Yaşamak istemiyorum, kendimi boşlukta çöp gibi hissediyorum, tam ölmek için dua edicem aklıma eşim geliyor; ve vicdanım el vermiyor dua bile edemiyorum. onunla çok mutluyum onsuz bir gün bile çok kötüyum o yokken bu dünyada ne yurdum ne yuvam ne de sevenim var gibi gelmiyor. olmeyi istemekle ona haksızlık ediyorum gibi geliyor bunları kimseyle konuşamam anlatamam bende yazmak istedim, yazmakta bir yorum yada öneri, dertleşmek gibi bir beklentim yok dedim ya sadece yazmak istedim söylemek istedim dua bile edemiyorum Allah'a söyleyemiyorum ama ben yaşamak istemiyorum sadece eşimin, oglumun ve annemin olduğu bir dünya istiyorum.

Sırtınızı yaslayabileceğiniz bir eşiniz, çocuklarınız aileniz varken eminim ki aşılamayacak problemler yoktur. Vesveseye gelip duadan uzaklaşmayın ve bu yönde bir psikologdan yardım almaktan çekinmeyin derim