Evet yanliz icimi dokmek istiyorum. Aslinda herkese konusuyorum ama kimsenin beni gercekten anlamadigini dusunuyorum. Yada sesimi duyuramiyorum kimseye. 19 yasinda evlendim. Lise 3 den terk ettim. Evet okumadim. Okumaliydim. Ve suan bunu daha iyi anliyorum. 6 yillik evliyim ve dunyalar tatlisi 5 bucuk aylik bir oglum var. Bulundugum yer dogma buyume oldugum yer yani evlendikten sonra mekan degistirmedim ayni sehir ayni mahalle. Insanlar hep tanidik.. Ama beni bunaltan biseyler var. Anlam veremiyorum. Her zaman gorustugum insanlarla gorusmek istemiyorum. Muhabbetler hep bos. O onu yapmis, bu bunu yapmis, bugun su cami sildim, bugun su yemegi yaptim vs. Konusmalar gulusmeler hep bu sekilde. Ama benim ruhum daraliyor. Lavbali konusmalar, seviyesiz sakalasmalar artik bunlara katlanamiyorum. Bu mahalleye bu semte ait olmadigimi dusunuyorum. Istedigim cok birsey degil aslinda. Sadece egitim, kultur, seviye ve saygi.. Evet okumadim ama kendimi gelistirdim. Ama bu cevrede kendimi daha fazla gelistiremiyorum. Istedigim ben ben degilim. Ben bu olmamaliyim. Kafam karisik icinden cikamadigim dusuncelerin icindeyim.

Gerçekten zor bir durum. Eşinle konuşsan maddi olarak imkanıniz varsa başka bir yere tasinsaniz? Y yakamoz074