>Can Dündar yine üstatlığını konuşturmuş... alkisalkisalkis >Evlilik, inanmadığım halde içerisinde 17 seneyi bitirdiğim bir kurum benim >için.. 17 senede 40 çift arkadaşımın son verdiği kurum ayni >zamanda da... Evliliğimin bu kadar uzun sürmesinin gizi belki de kuruma >inanmamaktan geçiyor. >Evliliği toplumun dayattığı şekilde yasamamaktan... Nedir bu dayatmalar? >Erkeğin muhakkak kadından yasça büyük olması, eğitim seviyesinin erkeğin >lehine ya da en azından eşit olması bunların sadece ikisi... >Olmaz, yürümez diyor toplum... Erkek yasça büyük olmalı ki, kadına 'höt' >dediğinde oturmalı kadın... Ya da yumuşatıyorlar; >Efendim kadın erkekten önce çöktüğü için küçük >olmalıymış yaşı... >Eğitimde de böyle.. Kadının çok okumuşu bilmiş olurmuş, evde kalmakmış >layığı... >EŞiM BENDEN 2 YAS BÜYÜK; ne 'höt' dememe gerek kaldı 17 senede, ne de >benden önce çöktü... >Yıllar içinde ben yaşlandıkça o gençleşti, >'Ooo Can bey kapmışınız çıtırı' esprilerine muhatap dahi oldum. >ESiM 3 ÜNiVERSiTE BiTiRDı; ben bir taneyi 9 senede bitirdim.. >Ne o bana bilmişlik tasladı, ne ben ona ezik baktım... Kulağa gelen müzik >tekse de, onu oluşturan notalar farklıdır der Halil Cibran... >Bunu unutmadık biz. >Ben konuşurken o dinledi, ben dinlerken o konuştu 17 sene. >O öfkeliyken ben, ben öfkeliyken o 'haklisin bir tanem...' dedik, >Öfke bitip fırtına durulduğunda 'ama bir de böyle düşün' de dedik fikrimizi >savunurken. >Farklı insanlar olarak görmedik birbirimizi, ayni amaç için savaşan >neferlerdik bu hayatta... >Asla bilmedik ne kadar para kazandığımızı, ortak cüzdanımızdan gerektiği >kadar aldık. >Ne kadar çalarsa çalsın masanın üstünde telefon, kim bu saatte arayan >karsı cins diye sorgulamadık da ama... >Sevginin en büyük dostuydu bizim için 'güven'... Ve güvenin ardına >saklanmış bir 'saygı' vardı daima... >Ne kavgalar, ne badireler atlattık 17 senede... >Eee ülkeler neler gördü, biz çekirdek aile mi sütliman mı yaşayacaktık... >Bir gün öyle bir girdik ki birbirimize, ben ilk kez odamın dışında yattım >bir gece, misafir odasında... >Gece yarısı kapı açıldı esim; >'Ne yapıyorsun burada?' diye sordu kapının esiğinden, 'uyuyorum' dedim buz >gibi bir sesle... Gitti, gelmesi 1 dakikasını almıştı elinde yastıkla... >'kay yana' dedi daracık yatakta. 'ne yapıyorsun?' dediğimde 'benim yerim >senin yanın, sen gelmezsen ben gelirim' dedi... >Anladım ki o gece, en uzun kavgamız yatma saatine kadar sürecek... >Ve bence doğrusu da bu... >Kırsak da zaman zaman kalplerimizi, asla kin tutmadık birbirimize... >Toplum kurallarıyla oynasaydık bu oyunu belki de 41 inci çift olacaktık o >listede... >Ama oyunun kurallarını biz koyduk... Nede olsa bizim oyunumuzdu, oynanan... >Topluma kulaklarını tıkayarak hem de... Ne benim, ne de bizim >sözlerimizle... >Sadece gönlünüzden geçtiğince... >Dediği gibi Ataol Behramoglu'nun; >'... Yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var: >Yaşadın mı büyük yaşayacaksın, ırmaklara, göle, bütün evrene. >Karışırcasına. Çünkü ömür dediğimiz şey, hayata sunulmuş bir armağandır. Ve >hayat, sunulmuş bir armağandır insana... CAN DÜNDAR