cok ağladım. kızımı asla bırakamam.. mafoldumben.. o benim canım.. onun gelmesi için okadar cok bekledik ki.. asla ama asla ondan vazgeçmem..:gitme: S

allahim cok kotu bisey ya. sen cocuklarimizi kucagimiza almamizi nasip et. ona bisey olcak diye odum kopuyor kaldiki kurtaj yaptirmak alsanaalsanasmile rabbim kimseyi sasirtmasin... klava: maviumutolsun Rabbim Sana Emanetiz tek ayak

Ağladım yazının sonunda... Rabbimin yaşama hakkı verdiği bir cana kıymak dogru değildir. Eger önceden böyle bir hata işledi isek Rabbime affetmesi için içten tevbe etmemiz gerekir... asiyan_1010

Allah kimseyi kürtaja mecbur bırakmasın psikolojisi çok ağır insanlar nasıl bunu isteyerk yaptırıyolar şaşırıyorum 11 kasımda kalp atışı durduğu için aldılar bebeğimi hala içimde ince ince sızlıyo(( K KARAFESLEGEN

BEBEĞİNİZ BUNLARI SÖYLÜYOR 5 Ekim: Bugün var edildim. Buradayım. Varım. Müthiş bir duygu bu. Var olduğumu henüz annem ve babam bilmiyor. Bir elma çekirdeğinden bile küçüğüm. Ama ne de olsa, ben benim. Varım ya! Bu bana yetiyor. Henüz bedenim belli belirsiz, yüzüm yok ama, varlığımı ve benliğimi hissedebiliyorum. Bir kız olacağım ve baharda çiçekleri seveceğim. 23 Ekim: Hiç göremediğim bir el ağzımı biçimlendirmeye başladı. Dudaklarımda onun dokunuşunu hissediyorum. Bu "el"in dokunduğu yerler dudağım damağım oluyor. Düşünün bir yıl sonra bu elin dokunduğu yerde tebessümler açacak, güleceğim. Dudağımdan ve dilimden sözler dökülecek. Herhalde önce "Anne!" diyeceğim. Anne duyuyor musun beni? Seninle konuşacağım. Sana güleceğim. 27 Ekim: Bugün pek mutluyum. İçimde tatlı bir kıpırtı başladı. Artık bir kalbim var. Kalbim atmaya başladı. Hayatım boyunca böyle atıp duracak. Sevgilerle dolduracağım kalbimi. Tıpkı anneminki gibi... Annem bedeninde iki kalbin birden atmaya başladığını bilseydi ne kadar sevinirdi! 2 Kasım: Her gün biraz daha büyüyorum. Kollarım ve bacaklarım da biçimlenmeye başladı 12 Kasım: Ah evet.. Bunlar, bunlar ne kadar sevimli ve küçük şeyler. Aman Allah'ım parmaklarım da çıkmaya başladı. Bunlarla çiçek toplayacağım, annemin elini tutacağım, kalem tutacağım. 20 Kasım: Oh, nihayet.. Annem doktora gitti. Burada olduğumu öğrendi.. Yaşasın! Doktor teyze özel bir cihazla gördü beni. Ultrason diyorlarmış. 25 Kasım: Artık babam da burada olduğumu biliyor. Fakat henüz kız olduğumun farkında değiller. Onlara sürpriz yapacağım.. 13 Aralık: Artık çevreme bakabiliyorum. Etrafım çok karanlık ama olsun. Yine de mutluyum. Yaşıyorum ve varım. Kısa bir süre sonra gün ışığını görebileceğim, renkleri ve çiçekleri tanıyacağım. 28 Aralık: Anne burada bir şeyler oluyor. Doktor abla neden mutsuz bakıyor böyle... Sen acı çekiyor gibisin. Kalp seslerin değişti... Sustun. Benimle niye konuşmuyorsun anne? Anne? Anne? Anneciğim Yüzümde soğuk bir şey hissediyorum. Anne, yüzümü parçalıyorlar... Anne bir şeyler yap Anne Kolumu çekiyorlar anne Canım yanıyor anne... Anne Ayaklarımı parçalıyor bu şey anne... Beni sana bağlayan damarı kopardılar anne? Anne kalbimiparçalıyorlar Anneciğim Anne? Anne? An... Ah! ve hemşire şöyle der:'kürtajınız bitmiştr geçmiş olsunn' BU YUZDEN KURTAJA HAYIR!!! vera2020