25 yaşimda üniversitelerimz bitip çalışma hayatına baslayinca lise aşkımla evlendik bebim icin fena degildi ama simdi donup baktigimda esim ufakmis yahu suan 32 yasimdayim 2 evladim var 6 ve 1.5 yasindalar ben hic keske demedim gec evlenseydim gec cocugum olurdu ve bu benim kaldirabilecegim birsey degilmis onu farkettim fakat yasinizda birsey yok gec kalinmislik yok öyle keskin kurallar dusunmeyin ne demek flörtü olmayanin hic olmaz dogru bir dusunce degil önceliginiz amaclarinizdi suanda da baskasini tanimaya sicak bakiyorsunz hepsi bu umarim gonlunuze gore olur hersey

20 yaşında evlendim. 21 yaşında anne oldum. Şu an 29 yaşındayım. Evlendiğimde hukuk fakültesinde öğrenciydim. Oğlum ikinci sınıfın sömestr tatilinde doğdu. Şu an 8 yaşında bir oğlum var. 6 haftalık hamileyim inşallah ikinci kez anne olacağım. Eşim eğitimime çok destek oldu o olmasaydı çok zor olurdu. Keza ben de çok mükemmelliyetçilik var fakülteyi derece ile bitirdim. Ben kariyer ile ev hayatını aynı anda yapanlardan olarak şunu söyleyebilirim; 25 yaş öncesi hayata kesinlikle 25 yaş sonrası baktığın gibi bakmıyorsun. O yüzden sanırım 25 yaşımdan sonra eşimle evlenmek isterdim. İnsanlar bir şey söylediğinde daha hazır cevap olurdum mesela kendimi daha baştan hiç ezdirmezdim. Daha farklı olurdu her şey diye hissediyorum.

Herkese merhaba, Ben 25 yaşında, yüksek lisans mezunu çalışan bir bayanım. Bugüne kadar hayatımda ki odak noktalarım okulum ve kariyerimdi. Bu odak noktası çerçevesinde 4 tane hedefim vardı : - İstediğim, iş olanakları yüksek olan bir bölüme girmek; - Okuduğum bölümle alakalı, düzgün maaşlı bir işe girmek; - Normal bir iş ortamında çalışmak; - Bir kaç sene para biriktirip, ilgimi çeken başka bir bölümde okuyup o sektörde çalışmak . Yukarıda ki hedeflerin ilk üçüne ulaştım . Anladığınız gibi, evlenip çocuk sahibi yapmak hedeflerim arasında yoktu . Fakat şu son zamanlar, çok boş vaktim oldu. Insanın boş vakti çok olunca, herşeyi sorgulamaya başlıyor : kendi hayatını, yakın çevresinde ki hayatları, doğayı, dünyayı... Aynı zamanda, bir kaç hafta boyunca konuştuğum bir çocuk vardı. Önce o konuşmaya başladı . İlk görüşte ona karşı birşey hissetmemiştim ama sonradan ondan hoşlanmaya başladım. Bu olay 1 ay falan sürdü ve oğlan daha ileri gitmek istemediğini söyledi. Bunu anlayışla karşıladım ve oğlanın üstüne gitmedim. Üzüldüm mü? Evet. Ve halen kalbim ara ara sızlıyor, çünkü hayatımda ilk defa başıma böyle bir olay geliyor. Daha önce, hiç flörtüm/sevgilim olmamıştı (yukarıda belirtiğim hedeflerime ulaşmak için, bunu kendime yasaklamıştı . Ben kendimi, etrafımı sorgularken, daha çok üzülmeye başladım. Eski arkadaşlarımın çoğu evleniyor ve ben halen tek başımayım ve hiç bir ciddi ilişki yaşamadım. Bu son zamanlar artık beni gerçekten sevecek, dürüst biri ile karşılaşmak istemeye başladım. Evlenip, çocuk sahibi olmak istiyorum bende. Ama sanki hiç bir zaman böyle birşey olmayacakmış gibi geliyor. O kadar sene kendimi ilişkiye kapatmam büyük bir hatamıydı? Ama ben hem okulu hem sevgiliyi aynı anda yürütemezdim ve ikisinden birini kaybederdim. Bir kaç hafta önce, çocukluk arkadaşım nişanlanacağını söyledi. Onun adına çok mutlu oldum çünkü uzun zamandı kendi ailesinin ve erkek tarafının onaylaranı bekliyordu. Ve erkek, bütün bu süreç boyunca onu bekledi, arkadaşımı gerçekten seviyormuş . Arkadaşım bana seçtiği gelinlin/saç/dekorasyon modellerini gösterdi. Açıkcası, benimde canım istedi. Eğer sevdiğin kişi ile yuva kurmaya hazırlanıyorsan, çok tatlı bir telaş olsa gerek. Sanki ben hiç böyle birşey yaşayamicakmışım gibi geliyor... Üzülüyorum. Kimi insan, 25 yaşından önce sevgili yapamayan, 25'inden sonra yapması çok zor diyorlar. Siz bu konu hakkında ne düşünüyorsunuz? Ve sizelere iki sorum olacak : 1. Beni okuyanlar arasında, 25 yaşına kadar hiç flört/sevgili yapmamış olan var mı? Bu durum karşısında kendinizi nasıl hissediyorsunuz? Peki 25 yaşından sonra ciddi, "huzurlu" bir ilişkiniz oldu mu? Nasıl tanıştınız? 2. 25 yaşından önce evlenenler / çocuk sahibi olanlar : bu dünya'ya ikinci kez gelseniz yeniden aynı kararları alırmısınız yoksa daha ileri bir yaşta mı evlilik/çocuk düşünürsünüz? Son bir cümle : bir erkeğe ve genel anlamda bir insana bağlanmaktan çok korkuyorum. Bu yüzden, insanlarla kendim arasına hep mesafe koyarım. Ben her duyguyu çok yoğun yaşayan birisiyim : seversem çok severim, üzülürsem her günüm zehir olur. Ve özgüven problemi'de var.

Bulabilirmiyim diye bir düşünceniz olmadı çünkü hayatınıza insanlar girip çıkmış. Buda gösteriyor ki, birini bulma potansiyeliniz var. Sanırım bu aralar kafa dinlemek istiyorsunuz, no manita no dırdır hesabı

hepsi de çer çöpmüş bir iki tane doğru düzgün insan vardır. bazen diyorumki böyle olcağına hiç olmasa mıydı acaba. hepimiz insanız herşey insanlar için. olur olmaz işyerinde biri olur arkadaşının dıdısının dıdısı olur nasip kısmet böyle şeyler buna inaniyorım C

Ilk ilişkiniz ciddiye binmeden ayrılmışsınız en azından. Bende bundan korkuyorum, karşıma biri çıkar ve o heyecanla iyi kötü herşeyini kabul edip kendimden taviz veririm diye... Eşinizin evleneceğiniz kişi olduğunu nasıl anladınız? Insan o an nasıl hissediyor kendini? Eşinizle nasıl başladı ilişkiniz . Peki hiç umudunuzu kaybettiğiniz zamanlar oldu mu? Ben hiç evlenemeyeceğim, çocuk sahibi olamayacağım diye? Allah kızınıza sağlıklı ve mutlu bir ömür nasib

Meslek sahibi olmadan erkek arkadaşı yapmadım 26 yaşındaydım mesleğe ilk girdiğim de ve oldu erkek arkadaşım 3 yıl sürdü narsistti ilk erkek arkadaşım diye tahammül sınırlarımı çok zorladım ama değmeyeceğini almadım psikolojimi yerle bir etti 3 yılda kendime gelebildim eşimi gördüm aşık oldum bu adamla evlenmem lazım dedim 32 yaşımda eşimle evlendim 6 ay içinde sevgili olduk ve evlendik minnoş bir kızım. Şu an 10 aylık. Bazı insanlar derstir bazı insanlar mükafat. Umarım gönlünce birisini bulursun

25 yaşındayım hayatıma flört sevgli bir sürü insan girdi fakat hiçbiriyle evlilik düşünmedim. bulabilir miyim diye de hiçbir düşüncem olmadı. hayatımda da hiçkimseyi istemediğim bir dönemdeyim bu da 25 yaşıma denk geldi