Kardeşim sen benden de dertliymişsin ama tatlı sert :) bence sen ara ara gel bu konuya yaz ben okurum terapi niyetine haydi kolay gelsin :)

Merhaba, ben de 29. haftadayim. Benzer bir dalgalanma yaşıyorum. Keske teselli verebilsem, keske bilebilsem... Sona yaklaştıkça benzetmek gibi olmasin, sanki azıcık ömrü kalanlarin paniğine benzer bir panik yaşıyorum, bu benzetme için de, ara ara bebeğimle konuşmak bile istemediğim için de utanıyorum. Halbuki mucize yaşıyoruz.. ama işte o neyse, hormonlar mi, bilemiyorum, bazen ben ben degilim gibi.. Kaygı duzeyimi kontrol etmek için çok rahat ve tedbirsiz biri oldum, bu da yetmedi. Kimse halimizi anlayamiyor gibi bir hissim var ve bu da yalnızlık duygumu artırıyor. Yani şu an size yazmakla iyi etmiyorum, ama bir hamileye sarılıp aglayasim var:) Kendimizi yargılamaktan vazgeçsek belki işe yarar. Bu kadar değişiklik ve fiziksel sıkıntı ve bilinmezlik, rol değişimi, hayat değişimi kolay değil.. Bu dalgalanma, bebegimizi çok istediğimiz gerçeğini değiştirmiyor. Yorgunluklarimiz, isyanimiz olabilir.. ben mesela bu iştahima tek başıma yemek yetiştirmeye çalışmaktan yoruldum. Bir yandan yorulmamaya çalışmak, bir yandan o çoook besleyici malzemeleri gidip tedarik etmek ve hazırlamak.. "iyi beslen" "iyi dinlen"miş! Peki ben dinlenirken yine öbür ben, hamile bana yemek yapsın, kemik iliği alsın kaynatsin, yoğurt mayalasın:) ha bir yandan da stres yapmayalim:) e ben yetemiyorum ama kendime, o ne olacak? Tabii dengesiz hissederiz, gece uykusu şimdiden yok, bebek benim bedenimde hormonlarimla köşe kapmaca oynuyor, üstelik yalnız hissedebiliyorum ve tarifsiz bı ton kaygimiz var. Kafanızı sisirdiysem özür dilerim ama sanırım bir başka hamilenin de benzer ya da daha tuhaf ruh hallerinde olabildiğini artık biliyorsunuz, hissettikleriniz normal demek istiyorum, yani umarım normalizdir kardesim.. zira herkes kutsal anne, herkes pozitif, herkes anaç, herkes mukemmel ve kimse kimseye her cm'sine bir ağrı düştüğünü anlatmıyor:)

Kızlar 22 haftalık hamileyim aslında çok mutluyum her gün de şükür ediyorum hamile olduğum için onu hissettiğimde düşündüğümde mutlu oluyorum ama genel olarak bi sıkılganlık var sanki her an birşey olacakmış gibi sanki hayatım bitmiş de yeni birşeyler yapamayacakmışım gibi heyecan duyduğum şeyler de azaldı sanki bu vücut da bemim değilmiş emanetmiş gibi normal mi? Hormonlar bu derece değişime uğruyor mu ya?

Huni var, şimdiden var:) Yani tam güçlü olacağım, bir ağlama geliyor:)) Sakın oluruz, rahat derler; tedbirli davraniriz, evhamlı derler.. Ben bir yaranamadim bu hamilelik kadrosuna.. Enerjisizlik, çabuk yorulma bir sorun.. bir yandan süperwoman olarak mutfakta gurme şef gibi takilmaliyim bebeğim için.. ama 'dur sana doktor yat dedi, neye ihtiyacı var' diyen yok.. Yeri geliyor, bir kilo soğan almaya gidemezsin, ama 'canim iyi beslen hadi bye' cümleleri havada ucusur. Bir de hamilelik için "son prenses günlerin" diyenler var ki, ben henüz bir prensesljk göremedim, bir de bunun bitmiş halini düşünemiyorum. Biri nasılsın diye sordugunda dürüstçe iki agrindan bahsetsen, yüzlerinden anlıyorsun, beklentilerinde şu cümle var:"Hayatım, endorfinden uçuyorum, insanüstü bir güzellikte her günüm, taş gibiyim, bagisikligim tavan! Ha gozum mu niye şiş, valla allerjim yok, yüzümdeki geri kalan döküntülere uyum sağlasın diye sahne makyajı o:)" Ben çok dolmuşum.. Ben doldum, siz dolmayin, etmeyin.. yazın çizin, kendinizi ifade edin.. sonra patlıyor insan valla.. Kendime yine yemek yetistirmeye gidiyorum, tekrar yazarım tüm hunililer için:) Eksik var, daha yeterince çekistiremedim olanı biteni!

Hahahah işte tam da aradığım "yorum" buydu :)) kesinlikle yani şu baskı da var sanırım üzerimizde işte dikkatli yiyim ama besleyici yiyim istediğimden biraz feragat edeyim kan testlerim normal çıksın hem çok kilo almayayım ama aynı zamanda da bebeğimin gelişimi iyi olsun ee çocuk geliyor harcama ayarlayayım blablabla uzayıp gidiyor... Yani aslında günümüzde hem başkalarının beklentileri hem de bizim kendimizden beklentilerimiz fazla ondan oluyor sanırım ya da ben hamile kalmadan önce hep el bebek gül bebektim ne bilim hep bir hayalim mutlu olduğum şey vardı şimdi bunları yitirince ne oluyoruz oldum bu hisler hiç gitmeyecekmiş gibi umarım gider ya yani gitmezse huniyle dolaşmayalım sonra