Öncelikle burdan doğum yapacak olan herkese belirteyim. Doğum yapacağınız hastanesiyi seçerken anne Bebek dostu hastane mi diye sormak da önceliğiniz olsun. Ben özel ve devlet bir çok hastahaneye gittim en sonunda devlet hastanesinde gitmeye karar verdim. Doğumum da bebek dogdu benim karnımın üzerine koydular. Halim olmadığı için kalkıp sarilamadim sadece parmağımı uzattım o da tuttu. Bu an çok uzun sürmüyor zaten çünkü bebek büyük bir ortam değişikliği yaşadı ve usute bilir diye hemen yanimda ısıtıcılı önü açık bir yerde bebeğimi temizleyip bana verdiler. Aşısı, topuk kanı vs her şeyin bana 1 m uzakta yapıldı. Sonra hemen kucağıma verildi emzirmem için. Hemen bir emzirme hemşiresi geldi ama şükür ihtiyaç duymadık. Doğum yapmayı planladiginiz hastanenin dogumhanesini muhakak görün

Öncelikle bebeğinizi sağlıkla büyütün inşallah. Ben henüz doğum yapmadığım için kendi tecrübelerim üzerinden fikir veremeyeceğim. Ancak çevremde hem normal hem sezaryen doğum yapan bir sürü insan var. Bazıları gerek bilgisizlikten gerek umursamazlıktan bu ten temasını yaşamadı. Bir arkadaşımın bebeği hemen yoğun bakıma alınmak zorunda kalındığı için mesela o da sizin gibi eksiklik hissettiğini, hep kendini suçladığını söylerdi. Birkaç terapi ve sonrasında uyguladıkları ile şuan çok daha rahat ve mutlu. Bu süreçte herhangi bir suçunuz olmadığını, bebeğinizin her ne yaşarsanız yaşayın çok sağlıklı olduğunu ve bu süreci yaşayamamış pekçok insan olduğunu sık sık kendinize tekrarlayın. Bebeğiniz uyurken özellikle gece uykularında odada bir süre ikiniz yalnız kalın ve onunla konuşun. Bunu her gece mutlaka tekrarlayın. Bu konuşmada ; doğduğun gün ten teması sağlayamadığım için senden özür diliyorum, bunda benim de senin de hiçbir suçun yok, bu süreci daha farklı yaşayabilmiş olmak isterdim ama ne olursa olsun sonuçta ikimizde sağlıklıyız, bu yaşananlar seni sevmeme engel değil, benim için çok kıymetlisin, aramızda güçlü bir bağ olmasını istiyorum şeklinde cümleler kurun. Hem hislerinizi hem de süreci anlatın. Güzel dileklerinizi bebeğinize tekrarlayın. Şuan emziriyor musunuz bilmiyorum ancak eğer emziriyorsanız mümkün olduğu sürece bebeğinizi soyup kendiniz de üzerinizi çıkarıp bu şekilde sessiz bir ortamda emzirin. O anlarda kendinize sık sık "yaşamadığımız her şeyi telafi edebiliriz" diye tekrarlayın.

Ne kadar güzel devlet hastanesinde bu anı yasamissiniz sevindim sizin adınıza. İlk doğumun cahilligi oldu benimkisi şok halindeydim adeta. Ve de yanınızda olması da iyi benim bebegimle aramda 4 m vardı sanırım.

Güzel duaniz için teşekkür ederim7 öncelikle, siz de yavrunuzu sağ salim kucağıniza alin inşallah. Ben de firsat bulduğum ilk fırsatta bir terapi alacağım inşAllah iyi geleceğine inanıyorum. Ten tene temas kordon kanının son ana kadar akmasi gibi konular çok önemli ama maalesef lüks olarak görünüyor illa özel hastane gerekiyor bunun için. Mama +emzirme olarak devam ediyorum ama dediğiniz yöntemi birkaç kez denedim çok güzel hissettiriyor gerçekten tarif edilemez. Size de annelik yolunda kolaylıklar diliyorum Allah yardımcınız olsun

Duygularınız hissettikleriniz çok normal, doğum sonrası özellikle lohusalık döneminde yaşanan farklı olumsuzluklar bile insanın ömür boyu aklından çıkaramadığı kötü anılara dönüşüyor. Bende normal doğum hayalleri ten tene temasları vs düşünerek hamilelik geçirdim ama doğumum sezaryenle sonuçlandı. Ameliyat sırasında çıplak uzanırken ölmüşüm de musalla taşına yatıyorumdan başka bişey düşünememiştim, ameliyat olmak travmaydı benim için. Spinal anestezi olmama rağmen nerdeyse bütün bedenim uyuşmuştu kollarımı bile hareket ettiremiyordum, bebeğim doğduğunda yarı uyanık halde sesini duydum, birkaç saniye yanağıma getirdiler sonra hemen götürdüler benim ameliyatım devam etti. Odaya çıkana kadar yarı baygındım yatağıma yerleştiğimde arkamdan hemen bebeğimi getirdiler emzirmem için ilk defa o zaman dikkatli bakıp temas kurabildim. Bebeğim zamanla emmeye alıştıkça çok memeye bağımlı oldu ve ben bunu baştaki yaşadığımız eksikliğe yordum hep. Sanki o an ihtiyacı olanı veremediğim için hiç ayrılmak istemiyor gibi geliyordu. Şuan 2 yaşına yaklaşıyor ve sütten kesme evresindeyiz hala aynı ama ben artık çocuğumun huyu bu emmeyi seviyor diye düşünüyorum daha çok yeni annesiniz zamanla aranızdaki paylaşımınız bağınız kuvvetlenecek ve asıl sevgi ve temas ihtiyacını bebeğiniz büyürken verebileceğinizi anlayacaksınız The

Merhaba sevgili üyeler. 6 ay önce anne oldum bir tane kızım var. Başta gaz sancısı vs derken zaman geçti bu günlere geldik, Allah herkesin evladını anne babasına bağışlasın. Benim sorun ten tene temasla ilgili. Belki herkeste bu kadar sorun olmamıştır ama benim içime oturdu adeta. Bebeğim normal doğumla geldi dünyaya, 38+4 te anı bir doğum oldu ama kısa sürdü çok şükür. Fakat doğum bitip kızım gelince onu hemen kucağıma vermediler. Doğduğunu gördüm ve sanırım topuk kanı k vit vs için aldılar. Bana da dikiş atıldığı için yavrumu uzun süre kucağıma alamadım. İlk kokusunu içime çekemedim. Ona öyle uzaktan baktım, devlet hastanesi biliyorsunuz koşulları bir söz söyleyince 10 tane azar yiyor insan. Bir de o sancı halinde azarlarlar diye yavrum verin bile diyemedim. İşin tuhaf kısmı bir hafıza boşluğu yaşıyorum. O an neler oldu kızımı alınca ne hissettim vs hatırlamıyorum. Sanki o kısım hafizamdan silinmiş gibi. Çok pişman oluyorum neden istemedim verin demedim onu uzaktan izledim o ani yasayamadim o kadar pişmanım ki içimde uhde kaldı. Daha sonraları da bebeğime bağlanma sorunları yaşadım niye doğdu nasıl bakacağım vs diye, bunda esimin de payı çok fazla çünkü evlendigimizden beri birçok sorun yaşadık ve bana hiç bir zaman duygusal olarak destek olmadı. Şu anda da kizimi çok seviyorum tabii ki, ama sanki bir eksiklik var bunu hep hissediyorum ve bu durum çok yoruyor beni psikoloji olarak davranıyorum. Velhasıl bu durumu nasıl asabilirim ne yapabilirim fikri ya da bu konuyla ilgili farklı bir düşüncesi olan arkadaşlar belirtirse çok sevinirim. Çok uzun yazdım kusura bakmayın anca yazarak rahatlayabiliyorum çünkü. Cevap veren herkese şimdiden teşekkür ederim.

Ben anne bebek dostu bir hastane seçtim ve doktorumla da doğum öncesi temas istediğim üzerine konuştuk ama plansız sezaryen olmak durumunda kalınca maalesef yaşayamadık o anı. Her zaman işler istendiği gibi gitmeyebiliyor. Önemli olan eve sağ ve sağlıklı bir bebek götürmekmiş onu anladım. Bebeği günlerce, haftalarca yoğun bakımda kalmak durumunda olan, ya da yavrusunun kokusunu bile içine çekmeden toprağa veren anneleri gördükçe kendime eziyet etmeyi bıraktım. Çok şükür sağlıklı evlatlarımız. En önemlisi de bu.

Merhaba. Öncelikle sağlıkla büyüsün yavrunuz. ben sizi çok çok iyi anladım. Benzer şeyler yaşamışız diyebilirim. Ben normal doğumu çok istemiştim ama onu bile yapamadım. Tüm hamileliğim boyunca normal/ doğal doğuma, ten tene temasa dair kitaplar okuyup online eğitimlere katıldım. Ama doğumum ilerlemediği için sezaryen olmak durumunda kaldım. Doğum sonrası aynı şekilde hemen muayeneye aldılar temizleyip sarıp yanağını yanağıma değdiriverdiler sadece. Kucağıma alıp emzirmem ancak yarım saat sonra dikişin bitip odaya alınmamdan sonra olabildi. Ben de inanın hatırlamıyorum o anı. Ne ağladım ne başka bi şey. Şoktaydım sanırım. Sonrasında ben de uzunca süre hep normal doğum olsaydı ten tene temas olsaydı, bebeğim etkilendi mi strese girdi mi gibi şeyler düşünüp durdum. Kendime eziyet ettim kısacası. Hatta doğal sürecinde ilerleyen büyüme atakları, uyku gerilemelerinde bile doğar doğmaz tenime değmedi ondan diye bile düşündüm deli gibi. Lohusalık bitince daha aklı selim düşünmeye başladım. Ve o normal doğum ten tene temas paylaşımları yapan bütün hesapları takibi bıraktım. Çünkü fark ettim ki ben onlardan etkileniyorum. Kendi kendimi negatif dolduruyorum. Bütün o şeyleri okumasam görmesem belki de çok daha mutlu ve huzurlu olacaktım. Siz de kendinize eziyet etmeyi bırakın. İnanın doğum şekliniz bebeğinizle aranızdaki bağı asla değiştiremez. O bağ karnımızdayken kuruldu zaten ve her geçen daha da güçleniyor. Önemli olan sizin kızınıza koşulsuz sevginizi verebilmeniz ve bunu yaparken de sizin de önce bir insan olduğunuzu unutmamanız.

Sanırım hormonlardan kaynaklı okurken bende korktum aynısını yaşar mı diye düşündüm. Bende büyükşehirde devlete gittim 1 kez fakat kalabalık ve yoğun bir ortam kimse ilgilenmiyor diye özele geçtim. Konuyu takip edeceğim inşallah deneyimlerinizden bir şeyler öğrenip bizde ona göre davranırız. Üzgünüm, hiç tecrübem olmadığı için size fikir veremedim. Delirtiyor Sen kalbime denk gelen küçücük şey👼🏻 Anneler

Yani hem anne oomaj hem benekli hayat kolay olmuyor tabi alışması haklısınız ☺

Güle güle büyütün ama çok abartmissiniz, sanki sorununuz yok da sorun ariyormussunuz gibi olmuş. 3 ay dokunanadim ben kızıma şimdi 10 yaşında aramizda acayip bir bağ var, adeta bağlı yaşıyoruz

Merhaba öncelikle sağlıkla büyütün bebeğinizihayırlı olsun. İki sezeryan doğum yaptım ikisinde de ten tene temas olmadı. İkinci doğumumda yüzümde maske vardı onu bile çıkartmadılar . Yanıma getirdiler annesi üşümesin dediler yüzlerimiz birbirine değdi sadece. İnanın ne büyüme ataklarında yaşadığım sorunlarda ne başka şeyde hiç tentene temas olmadı gibi bir düşünceye kapılmadım. İkisinide odaya çıkar çıkmaz emzirdim kokladım. Evlatlarımla aramdaki o muhteşem bağın sadece tentene temas ile olmadığının bilincindeyim bunu bir eksiklik olarak görmüyorum. Oğlumu 24 ay emzirdim çok şükür şimdi kızım 17 aylık onu da emziriyorum sağlık sorunu olmadığı sürece devam edicem. Ama emziremeseydim bunun da bir eksiklik olduğunu düşünmüyorum. Aradaki bağ bunlarla ilgili değil sadece. İkisinide deli gibi seviyorum. Düşünsenize evlatlık alan ailelerin bile bence doğurandan farkı yok. Önemli olan sevgini verebilmek, çocuklarını en güzel şekilde sevgiyle ve bütün değerlerini vererek büyütebilmekte. Bence bunlara hiç takılmayın anneliğinizin ve mucizenizin tadını çıkarın. Çünkü çocuklar bu dünyanın en güzel varlıkları. İster sezeryan, ister normal doğum ister evlat edinme bunların hiçbirinin önemi yok. Önemli olan aranızdaki sevgi bağı bununda hiçbir doğum şekliyle alakası yok.

Bu arada lohusalık bitince derken öyle klasik 40 günden bahsetmiyorum baya 1 sene sürüyor bence