Rüzgar ol, es güneye. Yanıma gel. Hissedeyim seni iliklerime kadar. Üşüt, titret beni. Yeter ki hissedeyim seni. Varlığını... Ben, sende yürüyeyim mesela. Sen saçlarımı karıştır. Ben tarayayım. Çözerken düğümleri 'Sevdam buradaydı, o yaptı bunu' diyeyim. Gülümseyeyim. Mutlu olayım. Her şey senin elinde sevdiğim, mutluluğum, yaşamım... Sen bir yolunu bulur da bana gelirsen ben mutlu olurum. Yağmur, kar, dolu, deniz dalgası fark etmez. Neyle geldiğin değil, yanıma gelebilmen önemli. Ola ki yağmur olur da gelirsen sende ıslanırım ben. Eve gelince kurulanmam. Seni son anına kadar yaşatırım bedenimde. Hapşırırım belki, belki de öksürürüm, ateşim çıkar belki. Ama bunun adın hastalık değil de 'Aşk' olur. Sevdam yapar da ben istemez miyim? Yollarını gözlerken rüzgar olur gelirsin, beni de sana katarsın diye taş oldum, toprak oldum, yaprak oldum. Yağmur olur da bana dokunursun diye tohum oldum oldum, çiçek oldum, ağaç oldum. Sen gel bana sevdiğim de ne olarak geldiğinin bir önemi yok. Yeter ki gel. ladymelo

Yazmayı seviyorum. Konu ne olursa olsun. Beni yazmaya iten sebep ne olursa olsun yazmayı seviyorum. Kimi zaman kırgınlıklarımı yazıyorum, kimi zaman kızgınlıklarımı, kimi zaman öfkemi, kimi zaman hayal kırıklıklarımı, kimi zaman mutluluğumu, kimi zaman küçük bir çocuğun gözyaşlarında saklı olan nedeni... Yazıyorum sadece. Güzel mi yazıyorum kötü mü bilmiyorum ama yazıyorum. Yazmak beni rahatlatıyor. Mutluysam mutluluğuma ortak oluyor, o da seviniyor benimle; kızgınsam, küskünsem, kırgınsam beni yatıştırıyor. Öfkemi kontrol etmemi sağlıyor. Bir parça kağıt, bir tane kalem benim dostum. 'Onlardan dost olur mu?' demeyin! Oluyor... Beni dinliyorlar sadece. Bana göre hareket ediyorlar. Silersem seslerini çıkarmıyorlar. Yırtıp atacak, kıracak olsam karşı çıkmıyorlar. Söylediklerimi kimseye söylemiyorlar mesela. 'Susun, sadece beni dinleyin' diyorum. 'Sadece beni yazın'. Dinliyorlar... Yazıyorlar... Benimle birlikte 'Ben' oluyorlar onlar da. 1 ben, 3 oluyorum birden. Kimi zaman yazmak istiyorum ama ne yazacağımı bilmiyorum. Elimden tutuyorlar benim. 'Sen otur, biz seni anlıyoruz' diyorlar. Benden birini elime, diğer beni karşıma alıyorum. Biri beynim, diğeri kalbim oluyor. Başlıyorlar yazmaya. Sonra bir bakıyorum sayfalar dolmuş. Kendimi onlardan soyutlayarak 'Yine yaptınız yapacağınızı' diyorum. Gülümsüyorlar bana. Son düzenleyen: Moderatör: 1 Nisan 2014