canım bebegin suanda ne kadar? bizim akıbetimiz hakkında birsey soylemiyor doktor. gecen hafta 2700 du, bu hafta 3100 olmus. bide ultrason yanlıs olcebilir diyorlar. kafam karıstı yine

rica ederim canım hoş geldin inşallah sıkıntısız doğum yaşarsın hikayeni zevkle okuruz S

cnm çok büyük zorluklar atlatmışsınız yavrunla beraber.. ama o sana her zorluğa ragmen sıkı sıkı tutunmuş.. inş da bırakmayacak ve kucagına alacaksın.. rabbım hepimizin dileğini gerçekleştirsin.. yavrularımızı saglıklı sıhatlı versin... nrtmctuck ANNESİNİN

gözün aydın canım. sağlıkla, analı babalı büyüsün bebişin sifaa Mucize

maşallah canım benim çok sevindim kocamann tebrikler en kısa zamanda o güzel hikayeni okumak isteriz inşallah Yüce Rabbim analı-babalı, sağlıklı-hayırlı evladınızı keyifle büyütmek nasip etsin cici bebeğini yerime öper misin cici anne

HeyeCan yaptım ben şimdi

şifaacım, benim tarihimde kesinleşti... bi aksilik olmazsa 28 şubatta kızım bizimle olacak SKRN82

25inde belli olacak bizimde doktor bu hızla büyümeye devam ederse 38 veya 39 da sezeryanla alırız dedi büyük bebeklerde normal yapmıyoruz dedi haftada 200 gr alsa 38. haftada 4kiloyu geçecek

slm hayırlı olsun bebişiniz. şuan 1,5 aylık olmuştur herhalde çok tatlı maşalllah. Analı babalı büyüsün inş. Rabbim size bağışlasın. B

Hayırlı olsun canımmm B BucuS

biraz uzun ama buda bizim doğum hikayemiz 13 Mart 2013 ev kalabalık... Kayınvalidemin Umre dönüşü bana gelmesi sebebiyle evimiz çok kalabalık. Ben de tatlı tatlı sancılar ama konduramıyorum. Çünkü sezaryen için gün aldık 18 Martta gelecek Kubilay Arslan. Çanakkale şehitlerini anma gününde gelecek oğlum, anlamlı olacak gelişi... Gece saat 2 civarı dönüp dolaşıp yattık hepimiz, 3 görümcem bende... Sabaha karşı tuvalete gitme ihtiyacı ile uyandım, ezan okunuyor. Altımda bi ıslaklık, yok terledim sanırım, yooo bu kadar terlemiş olamam, sanırım tuvaletimi kaçırdım, yooo bu kadar kaçırmış olamam. !!!!! Evet Kubilay Arslan geliyor, suyum gelmiş! Işığı yaktım kalktım, eşime seslendim -Mehmet? Fırladı yataktan, sancıyla yattığımı biliyor herkes çünkü. Panik olma bebek geliyor. Hemen kalktık, ablalarımı kaldırdım. Üzerimi değiştirirken ağlamaya başladım, çünkü ben doğumdan gerçekten çok korkuyorum. Annemi aradım, ilk otobüsle gelecek panik oldu zaten sabah saat 05.00. Atladık arabaya, zaten hastane yakın... Bu esnada doktorum 2 günlüğüne yurt dışında, demiştim ama durur durur onun olmadığı gün doğururum ben diye. Çıktık hemen doğumhane katına. Nst ye bağladılar, düzenli sancılarım varmış, muayne ettiler, sezaryen olduğunu söyledim. Doktorumu aradılar maalesef ki havaalanında imiş. Başka bir doktoru yönlendirmiş, saat 8.30 gibi burda olur dediler ve yatışım yapıldı. Herşey iyi güzel gülüyor eğleniyoruz odada. Ve bir sancı, hemde ne sancı bağıra bağıra ağladım... Sabah 09.00 gibi geldi doktorum Erkan Erkan Aktaş. Güler yüzlü sıcak bir adam... 2. vakka olduğumu söyledi, fakat sancılarım olunca ilk beni alıcakmış öyle dedi. Annem geliyor bu arada yolda, eşim annemi almaya gitti durağa. Ve tekerlekli sandalyeyle görevli odaya girer... Ben yusuf yusuf... Hemen mi? Şimdi mi? Ama eşim yok! Annem yok! -Maalesef hemen almak zorundayız. Aldılar beni, gidiyorum. O an bebeğime kavuşacağım aklımın ucundan bile geçmiyor, tuhaf bir şey heyecan da var korkuda... Ameliyathanenin kapısına geldik, eşimi arıyor ablalar yolda geliyorum diyor, ama beklemiyorlar tabi. Ağlaya ağlaya girdim kapıdan içeri... Neden ağlıyorsun diyor görevli korkuyorum diyorum korkma diyor bana. Ve içerdeyim... Sedyenin üzerine oturttular beni, anestezi uzamanı geldi ben ağlıyorum hala eşim yok diye. Belden iğnem yapıldı, 2 dakika sonra bacaklarımı hissedip hissetmediğimi sordular hissetmiyorum dedim. Ve yattım... Doktor geldi, muhabbet başladı... En çok bebeğimde neyi merak ettiğimi sordular, saçları dedim, saçları var mı yok mu? Adı ne olacak dediler, Kubilay Arslan dedim ve doktor oğlumun göbek adını koydu Mustafa Kemal. -Saçları vaaaaarrr! Ve ağlama sesi... Bebeğim, oğlum, herşeyim. Yanağıma değdi yanağı, mis kokusu burnumda, ciğerlerimde... Ağlıyoruz ikimizde... Ben kavuşmanın verdiği mutlulukla döküyorum gözyaşlarımı, o ciğerlerini yakan oksijenin acısıyla... Sonra götürdüler onu süsleyeceklermiş, yakışıklı olup çıkacakmış karşıma. Eşin bebeği alır odada bekler seni dediler, hayır dedim o beni bırakmaz, ameliyathanenin kapısından gitmez dedim. Ve uyumuşum. Beni sedyeye alırlarken uyandım. Çıkıyoruz ameliyathaneden ve eşim kapıda... Gitmemiş, beni beklemiş. Annem ağlıyor, kendimce teselli ediyorum onları iyiyim ben iyiyim... İşte odadayız, bitti 9 aylık macera. 38+4 oğlum kucağımda koynumda. Ne mutlu bize, Şükürler olsun seni bize nasip eden Rabbime. Hoş geldin oğlum, annenin kalbi senin için atacak artık. F

Ağlayacak yer arıyorum. Zaten kendimi bildim bileli çok ağlak biriyimdir ama şimdi durduk yere ağlıyorum. Bir şey söylesem gülersiniz. Geçen kanepeye uzandım azıcık uyuklayayım diye eşim de tv seyrediyordu, sesini biraz kısmasını istedim, yatak odasına git orada uyu dedi diye ağladım, yani o derece saçma sapan şeyler gözümden yaş getirir oldu. Sonra garibim o da üzüldü beni öyle görünce, bana mı alındın dedi, yok dedim kızıma dua ediyordum da ondan ağladım dedim, e doğruluk payı var ama sonra da kızım için dua etmiştim :)

güzel MASALınızı ağlayarak okudum hayırlı bir evlat olsun inşallah diğer annelere de kolay bir doğum ve bebeklerini sıkıntısızca kucaklarına almayı diliyorum

canım hikayeni sabırsızlıkla bekliyorum.. C

gözünüzaydın rabbim bizlerede hayırlısıyla sağlıklı doğumlar nasip etsin. doğumunuz biraz erken olmuş erken doğum riskiniz var mıydı? arada sancım oluyor gibi ama doğumun başladığını anlayabilecekmiyim diye endişeleniyorumda

evet bismillah deyip konumuzu açıyorum Rabbim hepimizin bebeklerini sağlıklı-hayırlıca ve vaktinde sıkıntısızca kucağımıza almayı nasip etsin inşallah gerçi şimdiye kadar 3 arkadaşımızın doğumu gerçekleşti sıra kimde acaba 2013 Mart Anneleri Doğum Tablosu AnneB. D. TDoğum Tarihi ve Haftası CinsiyetiBoyuKilosuBebeğin AdıHastaneŞehirDoğum Şekli ve Saatia_can24.03.201315.01.2013 - sata göre 30, usg ye göre 32KIZ43 cm1620 grALA MASALÖzel Adana Metro Hastanesi AdanaSpinal Sezeryan- 09 : 55 hanifemutlu 20.03.201330.01.2013 - 33 HaftalıkKIZ43 cm2200 grSamsunSezeryanOzOkuN 6 Mart 201314 Şubat 2013 - 37+0KIZ50 cm3850 grNehirŞanlıurfaSpinal Sezeryan- 11:30PORSELEN_BEBEG 1 Mart 201314 Şubat 2013 - 39+5ERKEK50 cm3600 grAyberkBandırma Özel HastanesiBalıkesirEpidural Sezeryan- 08:45bersu21 Mart 201316 Şubat 2013- 35+2ERKEK1690 grHataySezeryan puppa 3 Mart 201317 Şubat - 38 HaftaERKEK49 cm3150 grEmirTekirdağNormal Doğum - 20:30rakkun12 Mart 201318 Şubat 2013KIZ49 cm3170 grElif Beyza İstanbulSpinal Sezeryan- 11:00belgin42 2 Mart 201318 Şubat 2013 - 38+2KIZKonyaSpinal Sezeryan- 12:20 dilaralbayrak 1 Mart 201318 Şubat 2013KIZÖzel Karadeniz HastanesiTrabzonEpidural Sezeryan - 08:00mozan273 Mart 201319 Şubat 2013 - 38+2ERKEKEgeÖzel Edremit Körfez HastanesiBalıkesirSezeryan- 8:37dclfrt4 Mart 201319 Şubat 2013 - 38+2ERKEK48 cm2800 grUmutNiğde Özel Hayat Hastanesi NiğdeSezeryansifaa2 Mart 201321 Şubat 2013- 38+5KIZ50 cm3000 grAzraÖzel Modern Dünya HastanesiKayseriSezeryan - 09:00olduolacak03 Mart 201321 Şubat 2013KIZ49cm3600 grSezeryan -12:10nrtmctuck7 Mart 201321 Şubat 2013KIZMasalİstanbulselalmaz11 Mart 201322 Şubat 2013- 37+5KIZYağmurKarabük Medikar HastanesiKastamonuSezeryanclue18 Mart 201323 şubat 2013- 36+4KIZ49cm2690 grNormal Doğum - 19:00jelale16 Mart 201325 Şubat 2013-37+2 ERKEKMehmet AliİstanbulSezeryanmasalimmm20 Mart 201322 Şubat 2013- 36+0KIZ 49 cm3820 grKIZ Sezeryan -16:29 ebah2347 Mart 201327 Şubat 2013- 38 HaftaKIZIşıkSpinal Sezeryan- 12:35geceyimben10 Mart 201327 Şubat 2013-38+3 KIZepidural sezeryan -12.30recsn 3 Mart 201328 Şubat 2013KIZ49 cm3000 grNehirSezeryan- 12:15eternet3 1 Mart 2013KIZ52 cm3640 grspinal sezeryangida_pinar12 Mart 20131 Mart 2013ERKEKTekirdağEpidural Sezeryan - 07:00tustubik11 Mart 20131 Mart 2013ERKEKCanİstanbulSezeryanpapatya50 24 Mart 201301 Mart 2013 -36+3KIZ ERKEKZeynep 2490 gr -Eren Yavuz 2470 grZeynep - Eren Yavuz Sezeryan - 15:37-15:38deryamdemir 13 Mart 20131 Mart 2013 ERKEKSezeryan-08:29irmas 7 Mart 20132 Mart 2013ERKEK57 cm4290 grCan Denizİstanbul Hizmet HastanesiİstanbulSezeryankahorihama12 Mart 20134 Mart 2013- 38+6 KIZEceSezeryanadanam16 Mart 20134 Mart 2014Sezeryancilek78792 Mart 20135 Mart 2013ERKEKNormal Doğum- 9:29db5515 Mart 20136 Mart 2013 - 39+0ERKEK3130 grBatuhanMedicanaAnkaraSezeryannifado17 Mart 20136 Mart 2013KIZReyyanKonyaSezeryanebruli8017 Mart 20138 Mart 2013 - 38+5KIZ İstanbulEpidural Sezeryanrealisttt8 Mart 2013Epidural Sezeryans. i. n. e. m 28 Mart 20138 Mart 2013ERKEKSezeryan - 12:45_CandaS_24 Mart 201311 Mart 2013ERKEKMeriç İnançEpidural Sezeryan- 07:25emsalsiz14 Mart 2013Epidural Sezeryansonsy27 Mart 201314 Mart 2013KIZ 4200 grSezeryan201331 Mart 201318 Mart 2013KIZ Elif İlkimİstanbulSezeryan. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

oooooooooooooooooooooyyyyyy ağlattın benide... ne güzel bi mucize ne büyüksün Rabbim... şükürler olsun.. Rabbim tüm isteyenlere yaşatsın bu duyguyu sağlıkla sıhhatle alalım bebişlerimizi kucağımıza inşallah cnm... R

çok ama çok duygusal ama Rabbime şükürler olsun sonu muhteşem biten hikaye Rabbim bahtını güzel eylesin inşallah Masal yeğenimizin sifaa Mucize

sonra buna içim çıktı deyim yerindeyse zaten acaip bi duygusalım. ama masalın hikayesini okumak bana çok iyi geldi çünkü bazen o kadar saçma şeyleri düşünüp kafama taktığımı farkettimki; hastaneler, hemşireler, yıkanmamış, ütülenmemiş bebek çamaşırları, hala bi türlü tamamlayamadığım ihtiyaç listesi, sonu gelip kapanmayan doğum çantası, bebek şekeri, kocacımın odunlukları, vs vs... bütün bu saçma sapan şeyleri düşünüp bebeğimi unutmuşum, bu doğum hikayesi beni kendime getirdi, bana ne için bu yola çıktığımı hatırlattı, teşekkür ederim a_can. Allah Masal bebeğe ve sana sağlık sıhhat ve uzun ömürler versin...

RABBİM tümbekleyenanne babalara sağsalim kavuştursun yavrularını...

arkadaşlar dogum yapan arkadaşlarımız kaç haftalık olmuştu cvp yazarsanız sevinirim nuriscan şans

hikayeleri bekliyoruz :) db55

ilk kizim 1.5 yasindaydi. ve ben 2 bebegi bu kadar erken isteyecegimi aklima bile getirmezdim. haziran ayindabir topige katildim. orda konusdukca ne kadar cok bebk istedigimi anladim. olmayan cesaretim geri geldi. kizim 3 seneye oldugu icin hep endiseliydim. ama esime soz vermisdim uzulmeyecekdim olmazsa. ilk ay olmadi. uzuldum. insan kalbine soz geciremiyorkibir ay daha beklemek zor geliyordu. hemen diyer ayin sonu olsun istiyordum.27 temmuz sabahi test yaptim. cift cizgi gordum. inanamadim. sanki eski bir teste bakiyormur gibi oldum. kizima hamile oldugumu ogrendigim testehemen esimi uyandirdim. korktu adamcigaz.:18::18:naldu birseymi oldu dedi. bende ashkim yine baba oluyorsun tabii bende anne.2 numaramiz geliyor. o gunku sevinci anlatamam. her:18: hamile gibi benide uzun zorlu bir maraton bekliyorduama benim ki biraz daha zordu. cunki tam 2 ay kusmakdan dolayi hastane kaldim. kizima babaannesi bakdi. onu okadar ozluyordum. gece ondan ayri kalmak kokusunu alamamak beni cok uzuyor. ama minigimi kucagimda ve minik ablasinin yaninda hayal edince kendimi guclu hissediyordum. gunler geciyordu bebegim karnimda gunu gunden buyuyordu. ve her kontorle gittigimde cinsyetini gostermiyordu. benim minik surprizim olmaya kararliydi. 2 nisan tahmini dogum tarihim geldi. ama bebisim gelmedi. yeni eve tasinmisdik. her sey hazir onu bekliyorduk. ama naz yapiyordu bebegim. dayanamim ve 5 nisan hastaneye gittim.4 sm aciklik oldugu icin beni eve gondermediler2 gun bekledik hala sancim gelmeyince sanci getirici koktel verdiler. tadi acayib kotuyduneyseki yavas yavas sancilar geliyordu. n1 saat hafif sancilar geldikden sonra dahada dayanilmaz siddetli sancilarim geldiginde epd istedim. ondan tam 1 saat sonra acilmam 10 sm olmusdu. her sey mukemmeldi. ikimaya basladim bebegim gelmiyordu hala. bir sey kesin ters gidiyordu. artik ikinmakdan gucum kalmamis. tam 40 dak. ikindim. sonra doktorlar uzg baktilar bebegimin yuzu tersdi. gelemiyordu. cok korktum, beni sezeryana alin diye yalvariyordum. bebegime bir sey olmasin dayanamam bunaebem surekli sakin ol sakin ikinma derin nefer al ver diyordu. beni bi o tarafa bi bu tararfa donderlier. cok zor 2 saat gecirdim. nihayet ebem bakdi ve bebegim yuzunun dondugu soyledi ikinmama gerektigi soyledi, ilk ikinisda geldi yavrum. hazirda bekliyordu zaten. melegimin aglamasini duydum. her seye degdi o an. esim REYYANIMIZ geldi kizimiz oldu dedi. kucagima verdiler o kadar kucukduki elleri ayaklari minicikdi. shaahkin shashkin bakiyordum sanki hic kucuk bebek gormemisim ilk kez anne oluyorum sanki. REYYANIM 7 nisanda 51 sm 3650 qr. agirliginda dunyaya geldi. eveimize geldigimzde buyuk kizimin alismasi biraz zaman aldi. ama simdi kardesini cok seviyor. Eki Görüntüle 701767 anne olmak o kadar guzleki tum zorluyla uykusuz geceleri endiseleri sevincleri huzunleriyle her seyille guzle. RABBIM isteyeyen herkese tattirsin bu duyguyu.

16 martta epidural sezaryenle oğluma kavuştum aslında sez. tarihim 21 marttı ama gece 4 te suyum geldiği için acil alındı. eminim herkesin düşüncesi aynı hayatın anlamı daha yeni başlıyor allahım isteyen herkese bu duyguyu yaşatsın bebeğine kavuşanlara hayırlı olsun diiyorum sağlıkla büyütmek nasip etsin hala bekleyenle de kolay doğumlar sağlıklı bebekler R

ayyy bende mart görünümlü, şubat annelerinden olucam galibasalı günü belli olacak kısmetse

Şifacım, Benim doktor kesinleştirdi sezeryan tarihini 1 mart olarak. Oğluşumun ismini de Can Özgür koymaya karar verdik. Epidural sezeryan olacak ve istanbul hizmet hastanesinde olacak.

9 ay dile kolay neler yaşadık yaşıyoruz da her ay ayrı bir mevsim gibi benim için, bebeğim her ay birşey öğretti bana kendi varlığını sonuna kadar hissettirdi bana ilk önce mide bulantıları, uykular, unutkanlıklar, gereksiz ve yersiz ağlamalar, vucut değişimleri, bel ağrıları son olarak artık yalancı doğum sancıları başladı, bebeğim beni doğuma hazırlıyor, hala inanamıyorum anne olucağıma, "ANNE" ne kadar güzel bir hitap bu, iki kişilik dünyamıza 3. kişinin gelecek olması, inanın dünyamız değişti çoktan daha yazacak o kadar çok şey var ki... Allah zamanında ve sağlıklı bir doğum nasip etsin hepimize, bol sütlü gazsız ve uykulu gecelerimiz olur inşallah... heycanla hem okumayı bekliyorum hemde yazmayı

Anaammm bu kadar yaklaştık mı mutlu sona? Hayırlı uğurlu olsun konumuz teşekkürler şifacım heyecanlandım valla. Doğum hikayemi paylaşıcağım günü sabırsızlıkla bekliyorum Allah hepimize kolay doğumlar nasip etsin inş.

Doğum beklemediğim anda oldu. :) 28 mart günü 40. haftam bitiyordu ve o zaman bekliyorduk kızımı. 9 martı 10 marta bağlayan gece karnımın ağrısından gece boyu gözümü kırpmadım, midemi üşüttüğümü zannettim. Sabahleyin ne yediysem geri çıkardım. en az 10 defa kusmuşumdur herhalde ki hiç daha önce olmamıştı. Sonra banyo yaptım, biraz rahatladım açıkçası, ama kafama takılınca pazar günü öğleden sonra acile gittik eşimle. Bebekle alakası olmadığını düşündüğüm için kontrole gittiğim özel hastaneye gitmedik, yakınımızdaki devlet hastanesine gittik. İlk işim tansiyonumu ölçtürmek oldu, zira özeldeki doktorum, idrar tahlillerimde idrarda protein fazlalığı kan tahlillerinde de kanda protein düşüklüğü gördüğü için 'gebelik zehirlenmesi başlangıcı olabilir tansiyonunu sürekli ölçtür fazla çıkarsa bebeği alacağız' demişti. Tansiyonum çok çok yüksek çıktı. Kan- idrar tahlilleri de problemli çıkınca beni hastaneden bırakmadılar. 4 saat kadar nst ye bağlı kaldım, eşimin de bir şeyden haberi yok garibim doğumhanenin dışında beni bekliyor, ve ben içerde 'eve gideyim' ya da 'eşime haber verin' diye saf saf yalvarıyorum :) Ne bileyim beni hemen doğuma alacaklarını Ama riskli bir durum olduğu için hastane beni tıp fakültesi hastanesine sevk etti, doğumumu gerçekleştirmedi. Ambülansla bir kaç saat sonra tıp fakültesine sevk edildim. Önce suni sancıyla doğumu gerçekleştireceklerini söylediler, ama o arada yine benim karnım önceki günkü gibi müthiş ağrımaya başladı, baş ağrısı da eşlik etti bu kez. Doktorlara suni sancı verirlerse kaldıramayabileceğimi söyledim, o da üzerine eklense ne olurdum bilmiyorum. Bu arada tansiyon daha bir fırlamış tabii, beyin kanaması riski cabası.. Karnımın ağrıdığını söyleyince beni tekrar detaylı ultrasona aldılar, bu kez karnımın ağrısının plasentadaki kanamadan olduğunu gördüler. Plasenta rahim duvarından ayrılmak üzereymiş. Bu durum da bebeğimin neden 33. haftadan bu yana hiç kilo almadığını açıkladı haliyle, plasentadan beslenememiş bebeğim. Hal böyle olunca suni sancı es geçilip bebeğim 37 haftalıkken acil sezaryene alındım. Doğum sonrası tansiyonumu bir kaç gün düşüremeyince beni 5 gün hastanede tuttular. Bebeğim 2400 gram ve 46 cm doğdu. Şimdi büyüdü şükür ele avuca geliyor artık. Ben de iyiyim, Rabbim beni bebeğime bebeğimi bana bağışladı. Karnım ağrıyor diye gittiğim gün kucağıma bebeği veriverdiler yani Belki iyi bile oldu, yaklaştıkça stres yapacaktım, oysaki o gün çok sakindim. Sakinliğime ailem bile hayret etti. R

maşallahhh kızınada oğlunada sanada :) S

geçmiş olsun canım.. sağlıkla almışın yaa kucağına ağlayarak okudum resmen ilk doğumum geldi aklıma.. adıyla yaşasın..

acayıp bel arım vaarrrrrrr normalmiiiiiiiiii sifaa Mucize

canım çok duygulandım. hala rüya gibi. ne sıkıntılar çektin kavuşmak için. evlilik topiğinden itibaren hep konuştuk ettik. şimdi kavuştun sonunda Rabbim sağlıklı, güzel günler yaşatsın inşallah yavruna. hatta hepinizin yavrularına maşallah Önceki

Doğum Tarihi : 17.02.2013 (38+0) Doğum Saati : 20:30 Miniğimizin kilosu : 3150 gr Miniğimizin boyu : 49 cm Miniğimizin ismi : Emir Doğum Şekli : Normal Doğum Hikayemiz 1 Temmuz 2013 te başladı.. şüphelerimin sonucunda testimiz pozitif çıkınca kendimizi hastanede bulduk.. emin olmalıydık.. eşimle birlikte hastanede randevu saatimizin gelmesini beklerken içimiz kıpır kıpır.. ve doktorumuz gebelik kesesini gördü " tam 5 haftalık hamilesin " Doktorumun yüzüne bakıp sadece tebessüm ettim. sevinçten söyleyecek bir kelime bulamadım.. eşimle göz göze geldik.. ikimizinde yüzünde aynı tebessüm.. bir yandan da endişe içindeyiz, korkuyoruz. ilk bebeğimizi 10 haftalıkken kaybetmiştik. eve gelirken binbir düşünce içinde kendimi yedim bitirdim.. "Allah korusun bu seferde kötü birşey olursa naparım ben" günleri, haftaları, ayları saya saya nihayet beklenen güne geldik.. eşimde bende ailemizden uzakta gurbetteyiz.. dört gözle annemin izmirden gelmesini bekliyorum.. nihayet 16 şubat cumartesi akşamı büyük bir süprizle karşılaştık ve annem geldi.. "ohh" dedim.."artık yalnız değilim annem var rahatça doğumu bekleyebilirim"... ve 17 şubat pazar sabahı.. annem yol yorgunluğunu, eşimde haftanın iş yorgunluğunu atmak için mışıl mışıl uyuyor.. ben sabah 9 gibi uyandım demir hapımı içtim, pencereden baktım durgun bir pazar günü.. şehir daha uyanmamış.. sokak sessiz.. tekrar yattım. sonra büyük bir şaşkınlıkla uyandım.. suyum geliyor tutamıyorum.. sırılsıklam olduk 2 dakika içinde... saat 10:30.. "hayatım kalk suyum geliyorrr tutamıyorum" "anneeeee uyannn koşşşş galiba doğuruyorumm" doğuma yalnız gitmekten korkuyordum, bebeğim bunu hissetmişti sanki.. anneannesinin gelişini beklemişti.. hemen hastaneye gittik yatışımızı yaptık.. doktorum geldi ve anlatmaya başladı "ilk doğumun olduğu için bu süreç uzun sürebilir. sabırla beklersen yüzde 90 normal doğum yapabilirsin." ve doğum sürecimiz başladı.. hala suyum geliyor ama sancım yok.. öğleden sonra suni sancı vermeye başladılar. akşamüzeri sancılar sıklaşmaya başladı.. dayanılması güç bir hale geldi.. kasıklarımda baskı arttı. heyecan korku endişe bütün duygular karıştı.. ve bir anda doğumun başladığını hissettim."annee artık bebek geliyor galiba" hemen tekerlekli sandalye getirdiler odadan beni alıp doğumhaneye çıkardılar. saate baktım 19:45 doğumhanede vakit nasıl geçti bilmiyorum. bebeğim doğmuştu. saat tam 20:30. ben derin bir ohh çekiyordum.. tam 10 saat süren bir bekleyişin ardından kavuştuk birbirimize... bebeğim doğar doğmaz kanlı bir şekilde hemen üzerime yatırdılar.. doktorum dokun bebeğine dedi. hafifçe dokundum oğluma ağlıyordu.. kıyamadım.. minicikti bedeni inanamadım.. gece odamıza geldiğimizde bebeğimde bende çok yorgunduk. hemen emzirdim oğlumu. azıcık emdi yoruldu. kuzum mışıl mışıl uyudu ama ben uyuyamadım, sabaha kadar minik mucizemi izledim, doyamadımm.. şimdi tam 10 günlük oldu kuzum.. mis gibi kokuyor. gözlerimin içine bakıyor. artık üç kişilik bi aileyizz.. sevdiğim adama ve bana ait bi beden büyüyor gözlerimizin önünde... Allah'a şükretmeye devam ediyorum minik kuzuma kavuştuğum için... :))

kızlar çooook tşk ederiimm. darısı başınıza inşallahh.. hikayemi yazıcak vakit bulamıyorum henüz.. ama en kısa zamanda hikayemle gelmek istiyorum bende :) A

burda paylaştığım hikayemin çıktısını alıp kızımın albümüne koyacağım

Hepinizin iyi dilek ve güzel dualarına yürekten aminnn diyorum sağolun canlar darısı başınıza inş. ... G

bu arada unuttum oğlumun adı mert ve 3180 gr 47 santim ve bugün 6 günlük topuk kanı alındı çok kötü bişeymiş yalnız gitmeyin ben dayanamadım çok ağladı.

Hayırlı olsun topiğimiz Mart anneleri. İnşallah sağlıkla sıhhatle buraya doğum hikayemizi yazmak nasip olur. Mutlu son herkesin olsun. Şimdi farkettim başlığı iyi mi :) Gözlerim dolu dolu okudum hikayeni AlA MASAL'ın annesi. Maşallah kızına ve sana, bin kere maşallah.. . push ; S

18 mart günü bulunduğum ilçedeki özel hastaneye gittim ve günümün geçtiğini öğrendim ama ne sancı var ne su tabi doktor hemen hastaneye ve sezeryana sevk etti eve geldim şaşkın aciz korku dolu tüm gün kendimi sakinleştirdim ertesi gün evi dip köşe silip süpürdüm yatağımı hazırladım buzdolabını fulledim çantamı hazırladım bir sonraki gün ben ve eşim yoldayız kendimi kurbanlık koyun gibi hissediyorum doktorla şakalaşıyorum sakinim gibilerden sonra hazin gerçek bebek ters sancı var suyum azalmış ama az geldiği için farkedememişim hemen sezeryan saat 3 ve ben o kefene benzeyen iğrenç kıyafetleri gibi ameliyathane yolunda şaşkın ve korku dolu eşim iki göz iki çeşme spinal aneztezi yapıldı karnıma o kadar çok bastılar ve ilginç bir şekilde tüm acıyı hissettim ama karnıma çok bastıkları için bebeğin ağzına su kaçmış bebeğimi küveze almışlar kusmadan bırakmıyoruz dediler o sancılar içinde ayağa kalkıp gidip bebeğimi gördüm öylece yatıyordu ikinci gün servise çıkardılar bebeğim şükürler olsun kusmuştu emzirmeye başladım inanılmaz güzel bir duygu şimdi evdeyiz ve ben bu adama aşık oldum galiba

en cok zorlayan seni alışveriş konusu olmuştur,

Merhabalar. İşte benim dogum hikayem :) 37. Haftanın son günü doktor kontrolünde yine tansiyonum 17-10 çıkınca doktorum daha fazla beklemek istemedi ve Çarşamba günü 38+3'ken epidural sezeryan ile almaya karar verdi. O gün anestezi uzmanı ile de görüştüm, tüm süreci anlattı. İçim rahatladı. Sn gece uyuyamama sanmıştım ama valla mışıl mışıl uyudum. Planlı sezeryanın tüm avantajlarını kullandım, kuaföre gittim fönümü çektirdim, makyajımı yaptım. Güle oynaya hastaneye gittik. Ankara'da ToBB Etü hastanesi bu arada. Hastane yoğunluğu yüzünden biraz gecikme yasadık, o arada dogum fotoğrafçımız geldi, her anımızı çekmeye başladı. Öğlen 12 gibi odaya girdik. Damar yolum açıldı, önlüğümü giydim. Doktorum geldi ve aşağıda ameliyathanede görüşeceğimizi söyledi. Odadakilerle salya sümüz vedalaştım ve eşim ve fotoğrafçım ile aşağıya indim. Aşağıda şenlik havası vardı. Tüm ekip neşeli şakacı. Beni hazırlamaya başladılar. Epidural çok kolay takıldı. Ancak benim bir anda tansiyonum düştü, hafif bayıldım, hemen bir iğne yapıldı. Sonra eşimi yanıma aldılar. O sırada sonda da takılmış, aslında takılmayacaktı ama ben heyecandan tuvalete gitmeyi unutmuşum :) Hiç hissetmedim. Sonra ben hissetmesem de operasyon başladı. Ne yazık ki o sırada mide bulantım başladı ve ben o anların pek tadını çıkaramadım. Bebeği çıkardılar, bakımını yapmaya başladılar. doktorum çok güzel ve sağlıklı olduğunu söyledi. Ben eşimin elini bırakamıyorum ve sürekli ağlıyordum. Bebeği yanıma getirdiler ama ben o sırada mide bulantısı ile uğraştığım için kızımı göremedim. Biraz bekleyip yeniden getirdiler yanıma. Öptüm kokladım. Öptüm, öptüm, öptüm... Kokusunu içime çektim. Gerçekten hayatımın en güzel dakikasıydı. Sonra eşimi ve bebeği odaya gönderdiler. Beni de hafif bir şekilde uyuttular. Sonraki yarım saat yarı uyur yarı uyanık. Odaya çıktığımda güzel kızım beni bekliyordu. Hemen kucağıma verdiler. Sütüm de vardı, emzirmeye başladım. İki saat sonra ayağa kalktım. Sondan çekildi. Ondan sonra yardımsız şekilde her şeyi yapmaya başladım. İlk gece annem kaldı ama kendisi horul horul uyuduğu için kızımın her işini kendim yaptım :) sezeryan korktuğum gibi olmadı yani. Sadece şiddetli şekilde sag omzunda ağrım oldu. Bebeği çıkarmak için uyguladıkları baskıdanmış. İki defa ağrı kesici iğne oldum. Tabi bu arada göğüs uçlarından bahsetmiyorum, onların acısı anlatılmaz! İkş gün sonra eve çıktık. Kucağımda kızım yanımda eşimle eve girişimizi unutamam herhalde. İki gün sarılığı artacak mı, çok uyuyor emmiyor endişeleri ile geçti. 5. Gün kontrolü sonrası rahatladık. Şimdi 17 günlük. Geceleri kucağımda ya da memede uyumak istiyor, ben de oturarak uyumanın kitabını yazıyorum :) onun dışında asayiş berkemal. 9 ay boyunca kızımla yolculuğumuzda yanımızda olan tüm arkadaşlarım, iyi ki vardınız... Şimdi Eda kızıma bir maşallah :)

face de bi mart annemiz daha 34 de dogum yapmıştı sanırım.. keşke oda yazsa hıkayesini... şifacım da gelsi sizi eklesin cnm..

amin canım hepimiz vaktinde ve sağlıklıca bebeklerimizi kucaklarımıza almamız ümidiyle Önceki

SKRN82

hikayen çok güzel olmuş arkadaşım allahım kızına sağlıklı mutlu daima sizli ve hep gönlünüzce bi hayat geçirmeyi nasip etsin kiviircik yağmur gören masum

Allah analı babalı sağlıklı büyümeyi nasip etsin masal bebeğe. Bende gözyaşları içinde okudum. Çok güzel dile getirmişsin doğum hikayeni.. 2013 Prensesim Elif

canım hayırlı olsun... sağlıklı sıhhatli büyütmen dileğiyle bebişini...

eline saglık arkadaş benim de mart 25 günümün dolması inşlah hepimiz güzel anılarımızı paylaşırız normal dogum istiyoruuuuuuuuuuuuuuuuum inşlah sagsalım bi avaz da aminnnnnnnn ALLAH HEPİMİ, NİZ YAR VE YARDIMCISI OLSUN. AMİN . push ; R

maşallah cnm. gözün aydın olsun. allah analı babalı sağlıkla büyümeyi, büyütmeyi nasip etsin S

Beni de ekleyin dogum 21 Şubat'ta Allah nasip ederse :)

şifa'cım benide ekler misin listeye ismi Aden olacak prensesimin... R

maşallah gözünüzaydın Allah analı babalı büyütsün inşallah . push ; I

Allah analı babalı büyütsün. Kırk bir kere maşallah :)

slm kızlar bizde hikayemizi paylşalım artık doktorumuz doğum tarihini yani sezryan gününü belirlerken 22 şubatmı olsun yoksa 25 şubatmı diye sorunca ben hemen atladım tabiki zaten erken olacak 22 şubat olsun dedim ilk bebeğim olmamasına rağmen yanımda dünyalar tatlısı bir oğlum olmasına rağmen kızımı kucağıma almak için sabırsızlandığımdan 22 şubat günü sezeryan günümüzü belirledik doktorumuz sabah 7 :00 da en geç girşini yaptır dedi ve eve döndük bende ailemden uzakta bir dağ başında 8 yıldır yatılı bir okulda merkeze 1saat uzaklığıkta yaşamaktayım tabiki doğum için annemler ve kayınvalidemler geldiler 21 şubat günü akşam eşim durmadan soruyor heyecan var mı diye bendeki cevap aşırı duygu yoğunluğundan hiç bir şey hissetmiyorum ne heyecan ne korku ne endişe hiç bir duygu yok bu soğukkanlılık mı bilmiyorum oysaki bu sezeryanda salya sümük ağlarım oğluşumdan ayrılırken diye düşünüyüordum hastane 1 saatlik uzaklıkta olduğu için sabah en geç 5 bucukta yola çıkmalıydık eşime göre neyse gece herkes odasına çekildi tabiki bende uyku yok saate bakıyorum 1 saate bakıyorum 2 saate bakıyorum derken saat 5 oldu ve ben uykuya tam dalmışım ki eşim uyandırdı saat 5:15 eşim hadi kalk diyor ben ama ben yeni uyumuştum diyorum neyse kalktık hazırlandık annem kayınvalidem ve tabiki oğluşum annem onu bu saatte götürmeyelim dedi ama ben hayır dedim gelsin kardeşinin nasıl doğduğunu o duyguları yaşasın istedim o daha 3 yaşında belki ilerde hatırlmayacak ama eminim ki bilinç altına yeryeleşecektir neyseki saat 6 ya doğru yola çıktık ve bir saat sonra hastanenin acil girişinden girişimiz yaptırdık yatışımızı yaptırdık ve odamıza çıktık tabiki ben kimsenin yüzüne bakmıyorumsonra hemşire geldi işlemeler yapılmaya başlandı tansiyondur nst ye bağladı ve sancıların var dedi ve ameliyat elbiselerini giymemi ve boneyi takmamı söyledi ben giyindim ve oğlum benim bu halimi beğenmemiş olacak ki çıkar diye tutturdu galiba hissetti annemle hiç göz göze geldiğimizi hatırlamıyorum eşim durmadan sarılıyor eşime oğluma iyi bak diyorum tabiki olumsuz şeyler düşünerek ama hiç kondurmuyor bana cevabı sen gelene kadar ben onu oyalarım diyor:)neyse sonda falan takıldı ve sedyeye yatırdılar ve ameliyathaneye giderken asansöre kadar eşim ve oğlum uğurladı oğlum anne gitme diye ağlamaya başladı ki hemen asansör geldi ameliyat başladı doktorum geldi karşılıklı sıcak bir gülümseme nasılsın diye sordu iyim dedimve ameliyat başladı kısa süre sonra doktorum yeşil kumaşların üstünden kanlar içinde siyah saçlı tatlı bir kız gösterdi hiç beklemediğim bir anda çok tatlı bir kzın oldu maşallah dedi ve aradan 10 dk sonra pamuk sıcak bir yüz yanagıma dokundu hemşireler giydirip yanıma getirdiler tabiki bu arada ben dikiliyor olmam lazım hala masadayım sonra işlemler bitti ve odamıza götürdüler beni ve şükürler olsun ki ailemin yanındaydım tabiki ben giderken ağlayan oğlum ben gidince yan odada hasta ziyaretine gelen ünv öğrencisi kızlarla resimler çekilmiş kızların birinden diğerine derken oldukçe keyifli vakitler geçirmiş :)ve bebeğim yağmur um odaya geldiğinde ağlıyormuş oğlumun ilk tepkisi mammam diyerek ona simit uzatmış ben odaya gelidkten sonrada durmadan yataktan sallanan ellerimi kollarımı öpe öpe bitiremedi rabbim hepimizi evlatlarına bağışlasın ve Rabbim kimsenin kucağını boş bırakmasın inş.

ay okurken ağlamamk mümkün değil ki ne güzel bir son rabbim ailesine milletine hayırlı bir evlat etsin en çok da rüyalarından etkilendim rabbim acılarını göstermesin inş.

kızlar bu sayfa doğum hikayeleri için isterseniz diğer sayfamıza gelin oraya yazın sorunlarınızı daha iyi olur. hemen cevap gelir sorularınıza http://www.kadinlarkulubu.com/mart-anneleri/533495-2013-mart-anneleri-paylasim-basligi-2917.html

kızlar oğluşum uyurken bende doğum hikayemi yazayım dedim eşimle tanışmamızdan 6 yıl sonra evlendik 23nisan günü hiç çocuk düşünmüyoduk umudumda yoktu zaten 3 yıldır düzenli polikistik over senromu için tedavi oluyodum çocuğunun olması çok zor hamile kalmak istediğinde ilaç tedavisine başlıcaz demişti doktorum ondan dolayı hiç ümidim yoktu eşimin ben çocuk istiyorum demesi üzerine ben hayıt tohumu kullanmaya başladım ve çaktırmadan yumurtlama günüme denk getirdim içimde bi huzur vardı olacağına o kadar emindim ki asdetime 10 gün kala hergün gebelik testi yaptım veee 7 gün kala o silik çizgi dünyalar bizim oldu eşimde bernde sevinçten ağladık rabbim isteyince herşey oluyo evlendikten sonra 1,5 ay olmadan hamile kaldım ve kontrole gittiğimdede asla geçmez denen o kislerden eser yoktu hamilelik dönemim zorlu geçti biliyosunuz kanamalar düşük erken doğum derken 1mart cuma günü nişanım geldi hemen doktora gittik çatı muayenem yapıldı doktor SANCIN BAŞLAMAZSA pazartesi doğuma gel dedi tabi ben hergün saatlerce soğukta yürüyüşe götürülüyorum annem tarafından rahim açılsında suni sancıya gerek kalmasın diye ama tık yok pazartyesi eşyalar hazır ben hazır eşim ve annem doğuma gittik ama doktor tekrar alttan baktı be sen yarına kesin doğurursun bebek tam aşağıda yarın gel dedi ve biz eve döndük akşam oldu gram sancı yok salı günü tekrar gittik ve yine alttan baktı doktorum bebe3k tam kanala yerleşmiş ama hiç açıklık yok dur ben senin doğurmana yardım edicem dedi ve bebeğin kafasının olduğu yeri iyice bastırıp alttan öyle içimi kazıyodu ki çığlık çığlığa bağırdım dayancaksın doğum başlasdın diye yardım ediyorum deyip resmen içimi yırtıyodu doktor ağlama krizine girdim çatalın üstünde bide kaltığımda kanları görünce ölüyorum sandım doktor perşembeye kadar doğum kendi başlamazsa sezeryana alıcaz dedi ve sabah 7de burda ol dedi çıktım odadan eşi, m doğuruyorum sandı nasıl ağlıyorum çok beter bi acı çektim salı gün ve çarşamba gün hala kıpkırmızı kanamam geliyo ama hiç sancı yok eşim bu böyle olmaz dedi, ve kemere özel hastaneye gittik çarşamba günü oda bebeğimin iri bi bebek olduğunu ve hiç açılmam olmadığını ve diğer doktorumun rahimi bu şekildede açamadığana göre sezeryan olmamı söyledi perşembe artık kesin diye biz yine hazır gittik ama doktor benim yatışımı yapmamış o günde 9 ameliyatı varmış ertelemek için kırk dereden su getirtti ayrıntılı ultrasona göndertti ordaki doktorda suyu azalmış miyadı dolmuş o kadar sıkışmış ki bebek ayaklarını bile bulşamıorum deyince mecburen saat 9da yatışım yapıldı beni suni sancı çeken hasataların yanına lavmanımı yapıp yatırdılarv serum taktılar yanındaki hastalar çığlık çığlığa pisikolojim bozuldu orda doktorum 9 ameliyata gircek onuncusu benim başladım ben ağlamaya herkez bağırıyo yan taraf doğum hane sesler olduğu gibi içeride eşim dışardan telefon açıp doğuma almadılarmı diye soruyomuş ve en sonunda saat 3de beni epudural anestezi ile doğuma aldılar içeri giren doktor bu son deni ohhh felan diyolar ben kurbanlık koyun gibi yüzlerine bakıyorum önümü felan kapattılar kesim sırasında acıyo diyerek bayılmışım başımda bikaç kişi ayşe hanım kalkın nereniz acıyo diyolar ben belim diyerek tekrar bayılmışım seruma iğne takviyesi yapmışlar uyandırdılar beni bebek doğdu dediler ama bana vermediler oğlumu görmedim hiç hemen dışarı çıkardılar ben telaşlanınva hemşirenin biri seruma bişeyler yaptı ve uykun gelcek şimdi dedi ve ameliyat bitmiş 15.15 te oğlum dünyaya gelmiş benim işlemlerim de 40 dk sürmüş sonradan öğrendimhi oğlum doğunca ağlamamış baya bi uğraşmışlar sonra çok kusmuş ve ağlamış ben odadan çıkarken eşimin kuvağındaydı oğlum ben ağlıyodum beni o halde görünce oda başladı ağlamaya kucağıma aldım oğlumu küçücüktü emiyo ama benim hiç sütüm yoktu çok ağladı kuzum herşey çok güzeldi taki yürüme vaktine kadar ben hayatımda böyle bi acı yaşamadım ama oğluşumu kucağıma aldığım an hepsi geçiyo yinede iyiki normal doğum almamış diyorum bugün onikinci günüm daha tam iyileşmedim yarın dikişlerim alıncak sütümde çoğaldı artık çok şükür rabbime herkese yaşatsın bu duyguyu oğlum 39+6 da 3.400gr 50 cm boyunda doğdu adımızda muhammed talha maŞALLAH DEYİN TEYZELERİ Eklentiler $DSCF6725. jpg 51,4 KB · Görüntüleme: 100

ilk normal doğum geldi desene. allah analı babalı büyütsün hikayeni detayıyla bekliyoruz

kızınızı güle güle büyütün... Ben kaybettiğinizi sanmıştım, dikkatsiz okumuşum.. Allah uzun uzuuuunnnnn ömürler versin kızınıza...

tüm doğum yapan arkadaşlarım, Gözünüz aydın Allah analı babalı büyütsün, nazarlardan korusun miniklerinizi.. hepinziin hikayesini okurken kendimi tutamadım çok ağladım ama Masalımmm senin hikayene daha bir cok ağladım, çok güzel ağlatmışşsın. her bebek nasibiyle gelir derler seninki de oyle olmuş her seyi tamamlanmış gelmiş kuzun. Şansı hep devam etsin inşallah Lolo eşim ve

çok duygulandım yazını okuyunca allah sağlıklı bi şekilde büyütmeyi nasib etsin

harika iki güzel mucizenin hikayesii... rabbim analı babalı büyütsün.. isteyen herkese nasip etsin.. kiviircik yağmur gören masum

acaba birgün benim de doğum hikayem olur mu derdim... rabbim nasip ederse inş bu sayfada benim de olacak.. allahım sana şükürler olsun ki hem bana hemde arkadaşlarıma bu mucizeyi nasip ettin... sağlıklı hayırlı doğumlar anneler... S

Enisecimm ne kadar güzel dile getirmişsin öyle içimiizden geçenleri, yaşanan ve yaşanacakları. İyi dileklerine sonuna kadar katılıyorum Rabbim yar ve yardımcımız olsun. Çok sevindirik oldum tekrar düşününce sayende

öncelikle kocaman merhaba. sonunda fırsatım olduu Bende keyifle yazabiliyorum çok şükür.. Hamileliğimin Başından beri hep aksiliklerle uğraştıkk düşük riski kalpte asd tanısı enfeksiyonlar erken doğum riski derkeeen 9 ayı tamamladıkkk. Son 1aydır bebeğimin duruş şeklinden dolayı normal düşünen doktorum sezeryan olabilir demeye başladıı. Beklenen gün geldi tarihimizi aldık 18.02.2013 miladimiz oldu bizim. 8de hastaneye yatisimizi yaptık suni sancı verildi 3 saat kadar. Açıklik değişmeyincee sezeryana gittikkk çok soğuk itici olan ameliyathane sıcacık çalışanlarla doluydu hepsinin keyfi benide motive etti. Spinal anestezi oldu doktorumun önerisi ile. Anestezi uzmanı sağolsun biran yanlızliğmi hissettirmed sürekli sohbet halindeydi benimle.. 12:20 meleğimm aramıza hoşgeldi. O sesi duymak inanın herşeye değer küçük kedim benimm savunmasızca ilk nefesini gönderdi ciğerlerine.. Ameliyat kısmına gelince evet biraz zordu uzun sürdü kocama aileme kavuşmam 2saat sonra gerçekleşti. Plasentamiz rahim duvarına çok yapışmış çıkarılmaya çalışırken parçalanmış biraz fazla kan kaybettimi Biricik Kocam, annem gözyaşlarıyla karşıladı beni. Odama geldiiim herkes prensesimle tanışmış bilee. Ertesi gün ayaktaydim ŞIMDI 1haftalık oldu meleğimm şükür herşey yolunda darısı size olsun inşallah.

arzuuuu göz yaşlarımı durduramadım okurken ilk fotoğrafını gösterdiğin an geldi aklımarabbim sağlıklı uzun ömürler versin masalımıza

ay harika ne güzel, şimdi banyo zamanı sanırım. misler gibi canım göbeği düşünce yara gibi kan filan oluyor mu? temizliğini nasıl yaptınız? özel bir krem almamız gerekiyor mu

doğum yapalı baya oldu ama ben doğum öykümü yazmaya yeni fırsat buluyorum:)hamile kaldığımı öğrendiğimde benim 1 buçuk yaşında oğlum olduğu için yeni bir bebeği büyütmeye hazır değildim ve korunuyordum ama haziran ayında adetim gecikince hemen gebelik testi aldım ve hamile olduğumu öğrendim biraz şaşkınlık biraz endişe içinde geçti ilk üç ayım ama sonra bebeğimin hareketlerini hissedince ve kalp atışlarını duyunca endişelerim yerini mutluluğa bıraktı:) genel olarak sorunsuz geçti hamileliğim doğumuma 3 hafta kala kızımın ters durduğunu öğrendim son haftalara kadar hep başı aşağıdaydı halbuki ben normal doğum çok istiyordum doktorum 39 haftaya kadar bekleyelim eğer dönmezse sezeryan olucaksın dedi ve beni korku sardı daha önce ameliyat olmamıştım ve narkoz almaktan çok korkuyordum ama herşeyden önemlisi kızımın sağlığıydı ve bebeğim dönmeyince 15 mart'a sezeryan günü aldık çok şükür herşey yolunda gitti ve kızım dünyaya geldi genel anestezi sezeryan ile ben ilk uyandığımda bebeğimi sordum nasıl iyimi diye iyi dediler ve bende derin bir nefes aldım kızım 2950 gram doğdu 49 santimdi boyu bebeğimi ilk emzirmeye çalışırken çok zorlandım ama sağolsun ebeler yardımcı oldular o sayede emzirebildim doğumdan 6 saat sonra ayağı kalktım ilk kalktığımda doğrulmakta çok zorlandım ama sonra yavaş yavaş alıştım ve bebeğimin altını değiştirebildim yardım almadan ve ertesi gün tamamen ayakta bebeğime bakabildim ameliyatım korktuğum gibi olmadı çok şükür kızım da bende çok iyiyiz şimdi:)Allahım isteyen herkese yaşatsın bu duyguyu:) rumeysamustafa

Sağol cnm darısı başınıza inş. vakti zamanında sağlıkla kavuşun yavrularınıza... sekercikk Miniğin Miniği

Allah'ım hem okudum hem agladım. Rabbim Masal bebege uzun ömürler nasip etsin. Benimde 30. Haftada baslayan erken dogum riskim war bir gece hastanede yattım uc haftadır da evde dinleniyorum sadece yemek ve tuvalet icin kalkiorum. Rabbim kimseyi evladı ile sınamasın gercekten cok zor. Ona bisey olacak diye korkup korkup duruyorum. Aklım hep karnımda hareketleri azalsa acaba bisey mi oldu derdindeyim. En ufak seyde solugu doktorun kapısında alıyorum. Bende rüyamda guzel kızımın gelecegi tarihi gordum. Doktor amcamız martı beklemez subatta gelir senin cadi dedi ama bakalim. Akcigerleri icin igne yaptılar. Rabbim herkesin bebegini korusun. Saglıklı uzun ömürler versin. Banada cocugun olmaz dediler esimdede varikosel cikmisti ama Rabbim nasip etti sukurler olsun.

evet rumusum. inatci olduguna dair en yakin sahidimsiniz. buyuyunce anlatirsiniz kucuk hanima canim arkadasim darisi basina. rumeysamustafa

slm sezeryan olan arkadaşlar, eve geldikten sonra pansuman yaaptınız mı yoksa dr kontrolünde mi yapıldı?

canım yaa ne güzel bir hikaye ve normal doğum hikayesiii olması daha da güzelll. ben hayranlıkla okuyorum bu normal doğumları. Allahım inşallah bana da nasip eder. Bebeğinle eşinle mutlu sağlıklı bir hayat diliyorum. sen şimdi ne rahatsındır. ne kesik ağrısı ne bişey.. ohh maşallah

gecikmeli de olsa sonunda yazma fırsatı buldum :) Cinsiyet: Kız Kilo: 4200 Hastane: Koru Sincan Doğum Şekli: Spinal anestezi ile Sezaryen Sezaryen Sebebi: Makat gelişli bebek + 38. haftada artan ödem ve tansiyona ek olarak idrarda protein çıkması Hamile olmadan önce hep kız bebek istiyordum fakat batıl bir inanç olan çin takvimini tüm aile bireylerine uyguladığımda doğru çıkması beni bu takvime inandırmıştı ve o takvime göre erkek gözüküyordu. Ama kızım oldu :) Doğum öncesi: İlk hamileliğim olduğu için normal doğum yapmayı çok istiyordum. fakat 32. haftadan beri bebeğimin başı yukarıdaydı ve bu durum 38. haftada da değişmedi. makat gelişli bebekler de sezaryen ile alınması gerekiyordu. yine de bir umut son haftayı bekliyordum. bu sefer de artan tansiyon ve ödemim beni rahat bırakmadı. 38. haftada yapılan testte idrarda da protein çıkması gebelik zehirlenmesi başlangıcıydı. bunu öğrendiğimde çok üzülmüştüm çünkü artık son haftamı bekleyemeyecektim ve bebeğim de dönemeyecekti. doktorum biraz daha bebeğin kalmasını istiyordu. 39. haftamızda olmamızı istiyordu hatta 3 gün geçsin diyordu. bana da tansiyon ilacı yazdı. 38. haftamda tansiyon ilacını içmeye başladım tansiyonum biraz düşmüştü fakat ödemim iyice artıyordu artık yüzümün şekli değişmeye başlamıştı. ailem de korkuyordu. bir an önce artık doğum olsun istiyordum. artık her gün hastaneye gider olmuştum. 38. haftamın son günü alır diye bekledim ama almadı. böyle olunca da ben daha 3 günümüz var diye düşünmeye başlamıştım ki ertesi gün yani 39. haftamın ilk günü sabah 8de hastaneydim. her gittiğimde geceden aç ve çantam arabada gidiyordum ve doktorum artık sen daha kötü olmaya başladın 39a da girdik bugun alalım dedi. eşim de ben de şaşırmıştık. evet hep bekliyorduk alsın istiyorduk ama o an ikimiz de çok heyecanlandık. doğuma doğru: asansörde giderken gözlerim doldu eşime korkuyorum dedim. başıma ne gelecek bilmiyordum. çok korkuyordum. yatışım yapılırken eşim hemen annelerimizi almaya gitti. ev yakındı. beni odada hemşireler hazırlıyordu ama ben de hep bir korku vardı. hemşireler de anlamış olacak ki iyi misiniz diye sürekli soruyorlardı. kötüyüm korkuyorum diyordum. beni sakinleştirmeye çalışıyorlardı. damar yolu açıldı. anestezi uzmanı geldi hangi anestezi şeklini istediğimi sordu. anlattı ama ben hiçbirşey anlamıyordum ve sadece siz hangisi uygunsa onu yapın diyebiliyordum. sonra spinale karar verdi. sedyeye yatırıldım ve ameliyathaneye doğru yola çıkarıldım. eşim hala gelememişti. iyi ki de yetişemedi daha çok ağlardım. buz gibi ameliyathaneye getirildim. sonda takıldı. etrafta bir sürü kişi hazırlık yapıyordu bu beni daha çok korkutuyordu. anestezi uzmanını beklerken hemşire "eşiniz geldi sizi göremeyince çok telaşlandı şimdi yanınıza gelecek sizi görmek istedi" dedi. 2 dk sonra bir baktım eşim hastane kıyafeti giymiş yanıma geldi beni gördü o da çok korkuyordu gözlerinden belliydi sonra gitti. doğum: anestezi uzmanı geldi. beni oturttular. belimi dışa doğru çıkarmamı istedi ama kocaman karnımdan dolayı dediği hareketi yapamıyordum. sonra tansiyonum düştü. hemen anladılar. biraz beklediler sakinleştim. 4-5 yerden yanyana iğne yaptı. yatırdılar. bacaklarımda bir sıcaklık hissettim ve uyuşma. artık bacaklarımı hissetmiyordum. yok gibilerdi. doktorum geldi. daha sonra karnımda bir lazer ışınının boydan gezdiğini hissettim. acı yoktu ama hissettim. sonra nefes alamadım. nefesim kesildi. başımda bir bekleyen vardı ona nefes alamadığımı söyledim burnuma hortum taktı ve rahatladım. daha sonra karnıma bastırdılar. bebeği çıkarıyorlardı. başımda bekleyenin elini sımsıkı tutuyordum. daha sonra bir ağlama sesi duydum. o an ben de ağladım. sonra bebeğimi bana gösterdiler. yanağını yanağıma yaklaştırdılar. yine ağladım. sonra bebeğim gitti. doktorum da gitti. bir bayan dikiş işimi hallediyordu. sonra bana sana güzel bir estetik dikiş attım dedi teşekkür ederim dedim. sonra beni 3-5 kişi sedyeye aldı. aşırı ağırdım. hala uyuşuktum çünkü. odama getirdiler. eşim annemler bebeğim ordalardı. eşim çok ağlamış. ben ameliyattayken, bebek geldikten sonra... sürekli ağlamış :)) doğum sonrası: perişan bir halde hastane odasında yataktaydım. bacaklarım ve ayaklarım hamilelikteki ödemin 10 katı fazlaydı. derim çatlayacaktı sanki. ayak bileklerimde kıvrımdan dolayı kesik gibi yaralar oluşmaya başlamıştı. görenler şoktaydı. doktorum 2 hafta içinde geçecek dedi. elime de bir düğme verdiler ağrın olunca bas diye. ağrım olunca basıyordum ama ağrım dinmiyordu. doktorum geldi. çok ağrım var dedim bu buton bir işe yaramıyor ağrımı geçirmiyor dedim. sonra bana kalçadan iğne yaptılar. ve ağrım oldukça söyledim iğne vuruldum. bu sayede durabildim. ilk yürüyüş için hemşire geldi. beni ayağa kaldırmak istediler. ama o kadar çok canım yanıyordu ki korkunç bir şeydi. bacağımı bile hareket ettirmek canımı yakıyordu. çığlık çığlıkğa gözyaşları içinde ayağa kalktım. abim oda dışındaydı ve çok bağırdığımı söyledi. inanılmaz bir acıydı. sanki canlı canlı beni kesiyorlardı. yerler kan oldu. kapıya kadar yürüyüp geri yattım. hemşireler bebeğimi emzirmeye çalışıyorlardı bazıları başarılı oluyordu bazıları olamıyordu. sürekli bebeği götürüp kan şekerini ölçüyorlardı. emziremediğim için 2 kez mama verdiler. iğneler sayesinde acım azalıyordu ve ayağa kalmaya başlıyordum. ama aşırı ödem bacağımı bile aşağı kendim indirip kaldırmama engeldi. evde: tüm acılar evde de devam etti. yatağa bacağımı birileri kaldırıp uzandırıyoru ve indiriyordu. bebeğim memeyi almıyordu. ben de tutamıyordum. annem dokunamıyordu. kvalidem de memeyi vermeye çalışıyordu ama yapamıyordu. sütüm geliyordu ama meme ile veremiyordum. süt sağma makinası ile sağarak biberonla o ilk gelen sarı sıvıları bebeğime verdim. evde herkesin morali bozuktu. ben çıldırmak üzereydim. bir yandan bağıra bağıra yataktan kalkıyordum. bir yandan süt sağmaya çalışıyordum. oturarak bebeğimi emzirmeye çalışırken de sürekli aynı şekilde kaldığım için kalktığımda çığlık çığlığa kalkıyordum sanki yine canlı canlı kesiliyordum. sadece teyzem memeyi bebeğime tuturabildi o da evi uzaktı 1 kez gelebilmişti. fakat onda da bir eliyle bebeğimin kafasını tutuyor bir eliyle memeyi çekiştiriyor ben ise robot gibi duruyordum. psikolojim altüst olmuştu. daha sonra komşum bebeğin ağlama seslerine geldi ve o da teyzem gibi memeyi verebildi. fakat yine aynı savaş şekliyle. bebeğim de ben de çok huzursuzduk ama emmesi için tek çare buydu. eşimin annesi de meme ucumda problem buluyordu. bu beni daha da çok üzüyordu. bir gün sinir krizi geçirdim herkese bağırdım. birkaç gün sonra da eşimin annesi gitti. kimse halimi anlamadı. daha sonra bir gece kendi başıma bebeğime memeyi vermeye çalıştım zorlamadan kafasını tutmadan. o da aldı. o günden beri kendim emziriyorum. başlarda biraz almıyordu ama artık şimdi rahat alıyor. meme ucuna da bebeğim kendi istediği şekli verdi. artık acılarım da sona erdi. sadece aşırı yorgunluk var. bıraksalar 1 gün uyuyabilirim. yavaş yavaş toplarlanmaya çalışıyorum. hem bedenen hem ruhen...

Dogum tarihi: 02.03.2013 Cinsiyet: Erkek Isim: Can Deniz Kilo: 4290 gr Boy: 57 cm Dogum sekli: Genel anestezi ile sezeryan Hamileliğimin ilk gününden beri ister normal olsun ister sezeryan eşimle birlikte doğum anındaki mucizeye tanık omayı çok istiyordum. 5. ayda ortaya çıkan miyom yüzünden ve bebeğin büyük olması nedeniyle sezeryan doğuma karar verildiğinde epidural istemem bundandı. Oğluma Can Özgür isminin yakışacağını düşünmüştük. Ta ki planlanan doğum tarihi yaklaşana kadar. Herşey çok hızlı gelişti ve hiç bir planım gerçekleşmedi. Doğuma 5 gün kala yüksek tansiyon ve idrarda protein saptandı. Doktorum bu tansiyonla epidural yapamayacağını genel anestezi olması gerektiğini söyledi. Hemen uyandırılmak istediğimi bebeğimi ilk benim görmem gerektiğini söyledim. Ancak doğum zor bir doğum olmuş. Bebeği çıkarabilmek için tüm organlarıma baskı yapmak zorunda kalmışlar. Bu da bir nevi içimde çürüklerin oluşması gibi bir durum yaratmış. Dolayısıyla ameliyat sonrası ağrı pompası verildi. Ancak pompa maalesef bozuk çıktı. Normalde çok yavaş aktığından bozuk olduğunun farkedilmesi 3 saat sürdü ve ben 3 saat o acıyı çekmek zorunda kaldım. Bebeğimle ilk karşılaşmamı hatırlayamıyorum bile. ilk 3 4 gün karnıma hiç yüklenemedim. Eşim beni çuval taşır gibi tşımak zorunda kaldı. Ama Allah'a şükür bende bebeğimde iyiyiz artık. Düşünüyorumda tüm o acılara değer bu güzel varlıkla tanışmak. Normal doğum şansı olup keyfi sezeryan kararı verenlere tavsiyem kesinlikle doğum sancısından korkmasınlar. Sezeryan bizim ülkemizde çok yapıldığından kanıksanmış ama aslında çok ciddi bir ameliyat ve çoğu karın ameliyatından daha acılı ve riskli. Bu arada bebeğimin suratına bakınca Özgür ruhu göremeyip son anda nüfus müdürlüğüne giderken isminin Can Deniz olmasına karar verdik :) G

Hepimizi ağlatmış Masal bebek. :)) Şükürler olsun ki sağlıkla gelmiş. İnşallah hepimiz yavrularına sağlıkla kavuşuruz allah bebeklerimizi bize bağışlasın sorunsuz doğumlar yaşayalım inşallah

Dogum tarihi: 06.03.2013 Cinsiyet: Erkek Isim: Batuhan Kilo: 3130 gr Dogum sekli: Genel anestezi sezeryan Doktorla belirledigimiz tarihte saat 7:15 gibi evden ciktik. 7:45 civari hastanedeydik. Yatis islemlerim yapildi. Saat 10:30 dogum saatim olacakti. Sonra saat anlamadigim bicimde degisti. hemsireler soyunmami ve onlugu giymemi istediler. Onlugu giydim. Damar yolu actilar ve sedyeye aldilar beni. Sedyede giderken agladim. Esimin gelmesine izin vermediler. Tek basima ameliyathaneye gittim. Yan yana bir kac hasta vardi. kisa bir sure sonra beni ameliyat odalarindan birine aldilar. Ustune basa basa epidural istemedigimi belirttim. Bir yanlisliga kurban gitmekten korktum. Hemsire kendi adini soyluyormus. Ben de benim adimi soyluyor sandim. Benim adim o degil, bi yanlislik mi var dedim. Beni sedyeye yatirdilar. Onume yesil ortu serdiler. Kendimi goremedim. Onlugu ustumden cikardilar. Sonda takicaz dediler. Canimi cok yaktilar. Bir de rahat ol diyorlar. Kasma kendini diyorlar. Neyse taktilar sonunda. Batikon surduler vucuduma. Ben iyice panik oldum. Ne zaman uyuycam dedim. Anestezi uzmaninin elinde igneyi gordum o an. O da bana dedi ki. Simdi uyuyorsun. Ben de ama uyumuyorum dedim. Sonra 3 saniyede daldigimi hatirliyorum. Beni uyandirdilar. O an hemen bebegimi sordum saglikli mi iyi diye. Iyi dediler. Sevdik bebegini dediler. Sonra benim odama goturduler. Hic bir agri hissetmemistim. Beni nasil giydirdiler hatirlamiyorum. Bebegime baktim. Benden once odaya gelmis uyuyor. Cok ilgilendiler benimle. Agrim sizim 2. Gun basladi. Smdi hafif hafif devam ediyor. Hersey yolunda. Darisi bebek isteyen ve bekleyen herkesin basina insallah. M

herkese günaydınnn R

Bir varmışşş bir yokmuşşşş... Zamanın birinde Mart annesi olmayı bekleyen bir anne ve baba varmış... Ancak bu anne ve babanın kızları birazcık aceleci çıkmış. Bir an önce onu hasretle bekleyen anne ve babasına kavuşmak istemiş bu küçük melek... Bu melek zaten güçlü ve mucizelerin bebeğiymiş... Tüp bebek olmadan çocuk sahibi olamayacaklarını öğrenen anne ve babaya Allahın en umulmadık anda ve en güzel hediyesiymiş... Anne, hamile olduğunu test yapmadan önce rüyasında görmüş tıpkı doğacağı tarihi rüyasında gördüğü gibi... Rüyasında küçük kızı onun karşısına geçip. "Allah duaların için gönderdi beni sana aslında ben yoktum" demiş. Bunun üzerine anne test yapmış ve hamile olduğunu öğrenmiş... Bir cumartesi günü bu bebeğin annesi rüyasında hep 15 sayısını görmüş. Ve o gün eşine rüyasını anlatmış ayın 15inde doğum olabilir mi diye? Erken doğum riskioladuğu için anne hergün nst ye ve dopplere giriyormuş. P. tesigünü tine girmiş sorun yok. yarın tekrar gel demiş doktoru. Ertesi gün yani 15 ocak salı günü hastaneye giderken yanındaa kimsecikler yokmuş annenin. Ve ayakları gerigeri gidiyormuş sanki. Eşini aramış rüyasını hatırlatmış... Ve gitmiş hastaneye dopplere girmiş... Nst'nin önünde sıra beklerken adının anons edildiğini duymuş. "Sayın a_can acilen Dr. Mehmet Yıldırım'ın odasında bekleniyorsunuz". İşte o an rüyasının gerçek olduğunu anlamış anne... başlamış eli ayağı titremeye ve korkmaya... Dr. bebeğegiden kordondaki kan akımının durmak üzere olduğunu ve acilen sezeryana alınacağını söylemiş. Eşini aramış kadın "Çabuk gel korkuyorum ihtiyacım var sana"... Memlekette uzaklarda olan annesini aramış... " Anne dua et bana ve kızıma ona bişey olmasın dua et beni doğuma alıyorlar..." Ağlama demiş annesi herşey güzel olacak... Derken hemşire gelmiş sedyeyle "hadi gidiyoruz" die. Yalvarmış anne "ne olur 5 dkdaha bekleyin eşim geliyor" diye..."Acil" demiş hemşire "gitmeliyiz"... göz yaşları ve korku içinde asansöre binerken bir öpücük konmuş yanağına eşi yetişmiş "buradayım seni bekliorum"... Ve anne yol boyunca dualar etmiş fısıldamış kızınınkulağına " DAYANMALISIN BEBEĞİM BU DÜNYAYA DÖRR ELLE SARILMALI VE SIMSIKI TUTUNMALISIN ÇÜNKÜ SEN BENİM KIZIMSIN DAYANMALISIN ÇÜNKÜ SENLE YAPACAKÇOKİŞİMİZ VAR. BİZİM SANA DEĞİLAMA SENİN BİZE ÖĞRETECEKLERİN VAR... ASLA PES ETMEMEYİ, HERŞEYE RAĞMEN GÜLMEYİ, UZATILAN ELİ TUTMAYI, KUCAKLAŞMANIN BÜYÜSÜNÜ VE AİLENİN KUTSALLIĞINI ÖĞRETECEKSİN BİZLERE... Ve ameliyathane... sormuşlar anneye genel anestezi mi? spinal mi? "Spinal" demiş anne " Bebeğimi görmem iyi olduğunu görmem lazım Sakinleştirici de istemiyorum ya o zaman uyurda göremezsem kızımı?" Derken belden iğne yapılmış ve başlamış herşey... çok kısa bir zaman sonra bir ağlama sesi "Allahımmmm rabbim sen ne büyüksün bu benim parçammı? benim canımdan canmı?"hemen temizlenipküveze alınmış bebek solunum sıkıntısı varmış çünkü anneyiodasına almışlar. Çok rahatmış ağrı sızı yokmuş. Çok rahat atlatmış anne... Ve 12 gün sonra taburcu olmuş bebek kavuşmuş anne ve babasına sımsıkı tutunmuş hayata... Komşu amcası gelmiş ogün kulağına ezan okumuş bebeğin... ve demişki SENİN ADIN ALA MASAL... SENİN ADIN ALA MASAL... SENİN ADIN ALA MASAL... BAHTIN AÇIK, ŞANSIN BOL OLSUN, HEPYÜZÜN GÜLSÜN, HAYATINDA SEVGİ HUZUR VE MUTLULUK OLSUN... BÖYLELİKLE ADIGİBİ GÜZEL BİR MASAL YAZMIŞ MASAL BEBEK ONLAR ERMİŞ MURADINA DARISI TÜM BEKLEYEN ANNE BABALARIN BAŞINA...

şifacım ellerine sağlık hayırlı doğumlar olur inş annelik böyle işte hem çok korkarız erken doğacak diye hemde çok heyecanlanırız hemen kucağımızda olsunlar diyemart anneleriyiz ama daha şubat 1olmadan heyecanla bekliyoruz:) hayırlı sağlıklı doğumlar olsun inş.

ay gozlerim yasardi. agliycam ya. ne gunler di testim pozitif, keseyi gorduk, kalp atisini duyduk. mide bulantilari, kusmalar. acaba bebis iyimi diye diye sonlara geldik. . RABBIM bebislerimizin dogacagi gunleri saglikla gostersin. bu takvime gore en son benim. bakalim gercekden oylemi olcakilk hikaye yi sabirla bekliycez 2013 Prensesim Elif

amin canım ALLAH razı olsun tekrar gözleriniz aydın olsun tekrar tebrikler tsemavi

hayırlı olsun bebişleriniz allah analı babalı büyütsün Lolo eşim ve

Canım arkkadaşlarım herkese bizden selamlar, doğum sonrası hemen girer yazarım diyodum ama o kadar kolay olmuyomuş, pc ye ne zman otursam kaldırıyolar sütünü sağ yemek ye, bebeği doyur diye. ancak fırsatım oldu ama hep takip ettim, hepinize çok ama çok teşekkür ediyorum allah binlerce kez razı olsun hepinizden, elimden geldiğince hepinize dua ettim, nazlım rolle serhatice en çok dualarım sizeydi, eşimin tayini bile için bir iki kez dua ettim size daha çok ettim neyse gelelim şimdi doğum hikayeme :)) 14 ekim 2010 da plansız bir şekilde hamile kaldığımı öğrendim dünyanı hem en büyük şokunu hem en büyük sevincini yaşadım ama şimdi vakti değildi dedim ilk 2 gün, sonra anne oluyorum daha ne olsunki rabbim aratmadan nasip etmiş nasıl kabullenemem dedim, sevinmediğimi sansamda dünyalar benim olmuştu. zaten 5+5 de öğrenmiştim gebeliğimi çünkü ihtimal vermiyordum ve aşırı griptim o ay. dr a gittik takipler için, kese olmuştu kalp atışı haftaya olur dendi, bekledik meğer ki 6 haftada zaten atarmış o minicik kalp. birkaç dr a gittik içime kurt düştü bebeğimin kalbi atmıyordu bir dr kürtaj olman gerekebilir gebelik haftan az değil 8. haftada kalp atar dedi bayılcak gibioldum çok üzüldüm, sonra birkaç dr daha gezdik sonuç aynı, ensondan biönceki dr da ki anlık mutluluk ve hüznümü ömrümce unutamam, ailede ikiz var mı dedi evet dedik ikizmi yoksa diye sorduk? nahoş bi ifadeyle evet tek yumurta ikizleri fakat kalpleri atmıyo atmasıda biraz zor gibi pzts ye dek bekleyelim olmadı kürtaja almam gerek sei zehirler dedi, cmtsi başka dr a gittik hayatımın en büyük hatasıydı sanırım buda. acil kürtaja almalıyım dedi ve madem sonuç aynı gireyim kirtaja ha pzt ha cmtsi dedim, girdim. dr herşey yolundaydı dedi. çokta sevmiştim dr u. 4 ay korun sonra bebek çalışmaları olabilr ded, ama bi kere vğcudum anneliği tatmıştı önce istemesemde 1 ay sonra çalışmaları başladık 16 ay boyunca her ay hüsran yaşadım, hamile kalamadım takiplerim hep iyiydi yumurtluyodum eşimin spermleri yeterliydi ama tek birşeyi düşünmemiştik, tüplerim tıkalı mıydı! değildi çünkü bi kere hamle kalmıştım her dr aynısını dedi, chnb ablacım saolsun çok ısra etti hsg çekinmem için dr a ısrarımla filmi çekindim dr ve hemşire heee dediler bi tuhaflık var gibi, ama bana ses etmediler randevuya dek. gittim tüplerimin tıkalı olduğunu öğrnedim ve sebein büyük ihtimalle kürtaj olduğunu söyledi ama yine hatalı bi dr seçimi yapmıştım tüplerimin 2 side tıkalıydı birinde çok çok az bir boşluk varmış açıklı sanmış 3 ay takiple deneyelim olmadı 3 ay aşılama yapcaz o da olmaz tüp dedi, dünyalar başıma yıklıda hayatımdaki en büyük korkum bi gün sadece tüp bebekle anne olabileceğimi öğrenmekti, ama herkes teselli veriyo son çare tüp diye ama dedğildi araştırmalarım sonucu imkansız diyordu aşılamayla, birkaç dr gezdim kaba tabirle it itin ayağına basmaz hesabı çoğu bu kürtajdan değildir dedi, ama sonraki dr larımın evet sebep kürtaj ve çare tüp bebek dedi, kk saolsun hayatımıza ailemize allahtan sonraki sebebp olacak dr um TOlga Ecemişle karşılaştırdı gitmeliydim o dr a çok memnuniyet vardı, gittim kesinlikle küraj sonrası tüplerin tıkanmış bunu göremeyene inkar edene dr demem ben, ne yazıkki dalavereci dr arkadaşlarımız çok dedi, o kadar samimiydi ki güvendim ona, onla devam etmeye karar verdim vakit kaybetmeden. eşim kabullenemesede tüp bebeği dr la görüştüğünde hem dr u çok sevdi hemde vakit kaybetmemeiz gerektiğini anladı, testler istedi benden. pıhtılaşma genetik amh fsh vs. sonuçlar hüsrandı, pıhtılaşmam vardı ve hamilelk boyunca iğne kullanmam gerektiğini öğrendim vede kesinlile bnormal doğum yapayacağımı. ama olsun hepsine razıydım ve en büyük sorun rezerv azlığı başlamıştı yani menopoz öncesi durum ve vakit kaybetmeden ardarda tedavilere göğüs germem gerekiyodu.19 haziran 2012 de tedaviye başladık, her gün hst deydim nerdyese, dr um o kadar iyiydi hep motive etti hamile kalacağını düşün ve inan dedi, 30 haziranda yumurtlarım topladı 10 tane yumurtam olmuştu ve 7 tanesi iyiydi, 5 temmuz 2012 de transferim vardı bir gece öncesi miraç kandiliydi bu durumu paylaştığımı dostalarım saolsun hep dua ettiler o gece yasinler okundu, onların emeği o kadar çok ki ne yapsam ödeyemem. neyse zor bir gündü, yumurtalarım kalitesizdi ve sadece 2 si işe yarayacak durumdaydı diğerleri çöpe. durumumun yaşımın uygun olmamasına rağmen 2 embriyo kydu dr um ve zor bi konuşma yaptı, imkansızlarınız olabilir, genetik probleminiz olabilr bundan sonrası dua, dua edicez dedi, çok üzüldüm odaya yatırdılar beni annem vardı yanımda çok ağladım ben anne olamayacağım diye, o kadar zordu ki o günler ( eve geldim kanamam olmuş, gitti dedim olmadı tutmadı, meğerse normalmiş. günler geçmek bilmedi raporluydum o süreçte.14 temmuz 2012, test günüm. hastaneme gitmedim çünkü tutmamıştı bence, ordaki tesellilere dayanamzdım. eşimle oturduğumuz mahalledeki bir hastaneye gittik kürtaj topiğindeki değerli güzel kalpli arkadaşlarımdan rabbin binlerce kez razı olsun benle birlikte yürekleri ağzında sonuç beklediler, 12 ye doğruydu kan verdim 5 dk sonuççıkacak bekleyin isterseniz dedi hemşire, dk lar geçmek bilmedi dokunsalar ağlayacaktım eşime diyorum tutmadı nasıl teselli bulcam, eşim diyor tuttu karamsar olma. ve hemşire çıktı anlayamadığım bir yüz ifadesiyle, müjde dedi hamilesiniz gerçekten mi dedim inanamadım? test sonucunu verdi ve akşama değerlerim çıkacaktı hemen topik arkadaşlarımla paylaştım ama değerler çıkana dek rahatlayamadım burda bayram havası yaşadık resmen benden çok sevindiniz desem yeridir. akşam sonuçları aldım değerim çok iyiydi sanırım 247 idi, ikiz olabilirdi, kese içinçağırdı dr um, kendi o gün yoktu başkası baktı ve keseleri gördü oh şükürler olsun dedim ve kalp atışını duyamasakta minik bir kelebek kanadı çarpıyodu sank içimde, ikizlerim tutunamasada teki benleydi ve o minicik kalbi atıyordu.6 haftalıktı kanamam oldu kuzenlerim eve gelmişti ve bir kuzenimde 8 yıl sonra anne olmuştu, hoşgeldin dedikten sonra kanamayı farkettim. hamileliğimden gördüğüm tedavilerden haberleri yoktu teselli ve acıyan bakışlar istemiyodum çünkü. ama ters giden bişeyler olduğunu anladılar söyledik, iyiki gelmişler dr umu hemşireyi aradık. bişeyler dediler ama hemşire iğneyi demeyi unutmuştu kuzenim bir iğne söyledi sordum alayımmı diye evet bulunması zor ama bulursan çok iyi olur dedi düşüğü önler, babam eşim kuzenlerim aramaya gitti nöbetçi eczaneyi, buldular korkuyla geçen dk lar sonrası iğpnemi vuruldum dr evde istirahat verdi, 1,5 ay filan raporluydum bebeğe çok güvenme düşük olabilir demişti transferde. şükürler olsun 12. haftayı bitirdik artık düşük riskim kalmamıştı, rahim ağzı yetmezliğide yoktu. cinsiyetini öğrenmeye gelmişti sıra. kızımız olcakmış! bir tek ben kız hissetmiştim kazandım diye sevindim cinsiyetin önemi yoktu ama hissiyatım doğruydu, 1 ay sonraki randevuda bi oğlumuz olacağını öğrendik. ayrıntılı ultrasonda ve bende hata olmaz diyen dr umuzu tek şaşırtan hasta ben olmuştum :)) eşim ve annem kazanmıştı oğlumuz oluyomuş. kızımızın adı belliydi emek nas, emek olmaydı kızda erkekte olsa. eşim kızımızın ismi olsun erkek başka olsun onu kıza yakıştırdım dedi kıyamadım. meriç dedi eşim bende inançta ısrarlıydım çünkü büyük inançlar sonrası olmuştu oğlumuz, etraftan kötü yorumlar olsada beğenmeselerde döndük dolaştık meriç inançta karar kıldık, güzel bi hamilelik geçridim dr umun sayesinde her vurduğum iğne, iğneden çok korkan ben için byük bi mutluluktu, her iğnemi kendim yaptım çok korken aştım 1 tek iğnemi başkasına vurdurmadım. son haftalara gelmiştik artık bebeğimiz babasına benziyordu dr umuz hep babaya bezetti, neyse doğum tarihim belli oldu 11 mart 2013 sabah 6,30 hastane de olmalıydım. hamileliğim son kontrolünde dr um çok motive etti o kadar güzel hamilelik geçirdinki kilon moralin herşey çok iyiydi dedi, yorumuyla doğum sonrası eski manken hallerine döneceksin dedi uçtum tabi bunu dr dan duymak çok güzeldi. aslında azda kilo almamıştım 15 kilo aldım fakat boy olayı kurtarmış, göbekte bi basketbol topuyla 11 mart sabahı uyandım, abdestimi aldım sabah namazıyla birlkte 2 rekat şükür namazı kıldım, yola çıktık eşim annem babam k. validem k. pederim... yatış işlemlerimi yaptırdık çalışan çocuk doğum yapacak sizmisiniz diye şaşırdı :) odaya çıktık oturcaktım bilgileirm alınırken bi yandan giyinin vakit kaybetmeyelim dediler oturmadan hazırlandım, yatağa oturtuk nstye bağladım damar yolum açıldı, 7 ye doğruydu sanırım ameliyathaneye alındım. anestezi uzmanı geldi epiduarlimi yapacak ama bi soırun vardı ben belimden aşırı huylanan bi insanım dokunsalar zıplarım nitelikimde öyle oldu, dr um da korktu. böyle yaparsan genele alcam korkacak bişey yok dedi çok rsikli bu iğne dedi, dedim korkmuyorum gerçektende korkmuyodum ama huylanıyorum işte napayım yüreğim ağzımda iğne için uğraştı bi iğne sonrası zıpaldım yine huylanarak bu muydu iğne dedi yok yaptım onu dedi, zıpladımmı pei dedim hayır dedi. şükrettim dr um geldi başladık doğuma güle eğlene. aa eşimde benle birlikte girdi doğumuma, çok korkan eşim, kandan ameliyattan tiksinen eşim, bebeğimizin adını sordu drum, aa bu arada meğerse dr umuz çok iyi bi ud çalarmış, inş oğlumuzda dr umuz gibi yetenekli olurda bi enstruman çalar dedik :) bebek geliyor dediler, eşim heyecanla ayağa kalktı bebeğimin sesi geldi ıngaaa!!! eşim kesikleri görmüş, fena oldu dr hemşirler eşimle ilgilendiler biraz iyimisin diye. iyiyim dedi bebeğimizin yanına gittik başımı çevirdiğimde bebeğimi görebiliyodum o kadar mutluydum ki, dr um diyor bak anne diye ağlıyor, dalga geçiyo sandım meğerse ciddiymiş her doğan bebek anne diye ağlar dediler. bebeğimi yanıma getirdiler, öpmüycem dedim aa neden öp annesi bu anı çok bekledin dedi dr amcası, öptüm öptüm doyamadım o kadar güzeldi ki. fotomuzu çekti ekipten biri saolsun dünyanın en güzeli gülüşü vardı yüzümde, ameliyat bitti dr um odanda görüşürüz dedi. odama götürdüler babam alnımdan öptü bebeğimle tanışmışlar bile, dr um geldi candaş çok iyisin ya dedi, moral veriyo sandımama gerçekten iyiydim bebeğim doğunca nasol kötü olabilrdim ki. ağrım sızım olmadı ayaklarım açılana dek korkuyla bekledim oynattığmda oh çektim. gaz idrar problemim olmadı.. sütüm geldi emzirdik biraz, ertesi gün dr um pansumanımı yaptı fotomuzu çekindik, ayrılcaz. resmen ağlayaaktım üzüntümden, o bizim ailemizden biri olmuştu, rezerv azlığımı sorudn 1 sene sonra yeniden tedavi dedi aslına 6 ay uygun ama bebeğin büyüsün sütünü alsın dedi, o kadar çok teşekkürler ettik ki macup oldu. aaa en önemlisi nilde ablam ziyaretime gelmiştiağladı meriçimle karşılaşınca birde dr umun liseden arkadaşıymış karşılaşıp sobet ettiler sanırım iyi oldu bu da.. çok teşekkürler nilde ablam iyi ki varsın.. neyse dr umla vedaşatık. evimize geldik yağmurlarla geldi oğlum bereketiyle. şimdi büyüyoruz teyzeleri, tek problemimiz emmek, 3. günü aç kalmış yavrum emmedi pek mamada vermedik, sarılık olmuş, yatış yapacağız yarında düşmezse bugün bol sğt ve mama dedi dr teyzesi, yedirdim sarılığı düştü şükürler olsun ama çok tembel mamaya biberona alıştı memyi zor alıyor. rabbim bu duygu tüm isteyenlere nasp etsin mahrum etmesin. şimdi bebeğimi emzirmem gerke. teyzeleri çok öpüyoruz.3050 kg doğdu yavru kuşum, sabah 7,25 te... dirim

yerim ben o kızlarını senin. harbiden ne inatcı cıktı senin bebiş 9 ay göstermedi cinsiyetini

Geçen sene bugün birileri gelip de bana bu heyecanı yaşayacağımı söyleseydi çok gülerdim herhalde. Daha yeni evliyiz biz, evliliğimizin 5. ayında sürpriz oldu bize bebeğimiz. Evet, bir yavrumuz olsun istiyorduk ama bu kadar çabuk olacağı hiç aklımıza gelmemişti. Yaz ayları tabiri caizse sürünerek geçti, hem çok yoğun çalışıyordum, hem de aşırı bulantım vardı. Normalde sağlık sektöründe olan ben ilaç kullanmaya bu kadar karşıyken, şişe şişe serumları türlü türlü türlü ilaçlarla bitirmek zorunda kaldım. İlk trimester bittikten sonra tam rahatladım derken, biraz koşturmanın, canı tezliğin verdiği gazla nasılsa iyiyim diye normal normal belki de kendime yüklenerek hayatıma devam ediyordum ki 22. hafta civarında kanamam oldu. Moralim nasıl bozuktu anlatamam, bebeğimi kaybetme korkusu tüm mantığımı yiyip bitirmişti. Kendimi köşeye sıkışmış, perişan hissediyordum. Elbette her şeyin hayırlısı.. Hayırlısı da.. İnsan o durumdayken teselli niyetine söylenen bu sözler daha da çok içimi acıtıyordu. Normalde yerimde duramam ben, senelik iznimin bile tamamını kullanmadan çalışırım, evde işim olmasa da evin içinde gezinirim. 3 hafta sadece wcye kalktım, yattığım yerde yemeğimi yedirdiler. Dr. kontrolüne bile gitmeme izin vermedi dr. um. Kendisi mini ultrasonu aldı evimize geldi, moral olsun diye bana bebeğimin kalp atışlarını dinletti. Onun ve ebe hemşire olan kayın validemin hakkını ödeyemem. Kanamamın olduğu ilk gün işyerinden dr a kendim gitmiştim. Usgde herhangi bir sorun yoktu. Bir hafta önce de idrar tahlili yapmıştık çünkü kasıklarımda hafif bir ağrı vardı, sonuç temizdi. Bu neden oluyordu? Açık ve net bir yanıt yoktu. Bana vaginal bir fitil verdi ne olur ne olmaz diye. Eşim geldi işten aldı beni, zavallım benden endişeli ben bebeğim için endişeleniyorum; o hem benim için hem yavrumuz için.. Ertesi gün işe gitmedim. Tam iyiyim derken akşam üzeri gene kanamam oldu, dr. umu aradım. Kayınvalidemle birlikte çalışıyorlar zaten. Saat 17.30 civarıydı İstanbulda inanılmaz yağmur var, biz anadolu yakasında oturuyoruz, dr. um avrupada.. Kayınvalidem, kayınpederim, eşim o yağmurda prepar adlı basitçe erken kasılmaları önleyebilen diye tanımlayabileceğim ilacın hem ampul hem tablet formunu arıyorlar. Yok yok... En sonunda ampul formundan bulmuşlar bir yerde. Eve geldiler, eşim berbat durumda, keza diğerleri de.. Yolda eşim annesine bana bişey olup olmayacağını sormuş, moralimiz çok bozuk. Kayınvalidem serumu hazırladı ama kontrollü gitmek lazım çünkü ilaç ciddi çarpıntı yapıyor. şöyle ki sırtüstü yattığınızda çarpıntının şiddetinden kalbiniz sizi sanki yerinizden yukarı itiyor. Ben nabzı 57-65 atan biriyim normalde, nabzım 180lere çıkıyor. Prospektüsü okuyorum, bebeğe zararı yok yazıyor ama onun da kalp atışlarını hızlandırıyormuş. Ne oldu ilaç kullanmayı sevmeyen bana.. o 1 litrelik serum tam 10 saatte bitti, gece hiçbirimiz uyumadık, kayınvalidem nabzımı ölçüyordu 30 dkda bir serumun hızını ayarlıyordu, nabzım eger serumun hızı ayarlanmasına rağmen düşmezse isoptin diye bilinen antihipertansif bi ilaç var onu almam gerek ama gebelik kategorisi C. Çarpıntıdan uçuyorum sesimi çıkarmıyorum ki almayayım, sabah karşı nefesimi tutmaya başlamışım baktılar durumum iyi değil isoptin verdiler, normale döndüm 2 saat içinde. O gece gerçekten çok zordu. Ertesi gün herşey yolunda gibiydi kendi anne ve babama söyleme konusunda kararsızdım, hergün telde konuşuyoruz,2 gün söylemedim annem soruyor senin neyin var yok yok bişey diyorum, en sonunda anne şefkatine ihtiyacım ağır bastı söyledim. Onlar da geldiler bize, sağolsun herkes başta sevgili eşim elinden gelen herşeyi yaptı. İkinci gece gene serum.. Evimde güneşin doğuşunu hiç izlememiştim, kısmet o sabahaymış.. sonra serumun tablet formu 2saatte bir, zavallı kocam.. 2 saatte bir hadi canım hadi aşkım diye beni kaldırıp ilaçlarımı düzenli verdi.. Allah kimsenin başına vermesin bu sıkıntıyı.. Çarpıntılarla geçti 3 hafta.. en sonunda dr. um dışarı çıkıp kontrole gitmeme izin verdi. Arabanın arkasında oturup ayaklarımı uzatıp sarsmadan gitmek şartıyla.. O günkü kontrolde kardeşim ve annem de bizimleydi tabi eşim ve kayınvalidem de.. Dr. her şey yolunda dedi ama ben doğuma kadar çalışmaman kanaatindeyim. Olmaz dedim çalışmam lazım, sorumluluklarım var hastalarıma karşı ve ayrıca ben evde kafayı yerim durup durup zırlıyorum zaten. aklıma hoş olmayan şeyler geliyor. Boş oturmak bana göre değil hayal gücüm ne yazık ki kötüye çalışıyor dedim. Ben sana ne yapman gerektiğini söylüyorum ya duruş pozisyonuna dikkat eder, gebelik korseni düzgün takar, ilacını 6 saate bir alır va haftada max. 3 gün çalışırsın ya da sonuçlarına katlanırsın. Ben başladım gene ağlamaya.. Allahım ne büyük sorumluluk.. annem ve kayınvalidem çalışmamdan yana çünkü onlarda çalışmışlar hep ve evde nasıl bir ruh hali içinde olacağımı anlıyorlar, sevgili eşimse bana ve yavrumuza kıyamadığı için çalışmamam taraftarı.. 1 hafta daha evde kaldım ve çalışmaya karar verdim.. haftada 3 gün sabah 5.45te kalktık eşimle beni avrupa yakasına işe bıraktı sonra o asyadaki işine döndü, köprü trafiğini atlatmak için,, her akşamda geldi aldı. prepar iyi güzel, kanamamı da kesti çok şükür de çarpıntı devam, hele çalışırken.. hastanın ağzına zaten artık çıkan göbeğimden eğilemiyorum bi de kulaklarımda nabzım atıyor, tansiyon fırlamış 18lere.. tansiyon ilacı içmemek için magnezyum almaya başladım. Neyse işte.. herşey bebeğimin hareketlerini hissetmemle geçiyor.. Bir akşam eve geldik tansiyonum gene yükselmiş bu sefer 22! inanılmaz sıkıntılıyım, sarıldım kocama ağlıyorum.. bana dedi ki seni de bebeğimi de çok seviyorum ama birşey olacaksa olacak, hayat bu.. elimizden geleni yaptık yapıyoruz.. ne olur daha fazla üzülme ama hayatında bir gerçeği bu.. herşeyi kontrol atına alabileceğini sanan bana ne büyük dersler bunlar.. ama hepsi geçti çoooook şükür. yarın ne getirir bilinmez ama şurada 1 aycık kaldı neredeyse yavrumu kucağıma almama.. Minik kızıım daha karnımdayken bana sabırlı olmayı, akışına bırakmayı, gevşemeyi öğretti. allahın izniyle zamanında ve sağlıkla gelebildiğinde kimbilir daha nasıl güzel yerlere muhteşem duygulara sürükleyecek beni.. Ben bunları yazarken karnımda kıpırdıyor ya Allahım bu ne büyük bir mucizedir, çok şükür ki var ve ben varlığını hissedebiliyorum, niye ağlıyorum şimdi bilmiyorum ama sanırım mutluluktan.. allahım ne olur bebeğimi sağlıkla kucağıma alabileyim... babası da ben de artık sadece onun sıcak bedenini kucağımızda hissetmek istiyoruz. o bizim canımız, bizim kanımız.. şu dünyada gerçekten kopmaz bağlarla bağlı olacağımız geleceğimiz.. Arkadaşlar.. bugün içimden geçenleri yazmak istedim, meğer ne kadar doluymuşum belki otursam daha neler yazarım.. paylaşabilmek çok güzel bir duygu.. Dilerim ki bebeklerimizin geleceği apaydınlık, mutlu, huzurlu, sağlıklı olur.. En doğru zamanda, sağlıkla yavrularımızı kucağımıza alabilmeyi tüm kalbimle diliyorum.. kendinize ve yavrularınıza çok iyi bakın.. sevgiler..

ya bu annelik duygusu ne kutsal bir duygu. rabbım nasıl güzel anlatılmış. alamasal. masal gıbısın aynı. rabbim bahtını acık etsın. yusun her daim gulsun. bizim bebeklerımızde senden guc bulsun. bizlerde sizler gibi güçlü olalım. okadar cok duygulandım kı anlatamam. yazacak hiç birşey bulamıyorum. sadece ve sadeec anne olcagım için kendımı dunyanın en şanslı ınsanı olarak goruyorum. rabbım bızlerede sağlıkla bebeklerımızı kucagımıza almayı naip etsin. hepimize kolay dogumlar nasıip etsin. cok duygulandım cokkk belgin42 hayat seninle

slm arkadslar bnde 34 haftamın ıcındeyım ama bı an once dogurmak ıstıyorum. rahmın acılması ııcn onerısı olan var mı?rabbım sag salım bebişlerimizi kucagımıza almayı nasıp eylesın:= R

rabbim analı babalı büyütsün inşallah Önceki

Arzucum demişltik değil mi her masal mutlu sonla biter diye... Doğum diyince aklıma ilk gelen Masalın ilk günkü fotografı hala Allahım ilk bebeğimiz, nazar boncuğumuza uzun ve sağlıklı ömürler versin, mutlu, huzurlu ve şans dolu bir hayatı olsun inşallah. çOk güçlü bir bebeğin var annesi emin ol size çok şeyler öğretecek.

ben de ağlayarak, yüreğim sızlayarak okudum hikayeyi, Allahım geride doğum yapacak tüm annelere sağlıkla evlatlarını kucağına almayı nasip etsin, inşallah meleklerimiz vaktinde, sağlıklı olarak gelir... çok geçmiş olsun Ala masalın annesi

canim cok cok tesekkur ederiz. allah hepimizin bebislerini bize bagislasin dogum yapmayan tum annelere allah kolay dogumlar nasip etsin insallah

hayırlı olsun.. Allah analı babalı büyütmeyi nasip etsin... . push ;

kızlar inşallah güzel hikayelerimizi burda sayfalar dolusu paylaşırız.. Allah hepimizi bi nefeste kurtarsın inşallah . push ;

dtmichelle canım Allah sağlık sıhhat versin sana ve yavrucuğuna

Bir varmışşş bir yokmuşşşş... Zamanın birinde Mart annesi olmayı bekleyen bir anne ve baba varmış... Ancak bu anne ve babanın kızları birazcık aceleci çıkmış. Bir an önce onu hasretle bekleyen anne ve babasına kavuşmak istemiş bu küçük melek... Bu melek zaten güçlü ve mucizelerin bebeğiymiş... tüp bebek olmadan çocuk sahibi olamayacaklarını öğrenen anne ve babaya Allahın en umulmadık anda ve en güzel hediyesiymiş... Anne, hamile olduğunu test yapmadan önce rüyasında görmüş tıpkı doğacağı tarihi rüyasında gördüğü gibi... Rüyasında küçük kızı onun karşısına geçip. "Allah duaların için gönderdi beni sana aslında ben yoktum" demiş. Bunun üzerine anne test yapmış ve hamile olduğunu öğrenmiş... Bir cumartesi günü bu bebeğin annesi rüyasında hep 15 sayısını görmüş. Ve o gün eşine rüyasını anlatmış ayın 15inde doğum olabilir mi diye? Erken doğum riskioladuğu için anne hergün nst ye ve dopplere giriyormuş. P. tesigünü tine girmiş sorun yok. yarın tekrar gel demiş doktoru. Ertesi gün yani 15 ocak salı günü hastaneye giderken yanındaa kimsecikler yokmuş annenin. Ve ayakları gerigeri gidiyormuş sanki. Eşini aramış rüyasını hatırlatmış... Ve gitmiş hastaneye dopplere girmiş... Nst'nin önünde sıra beklerken adının anons edildiğini duymuş. "Sayın a_can acilen Dr. Mehmet Yıldırım'ın odasında bekleniyorsunuz". İşte o an rüyasının gerçek olduğunu anlamış anne... başlamış eli ayağı titremeye ve korkmaya... Dr. bebeğegiden kordondaki kan akımının durmak üzere olduğunu ve acilen sezeryana alınacağını söylemiş. Eşini aramış kadın "Çabuk gel korkuyorum ihtiyacım var sana"... Memlekette uzaklarda olan annesini aramış... " Anne dua et bana ve kızıma ona bişey olmasın dua et beni doğuma alıyorlar..." Ağlama demiş annesi herşey güzel olacak... Derken hemşire gelmiş sedyeyle "hadi gidiyoruz" die. Yalvarmış anne "ne olur 5 dkdaha bekleyin eşim geliyor" diye..."Acil" demiş hemşire "gitmeliyiz"... göz yaşları ve korku içinde asansöre binerken bir öpücük konmuş yanağına eşi yetişmiş "buradayım seni bekliorum"... Ve anne yol boyunca dualar etmiş fısıldamış kızınınkulağına " DAYANMALISIN BEBEĞİM BU DÜNYAYA DÖRR ELLE SARILMALI VE SIMSIKI TUTUNMALISIN ÇÜNKÜ SEN BENİM KIZIMSIN DAYANMALISIN ÇÜNKÜ SENLE YAPACAKÇOKİŞİMİZ VAR. BİZİM SANA DEĞİLAMA SENİN BİZE ÖĞRETECEKLERİN VAR... ASLA PES ETMEMEYİ, HERŞEYE RAĞMEN GÜLMEYİ, UZATILAN ELİ TUTMAYI, KUCAKLAŞMANIN BÜYÜSÜNÜ VE AİLENİN KUTSALLIĞINI ÖĞRETECEKSİN BİZLERE... Ve ameliyathane... sormuşlar anneye genel anestezi mi? spinal mi? "Spinal" demiş anne " Bebeğimi görmem iyi olduğunu görmem lazım Sakinleştirici de istemiyorum ya o zaman uyurda göremezsem kızımı?" Derken belden iğne yapılmış ve başlamış herşey... çok kısa bir zaman sonra bir ağlama sesi "Allahımmmm rabbim sen ne büyüksün bu benim parçammı? benim canımdan canmı?"hemen temizlenipküveze alınmış bebek solunum sıkıntısı varmış çünkü anneyiodasına almışlar. Çok rahatmış ağrı sızı yokmuş. Çok rahat atlatmış anne... Ve 12 gün sonra taburcu olmuş bebek kavuşmuş anne ve babasına sımsıkı tutunmuş hayata... Komşu amcası gelmiş ogün kulağına ezan okumuş bebeğin... ve demişki SENİN ADIN ALA MASAL... SENİN ADIN ALA MASAL... SENİN ADIN ALA MASAL... BAHTIN AÇIK, ŞANSIN BOL OLSUN, HEPYÜZÜN GÜLSÜN, HAYATINDA SEVGİ HUZUR VE MUTLULUK OLSUN... BÖYLELİKLE ADIGİBİ GÜZEL BİR MASAL YAZMIŞ MASAL BEBEK ONLAR ERMİŞ MURADINA DARISI TÜM BEKLEYEN ANNE BABALARIN BAŞINA... BU NEKADAR GÜZEL BİR HİKAYE ÖNCELİKLE BENİ ÇOK AĞLATTIN BENİMDE İNŞALLAH KIZIM OLACAK VE ADINI MASAL KOYACAĞIZ EŞİM VE BENİM MASALIMIZ OLACAK SENİN KADAR UZUN ZAMAN BEKLEMEDİM AMA İNANKİ EVLENDİĞİM İLK GÜNDEN BERİ HAYALİNLE YAŞADIM ALLAHIM BANA ARATMADAN NASİP ETTİ. KIZIMI RÜYAMDA GÖRDÜM ÇOK FARKLI BİŞEY ŞUAN NE YAZACAĞIMI ŞAŞIRIYORUM TEK YAPABİLDİĞİM AĞLAMAK. ALLAHIM YAVRUNU SANA VE EŞİNE BAĞIŞLASIN SAĞLIKLI MUTLU HUZURLU GÜNLER VERSİN SİZE. MASALLA MASAL GİBİ BİR HAYAT NASİP ETSİN İNŞALLAH.

ayy nasıl bir anlatıştır ya gözyaşlarım sel oldu, ama hamişlere yapılmaz ki bu:) bende İnşallah Allah'ım nasip ederse eylül annesi olacam, biraz buralara bakayım dedim. Allah bebeğini sana bağışlasın çok güzel bir doğum hikayesi.. NYLN

Rabbim saglik sihat versin hayirli uzun omur versin kizina. cok duygulandim okurken yaa Lolo eşim ve

kızımız geldi, benide doğurdu diye ekleyin artık:) 22.02.2013 saat 18:55 normal doğumla 2690gr ve 49cm doğdu kızımız... vitamin87 zeynep

Paylaşmak! Paylaştıkça artar umutlur, azalır karamsarlıklar. Paylaştıkça artar sevgiler, azalır mutsuzluklar. Paylaştıkça artar zenginlikler, azalır fakirlikler. Tüm güzellikler paylaştıkça artarken, tüm çirkinlikler azalır. Paylaştıkça anlamlanır anlar, paylaştıkça artar sevgiler, paylaştıkça zaman değerlenir, paylaştıkça tatlanır yemekler İnsan oğlu paylaştıkça zevk alır hayattan Bu nedenle paylaşmak istedim duygularımı, böylece artacak içimdeki mutluluk; bu nedenle paylaşmak istedim sıkıntılarımı, kırgınlıklarımı, böylece atacağım içimden üzüntülerimi. Şimdiden teşekkür ederim mutluluğuma ve üzüntülerime ortak olup beni huzura götürdüğünüz için. Kitaplarda anlatılanlar, televizyonda sunulanlar gibi kutsal ama kolay değil asla!... Yüce Yaratan Cenneti anaların ayağının altına bedavaya sermiyor. Rahme düşmesi ile başlıyor dertleri, sıkıntıları. Yanlış anlamayın sitem etmiyorum. Asla! Oğlumu sağlıkla alayım yeterki kucağıma, razıyım bulantılara, yanmalara, kusmalara, halsizliklere, batmalara ve daha nicesi sıkıntılara. Sadece kolay olmadığını söylemek istedim. Kitaplarda anlatılanlar, televizyonda sunulanlar gibi kutsal ama kolay değil asla. Ki ben henüz bebeğini kucağına almaş bir anne değilim, yalnızca gün sayan bir anne adayıyım o kadar. Doğmamış çocuğu don biçmek derler ya benimki de o hesap. Doğmadan derdine düştüm oğlumun. Önce iki çizgi ile başladı stresi. Kalbi atıyor mu? Sağlıklı mı? endişesi 24 saat olmadan götürdü bizi doktora. Sürpriz bir bebek olunca korku ve endişeler katlanıyor hemen. Nasıl bir anne olurum?, ne yaparım? derken Folik asit bile kullanmadım!, iki gün önce ilaç aldım!, geçen hafta bel ağrısı için kas gevşetici krem kullandım! Allah'ım ya ona bir şey olursalarla başladı endişeler. Her şey yolundaydı çok şükür. Rahmin içindeydi, kalp atışı vardı ve her şey normal seyrinde gidiyordu 6 hafta 1 günlük olduğunda oğlum. Bu endişelere bulantı ve kusmalar eşlik ediyordu tabi ki. Eskiye göre daha çok koku alıyor, önceden duymadığım ya da fark etmediğim ne kadar çok kötü kokunun olduğunun keşfini yaptırıyor gebelik insana. Leş gibi kokan bir dünya da yaşıyormuşum da haberim yokmuş hissi uyandırıyor. Açken insanın iştahını kabartan, açlığını tetikleyen o mis gibi kokan yemekler meğer nede kötü kokuyor, mide bulandırıyormuş. Sadece kokusu mu? Hayır, görüntüsü bile mide bulandırıcı bir çoğunun. Bir rüyadan uyanmak gibi görünen ve gerçek arasındaki uçurum. Bozuk paradan yatak yapabileceğimiz boyutta bir insancık!... Daha önce bir kalp atışı, bir kıpırtı olarak gördüğümüz bebeğimiz 10. haftada minyatür, mini mini bir insancık oluveriyor. Bozuk paradan yatak yapabileceğimiz boyutta bir insancık. Her hafta yeni bir isim taktığınız ve bu isimlere baklagillerden başladığınız bir süreç bu zamanlar. Sırasıyla mercimeğim, börülcem, fasulyem, barbunyam derken meyvelere sıra geliyor üzüm tanem, eriğim ve portakalım derken büyüyor. Ekrana bakarken önce yabancı geliyor. Sanki belgesel izler gibi. Sonra bir anda fark ediyorsunuz etrafı. Burası bir kadın doğumcunun muayenehanesi ve siz karnınızı açmış uzanıyorsunuz. O ekranda belgesel izler gibi izlediğiniz insancık ise sizin içinizde büyüyen sizin bebeğiniz. Sözde ferahlatıcı ve rahatlatıcı, nane aroması! Birgün bulantı ve kusmalar tavan yaparken bir gün sonra geçivermiş gibi oluyor. Yaz yağmuru gibi gelip geçiveriyor iyi hissettiğim günler, saatler. 12 haftayı geride bırakmanın haklı gururu ile geride bırakmayı beklediğim bulantılar daha da şiddetleniyor bana nisbet yaparcasına. Migren azıyor, migren ile birlikte mide de azıyor tabi. Oysa migren şikayeti olan kadınların %90'ı gebelikte migren şikayetleri azalırmış, %10'luk grup içine girmenin ne gereği var şimdi!. Daha iki yıl önce baş ağrıları için tedavi görmüş ve ağrılarından kurtulmuş birisi olarak unutmuşum baş ağrılarını ne güzel. Zamanla ağrılara da alışıyorum. 16. hafta ile midem rahatlamaya başlıyor az biraz. Tam olarak kurtulmasam da kokular eskisi kadar iğrenç değil artık. Tabi hala nefret ettiğim, bir türlü yıldızımızın barışmadığı kokular da var. Nane mesela. Diş macunları, mide ilaçları hepsi nane aromalı. Sözde ferahlatıcı ve rahatlatıcı. Benim için değil tabiki!. Özellikle diş macununda tek aroma, alternatifi yok. Midemi yanmadan kurtaran ve bulantılarımı rahatlatan ilaç da nane aromalı olunca iş çığrından çıkıyor. Hem iyi geliyor hemde içinceye kadar akla karayı seçiyorum. Sizinle bir bütün, sizden bir parça ama bambaşka bir birey var içinizde!... Bir anda içimde bir kıpırtı oluyor. Nabız atışı gibi cansız ve minik bir kıpırtı. Bir mucizeye tanıklık etmenin şaşkınlığı ile aydınlanıyor insanın yüreği. İçinizde sizinkinin dışında atan bir kalbin olduğunu biliyorsunuz hatta duyuyorsunuz ama buna bir de hissetmek eklenince yaşanılan duygunun tarifini yapmak imkansız oluyor ki bu harika bir duygu. Görmediğiniz, tanışmadığınız ama hissetiğiniz, sizinle bir bütün, sizden bir parça ama bambaşka bir birey var içinizde. O kıpır kıpır, içiniz daha da bir kıpır kıpır... Fark etmez demeyin! Tabiki öncelikle sağlıklı olsun. Ama her iki cinsiyetinde getirdiği ayrı ayrı sorumluluklar var! Sıra cinsiyetini öğrenmeye geliyor. Fark etmez demeyin! Tabiki öncelikle sağlıklı olsun. Ama her iki cinsiyetinde getirdiği ayrı ayrı sorumluluklar var. Her gün bir kadının öldürüldüğü, dayak yediği, tacize uğradığı, tecavüze uğrasa tecavüzcüsü ile evlendirildiği, hatta tecavüzcüsünden hamile kalsa o çocuğu doğurmak zorunda bırakıldığı bir ülkede; hür, kendine güveni tam, kendini ezdirmeyecek bir kız çocuğu yetiştirmek ne kadar zor ise toplum tarafından egolarının bu kadar yüksek tutulduğu, kendini yarı tanrı ilan edip insanların ölüm kararlarını verebilen, duygularını ifade etmeyi ayıp bilen; ataerkil toplumumuzda yaşarken kadına değer verip saygı duyan, duygularını ifade eden ve yarı tanrı olmadığının bilincinde bir erkek çocuğu yetiştirmekte bir o kadar zor. Cinsiyetiyle; her hafta değişen, baklagillerden başlayıp meyvelerden devam ederek seçtiğimiz sıfatlar yerini "Oğlum" a bırakıyor, bir ömür boyu kullanılmak üzere. İçimde sağlıklı ve güven içinde olduğunu bilmenin verdiği hazzı engelleyen, keyif ve huzuru vaat edip vermeyen Rixos gibi vücudum!... Evet! İkinci üç aylık dönem. Bir çok kadının balayı dediği dönem. Aynı düğün sonrası balayımız gibi. Eşimle dinlenmeyi umut ettiğimiz, en iyi otel markası olarak düşüp, vaatleri ile bizi cezbeden Rixos gibi tam bir fiyasko. Ettikleri vaatleri almak için kavga edip, '"beğenmiyorsan çek git" tavırları ile dinlenelim derken daha çok yorulduğumuz balayı gibi; gebeliğimin balayı olarak tabir edildiği bu ayları. Baş ağrıları, sıklığı azalsa da devam eden bulantılar, daha önceden de var olan ve gebelikle çekilmesi daha da güçleşen bel fıtığı benim bir umutla beklediğim balayımı iyice nahoşlaştırıyor. Oğlumun hareketlerini ise daha iyi hissediyorum. İçimde sağlıklı ve güven içinde olduğunu bilmenin verdiği hazzı engelleyen, keyif ve huzuru vaat edip vermeyen Rixos gibi vücudum. Tam dinleneceğim derken daha yorgun, daha bitkin Sanmıştım ki "hamileyiz" diyecek!... 22. haftanın en güzel yanı ise içimdeki kıpırtıyı paylaşabilmek olacağını düşünüyordum. Aylardır bendeki değişimlere dışarıdan bakan, bendeki fiziksel, duygusal ve zihinsel değişimlere yalnızca seyircilik eden eşimi de dahil etmek gebeliğime. Sevgilisinden hamile kalıp bebeğini tek başına doğurmaya karar vermiş bekar anneler gibi kendimi yalnız hissediyordum ki bir umut doğdu içime. Artık eşimde oğlumun içimdeki varlığını hissedebildiğine göre "hamileyiz" diyebiliriz artık diyordum ki. Hiçte öyle olmadı. Bir türlü dahil edemedim gebeliğime onu. Çocuk istiyordu aslında, hatta benden bile çok. Sanmıştım ki "hamileyiz" diyecek, bir anne adayı olarak şimartılacak, yıllardır zevk almadığı hediye alma olayını abartacak, eskisinden daha çok iltifat edip beni yere göğe sığdıramayacak, öpücük yağmuru altında sırılsıklam ıslatacaktı beni. Güzel hayallermiş Ben her yediğimi çıkartmaktan yorulmuş, tuvalete gitmekten uyuyamazken o benden daha yorgun ve bıkkın sanki. Her daim benden önce kalkan kocam daha çok uyur oldu. Ben aylardır eve kapanmak zorunda kalmış vücudumun bana yaşattığı zorluklarla savaşırken güç almayı beklediğim, yüzümü güldürecek, kaybettiğim enerjimi bana geri verecek diye beklediğim kocam aynı şeyler benden bekler gibi. Sıkkın, enerjisi düşük, bıkmış; tüm sıkıntılara, değişimlere ayak uydurmaya çalışan kendisiymiş gibi. Beni mutlu edecek yalnızca iki elmaydı oysa! Ben öyle sürekli bir şeyler aşeren bir gebe olmadım. Midemi rahatlatmak ve ayakta kalmak için zorla yedim. Mevsiminin dışında şeyler de istemedi canım. Bir dafasında canımın istediği midemi rahatlatan yeşil elmayı bile almaya gitmedi eşim. Önce biraz sonra dedi, yorgundu, sonra ise evden çıktı ve gelmedi. Unutmuştu!... Annem sağolsun kıvrandığımı görüp babamla gönderdi beni elma bahçesine. Topu topu iki elma yemiş, birisini de sonra çıkarmıştım ama tatmin olmuştum sonunda. Tazecik meyve ağaçlarına ulaşmak en fazla 5 kilometrelik bir mesafedeydi ve beni mutlu edecek yalnızca iki elmaydı oysa. Gücüme gitmesi de bu yüzden sanırım. Hatırladım bakmakla görmenin farkını bir kez daha!... Sabah kalkınca uzun saatler aç kalmanın intikamını almadan midem, bir şeyler yemeye çalışıyorum her zaman. Uyandıktan sonra dakikalarla yapışıyorum bir şeyler atıştırmak için. Geç kalırsam midem kazanıyor. Ya yediklerimi burnumdan çıkartıyor ya da bir sonrakileri yememe izin vermiyor. Ben kazanırsam bir sonraki acıkmaya kadar rahatlayabiliyorum. Öyle ki mideniz bulanırken bir şeyler hazırlamak ve ne yiyeceğine karar vermek başlı başına bir marifet. Kimi zaman ne yiyeceğim derken, kimi zamanda yiyecek bir şeyler hezırlarken yetiştiremeyip zamanı, kaybediyorum yarışı. Çoğunlukla da kaybeden taraf ben oluyorum. Tüm bunlar yaşanırken eşim ne mi yapıyor? Topu topu haftanın iki günü birlikte kahvaltı yapma fırsatımız olmasına ragmen onu beklerken hep midem kazanıyor yarışı. Midemden rüşvet almış gibi hep ondan yana, hep ona destekçi. Bir gün dayanamadım sürekli kaybetmeye, oturdum ağladım "bana hiç acımıyorsun" diye. İstediğim tek şey uyandığımda bir taze ekmekdi oysa. Bahanesi hazırdı. Sıcak sıcak almak istemişmiş, yarışı kaybedince sıcak sıcak yiyebiliyormuşum gibi. Bir sabah kahvaltımı içimde tutamayıp çıkarınca, evde kalan küçük bir parça ekmeği bitirdim. Beni iki saat bile tutmayacak bu atıştırmadan sonra tekrar açıkacağımı ve açlığın midemi daha da kötü yaptığına defalarca şahitlik yapmış olan eşim, "acıktım" diyene kadar ekmek almaya gitmediğini görünce hatırladım bakmakla görmenin farkını bir kez daha. Kadınlık mı Annelik mi? Evrim Sümer'in bir yazısının başlığıydı bu. Kafama takıldı. Bir anda derdimin kaynağını keşfettim bu soruyla aslında. Anneliğin heyecanı, mutluluğu yanında mini bir burukluk vardı nedenini anlayamadığım. Yeni bir sıfatım oldu derken kadınlık sıfatını kaybediyormuşum gibi hissettiğim içinmiş içimdeki burukluğun nedeni. Annelik sıfatı ile değişiyor kadınlık algısı sanki. En azından bizim evdeki hava bu yönde esiyor. Öyle ki bir türlü anlatamadım eşime sevişmenin bin bir türlü halini. Sevişmenin okşanmak, öpüşmek, dokunmak da olabileceğini, aldığım kilolara, kalınlaşan belime, irileşen kalçama rağmen hala bir kadın olduğumu hissettirmek de olababileceğini bir türlü anlatamadım. Vücudumda ki değişimler, olmayan kıyafetler, kullanılmamaktan kuruyan maskaralar, memelerimi sığdıramadığım sütyenler, rafa kaldırılan topuklu ayakkabılar ile dişiliğimi, seksepalimi kaybetmenin verdiği ızdırap yetmiyormuş gibi eşiminde bir kadınmışım gibi davranmaması cabası. Güzel sözler, özenle hazırlanmalar, traş olmalar, iltifatlar, mumlar, hediyeler yalnızca yatağa atma taktikleri olduğunu öğrenmek için hamile kalmak gerekiyormuş meğer. Son üç ay! En zor diye tabir edilen ama benim için en rahat geçen aylar. Vücudumla özellikle de midemle verdiğim savaşda galibiyetlerim artmaya başladı bu aylarda. Ya ben gebeliği alışyordum artık ya da vücudum da anlamıştı artık oğlumun varlığını. Oğlumun varlığını kabullenmiş olacak ki midem eskisi kadar uğraşmıyor artık benimle. Belim ara ara arıza çıkartsada nazlanmasına pek fırsat tanımıyorum bol bol dinlendiriyorum, çalıştırmıyorum çok fazla. Arada provakatörlerin gazıyla isyan çıkarıyor olsada midem yatıştırmasını öğrendim artık bende. Konuştum. anlattım, istedim, bekledim! Jestler bekledim altüst olmuş midemin yarattığı kafa bulanıklığımı birkaç dakikalığına unutturacak, her saniye beni başka başka duygular içine sürükleyen kalbimdeki tufanı anlıkta olsa unutturacak şeyler. Güzel sözler duymak için neler neler yapmadım ki fark bile etmediği şeyler. Konuştum. anlattım, istedim, bekledim Sonunda kendi kendime mutlu olmanın yollarını aradım. Duygularımı, hislerimi anlatmak için resimler yaptım, astım her yere gebeliğimi hatırlatsın diye. Kendime hamile tshirtleri tasarladım. "meslek tahminleri" adlı tasarımımla kime çekerse bebeğimizin nasıl olacağını anlatmaya çalıştım ince bir mükte ile. Anlamadı. Tshirtlerin sırtına kanatlar koydum. Anne olmanın şimarıklığı ile meleklik mertebesine yücelttim kendi kendimi. Uçmayı hep sevmişimdir. Hep uçarım. Bazen hayallerim, bazen kafam uçar. Mutluluktan da uçarım, fikirlerimle ve çizimlerimle de uçarım. Kimsenin görmediği kanatlarım vardır melek olmasamda ben hep uçarım. Artan ağırlığıma, kocaman göbişimin neden olduğu denge şaşmasına rağmen yine uçuyorum mutluluktan ama buruk, eksik. Bir kanat da eşimde taksın isterdim daha yükseklere çıkayım diye. Vaz geçtim artık onuda hamile bırakmaya çalışmaktan. Zaten oğlumun doğumuna günler kalmışken bir anlamı da kalmamıştı artık. Anladım kocam kısırdı ve asla hamile kalamayacaktı. Asla "hamileyiz" diyemeyecektim ve o bir çok diğer babalar gibi hamile kalmadan baba olacaktı. Mutlu sonun ilk habercisi... 38+2 hafta ile her an gelmesini beklemeye başladık oğlumun. Ve kontrolümüzde 2 cm açılma var dedi doktorum. nişan düşmüştü. Aylardır beklediğim hayalini kurduğum an geliyor muydu? Önce heyecanlandım. Hiç bir belirti yoktu, beklemiyordum. Bir hafta daha bekleyip sonra suni cancı ile başlatalım doğumu dedi doktorum. Ya da bekleyebilirdik. Ama ben emindim beklemeyecekti bir hafta. Nede olsa benim oğlum. Sabırsız olmalıydı :) Eşim ise kontrolden 3 gün sonra 12 Mart'ta olmasını umuyordu, kendi doğum gününde. Ama oğlum doğumgününü kimseyle paylaşmak istemedi ve babasına doğumgününde gelmeyerek sürpriz yaptı. Kontrolün üstünden cumartesiden cumaya bir hafta geçmişti fakat oğlumdan hala bir belirti gelmiyordu. Biraz endişelenmeye başlamıştım. Her şeyin doğal bir süreçte kendiliğinden olmasını istiyordum ve özellikle de sezeryan olmak istemiyordum. Stres ve endişe artmaya başlamıştı bende. Bir gün sonra ya suni sancı ile doğumu başlatacaktı doktorum ya da bekleyecektik ve bu karar tamamen bana aitti. Ben belki de bir gün sonra doğum yapacağım eşimin işleri var Ben doğuma doğru geçen her gün biraz daha endişelenirken eşim mesaideydi yine. Bize daha çok zaman ayırması için çalışması gerekiyormuş. O an ne kadar ihtiyacım olduğunu görmüyordu her zamanki gibi. Ben telefonda hala işte olduğunu öğrenince bozulmuştum, bekliyordum ve ertesi gün ne yapacağımızı konuşmak istiyordum. Beni hüngür hüngür ağlatacak bir telefon konuşmasının ardından eve gelen eşimde bir tavır bir kapris yarabbim yarın doğuracak sanki kendisi. Evde misafir anne ve babalarımız oğlumu karşılamaya geldiler, çaktırmadan ağlıyorum. Yatağa küs girmek istemeyen eşim attı yere battaniyeyi yerde yatacakmış. İki gündür çok kızmışım ona. Oysa o elinden geleni yapıyormuş. Saatlerdir ağlıyorum ve ağlatmak istemiyormuş aslında beni ama ben buna izin vermiyormuşum. O an evliliğim, aşkım, sevgim hepsi gözümün önünden geçti. Aşkla nefret arasında ince bir çizgi var derler. İşte ben o ince çizginin üzerindeydim o an. Haklı bile olsa karnı burnunda, doğurdu doğuracak olan biricik eşine bu kadar gözyaşı döktürmenin ne alemi vardı. Yaşadığım stresin, endişenin sinirini bile çıkarsam bu günümde alttan alabilir, idare edebilirdi. Bu kadar hatrım bile yok muydu? Dost kara günde belli olur şu durumda bile kendini düşünüyor beni hiç umursamıyorsun dediğimde fark etti koca karnım ile yaşadığım stresi. Hatasını fark etmişti ama kırılmıştım. Aşkım zedelenmişti sanki. Hiç bir şeyin eskisi gibi olmayacağını düşünmeye başladım. Bu koca çatlak ile nasıl yürüyecek ilişkimiz diye düşünerek daldım uykuya. Beklemeye devam 39+2 hafta olmuştu, kontrole gittik. Açılmada bir gelişme yoktu hala, 2 cm idi ama rahim incelmişti. Bekleyelim dedi doktorum. Aman Allahım ağzından bal damlıyordu. Bugün yarın kendiliğinden gelecek gibi dedi. Bir gün öncesi eşimle yaşadığım tatsızlığın üzerine doğuma girmek istemiyordum ve en önemlisi doğumgününe oğlum karar versin istiyordum. Bekleyecektik. Moralim yerine gelmişti. Veee mutlu son! Sıra geldi doğum hikayemi anlatmaya. Ne zamandır sabırsızlanıyordum, bir türlü fırsat bulamadım yazmaya. Ki seviyorum anlatmayı çünkü her şey tam da hayal ettiğim gibi oldu. Sakin, huzurlu, kaygısız ve güvenle yaptım doğumu. Bir çok şey insanın elindedir aslında. Korkularımız, inançlarımız şekillendirir çoğunlukla olayları. Ben hep doğumun kolay olacağına inandım. İnsanlığın var oluşuyla birlikte kadınlar doğurabiliyorsa ben de yapabilirdim. Kendime, doktoruma ve ekibine de güvendim hep. Korkulara kapılmadım. Normal ya da sezeryan bu doğum olacak bir şekilde. Her iki şekilde de az ya da çok ağrı ve acı olacaktı elbette. Ben hep normal doğum olmasını istiyordum tabiki tıbbi bir gerekçe olmadığı sürece. Ben hep olumlu düşündüm ve güvendim kendime. Tabi doktorunuzada güvenmek en önemlisi. Çünkü gebelik ve doğum benim için çok yabancı. Benim bu kadar cahil olduğum bir konuda işin uzmanlarının olduğunu bilmek tüm endişelerden kurtarıyor insanı. Ki siz ne kadar pozitif iseniz etrafınızdaki insanlar da o kadar rahat oluyor, o kadar iyi yapıyorlar işini. Sonuçta onlarda insan. Ki doktorum demişti senin doğumun kolay olacak diye. Bende "evet biliyorum!" diye cevap vermiştim. Ama sonuçta o doktorumdu ve bana gaz veriyor olabilirdi. Ama hayır daha sonra hastane ekibi ile tanıştım. Onlarda bana aynı şeyi söyledilir. Son olarak da doğuma gittiğimde kontrolümü yapan nöbetçi doktor da aynı şeyi söyledi beni gördüğünde. Güler yüzlü pozitif insanların doğumu kolay oluyor dedi. Sonuçta acı görecelidir. Acı herkeste aynı olsada herkesin hissettiği farklıdır. Bu farkı ise sizin kafanızda kurduklarınız belirliyor. Gelelim bizim hikayemize! Oğlum Bartu 18 Mart pazartesi saat 10.15' de dünyaya geldi. 16 Mart cumartesi günü rutin kontrolümüzde doktorumuz bugün yarın gelebilir ama "bugün yorgunum bugün gelme" dediğini duyan oğlum kırmadı doktorumu, bekledi. Sakin geçen cumartesiden sonra keyifli bir pazar günü geçirmemize izin verdi. 17 Mart pazar akşam yürüyüşümüzü yapmış üstüne güzel bir akşam yemeği yemiş yatmaya hazırlanıyorduk. Tuvalete gittiğimde bir anda akan bir miktar suyu fark ettim. Bir bardak kadar akmıştı az önce değiştirdiğim pedin üzerine. Şeffaf, berrak ve kokusuz ki ben kendine has bir kokusu olduğunu okumuştum. Ne idrar gibi ne de akıntı gibi. Emin olmak için bekledim biraz. Annelerle ayakta sohbet ederken dinledim kendimi. Evet azar azar sızıntı vardı. Bu gelen suyum olmalıydı. Saat 23.00 civarıydı ve evde herkes oğlumdan ümidi kesmiş yatmak üzereydi. Kimseye fark ettirmeden iyi geceler dileyerek geçtim odama. Eşime galiba suyum geldi dedim. Emin değildim ve beklerken bir duş aldım. Akıntılar artmaya başlamıştı ve ben doktorumu aradım. Eşimde bu sırada traş olmuş giyinmiş gözümün içine bakıyordu ne yapacağız diye. Doktorum beni hastaneye yönlendirdi. Eşim sen sakin olursan ben de sakin olurum diyerek paniklediğinin sinyallerini veriyordu. Sakindim, ağrım yoktu. Annem odasına çekilmiş kayınvalidem ise tam yatmaya hazırlanıyordu ki ben suyumun geldiğini söyledim. Hazırlanmış hastaneye gidiyorduk. Rahat uyusun, paniklemesin diye annemi uyandırmadık evden çıkarken. Ama sonradan bir öpücük bile almadan evden çoktığım için içim cız etmiş pişman olmuştum. Saat 00.30 olmuştu ve biz hastane yollarına düşmüştük. Elimde su mataram acilden giriş yaptık. Beni hemen sancı odasına yatırdılar ve NST'ye bağladılar. Nöbetçi doktor geldi ve NST'yi bekledi. Aslında önce kontrol etmesi gerekiyormuş ama gelir gelmez beni makinaya bağlayınca bekledi doktor. Daha sonra bir alt kattaki odada kontrolümü yaptı ve açılma 3 cm olmuştu. Suyumda gelmeye devam ediyordu. doğum başlamıştı artık. Oğluma kavuşacak olmanın heyecan ve mutluluğuyla kalktım masadan. Yürüyebilirim dememe rağmen tekerlekli sandalyeye oturtup öyle çıkattılar beni sancı odasına. Bu sırada eşimde giriş yapmış ve doğum çantamızı getirmişti odamıza. Bundan sonra sancıları bekleyecektik. Bir taraftan NST diğer taraftan serumlar ile bağladılar beni yatağa. Ama o kadar sıkıcı ki beklemek ara ara sıkılınca NST'den çıkıp dolandım oda da. Sancıların başlaması saat 4.00'ü buldu. Sırtta adet sancısı gibi ya da böbrek ağrısını andıran bir ağrıydı bu ara sıra karnımda da dolanan gaz ağrısı gibi sancılarda olmaya başlamıştı. Evet beklenen sancılar başlamıştı fakat yavaş ilerliyordu. Bu sırada nöbetçi doktor sık sık kontrole geliyor, açılmayı kontrol edip doktorumu bilgilendiriyordu. Sancılar daha fazla ilerlemeyince suni sancı verdiler. Suni sancı ile sancılarda, açılmada artmıştı. Sancılar arttığında ara ara odanın içinde dolanmaya başladım. Ayakta daha az hissediyordum sancıyı ve sancı geldiğinde de eşime dayanıyordum, o sırtıma masaj yapıyordu ki bu çok rahatlatıyor. İlk zamanlar ağrı ile birlikte titremeler oluyordu, sonra geçti. Bir de o her daim yanan ayaklarım bir türlü ısınmak bilmiyor ve donuyordu. Kat kat çoraplar ve battaniye yetmedi, eşim elleriyle ısıttı ayaklarımı. Ağrılar artıyordu saatler ilerledikçe. Rahatsız ediciydi ama dayanılamayacak gibi değildi. Epidural ile doğuma karşı değildim ama doğum sancılarını ve ağrı eşiğimi de merak ediyordum doğrusu. Bekleyip görmek istiyordum, dayanıklılığımı test edecektim bu fırsat ve dayanamadığım yerde isteyecektim. Sabah olmasıyla açılmada 6 cm'yi bulmuştu. Ben sancıların daha da artmasını beklerken zor kısmı atlattığımı ve bundan sonra ağrının daha fazla artmayacağını söylediler. Bu zamana kadar sadece yüzümü buruşturarak atlatmıştım sancıları. Nöbetçi doktora da epidurali duruma göre isteyeceğimi söylemiştim ve hala istemediğimi görünce de çok iyi dayandığımı söyledi. Zaten bundan sonra yapılacak epidural doğumu yavaşlatır ki buna gerek yok gibi diyerek rahatlattı beni. Zor kısmı epiduralsiz atlattığıma göre gerisini rahatlıkla atlatabilirdim. Kendime güvenim artmıştı. Bu arada mesai başlamıştı hastanede. Doktorum ve ekibi gelmişti. En çok istediğim şeydi doğumun sabah olması. Çünkü insanlar dinlenmiş mesailerine başladıklarında benimle daha iyi ilgileneceklerdi. Sonuçta onlarda insan. Eminim ki bu güler yüzlü ekip hangi saat doğum yaparsam yapayıp hep güleryüzlü olacaklardır ama ben yinede dinlenmiş zinde bir ekip ile olmaktan daha memnun oldum. Ki bir günlük tatilin ardından dinlenmiş olarak mesailerine başlayan doktorum ve ekibi günün ilk doğumunu bana yaptırdılar. Hep şanslıyımdır zaten :) Evet ekip dinçti fakat 12 saatten fazla aç ve uykusuz ben, yorulmuştum artık. Açılmalar attıkça mide bulantısıda başlamıştı ama midem boş olduğu için yalnızca kuru kuru öğrürmekle yetindim. Yorgunluk arttıkça gücüm azalıyordu ki serumun içine yapılan ağrı kesici imdadıma yetişti. Ağrı kesici sancıları arttırırken benide uyutuyordu. Ama ağrı kesici beni sarhoş gibi etmişti ve güç toplamam için bisküvi ve vişne suyu getirmişlerdi. Ikınmaya gücüm olmalıydı bu nedenle de biraz yemeliydim ama bir bisküviden fazlasını yiyemedim. Sonunda açıklım 9 cm'yi bulmuştu. Doktorum açılmanın 10 cm olana kadar bir saat daha geçebileceğini ve bu sürede sancıların devam edeceğini ve daha sonra ıkınma hissedeceğimi söyledi. Ama bazen arkamı dönüyorum ve hasta ıkınmaya başlıyor dedi. Ve evet doktorum kapıdan çıkmıştı ki ben makatımda bir ağırlık hissetmeye başladım. Evet bu ıkınmaydı ve eşim hemen ebeyi çağırdı. Ebe kontrol etti ve evet ıkınma başlamıştı. Orada nasıl ıkınmam gerektiğini anlattı ve biz deneme yapmaya başladık. Beş altı denemenin sonunda ıkınma iyice artmıştı ve doktorumun gelmesiyle doğum odasına geçtik. Hastanede sancı odasının içinden doğum odasına direk geçiyorsunuz, koridora falan çıkmadan rahatça yürüyerek geçtim hemen doğum masasına. Bu sırada doğuma girecek olan eşimde giyinmiş hazırlanmış heyecanla bekliyordu. doğum masasına oturup 2-3 ıkınmadan sonra bebeğimin kafasının göründüğü müjdesini aldım. Eşim ise sağ omzumda heyecanla omzumu sıvazlıyor ve bana destek oluyordu. Bir nefes aldıktan sonra bir ıkınma ile kafası çıkmıştı ve son ıkınma ile oğlum doktorun elindeydi. Aylardır içimde kıpırdayan, merakla beklediğimiz oğlum, bu küçük varlık böcek böcek bakıyordu etrafa. Eşim ise kıpkırmızı gözlerle olayın şoku içinde bir bana bir oğlumuza bakıyor gözyaşları içinde beni öpüp duruyordu. Oğlumu hemen yanımdaki masada siler silmez verdiler kucağıma. Yanağı yanağıma değerken hissettiklerimi yazmam mümkün değil. Hani derler ya yaşamayan bilemez diye aynen öyle yaşamak gerek. Bu mini minnacık insancık 39 hafta 4 gündür içimde büyümüş ve şimdi kucağıma gelmiş meraklı gözlerle izliyordu annesini. İkimizde olayın şoku ile bakıştık önce, içimde büyümüş olsa da sonuçta yeni tanışıyorduk. Bu sırada doktorum plesentayı almış ve kesiyi dikmeye başlamıştı bile. Plesentayı falan merak ediyordum, bakacaktım içimden çıkanlara ama oğlumdan gözümü alamadığım için göremedim hiç birini. Bu sırada çocuk doktoru da gelmişti ve oğlumu hemen yan masaya alıp kontrollarine başladılır. Ki hastanenin bu olanağına da bayılmıştım. Oğulumu benden ayırmadan her şeyi gözümün önünde yapıyorlardı. Ve ben bu sırada onunla konuşuyordum ki oğlumda kafasını çevirmiş aylardır sesini duyduğu bu yüze dikkatli dikkatli bakıyordu. Oğlumun kontrolleri benimde dikişim bittikten sonra ikimizi de giydirdiler ve oğlum kucağımda geçtik mavi kurdelalarla süslü odamıza. Sancılar ve doğum sırasında eşimden başka kimseyi istemediğim için anneler evde kalmıştı. Eşim doğuma girerken haber vermişti ve biz odamıza girer girmez onlarda geldiler. Gözyaşları, tebrikler, dualar ve maşallahlar eşliğinde başladı asıl zorluk. Emzirme Aslında ilk emzirme sırasında da yalnız olmak istemiştim ama anneleri bu kadar tutabildik. Neyse Emzirecektim ama benim meme uçları hooop! yok oluvermişti. Normalde dokununca fırlayıveren meme uçları nazlanıyordu ve kendini içe çekmişti. Ben kanter içinde doğum yorgunu ve tecrübesiz oğluma memeyi vermeye çalışırken mememe kaç elin dokunduğunu kaç kişinin mememin neresinden tuttuğunu hatırlamıyorum bile. Sanırım çabamı gören herkes en az bir kere el attı mememe. Annelerin süt yok, süt gelmedi şeklindeki telefon görüşmeleride eklenince sonunda sinirlerime hakim olamayıp koyuverdim gözyaşlarımı. Gıkımı çıkartmadan doğumu atlatmıştım ama emzirmede takılıp kalmıştım. Meme ucum olmasa da sütüm vardı aslında akmıyordu ama damlıyordu ki olması gerektiği gibiydi aslında. Okuduğun kitaplarda ve katıldığım eğitimlerde ilk gün yarım çay kaşığı süt gelse yeter diyorlardı ve benimde yarım çay kaşığından fazlaydı aslında gelen. Ama gel bunu anlat. Öyle ki annem ne dediyse uzun bir süre her arayan sütümü sorar olmuştu. Bunlara hazırlıklıydım, kulak asmayacaktım aslında ama insan ister istemez etkileniyor işte. Bu arada ziyerete gelenler tebrik telefonları derken gece olup refakatçılarımda uykuya dalınca baş başa kaldım oğlumla ve ilk kez gerçek anlamda o an emzirdim oğlumu. Aslında süt yokluğu, meme ucunun çıkmaması falan değildi engel. Biz oğlumla baş başa kalınca, rahatladık ve bu sayede emzirebildim bebeğimi. Neymiş ders olsun doğum yapıp emzirdikten sonra haber veriliyormuş eş dosta. Kimse kötülüğünden değil ama benim gibi sakin kafayla rahat ediyorsanız en güzeli yalnız kalmak. Ve sonrası Çatlayan meme uçları , göğüste ağrılar, mastit ile gelen ağrı ve ateş, kocaman olan ve belimin taşımayı reddettiği göğüslerde cabası. kadınlar birde doğumdan korkuyor siz asıl emzirmeyi görün. Korkacaksanız emzirmeden korkun, inanın doğumdan daha zahmetli. Gebelikte her ay kontrole gidiyorduk doktora doğumdan sonra üç güne bir mememdeki bir sorun için gittim hastaneye, doktorum ve ekibi doğumdan daha çok uğraştılar memelerimle. Ve halada uğraşıyorlar Ben problemli göğsüme inat emziriyorum ve oğlumda acıyan mememe inat emmeye devam ediyor. Ve gebeliğim boyunca destek ve bilgisini esirgemeyen, kendime güvenimi kazandıran, sabırla her soruma cevap veren, doğumdaki emekleri ve güler yüzü ile doktorum Prof. Dr. Aydan Biri'ye teşekkürlerimi iletiyorum. Kulakları çınlasın :) Ki doğumdan sonra sürekli bir meme problemiyle arayıp duruyorum ki sabırına hayranım her hafta muayenehanesinde hastalarının arasında benimlede uğraşmaya devam ediyor. Daha sonra gebe koçu gibi çalışan güler yüzlü Fatma ebemiz var ki buradan sevimliliğini anlatmam zor. O da meme ucumu çıkarmak ve emzirmeyi başarmam için az uğraşmadı. Ve Balgat Koru Hastanesi personeline tek tek teşekkür edemesemde hepsi ayrı ayrı güleryüzlü ve yardımseverdi. Doğduğu gün oğlumu sünnet ettirdiğimiz için üroloji doktorundan çocuk doktoruna hepside çok cana yakın ve güler yüzlüydüler. Hepsinin kulağı çınlasın :) Hastane ise olanakları ile beni yeterince tatmin etti. Sancı ve doğum odasının bir arada oluşu, oğlumun hemen yanımda kontrol edilip benden ayrılmayışı benim için çok önemliydi. Aynı zamanda acil durumlar için yenidoğan yoğun bakımının olması da çok rahatlatıcıydı. Ama doğumdan sonra süslü püslü gelen loğusa şerbetini çabuk geri götürdüler :) Aynı gün 4 erkek çocuk olunca yetmedi galiba diğer doğuma yetiştirmek için bardaklarımızı çabuk aldılar elimizden :) İşin espirisi bir yana emegi geçen herkesin kulağı çınlasın teşekkür ediyorum buradan... lovelypink

Hayırlı uğurlu olsun masal bebek. Kızım olsaydı ben de masal koyacaktım adını, 2. çocuğum olursa nasip kısmet artık. Çok duygulandım, ama çok da mutlu oldum. Mutlu sonlara bayılırım. Mucizene ve sana, eşine koskocaman mutluluklar, sağlık huzur diliyorum.

hayirli ugurlu olsun arkadasim, goz yaslari icinde ama mutlulukla okudum dogum hikayeni, sayfamizin ilk dogum hikayesini yani, Allah anali babali buyutsun, mutlu saglikli bir cocuk olsun Ala Masal, amin. Tekar tebrikler

bu çarşamba da benim durumum netleşecek sezaryen olacak ama bakalım ne zaman sanırım martı göremeyeceğiz nrtmctuck ANNESİNİN

gözün aydın cnm.. darısı bizlere M masalimmm

evet erken oldu, 36+4 günlük doğdu kızım. erken doğum riskim yoktu ama suyu çok azalmıştı bebeğin, günaşırı kontrole gidiyorduk. dün sabah da kontrole gittik, doktorumuz nerdeyse hiç suyu kalmamış, daha fazla riske atmayalım deyip yatırdı bizi hemen. sunni sancı verdiler ve sonunda normal doğum oldu çok şükür. darısı tüm bekleyenlerin başına, allah herkese sağlıklı rahat doğumlar versin...

Canimyaa okudukca dogurasim geldi 4 haftam kaldi benimde. insallah saglikla kucagimiza aliriz bizde. allah uzun saglikli omur versin inslh. harika bi duygudur ne mutlu sana

maşallah size. Allah analı babalı büyütsün inşallah. kuzucuğunu kokla bizim yerimize...

az kaldı hepimiz yazicizzz sırayla, vay be bu günleride gördük heeee

geçmiş olsun arkadaşım... gebelik süresince ben de yüksek tansiyon problemi yaşamıştım ve ilaç kullandım devamlı ve her 15 günde bir zehirlenme var mı diye kan idrar tahlili yaptırdım ve benim kızım da 38. haftada plesanta yaşlandığı ve suyum azaldığı için alındı, zaten anne de tansiyon olunca bebekler gelişmiyor ama benim anlamadığım sen de tansiyon olduğu çok daha önce beli olmuştur benim 6. ayda doktorun yakın takibiyle keşfedildi diyebilirim ve bu yüzden tansiyon çok fazla yükselmedi doğumdan hemen sonra da 10 a kadara düştü çok büyük geçmiş olsun Allah seni de bebişini de kurtarmış... rumeysamustafa

Ayyy Şifacım ellerine sağlık Umarım hepimiz güzel, sağlıklı, doğum hikayelerimizi paylaşırız burada. sifaa Mucize

şifacım listeye benide ekleyebilirsin. dün doğum yaptım. 17.02.2013 saat 20.30 tam 38 haftalıkken bebeğim normal doğumla dünyaya geldi 3150 gr doğdu.49 cm de boyumuz :)

çok güzel yazmışsın ağlattın beni allah analı babalı sağlıkla büyütmeyi nasip etsin.. optimal

hayırlı olsun bebişleriniz allah analı babalı büyütsün belgin42 hayat seninle

35. haftada 3317 di doktor çok fazla oldugunu söyledi 3500 den sonra normal zor oluyo 4 e yaklaşınca normalı denemiyoruz bile dedi ki doktorumuz normal diyen bi doktor. ha birde ultrasondan bi çıktı veriyo her gittigimizde sizede veriyordur orda 400 gr yanılma payı veriyo bebegin ağırlıgı için Önceki

Anneler, doğuranlar, doğurmaya şafak sayanlar hepinize selamlar. buraya yazdığınız bu pozitif, sıcacık doğum hikayeleri bana çok büyük moral veriyor. Allah sizi evlatlarınıza kavuştursun sağlıkla, kavuşanlara da sağlıklı uzun ömürler versin yavrularıyla. Allah beraberinizde olsun. M masalimmm

şifammmmmm canım topik harika canım arkadaşım azkaldı artık kucağına almana merakla bekliyorum doğumunu benim çok daha ayyy çok heycanlıyım şifam çantamı hazırlamaya başladım çok zevkli hayırlısıyla bi 8 ayı tamamlasam korkmicam artık duanı eksik etme bitanem A

şifacım ellerine sağlık artık bu topiğimizde açılmış oldu çok heyecanlı Arzuuuuu canım :) maşallah sana ve masalına lafı hiç uzatmıycam Rabbim çok büyük yawruna sana bagıslasın inş. ve hepimize o günleri göstersin öpüyorum ikinizi de sifaa Mucize

merhaba arkadaşlar ben 13.03.2013 de saat 2 42 doğum yaptım. çok değişik bi tecrübeymiş o kadar çok şey okudum ve dinledim ki ama ne anlatıldığı nede okuduğum gibi oldu sizlere anlatayım. salı akşamı kanamam geldi diye hastaneye gittik kontrol yaptılar yok bişey doğum başlamamış nişanın gelmiş ama önemli değil dediler biraz yattık sonra çıktık eve geldik. çarşamba sabahı adet kanaması gibi bir kanamam geldi doktoru aradım hemen hastaneye gelmemi söyledi. nst ye bağlandım alttan muayene edildi doğum başlamış ama kafası yerleşmemiş seni yüzde 50den fazla sezeryana alabilirim hiç hoşuma gitmedi durumu dedi. bu arada açıklığım 4 santim olmuş. eşimle konuştum ağrı çekmeni istemiyorum ya doğum olmazda sezerayana alınırsan bide onun ağrısını çekeceksin en iyisi direk sezeryan ol dedi. aslında eşin kararını dinlemek bazende olsa işe yarıyor yatış yaptık fakat benim oğlum dayanamadı:) 1.24 de kadar hiç ama hiç olmayan ağrım 1.25 de 5 dk da bir gelmeye başladı ve suyum geldi hemen doktor arandı o geldi acilen sezeryana alındım. ama bu arada o kadar çok korktum ki titremekten ve ağlamaktan kendimi alamıyordum. aslında bişey olmayacağını biliyodum ama işte o psikoloji çok başka bişeymiş:) saat 2 gibi girdim ameliyata titremekten iğne yapamadılar bu arada hiç merak etmeyin iğne hiç acıtmıyor. sakinleştirici etki etti ve benim çenem açıldı zaten çok rahatlatıyolar ameliyatta. bide ameliyatta merak ettim acaba nasıl yapılıyor diye ayna istedim çıktım ameliyattan ayaklarım sanki benim değil başkasının his var ama hiçbir şekilde oynatamıyorsun :) doktor kontrole geldiğinde iyiki normal denememişiz zaten olmazmış kafasını yan çevirmiş ve rahmi sağa doğru delmiş yanlış yerden gelmeye çalışmış dedi:) 6 saat sonra ayağa kaldırdılar beni ama hastaneyi inlettim istemiyorum kalkmak öldürün beni diye çünkü çok kötü o ilk kalkış. ama ikincisi daha kolay ben okadar bağırdım 5. kalkışımda tek başıma kalktım tuvaletimi yaptım geldim çok kızdım kendime niye öyle yaptım eşimi üzdüm diye. şimdi her geçen gün daha iyiyim maşallah nur topu gibi bir oğlum oldu beyaz tenli tabiki her bebek gibi mavi gözlü:) sabırsız oğlum ne gününü ne sezeryan saatini bekledi Allah ona uzun ömür versin o kadar güzel bir duyguymuş ki ne tarifi var ne kelimesi var içine sokası geliyor insan ALLAH herkese nasip etsin

Hepiniz kuzularınızı sağlıkla büyütün kızlar... Rabbim hiçbirimizi evlatlarımızdan ayrı düşürmesin umarım arada kaçırdığım yoktur doğum yapmış olanlarınızdan zira her sayfaya tek tek bakamadım bizim kuzu mızırdanırda hiç okuyamam die :) OzOkuN

Ömrü uzun olsun canım maşallah çok güzel bir bebek :) N nldnknksvr A mother's heart is always with her

Çok geç kalınmış bir hikaye ama olsun, denizimin de bir hikayesi olsun istedim. Herkesin bebeği birer mucize aslında. Rabbim bizi onlarla sasırtıyor ve hediyelendiriyor. Bu yüzden hepsinin hikayesi cok özel ve güzel tıpkı bizim hikayemiz gibi. Oldum olası hep bir oğlum olsun istedim, afacan, akıllı, cesur, annesinin yanında sapasağlam duran buyumuste kuculmus bir oğlan. Taaa lise yıllarında bunun hayalini kurardım. Ama ben bu hayali 4 yıl önceye kadar tamamen unuttum. İnsan kendi düşlerini unutur mu? Unutuyor iste, saçma sapan isler ve insanlar yüzünden vaktini boşa harcıyor. Sonra esimle tanıştığım ogun hayalim beni yeniden buldu. Cok masum bi gülümsemesi vardır, o gülümsemede bebeğimi gordum sanki. Cok geçmeden evlendik ama bir sorun vardı esim bebek istemiyordu. Oluruna bırakmaya karar verdim ama tam umutlarım tükenmişti ki, bir gün bana da biri baba desin istiyorum dedi ve serüven başladı. 9 aylık sonuçsuz cabalar esime tedaviyi kabul ettirmişti ki, mucize gibi oglusum kendiliğinden geldi. Düştü düşecek derken 3 ayı, erken doğdu doğacak derken 41. Haftayı gördük. Hep normal doğurmak istedim. O kadar çok istedim ki, artık doğmuyor şu gün alalım dedikleri günün sabahı doğum sancılarım başladı ve inanılmaz bi şekilde tam doktorun sezeryan randevusunu verdiği saatte 6cm açıklıkla ordaydık iste. normal doğuracaktım, o kadar seviniyordum ki, inanın doğum sancılarımı doğru düzgün hissetmiyordum bile. Ama sonra doktor bi karar vermen gerek dedi. Bebeğim çok yukardaydı, nasıl olduysa, hala aşağı inmemişti. Oysaki bu çocuk çok aşağıda olduğu için bana işi erken bıraktırmıştı. Ama şaka gibi tamda doğum anında yukardaydı iste. Benim gibi kararsız bi insan için cok kotu bi andı, içimden sürekli inşirah okudum ve annemin de tehditkar bakışlarıyla tereddütle de olsa sezeryan dedim (İyiki sezeryan olmuşum çünkü oğlum 4800 gr 56 cm olarak dünyaya zar zor geldi, normal doğum gerçekten cok zor olacaktı) Ameliyathaneye giderken ağlamaya başladım. Annem gözden kayboldu hemen, esim ve abim tuttu ellerimden, Allahım dedim sanırım az sonra ya ölücem ya yeniden dirilicem. Doğum anı, sonraki günler her sey flulasmıs durumda zihnimde. Tek bildiğim yeniden doğmuş gibiyim, her seyi yeniden öğreniyorum oğlumla, özellikle sevmeyi. Onu sevmeden önce sanki kimseyi sevmemişim ben. Esime asık olduğumu zannederdim, ona asıksam oğluma duyduğum şeyin adı ne? Her sabah büyüyen bi sevgiyle uyanıyorum, kendi kalbimin boyutlarından korkuyorum. Anne olunca anlarsın dedikleri şeyi anlıyorum artık bende ama tıpkı bu lafı diyen anneler gibi adını koyamıyorum ve bu mucizeyi bana da yaşattığı için her gün Allah ıma şükrediyorum.

arzucum sanki yeniden yaşadım doğumunu. Allah sana ve ailene bağışladı masalımızı. Allah sağlık ve uzun ömür versin yavrumuza inşallah canım S

rabbim hepinize kuzularınızı ağ salaimkucağınıza almayı naip etsin... Elat haretiyle yananlara tez zamanda hayırlı evlatlar nasip etsin dualarım sizlerlehepiniz sağoluniyi dilekleriniz ve dualarınız için... sifaa Mucize

Herkesin doğum hikayesi çok güzel ve çok özel.. Allah evlatlarımızın acısını göstermesin.. :)) Önceki

Güzel Anneler 19 Mart Salı günü 14:10'da prensimi koynuma aldım Eşimle 5,5 yıldır muhteşem bir evliliğimize güzel bir mutluluk getirmek için planlar yaptık, bahara gelsin istedik bebeğimizin, evimizede bahar gelsin istedik haziran ayında hamile kaldım tamda planladığımız gibi, evdeki idrar testlerinde hiçbirşey çıkmadı ve ben çok üzülmüştüm, bir kaç gün sonra hastaneye kan tahlili için gittim çünkü günüm geçmişti, öğleden sonra çıkacak dediler, ablam kardeşim yiğenim heycanla evde sonucu bekliyorduk, ablam internete girdi ve muhteşem sonucu gördü ben ekrana bile bakamıyordum dizlerimin üzerine çöktüm ve ablamın gözlerine bakıyordum, hadi abla doğru söyle minik meleğim benimle mi dedim, ablamın gözleri doldu anladım ki artık içimde muhteşem bir melek var, artık uzun bir yolculuk beni ve eşimi bekliyor, hemen eşimi aradım ve güzel haberi verdim, öyle heycanlıydım ki karnımı okşuyordum sürekli, haftaları tek tek sayıyordum 7. haftamız, 8. haftamız ay ne zaman büyüycek zaman çabuk geçsin derken 37. haftaya geldik, 37. haftanın ilk günün sabahı eşimi uğurladım wc'ye gittim ve nişan geldiğini farkettim heycanla eşimi arayıp geri dönmesini istedim, sonra heycanla annemi aradım, birden ellerim titremeye başladı eşim geldi sarıldım ve ağladım çok korkmuştum, hem heycan hem korku bütün duygularım birbirine karıştı, tarifsiz duygulardı bunlar, dr aradık ve hastaneye gittik nst ye bağladılar sancım yoktu açılmam 1cm olduğu için dr eve gönderdi su yada sancı olursa gel diye, oğlum geleceğinin ilk sinyalini vermişti artık geliyorum demişti, hazırlanın, tam 1 hafta boyunca hergün doğar diye bekliyorduk annemler beni yanlız bırakmıyordu birşey olur panik olurum diye, her sabah kalktığımda karnımı ovalayıp oğlum bu gecede gelmedin diye seviyordum, hep gece gelicekmiş gibi geliyordu, nişan geleli 1 hafta olmuştu 19 mart salı günü sabah tuvalate kalktım, yatak odasının kapısının çıkarken bugün gelicek bu dedim, ben tuvaletteyken birşey geldi anlamadım, eşime seslendim, suyum geldi galiba dedim, oda çok bilmiş gibi yok canım dedi böyle gelmez tutamazsın dedi, iyi dedim yatağa tam uzandım heryer sırılsıklam oldu, bak dedim eşime bunu da mı ben yaptım, eşim panikledi bu sefer ben çok sakindim, eşime oğlum geliyor oğlum dedim sarıldım ona, annemi aradım hemen geldi, ılık bir duş aldım ve hastane ye doğru yolla çıktık, hiç sancım yokdu ama sabahın 6:30'da şarkı söylerek gittik, hastanede kapıda bekliyorlardı tekerlekli sandalye ile, ben gerek olmadığını yürüyebileceğimi söyledim, doğumhaneye çıktık hemen, doğum katı tamamen doluydu, doktor muayne etti 2cm açılma var dedi, sancım yok ama bekledik saat 9'a kadar dr sonunda suni sancı vermeye karar verdi bende hemen ok verdim çünkü normal doğumu çok istiyorduk ve çok hazırlanmıştık, 9 da suni sancı verilmeye başladı ilk yarım saat pek birşey yoktu, 09:30 gibi başladı sancılar ilk başlarda her sancı geldiğinde oğlum geliyor bu sancıları bana oğlumu getirecek diye kendime teselli veriyordum doğum odasında annem ablam ve eşim yanımdaydı onların ellerini sıkıp güç alıyordum, ağrılar şiddetlenme başladı, dr kontrolle geldi açıklık var mı diye 5cm olmuştu, ama ben saat 12 den sonra koptum oksijen bağladılar çünkü nefes alamıyordum her sancı geldiğinde ablam kulağıma eğilip birazdan oğlunu kucağına alacaksın kokusu içine çekiceksin az kaldı dayan diyordu, ben artık gözlerimi açamaz oldum tek söylediğim "anne yine geliyor artık gelmesin öldürün beni dayanamıyorum" diyordum dr bidaha geldi açıklık 6cm saat 4-5 gibi doğum olur dedi, ama ben ıkınmaya başlamıştım ebe geldi neden ıkınıyorsun dedi, öyle hissediyorum dedim, ebe tekrar kontrol etti açıklık 10cm doğum başlamış dr haber verin dedi, ben o sırda kısa bir baygınlık geçirdim, öyle çok yorulmuştum ki dudaklarımı ıslatıyorlardı kalkıp su bile içemiyordum, dr geldi nasıl olur daha yeni kontrol ettim dedi, ve her ıkınmam geldiğinde nefesimi tutup itmemi istedi, yatağın kenarlarından güç almam için çubukları çıkardılar, ablam kaldı artık yanımda bana oğlumuzun saçlarını görüyorum hadi devam diyordu, doktorum canım benim öyle güzel konuşuyordu ki benimle " hadi bebeğim az kaldı ıkın, hadi aşkım az daha geliyor" diyordu, 1-2-3 derken 6. ıkınmam da oğlum geldi dr "artık ıkınma yeter dedi" ablam bak oğlumuza dedi kafamı kaldırdım tek gözümü açtım dr göbek bağını kesiyordu sonra çocuk doktoruna verdiler hemen ardından koynuma inanmıyordum bu nasıl olur doğdu artık ben başardım, dilim tutuldu sevdim oğlumu sonra babasına göstermek ve temizlemek için götürdüler yanımdan, o an tüm çektiğim acılarım gitti, tüm acılarımı unuttum bir an önce göğsüme almak emzirmek istiyordum, zaten her sancıda göğsümden süt gelmeye başlamıştı, yarım saat içinde yanıma geldi tabi ben dayanamayıp ağladım eşimde ağladı ve 38 hafta boyunca beklediğimiz an gelmişti, artık oğlum göğsümdeydi, dokunuyordum ona... Allah herkese bu duyguyu yaşatmayı nasip etsin bana destek olan Anneme-Ablama-Eşime ve international hospital acıbadem dr İlknur Hanıma sonsuz teşekkürler, onların desteği olmasaydı normal bir doğum yapamazdım heralde... Sağlıkla büyütelim yavrularımızı... suzan6638 Zeynep im geliyor Alperen im abi

gözlerim doldu :) maşallah kızına sağlıkla büyüsün inşallah

gözün aydın canım. sağlıkla, analı babalı büyüsün bebişin

hepinizin güzeldilek vedualarına amiinnnn diyorum canlar sağolun... darısı başınıza inş.

ailesinin turkiyeye donmesini saglayan isteksiz tebessum eden annesine kahkaha atmayi ogreten canim kizimin upuzun hikayesi bdt:22mart 2013 gerceklesen tarih:22subat2013 kilo:3820 boy:49cm hafta36+0 genel anestezi sezeryan. 10 eylul 2011 de maddi acidan zorluklar icinde evlenmistik ikimizde calisiyorduk ama evlenirken yaptigimiz borclari odeyemiyorduk esim evleneli 3 ay olmustu ki calismak icin yurtdisina gitti ustune 3 ay ayri kaldiktan sonra bende isimi biraktim esimin yanina gittim bende calisicaktim yurtdisinda ise alinmistim ikimizde calisip borclarimizi bitirip ev alicaktik insallah esim cocuk istiyorum dedikce ev alalim askim ondan sonra 1-2 yilimiz daha var toparlayalim kendimizi diyordum haziran ayinda sadece 1 gun korunmamistik.1 kerede olmaz bebis diyordum takii isyerinde birgun basim firilfiril donene kadar adetimde 5 gun gecikmisti acaba olabilirmi diyordum ama hicte umudum yoktu gercek anlamda neyse tercumana sordum burda nereye gidebilirim diye isyerinin sevki ile turk hastanesine gidebiliyordum ama ben isyeri doktoruna kimseye bisey soylemek istemedim tercumanla ciktik yola beni 2 katli dokuk bir binaya soktu upuzun koridorun bi ucuna kadar gittik kadinlar girip cikiyordu ne sira vardi ne vezne girdik bizde rus bir orta yasli doktor tercuman bana yat dedi uzandim ultrason aletini koymasiyla bunlar basladi rusca konusmaya neoluyor banada soyle ne diyor derken tebrik ederim 3 haftalikmis dedi o anki saskinligimi anlatamam kalktim dokturun yuzune bakakaldim tercuman 10 manat vericeksin diyor ben hala bakiyorum neyse ciktik dokuk binanin kapisina takildim elim ayagim dolasti ben napicam yanimda kimsem yok calismaya geldik buraya nasil yaparim burda kocami birakip gidicem mi turk doktor yok burda napicam ben diye konusurken tercuman bi sigara ic istersen dedi yok icemem yurtdisinda acayip bagimli hale geldigim sigarayi o an itibariyle ne olursa olsun. hic icmedim ogrendigim gun 20 temmuzdu aksam esime soyledimde ciddi soktaydi oda kimseye soylemicektik tabi annem, ablam ve kayinvalidem haric annemi aradigimda saat sabah 7di ama turkiyede 5 de ogrendi annem anane olacagini annem cikip bize ev aramaya baslamis biraz pesinat biriktirmistik kredi cekebilirdik annem ogun ev buldu 3 agustosta ev sahibi olduk bebegimizin sansina hic paramiz kalmamisti hepsini ucuucuna yetirdik 29 agustosta turkiyeye 6 aylik iznimize gelebiliyorduk karar vermistim donmicektim cunku cok hastalanmistim ne dogru duzgun doktor vardi ulkede nede kapimi calan tek bir insan esim destek olmaya calisiyordu fakat isi cok agirdi turkiyeye donecegimiz gece 3 de servis aldi bizi havaalina giderken nefret ettigim ulkeye son kez baktim turkiyeye ucak inise gectiginde yasadigimiz sevinci anlatmak mumkun degildi esim kolumu sikasika morartti resmen karnimda kucucuk bebegim bizi karsilamaya gelen annem ve ablamla ilk bulusmamiz kosarak sarilip aglamaya basladigimiz o an bi film karesi gibiydi ben o gun doktora kostum ilk kez kalp atislarini duyabildim 10 hafta 4 gunluktu bebegimiz isi biraktim esim dondu ama benim isi birakmam sorun oldu esimde turkiyeye donmek zorunda kaldi ve benim karnimda kucucuk bebegim calismiyorum esim geldi is bulamadi ve ev kredisi borcu oduyoruz cok zor gecti hamileligim cok uzuluyordum esimin isleri yolunda gitmiyordu yemek bile zor aliyorduk iyi beslenmem lazimdi bide oyle boyle annemlerin destegiyle itekaka ilerliyorduk borca batmaya bir yandan devam ediyorduk 20 haftadaki aytintili ultrasonda cok sukur doktorumuz cok tatli bir kizin olucak cok uslu guzel guzelpoz veriyor dedi aldik fotosunu cokta saglikli dedi doktor allaha sukurler olsun diyerek ayrildim zaten bastan beri kizim olcak diyordum oyle hissediyordum yeterki kizim iyi olsun bu sikintilari elbet atlatacaktik 26 haftada yapilan seker testim cok yuksekti moralim sifirdi insulin almak istemiyordum 1 hafta musade ettiler basladim diyet ve yuruyuse cok zordu bana ozel yemek yapti annem surekli yurudum ve sonuc sekerim dustu hatta 3 kilo bile vermistim kurtuldum sukurler olsun esim oyle boyle bi ise gidiyor yuvarlaniyorduk resmen bebegimin ihtiyaclarini almak istiyordum surekli internetten bakip bakip alamiordum o konudada ablam girdi devreye ihtiyaclarimizin yarisini o aldi odasini hazirladi teyzesi 33. haftada rahimde incelme oldugu icin erken dogum tehlikesi yasiyordum yatmam lazimdi hicbisyimiz hazir degildi ama bibaktim herkes bir olmus haftasonu evimiz temizlenmis valizlerimiz hazirlanmis kizimin odasi hazirlanip kapisi kilitlenmisti cok mutlu oldum yatmaya devam ettim bebegimin daha beklemesi lazimdi ciger gelistirici igneyi vuruldum ama korkuyordum kizim bekle annem benim gibi sabirsiz olma guzel guzel buyu diyordum doktorumuz artik bizi herhafta gormek istedigi soyledi bizim kizdan supriz bekliyordu sanirim 34. haftaki kontrolumuzde bebegimizin herseyi normaldi sadece 37 haftalik gozukuyordu gelisimi artik disari cikamiyordum daha dogrusu cikarmiyorlardi yatiyordum surekli hic degilse 36. haftayi gormemiz lazimdi bebegimin ciger gelisiminin tamamlanmasi icin 35. haftaki kontrolumuzde bebegim 3300 gr olmustu ve nstde sancilarim 50-60 arasi degisiyordu ama aciklik yoktu gittik evimize ama ertesi gun karin agrisiyla tekrar dustuk hastane yollarina surekli terliyordum ve karnim agriyordu bikac kez nstde 70 sanci gorduk ama duzenli degildi doktorumuz dogumun basladigini dusunmuyordu yediklerime dikkat etmemi soyledi donduk yine evimize annemde benden korkuyordu evi temizleyelim heran gelebilir desede ben anneme haftaya yapariz esimde evdeyken 36. haftamiz biter haftasonu temizleriz dedim annemle evdeydim o hafta boyunca 35+6 da gece karin agrisiyla uyandim tuvalette gecirdim geceyi yatiyordum ama uykudan uyaniyordum ishal olmustum belim sizliyordu ama doktorum bebek zaten iri baski yapiyordur diyordu bana bende onemsemedim uykusuz bir gecenin sabahinda 36+0 da doktor kontrolumuz vardi esime cok kotu bir gece gecirdim ishal oldum cok halsizim bana yardim et ustumu giydir dedim ama hala dogurdugumu dusunmuyordum neolur ne olmaz diye hastaneye gidicekleri esime soyledim yinede ama esim biliyormus dogumun basladigini annemi arayip eve 3 kisi donebiliriz dedi ciktik evden annem ve ablamda bizimle geliyorlardi ablam ise gitti bizi birakip esim ve annemle gittik nstye ilk once almadilar dogum hastalari var beklemeniz lazim dedi ebe bu arada kontrole gidelim dedik girdik doktoruma dun geceyi cok kotu gecirdim ishal oldum dedim oda yediklerime bagladi yine ultrasonda hersey normaldi bebegim 3600gr gozukuyordu icimden surekli bebegime sesleniyordum annem artik gelebilirsin daha da kilo alirsa sezeryan olmak zorunda kalicaktim oysaki ben bastan beri normal dogum istiyordum o kadar cok hikaye okumus o kadar cok video izlemistimki yaparim diyordum doktorumuz idrar ve kan tahlili istedi idrar tahlilini ve nst sonucunu bekliyorum dedi gittik nstye hala beni almiyorlar bekledik biraz neyse ebe geldi alalim sizi dedi baglandim nstye ilk sanci 99 da takili kaldi annem gordu bidah olucak mi derken 90-100 arasi sancilar vuruyor ama bende 0 dada ayni his var 100 sanci vurdugundada ayni his hafif bel agrisi annem de dogurdugumu anladi ama ben hala haftaya kadar bekler anne diyorum o sirada doktorum dogumhaneye geldi bende cikarken karsilastik idrar sonucun iyi dedi nst sonucunada bakayim dedi usulca verdim eline kagidi esim gitmisti ise bu arada annem ve ben karsimizda ebe ve doktorum seni iceri alalim dediler muayne etti 2-3 cm gibi diye mirildandi ebe bana gulumsuyor ben hala dogurduguma inanmiyorum kacip gitmek istiyorum doktorumla beraber annemin yanina dogumhane kapisina ciktik kararinizi verin dogum baslamis normal istiyorsaniz 24 saate kalmadan dogum olur fakat vajina cikisindaki kemik bizi zorlicak dedi bende hissetmistim muaynede resmen kemikten asagiya dogru soktu elini doktorum riski bir normal dogum olur vakum kullanmamiz gerekebilir dedi bebek iri 3 kilo olsa biraz daha iyi konusurdum dedi peki kesi yapiyormusunuz dedigimde her dogumda yapiyoruz yirtilmayi onlemek icin ama senin durumunda kesi biraz derin olabilir dedi kadina sonuna kadar guveniyordum amaci beni korkutmak degildi hastanede cok kisi normal dogum yapiyordu doktorumda firsatci biri degildi peki sezeryan olursa ne zaman olur dedik ben hala bikac gune olur herhalde dedim salakligim tuttu sanirim kadin bugun aliriz dedi o sirada saat 14 civari biz annemle bakakaldik doktorum girdi dogumhaneye siz kararinizi verin dedi annem ablami cagiriyor ben esimi ama hala esime kesin bisey yok isine bak sen diyorum annem bagiriyor kizim cabuk gelsin ne isi diyor ben hala kabullenemiyorum ogun doguracagimi dogumhane kapisindan kactik biz o sirada geldi esim ve ablam karar veremiyoruz hepimiz birbirimize bakiypruz ben diyorum kizim beni dinledi gelior kilosuda normal ama ya sıkısırsa vakum ya zarar verirse cok kararsizim yine gidioruz hep beraber doktorumun yanina kadin yeniden acikliyor bakin normal dogum yapabilir ama rahat bir dogum olmicak bunu bilin cati dar bebek 3600gr kemikten gecerek cikicak kesi olabiir en iyisi normal dogum ama az hasarli olursa biz bazi hastalara normal yaptiriyoruz ama sonunda keske sezeryan olsaymis dioruz ama sezeryan yaptirdigimiz hastalara keske normal yaptirsak demioruz dedi biz hala yuzune bakiyoruz siz karar verin diyoruz kadin son nokta kizkardesim olsa sezeryan yapardim diyor biz yine cikiyoruz kapida dusunup soylicez ve ben kararimi soyle veriorum alttanda kesi okucak usttende ama normal olursa bebegim riske girecek bari o rahat bir sekilde ciksin ya bisey olursa vicdan azabim nasil olur diye dusunuorum hic aklima gelmeyen sezeryan kararini veriorum korkarak doktoruma aksama olur herhalde biz eve gidip gelelim hicbiseyimiz yok diyorum doktorum ise yan binaya gec yatisin yapilsin diyor nasil yani desemde ameliyathane bosmu anestezi uzmani ne durumda bakicam ona gore alicam gidemezsin diyor yan binada kapida karsiniyorum kagitlari imzalayip genel bilgileri verip ebe beni hemen yakalayip sizi hazirlicaz diyor hersey neden bukadar hizli gidiyor anlamiyorum saat 15:30 civari ebe beni hazirliyor sonda takiyor damar yolu aciliyor esim ve ablam esyalarimizi almaya gidiyorlar ebeye diyorum onlar gelene kadar almazlar dimi diye doktora soruyorlar heran alabilirim diyor annemle ben odadayiz annemin yuzu karardi. sanki benden daha cok korkuyor anne iste naparsin odaya arkadasim geliyor sen nerden buldun beni diyorum ayni doktora kontrolum vardi randevular iptal edildi acil sezeryan var diyince aklima geldin adi ne diye sordum duyunca sok oldum diyor yani doktor randevulari iptal etmis geliyormus neyse ablam ve esim yetisiyor tabi acilin onunde arabayi unutup kosan esim arabayi cekmeye bile gidemeden sedye geliyor ve aliyorlar beni cok hizli gidiyoruz neden arkada kaldi tum ailem asansore sokulurken esimle gozgoze geliyoruz aglamaya basliyorum evet giriyoruz ameliyathaneye tum ekip hazir kapida bir erkek bi kiz maskeli boneli beni karsiliyor bebegin ismi ney diyorlar nehir diyorum sadece gozlerini gordugum bu kisiler beni hazirliyor ustumu aciyorlar onume perde geriyorlar soguk soguk biseyi suruyorlar gobegime anestezi uzmani ne istiyorsun diyor genel diyorum daha fazlasina yuregim dayanmaz benim doktorum geliyor baslioruz canim diyor elimi tutarak evet uyuyorsun diyorlar ben ayetel kursiyi okuyorum unutmiyim diye birazda sesli sonunu getirebiliyorum cok sukur uyumusum ayilmaya calisirken bebek nasil diyorum surekli tanimadigim sesler iyi diyor odama gectigimde etrafimda sesler var hayal meyal anlamiyorum bisey yataga gecirilirken oyle aci cekiyorumki inledim oluyorum diye beni desiyorlar anne karnim cok acioo anne diyorumusum esim basimda opup gecicek diyormus hemsire kocan beni aglatiyordu diyor sonradan ordan ogreniyorum annem kendinde degil beklerken ameliyat basladi yazisini ekranda gorunce fenalasiyor sakinlestirme calisiyorlar basimda gecicek annem ac gozlerini diyor acmaya calisiyorum goremiyorum diyorum ama netlesiyor tavan yavas yavas igneler vuruluyor biseyler oluyor gecicek diyorlar gecmio gecmio diye inlerken hafifledigini hissediyorum evet aci o lanet aci geciyor ablam bebegin cok guzel diyor arkadasim geldi diyorum ya fenalasmis odaya girip beni o haldee gorenler cok kotu olmus annem cikarmis herkesi etrafimdaakilerin ellerini sıkıyorum doktorum geliyor onun elini birakmiyorum kadinin su sozlerini duyuyorum anliyorum hepsini olmasada ailece cok iyi bir karar vermissiniz 3820 gr dogdu masallah diyerek cikardim cok zorlanirdi simdi sana en kuvvetli agri kesiciyi yolluyorum diyor ve evet geliyor agri kesici evet nehir geliyor babasini yanima veriyor beni opuyor ama o an ben hala tam ayik degilim etrafimiz dolu sesler hemsire evet emicek simdi diyor ben sezeryan ya beklemiyorum sanirim sut falan karakafali kizimi goruyorum cukcuk emiyor yanima yatmis o an benim ayildigim andir hersey netlesiyor aci yok gelenlerle sohbet ediyorum yanimda yatan bebegime bakiyorum ve mutlu son benim artik bir kizim var hemde cok tatli kokusu cok guzel butun evimizi kokutuyor hastanede kaldigim ilk gecenin sabahinda sonda hastabezi cikiyor korsem takiliyor ayaga kaldiriliyorum cok fena degil yatip kalkmak zor ama tek basima yuruyorum 2. gun bebegimin altini bezliyorum surekli dolasiyorum ve cikis yapiyoruz sorunsuz bir sekilde bebegimn testleri yapiliyor cok sukur iyi eve dogru yola cikiyoruz esimin dedigim gibi 3 kisi donuyoruz eve mis kokulu kizima evini gezdirioruz ben dolasiyorum bebegime bakabiliyorum emziriyorum yatip kalkmasi biraz zorlasada yapilabiliyor ve ben sezeryan olduguma pisman degilim kizima baktikca onu dogum kanalinda sıkıstirmadigim icin o minicik kafasina vakum kullanilmadigi icin 3820 grlik kizimi dar olan catimda hirpalamadigim icin cok cok memnunum ve o ilk anki aci 10 dakikalik surec cok kotu olsada hemen ayiliyorum yuruyebiliyorum bebegimle ilgilenebiliyorum alt tarafi bozmadigim icinde memnunum hic degilse rahat tuvaletimi yapabiliyorum suan her iste vardir bir hayir allaha sukurler olsun ben kizima kavustum allah bize bagislasin insallah onu allah sizede kolay dogum nasip etsin normalde olsa sezeryanda olsa allah kolayii hayirlisini versin insallah 5. gunumuz mis kokulumla hayat durdu ben anne oldum canim kocami baba yaptim allaha sukurler olsun. S

evet canım en başından bu yana ne heyecanlar ne sitresler şükürler olsun geldik artık doğumlar ve sonra bebekler konuşulacak Rabbimin izni ile herşey yolunda ilerleyecek inşallah demek kapanışı sen yapacaksın sıkıntısızca inşallah sifaa Mucize

arzu arkadasim tebrik ederim. cok guzel ve duygusal ama sonu mutlu biten bir hikaye gercekden masal gibi. kizinizla nice mutlu saglikli gunler gormek nasip olsun. darisi zamani gelince biz bekleyenlerin basina. sifaa Mucize

rica ederim canım evet en heyecanlı en duygusal topiğimiz olacak burası amin canım N

oyyy yemin ederim içim çıktı ağlamaktan oğlum da ben de çok heyecanlandık bunu okuyunca baya baya sona yaklaştık sanırım ne güzel bir hikaye olmuş Allah'ım hayırlı ömürlü eylesin adı güzel kendi güzel küçük hanımımıza inşallah; nazarlardan saklasın inşallah

allah hepimiz evlatlarınısağlıklı, uzun ömürlü, hayırlı evlat eylesin inş. O

maşallah kızına da sana da, Allah sağlıkla huzurla büyütmeyi nasip etsin, Masal bebeğe uzunnnnnnnn ömürler versin inşallah. darısı bizlerin başına...

merhaba Hanımlar; benim de doğum 23 mart ama ben sezeryan istiyorum. gerçi doktorla görüşemedik bugün randevumuz vardı ama gidemedik. pazartesiye kaldı. umarım bi sorun olmaz. bu arada benim sizlere sormak istediğim birşey var. son zamanlarda sürekli yemekborusunda yanma, kusma sorunu yaşıyorum. su içmeye korkar oldum. bu durumu yaşayan var mı aranızd?artık ciddi anlamda boğazım ağrıyor. bir de benim şöyle bir sorunum var. ailem başka bir şehirde ve ben burda doğum yapmak istemiyorum. gerçi daha doktorla konuşmadık ama son 1 hafta kala ailemin olduğu şehre gitmeyi düşünüyoruz. bu çok riskli mi olur sizce? semataha

Walla bende boyle belirsiz belirsiz beklemekten cok sıkıldım. Hareket etmeyince acaba bisey oldu mu diye sıkıntıya dusuyorum. Simdi yine sancım war ama yalancıdır kesin. I

yaa kıyamam yaa ama siz ağlayınca üzülüorum ben pişman oluorum yazdığıma amin canım hepimizin evlatlarına sağlıklı uzun ömür versin rabbim...

Sifacim valla anca yazabildim benim oglusumda 27 subatta 40. hftada 3400 gr 48 cm olarak dunyaya geldi adida ömer

caNIM ÇOK üzüldüm... neden istemedinki baştan... o bebeğin kokusunu duymak için yıllarını, milyarları ortaya dökenler var maalesef... sonradan farkına varmışsın sen de tabi ama her şey kader kısmet... bebeğin de cennette bekleyecek seni inşllh... bundan sonraki hamileliğin çok iyi geçer inşşlh... R

şifacım ne iyi yaptın da açtın bu konuyu. artık kendimizi hazırlayalım doğuma :18: 10 gün gecikme ile de olsa mutlaka doğum hikayemi sizlerle paylaşacağım. Ama sanırım o zamana kadar hepiniz doğurmuş olursunuz. çünkü benim normal tarih zaten 27 mart. Hepimize sağlıklı, hayırlı doğumlar diliyorum. Allah bizi ve bebeklerimizi korusun

gözünüz aydın allah analı babalı büyütsünn I

Bu ne güzel Masal! eline sağlık canım neler yaşadığını bilidiğim halde okuyunca yine duygulandım. bebeğinle sağlıklı mutlu bi hayat geçir hep B Bengisu87 Sonunda bebeğimiz

canım ağrın dayanılmaz olması lazımmış :26: bence bir git dr. a ihmale gelmez hadi geçmiş olsun :18: E estalmus KANATLARIM VAR

canım benim yaa ne güzel anlatmışsın ağlamaktan bi hal oldum çok duygulandım halbuki ne güzel bi masal ay darısı bizimde başımıza artıkın yaa bizede buraya güzel doğum hikayelerimizi yazmak nasip olur inşallah

allah size ve masalanıza sağlıklı uzun ömürler versin. okuyunca çok ağladım. rabbim hepimize yaşatsın o mutluluğu

Ammaaannnnn. nasıl da heyecanlandım yaaa... hayırlı uğurlu olsun topiğimiz . push ; OzOkuN

şuan o kadar duygulandım ki ne diyeceğimi bilmiyorum. allah analı babalı büyütsün masal bebeği. Önceki

bütün arkadaşlarımı Allah bir avazda kurtarsın inşallah. bende ne zaman açılacak topiğimiz diyordum. Allah hepimize hayırlı doğum nasip etsin. yavrularımızı sağ salim kucağımıza alalım inşallah. ay ilk kim yazacak acaba sifaa Mucize

Şuan işteyim yazını okudum ve elimde olmadan ağlamaya başladım zaten duygusalım sulu gözüm hamilelik beni bu konuda daha beter etti çok güzel bir doğum hikayesi olmuş bir taraftan da acıklı biraz annenin yanında olmaması ama eşinin yetişmesi de çok iyi olmuş bir taraftan ne diyeyim sen kucağına almışsın bebeğini darısı benim de başıma inşallah Önceki

şifacım benimde belli benimde belli 22 şubat :)beni ekle :)

sonsy cnm normal doğum yapmayı çok istediğini biliyordum. ama hayırlısı buymuş. çok şükür bebeğini sağlıklı bi şekilde kucağına almışsın.. önemli olanda bu işte.. şimdi iyi olmana sevindim. sen ne akdar iyiysen bebeğinde o kadar iyi olur. onlar bize muhtaç çünkü.. :)) . push ;

inşallah allah sanada kolay bi doğum nasip eder canım. evet gayet iyiyim çok şükür.. az önce oğluşumun göbeğide düştü 10. gününde :)) Önceki

Masalsı hikayeniz hep mutlu sürsün. Allah mutluluğunuzu daim etsin...

evet ben o yum canım sata göre 30+ usgye göre 32 + larda doğum yaptım...

Şifa sen bir harikasın. Ellerine sağlık ne iyi ettin heyecanımıza heyecan kattın Rabbim hepimizi hayırlısıyla kurtarsın ve zamanında bebişlerimizin mis kokusuyla buluştursun. Bu arada benim mart annelerindeki tahmini doğum tarihi listesinde kaydım yok O

doğum yapan arkadaşlarım allah analı babalı büyütsün ömrünüzün sonuna kadar hep sağlıklı huzurlu olun inşallah bebeklerinizde sizlere ve millete hayırlı birer birey olarak yetişirler inşallah darısı bekleyenlerin ve anne olmak isteyenlerin başına inşallah S

MERHABA, doğum hikayesi aslında gayet sıradan, ama her çocuğun tabi kendine özel doğumu var, bir gün önceden zaten size anlatmıştım, yatişı falan yaptık, diğergün saat 7:30 da hast gittik. hemen odaya aldılar, serum yeri ayarlandı, sonda takıldı hazır bi şekilde bekledim, korkular var tabi, ne olacak ne bitecek diye endişe herşey karma karışık. bunları atlatalım diye foto falan çektik, gevezelik falan yaptık 8:15 te dr geldi dediler ben panikledim tabi, biraz daha bekleyip beni aldılar annem eşim yanımda gidiyoruz, ben sandalyedeyim tabi, iyi diyorum vedalaşma anında bir güzel ağlayıp rahatlarım derken asansöre bindik, hemşire bizimkilere siz gelmeyin dedi. kaldım öylece:) ya daha ağlayacaktım diyemeden amelyathaneye girdik, dr gelmiş gülüyor, ekip hep orda, rahatlatıyorlar, şöyle böyle derken bi baktım uyuşturmuşlar, dr acı varmı dedi ben anlamadım tabi, efendim dedim o anladı tabi bişey hissetmediğimi, 2 dk sonra bebeğimin ıngaaaaaaa deyişini duydum, dünyalar benim tabi, onu düşünmekten yok ne olacak, falan filan hepsi uçtu gitti, zaten bişey hissetmediğinden bitek bebeği bgörmek istedim. hemen saat kaç dedim. 8:37 dedi hemşire, bebeği görebilir miyim dedim.1 dk bekle temizleyip getirelim dediler, 1 dk sonra prensimi yanıma getirdiler hadi öp annesi dediler, öptum kuzumu, kokladım, tümdünya benim tabi, bu arada hafif bir titreme tuttu üşüyorum dedim zaten iş bitti dediler, ya daha ağlayacaktım diye geçiriyorum tabi içimden bir süreliğine ısınma odasına aldılar ısındım, yukarı aldılar eşim annem beni bekliyor, oğlum gelmiş annesini bekliyor, gelir gelmez kucağıma aldım, emzirmek istedim ama kuzum, tam yapamadı, sonra başardı emedi, emdi, emdi.. şimdi yine istiyor kuzum, kaçmam gerekiyor, yavrumun kokusunu almam lazım, emzirmeli büyütmeliyim kuzumui darısı sizlere, korkmak kok yavralarımızın güzel kokusunu düşüneceğiz.. ağlayamadım yani, hep güleceğiz diye sevgiler. sabırlar

Ama ağlama bitanem kıyamam yaaa aminn cnm çok sağol

Hikayen beni de çok duygulandırdı ve ağlattı. Şükür ki güzel sonlanmış. Darısı bizlerin başına inşallah, bizler için de dua et güzel masalın güzel annesi Önceki

cnm facedende bilmeme rağmen yinede salya sümk ağladım. maşallah masalımıza. biraz aceleci olsada cok güçlü bir kız. bahtı açık olsun. denizgen