Belki birgün benim yaşattıklarımı özlersin.. Gülüşümü&#8230;Sesimi&#8230; Gözlerine bakmaya cesaret edemeyen hallerimi&#8230; Seni gördüğüm anda yaptığım tüm saçmalıkları&#8230;Sadece seni özleyen yüreğimi&#8230; Ve belki de özlediğin o an, benim bakmaya korktuğum gözlerine bir başkası sevgisini değdiriyordur&#8230;Kimbilir..? Ben sende ilkleri sevmiştim.. İlktin bendeki 'sen'... Sen sevmiş miydin benim kadar, yanımda aldığın nefesleri&#8230;Soluduğum havayı, sen diye çekiyordum içime&#8230; Sonrası huzur&#8230;Sonrası mutluluk&#8230; Seni; mutluluğunla, hüznünle sevmiştim ben&#8230; Peki, ya sen? Hala ağlayabiliyor musun korkusuzca? Gözyaşlarını &#8216;ben&#8217; gibi gösterebiliyor musun o&#8217;na? Belki de saklıyorsun en kuytularını&#8230; Korkuyorsun suskunluğuna sığındığın şehirlerden.. Bilmiyorum.. Belki de çok yalnızsın onca kalabalığın içinde.. Ve beni özlüyorsun, kendinden bile gizleyerek özlemini... O an sil yüreğinin gözyaşlarını.. Haykır tüm gücünle yalnızlığa&#8230;Bırak bulsun seni düşlerin&#8230; Beni düşünme.. Boşver hançerlediğin masum yüreğimi&#8230;Ben ve yine ben hayranım sana, tüm yaşattıklarınla&#8230;Her acı da seni anımsıyor yorgun duygularım&#8230;Herşeye rağmen özlüyorum, sende tutuklu günlerimi... Belki, Belki birgün yüreğin takılır gözlerime&#8230; Ne dersin? P