Bugun otobuste iki cocuk Lu bir anne gordum, birisi 5-6 aylik diger ondan 1-2 yas buyuk. Kadinin yuzu yorgun, mutsuz, bakimsiz. Turk kadinlari neden kendilerinin kiymetini bilmez, neden hep kendilerinden fedakarlik ederler, neden ille de iki cocuk olacak diye kendilerini en olumsuz kosullar altinda bile zorlarlar, neden kariyerlerini bile iki cocuk ugruna birakir ya da ertelerler. Etrafimda cogunlukla birinci cocukta cok zorlansa bile ikinci cocugu yine kadinlar istiyor, erkekler istemiyor. Bizim toplumumuzda kadinlarin bu ikinci cocuk meraki psikolojik mi yoksa toplum baskisi mi?

Ben kardeşlerimin olmadığı bir dünyayı düşünmek bile istemem.

Siz baya etiketlemissiniz bunu. Cocuksuz insanlarin da mutsuz, bakimsiz gunleri oluyor. Insaniz elbet yoruluyoruz. Sabah ask ile oynarken ogleden sonra aksam olsa da uyusa diye dusundugum elbet oluyor. hayatta tum tercihlerin arti eksileri var. Hem sadece türk kadınları da değil, özellikle amerikada genelde üç çocuklu aileler.

Demek istedigim anlasilmamis herhalde. Ben babalar bekar erkek hayatini yasarken kadinlarin ikinci cocuk ugruna kendilerinden vazgecmelerine uzulmustum. Ilgili ve gercek babalar konunun disinda.

İkinci çocuk genel olarak ilk çocuk ileride kardeşsiz kalmasın dite yapılır. Anne ve babanın çocuklarına bırakabilecegi en önemli şeylerden biridir kardes

Erkeklerin istemediğini nerden çıkardınız, en çok onlar istiyor.

Valla hiçte öyle değildir. Etrafımda kim varsa %80i şeytan görsün yüzünü diyor. Ben kendim de kendi kardeşimden pek haz etmem.

Sanane isteyen doğurur. Ne hadsiz bir şey bu ya.

Kendini dusunmeyini siz de dert edinmeyin. O kadar korunma yöntemi var biliyorlardır.