Sen ve ben Aynı cümlenin içinde iki yabancıyız. Hayat ile ölüm arasında kalan boşluğa sıkışmış iki bahar sabahı... Biraz yorgun, biraz kırgın, biraz endişe... Ayrılıkla şereflendirilmiş iki esir yürek... Göğsünde söz verilmişliklerin bir bıçak yarası gibi parladığı iki süngüsüz asker.. Oysa bayram sevinçlerimiz vardı yüzümüze &#8220; gülüş &#8220; diye taktığımız... Oysa baca dumanlarının bile yüzündeki masumluğunu kirletemediği beyaz düşlerimiz vardı ardında &#8220; hayat &#8220; diye koşuşturduğumuz... Hatıralar mısın seninle tanıştığımız günü... Fırtınalı bir zamandı.. Yorgun bir gün sonrası akşamın karanlığına gizlenmiş iki yetim yürektik ikimiz.. Ürkek bakışlarımız vardı.. Saklı cümlelerimiz, yaralı geçmişlerimiz. Sen, mavi sulardan alınıp tozun toprağın içinde yaşatılmaya çalışan bir balık kadar çaresiz.. Ve ben tüm umutları alabora olmuş bir balıkçı kadar ümitsiz.. Acılarımız ortaktı, umutlarımız ise yalnızlığa prangalı.. Ama pes etmedik... Önüne gelen herşeyi gölgesinin önünde diz çöktüren rüzgara bile bel bükmedik biz.. Yüreğimizi kalkan bilip sonuna kadar savaştık aşkımıza zaman biçen herşeyle.. Bu savaşta yenilmeyi aynı safta ölmeyi bile göz aldık. biz. Göğsümüze ayrılığın madalyası takılmaktansa ölümü reva gördük umut fakiri yüreklerimize. Ama belki göz ardı ettiğimiz belki de unutmak istediğimiz bir şeyler vardı sevgili. Biz bu savaşa bir sıfır geride başlamıştık.. Ayrılığa yakındı saflarımız.. Geç kalmışlık kokuyordu nefeslerimiz.. Ve göz ardı ettiğimiz teknemiz su alıyordu.. Ama pes etmedik. Yanan bir şeyler vardı yavaş yavaş.. Yenilmeye hazır iki asker vardı ayaklarımızın ürkek gölgelerinde&#8230; Belki de er- geç ayrılmaya mahkum iki kırık yürek vardı kendimizden bile gizlendiğimiz köşelerde.. Ama mühürlü kaderimize inat tek bir yürek olmaya çalıştık uçurum kenarlarında.. Sevdamıza biçilen kelebek ömrüne inat biz yaşamaya çabaladık... CaMdaN FaNuSlaRda... Sen gittin sevgili&#8230; Ardında beni &#8220; bende &#8220; bırakarak gittin.. Senden sonra sensizliği yüzüme vuran her kelimeyi, her cümleyi reddettim. Sensizliğin her harfini savurdum dilimden. Sen beni öldürmüşken &#8220; ben &#8220; seni &#8220; öldüremedim.. Ve de yaşatamadım seni &#8220; bende &#8220;. Gittin.. Ardından binlerce sitem ekledim bensiz attığın her adıma..&#8221; İçi boş &#8220; küfürler savurdum çıktığın demir kapılara&#8230; Sen gittin&#8230;Ardından içi boşaltmış sorgular, mesnetsiz iftiralar, cevabı sorusunda saklı çapraz yanılgılar geldi&#8230;Zan altında kaldım.. Geçmişinde yaşadığın acılarda tek bir payım / tek bir hissem halde &#8220; gençliğini çalmakla, geleceğine dair tek bir pay / tek bir hisse talep etmediğim halde &#8220; gelecek günlerini &#8220; zimmetime geçirmekte itham edildim imzasız iddaanamelerde. Seni &#8220; sensiz &#8220; sevmekten yalnızlığına hüküm giydim topuksuz cümlelerin ağır yenilgilerinde.. Suçluydum artık.. Adının kapladığı alan kadar yer tutan hücrelerde ezildim, itildim.. Ve en sonunda yenildim.. Ama hiçbir sorguda senin &#8220; adını &#8220; ifşa etmedim&#8230; Hiçbir zaman pişmanlığı sende saklı günahlarıma seni ortak etmedim&#8230;Bu aşkın faili meçhul suçlarının hepsini üstelendim sırf sen temize çık diye sen hep bensiz de mutlu ol diye.. Çünkü sen benim &#8220; ölümle onurlandırılacak tek sebebim, mutluluklarda sayıkladığım tek nefesimdin &#8220; Sen gittikten sonra Bu hayat köprüsünün altından Daha çok seller akacak topraklarıma&#8230; Ve sensizliğin içinde Her an ölüm bana musallat olacak.. Kah yenilgilerimi fırlatacak yüzüme, Kah sana gecikmişliğimin ipini geçirecek yüreğime.. Ama ben pes etmeyeceğim.. Var gücümle &#8220; seni &#8220; bende yaşatacağım&#8230; Yaşatmaya çalışacağım.. Ama her şey bir &#8220; sen &#8220; eksik olacak&#8230; Her şey tamam olsa da, Sol yanım hep sana &#8220; noksan &#8220; kalacak&#8230;.&#8221;