Ayrıca bırakın ceketin altına pijama giysin ve ne kadar saçma olduğunu kendi deneyimlisin. Ağlamayın. Paniklemeyin. choccywhoccydoodah

aynı konuyu ben açıcakcam nerdeyse.. aynısı bizdede oluyor daha beteri belki. çizgfilm açınca susuyor bir tek yoksa moraracak.. suçluluk hissediyor insan ama elden bişey gelmiyor o nasıl mutluysa oyle şimdilik geçici dönem..2 buçuk yaşında bizimki dahada arttı huysuzluk, inatlaşma, yapışma, aşırı sinirleniyorum bazen. sanırım konuşacak yakında derdini anlatamanın huysuzluğu.. daha tek heceden öteye geçemedik. o da bi kaç kelime.. kızıyorum olmuyor, seviyorum olmuyor. tek çare sabır sanırım. birde yapışma huyu çıktı bizimkinde babaya, tüm gün peşinde afedersin wcye gitse çığlık çığlığa.. adamda bunalıyor.. yanından ayrılmasın hep oynasın onunla istiyor baba düşkünlüğü çıktı bikaç aydır aşırı. sebebini bilen desin. D DesifreUye Sonsuza Kadar Pasif! tek ayak

Benimde kızım var 4 yaşında, bizde yaşadık benzerlerini. Bebek arabasına bindirir markete giderdim, yarı yolda başlardı ağlamaya, bir kolumda kızım bir elimle arabayı iterek eve dönerdim. Arabaya binmedi tam 1 sene, ben araba kullanmadım, slinge koydum yürüdüm heryere. Tatile gittik eşimle oturup aynı anda yemek yemedik 1 hafta, ben yerken o oyaladı, o yerken ben. Kahvaltıya giderdik ne yedim ne içtim anlamazdım otur kalk yapmaktan hatta O dönem etraftaki çocuklara bakardım uslu uslu bebek arabasinda oturup denizi seyreden bebekler vardı, benim minnoş kucakta gezdirilmek isterken. Bunun gibi bir dolu şey sayabilirim. Biz taviz verip aman ağlamasın dedikçe sınırımızı zorlar hale geliyordu herşey. Bir kiş günü buz gibi havada dışarı çıkıp gezmek isteyen ama asla araba koltuğuna oturmayan kızımla (18 ay civariydı o zaman)cebelleştim. Arabaya gittim koltuğuna koydum ağladı eve girdim ve anlattım hava soğuk yürüyemeyiz, koltuğunda oturacaksan gidelim,3-4 defa gittik geldik arabaya, sonunda oturdu keyifli keyifli gittik gezdik geldik. Benim için milat oldu bu. Kararlı oldum, konuştum anlattım, ağladı başka odaya geçtim eğilip gözlerine bakıp"sakinleşince konuşalim, ağlayarak çözemeyiz"dedim ve şu an çözdük diyebilirim. Asla ağlayarak bana birşey yaptıramayacağını biliyor. Alttan almıyorum, bağırıp çağırmıyorum. Ağladığın için anlamıyorum ne söylediğini lütfen sakinleş konuşalim diyorum, hiç üzerine düşmüyorum. Ayda alemde bir oluyor artık bu ağlama krizleri, yok denecek kadar az yani. Sizede tavsiyem, konuşun. Atıyorum kahvaltıya mı gittiniz, yemiyor mu, kalkmak mı istiyor. Ben şu an kahvaltı yapıyorum, kahvaltım bitince gidebiliriz beraber, istersen sende ye vs diyerek. Giyinmek mi istemiyor, zorla giydirmeyin"tamam giyinmiyorsan dışarı çıkmayalım, evde oturalım"deyin, evdede çizgi film açmayın o ara sıkılsın, kendi gelecek gidelim diye. İnatlaşır gibi değil ama kararlı olduğunuzu bilsin. Gerekirse 1-2 çıkmayın dışarı, anlasın ciddiyetinizi. Ben yaptım bunu, bizdede ciddi sorundu bu giyinme mevzusu, şimdi dışarı çıkılacaksa benden önce gidiyor giyinmeye. Ne kadar kararlı ve sakin olursanız o kadar işe yarıyor emin olun. Sağlıkla büyütün bebeğinizi. B

Oglum 3 yasina girecek 2 ay sonra. Hala aynıyiz biz. Bu dönem bol sabirli olmak gerekiyor

Kuzenimin oğlu 2 yaşını yeni doldurdu. Çok agresif bir çocuk Herşeye ama herşeye sinirleniyor ve kafasını duvarlara yada yere vuruyor. Birçok doktora götürüldü 2 yaş sendromu dediler. Bu davranışları yaparken ilgilenmeyin dediler. Ama görseniz alnı devamlı çürükler içinde, insan kıyamıyor. Bir ara düzeldi başını vurmamaya başladı ama sonrasında yine başladı kafasını duvarlara vurmaya. hatta dahada abarttı artık hem kafayı vuruyor hemde kendi kendine çok şiddetli tokatlar atıyor Allah hepimizin yardımcısı olsun. . push ; SouvveniR ❤+❤ = ❤❤ Anneler

cocugun yapisi da cok onemli tabi, kimi cocuk hafif atlatiyor kimisi agir ama illa ki hepsinde bi inatlasma donemi oluyor. onlar sonra uslaniyor hep oyle kalmiyorlar 1 sene kadar boyle atarli oluyorlar sonra soz dinlemeye basliyorlar

Bende elbet geçecek Bi ömür gece uykusuz kalmayacağız ya iki sene çektik kala kala 6 ay sonra elbet düzelir diyorum, doktorumuz bizi iyi tanıyo artık anne sütünü bıraktık dedi tamam şu son diş de çıksın söz düZelecek. Benim içim rahat gayet ilgili onun refahı için çabalayan ebeveynleriz, bizimkinin huyu bu, gece sağından soluna dönerken hemen kalkıp yanımıza geliyo Bi yatıp uyuyayım yok, sırf can sırf enerji dolu, öyle ki şu an hamile kaldığından bile eksiye düştüm, dışarda akraba a içinde insanlar acıyarak bakıyor A

Henüz konuşamıyor. Bütün gün evde yalnızız oğlumla. Eşim akşam geliyor. Burada pek çevremiz de yok. En azından yaşıtlarıyla parkta vakit geçirsin istiyoruz ama sokakta koşmayı tercih ediyor genelde parka. Açık hava iyi gelir diye düşünüyorum çıkana kadar ve hatta bazen dışarıda zorlasa da. Dediğiniz gibi sabır gerektiren bir süreç. B

İşte bazen sebepsiz oluyor o ağlamalar. Bende diyorum ki "yavrum ağlamak mı istiyorsun ağla, sakinleşince konuşalım"cidden bekliyorum sakinleşmesini, sonra soruyorum neden ağladın diye, oturup konuşuyorum neden hayır dediğimi, neden olmayacağını. Böyle böyle bitmiyor ama ciddi anlamda azalıyor. Bende yaptım o hatayı, beni idare eder hale getirdim. Yanlıştı döndüm ve toparladık. Sizde yapabilirsiniz. Bakın yemek konusu sorun oluyordu zaman zaman, özellikle bu yaz kahvaltı kabusum olmuştu. Kahvaltı yapmıyor, uyarıyorum sen bilirsin ama yemezsen öğlene kadar beklersin diye tamam diyordu ve inatla yemiyordu, tabi bir saat sonra kendi geliyordu açım diye, bende her defasında kendimi ikinci kez kahvaltı hazirlarken buluyordum. Bu böyle gitti bu yaz tatile gidene kadar. Yoldaydık oturduk kahvaltı yaptık biz eşimle, kızım yine yemem dedi, sen bilirsin ama başka yemek yok, yolda olacağız bence sende yemelisin dedim, ama dinletemedim. Neyse bindik arabaya 2 saat uyudu, uyandı başladı acıktım demeye ama öyle bir yerdeydik ki değil restorant, benzinlik bile yok yolda ama baya gittik o yolda, kızımda ağlıyor, mızıldanıyor. Bende söyledim bak ben acıkmadım kahvaltımı yapmıştım çünkü, sende yeseydin şimdi acıkmazdın diye. Neyse bir yer bulduk oturduk, makarna istedi, ketçap istedi, ikiside geldi, ketçap acıymış, o acı sevmeyen çocuk oturdu o makarnayı yedi acı acı. Bir daha o oldu, şimdi kahvaltı yapılacaksa hepimizden önce yerleşiyor masaya. Mecbur kalınca, aç kalınca öyle bir yedi ki inanamadım. Kasıtlı yapmadım ama öyle bir denk geldi ki o olay, bizim süregelen kahvaltı sorununu kökten çözdü. Demekki doktorumuzun söylediği hiçbir çocuk açlıktan ölmez, yemiyorsa bir sonraki öğüne kadar verme, bak nasıl yiyecek ne bulursa olayı doğruymuş. Bu herşeyde geçerli. Biz çok taviz veriyoruz. Hatayıda kıyamamakla yapıyoruz. Bana ders oldu bu olay. Şimdi yemek yemezse aç kalırsın diyorum, mutfak kapandı herkes yemeğini yesin diyorum, oturuyor iyi kötü yiyor. Eskiden tekrar tekrar hazırlardım. Demekki doğru olanı yapmıyormuşum. Düzeni biz belirlemeliyiz, çocuklarımızda uymayı öğrenmeli. Okulda öğretmenleri peşinde tabakla koşmuyor/koşmayacak doğal olarak, biz yanlış alışkanlıklar kazandırıyoruz. Sakin olup, sakince kararımızı uygulayacağız, çocuklarimızda öğrenecek. Oturup konuşacağız, anlatacağız, tepki vermesede anlıyorlar emin olun. S Sismaniye

2 yas sendromu'dami varmis.. pazartesi sendromunu duymustum'da, cocuklarda iki yas sendromunu ilk kez duyuyorum.. olabilir cocugunuz gelisme asamasinda.. onunla sohbet etmeye calisin, konusun, iletisim kurun.. sevdigi aktiviteleri beraber yapin..

Anlattiklarinin hepsi yasinin ozelligi benim oglumda 2 yasindayken her disari ciktiginda oyuncak alirdi almazsan kiyameti koparirdi herseye tuttururdu ikna etmekten gina gelmisti aglatmak istemiyordum cunku ikna ediyim diyordum artik mideme agrilar giriyodu burnum kaniyodu devamli stresten simdi 3 yasinda belirgin sekilde duzelme var bu donemde cocukla hic inatlasmamak gerekiyormus elinden geldigince ikna et ya da daha cazip birsey soyle mesela parktan eve donmuyorsa hadi gidip evde beraber kurabiye yapalim de ver eline hamuru yogursun stres atsin ozguveni gelissin el kaslari gelissin boyle boyle gecicek bu zamanlar

Bizdede vurma huyu cikti özür dilerim bidaha vurmayacam diyor ama yapıyor ben genelde tepkisiz kalıyorum ama zor. 26 aylik oğlum anne çocuk oyun grubuna gidiyoruz iki defadır herşeyi istiyor yapılan etkinlikleri anlatmaya bile fırsat vermiyor sirayla yapılacak şeylerde ağlıyor eminim. ordaki ınsanalr da rahatsız oluyor ben sirayi bozmuyorum ama sussun diye öncelik taniniyor buda geçmiyor sanki choccywhoccydoodah

isterseniz amuda kalkin mutlu edemezsiniz.. zamani gelmedikce duzelmeyecektir. benim oglum anlattiginizdan beterdi, tam 1 sene surdu ozellikle 2,5 yas civari zirve yapti huysuzlugu. vurma isirma vs. eklendi ama tabi ebe dede nazlisi edildigi icinde abarttikca abartti. evimize donunce kararli bi sekilde sovlarina boyun egmedim ben, cildirinca ilgiyi tamamen kestim, oyalamaya hic calismadim. oyle bi aglardi ki kapimiza polis dayancak bu evde bu cocuk iskence goruyor diye bizi iceri aticaklar diye korkuyordum. belki yanlis ama 32 ay civarinda bi sandalye koydum antreye. cigrindan ciktikca o sandalyeye gonderdim, buna mola sandalyesi deniyor. aglamasi kesilmedikce ordan almadim onu cunku bi taraftan hamileydim tahammulum kalmamisti. 1 hafta cok sukur aglamalari azaldi. ama sunu belirteyim her agladiginda filan gondermedim, cidden kontrolden cikinca ve basedemeyince gonderiyordum. tabi oglumu ordan alirken beni nekadar uzdugunu ve neden uzdugunu anlattim. simdi daha uyumlu bi cocuk cok sukur. emin olun gecicek bu gunler zaman lazim. butun disleri tamamlandi mi bu arada?

Evet doğru biliyorum teori olarak bunları ben de okul öncesi öğretmeniyim Ama uygulayamıyorum kitaptakileri olmuyor. O sandalyeye hayatta oturmaz oğlum imkansız =) Belki biraz daha büyüyünce, bizi daha net anladığında yapabilirim onu. Dişleri tamamlanmadı henüz üç tane kaldı. Ama şuan belirti de yok çıkmıyor daha. Diş dönemleri de oldukça zor geçiyor. İnşallah yanılıyorumdur bunların hepsi diştendir.

İnşallah. Hepimiz çok üzülüyoruz o haline. benimde 10 aylık kızım var dua ediyorum inşallah öyle şiddetli geçirmeyiz diye.

Ben kendimce, cocuğumun dilince bazı yöntemler geliştirdim. -Çılgınlar gibi ağlıyorsa ve nedenini öğrenemediysem; ağla annecim, bu evde ağlamak serbest, sakinleştiğinde söyle sarılalım. -Saçmasapan kıyafetler giymek istiyorsa; kıyafet secimine ben karar veririm sen değil diyorum :) Sert bir tonla. -Yerlere yatıp ağlıyorsa; onu orda sakinleştirmek yerine kucaklayıp arabaya götürüp sakinleşmesini bekliyorum. -Sırf sussun, mızmızlanmasın diye her istediğini yapmıyorum. -Dik ve net duruyorum. Ses tonumu hep aynı kıvamda tutmaya gayret gösteriyorum. -Kriz anları gectiğinde sarılıp durumu değerlendiriyorum. -Anlasın anlamasın doğduğundan beri ona hic "cocuktur anlamaz" muamelesi yapmıyorum. Hep konusuyorum. Uzun uzun anlatıyorum :) heramora Be

gece uykulari huzursuzsa dis geliyordur. yok o sandalye icin cok kucuk bn 32aylikken uyguladim. bn markete gidemezdim kendini yerlerde sururdu sipa.. hic gecmicek gibi geliyor ama geciyor endiselenmeyin.

Bizde henüz konuşmak için çaba yok. Ama hata bizde. Yanlış olduğunu bildiğimiz halde Iıı dese istediği şeyi yapıyoruz anlamamazlıktan gelmek lazım ama yapamadık onu bir türlü. Bu çok etkiliyor bence. banabenigeriver Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Aynı bizim durumlar. Biz de yürüyen merdiven başındayız hep ama çok tehlikeliler malesef. O yüzden ben AVM gitmeyi sevmiyorum, mümkün mertebe mecbur kalmadıkça da gitmiyorum. Yakınımızda park var, park geniş ve trafiğe kapalı bir alanda. Ben banka oturuyorum onu salıyorum, gönlünce dolaşıyor hopluyor zıplıyor, düşse de içim ne kadar hoplasa da, ellemiyorum. Böyle öğrenecek çünkü... Ayrıca enerji atması şart. Keşke daha ufak bir şehirde yaşasaydık. O zaman sokağa dahi her gün çıkartırdım. Fakat istanbul şartlarında bu mümkün değil. Oturduğumuz yerin sokağı da işlek. Bu anlamda da zor. Hele ki kış ayları geldi, ben kara kara düşünüyorum açıkçası ne yapacağız diye. Allah bizlere sabır versin. Farklı oyuncaklar çıkartıyorum ben mesela. Onlardan bazıları, yapbozlar, saklamıştım bir süre 2-3 ay oyuncaklarını saklayarak farklı oyuncaklar ile oynamasını sağlıyorum. Mesela arabalarını kaldırıyorum, bir kaç hafta sonra tekrar çıkartıyorum farklı oyuncaklarını kaldırarak. Unutmasını sağlıyorum ki, yeni oyuncak almak yerine var olan oyuncakları ile oynamasını sağlıyorum bu şekilde. Belki sen de bu şekilde deneyebilirsin. Ben çokçası onunla oturup arabaları ile oynuyorum, oyun yaratıyorum ona, fasulyeleri bir tepsiye boşaltıyorum mesela, onun da traktörü ile oynuyoruz yük yükleyip boşaltıyor gibi. Bunun gibi bir çok kuru bakliyat kullanarak yapılabilir oyunlar. İrmik ile oynatıyorum mesela, kum yerine. Ama diyorum ya çalışan anne olunca, malesef ki vakit dar, zaman az. Annem de hali ile her daim onu bu şekilde yaratıcılıkla oyalayamıyor. Daha eski yöntemler ile oyalıyor. Sana oyalayıcı örnekler: İrmik ile oyun: Mesela bu şekilde oyunlar yapıyorum. büyüdü bizimki bu internette bulduğum bir fotoğraf. Ben banyoya bir minder koyuyorum, leğene su dolduruyorum, içine oyuncaklarını atıyorum. yarım saat oynamasına müsade ediyorum. Bazen bebe şampuanı da koyuyorum içine. Hem o oyalanıyor hem de güzel vakit geçiriyor. Fakaaattt... Hepsini gözlem altında yapıyorum. Çocuk, ne yapacağı belli olmaz!

hani şu çok meşur göbeği gösterişli gösteren yumurtadan bebek çıkması vs. şekilli giysiler var onlardan giydiniz mi?göbeğin ne kadar saklanırsa o kadar rahat olabileceğini biliyorum çocuğun huyunda etkili bu yani

hasta olsa ve hastalanmaması için sıkı giyinmesi gerektiğini tek başına öğrense tecrübe etse, olmaz mı? B

Valla hiç kötü hissetmeyin. Canı yanmıyorsa, bir sıkıntısı yoksa ağlayabilir. Biz ne kadar aman ağlamasın deyip alttan alırsak o kadar artıyor bu tavırlar. Zaafımızı çok güzel kullanıyorlar. Sabırlı ve kararlı olun yeter. Siz sakin kalıp, her dediğini yapmadıkça mecbur vazgeçecek. B

çok korkuyorum ben bu 2 yaş sendromundan yahuu

@souvvenir msjınızı alıntılıyamadım sanırım ama birşey sormak istiyorum; Bu faaliyetleri yaparken uslu huylu mu biz yaparken enin de sonunda o su dökülür o kuru gıda her yere saçılır zıbınımızın içine bile

Yapmanız gereken stres ortamı oluşturmadan göz İzasına inerek iletişim sağlamak. Konuşamıyor dediniz ya seçenekleri siz sorun, çıkmak istemiyo musın, gitmek istemiyo musun? O Bi tepki verince de göz İzasına inerek açıklayarak konuşun biz öyle yapıyoruz, yapmaya çalışıyoruz B

Amin çok teşekkürler. Ben her bebeğin farklı bir konuda zorluğu olduğunu düşünüyorum. Yani bence tamamen uslu bebek yok=)) Bir de cinsiyet her zaman değil ama genel anlamda çok fark ediyor. Ben okul öncesi öğretmeniyim bana deseler ki 20kız mı 5erkek mi hangisi zor kesinlikle 5erkek. 5yaş grubu için bu böyle benim gözümde =) küçükken fıtrat oturuyor işte yavaş yavaş

lütfen super dadıyı izlermisiniz, size çok yardımcı olacaktır

Ne alakası var yahu? Herşeyi zaten dine bağlamak gerekirdi. Dinle ne bağlantısı olabilir... Hayret birşey ya...

Yalnız olmadığımızı bilmek bile yetiyor, acaba bir tek benim evladımın mı huyu böyle diye düşünüyo insan...

Bizim bir dönem tabletti bütün derdimiz. Aman yarabbi onsuz ölecek sanki, ne şiddetli ağlıyordu anlatamam. Sonra bir arkadaşım var onunda 3 yaşında kızı var, o demişti bir dönem sonra bırakacak. Bırak müdahale etme, bıkıcak inan bana. Gerçekten de öyle oldu. 2 hafta kadar neredeyse tablet ile yatıp kalkıyordu, ilk uyandığında bile "tablet" diyordu. Şimdi yemek yapıyorum bazen yemek yaparken yarım saatlik bir vaktimde "al oğlum bir tabletine bak ben de yemeği yapayım" diyorum bana gelen cevap "olmaz"... Oturup onunla oynayacakmışım. Mesela ütü masasını çıkartınca da "anne ütü yapma" diyor... Yani çocuklar tüm odağın ve ilginin ana kaynağı olmak ve öyle kalmak istiyorlar. İşten eve gittiğim zaman, misal dün akşam da yaşadım bunu, ilk işim ellerimi yıkayıp oğlumla oynamak. Yoksa eğer bir pilav, makarna veya çorba yapacaksam mümkünatı yok rahat bırakmaz. İşim bitene kadar da sinir krizi eşliğinde ağlar. O yüzden önce onun gönlünü yapıyorum, oturuyoruz ya yap-boz oynuyoruz, ya arabaları ile oynuyoruz illa birşey yapıyoruz. Yarım saatlik kadar dilim ayırdıktan sonra da, "hadi oğlum sen bunları yap, anne yemek yapsın" diyorum. "Yemek yapma" diyor Aynı bir yetişkine açıklama yapar gibi 10 dk ona açıklama yapıyorum bir yandan da yemek hazırlarken "Bak baban aç gelicek, bak sen de acıkacaksın, yemek yiyeceğiz, hem bak pilav/makarna yapıyorum en sevdiğinden" falan filan derken yemeğimi hallediyorum o ara. Çocuk zor zanaat vesselam... Kimse doğurmadan önce bunları anlatmamıştı... Dünyanın en tatlı şeyi o ayrı konu, fakat hakikaten insanın sinirleri yıpranabiliyor. Akşam beni çok zorladı mesela, ama yapacak birşey yok. Gün gün aşacağız bunları diyorum artık...

Bu konuda ben de kararlıyım. Bir şeyi zaten yapacaksam ama ağlıyorsa yapmıyorum ki ağladığı için olduğunu sanmasın. Ağlıyor diye hayır dediğim şeye de hiç evet demedim sonradan. Ama ağlamaktan vazgeçmiyor=) Şimdi böyle anlatıyorum diye kendimi kötü hissettim ama amacım çözüm aramak. Sanırım çözüm de sabretmek. B

Bizimki o yaşta pepe ağlayınca bile ağlardı

Nasıl yani ne açıdan B

Umarım geçicidir dediğiniz gibi. Çok zor çocuk büyütmek. Mutlu etmek için şekilden şekile giriyoruz.

Onun için Parka gidiyorsaniz ve giyinmemek için agliyorsa gitmeyin.. Kıyafetleri hazirlayin yatağın üzerine bunlar parka giderken giyeceklerin.. biz giyinmeye gidiyoruz odanın kapısında buluşuruz diyin.. gitmek istiyorsa giyer.. ya da yardıma sizi çağırır.. Konusmasa da anlıyor.. hep anlatın.. denize mi girmek istiyor.. harika bir fikir su buz gibi soğuk değilken yapmaya ne dersin diyin.. Kısacası bu bir güç savaşı onlar için.. siz kazanirsaniz o kaybettiğini düşünür.. o kazanırsa kolay elde etmeyi öğrenir.. 2 taraf da kazanmalı..

Evet yapmaya çalışıyorum ama ağlaması çok şiddetli oluyor nefessiz kalıp öksürmeye başlıyor o yüzden işe yaramıyor biz ne yapsak. Sadece bir şey izlerse sakinleşiyor. Tek yol bunu bulabildik. Ama izletmek istemiyorum.

aynı benim kızım anlattığınız. 2 yaşında ve müthiş bir inatlaşma. giyinmek istemiyor, kıyafetini çıkarmak istemiyor. bir şey tutturdu mu olana kadar ağlıyor, bırakayım ağlasın illa ki susar diyorum dayanamıyorum nefesi kesilene kadar ağlıyor bir de sarılıp gönlünü almamı istiyor. bir yere gidince bizim de zehir oluyor. geçecek diye bekliyorum bende :)

Aynen çoğu şeye tepkisiz kalıyorum. Tepki verdiğimde daha fazlasını yapıyor. Bir de 'hayır' ı çabuk tüketmek istemiyorum. Az kullanıp etkili olmasını sağlamak istiyorum. İstiyorum bunları ama işe yarar mı uzun vadede bilemiyorum.

hergün dışarı çıkıyoruz demişsiniz belki de çocuk evde durmak istiyordur... 2 yaşında çocuk konuşabiliyordur ne istediğini falan sordunuz mu hiç? İlla ki 2 yaş döneminde oluyor böyle şeyler biraz sabır gerektiriyor. Ağladığı zaman çok üzerine gitmeyin bence kendi haline sakinleşmesini bekleyin...

Kesinlikle haklısınız. Biraz fazla alttan alıyoruz biz. Hayır dan evete dönmüyoruz ama unutması için sürekli başka şeyler sunuyoruz önüne. Yapamayacağını anlamasına fırsat tanımıyoruz her zaman sanırım. Tamam yapmıyor sonuç olarak ama yapmadığının her zaman farkında olmuyor çünkü başka şey görüp unutuyor. reynax Canım

Kararlı duruyorum ben de ama ağlamaları devam ediyor. Az önce ağlaya ağlaya uyudu resmen. Bezini değiştirdim geri eşofmanını giymek istemedi çünkü. E ne yapayım ağlasa da giydirdim daha çok ağladı kucaklayıp sarıldım. Başka elimden bir şey gelmiyor =( Ağlıyor diye yapılacaksa ya da yapılmayacaksa ondan taviz vermiyorum yani. İki hafta öncesine kadar bu kadar değildi ağlamaları, birden değişti. Hasta olmuştu onun da etkisi var sanırım. Annem diyor ki her hastalık huy değiştirir. Belki de böyle bir şey, geçici yani. B

Bir set yıkanabilir boya kalemi aldım mesela. Bir de boya tahtası: Birlikte boyuyoruz mesela, çok zevk alıyor. Öylesine karalıyor sonuçta ama el becerisi de gelişiyor. Bir de playdough set aldım. Elimden geldiğince bunlar ile aktivite yaparak kafasını dağıtmaya çalışıyorum. Çünkü mecbur bir aktivite ihtiyacı var. Huysuzluğunu belki bu şekilde kafasından atar, biraz bizimle vakit geçirmek sakinleştirir diye. D DesifreUye Sonsuza Kadar Pasif! tek ayak

Sanırım ikinci de geliyor Allah sağlıkla kucağınıza almayı nasip etsin inşallah. Biz de ailelerden uzağız yani bizde de şımaracak kimsesi yok. Ama biz yeterince şımartıyor olabiliriz =)) 3yaş daha sakindir ama değil mi?

Tabi geçiyor canım. çok sabır gerekiyo ama.

ben dili kullanın. Göz hizasında iletişim kurun. Asla zorlamayın. Konuşmasına fırsat verin. Örneğin; Su mu istiyorsun değil, suyu büyük bardakta mı küçük bardakta mı istersin? Ceket giymezsen üşür hasta olursun değil, ceketini giymezsen çok üzülürm hasta olursan çok üzülürm. pantolon giymek istemiyorm dediğinde pantolon giymek istemiyorsun seni anlıyorum ama neden giymek istemediğini merak ediyorum. Gibi gibi. Çocuklarla etkili iletişim konulu sunum yapmıştım zamanında. Mükemmel bi konu ve iletişim sihir gibi bi şey heramora Be

Evet haklısınız onu da denedim ama öyle yapınca kıyafetleri atıp kapıya koşuyor açmaya çalışıyor ayakkabı dahi giymeden çıkmak istiyor izin vermeyince de ağlıyor. B

Of kizim 13 aylik suan ve ben bu iki yas sendromundan ciddi ciddi korkuyorum cunku en kotu orneklerini gordum en yakinimda eltimin cocugu kendinden gecer kismaya başlardı aglarken etrafa birseyer atip yanindakine saldirirdi eltim sakin davranirdi hep ama onu yalniz birakmazdi surekli aglamasini onlemeye calisir aman annecim aglama annecim der dururdu simdi cocuk 5 yasinda ama anneye karsi asla saygi yok anneyo hizmetcisi olarak goruyor amasada yemek yiyor mesela elinde su bardagi var bardagi masaya koymak yerine annesine sesleniyor kadin gelip bardagi elinden alip koyuyor masaya. Teyzemin kizi da 2 yas doneminde cigluklar atmaya baslamisti ne olursa olsun sakinlesmiyorsu aglamaktan sesi kisiliyordu. Teyzem de bastan pohpohladi vakti olmuyor o aglamaya basladiginda hemen uzaklasti yanindan onunla ilgilenmedi sanki evde yokmus gibi davrandi. Ama normal bir cocuk gibi davrandiginda ya da yaptigi en ufak guzel sey de bile onu odullendirdi. Cocuk anladi heralde ciglik atarak dikkat cekemeyecegini cabuk toparladi.

Benim oğlumu anlatmışsınız resmen. Dışarı çıkmak ayrı dert, mutlu olsun diye uğraşıp çabalıyoruz. Çıkınca da başka bir dert, zaptetmesi mesele oluyor. dediğiniz gibi olmadık şey tutturuyor ve olmadık yerlere koşmaya başlıyor. Onun peşinde koşmaktan birşey de yapılamıyor. Biz nasıl geçiriyoruz bu dönemi? Öncelikle anne ve babanın çok sakin olması lazım, gerçekten çok sakin. Siz sabrınız bitip "aaa ama sus, dur, koşma, yapma, etme" diye bağırınca daha çok hiddetleniyorlar. Ben o öfke nöbetine girince susuyorum, kendi haline bırakıyorum o zaman daha çabuk sakinleşiyor. Bu işe yaramazsa dikkat dağıtıyorum, bunu da genelde oyuncakları ile sağlıyorum. Yanımda muhakkak oyuncaklarından fazla oynamadıklarından bulunduruyorum ki dikkatini dağıtmaya faydası olsun. Dışarda yemek yemiyoruz, kahvaltıya gitmiyoruz. Bazen AVM gitme durumumuz oluyor, kendi ihtiyaçlarımız için. Onu da alıyorum ve baskılamıyorum onu, serbest bırakıyorum. Göz hapsinde koşmasına müsade ediyorum. Zaten bizim etrafımızda koşuyor hep, her ne kadar özgür ruhlu olsa da, bizi gözünden kaybetmeyi sevmiyor. AVM'lerde "Playground" şeklinde yerler var. Ebeveynsiz 2 yaşında çocukları kabul etmiyorlar, dolayısı ile ben veya eşim onunla beraber giriyoruz. 1 saat çeşitli oyuncaklarda oynuyor, zıplıyor, atlıyor vs. gibi enerjisini atıyor. Çocuklara da bahane yok. Ben istanbulda yaşıyorum ve çalışıyorum. Çocuk 4 duvar arasında ne kadar enerji atabiliyor ki? O yüzden huysuzluklarını hoşgörü ile karşılamak durumunda kalıyorum. Sakin yaklaşımla, çocuklar daha sakin davranmaya başlıyor. Çok sabır istiyor su götürmez bir gerçek, o yüzden size bol sabır diliyorum.

Oğlum iki yaşında. Son iki haftadır çok mutsuz, her şeye ağlıyor. Ve biz ne yapacağımızı şaşırıyoruz artık. Neredeyse her gün dışarı çıkıyoruz. Ama hazırlanıp evden çıkmamız yaklaşık bir saatimizi alıyor. Çünkü bir türlü giyinmeye ikna edemiyoruz. Dün babası kucağına aldı, ben pantolonunu giydirdim ama nasıl ağladı =( sonra ağlayarak koşturmaya başladı düştü dudağı kanadı =( oturdum ben de ağladım bundan sonra çıksın pijamayla umrumda değil yeter ki mutlu olsun. Ama sadece o değil ki. Ceket giymesin diyemem üşür. Ayakkabı giymesin diyemem. Yani bunları yaparken çok ağlıyor halbuki sadece onun için çıkıyoruz. Neyse dün kahvaltı yapalım dedik dışarıda. Oturur oturmaz denize doğru koşmaya başladı. Girmek istiyor ama nasıl ağlıyor anlatamam. Sipariş vermesek kalkıp döncez. Sırayla yaptık kahvaltıyı, sakinleşince biraz da vakit geçirip döndük artık. Dün sabahtan beri çıkmadık dışarı. Bugün hiç hazır değilim aynı şeyleri yaşamaya. Konuşmuyor bu arada henüz. Onun huzursuzluğu da var muhtemelen üzerinde. Ama ben ne yapacağımı şaşırdım bu ara, ağladıkça pepe açıyorum. Çok yanlış biliyorum ama en azından ağlaması da huy olarak kalmasın diyorum. Bu arada sütten kesmeye çalışıyorum. Sadece gündüz ve gece uykuya geçerken emziriyorum ve bir de gece uyandıkça. Bunun etkisi desem azaltma olayını son bir haftadır yapıyorum. Nedenini ve çözümünü bilmiyorum. Son olarak tabiki mutlu olduğu, kıkır kıkır güldüğü anlar oluyor yani ağrı vs yok çok şükür. Ben ne yapabilirim sizce?

bence çok mantıklı aynı şekilde ibadette çok etkili faydasını göreni çok gördüm çok sakindi maşallah evlatları

Öyle ağlıyor ki nefessiz kalıp öksürüyor konuşuyorum ama duymuyor ki =) dün hadi ağlatmayayım dedim sabah uyanınca başladım tam bir buçuk saat sonra çorap giydirebildim. O da tv açarak. Bu gece çıkarmadım çorabını sabah aynı şeyi yaşamayalım diye resmen. Pijamaya takılmıyorum artık dudağı kanadıktan sonra vazgeçtim ama ceket ve ayakkabıda taviz veremeyiz ki. İletişim kurmaya çalışıyorum konuşuyorum sürekli konuşuyorum ama istemediği bir şeyse ı ıııı diyor hep. Öyle işte =) heramora Be

Geçiyor yani değil mi =))

ya bu dısarıda gördüğümüz uslu bebekler, çocuklar nasıl boyle uslu oluyor cocugu uslu olan yok mu hiç bu aileler bunu nasıl basarıyor sakin uyal cocuk yetısırmeyı yoksa tamamen huy mu? Allah yardımcınız olsun umarım kısa zamanda bu davranısları değişir

Aynen, konumda yazdım mı hatırlayamadım ama parka zorla götürüyoruz. Kucağımdan indiği an parktan çıkıp sokaklarda koşmaya başlıyor. Biz de peşinden koşuyoruz. Yaşadığımız yer küçük. Pek bir şey yok İl merkezi bir buçuk saat uzaklıkta. O yüzden çok sık gidemiyoruz avm ye. Ama cumartesi günü hadi gidelim dedik değişiklik olur çocuğa. Dönerken bir daha yok dedim büyüyünceye kadar. O kadar zor oluyor ki. Ne kahvaltı yaptı ne yemek yedi. Çeşit çeşit şeyler aldık ikna edemedik. Yürüyen merdiveni çok seviyor. Abartmıyorum yaklaşık yetmiş seksen kere in bin yaptık gönlü olsun diye. Artık insanlar bize gülmeye başladı =) Öyle işte, sanırım genel durum bu tüm çocuklarda.

Çok teşekkür ederim uzun uzun yazmışsınız. Oyuncak taktiğini ben de uyguluyorum. Ancak 2-3ay görmediği oyuncak sadece bir iki oynamalık kadar işe yarıyor. Yani sadece o anı kurtarmak için iki üç ay hiç oynamıyor. Yapıyorum ama çok işime yaramadı bu yöntem yani. Kaptan kaba boşaltma vs oyunlarını da oynuyoruz. Sürekli oyun türetiyoruz ama yetmiyor illaki tv ye ihtiyaç duyuyorum. Bazen günlerce hiç açmıyorum. Bazen günde iki saati buluyor toplamda. Ve bu beni çok üzüyor.

Kesinlikle katılıyorum. Bazen büyükler diyor, ya daha iki yaşında ne anlıyor diye. Öyle bir anlıyor ki herşeyi. O yüzden konuşarak birşeyleri yapmak en doğrusu oluyor. Hem de birşeyi fark ettim, ben ne kadar çok oğlum ile konuşursam o kadar çok o da konuşmaya çaba sarf ediyor. Dediklerimi bildiğiniz papağan gibi tekrarlıyor. Kelimeleri öğreniyor. Uygulama kısmında biraz sıkıntılıyız "benim dediğim dedik, inatçı" bir yapıya sahip malesef. Ama zamanla bunu da kıracağız diye düşünüyorum...

Şu evden çıkarma ve eve geri sokabilme sendorumu. yok ayakkabı pantolon gıydırebilmek... saysan bitmez. ben hep acaba kızımdamı sorun var diye düşünüyordum. şuan üç yaşına girmek üzere dili çözüldü. bittimi hayır iki yaş bitti üç yaşı başladı. ayakkabılarımı kendim çıkarıcam sendromu.. arabanın yada evın kilidini ben açucam say say bitmiyor. tek fark var aklı ermeye başladı ve yanlız büyütuyorum ben ne dersem o oluyor. şımartacak kimse si yok:)tabi sevgi manyagıda yapmıyor degilim çocugumu. kendimce çözümler buldum. aglarsa ki dinlemeyeceğimi gözlerinin içine bakıp onunla aynı seviyeye inip söylüyorum. arada krize giriyor dersin dövüyorum çocugu. zamanla geciyor ama kendini paralıyor boş yere ter kan içinde kalıyor. çalışmadıgım için günlük parkı gezmesi vs herşeye ragmen bi acayip haller huysuzluklar. sanırım sansımıza kimi çocuk sakin oluyor kimide bizlerinki gibi kendini nu şekilde bellli ediyor. sabır hepimize sabır. B

Yok hoşlanmıyorum o tarz şeylerden. Tesettürlüyüm çok belli değildi ama alakalı olduğunu da düşünmüyorum biraz batıl inanç gibi sanki =)) Jolyss

Sanirim insanlardaki iki yas sendromu kopeklerdeki bir yasina denk geliyor. Eve kosa kosa geldigimi bilirim hergun acaba bugun ne yapti diye. Minicik cenesiyle ikili koltugu soktu parcaladi. Gunlerce agladim sinirimden ona gostermeden. Neden laf dinlemiyor bu hayvan diye. Kutuphanemin alt rafini indirdi kitaplar lime lime oldu. Yatagimiza isedi. Gel derim gelmez hayir derim anlamaz. Egitime de verdik kendimiz de hergun ugrastik egitim icin ama nafile. Neler neler yaptik ama simdi tam bir melaike. Diyorum o zaman ogrettigimiz herseyi anlamis aslinda ama yapmak isine gelmemis. Simdi de tum gun evde yalniz. Utanmasa sabah koydugum yerde bulucam :) merak etmeyin hanimlar geciyormus bu donemler:) insan da kopek yavrusu da ayni. Bebek her yerde bebek. SouvveniR ❤+❤ = ❤❤ Anneler

Tabii ki uslu değil, ah keşke olsa... Mesela boya kalemleri ile boya yaparken, başta karalar eder, bana birşeyler çizdirir. Araba yap der, ev yapalım derim "tamam" der. Başlangıçta herşey güzel... Sonra cozutmaya başlıyor, elinde kalemi alıyor kaçıyor. Başka yerleri boyamaya kalkıyor. O yüzden yıkanabilir kalem aldım zaten. Koltuklardan, yerden, halıdan, duvardan bir ıslak mendil ile çıkıyor. Alırsanız da bu tarz şeyler alın zaten... Hem de zarar vermiyor çocuklara. sonuç: "oğlum bak böyle yaptığın için boya zamanı bitti, daha sonra boyarız tekrar, hadi ver şimdi kalemini bana" yarım saat peşinde koştururum o kalem için... Sonrasında baska oyun ile kandırarak veya "hadi meyve yiyelim mi? Elma yer misin" diye kafa dağıtarak başka şeye yönlendiriyorum... Ondan sonra sakinleşiyor. Her aktiviteyi bir güne sığdırmıyorum ben. Bazen kendisi hamur oynamak ister, o zaman daha sakin oluyor mesela. Oyun hamuru ile daha çok oyalıyor kendisini. Ama yine tabii sonuç huysuzlukla sonlanmıyor değil. Hamurları parça pinçik yaparak etrafa da saçtığı oluyor, bazen sakince davranıp öylece bıraktığı da. Günü ve saati bir birine uymuyor ki hiç bir zaman... Çocuk diyorum ben de ne diyeyim...

Amin :) anne babanın karakteri de etkili bence çocukta. Biz sakin fıtratta isek o da öyle, ama bizde baba da bende korkusuz, canı tez, atik olduğundan bizden anca hiperaktif hırslı bir afacan oldu, ola ola :))) D DesifreUye Sonsuza Kadar Pasif! tek ayak

İki yaş sendromuna bu yüzden ilk ergenlik deniyor. Allah kolaylık versin.

Neden sonuç ilişkisi kurması için çok erken ama. Üç beş ay sonra belki ama şuan basit cümleleri anlıyor. choccywhoccydoodah

Aynı durumlar bizde de var, aşırı huysuzluklar yapıyor bazen, onun yararına ve yapması gerektiğini bildiği şeylere bile karşı geliyo, halbu ki tek Tük kendini ifade de edebiliyor. Kişiliğini düşüncesi olduğunu belli etmek için yapıyor dedi doktorumuz, ben bu dönem de sütten de kestim sabırla bekliyorum biraz huylu olacağı günleri çünkü gazdı, dişti, iki yaştı derken çok yıprandık, bir de erkek çocukları ile kız çocuğu davranış olarak farklılar. Bence sizinki de geçici Bi durum ve iki yaş sendromu

benim oglumda ayni sekilde dede ve anneanne onunde sov yapti cunku onlarin ilgisine alisik degil.. evet bencede sizi cok goremedigi icin gordugunde bu sekilde davraniyor. Allah yardimciniz olsun. bu arada benm oglanda yuruyen merdiven hastasiydi. emin olun o da geciyor. havaalaninda aktarma ucak beklerken 3 saat boyunca bindigini bilirim, of of..

Bence sebepsiz :) akıl sır ermiyor, erse de teori pratiğe dökülmüyor. Bende kendimi telkin ediyorum " bana kasıtlı yapmıyor huysuzlupu, ne yapsın anlatamıyor, tüm hayati ihtiyaçları bize muhtaç vs. Vs. " diye düşünüyorum ve bu zamanların geri gelmeyeceğini, elbet geçeceğini... Gece uyanması benim için büyük sorun gündü bir şekilde geçiyor ama gece yat kalk yat kalk zombi gibi

Bana da güzel bir örnek oldunuz teşekkürler. Bizimki de çığırından çıkıyor bazen. Durup dururken istediği olsun diye ağlama krizlerine giriyor. Saçımı başımı yolasım geliyor ama diş sıkıp sakin davranmaya çalışıyorum. Çünkü biliyorum ki benim sesimi yükseltmem veya sert davranmam birşey değiştirmeyecek. Tam tersine daha da hiddetlenecek o zaman. Ben sabır göstermeye çalışıyorum ve çok çığırından çıkınca odasına gönderiyorum. Kapısı açık şekilde, odana gideceksin çünkü çok üzüyorsun şu an beni, sakinleşince konuşabiliriz şeklinde. Bazen anlıyor, ağlayarak odasına geçiyor bir sakinleşiyor, sonra normale dönüyor. Bazen de uymuyor, odasından çıkıyor, deli divane gibi bir babasına bir bana seslenip ağlamaya devam ediyor... Hakikaten zor bir dönem ve süreç. İnşallah sağ sağlim atlatırız bu dönemi... Benim hamile olmam da benim sinirlerimi yıpratıyor haliyle. Tahammülüm zorlaşıyor ama elimden geldiğince mücadele etmeye çalışıyorum. Belki diyorum çalıştığım için de olabilir. Çocuk bütün gün anne - babayı görmüyor. Akşam olunca da haliyle bize nazını geçiriyor. Annanesi ve babaannesi onların gözetimindeyken bu tarz şeyler yaşamadıklarını söylüyorlar. Hele annem bazen şahit oluyor biz varken olan durumlara ve kendisi de diyor bana bu şekilde yapsa gün içerisinde ben çok zorlanırım bakmakta, ama bana böyle davranmıyor diyor. Biz de hayret ediyoruz. Sanırım çalışan anne olmamın da etkisi var... D DesifreUye Sonsuza Kadar Pasif! tek ayak

Ay kıyamam ya. Umarım o kadar şiddetlisini yaşamayız. Çabuk anlatırlar inşallah. B

Bir yerde okumuştum, çocukların ağlamasını engellemek doğru değilmiş. Ağlıyorsa "tamam ağlayabilirsin, ama lütfen şuraya oturur musun? Ağlaman bitince konuşabiliriz" şeklinde davranmak gerekiyormuş. Ben oğlum ağladığında aynı bunu yapıyorum. "Tamam ağlamak istersen ağlayabilirsin, fakat odana/koltuğa geçer misin lütfen" diye. Bazen alıp koyuyorum yatağının üzerine veya koltuğun üzerine, "burada ağlayabilirsin" diyorum. Ama hiddetle değil, sakin bir ses ile sinirlenmeden yapıyorum... Bir kaç dakika sonra ağlaması geçiyor zaten. Ben de elimden geldiğince onun yaptığı taşkınlıklara umarsız olmaya çalışıyorum. Her çocuk yetiştirenin tavsiyesi bu yönde. Ne kadar umarsız kalınırsa o kadar sakin davranmaya başlıyorlarmış. Çünkü yaptıklarının bir tepki alamadığını görünce, bırakıyorlarmış o huyu. Ama gel gelelim bazen de umarsız kalınamıyor. Hakikaten zor ya... Benim bir de 2. yolda... Herşeyi sil baştan yaşamak.. Bazen düşüncesi bunaltıyor beni... Allah yardım etsin inşallah... . push ; hilary17 e &

Birşey sormak istiyorum hamileyken giyiminize ne kadar dikkat ettiniz acaba sadece merak? B

Bizde karton koli boyuyoruz, çıkartma yapıştırıyoruz enerjisini Atmasına yardımcı oluyo kafası dağılıyo ama yine de tamamiyle huzurlu geçmiyor faaliyetlerimiz.