Ankaraya ilk geldiğimde 8 kişinin kaldığı küçücük bir odada kaldım. Enteresan kızların olduğu, 8 kişilik bir oda. Daha sonra 4 kişilik bir odaya çıkmıştım, o 4 kişilik oda bana dünyanın en ferah, en geniş, en aydınlık yeri gibi gelmişti. Hissettiklerimi asla unutmam. Kocatepe camisini gören odamızda, caminin ışıklarına bakarak sevinçten ağlamıştım. Daha sonra, o 4 kişilik oda küçük gelmeye başladı bana, anneme açıp ağlıyodum bu sefer, daracık yerde 4 kişi nasıl yaşanır diye.. Sonra 2 kişiliğe çıktım, sonra.. Kendime ait bir evim var şimdi. Tek başıma yaşadığım koskoca bir ev. Şimdi o günleri anımsayıp gülümsüyorum. Sanırım Allah, sabır ve şükreden her kulunun yüzüne bakıyor, onu yalnız bırakmıyor. Son düzenleyen: Moderatör: 16 Mayıs 2009