teşekkür ederim canım. çok sevindim adınıza 9 sene sonra gelen mutluluğunuza bir başkadır ikiz annesi olmak, aynı anda bir yürekte 3 yürek taşımak. tebrik ederim. işte annelik duyguarı beni böyle çökertiyor bugünlerde. görseniz benim çocuklarımı ikiz oldukları biraz da ufak duruyorlar yaşıtlarından 3.5 yaşında minicik insanlar zorla okula gönderiyorum, evde onları daha kötü etkilerim diye. Allah sonumuzu hayır etsin, pişman etmesin aaah ah sabah 6.30 da kalkıyorum onlar gelene kadar gözüme bir damla uyku girmiyor elimde olsa okullarının karşısına taşınacam. nasıl bir duygu bu annelik Ya Rabbim, nasıl koydun bunu içimize, neyle süsledin nasıl yarattın da böyle kendimizi unutturdu

öyle mi 2 yaşından sonra demek. ay canım bunu duyduğum iyi oldu eşim diyordu da inanmıyordum adamcağıza. biz Türk anneleri yabancılara göre daha duygusalmışız öyle mi fark ediyor musun sen böyle şeyleri. ya da kıyaslayabilir misin onların çocuklarıyla bizimkileri. ne gibi farklar var duygusal veya sosyal açıdan Z

canım 3,5 yaş aslında kreş için erken bir yaş değil ve başlayalı daha 1 hafta olmuş. alışma süreci geçirmeleri çok normal ama bebek doğmdan yollaman daha iyi olmuş. yoksa kendilerinin istenmediği gibi düşüncelere kapılabilirlerdi. bence bir süre sonra alışacaklar ve orda da mutlu olacaklar. ama keşke 8 gibi falan götürseniz, saati çok erken. bende 2 hafta önce 16 aylık ikizlerimi kreşe başlattım ama çeşitli sebeplerden 3 gün önce geri aldım. tekrar bakıcı tuttuk.4 yaşına kadar düşünmüyorum kreş, anaokulu falan.. ben öğretmen olduğum için çalışmaya mecburum. ya anaokulunda devam etsinler ya da eve yardımcı tut birlikte balkın. tek başına idare etmen zor bana göre. B

ben her şeyin farkında bir insanım, eğitimli bir insanım kendini her daim geliştirmeye açık bir insanım.. bu yaşta eğitimin de önemini kavramış bir insanım fakat aynı zamanda bir anneyim. bu kadar duygusal olmam normal. evet ikilemdeyim ama vazgeçmedim ve geçmeyecem bunu anlamış olmanız gerekir. evden uzaklaştırmışsınız demeniz çok sert, böyle bir insan değilim ikizlerime ben baktım kimse bakmadı. ayrıca vicdanınız sızlamalı demeniz daha acı.. evden uzaklaştırdım gitsinler de ben de rahat edeyim diyerek göndermedim. benim ruh halimi ve yaşadıklarımı bilemezsiniz. yavrularım öğlen evdeler zaten evden uzaklaştırmak istesem tüm gün ma yapmadım, asla düşünmedim. ya da sorumluluk atmak istesem eve bakıcı veya oyun ablası tutarım hallederim.. evet kızarım bağırırım diye korkuyorum inanmasanız da çünkü yapayalnızım burda ne komşu ne arkadaş benle vakit geçireceklerine ki ben büyük ihtimalle özbakımlarını yerine getirebilecektim fakat sosyalleşme, iletişim kurma gibi becerilerini ne kadar verebilirdim bilemiyordum. sadece benimki onların söylediği sözlerin yüreğimi acıtmasıydı o saatte kalktılar diye bir yandan üzülürken akşamları da erken yattıkları için onlar adına mutlu oluyorum.. öğretmenlerine okula alıştırması için sorumluluk yüklemek gibi bir niyetim yok eşim sürekli çocuk pskiyatırlarıyla konuşuyor boş değiliz yani ikimiz de. söylediklerinizin bir kısmı gerçek fakat lütfen evden uzaklaştırma demeyin asla kabul etmem.

kızlar merhaba 35 haftalık hamileyim.. belki bilirssiniz bir de ikiz oğullarım var 3,5 yaşında. yaşadığım yerde hiçkimsem yok ne komşu ne arkadaş ne akraba yapayalnızız.. doğumda annem gelecek ama ne kadar kalacak ki.. bu sebeple bebek doğduktan sonra üç çocuğun birden ihtiyaçlarını yerine getirirken zorlanırım oğullarıma kızıp bağırırım psikolojik açıdan doyum sağlayamazlar diye onları yarım gün devlet anaokuluna yazdırdım öğlen evde oluyorlar. servise yetişmeleri için 06.30 da kaldırmam gerekiyor. yavrularım gitmek istemiyor daha 1 hafta oldu ama.. oğlum bu sabah gidene kadar ağladı anne ben uyumak istiyorum evde yatağımda, okula gitmek istemiyorum diye. ben onlara işkence mi yapıyorum yaaa... o ağladıkça ben konuşamadım, gözlerine bakamadım, yüreğimde bir taş oturmuştu sanki gizli gizli ağladım.. küçücük çocukları okula gönderiyorum sırt çantalarıyla minicik.. acaba bakabilir miyim kızar mıyım çok mu sinirlenirim bebeğe bakarken bebek durmazsa çocuklar beni hiç bırakmazsa ne yapmalıyım. bu vicdan azabı beni öldürecek. evde mi otursalar iyi, okula mı gitseler bu soru beni çıldırtacak.. ben de öğretmenlik mezunuyum ama iş evlada gelince her şeyi unutuyor insan şaşırıyor. ne gökte ne yerdeyim, ne yaptığımı bilemez durumdayım.. ya okulda serviste bişey olursa, yağmurlar başladı havalar soğudu vs.. bunların hepsi beni düşündürüyor. sizin aklınız şimdi benden çok daha mantıklı çalışıyor lütfen fikirlerinizi yazın... G

teşekkür ederim evet duygusallığım bi gerçek.. ama iyi bir şey yaptığımı düşünüyorum her zaman yavrularımın psikolojik durumları başta gelir benim için. ve bu yüzden ben de sağlam durmalıyım. ve duramadığımı düşündüğüm için bu yazıyı yazmıştım. ne kadar sağlam kendine güvenli yetişirse insan o kadar başarılı olur diye düşündüğüm için de okula gönderdim. çünkü ben çok sakin ve alttan almaya müsait bir çocukluk yaşadım, çok korkularım oldu, büyüklerimin karşısında konuşmamayı tercih ettim ve onların böyle olmasını istemiyorum. evde benimle bebekle geçirecekleri saatler çok olacak bu saatlerin içine dış dünyadaki insanların, aktivitelerin, etkinliklerin girmesinin benden daha faydalı olacağını düşündüm. işte bu yüzden yaptım.. iç dünyamı da tarıyorum zaten sürekli ve sonuç aynı hayır evden gitsinler diye değil Allah korusun böyle düşünmekten.. ben sizi anladım teşekkürler

canim ben almanyada yasiyorum oglum 3 yasinda basladi krese, burda cocuklar cok erken basliyo hayata, hatta calisan annelerin cocuklarini 2 yasinda bile aliyolar artik, o kadar cok sey ögreneceklerki kresde sen ile sasiracaksin, en azindan bi uyku düzenleri olacak, sabah erken kalkip aksam erken yatacaklar, okul öncesi bir sùrü sey ögrenecekler, hic üzülme erken diye, evde olsalar sen onlara logusaligin stresiyle belki daha cok kizip bagiracaksin, en azindan yarim gün sana ve bebege ait olmus olacak, kresden geldiklerindede onlara vakit ayirirsin, böylece hem zorlanmamis olursun, allah yardimcin olsun

teşekkür ederim iyi hissetmemi sağladığın içinevet çekingenler çünkü komşumuz filan yok, hep birbirleriyle ve benle oynuyorlar akşam da babalarıyla. tabi biraz da yapıları böyle çabuk etkileniyorlar her şeyden. şimdi ara sıra arkadaşlarından bahsetmeye başladılar telefonu alıp sınıftakilerle konuşur gibi yapıyorlar. inşallah faydası olacak. ben de onlarla kalkıyorum erkenden onlar gelene kadar geri yatmıyorum hamileyim oysa ki ama sanırım ne yapıyorlar diye düşünmekteneskiden geç yatıyorlardı şimdi erkenden yatıyorlar inşallah büyümelerine yardımcı olacak bu uyku çünkü biraz yaşıtlarından ufaklar görüntü olarak ikiz oldukları için kadesa

canım üzme bence de kendini. uyku tatlı geldiği için ağlayıp sızlanmaları çok normal ama eminim orda iyi vakit geçiriyorlardır. bebek doğmadan gidip kendin de gör istersen için rahat eder böylece. G

Bir anneden başka çocuğunu daha iyi düşünen olamaz bencede kendine göre en mantıklı çözümü bulmuşsun. Yarım gün gidiyorlar yazmışsın acaba öğleden sonra yarımgün gitme imkanları var mı? Hem uyumuş olurlar hemde belki sizde daha dinlenmiş olursunuz... Allah kolaylık versin. Yeni bebeğiniz de evinize bereket ve yeni çözümler getirir inş.

Bende türkiyede ögretmendim. kizim 4 yasindayken bir ara niyetlendim ama gözüme cok kücük göründü. Vazgectim. Ama Almnayadayim 3 yildir. Burada cocuklara özgüveni 3 yasindan önce asiliyorlar. Bacak kadar cocuklara neler yaptiriyorlar görseniz hayret edersiniz. Valla ben ettim. B

yazini okuyunca cok uzuldum ben de, ama belki de bir az sonra alisicaklar, benim arkadasim vardi oyle her gun oglu zorla krece gidiyordu agliyordu falan, o da cok uzuluyordu ama simdi alisdi tam tersi evde oturmak istemiyor pazarlari bile gitmek istiyor, yeni arkadaslari var begendigi bir kiz var falan simdi cocuk cok mutlu, belki seninkilerin de bu sureci atlatmaya ihtiyaci var sonra kolay olacak, onlara sevdirmeye calis bu durumu ve uyum saglamalarina yardimci ol, ben de hammileyim ve 10 gun sonra dogum yapicam allahin izniyle, ben bir cocuga bile nasil bakacagimi kara-kara dusunuyorum, senin icin cok zor olur 3 cocuga bakmak hem yaninda yardim edecek kimsen de yok, onlar aglarken bile sen guclu olmalisin cunki sen onlarin iyiliyi icin yapiyorsun her seyi 3-une birden yetisemiyceksin o yuzden guclu ol ve onlara yardimci ol, guven ver zaten yarim gun,3.5 yasinda da artik kocaman olmuslar bebek degiller, kardesininz gelecek siz buyudunuz simdi onu buyutmeliyim falan de abi oluyorsunuz de, bu da sizin sorumlulugunuz de, onlara yardimci, agliyorlar diye de uzulme zaten cocuklarin en sevdiyi sey aglamak :)basarilar dilerim umarim bu sorunu atlatirsin, guclu ve sabirli olmak zorundasin

canim önceligi ikizlerine vereceksin, gecen bir pskologda ayni seyi söylemisti, bebek zaten cok kücük anlamiyo bir seyden, bebegin dogdugunda yapma etme dmiycekmissin diger cocuklara, dikkat cekmek icin daha cok yapmak istiyceklermis, sürekli onlara yüzüne bakarak, sarilarak sevdigini söyliycekmissin, gerekirse bebegi emzirirken bir kenara birakip konusacakmissin diger cocukla, oyuncaklarinizi toplayin degilde, gelin birlikte oyuncaklarinizi toplayalim gibi, bebege gelen hediyeleri gösterme sakin, yada bebege aldiginiz seyleri, cünkü seninkiler baya kücük kiskanirlar, benim oglum 9 yasinda, cok istiyordu bir kardesi olsun, bir sürü üzücü olay yasadik, ama rabbim nasip etti hamile kaldim, oda sürekli karnmi seviyo, ciksin artik diyo, ama bebege bisey aldigimiz zaman hemen basliyo kiskancliklara, sürekli anne beni seviyomusun diyo, bebek dogunca bende süt icicem diyo, bakalim biz nail atlaticaz bu süreci, su an 3. sinifa gidiyo, pedegog bir tanidigimiz var ona gidicek bakalim hem dersleri icin, hemde konsantrasyonu biraz daginik, o yüzden biraz icim rahat, kendisi dalinda uzman, cocuk pskolojisinde bir numara, hamile oldumuda biliyo, haftada 3 gün ona gidecek, insallah kolay bir sekilde atlatiriz bu süreci

umarım uslu bir bebek olur çünkü abilerinden çok çektim hiç oturtmazlardı beni. hep kucakta gezdirirdim. sırtıma takıp yemek yapardım. eşim de öyle. geceleri oturarak uyurdum. Allah tan dileğim biraz uslu olması ama pek de ümidim yok çünkü Allah bana bu konuda biraz çok yükleniyor o da dayanabileceğim içindir mutlaka. çekemeyeceği yükü vermezmiş. sağlıkla büyüsünler de bunlar dert değil aslında

Ben anne değilim belki anlayamam ama ne bileyim canım çok erken değil mi? minicik daha çocuklar. okurken yazınızı gözüm yaşardı. keşke öğleden sonra olsaydı okul. Bende çalışıyorum. zaman gelince belki bende aynı durumda olacağım. Alahım anne olmakta, minicik çocuk olmakta ne zormuş.. ne diyeceğimi bilemedim. E

Sen kökümsün ben toprağım Canımla kanımla beslerim Sen solma diye göz yaşımı dökerim Hem gündüzün hem gecen olurum Annenim ben senin yoluna bin kez ölürüm S

evet öyleymiş oralarda bize ilginç geliyor işte. bi arkadaşımın komşusu burda norveçli.2 yaşında kızı varmış çocuğa nora slap diyormuş, nora ismi bu arada, çocuk gidip odasına yatıp uyuyormuş. ve sabah uyandığında hadi gel diyen olmazsa çıkmaz beklermiş yatakta. kadın 6 ay emzirirmiş, yeter deyip kesermiş sütten hemen ek gıdaya geçiş devam.. geceleri emzirip altını değiştikten sonra yatağa koyuyormuş, ağlamaktan çatlasa da bakmazmış artık ihtiyaçlarını gördüm isteyecek bir şeyi yok diyormuş... anaaam biz de kendimizi paralarız. ben ikisini bir emzirirdim aynı anda. gecede defalarca kalkardım ya da arada yatardım demek daha doğru. eğer 4 kere kalktıysam o gün kendimi baya zinde hissederdim az kalktılar diye. birini ayağımda birini kucağımda uyutuyordum sütten kestikten sonra.1 yaşlarına kadar emzirdim sağlık sorunumdan dolayı kestim.. işte kültürlerimiz farklı. biz daha korumacı, daha duygusal yetişiyoruz onlar daha yalnız, daha belki de güçlü.. o kadın annesinden bir tişört istemiş 14 yaşındayken çalış kazan al demiş annesi. o da işe girmiş ve almış o tişörtü. işte böyle biz böyleyiz onlar öyle P poti rabbim sana hamd

aaay ay biz kadınlar nasıl yüreklere sahibiz değil mi.. senin oğlun nerde canım

size kesinlikle boş bi insansınız ya da yanlış davranmışsınız vb. bir soylemim olmadı olamaz. kimseyi yargılamaya hakkım yok başlıktan da anlaşılabileceği şekilde sadece bir bakış açısı koydum ortaya. boş bir insan olduğunuzu düşünmüyorum bilakis eğitimli bir insan olduğunuzu yazınızdan anladım ama dediğim gibi farklı bir taraftan bakmanızı istedim siz haklı olarak anne rolünüzle canınızın yandığını ifade etmişsiniz. ben de okul öncesi öğretmeni olarak bunun gereksiz olduğunu söyledim . "vicdanınız sızlamalı da " derken de eğer evden işim kolaylaşsın diye okula gönderiyorsanız sızlamalı demiştim. hassas olduğunuz için üzerinize alınmışsınız. sizin onları okula gönderdikten sonra ya da gönderirken psikolojinizin rahat olması adına bu kadar keskin bir kelime kullandım. "evden uzaklaştırma amacınızın olmadığının" net bir şekilde farkına vardrmak içindi aslında ama sizi anlıyorum. sadece yorum yazmak için değil de size birşeyleri iç dünyanızda tartmak ve duygularınızı netleştirmeniz için yazmıştım. diyaloglar karşılıklı olarak savunma ya da açıklama yapma şekline dönüştükten sonra sadece diyebileceğim tek şey sıradan bir yorum olup; siz ve çocuklarınız için hayırlısı olsun demek olur. A

ah canım evim okulun orda olsa 9 da gidebiliyorlar istersen orda kahvcaltı yapılıyor 9 da o saate kadar getirin diyorlar. ama benimkiler servisle gittiği için erken kalkıyor. o tarafta otursam yağmur çamur demem bebeği de alırım her gün götürür getiririm zaten 3 saatcik kalmış olurlar okulda ama ev orda değil işte böyle. aşağı tüküürsen sakal, yukarı tükürsen bıyık

ayy çok duygulandım müsamere diyince.. teşekkür ederim. çok şükür. daha iyi olmaya başladılar. öğretmenleri ve psikolglarıyla görüştüm. gebeliğin başında birkaç kez onlara çok kötü bağırmıştım çok korkmuşlardı içimden atamıyorum dedim, elbette hata yapıcaz sürekli kendinizi ölçüp tartmayın dedi psikolog, duygusal olmanız normal dedi. öğretmeni de hiç arkadaşlarının olmadığı çok belli diyor, birbirlerinden başkasıyla oynamıyorlarmış. kahvaltılarını kendileri yapıyormuş, tuvalet de sorun olmamış çok şükür. zaten orda 1 saat kadar kaldım oğlumun biri çok rahattı ben yokmuşum gibi. ama diğeri ben orda olduğum sürece ağladı, ben gidince susmuş. bir de önemli olan şuymuş aslında servisle giden çocuklar erken gidip geç gelmek zorunda kaldıkları için uzun saatler orda kalmaktan dolayı böyle oluyormuş. çok doğrualışana kadar siz getirip alın dediler. bu hafta babamlar geldi 9 da götürüp 11.30 da alıyor düzelmeye başladılar. ama servis bizim için kaçınılmaz malesef. ve devlet anaokullarına da güveniyorum bütün öğretmenleri memurları, müdürü hepsi çok ilgili. gözlemledim orda. öğretmenleri tek başına ilgileniyor şimdilik daha sonra stajerler gelecekmiş, öğrencilerine bebeğim, annecim diye hitap ediyor, kibar bir bayan. tuvalete götürüyor. yemekten önce ve sonra eller yıkanıyor, dua edilip yemek yeniyor. resim boyama, oyun hamuru oynandıktan sonra eller yıkanıyor, oyuncaklar oynandıktan sonra hep beraber topluyorlar. çok güzel şeyler bunlar. kesinlikle benim evde biri yeni doğmuş bir bebek 3 çocuğa bakmaya çalışırken vereceğimden çok şey verecekler bunu daha iyi anladım. yalnız başına bunları yapmak çok zor olacak ve çok verimsiz olacaktım.. çok şükür verdiğim karardan memnunum. destek veren herkese çok teşekkür ederim kızlar..

canım ben de zaten hayatlarına yeni girecek olan kardeşlerini daha kolay kabullenmelerini istiyorum. hamileliğimin başından beri buna çok dikkat ettik eşimle. şu anda onu çok seviyor ve doğmasını istiyorlar karnımı öpüorlar yatarken ona iyi geceler diyorlar. fakat tabiki doğumdan sonra bu böyle olmayacak. sessiz olu, bağırmayın kardeşiniz uyuyor, veya emziriyorum şimdi gelemem oğlum vs. işte tahmin edersiniz bu tür şeyler duyacaklar. ve bu da belki dışlanmış olduklarını hissettirecek ve bebeği kıskanacaklar. ama yarım günlerini anaokulunda arkadaşlarıyla paylaşırlarsa daha iyi olacağını düşündük. öğlen gelince de yemeklerini yiyorlar okulda yaptıklarını konuşuyoruz. sonra bir iki saat uyuyorlar babaları geliyor.. bebek olunca da inşalllah güzel olur her şey. ilk ayları bilirsiniz gaz prıblemleri uyumamalar ağıtlar, uyku düzensizliği. ve burda yapayalnızım kimsem yok kimi çağırayım da şu bebeğe biraz bak da ben çocuklara yemek hazırlıyım diyecem örneğin. ama şimdi babasıyla beraber kalkıyoruz hep beraber kahvaltımızı yapıyoruz. eşim onları indiriyor servise gidiyorlar sonra da kendi gidiyor, bazen kendi götürüyor. okulun psikoloğu var haftaya onun yanına gidecem enine boyuna konuşmak için. eşim de doktor hastanede çocuk psikiyatrlarıyla irtibatta sürekli. müdürüümüz duygusal davranmayın diyor, okula sık sık gelmeyin kapıda beklemeyin diyor, kendisi de anaokulu öğrt. mezunu. işte böyleeee P poti rabbim sana hamd

Bence sorumluluk sahibi bir anne olarak üzerine düşeni yapmışsın. Hem sen çocuklarını askeri yatıla mı yolluyorsun bu kadar üzülme. Öğretmenim dedin bilirsin. Çocuklar için ilk okul deneyimi ne kadar ertelenirse ertelensin ağlama istememe olayı olacak illaki. Hem 3,5 yaş ideal bir yaş. Çevremde sırf sosyalleşsin, arkadaş oyun ortamı edinsin diye bu yaşlarda çocuklarını kreşe başlatan çok insan var. Hem ikizlerin de birbirlerinin arkadaşlığı dışında bir şey keşfetmiş olur. Gurbetelde olmak zor. Ben de gurbetteyim ama bana en azımdan eşimin ailesi destekçi. Ben Çocuğunu ilk defa okula göndermek de zor. Ben elimde büyüyen kızkardeşimi annesi olmadığım halde okula ilk kez gönderirken içim yanmıştı. Anne olmak zor. Kendini üzüp yükünü daha da arttırma. Ufaklıklarda alıştıktan sonra sana garanti ederim haftasonu evde sıkılacaklar.