz çöküp Kordon boyuna Ta yürekten çekip tetiği Gemilere yaylım ateş ettiler. Bu ne inançtı ki, Gazi Paşa! Atının teri kurumadan Sürüp gittin yeni yeni savaşların peşinde.

Ve İnsanlara; " Uygulamalı Gerçek Sevgi ve İnsanlık Dersleri "

Ah, ah!!! Yoksa ben farkında olmadan "biri bana bu kitabı ulaştırsın mı demişim acaba?" diye geriye dönüp bir daha okudum şimdi bir panikle... :26: Lakin, öyle bir şey zaten hiç aklımdan geçmediği gibi, aynı zamanda bana göre buna yakın bir ifade de bulamadım orada. Gördüm ve anladım ki; keramet bende veya yazılanda değil, o satırları okumalarının ardından, kendi güzellikleriyle yeni anlamlar katanlarda...

Bu başlığı açmak için, sanırım büyük bir zamanlama hatası yaptım galiba... Çünkü, fırtına denilebilecek bir lodos eşliğinde olduğu için midir bilemiyorum ama sürekli bağlantım kopmakta ve başladığımdan beri, yazdıklarımı sürekli bir kaç kez tekrar yazmak durumunda kalıyorum. Ama olsun, hiç sorun değil... Şu an bunları yazmama vesile olan süreci bana yaşatan arkadaşımı düşününce, böyle bir şey bile yüzümdeki tebessümü eksiltemiyor...

Çok sevdiğim bir türkü ve çok sevdiğim bir öykü olsun bu akşam ki satır arası ve kahve molası..

arada nefes aldıkça buradayım bildiğin gibi ablacım o esnada birden aklıma geldi paylaşmak istedim ben o mendili unuttum ki bilee çok teşekkür ediyorum ablacım ama senin tarafından her seferinde hatırlanmak bile çok güzelllllll Ausencia _Alcatraz Kaçkını_ tek ayak

Önceki

Ama burada bir şeyler olmuş... Aaaaa... Hem de çok güzel bir şey olmuş... İyi de; ama nasıl olmuş bu böyle? :26: Bunu çok istemiştim ve gerçekleşmiş... :26: Çok güzel olmuş çok... Buraya devam etmek için can atıyorum... resusitasyon

Biraz sabredip yazdılarının devamı bekleseydim, kitabın eline ulaştığınıda okuyacakmışım. Senin adına, hem bu kadar değerli dostluklar kurduğun için hem de kitaba ulaştığın için sevindim. Bak nedense bende de hemen sana o kitabı ulaştırma hissi oluşturdun, var sende bir şey var

Gün o gün; saat o saat işe başladı Memet. Her geçen gün daha da ısındı işine. Rüstem Ağa'nın da günden güne gözüne daha çok girdi. Leb, demeden leblebiyi anlıyor, işe kendi işi gibi sarılıyordu Memet. İlkin kumaş toplarını indirip kaldırmakla başladı işe. Sonra, mağazanın tüm işlerine el attı. Rüstem Ağa O'na baktıkça " Ah şu Memet gibi benim de bir oğlum olsa, soyumu sürdürse" diye iç geçiriyordu. Akşam olunca, tütün denklerinin arasına serdiği şiltelerin üstünde uyuyan Memet, bir tek mağaza işleriyle değil, gerektiğinde konağın işlerine de koşturuyordu. Mağazaya gelen müşterilere ve çevre esnafa da kendini sevdiren Memet'i, Rüstem Ağa, zamanlı zamansız eve de yolluyor, ya aldığı yemeklikleri gönderiyor; ya da unuttuğu bir şeyi alıp getirmesini istiyordu. İşte bu gidiş gelişlerin birinde olan oldu...

Fırtına zamanı dalgaların kayalık üzerinde kulakları sağır eden bu patlaması, milyonlarca yıldır yankılanıyor: bugün de ben tanıklık ediyorum ona. Uzun bir süre daha yankılanmaya devam edecek ama ben artık var olmadığım için işitemeyeceğim. Gelip geçici bir kişide bilincin ortaya çıkışının gizemi. Bu başarının kuşaklar boyu sürüp gidişi. Peki ne kadar zaman için? Yalın varoluşumuz karşısında şaşkınlığa düşmek. Doğum-öncesi ve ölüm-sonrası gizemleriyle ilgili şaşırtıcı ölçüde basit gerçek. Yaşamımızın bir zaman aralığında bulunduğunu, takvim yılı olarak hesaplandığını, bir yüzyıla ya da biribirini izleyen iki yüzyıla sığdığını düşünmek bize doğal geliyor. Ne ki takvim uylaşıma dayalıdır. Biz zamanın ne olduğunu bildiğimizi sanıyoruz. İnsan beyninin dışında zaman var mı? Biz yokken de akıp gidiyor mu? Dört mevsimin öylesine tanıdık olan sıralanışının bir kaç yinelenmesinin ötesinde, bir sürü dostumuzun sırrına erdiği o hiç bilinmeyen alan uzanır...

Sarı topraktan yeşil mısır filizleri çıkıyor. İki kelebek filizler arasında uçuşuyor. Düşünüyorum: "Dünya'da kelebekler var. Onlarla aynı mekanı paylaşıyoruz." Altmış kadar yıl önce ben bu gezegene ulaştığımda, o çoktan kirlenmişti. O zamandan beri çok olaylar oldu. Dünya savaşı, Hiroşima bombası, aşırı sanayileşme, Çernobil, ozon tabakasının incelmesi, sera etkisi... Biz durumu daha da kötüleştirdik ve geleceği ciddi ciddi tehlikeye soktuk. Yaşama alanımızı paylaşan birçok hayvan türü yok oldu gitti. Köylü ürününün verimini arttırmak için böcek zehiri kullanıyor. İnsan gücünün büyüklüğü karşısında kelebeklerin kırılganlığını düşünmek gerek. Mısır bol veriyor, kelebek nüfusu ise hızla azalıyor. Onların geçici güzelliğinden daha ne kadar yararlanırız ki?

okunacak o kadar güzel satırlar var kii.. off neydi o türküü.. bir acı ağat vardır içinde.. ben türkünün konusunu biliyorum aslında ama hem başlığa hem de bu konuya saygısızlık etmemek adına hakkıyla okumak istediğimden yine erteliyorum. kafamın daha elverişli olduğu bir zaman veya zamanlarda okumak istiyorum.. ne güzel etmişsin, içeriğini henüz okuyamasam da candannn kelimlerin içinde olduğunu bilmek güzel ve huzur verici ablamm . push ;

Bilinç başka şeylerin yanı sıra ölümlü olduğumuzu keşfetmemize yarıyor. Bunu bilmemek daha iyi olmaz mıydı? Öleceklerini bilmeyen hayvanlar -en azından öyle sayıyoruz- ölüm kaygısını yaşamıyorlar. Onları nasıl kıskanmayalım. Buna karşılık, bilinç varlıkların buluşmasını sağlıyor; ötekinin öteki olarak tanınmasını. Biribirine bağlanmış bilgisayarlar karşılıklı duygular besleyebilirler mi biribirine? İki böceğin çiftleşmesi iki insan arasındaki duygusal buluşmadan daha az görülür. Acıma ötekinin acısının, kaygısının bilincinden doğar. Duygu gibi o da bilinç olmadan var olamaz. Dünya ve evrenle ilişkisi ise hiç olmaz. Bilgisayarlar varoluşlarının anlamını kavramaya çalışmazlar. Varoluşun geçiciliğinin bilinci şimdiki ana değer katar.

Ama, siz herkes gibi hissetmiyorsunuz, bu yönde özel bir çabanız yok, ama her yaptığınızla "herkes" çizgisinin dışına düşmeye pek eğilimlisiniz. En azından sokaktaki satıcı çocukların sattıkları şeyin "kendileri" olduğunu biliyorsunuz. Dernekle filan bir ilgileri olmadığını da tahmin edebiliyorsunuz. Onları o saatte gezici bayi olarak işleten adamları bulsanız, tam ne yapacağınızı bilemiyorsunuz. Bulsanız herhalde adamlardan bir güzel dayak yiyecek laflar söylersiniz. Çocuk düzgün bir şekilde konşumasını sürdürüyor, belli ki eğitimi sağlam, kime mıymıylanacağını, kiminle ikna edici bir dille konuşacağını tahmin edebiliyor. Zeki bir şey kerata... Ona vereceğiniz paranın hangi cepteki sermayeye katkısı olacağını düşünüyor, elinizin doğal eğilimini frenlemeye çalışıyorsunuz.

Zobalarında Guru Meşe Yanıyor Efem-Atatürün Sevdigi Şarkılar-daha fazlası mengenforum.com, da - YouTube

Tabi beni bekleyen güzelliklerin bu kadarla sınırlı olmadığını; ikinci bir başka güzellikle ve inanılmaz bir sürprizle, yine aynı dakikalarda öğrenmiş bulundum. Açtığım ve başlangıçta belirttiğim konuyu okuyan sevgili arkadaşım, hemen ardından bu kitabın arayışına girmiş. Ve, inanılmazı başarmış... Yine aynen aramızdaki kilometreler kadar uzakta olan bir başka diyardan, üstelik belki de o an için sadece tek olan benim için böylesi önemli bu kitabı bulup getirtmiş. Öncesinde gerek duymadığımız için ve hiç aklımıza gelmediği için, doğal olarak ikamet adreslerimizi bilemiyorduk. Arkadaşım, bu durumun sürprizini etkileyecek olmasının hafif de olsa can sıkıntısıyla, durumu izah ederek, hediyesini göndermek üzere adresimi istiyordu. taktir edersiniz ki; olayın bu noktadan sonrasındaki duygu yoğunluğumu anlatabilmem, ne buraya, ne satırlara ne de herhangi bir yere sığdırabilmem hiç bir şekilde mümkün değil zaten...

http://www.youtube.com/watch?v=h5vGEiBkJzI

2. Yaylılar gelip geçiyordu güneyden, Örtük kara perdeler sallanıyordu, Utanıyordu Anadolu dan gelip geçen, Milletin yüreği kan ağlıyordu. Askerler gelip geçiyordu güneyden, Yaralı, hasta, yorgun askerler. Akşam olmuştu, yurda toplanıyordu Sağ kalan yiğitler birer birer. Analar haber soruyordu güneyden Tarlalar kadar, ırmaklar kadar durgun analar, Örtük kara perdeler sallanıyordu Utanıyordu Anadolu dan gelip geçen Ama kalanlar anayurtta toplanıyordu

Serin rüzgar yüze vuruyor.

Yaşamın ve ölümün anlamı konusunda Tanrının "akıl almaz" sessizliği. "Kulaklarınızı açın" diye yanıtlar inananlar. Ne ki, kültürden kültüre yanıtlar değişir. Çok sayıda Cisimleşme mi, Cenette yeniden dirilme mi? Belki de fark önemsiz... Çocukken İkinci Dünya Savaşını yaşadım. Yok etme kampları bana dünyada korkunun varlığını öğretti. Sonra Normandiya Çıkarması oldu. Sonunda adalet egemen oldu ve kötüler cezalandırıldı. Çocuğun korkuyla temas kurduğu ilk düzeydir bu. Sinemada ya da televizyonda öykü iyi biter. İkinci düzeyde çocuk, gerçeklikte öykünün çok kötü de bitebildiğini keşfeder. Hutular ile Tutsiler kendi "çıkarmalarını" korkarım uzun süre bekleyecekler...

Merhaba Ausencia Ne diyebilirim ki? Bu yazdıklarının üstüne... Evet, yüzleşmekten korkmak korkulacak şeyin ortadan kalkmasını sağlamıyor sonuçta ve başka seçenek de kalmıyor belki bazen, "elden bir şey gelmiyor tesellisi de" böylece sığınılacak iyi bir yer halini alıveriyor kolaylıkla, hepimiz için...

9. İnönü de iki kılıç karşı karşıya Aşk olsun birinciye su veren kılıççıya! İnönü de iki kılıç karşı karşıya Aşk olsun birincinin yapıldığı çarşıya! Birinci kılıca su veren usta Hakkı, yiğitliği, sevgiyi Bu kılıcın kabzasına işlemiş tek nakışta. Birinci kılıçla dövüşen yiğit vur ki! Anandan emdiğin süt helal ola! Birinci kılıçla dövüşen yiğit vur ki! Gelinler, çocuklar ağlamaya! Birinci kılıçla dövüşen yiğit vur ki! Önü al önlüklü yüzü peçeli Hanım kızlar nişansız kalmaya! Vur ki anam babam, vur ki kardaşım! Hayın düşman yurdumuza almaya!

Hal böyle olunca; gerçekleştirilmeyen doğruların sözde kalmasının hiç bir anlamı da olamayacağı için, yazarına, dilimize çevirisini yapana, basımını düşünüp gerçekleştirenlere ve tüm emeği geçenlere, kendi adıma çok ama çok teşekkür ediyor ve kapanışın da aynı lezzette olabilmesi için, yine bu kitabın son satırlarını ekleyerek gerçekleştirmek istiyorum. Başka başka ülkelerde ve başka başka dillerdeki çevirisi veya basımı ne durumdadır hiç bilemiyorum ama yabancı dil konusunda sorunu olmayanlar için iyi bir seçenek olabilirler diye düşünüyorum... Başka bir kitap söz konusu olsaydı eğer belki en azından nelerden ve nasıl bahsedildiği şeklinde devam edilebilirdi. Lakin; böylesi bilimsel ve aynı zamanda duygusal gerçekliklerin, yine böylesi güzel ve özel satırlarla birleşmiş mükemelliğinin zerresini bile ne yazık ki yine kendileri dışındaki satırlarla yansıtabilmek asla mümkün olamaz ve de hiç bir şekilde aslını yansıtamaz zaten... Diyerek; Kitabın "Fikri ve Mülki Hakları" nı daha fazla ihlal etmemek adına burada sonlandırıyorum, içindeki güzel satırları yazmayı... . push ;

http://youtu.be/A4bq3vNA7ts Bir pazar sabahıydı Ankara kar altında Zemheri ayazıydı Yaz güneşi koynunda Ucuz can pazarıydı Kalemim düştü kana Zalimler pusudaydı Bedenim paramparça Ucuz can pazarıydı Kalemim düştü kana Uğur'lar olsun Uğur'lar olsun Hüzünlü bulutlar yoldaşın olsun Bir keskin kalem, bir kırık gözlük Yürekli yiğitlere hatıran olsun Önceki

Merhaba Ne güzel... Ne zaman soluklanmak isterseniz buyurabilirsiniz... Estağfurullah, izin ne kelime.? Bilakis, sabırsızlıkla bekliyor olacağım paylaşımlarınızı...

Aslında bir kaç kez yeltendim hep, fakat her defasında ne oldu bilmem, bir türlü kısmet olmamıştı. Hazır şimdi hatırlamışken, yanıtlayayım istedim. "Nietzche" ın pas geçilebilecek hiç bir sözü var mıdır acaba? Bahsettiğiniz sözü ise, daha önce niyeyse hiç çıkmamış karşıma... Çok düşündürücü ve çok manidar, tüm diğerleri gibi. Ve, kitap içeriğine de son derece uyumluymuş hakikaten. Kitap ise; Paul Eluard"ın "Ne plus parteger (1926)" adlı şiirindeki "L'espace a la forme de mes regards" (Boşluk Bakışlarımın Biçimini Taşıyor" dizesinin serbest bir yorumu... Gecikmeli oldu biraz farkındayım, kusuruma bakmayın lütfen...

Ben biraz merakli ve cok arastirmaciyimdir bulmasaydim catlardim... yeni yazilarini okumaya devam edecegim INSALLAH...

12. Sana borçluyuz ta derinden! Çünkü yurdumuzu sen kurtardın, Hasta, yorgun düşmüştük, Yaralarımızı iyice sardın. Yiğittin, inanç doluydun yapıcıydın, Sanatkardın, denizler kadar engin; Kimsenin görmediğini görürdü Sevgiyle bakan gözlerin. Dedin ki: Bu millet, bu büyük millet Yüzyıllar boyunca geri kalmış; Bu yurt, bu güzel yurt, bizim yurdumuz Her yanından yaralar almış. Dedin ki: Bir güzel savaşmalı Kurmak için yeniden; Bilgiyle, inançla, coşkunlukla "Öğün, çalış, güven!" Sana borçluyuz ta derinden! Işığısın bu yurdun. Dilimizi, ulusallığımızı öğrettin bize, Çünkü cumhuriyetimizi sen kurdun. Hürriyeti sen yaydın içimize, Halkçıyız dedin halk içinden, İnançta hür yetiştirdin bizi, Borçluyuz sana ta derinden! Devrimlerle yüceltti, çok yüceltti, Bu milleti temiz ellerin. Sana borçluyuz ta derinden En büyüğü Mustafa Kemallerin!

Deniz uzun beyaz dalgalarını sivri kayalıklara doğru atıyor. Zeytin ağaçlarının yeşili bir bulut kümesinin sessizce dolaştığı gökyüzünü sahnenin önünden ayırıyor. Gün muhteşem, dünya güzel... Peki Cezayir... Peki Kosova... Her gün haberler geliyor, hepsi birbirinden korkunç. Katliamlar, açlık, kolera, acı sonsuz gibi. Önümdeki bu şen denizin birkaç bin kilometre ötesinde korku hayal gücünün sınırlarını aşıyor. Binlerce kurban... Bilmemek isterdik. Can çekişen çocukların şişmiş yüzleriyle, üst üste yığılmış kadavraların ölü imgeleriyle karşı karşıya kalmamak. Bunları artık düşünmemek. Neye yarar ki bu? Gözlerini Akdeniz'in mavisine dikmek. Ama bu gerçekler o kadar kolay unutulmaz. Her yanımızı kuşatır, her yanımızdan taşarlar. Nasıl yapmalı? Bu imgeleri edilgin olarak kaydetmek yerine, onlara meydan okumalı. Hangi mesajları taşıyor bu imgeler? Onları nasıl almalı?

Rüstem Ağa gözü gönlü tok, çayı içilir, yemeği yenir bir kişiydi. Anlı şanlı konağında, kumaş mağazasında onlarca insan çalışır, ekmek yerdi. Ne ki, Rüstem Ağa'nın da kendince derdi vardı. Şundan ki; dört kız babası olan Rüstem Ağa'ya Allah bir oğlan evlat vermemiş, kendinden sonra mala mülke sahip çıkacak, soyunu sürdürecek bir oğlu olmamıştı. Kahvedeki konuşmalar, döner dolaşır bu konuya gelir; Rüstem Ağa'nın içi burkulur, malı mülkü, varlığı konağı bir anda sıfıra inerdi gözünde. Olsa ne, olmasa ne, ölüp gittikten sonra el eline kalacaktı tümü. Kızları bir bir evermiş, yuvadan uçurmuştu. Bir tek Fitnat kalmıştı evde. Daha onaltısındaydı Fitnat. Gözü gibi seviyordu Fitnat'ı Rüstem Ağa. Akşam olup eve geldiğinde babasını kapıda karşılayan Fitnat, yüzünde gülücüklerle sarılıyordu boynuna. Elindekileri alıp, sırtındakileri çıkarmasına yardım ediyor, elini ayağını yıkaması için ibrikle su döküyor, havlusunu uzatıyordu babasına. Güzelliği de dilden dile dolaşıp, dünürleri çoğalıyordu Fitnat'ın. Ama babası verimkar değildi kimseye; "Daha çocuk sayılır Fitnat'ım, feracesini atalı kaç yıl oldu ki!" deyip, savıyordu gelenleri.

Çok teşekkürler Eylül'cüğüm... Her zaman güzelliklerde buluşalım ve güzelliklerde hatırlanalım inşallah...

Bu kitapta yer alan satırların sahibine ve bu kitabın basımına kısacık da olsa değinmeden alıntılara başlamak, büyük haksızlık ve bir okadar da etiksiz olacağı için, öncesinde bir kaç satırla bunları da paylaşmayı daha doğru buluyorum. Malum, kopyala yapıştır kolaylığı, artık bu ayrıntıyı hepimize gittikçe untturmaya başladı. Olabildiğince, her bir şeyde, asıl çıkış bulan insanları yani asıl sahiplerini de beraberinde hatırlamak ve bulundurmak hiç birimiz için çok da zor olmamalı. Eğer istersek ve ihtimam gösterirsek, hepimiz bunu kolaylıkla başarabiliriz sanırım...

Milli mücadeleyi yapan doğrudan doğruya milletin kendisidir, milletin evlatlarıdır. Millet analarıyla, babalarıyla, hemşireleriyle mücadeleyi kendisine ideal kabul etti. Biliyorsunuz ki, asırlarca meydana gelen mücadeleler ve bunların neticeleri olarak da büyük tarihi zaferler vardır. Fakat o zaferleri kazananlar kendi ideallerinin değil, şunun bunun hırsı peşinde kul köle olarak bulunmuşlardır. Halbuki milli mücadelede kişisel hırs değil, milli ideal, milli onur, gerçek etken olmuştur. (1925) Mustafa Kemal Atatürk

Kitaptaki ilk başlığa ait bölüm bitti. Meraklıları zaten biliyorlardır veya bilmek isteyecek ve araştıracaklardır mutlaka. Yine de, belki pas geçenler olursa düşüncesiyle, devamına geçmeden önce, küçük bir hatırlatmada bulunabilir miyim? Yazmakta olduğum satırları okuyacak olan okuyucuların; Hubert Reeves' in diğer kitaplarını da, ilgiyle ve severek okumak isteyeceklerinden zaten eminim. Doğaya ve insanoğlunun doğayla ilişkisine dair kozmik gözlemlerini adeta kozmik bir duaya dönüştürdüğü " boşluk bakışımın biçimini alıyor" kitabında yer alan canlı türleri hakkındaki bilgileri de lütfen pas geçmemenizi tavsiye etmek isterim. Şimdi artık hepimiz bir tıkla bir dolu bilgiye ve görsele çok rahat ulaşabiliyoruz. Örneğin; İlk bölümde yer alanlardan, "Sarı düğün çiçeklerine" ve "Mührüsüleymana" şöyle bir göz atabilirsiniz. Özellikle "Gündüz tavus kelebeği" nin o dayanılmaz ve doyulmaz güzelliği zaten bir başka güzel... Üzerinde, aniden ortaya çıkan gözleri varmış. Muhteşem bir ileri teknoloji doğal savunma... Gerek bu Kelebekle ilgili yapılan araştırmaları ve sonuçlarını, gerekse kitap içinde yer alan diğer canlılar ve bitkileri; dileyenler zaten inceleyeceklerdir. Aslında ülkemiz pek çok konuda olduğu gibi, bu konularda da pek çok doğal zenginliklere sahip idi ve halen sahip. Bu konularla alakalı, sade bir vatandaş ve karşıma çıkan her birşey hakkında az da olsa bilgi sahibi olmayı seven biri olmam dışında, herhangi bir bilgiye veya yeterliliğe sahip değilim asla... Sadece; sanırım 2003 yılları olmalı, tam olarak hatırlayamıyorum şimdi. Aynı zamanda Çevre Günü etkinlikleri kapsamındaki bir yürüyüş gününde; aramızda bulunanlardan minik bir takım bitki ve çiçekleri göstererek birşeyler anlattığı gruba yöneldiğimde, konuşmasının son bölümünden kulağımda kalan, yarım yamalak bir bilgi kırıntısı o gün bu gündür hep aklımdadır. Ne kadar olduğunu hafızama yerleştirmemiş olduğum sayıları beni şaşırtmıştı ve bir sürü Türkiye endemiği bitki olduğunu, ayrıca bunların da büyük bir kısmının Uludağ endemiği olduğunu ve ne yazık ki bunların yeterince önemsenmediği için bir kısmının türünün artık yok olmak üzere olduğunu ve bu sayılarda düşüş olduğu gibi birşeyler söylemişti. Uzun zamandır hatırıma bile gelmemiş olan bu konuyla ilgili olarak, hazır hatırlamışken; Gündüz tavus kelebeğinin de kendi içinde farklılıkları var. Ülkemizde karadeniz bölgesinde olduğundan başka kalıcı bir bilgi yok hafızamda. Yazmayı bitirdikten sonra, bir günümü buna ayırıp, tek tek hepsiyle ilgili bilgilerimi tazelemek niyetindeyim, aynı zamanda görsel şölenler eşliğinde. Bu gibi durumlarda, hakikaten her defasında, şu teknolojiye ve gelişmesine katkısı olanlara ne kadar teşekkür etsek azdır diye düşünüyorum...

3. Gökyüzünde kara kara bulutlar Başımıza nerden geldiniz! Bizler konukseveriz ama Düşmanları sevmeyiz. Gökyüzünde kara kara bulutlar! Harmanlar çürüdü yüzünden! Sizinle görecek işimiz yok Gidin üstümüzden! Mavi değil artık denizlerimiz! Tarlalar sürülmez oldu! Sütü kesildi davarların! Öksüz kaldı bebelerimiz! Gökyüzünde kara kara bulutlar Hayın mı hayın! Bir gün gelir hesabını sorarız Buralarda durmayın. Ne bulutlar gitti, ne göklerden bir haber geldi. Bu seferde padişahlara seslendi. . push ;

Evet, işte bu gönderinin tarafıma ulaşmasıyla birlikte; Bana bunca güzellikleri bir arada yaşatan "Boşluk bakışımın biçimini alıyor" başlığının buraya yansımasının hikayesi böyle. Kendi küçücük ve incecik olmasına rağmen; yazarı ve içeriği bakımından "aynen yıldızların bize minnacık görünmelerine rağmen, bir teleskop boyutu ya da kendi asıl boyutlarının akıl almaz farkı gibi" engin, derin, kocaman olan bu kitabı, bölüm bölüm buradan da paylaşmak istediğim için açıldı bu başlık... Buraya yazılacak olan her satırı, çok kıymetli insan sevgili dostuma atfetmek üzere dokunacak parmaklarım tuşlara, her defasında... Aynı zamanda; Gerek, söz konusu çok kıymetli dostumu bana kazandıran, gerekse daha bir çok güzel insanı ve dostu bana kazandıran "Kadınlar Kulübü" ne, sembolik de olsa naçizane bir teşekkürüm olarak, arşivde bulunsun istedim, böylesi evrensel, bilimsel, duygusal... tanımlamalara sığdıramayacağım kadar çok farklılıkları olan güzel satırlar... Ne kadar hak ettim veya ne kadarını hakediyorum hiç bilemiyorum tabi ki... Ve Öncelikle; O güzel ve özel yüreğinde bana böylesi güzel bir köşk ayıran çok sevgili dostuma, her şey için, buradan da hepinizin huzurunda bir kez daha çok teşekkür ediyor, kendisine şükranlarımı sunuyorum. Ardından; Yaklaşık dokuz ay kadar bir süredir forumda kazanmış olduğum tüm dostlarıma, yaşça benden küçük olan tüm kardeşlerime, yorumlarıyla ufkuma genişlikler katan tüm kk üyesi arkadaşlarıma ve tabi ki tüm bunların yaşanmasına vesile olan bir ortamı sunan "Kadınlar Kulübü"ne çok ama çok teşekkür ediyor, herkese sevgi ve saygılarımı bir kez daha yineliyorum. Sanırım artık yazmaya başlayabilirim... Bu arada; hiç aklıma gelmeyen bir şeyi, nasıl olup öncesinde düşünememiş olduğumun inanılmaz şaşkınlığı içerisindeyim şu an!!! Sevgili dostum, Tüm bunları paylaşıp paylaşmamak hususunda, öncesinde görüşünü almayı hiç düşünememişliğimi; bu güzelliğin sadece bende saklı kalmasının, haksızlık olacağı fikrimden ve paylaşmak isteğimden doğan heyecanıma verebileceğini ve bu konuda beni hoş görüp anlayışla karşılayabileceğini umuyorum. Öncesinde görüşünü almayı düşünemediğim için "Afedersin, kusuruma bakma lütfen" diyorum... Ausencia _Alcatraz Kaçkını_ tek ayak