hani doğum anı resmi varya onuda kıskanç görümce silmiş fotoğraf makinasında yer yok diye acıklama yapıyor bide. N

süper anlatmışsın bafo. o kadar saat sancı çekmişsin ama sinek ısırığı gibi anlatmışsın :) cesaret veriyorsun moral oluyorsun inşaAllah bi aksilikçıkmaz bend e oğluşumu normal vekolay bi doğumla dünyaya getiririm... bebişinle uzun sana bir ömüüürr diliyorum sağlıklı sıhhatli bol huzurlu inşaAllahh... C Celisuenis

ay canim ya Allah anali babali buyutsun demek 7 yil bekledin. Basindan ne kadar olay geçmis. Ama sabriniza ve Allah'a teslimiyetinize hayran kaldim. Masaalah subhanaallah

eveeett cimcimem uyuyorken bende yazıyım hikayemi aslında yazıcaklarım hem hamilelik hem doğum yani kısaca kızıma nasıl kavuştuğumun hikayesi 2,12,2006 da evet dedik aşkımla hemen bebek düşünmedik ben çalışıyordum evimiz kira az bi zaman geçsin dedik fakat gözardı edemiycem bişey vardı ben PKO luydum ve 4 yıldır doğum kontrol hapı kullanıyordum hapı bırakmıştım ama hala bebek düşünmüyorduk 1 yıl olmuştu evleneli biraz benim baskımla bu işe doktor kontrolü altında başlamaya karar verdik 3 ay yumurtlama tedavisi 2 ay bekleme derken 5 ayda kendiliğinden geldi ilk gözağrım ela'm çok güzel bir gebelikti herşey yolundaydı bu arada bizde ev sahibi oluyorduk annem bize bir ev vermişti bizde içini yaptırıp taşınıcaktık eşim iş değiştirmişti tabi bütün işler bana kalmıştı yukarı koş sema aşa koş sema derken o kara gün gelmişti 22+5 akşam suyum geldi ama ben idrar kaçırıyorum sandım sonra nişan onu hiç kale almadım sabahı beklemeye karar verdim eşimin ısrarlarına rağmen gece sancılarım arttı üşüttüm dedim anlamamıştım beynim felç olmuştu sanki sabah doktorumu aradım koş çabuk koş dedi doğumhanesi olan en yakın hastaneye hemen tıp acile gittik beni doğumhaneye aldılar açıklık 3,5 cm doğum başlamış ben hala birazdan eve gidicem diyorum yaklaşık 12 saat sancı sonrası kızımı ölmüş olarak dünyaya getirdim sonra suni sancı eş düşürme kürtaj derken evime geldim kızımla vedalaşmadan 19,10,2008 canım kızım meleğim cennette yaklaşık 14 ay olmuştu hiç unutulurmu asslaaa ama artık yeni bir melek beklemenin zamanı gelmişti 3 denemenin ardından yumurlama tedavisini 4. ve son denemeye karar verdik ve 14 ay sonra yeniden hamile olduğumu çok komik bi şekilde öğrendim kendimi negatife okadar hazırlamışımki idrarı hazırlayıp eşime verdim sen yap dedim o damlattı ve çift çizgi inanmadım bi test daha yok onada inanmadım kan testi ve hamileydim hem korkuyordum hem uçuyordum ama zorlu ve uzun bir sürecin beni beklediğini kestiriyordum yaklaşık 18. haftaydı doktorum uyarıya başladı sen riskli gebelik yaşıyorsun artık ufaktan yatağa alalım seni zaten bebeğin eşi aşada aman ha dikkat!!! 21. haftadaydım elamı kaybettiğim haftaya 1 hafta kalmıştı doktorum dahi tedirgindi bu haftayı atlat aman dikkat genelde yataktaydım hava sıcak klima açık tv ve ben çok sıkılmıştım kalbim güm güm yürek ağızda ve canım arkadaşım gelicekti istanbuldan bikaçgün sonrada eşi karşıda annesinde kalıcaktı ama hep yanımda olucaktı ve geldi bikaçgün sonra eşi, o korkunç kaza ve canım arkadaşımın eşi hayata veda ettii donmuştum şoktaydım ogün feci geçti sabah kalktığımda altımdan kan boşaldı ve koştur acile doktor: bebek rahim ağzına oturmuş ama kanama durmuş çok şanslısın kendi doktorum: artık kati yatak istiriahati derken 32. hafta geldi artık rahattım derken 33. haftada sancılandım 2 gün hastane yatış ve gene yatak istirahati her doktor kontorlümde artık yeter diye gittim doktorum sezeryan önermişti yaşadıklarımdan ötürü sonunda geldi çattı 37+5 deyken nihayet günüm belli oldu 38+4 de perşembe günü sabah alıcam seni dedi doktorum ben nasıl grip ölüyorum kocamda hasta dökülüyoruz ufaktanda heyecan herşey hazır perşembe bekleniyor bütün ailenin yüreği ağızda ve perşembe sabaha kadar sancı çektim hep dua ettim hayırlısı neyse diye sabah 6:30 gibi kalktım yataktan eşim işten gelicekti ablam annem hepimiz gidicektik hastaneye hazırlandım üstümü giydim eşim geldi duşunu aldı yüzümüzde garip bir gülümseme ne yalan söylüyüm bende tırrrsssma :18: başladık fotoğraf çekilmeye adım adım her saniye arabaya binene kadar hastanenin kapısından girene kadar çekti eşim ve gedlik doğumhanenin kapısına devlet hastanesi olduğu için sadece ben girebiliyordum ailem bekleme salonunda kalıcaktı o koca göbeğimle paytak paytak elimde kızımın cicileri tek tek öptüm annemi ablamı kocamı yeğenimi ağlamıycam dedim ama geride bıraktıklarım ne hale geliceklerdi biliyordum kapıya kadar yürüdüm arkama döndüm el salladım derin nefes aldım ve doğumhaneye girdim beni beklemeye aldılar doktorum geldi nasılsın dedi ben ıııı ııııhhhh kötüyüm dedim :18: gel bakalım iyisin iyisin dedi ve ebem geldi tanıttı kendini ve yapıcağı işlemleri sonra o iğrenç sonda ameliyat önlüğü derken kapıda ebemle dokorumu bekliyorduk meğer doktorum seslenmiş hadi diye ben şapşal duymamışım neyse doktorum aa sen hala burdamısın hadi bakalım dedi ve beni bi ameliyathane doktoruna teslim etti ameliyathanedeki doktor şuraya yat, ellerini aç damar yolu açıyorum acıycak dedi sonra sordu acıdımı dedi evet dedim ama titriyordum resmen ben sana dedim dimi dedi bana kızma dedi beni rahatlatmaya çalışıyordu bütün ekip neşeliydi bi hız bi tempo bi ben titriyordum derken anestezist geldi dosyama baktı genel dedi ben sadece hı hı dedim titriyerek allahım çığlık atmamak için kendimi zor tutuyordum doktorum anladı seslendi ben burdayım korkma dedi sonra karnıma buzzz gibi bişey sürdüler ıhıyyyy diye bi ses çıktı benden ve anestezist yavaş yavaş veriyorum bişey söylemek istermisin dedi bende evet dedim mustafa beeeyyyyy bana uyanınca ağrı kesici yapıcaksınız dimi millet patlattı kahkahayı beni hazırlıyan doktor hayııır sana işkence yapıcaazzzz derkeeennn ben küüüt... bi koridordaydım birisi dürttü omuzumu hadi bakıyıım dedi bi ses allahım ya o nasıl bir acı heryer dönüyor boğazım feci balgam dolu öksürmek istiyorum yok mümkün değil baktım o doktor gene noldu dedi öksürcem dedim tamam canım dur dedi başımı tuttu karnımı tuttu biraz öksürdüm ama çıkmadı balgam ağlıyordum titriyordum bi ses... ailesi ailesi diyordu bende evet ailem ailem demişim o anda baktım kocam annem hepsi başımda yatağa taşıdılar ben sayıklıyordum acıyoooo boğazıımmm öhöööö birden aklıma bebeğim geldi nasıl dedim eşime nasıl kızım çok güzel çok iyi dedi heyecanla off işte o an kızın geliyooo dedi bi ses bütün ailem hepsi başına toplandı allahım allahım diyorlardı beni bırakmışlardı ben görücem görücem diye sayıklıyordum ama herkesin gözü yaşlı mutluluk yaşları eşim aldı kucağına bana gösterdi azıcık gördüm o neydi o nasıl bir duyguydu aşık olmuştum o acı içinde herşeyi unutmuştum ve ebe geldi mememi sıktı sütü yok ama verin çeke çeke gelsin dedi hemen ayılmıştım bebeğimi verdiler cok cok diye sesler geliyordu allahım kıtlıktanmı çıkmıştı bu kız bu arada ayılırken eşime demişimki bi daha çocuk doğurmasam olurmu can acısından 28,10,2010 kızım duru hediye gibi geldin hoş geldin allahım sana şükürler olsun bütün isteyenlerin kucakları bebeklerle dolsun akşam ayağa kalktık sabah desteksiz yürüyordum gazım hemen çıktı karnımda yumuşadı doktorum onayladı 2 gün sonra 2 kişi çıktığımız evimize 3 kişi olarak geldik 4. gün bulaşığımı yıkadım yemek yaptım ve kızımın herşeyiyle kendim ilgilendim hiçte korkulucak bişey değilmiş hem sezeryan hemde normal doğurmuş biri olarak söylüyorum ikiside acılı ama sonu güzelse ikiside dadından yenmez biraz uzun oldu iki doğum iki hamilelik hikayesi bir arada ama acı başlayıp tatlı biten hikayemi paylaşmak istedim dilerim beğenirsiniz

Allah yardımcın olsun umarım oğlun uğurlu gelir ve her şey düzelir, Allah kv dene ve görümcene akıl fikir versin ne diyeyim, burda küfür etmek yasak olduğu için anca bu kadar yazabiliyorum aslında sağlam bi küfürü hakketmişler, kusura bakma ama en başta da kocan hakketmiş...

Allah analı babalı büyütsün canım mutluluğunuz daim olsun...

Ahh propcuğum bu nasıl bir hikayedir böyle ağlaya ağlaya okudum canım benim:2: ... Dünyada en çok sevdiğim insan, bana en çok seveceğim bir başka insanı hediye etti... bu söze bayıldım gerçekten çok doğru. Evlat sevgisi bi başka dimi canım Allah herkesin evladını ana babasına bağışlasın

hazalcım çok güzel anlatmışsın en çokta eşine kolaysa sen çıkar demene güldüm :))zory başardın sen topikimizin ilk normal doğum yapan annesi sensin oğlunu benim yerime öp cnmm tullipan

Allahım banada böyle kolay doğum nasip etsin tüm hamişlerimizede kolay doğumlar nasip etsin inşallah bizimde 25 kasım tahmini tarihimiz ama prensesim 1hafta önden gidiyor dr umuz 18 kasım demişti ama 2 kez kanamam oldu sonuncusu geçen gün oldu erken doğum riski var uzan dedi dr inşallah bende normal doğum yaparım sağlığıyla sıhhatiyle sağlıklı gelsinlerde fark etmez ama inşallah normal ve kolay doğum yapabilirim sezeryan olmaktan çok korkuyorum Önceki

http://www.kadinlarkulubu.com/dogum... mmedim-dunyaya-geldi-nasil-geldi-nasil-s.html benim hikyem de burada arkadaşlar

prop gerçekten harika bir hikaye bu.. ilk satırından son satırına kadar duygu yüklü.. inan okurken ağlamamak insanın elinde değil.. allah oğluna mutlu, hayırlı bir ömür nasip etsin inşallah... darısı başımıza.. chileck45

Evet gelelim benim oglumun dunyaya merhaba degisinin hikayesine hersey 29 EKIM sabahi basladi esimi saat 4.30 da ise gonderdim ve yattim 2 saat sonra altimda bi islaklikla uyandim ilk dedigim sey Allahim altima ettim galiba dedim hemen lavobaya kostum bu arada hala akio alttan su, baktim sumuk gibi bi akinti suyum geldi galiba ama agri sanci yok hem suyu gelen herkeste hemen dogurmuyomus zaten gittim tekrar yattim saat 9.30 da yine ayni islaklik hemen yine wc ye kostum baktim bu sefer suyumla beraber bir iki damla kanda gelmeye basladi aman ALLAHIM doguruyormuyum yoksa :18: beni bi korku, heyecan, mutluluk, endise ve telas sardi tum duygulari ayni anda hissettim diebilirim. hemen esimi aradim cabuk gel suyum geldi doguruyorum dedim yazik adam ne diecegini bilemedi tamam sakin ol nasil geldi agrin varmi die sordu ona gore hastaneye bilgi verecek bu arada benimde icim bulandi kustum sonra belimde agrilar hissetmeye basladim dogum anindaki agri gibi deil adet olurken cektiginiz sancilarin biraz daha fazlasi tamam dedim sancilarda basladi evin icinde hem dolaniorum hem agliorum hemen annemi aradim. Annem telefona alo der demez anne doguruyorum ben dua edin die aglamaya basladim tabi annemde once bi sok gecirdi sonrasinda bana korkmamam gerektigini neler yapcagimi filan soledi ama ne mumkun korku sarmis her yanimi. korkum sancilar filan degil yapabilirmiyim korkusu oglumu saglikla dunyaya getirebilecekmiyim korkusuydu. annem ile konusurken esim geldi benden daha telasli alnimi oPtu korkma aglama oglumuz geliyor dedi sarildi ben daha beter agladim o ole deyince tum hamileligim boyunca bana cok destek oldu hep guvendi bana sen normal dogum yapacaksin sen guclu bi kadinsin derdi canim askim benim. geldik hastaneye zaten once telefon acmistik gelioruz diye hemen sancilarimi kontrol ettiler oglumun kalp atislarini dinledik kalp atisi normal sancilarda var ama rahimde 1 cm. acilma var dogumun baslamasi icin 10 cm. olmasi gerekiomus saat 3 e kadar rahimin acilmasini bekldik ama yok acilmiyor rahim dr. disariya cikin iki saat yuruyus yapin acilma olur belki dedi esimle ciktik disariya yagmurda vardi semsiye aldik basladik hastane etrafinda tur atmaya 9 aylik uzun yolculugumuzdan bahsettik yuzduk yuzduk kuyruguna geldik tek dilegimiz oglumuzun saglikla dunyaya gelmesiydi bu arada bende korku denen birsey kalmadi hemen dogurmak istiyordum sancilarim artsinda doguma aliniyim die dua ediyordum. saat 5 oldu tekrar hastaneye gittik yine ayni kontrolden gectim yine acilma yok Allahim delircem sanci var suyla beraber kanda gelio ama rahim acilmio dr. eve gidin sancilarin artmasini bekleyin eger acilma olmazsa yarin sabah sunni sanci deneriz olmazsa sezeryana aliriz dedi. ben eve gitmek istemiyordum ne olcaksa hastanede olsun istiyordum. DR. gidin dedi biz gitmicez dieye israr ediyorduk hastanede yer yok eve gidin sancilarin artmasini bekleyin dedi bu arad esimle hsatne personeli arsinda ufak bi kriz cikti hastanede kalmamiz konusunda. Neyse dedik tama eve gidelim ecde bekliyelim sanciyi saat 8 de evin yolunu tuttuk eve geldim dus aldim. basladim beklemeye esimde koltukda uyuya kaldi bende koltukda oturuyorum oglum dort donuyor icerde o dondukce benim kasik agrilarim artmaya basladi saat 11 e geliodu benim muthis derecede bel agrim artti kasiklarima vuruyordu artik oturamiyordum ayaga kaktim yurudum saat tuttum 5 dk. da 1 sancilarim basladi sonra 3 dk. ya dustu hemen esimi kaldirdim yine hastaneye gittik. Evet dogum basladi artik... hastanaye gider gitmez yine ayni kontrolleri yapti dr. tamam dedi dogum baslamis rahim 3cm. acilmis hemen beni dogum bolumune gonderdi gittim ebe ile tanistim ne kadar genc bir ebe 26 27 yaslarinda aman dedim beni bumu dogurtacak cok genc ilk benimi dogurtacak acaba ya yapamzsa die dusundum yani ebe diyince benim hamile iken devamli kontrole gittigim ebe gibi tecrubeli ve yasli birini bekliyordum. ve geldik dogum yapacagim odaya yatirdilar beni yataga ole bacaklarimi yukari filan kaldirmadilar normal yatis pozisyonundaydim benim sancilarimda git gide artmaya basladi esim elimi tutuyor ebe bana destek oluyor neler yapacagimi soyluyor ama ben o sancilarla yarisini duyuyorum yarisini duymuyorum bile. benim sancilarim arttikca cigliklarim basladi kisa ve surekli nefes al ver dediler yapiyorum ama sanci geldikce bagirasim geliyor esime vuruyorum bu nasil bi sanci diye oda gececek korkma bagirma diye konusuyor konusmasi kolay gel sen cikar o zaman diyorum :)) ebe sordu bana epidural istiyormusun sancilarini az hissedeceksin die tamam dedim hay hay az hissedeceksem niye istemiyim hemen epidural uzmani doktoru cagirdi dr. geldi nasil yapacagin anlatti igneyi vuruken hic kipirdamicaksin dedi ama nasil kipirdamicaktimki sancim geldimi kendimi saga sola vuruyorum igne vurulmasi icin 4 cm olmasi gerek dedi bende daha 3cm acilma var. o arada epidural uzmani dr. un teli caldi hemen acil ameliyata gitmem gerek dedi. Eyvah dr. gitti kaldik sancilarla basbasa ebe yine kontrol etti 4 cm. acilma var ebe harika diyor cok guzel iyi bi dogum yapacaksin diyor benimi kandiriyo destek icinmi yoksa gercekmi diyor anlamiyorum ebe bana cok iyi bi dogum yapacaksin diyince esime dondum dedimki bu ne diyor ya nasil iyi bir dogummus mahvoldum diyorum :)) rahim yavas yavas acilio epidural uzmani ortalarda yok zaten gerekte kalmadi artik rahim coktan acilmisti. ve beklenen 10 cm. lik acilma oldu ebe tamam ikinabilirsin artik dedi ben her sanci vurdugunda ebenin demesi ile ikiniyordum ben ikindikca sanki buyuk tuvaletim geliyo gibi oluyordu esime dedim beni birakin tuvalete gitmem gerek ebe de tuvalet degil bebegin basi asagiya iniyor dedi ben ebe ile inatlasiyorum benden iyimi bileceksin tuvaletim gelio birak beni dedim :)) birakmadilar beni tabi bende altima yapmadim gercektende bebegin kafasiymis ondan baski yapiyormus arka tarafa ve bebegin kafasi gorundu ebe kuvvetli ikin dedi ben tum gucumle ikindim bebegiminkafasi biraz daha cikmisti ama kalbi yavaslamisti bana hemen oksijen maskesini taktilar nefes al ver bebgin kalbi yavasladi dediler ben hemen uyguladim dediklerini ve sanci vurdugunda tum gucumle yine ikindim bebegin kafasi tam cikti ikinci ikinmada bebegimin govdeside cikti ve en son ikinmamda bebegimin aglamasini hissettim suyla beraber geldi oglum bende oyle bi rahatlik olduki bedenim kus gibi hafifti hemen oglumu kucagima attilar aman Allahim ne kadarda sicak bi beden gogsumde agliyor. hemen esime dondum dedim bunu benmi yaptim esimin gozlerindeki ifade muthisti yine alnimi optu evet sen yaptin basardin karicigim sana yapacaksin demistim bak yaptin dedi. oyle buyuk bir mutlulukki esim ben ve minik melegim sonunda saglikla kucagimda gogsume bastim sonuda oglumu 9 ay bekedim dile kolay uzun ve sikintili bi surecti ilk aylar dusuk riski bulantilar son aylardaki rahatsizliklar ve hemen dogsun diye sabirsizlanmalar. hepsi geldi gecti artik oglum kucagimdaydi esim ve benim bir parcam ikimizin birbirimize ettigimiz en guzel hediye daha baska ne istenebilinrki hayattan simdi yanimda misil misil uyuyor iyiki dogdun oglum iyiki girdin hayatimiza simdi hayata daha farkli bakabiliyorum senin sayende minik ellerinle bana dokunusun kokunu icime cekmeme ve evimde senin aglama cigliklarin inan tum cektigim agrilara sancilara deger seni cok seviyorum MINIK YUSUFUM

Sezen yazdıkların film şeridi gibi gözümün önünden geçti, kendimi hayal ettimboshayallersmileİnşallah benim doğumum da kolay olur, küveze girmez bebeklerim:Saruboceq: Allah analı babalı büyütsün, tekrardan hayırlı olsun diyorum semaveela hayallerim

canımmm nasıl sevindim anlatamam ağlattın beni şu saatte çok üzülüyordum inan durumunu duyduğumdan beri içim içimi yiyordu insan ne umutlarla yola çıkıyor ne hayaller kuruyor Allah bu yolda kimseyi yarı yolda bırakmasın inşallah bebeğinin iyi olmasına çok sevindim sağlıkla sıhhatle büyütürsün inşallah

Merhaba bayanlar. 05 Kasım 2010 tarihinde kızım Dila doğdu. Ben tüm doğum yöntemlerini deneyip sonunda sazaryan oldum. Tüm muayenelerim boyunca doktorum çatı genişliğim v. s. müsait olduğu için normal yapabileceğime inanıyordu. Tabi aynı şekilde bende normal doğum yapmayı çok istiyordum. Son muayenemde doktorum 05 Kasım'a kadar doğum gerçekleşmezse suni sancı ile normal doğum yaptıracağını söyledi. Çünkü 40. haftayı tamamlamış oluyordum ve küçük hanımın dışarı çıkmaya niyeti yoktu. 5 Kasım sabah saat 08:00'de hastaneye gittim. Yatış işlemlerini falan tamamladık. Lağman yaptılar. Kan testleri falan yapıldı. Nst'ye bağlandım. Sonra serum vermeye başladılar. Önce herşey normaldi. Hatta sancı geldikçe bukadar hafif sancımı olur diye gülüşüyorduk. Başımda annem, kayınvalidem, kız kardeşim ve eşim vardı. Sonra sancılar daha uzun ve daha şiddetli gelmeye başladı. Sancılar biryere kadar çekilebiliyordu. Ama 10-15 dakika süren ve hiç ara vermeyen sancılar artık dayanılmaz olmuştu. Rahim 7 cm açıldı. Doktorum istersem epidurale çevirebileceklerini söylediğinde önce reddettim. Sonra baktım dayanamıyorum kabul ettim. Beni hemen amelyathaneye alıp epidural taktılar. Allahım bilsem baştan epidural yaptırırdım. Bir anda tüm sancı kesildi. NST'ye bağladılar. Bebeğin kalp atışlarından sancılandığımı anlıyorduk. Sonra uzun süren şiddetli sancılardan bebek olumsuz etkilenmeye, kalp atışları düşmeye başladı. Bebeğin kakasını yaptığını söylediler. Eğer beklemeye devam edersek hayatını tehlikeye atacaktık bebeğin. Sezeryan'a almamız gerekiyor, bebek kakasını yapmasa doğum 2 saat içerisinde gerçekleşir dediler. Kızımın hayatı tehlikeye girince sezeryana tamam dedik. Saat öğleden sonra 14:30 olmuştu. Beni hemen amelyathaneye aldılar. Bir epidural iğnesi daha yaptılar. 14:45 son gördüğüm saat oldu. Doktorumla sohbet ederken uyudum. Saat 14:55'de uyandırdılar. Kızımı yanıma getirdiler. Onlar daha dikiş atarken ben kızımı öptüm sonrasında onu alıp midesini falan temizlediler. 15:40 gibi odamıza çıktık ve hemen emzirdim. Canım kızım çok çok acıkmıştı. saat 23:00de ilk kaz ayağa kalktım. Ertesi gün öğlen hastaneden çıktık.

hazal 87 çok çok çoookk hoş bi doğum hikayesiydi gerçekten. tebrik ederim hayırlı olsun. sağlıkla büyüsün oğluşun. hakkaten çok güzel anlatmışsın diline yüreğine sağlık. yazarkasa oğluşummmm sami

bende geç kalan hikayemi yazayım. 5 kasımda doğum iznine ayrıldıktan sonra annemle beraber evimde ydik. kontroller iyiydi ve dr. um normal doğum yapabileceğimi söyledi. tek sorun bayram tatilinde çocuk dr. u olmaması yüzünden bebeğimin bayram sonrası doğması için allaha yalvardım. eğer bayram tatilinde doğsaydı bilmediğim bir hastanede tanımadığım ve güvenmediğim bir doktora sanki koyun gibi teslim olacaktım. dr. um bayramda evde yat ve hiç iş yapma dedi. annemde bayram öncesi evine gitti. bayramın ilk günü gelecekti. ben sadece yemek yiyor ve uzanıyordum arada makinaya çamaşır atıp tekrar yatıyordum. annemi beklerken bayramda gelmeyeceğini söyledi. tabi moralim çok bozuldu, eşim 3 gün çalıştı. ben tek başına kaldım. annem pazar günü geldi. pazartesi dr. kontrolune gittik. 24 kasım günü gel suni sancı ile doğumu başlatalım dedi. tamam dedik eşimle. doktoruma güvenim sonsuzdu. sancım gece başlarsa nöbette olan başka dr. girecekti doğuma. annemse suni sancıyla doğum yapma diye söyleniyordu. ertesi gün nişanım geldi. çarşambaya kadar dayan bebeğim diye dua ettim. o akşam banyomu yaptım sabah 7 de hastanenin yolunu tuttuk. beni sancı odasına aldılar. annem ve eşimde yanımdaydı. lavman yapıldı ve suni sancım 8.30 gibi takılmıştı. sancı giderek artmaya başladı ama adet sancısı gibiydi. derin nefes alıyordum. saat 10 da doğumhaneye aldılar. açılmama bakıp tekrar odaya göndereceklerdi. 5 cm açılma olmuş doğumhanede kalacaksın dedi ebem. içimden eşimi, annemi görmeden giriyorum doğuma dedim. sonra epiduralim takıldı. eşim ve annemi çağırdılar. sancılar artmış ama ben hissetmiyordum. ebem suyumu patlattı ve 11.15 te doğum başlıyor dedi. sancı gelince ıkın dedi bende ıkındım ama bunu bile hissetmedim. saat 12 ye doğru bebeğin başı görününce dr. um geldi son ıkınmalarla hemşire karnıma bastırdı ve 12.15 te oğluşum doğdu. ben kalakaldım. oğlum doğdu ama ben nasıl bu kadar kolay oldu diye inanamadım. dikişlerim yapılırken oğluşumu temizleyip giydirdiler. ağlıyordu paşam ama ben şaşkınlık içindeydim. sonra koynuma koydular. nasıl bir duygu anlatamam. anne oldum diyordum içimden. ben anne oldum. saat 13 de odamıza aldılar, oğlumu emzirdim. ertesi gün taburcu olduk. tabi ben emziriyorum diye seviniyordum. perşembe akşamı ağlamaları kesilmeyince sütüm yetersiz diye mama verdik. hastaneden küçük bir paket vermişlerdi sabaha kadar yetmeyecekti. eşim cuma sabah 7 de nöbetçi eczane aramaya gitti. mama bulup gelene kadar oğluşumu koluma yatırdım ağlamasın diye. eşim koşa koşa geldi. hemen mamasını verip karnını doyurdum. sonra pompayla sütümü sağayım dedim bir damla bile gelmedi. birkaç gün sonra uğraşa uğraşa 20 ml geldi. hem mama hemde çıkan sütümü verdim oğluşuma. emzirmeye çalıştım ama süt gelmeyince deli gibi ağlıyordu. sütüm gelseydi sağıp verecektim ama olmadı. az olan sütüm iyice azaldı maalesef. mecbur mama verdik. o kadar üzüldüm ki günlerce ağladım. sağlıklı olduğu için şükrediyorum rabbime.

herkese selam! malumunuz annem gelmisti, baya bi yogun gecti. yazamadim. simdi hikayemi yazayim oglum uyurken... 26 nisan 2008 de evlendik. yurt disina geldigim icin ilk zamanlar cocuk istemedim. dil ogrenmeli, yasayacagim yere uyum saglamaliydim once.. sonra allaha cok sukur cok beklemeden bir bebegim olacgini ogrendim. dustu bebegim. erken dusuktu kalp atisini bile duymamaistim. 3 aylik bir aradan sonra tekrar hamile kaldim. o da dustu... ne kadar zor geldi, canimdan can koptu sanki. 2. defa bu aciyi yasadim. ama nerden bilecektim daha buyuk uzuntulerin beni bekleyecegini.. neyse iste... tekrar hamile kaldigimda doktorum temkinli davrandi. progesteron kullandim uc ay boyunca ve sukurler olsun bu seferki dusmedi. oglum olacagini 12. haftada ogrendim. hersey sahane ilerliyordu. ogluma 5. aydan itibaren ufak tefek alisverislere basladim, karnim da belli olmaya baslamisti... turkiyeye gidemedim ama olsun.. oglumla giderdik yilbasinda. ben canim kocam ve oglumuz... oglum karnimda buyuyordu ben kilo aliyordum ama mutluydum. elbette ki mutluydum... biricik oglum hayatimiza nese getirecekti, canimin ici, hayatimin gunesi.. 7. ay bitip 8. aya girdigimizde keyfimizi kaciran o hberi aldik. bir suru doktorlar, uzmanlar, ultrasonlar, mr lar vs... mr sonucunu alinca gebeligi durdurmalisiniz denildi. dunya basima yikildi... yaptigim dusukler icin ne kadar uzulmustum.. bu haberi aldiktan sonra o uzuntulerimin devede kulak oldugunu anladim.. bu gune kadar ne cok seyi kendime dert etmistim, bosu bosuna ne kadar uzulmustum, esimi de uzmustum... sonra annemin bizim ufakliklara hamile kaldigi vakitler aklima geliyordu.. ne kadar uzmustum annemi. ben de bosuna aglamis zirlamistim. hayirli olsun, saglikla gelsinler diye temenni edecegime anneme babama surat yapmistim, konusmamistim gunlerce. ne salakmisim... dogumuma kadar gecirdigim o iki ay hayatimin en zor iki ayiydi. kendimi en aciz, en muhtac hissettigim anlardi. rabbime yalvardim hep... ona muhtactim cunku... her doktora gittigimde aglayarak donuyordum... yasamayan hickimse anlayamaz bunu.. oglum belki dogumda ölecekti, belki yataga mahkum olacakti, belki aklilli olamayacakti.. belki goremeyecekti hic, belki duyamayacakti... ozenerek neler neler almistim ogluma.. ana kucaginin oyuncaklarini cok sevecekti,, onu hayal ediyordum surekli... aldigim gisilerin icinde oglumu dusunuyordum... belki oglum bana hic anne diyemeyecek, belki yuruyemiecek, oynayamayacakti... esim "kendini perisan etme, hazirlikli ol. seni de kaybetmeyeyim" diyordu. cok zordu... ama hic de umudumuzu kaybetmedik. allah icin hicbirsey zor degildi. doktorlar da gaybi bilmiyorlardi... biliyorduk ki bu hayatta her kotu sey baskalirinin basina gelmiyor, biz de sinaniyorduk. dunya hayati imtihan icin vardi... doktorum dogum tarihini 25-27 kasim olarak belirlemisti. 22 kasim sabahi namaz icin kalktigimizda kan gordum camasirimda. zaten gunlerdir sancim vardi. ama kaan amcanin tarifine uyan dogum sancisi degillerdi ben de hastaneye gitmemistim.. neyse esyalarimizi alip hastanenin yolunu tuttuk. 8.30 da hastanedeydik. ebe beni dogumhaneye aldi. bakti ve 5 cm acilma vardi. ben nee! dedim. sok oldum. ne kolay acilmisti oyle! peridural isteyip istemedigimi sordu. 5 cm boyle kolay aciliyorsa istemiyorum dedim. artik sancimin siddetlenecegini ve uzun surecegini soyledi. 2 saatte 10 cmi bulacak diye bir garanti yok dedi. yok dedim. istemiyorum duruma gore istersem soylerirm dedim. tabi 6 cm olunca ben dayanamadim. ama istemiyordum hala.. esim de kolaylik varken bosuna aci cekme dedi. onun da israriyla hade bismillah yapalim bakalim dedim. igne oldum ama agrim kesilmedi. epidural uzmani da bana kizdi igne yaptim bagirma diye. canim acimasa bagirmazdim heralde git gide agrilarim artti. ikinma hissi falan hic kaybolmamisti. sanki tuvalete gitmem erekiyor gibi hissediyordum. kaciririm diye ikinmaya cekiniyordum ama tutamiyordum kendimi... artik cok yakindi oglum doguyoordu... basucumda bir ebe iyi olucak, geliyo falan benimle konusuyordu, teselli ediyordu.. diger yanimda esimin elini tutuyordum siki siki.. onumdede ebe benim dogurtturuyordu. zenci bir kadindi cok iyiydi gercekten de.. bir makasla kesti seyimi. offf o nasi bi aciydi oyle yaa.. ben refleks olarak yanimdaki ebeyi tokatlamaya basladim. napiyosunuz diye iyice bi bagirdim.. artik dayanmisti oglum ama korkuyordum. cok aciyordu zaten. ikinamadim. hissediyordum basini ama ikinmaya korkuyordum. agliyordum... yapamiyorum diye agliyordum... evet, yapabilirsin, geldi zaten diyordu ebeler, cok iyi gidiyorsun diyorlardi... sonra son defa ikindim... maddi ve manevi rahatladim. ohhhhhhhhhh cektim derinden; gozlerimi kapadim.. oglumun sesiyle actim gozumu.. saat 12.55 ti. agliyordum.. kordonu kesmeden gogsume yatirdilar oglumu. minicik gozleriyle bana bakiyordu... agliyordum, sukrediyordum, opuyordum oglumu... ciyak ciyak agliyordu pasam.. pediatri uzmani geldi hemen. oglumu goturmuslerdi, kontolunu yapmis geldi yanima.. aglarken gorunce aglama baksana nasi bagiriyor, cigerlerinde bi sorun yok. kuveze girecegini sanmiyorum diyordu.. sevindik... hamdettik... sonra oglumu getirdiler kucagima verdiler, dikislerim bitene kadar benimleydi, emzirdim. tabi sut yoktu ama cluk cluk emiyordu :) goturduler oglumu ve beni odama cikardilar.. artik virusun aktifligine bakilacak, biyin ekografisi, eeg, goz, kulak kontrolu yapilacakti... virus aktif degildi. bu iyi haberdi. elhamdulillah... gozleri goruyordu. tek kulagindan sinyal alamadilar ama tekrarlayacagini soyledi. yeni dogmus bebeklerde bazen sinyal alinamiyormus, birkac gun sonra yenileyince sinyal aliyorlarmis... beyinden eeg si temiz cikti. bir sorun yokmus. ekografisi de amileligimdeki gibi oldugu cikti. yani hasar buyumemis. ayniydi. rabbime hamdlsun, bunlar iyi haberlerdi.. artik oglumun enfeksiyon sebebiyle dusen kan degerlerinin yukselmesini bekliyorduk. 3 hafta 2 gun kadar bir sure hastanede kaldi oglum. sonra elhamdulillah evimize geldi. kendi yataginda uyuyor artik. 1 bucuk aylik oldu. normal bebeklerden bir farki yok. basini cok rahat kaldirip cevirebiliyor.. agulara basladi, gulumsuyor annesine. dinliyor, izliyor.. tabi keyfi yerinde olunca stresten sutum kesildigi icin biberon vermek zorunda kaldim. haliyle cok fazla gazi oluyor ve sanci yapiyor... ama simdilik gayet iyiyiz elhamdulillah... iste boyle... dua etmeye devam ediyoruz. pediatrimiz bekledigimiz gibi cikmadi dedi. insallah sapasaglam olucak oglum diye umid ediyoruz. sukurler olsun.. rabbim yuzumuzu guldurdu... ne olursa olsun onun sevgisini nasib etti rabbim. her isteyene allah nasib etsin. bu sevgiyi tattirsin insallah..

inş canım sağlıklı bişekilde büyür senide üzmez amin canım sağol Önceki

cok tesekkur ederim kizlarr rabbim hepinizi bir avazda kurtarsin normal yada sezeryan farketmiyo onemli olan bebeginiz ve sizin sagliginiz ben zoru basardim evet herkes diledigi gibi bir dogum yasar insaallah tullipan

ne guzel kolay bı dogum olmuş bafocum gozun aydın darısı bekleyenlerın başına bee009 Kızıma kardeş

bafocum cok güzel yazmissin yasadiklarinda cok güzel insallah bizlerde böyle kolay dogururuz

haaa o da bi yetenek tabe oyyyyyyy doğmuş doğmamış bütün meleklerimize maşallah T

benimde benzer hikayem var suni sanciyla 25 kasim dogum yaptim. annem ve babam, babaannem öldu diye memlekete gitmislerdi. dr. 27 kasim suni sanciyla dogum yapmamizi onerdi. annem o gun kadar ben donerim dedi. 24 kasim aniden bir kac damla suyum geldi esim hastaneye goturdu. acilmam 1 sm falandi dr. yarin erkenden gelin suni sanci yapariz dedi. ben o gece hic uyuyamadim. normal dogumdan cok korkuyordum. 25 kasim ablam esim ve kiz kardesim beni hastaneye goturduler. dr. beni iceri gotururken esim, kardeslerim arkamda kendimi hic tutamadim agladim. ablam arkamdan "hic korkma her sey guzel olucak" dedi. esimde cok heyecanli gulumsedi. beni sanci odasina aldilar suni sanci uyguladilar. ilk basta adet sancilar gibi hafif sancilarim vardi. 3 saat sonra gercek sancilarim basladi "lutfen ben yapamicam galiba ben sezeryan istiyorum" dedim ama nafile bebek artik yoldaydi. suyum geldi 1 saat sonra 2 kez ikinmayla bebegim dogdu veeeeeee dunyalar benim oldu. iyiki dogdun iyiki varsin kizim

prop çok güzel anlatmışsın uleyn çook kıskandım kaşka bende spınal olsaydım ben bayıldım ayıldığımdada odadaydım hiç göremedim maleseff ama senin anlattıklarınla doğumu tekrar yaşadım ağzına sağlık çok kıskandım çookk

bu kadar guzel bir yazi ve bi o kadar mutluluk dolu gercek hisler dolu... bunu bizle paylastigin icin cok teskkurler..37. haftamdayim ve su an sayende icimde kocaman bi istek, heycan olustu oglumu kucagima saglikla alabilmek icin, umarim omur boyu saglikli huzurlu bir beraberligini olur oglun, esin ve tum ailenle... yazarkasa oğluşummmm sami

Hay maşalllaaah Yusuf'a, bal baal annesii. Çok tatlı bir bebek. Allah analı babalı büyütsün canım. Darısı başımıza tullipan

tesekkur ederim bafocum yaa kiyamam aglama cnm yaa insallah sizlerde saglikla alirsiniz kucaklariniza E

Bende Yeni katildim araniza arkadaslar 19 kasim dogum yapacagim normal olacak suan az az basladi agrilarim ama bakalim bekliyoruz heycanla ilk bebisiim semaveela hayallerim

akşam akşam mahvettin beni prop. ne diyeyim daha. hisler okadar çok ki. çok şey anlatasım var. Leylii 9 Kasım

Allah analı babalı büyütsün.. herkesi bir nefeste kurtarsın inşallah.. benimde oğlum olacak ve ismi de Kayra olacak.. adaş kardeş geliyor yani, adıyla, sağlıkla büyüsün..

ah kızlar ağlamayın, hepımızın mutlu sonla bıten hıkayelerı olacak boyle, allahım bır an once gondersın meleklerınızı kucagınıza.. zeyncim, anne gıbı yar olmuyor tabı ama kısmete boyun eğmek lazım cnm, senın de eşin yanında olcak kızın yanında olcak hıc uzulme cnm

http://www.kadinlarkulubu.com/dogum...-dogum-hikayem-normal-dogumdan-korkmayin.html Burdan okuya bilirsiniz. Bende kasim 2010 Annesiyim Cok Sükür... N

biz de 22sinde kavustuk oglumla annesinin kuzusu.. GriPin

benimde benzer hikayem var suni sanciyla 25 kasim dogum yaptim. annem babam babaannem öldu diye memlekete gitmislerdi. dr. 27 kasim suni sanciyla dogum yapmamizi onerdi. annem o gun kadar ben donerim dedi. 24 kasim aniden bir kac damla suyum geldi esim hastaneye goturdu. acilmam 1 sm falandi dr. yarin erkenden gelin suni sanci yapariz dedi. ben o gece hic uyuyamadim. normal dogumdan cok korkuyordum. 25 kasim ablam esim ve kiz kardesim beni hastaneye goturduler. dr. beni iceri gotururken esim, kardeslerim arkamda kendimi hic tutamadim agladim. ablam arkamdan "hic korkma her sey guzel olucak" dedi. esimde cok heyecanli gulumsedi. beni sanci odasina aldilar suni sanci uyguladilar. ilk basta adet sancilar gibi hafif sancilarim vardi. 3 saat sonra gercek sancilarim basladi "lutfen ben yapamicam galiba ben sezeryan istiyorum" dedim ama nafile bebek artik yoldaydi. suyum geldi 1 saat sonra 2 kez ikinmayla bebegim dogdu veeeeeee dunyalar benim oldu. iyiki dogdun iyiki varsin kizim Önceki

hazal iki gözümden yaşlar gelerek okudum. çok güzel yazmışsın. tebrik ederim canım. maşallah size sağlıkla büyüsün oğluşunn miss kokulunu öp benm yerime akca

bafocum dogumunda yazdigin gibi kisa ve oz olmus kolay dogurmussun ne guzel darisi bekleyenlerin basina masaallah sana ve kizina saglikla buyut insaallah akca

amin, insallah. allah razi olsun, dua ettigin icin...

offf bı gun doğum hıkayesı okurken doguracam cokk heyecanlı kızlar, Allah sağlıkla buyutmeyı nasıp etsın darısıda ben ve benım gıbı gun sayanlaraa... :) C Celisuenis

maşallah canım yaaa ne kadar güzel bir doğum hikayesi, o sancıların dayanılmaz olduğu söylenir hep sen ne kadar da güzel anlatmışsın, darısı bizim başımıza tebrik ederim, sağlıkla sevgiyle büyütün... tullipan

saolun kizlar tullipan

çok sevindim düşünmemlazım... kasım annelerinde okuduğumda çok üzülmüştüm.. dua etmiştim senin için... herşeyin yolunda olduğuna sevindim... allah analı babalı büyütsün yavrunu... hepimizin yavrularını... Önceki

tamm canim seve seve operim.. insallah, duaya devam

hazalcım bedenine saglık, en güzelini yaşadın, allah uzun ömür versin oğluna Leylii 9 Kasım

kızlar bende doğum yaptım ayın 22 sinde. ama benim doğum h, kayem pek iç acıcı değil hala ağlıyorum aklıma geldikçe o yüzden biraz zaman geçtikten sonra yazıcam.

sezen Allah kayra bebeği analı babalı büyütsün inşallah:Saruboceq:, güzel sakin bir doğum yaşamışsın, ne güzel küvezede gerek kalmamış, maşallah ikinizede GriPin

ne kadar ağlak oldum ben yaa canım çok güzel anlatmışsın yaşanan onca endişenin ardından mutlu sona ulaşmak Allahım hepimize o günleri göstersin inşallah Önceki

bu hızla giderlerse ben ikinciyi doğurup onun hikayesini yazcam valla GriPin

ben de hastane bıleklıgını fln hep sakladım, buyusun de okutup bak bana neler cektırdın sıpa dıcem :) yazarkasa oğluşummmm sami

hikayelerinizi hungur hungur okuyorum resmen... allahim herkesi bebegine saglik selametle kavustursun insallah.. tullipan

teşekkürler kızlar, allah hiçbirimizin mutlulugunu, saglıgını bozmasın, yavrularımızı korusun hep.. yerım ben hepsini bee009 Kızıma kardeş

cooook tskller kizlar nihanim dikisim var cnm ilk iki uc gun cok agriyordu ama simdi ole cok agrim yok geldi gecti cok teskler teuzesi saglikla buyutmek nasip olur insaallah darisi basina cnm en kisa surde sende alirsin melegini kucagina insallah SaHmErAn Yusuf

umarım benimde doğumum kolay olur. normal doğum istiyorum ama korkuyorumda ya bayrama denk gelirse diye tanrım bana yardım etsin hayırlısını nasip etsin. herkes için temennilerim zeyn77 elifim ömerim

bebeginin iyi olmasina sevindim. allh sifa bekleyen herkese acil sifalar versin..

ulan neyi kıskandın sen de doğurdun seninki de kucağında :) maşallah veletlerimize Önceki

amin... hakikaten cok uzulduk, omrumden omur gitti ama elhamdulillah artik geride kaldi... simdi gelisimi gosterecek bize herseyi ama su an icin iyi, normal seyrinde... buna ne kadar sukretsem azdir. allah herkesin yuzunu guldursun, hem dunyada hem ahirette...

Erensezen allah analı babalı büyütsün arkadaşım darısı başımıza inşallah benimde sezeryan olucak inşallah seninki kadar kolay olur

sezencim cok güzel anlatmissin sanki bende o ani yasadim masallah hersey cok rahat olmus rabbim yavrularinla esinle birlikte nice güzel mutlu huzurlu yillar nasip etsin opuyorumnanaktan figenk24

saol cnm :) kendı ınternet siteme de koydum, kalıcı yani yazarkasa oğluşummmm sami

bafocuğum sana önce kocaman bir maşallah diyorumbebişine çok rahat bir şekilde kavuştun. Allah analı babalı büyütsün inşallah. hangi hastanede yaptın doğumu merak ettim M

benim bebişim oglusum bes aylıktan beri ha geldi ha gelcekti hep yatarak gecirdim gebeligimi, haftada bir hastaneydik yani cıgluk cıglıga geliyo diye tasınıyoduk hastaneye her neyse dogum aralıgın basında olcaktı aslında bizim ki iki kasım oldu. Öylesine kontrole giittik doktor bak tı baktı senin oglanın kafası gelmiş rahim catında dar hadi doguma dedi sezaryan la alıcak benim fırlamayı, sasırdık tabi bende hiç bi heyecan yok serumlar baglandı kontroller yapıldı tam amelyata gircez en son ne zaman yemek yedin dediler biraz once dedim ( he bu arada hamileliginde 35 kilo alan ben habire yiyorum) olmaz dediler bugun git yarın gel eee orasıda devlet dairesi sayılır. biz eve gittik hazırlımızı yaptık falan yattık beni uyku tutmuyo alıstım hamılelige dogurmak istemiyorum resmen sardı beni bi heyecan sabaha kadar uyku yok. Sabah 8 de gittik butun hazırlıklar yapıldı ama heyacanım gecti bi sakinlik bi sakinlik ta ki hayatımın askı biricik kocama sarılıp onu arkada bırakana kadar, bide bende paNİK ATAK VAR basladım titremeye buz gibi koridorlardan gectik ameliyathaneye girdik anestesi uzmani sarıldı bana sakinlestirdi her seyi iince ince anlattı lolal anestezi yapıldı saate baktım 09:00 ben gözlerimi kapattım baslamalarını bekiyorum karnımda bi serinlik ve sanki siliyolarmıs gibi bi his dedim heralde temizliyolar gözümü actım doktoruma ne zaman basıyıcaksınız diye sordum bana baktı güldü elini havaya kaldırdı ve o an viyak viyak bebişimin cıglıgı inanamadım bu kadarmı cabuk bu kadarmı olagan üstü bi ses duyucaktım sildiler falan yanıma getirdiler o kadar minikki bi avuc bişey pespembe rengi benim gözler şarıl şarıl agladım tabi. onu götürdüler bende yaptım işte süper bisey yaptım gururuyla uyuya kalmısım. saat 09 :15 hayatımın degiştigi an odaya cıkınca hemen getirdiler yanıma YAGIZALPimi aglamaktan ölcumlerini yapamamıslar verdiler emzir diye bizimki ögrenmişte gelmis vatos gibi yapıstı bırakmıyo yarım saat emdi nerdeyse, uyudu sonra aldılar onu tekrar emmede hiç proplem yasamadık o gün bu gündür aclıga hiç dayanamaz... ALLAHIM HERKESE NASİP ETSİN İNŞ...: M

maşallah hazalcım çok güzel bir doğum hikayesi bayıldım, allahım bizede nasip etsin inşallah sağlıkla.. sağlıkla, sevgiyle büyütün oğluşunu maşallah canımmm C Celisuenis

allah herkese böyle kolay dogum nasip etsin... Leylii 9 Kasım

propcum harika bi hikaye okudum inan bayıldım ya çok güzel ya Rabbim sizi nazarlardan korusun ya. ooooofff offfff Rabbim bizede yaşat noşlur bu duyguyu(

prop, hissedilen müthiş duygular, çok güzel ifade ile oluşturulan harika bir hamilelik ve doğum hikayesi olmuş... her satırı çok özeldi, şu ana kadar gebeliğim boyuna kendimi çok güçlü hisseden ben, evden hastaneye gidiş yolu hikayesi başlayınca gözyaşlarıma hakim olamadım... demir bebeğimizi allah analı babalı büyütsün hayatım. şu anda 3 kişilik olan ailenize, ömür boyu sağlık ve mutluluk diliyorum güzelim. herşey gönlünüzce olsun.

propcum çok güzel anlatmışsın, allah mutluluğunuzu daim etsin, Demire uzun ve sağlıklı bir ömür versin

saolun canlarım.. sızınkılerı de okucaz yakın zamanda işalla zeyn77 elifim ömerim

( kıyamam.. sıze de nasip olcak elbette çok az kaldı sıkın dişinizi..

çıplak resimlerini de çek ilerde şantaj amaçlı kullanırsın GriPin

hazal87 Allah bebeğine sağlıklı, mutlu, güzel birt ömür nasip etsin canım. doğum hikayeni zevkle okudum, maşallah canım. Allah nazarşlardan saklasın. SaHmErAn Yusuf

düsünmemlazim canim hikayende cok güzel oglunun saglik haberini duymakta cok güzel sükürler olsun rabbime evladinin tahlilleri temiz cikmis insallah bundan sonrada hicbir sorunla karsilasmassiniz oglunu benim yerimede öp

hazalcım ne güzel anlatmışsın Allah bi ömür ayırmasın sizi kafamızda bi sürü sorular vardı bundan sadece bi kaç hafta önce doğrusu biz doğuramayanların hala var işte böle güzel hikayeler okuyunca moralim yerine geliyor canım eline sağlık çok içten çok sıcak bi hikaye olmuş.. D

bafo o kadar bekledin ve değmiş beklediğine ne güzelll. maşallah bebişine de sana da herkesin bünyesi dolayısıyla hikayesi farklı. senin ki senin pozitifliğinden de beslenerek özenilesi olmuş. darısı basımıza:)) .. nehir.. mutluyum ben

allah biran once kavustrusun sızı ve sızı de hıc ayırmasın işalla akca

erensezen maasallah cok duygulandım dogum oykune allah saglıkla hayırlı omur versın evlatlarına da sana da

yazım yanlışlarından dolayı kusura bakmayın oğlum kucak kuşu tek elle bukadar.

Sezen dördünüz sonsuza kadar mutlu mesut yaşayın işallah, allah birbirinizden ayırmasın.. A atusaprenses

sağolun kızlar en kısa zamanda sizde dilediğiniz doğum şekliyle kavuşursunuz bebişlerinize tullipan

uzun bir hikaye sıkkılmadan okursunuz umarım hep yazmayı erteledim sonunda... 1998 de başladı bizim hikayemiz üniversiteyi kazanmış mutlu mesut okuluma gitmiştimm hazırlıktaydım herşey yolundayken annem hastalandı ve kabus dolu günlerim basladı. okumamakla okumak arasında kaldım ama annem okumalısın kızım ben ii olacam demişti bende okula devam ettim ama her zaman eve dönüyordum bazen geç saatte şehirler arası otobüslere biniyordum çekiniyordum sonuçta yanlız bir kız ve otobüs yolculuğu ne bilim o zaman sıkılıyordum şimdi olsa gider gelirim ne var işte çocukluk eşimde arkadaşımdı o zamanlar beni yanlız bırakmamak adına benle gelirdi istanbula bu davranışı beni herzaman mutlu etmiş farklı hissetmeme neden oldu ve artık iki sevgili olduk bu arada canım annemide kaybetmiştim. anne olmanın anlamını şimdi anlasamda annesiz bir çocuğun mutsuzluğunu bir yarısının hep eksik olcağını o yaşımda öğrendim. Hayatta kimse sizi karşılıksız sevmez anneniz hariç ve o sevginin olmadığı zaman hep bir yanınız hüzün pınarında eksilmez. eşimle 5 yıl birlikte okuduktan sonra ben kendi memleketime o kendi memleketine döndü ve ilişkimiz telle arada bir görüşmeyle 2009 yılına kadar devam etti. Bu zamana kadar herşey gayet mnatık sınırlarında birbirimiz çok ii anlayan iki mutlu mesut insandık.16 ağus.2009 evlendik onun memleketien gitmeye kara verdim dedimki kendimce mutluluk onun olduğu yerde dir yanılmışım. ailesinden ayırmamak için kariyerimi ailemi hiçe sayıp gittim. benim için evlilik buydu yuvayı dişi kuş yapardı anası anam babası babam olacaktı nitekim onlarda beni kızlarından ayırmayacaklarını söylüyorlardı. ilk aylarda sabır ve hoşgörü eşimin de benden yana olmasından dolayı annesinin ve kız kardaşenin abuk subuk davranışlarına katlanıyordum benim amacım eşimle mutluluk aslında evlendik çünkü artık çocuk sahibi olmak istiyorduk. rabbim bizi hiç uğraştırmadan oğlumu ver di onun varlığı beni mutlu ve cesaretli kılıyordu ama kv ve görümcen iice zıvanadan çıkıyordu. artık herşey ii gitmiyordu eşimnde onlara uymaya başladı benimle gezmiyor konuşmuyor gelip oyun oynuyor du yapayanlız kaldım hiç tanımadığım bilmediğim bir memlekettekarnımda oğluşumla her akşam yürüyüşlere çıkıyorum tek başıma burda sıcaktan gündüz çıkılmıyordu kocam bir kez bile gelmedi neymiş oğlu kılbık değilmiş. 6 ay hamileyim evdeki çöpleri ben atıyorum oğlu çöp atamaz kılıbık değil... bunlardan bir sürü... sadece pazar günü tatili olan eşim hersabah kahvaltıya annesine götürüyordu neymiş sosyalleşmek adına sonra evdeyiz çünkü onlar gezmeyi sevmezlermiş. her ay oğlum için başka şehre gidiyoruz bu benim için bir değişiklik oluyordu hiç yanlız gidemedik ya kızkardeşi yada annesi gldi bu arada kız kardeşi bekar ve arabası var sürekli geziyor birkez sende gel demez kontrolerimde hep onlar vardı yane birgün oğlumun ultrasonda renkli görüntüsünü istedim. kv nin tepkisi bu neden bana benzemiyor deyip kızmak. Ben pazar günleri onları görmek bile istemezken ve onları gördüğümde her seferinde evde hüzün yaşadığımızı bile bile eşim yine kahvaltıya oraya götürüyordu bunlardan kaçmak için erken kalkıp kahvaltıyıda hazıladım o hafta kurtulmuştum ama ondan sonra kv erken saatte kapıya geldi ve kahvaltıyı bizde yapın dedi hazır olunca çağırcam dedi. saat 8.30 dan 12 ye kadar hamile kadın bekledim artık eşim acıktığı için sabahın köründe kahvaltıya gelin deyipde bu saate kadar bekletilirmi diye kendi kızdı. meğersem kadının bana kusması gerekenler varmış neymiş efendim torununu çok seviyormuş ona eşyalar alıcakmış kendi evinde bir odayakoyacakmış eğer annesinin evine gitmek istemezse göndermeyecekmiş annesi kızarsa onuda dövecekmiş annesi yani beni dövecekmiş. bunları eşimde duyuyor ve normal bişi konuşuyormuş gibi dinliyor kimi dövüyosun bile demiyor. bu insan benim kocam olamazdıneyse biz bu gibi sebeplerden eşimle tartıştık 35 haftalık hamileyken çıktım evden otobüsle ist geldim tam 14 saatlık yolu deli cesareti sadece olanları aileme anlatırsam kavga olur eşimi döverler diye korktum ve kendim istemedim durmak diyerek aileme sığındım. kocamdan boşanmak istiyorum ama ya oğlum sırf iki kadın içinmi beni babasız büyüttünneden dayanmadın der diye ve babasizlığın zor olacağınıda düşünerek eşimin yalvarma sizlamalarıyla kv den uzak bir yere taşınma şartıyla geri dönmey karar verdim. Bu sırada 37 haftalığım onca yolu geri tep oğlumun bir yatağı bile yok çünkü onları kv ben doğururken beğenip alırmış. ben beğenmicem ben kimim ki annesimiyşm sadece taşıyıcı gibi davranıyorlardı bilmiyorlardı benim için anneliğin önemini kendisi doğurup başkalarına baktırdığı için nerden bilcek çocuk sevmiyorkar bu arada komşu çocukları ses yapıyor diye komşulalada kusler. neyse ben evimi yerleştirken 38 haftalık olduk kontrole gidiyorum bu arda oğlum yolculuklardan çok sarsıldığı için hareketsiz ve artık kilo almıyordu oğlum için güçlü duruyor moralimi bozmuyordum ama kocam hiç değişmemişti o kadar yol okadar konuşma boşunaydı.38+1 olduk kontrole gittim doktor nst ye baktı ve bebek çok hareketsiz biryerine bişey olmadan almalıyız dedi oysa ben bebemi normal doğuracaktım. kendi derdimden oğluma hiçbişey almamıştım sadece yatağı ve teyzelerinin hazırladıklarıbide benim ii günlerde özenerek aldığım bir ik tane zıbın hiç bişi yoktubenim oğluma özenerek aldığım ah be anacığım dedim bak gördünmü kızını okuttun ama oğluna bile bişi almaktan aciz ettiler psilojik savaşl içinde öz güvenini kaybetti kızın dedim ve bu üzüntü sinir içinde hastaneye yattırdılar dr bana anestezi türümü soruyor. mutlaka uyanık olmalıyım oğlumu ilk ben görmeli ve o anı resmetmeliyimoğluma yıllar sonra o hislerimi anlatmalıyım çünkü o benim dünyam anlamımdı. hastanede kimseyi tanımıyordum aa herkes tek yakınım dı. eseye bebemi kimseye veme ben çıkana kadar diyorumkorkuyorum çünkü alıp kaçırmalarından tek dsıkıntım bu şimdi iğneden korkan ben hiçbirşeyi umursamıyor elden medet umuyordum oğlumu kimseye vermeyin diyerek girdim. spinal anestezi oldum hiç acı hissetmedim dr konuşuyordu. neler yapyığını anlatıyordu aqma ben tamamen sessizlik niçinde oğlumun sesini bekliyordum duymalıydı ilk sesi ve oğlum yetişdi anne der gibi geliyordu her ıngası canım oğlum bebeğim burdayım annem diyordum bana gösterdiler çatık kaşlı kara oğlumu kızma annem ben burdayım sana kimse bişi yapamaz seni sevgisiyle boğacak annen burda evladım korkma dedim bbemi götürsüler. hala klimseye vermeyin sakın diyorum. birden nefes alamaz oldum kusuyorum boğulacak gibi oluyorum. ölüyorum diye bağırdım. ne ok korktum oğlumu annesiz bırakmaktan. bu korkuyla o kadar güçlü çektim içime oksijeni ve iiyim aretık dedim artık oğluma gitmeliyim. çıktığımda oğlum yoktu kv ve kp seviyorlarmış bebeğimi hemen bana getirindiye bağrındım. getirdiler oğlumu çok emeklerti varmış gibi bide seviyorlar bu arada bana bir geçmiş olsun diyen olmadı. işte buda benim hikayem umarım sıkmamışımdır.

bafo ne kadar güzel anlatmışsın.. ne kadar kolay.. allah huzurlu sağlıklı bi ömür versin inşallah yavruna.. ben de tüp bebek annesi olucam inşallah.. çok korkuyorum ama normal doğumdan.. siz böyle anlatınca bi cesaret geliyor.. tamam diyorum, yapabilirim.. ama sonra yine ı ı ıh diyorum.. yok hiç heveslenme.. ay biliim ya.. zeyn77 elifim ömerim

semaveela senin hikayeni de gözyaşları içinde okudum... gözünüz aydın tekrar. bebeğine kavuşmussun saglıklı bir şekilde darısı biz henüz kavusamayanların başına... semaveela hayallerim

çok zorlu etkileyici bir doğum hikayem yok benim ama yinede sizlerle paylaşmak istedim Ceren hayatıma öyle bir anda girdi ki ne yapacağımı şaşırmıştım 2007 yılında severek evlendik eşimle belki çok acele etmiştikki sürekli sorunlar yaşıyorduk eşim bunların üstüne birde ben çocuk falan istemiyorum sevmem çocukları dedi o anda zaten ben bitmiştim çünkü evlilğe sıcak bakmamın en büyük nedeni çocuk sahibi olabilmekti hayattan kendimi iyice soyutladığım eve kapanıp akşamlara kadar içtiğim sabaha kadarda sızıp kaldığım günlerden biriydi onun için geç öğrendim zaten ben sarhoşluk zannederken meleğim gelmişti... bir sabah çok fena mide bulantısı ve halsizlikte uyandım aynadaki yüzüm korkunçtu aptal dedim kendi kendime hiç birşeyi beceremiyorsun içmeyi bile beceremedin şu haline bak kontrol eşimdeydi çok dikkat ettği için aklımdan bile geçmedi hamile olduğum her defasında hiç umudum yokken test alır yapardım hep negatif çıkardı yaşadığım hayal kırıklığının tarifi yok o gün kardeşim geldi bana eşimde yakın duruyor gönlümü almaya çalışıyordu neyin var doktora gidelim falan gitmiyorum ben biliyorum bana ne olduğunu dedim eşim bence hamilesin dedi dalgamı geçiyorsun diye tersledim hayır ben bekliyorum gerçekten dedi... test almak istediler asla dedim o hayal kırıklığını tekrar yaşamak istemiyorum aradan günler geçti rahatsızlığım devam ediyor bir akşam annemle kardeşim elinde gebelik testi geldiler regli tarihimde kafam karışıktı şubat ayı kısa sürdü ondan gecikmiştir falan diyordum ne alakaysa istemeye istemeye testi yaptım aman Allahım bu sefer ikinci çizgi vardı nasıl bir çığlık attığım meğer hayatımda daha önce hiç gerçek mutluluk yaşamamışım eşim geldi ben hamileyim ayrılmayı yine düşünüyorum ama bu çocuğu kendim için doğurucam sen zaten istemiyordun sorun yok o zaman çocuk benim olur dedim lafa bak eşim hemen sarıldı sıkı sıkı seviyorum seniler falanlar filanlar hemen beni doktora götürdü hey Allahım hemileliğin teydi için acil servise gidiyoruz :) kan testim yapıldı evet hamileydim yaşasın o gece eve dönerken ceren geliyor dedim... ismi çoktan hazırdı kız olursa ceren erkek olursa efeydi ama ben emindim kızım olacaktı herkes tepki verdi nerden biliyorsun kız olduğunu diye hissettim işte kızdı ceren hayatımıza girdikten sonra eşimde bende evliliğimizde yeniden doğdu sanki geçmiş hiç yaşanmamıştı kimse birbirine kırılmamıştı biz o gece evlenmiştik mutluyduk... sonra geri sayım başladı hamilelik bedensel anlamda benim için çok rahat geçti ama ruhen tükenmiştim hep bebeğimi kaybetmekten korkuyordum çünkü annemin hamileliğinin son ayında yaşadığı acı bir tecrübe vardı sanki genetikmiş gibi korkudan ölüyordum tam 3 ay sokağa çıkmadım markete bile gitmedim bana çocuk yolda düşmez korkma diyorlardı dillendiremiyordum ama korkuyordum işte bu korkuyla her günüm kabustu doktor ayda bir gel diyordu ben bazen haftada bazen 2 haftada bir gidiyordum iyi haberler alınca o gün mutlu oluyor ertesi gün yine karamsarlığa bürünüyordum ya onu kaybedersem diye oysa ki risk her zaman her durumda vardır şimdi keşke o kadar bunaltmasaydım kendimi diyorum sonra forumla tanıştım bana o kadar yardımcı oldunuz ki kızlar bir yerlerde aynı duyguları yaşayan birilerinin olduğunu bilmek harikaydı hepinize çok teşekkür ederim... bir gün formda gezinirken karnında bebeğini kaybedenlerin yazdıklarını okudum 40. haftada 38. haftada... canım çok yanıyordu bir türlü o korkudan kurtulamıyordum hazırlıklara başladık meleğim 5 aylık koca kız olmuştu :) odası eşyaları derken herşey 10 gün içinde benim eee kaldı 4 ay uğraşacak hiç bişey yok otur evde kafayı ye zırt pırt doktora git 30 haftalık hamileydim bir gün doktoruma gittim konferansı varmış o gün yerine bir başkası bakıyormuş annemle babam götürmüşütü korkularım öyle abartılıydı işte tek hiç bir yere gidemiyordum... kadın ultrasona baktı baktı bu bebek doğum kanalına girmiş doğum çok yakın hay Allah çokta küçük haftasıda geriden geliyor dedi dondum kaldım hiçbirşey diyemedim hemen nst ye gir dedi o gıcık aletle o gün tanıştım bana prostegan mı ne deniyor doğumu geciktirsin diye ondan verdi 1 hafta kullandım ama nasıl berbat bir ilaç çarpıntı yapıyor sürekli uyutuyor zaten sinirlerim bozuk o dönemde yaşadıklarımı hiç unutmuyorum yavrumun odasına girer bütün eşyalarına dokunur saatlerce bağıra bağıra ağlardım sonra kendi doktoruma gittim ne aptalım hemen ertesi gün gitsene bana herşeyin yolunda olduğunu bu haftalardada doğum kanalına girebileceğini söyledi çocuk zayıfmış dedim sende eşinde minyonsunuz iri ir bebek olmaz zaten dedi... içim biraz olsun rahatladı ama son 2 ay sürekli yattım tabi yine çocuk her hareket etmedi doktora gittim kesinlikle ben normal değildim Allah kimseye benim gibi bir hamilelik yaşatmasın içimden hep sezaryan geçiyordu henüz doktorumla doğum konusunu hiç konuşmamıştık 36 haftalıktı gittim ben sezeryan istiyorum kesinlikle sezeryan istiyorum gerekirse doktor ve hastane değiştiririm dedim kadın kesin anladı benim delirdiğimi tamam zaten ben çok ısrar etmiyorum hastalarıma dedi sezeryan gününü aldım 11_11_2010 rüya gibi o güne kadar nasıl dayanacaktım ama geçti zaman çabuk geçiyor o gece sabaha kadar uyumadım erkenden kalktım eşime hadi cereni almaya gidelim dedim ama aklım hep aynıydı ya son anda cerene birşey olursa... çok şükür girdim sezeryana spinal oldu tansiyon problemim vardı zaten tansiyonum 4 e kadar düştü kendimden geçtiğim bir anda anestezi uzmanı bebek doğdu dedi yavrumu getirdiler hem ağlıyor hem ne kadar küçük diyordum herkes güldü sen büyüteceksin bizden bu kadar dediler çocuk gitti ben hala diyorum ki neden ağlamıyor ağlar o dediler böyle işte yavrum kollarımda şimdi benim akıl sağlığım gerçekten iyi değilmiş kızlar bütün hamileliği kendime zehir ettim doğumdan sonrada doktorum geldi iyiki sezeryan olmuş çocuğun boynuna iki kez kordon dolanmış normal doğum kalp ritmini etkileyebirdi dedi ya yavruma bişey olsaydı nasıl dayardım ALLAHA BİNLERCE KEZ ŞÜKÜRLER OLSUN YAVRUMA KAVUŞTUM ALLAH BU YOLDA KİMSEYİ YARI YOLDA BIRAKMASIN

sezencim maşallah bebişinede sanada : nazar: çok sakin ve rahatlatıcı bir doğum hikayesi darısı başımıza allah analı babalı büyütsün

helal olsun cnmm bir avazda kurtulmuşsun valla herkeze seninki gibi kolay doğumlar diliyorumm zeynep aryanın resmini bekliyoruz merak içinde GriPin

kızlar bende anlatayım dogumumu 9 kasım gecesi saat 1-2 gibi artık düzenli gelmeye başlamıştı sancılarım 10 dk bir gelmeye başladı eşim hastaneye gidelim diye tutturdu ama ben yok dedim hemen gitmeyelim dayanırım belime ve kasıklarıma vuruyodu evde dolaşıp derin derin nefesler alıyodum sancı geçince yatıyodum daha 10 dk olmadan tekrar sancı geliyodu ve kalkıp dolaşıyodum bu bütün gece böyle devam etti sabah namazımı zorla kıldım ve dua mı edip yatagıma yattım tekrar uyandıgımda saat 10 du ve sancılar devam ediyodu eşim de işe gitmedi ztn dr. a gidicektik normalde de kontrolüm vardı ya ögle namazını kılmak için tuvalete girdiğimde leke geldi sümük gibi ama koyu renkteydi biraz heyecanlandım zaten gece ki sancılardan dogumun başladıgını anlamıştım hemen ablamı aradım anlattım tamam dedi hemen geliyrm gidelim hastaneye neyse saat 12.30 gibi gittik hemen alttan muayene etti açılman yok ama dogum başlamış zaten günün dedi işlemleri başlatalım dedi ablam yanımdaydı tamam dogum dememle ablam aglamaya başladı tabi bende kadınlar niye aglıyosunuz faln dedi dr. un dogum demesine kadar çok rahattım ama sonra ayaklarım titremeye başladı sancım devam ediyodu o kadar garip bi duygu ki sevinçli telaşlı korkak mutlu acaip bişi oluyosun eşim gelmemişti bizimle evi fln topla dedim eğer dogum olursa ararım dedim çünkü nişan gelmesinden sonra 2 gün sonra flan da dogum olabiliyo diye ona haber verdik yukarı çıktık işlemlerim yapıldı üstümü çıkardım lavman yapıldı bu sırada sürekli sancı geliyo yatak verdiler bana serum taktılar 2 tane ebe vardı zatn ordada bi muayene ettiler altan açılman 1 cm oda % 50 dedi çok az yani nst ye bağlandım kalp atışları faln herşey iyi sancıyı çekmeye devam ediyodum o sıada bi kadın geldi 6 cm açılması varmış birdn suyu geldi tekrar baktılar 8 cm dediler hemen doguma aldılar 10 dk sonra bebek sesi geldi ve anne yanımdaki yataga yattı süper dedim bende böyle dogururum ne olucak sancıların şiddeti arttı tabi bu arada kadınla muhabbet ediyrm ben ve biyandan aglıyrm artık karnımda olmucak diye oglum diye tekrar muayene ettiler hala açılma yok saat 5 oldu ve agrılar inanılmaz arttı dayanamıyrm dedim tekrar kontrol ve yine açılma yok dedm sezeryana ne zmn karar veriyosun 12 saat sancı çekicem bakıcaklar açılma yok sonra sezeryan dicekler 12 saati duyunca kafayı yedim bi kadın daha vardı oda aynı benim gibi sancı çekiyodu o sabahın 8 inden beri çekiyodu ve 2 tanede normal yaptıgı halde dayanamıyodu sancılara sonra aklıma geldi eğer açılmam çok olmazsa alttan kesicekler ve bu sefer orda dikişim olucak ve acısı yanıma kar kalıcak ben sezeryan istiyorum dedim saat 5 olmuştu dr. um 6 da çıkıcaktı hemen karar verdim ailemle konuştum bütün herkes vardı tabi benden haber bekliyolar eşim zatn beni öyle serumla görünce fena oldu agrımı da anlattım tamam dedi bu kadar çektin olmuyosa yapacak bişi yok dedi hemen sezeryan olsun dedi dr. umla görüştük sen bilirsin daha az agrı çekersin dedi hiç bi ilerleme olmadı dedi kendi isteğimle sezeryan olunca daha pahalı oluyo tabi eşimde onaylamış ve serumu sonunda çıkardılar ve rahatladım piskolojik olarak sanırım sonra sonda takmak için çatala çıktım canımı yakmayın artık ne olurrr dedim aglayarak korkma acımıcak dedi sondayı taktı ve çıktım kapının oraya gittim sedye beni bekliyodu ve çok tatlı bi hemşireyle birlikte sedyeye çıktım ailemin yanından geçtim sedyeyle eşime baktım gözleri dolmuştu annem de öyle kayınvalidem dualar ediyodu ameliyathane buz gibiydi ama hemşireler çok tatlıydı baya muhabbet ettik anestesi uzmanı geldi oda çok tatlıydı hem heyecandan hem üşümekten titriyodu ve sonunda dr. um geldi onu görünce çok mutlu oldum sonrasını hatırlamıyorum gözlerimi açtıgımda yine ameliyat odasında ve tatlı hemşirem bana sesleniyodu hafif acıktı gözlerim götürüyolardı beni tam sedyenin karşısında eşim vardı elimden annem tutmuş aglıyodu karanlık bi yerdeydi asansördeymişiz anneme aglama dediğimi hatırlıyorum kayınvalidemde yanındaydı karnımda hafif yanma hissediyodum ablamlalarım görümcem herkes odaydı herkesi görüyorum konuşuyolar gülüyolar ama ben tepki veremiyrm eşim yanımda elimi tutuyo yüzümü siliyo aglıyomuşum oktay nerde gördünüz mü güzel mi diyorum eşim de çok çikin sümüklü bişiydi aglıyodu habire diyo sensin çirkin dedim bende herkes gülüştü hemşireler bile :) sonra tam ayıldım tabi odayı arayıp eşimi çagırdılar bebgin kıyafetlerini istediler geldiğinde suratı asıktı ne oldu dedim yok bişi dedi bakımda oglumuz dedi dışarı çıktı şuan zor yazıyorum o anları tekrar yaşıyrm çünkü sonra ablam geldi onunda suratı asıktı eşime baktım solunumunda problem varmış kuveze aldılar dedi ablam o sırada bebeğimi anlatıyo bana ellerini saçlarını ama dinleyemiyrm önemli bişi diil sadece hızlı nefes alıyomuş gözlem altında dedi görmek istiyorm dedim saat 10 da görebiliriz dedi saat 18.30 da ameliyattan çıkmıştım 22.00 a kadar yürüyemezdim oyüzden o saati geçirmiştik 11 de yürütmeye başladılar beni bebegime gitmek için canım yansa da yürüdüm bol bol şimdi görmeyin biraz daha iyi olun öyle dedi sabah görün dedi hemşireler sabırla bekledim hayatımda geçirdigim en zor gecedir heralde eşimle birlikte bütün gece kafamda bir sürü şey kurdum en sonunda özel hastane para alabilmek için böyle yapıyolar dedik kendimizi öyle avuttuk saat 11 oldu sonunda ve ben koşa koşa gittim ve oanı hiç unutamam bebeğim bi camın içinde 9 ay boyunca karnımda olan bebeğim çıkmıştı ve bi camın içindeydi ağlamamlıydım bebeğime yansırdı bu şuanda orda aglamamın acısı çıkarıyrm hıçkıra hıçkıra aglıyorum elleri ayakları yüzü gözleri heryeri hareket ediyodu herşeyi tamdı ama çok hızlı nefes alıp veriyodu bu açık ve netti saatlerce izleyebilirdim onu orda ama sonra tansiyonum düştü sanırım başım dönmeye başladı hemşire dışarı çıkardı beni ablam bekliyodu beni ona sarılıp agladım agladım tabi oda ve annem de eşim beni görmemeliydi o da kötüydü destek olmalıydık birbirimize hemen toparladım kendimi 2 gece hastanede kaldık dostlarımız hiç yalnız bırakmadı bizi sağolsunlar gece gündüz hep birileri vardı yanımızda eşim ve annem kaldı refakatçi olarak hastane o yönden iyiydi misafirlerimiz hiç geri dönmedi ve bana acaip moral oldu günde bi kez bebegimizi görebiliyoduk bizim bebegimizin yanında da erken dogmuş bi bebek vardı Allah onu bize halimize şükredelim üzülmeyelim diye gösterdi sanırım onu görünce hem ona dua ettim hem de şükrettim bebeğimin durumuna sağlıklıydı 3870 gr 52 cm dogmuştu elleri kolları hareketliydi agzı dudakları minickti ikinci kez görmem de yine tansiyonum düştü bu sefer gözlerim karardı taburcu olabilirsiniz dediler bebegimi almadan gitmem dedim dr. uyla görüştüm her 100 bebekten 10 ununda oluyomuş bebek dış dünyaya alışamıyomuş ve dogarken cigerlerine su topluyomuş onlar anne karnındaymış gibi yaşatıyolarmış orda şekerli suyla besleniyomuş serumla veriyolarmış bi sürü şey anlattı dr. ve beni ikna etti biz ona senden daha iyi bakıcaz merak etme dedi söz veriyorum dedi oglumu dr. a emanet edip eve gelmek zorunda kaldım hayatımda yaşayabilecegim en zor andır heralde bebegimsiz eve girmek evden çıkarken ogluma geri dönücem diye çıktım ama olmadı odama çok uzun süre giremedim beşiğine bakamadım dr. unu aradım bilgi aldım sürekli bişiler sormak için dr. u aradım rahatlamak için durumu iyiye gidiyomuş bu arada ben süt sağıp bırakmıştım onu içirmişler midesi tam kabul etmemiş tekrar denicez dediler çok şükür sütüm geliyodu en azından ona sevinmiştim.. tam 15 gün küvezde kaldı bebeğim solunum sıkıntısından sonra enfeksiyon kapmıştı hastanelerde oluyomuş neyse antibiyotiğe cevap verdi ve iyileşti bebeğim ayın 25 inde gidip emzirdim ve aldım bebeğimi yaşadıpım en büyük mutluluktu... Y yasemininmasali

Canım oğlumun doğum hikayesini yazma sırası bana geldi. Bebek sahibi olmayı daha evlenmeden hayal eder, isterdim hep. Bir kadın için en mübarek ve tabii şey olarak görürdüm. Hatta ortaokulda öğretmenler büyüyünce ne olacaksınız diye sorduklarında, anne olacağım diye cevap verirmişim arkadaşlarım anlatıyor. Evlendikten bir buçuk sene sonra bebek istedik biz, şartlar o zaman müsait olmuştu. Bebeğimiz de bizi bekliyormuş ki anlaşılan, bizi bekletmeden hemen ilk ay geldi. Hamile olduğumu öğrendiğimde dünyalar benim olmuştu, ikinci çizgi var mıydı gerçekten inanamıyordum. KK'da okuduklarım üzere koşup bir kan testi yaptırdım, akşamında öğrendim bHCg değeri 80! Hep istediğim şey gerçek olmuştu, içimde bir hayat daha taşıyordum artık. Şükürler olsun ki rahat bir hamilelik geçirdim. Ağrım sızım olmadı sadece bol bol uyudum. Hatta son ay hamileliliğim sona erecek diye üzülüyordum bile. Velhasıl SAT'a göre beklenen doğum tarihi 10 Kasım'dı. Ayın 1'inde kayınvalidemler gelecekti doğumda yanımda bulunmak için. O gün bir sürü hazırlık ve yemek yaptım. İlk defa gelecekler diye biraz yoruldum. Bu arada birçok telefon geliyor sen hala doğurmadın mı diye, ben de yok diyorum azıcık sancı bile hissetmiyorum. Neyse akşam oldu yemeğimizi yedik, oturduk sohbet ediyoruz, bir sıcak akıntı hissettim, hamileliğimin başından beri böyle yoğun akıntı hissetmemiştim. Acaba suyum mu geliyor diyerek banyoya koştum. Kilotum beyaz kalıntıları olan bir suyla ıslanmıştı. Hemen tuvalete oturdum gelmeye devam ediyordu. Ayağa kalktım nasıl su sızdırıyorum aynı filmlerdeki gibi. Bebeğimin her zaman sancıyla geleceğini beklemiştim. Suyum gelince şok oldum. Elim ayağım birbirine dolandı heyecandan titremeye başladım. Suyun gelmesi demek kesinlikle doğumun başladığına işaretti çünkü Hemen kayınvalideme haber verdim, kocama söyledim ama o bana inanmaz gözlerle bakıyordu hatta bir gidelim belki değildir bile dedi. Kocaman bir havlu koydum kiloduma ve hastanenin yolunu tuttuk. Suyum geldiğinde sancı namına bir şey hissetmiyordum henüz. Heyecandan titreyerek fakat güle oynaya hastaneye gittik saat 10:30 civarıydı. Suratsız nöbetçi ebeye suyum geldi dedim, kaç haftalık olduğumu sordu 38+6 dedim, peki kontrol edelim dedi, ilk defa açıklık muayenesi olacaktım. Kasım annelerinin hepsi çok rahatsızlık verdiğini söylüyordu muayenenin. Dedikleri kadar vardı, ebe parmağını sokarken bile ben anlamıştım henüz açıklık falan olmadığını. "1 cm ama doğum başlamış suyun gelmiş", dedi. Suyun geldiğini biliyoruz herhalde, neymiş bazıları suyum geldi sanıp geliyormuş da falan filan, la havle :) Sonra doktoruma telefon etti ebe ve yatışım yapıldı. Damar yolu ve açıldı nts bağlandım. Bir süre sonra suratsız ebe geldi baya sancın var dedi. Ben henüz bir şey hissetmiyordum, gülüyorum hep böyle olacaksa oh ne ala diye. İlk iki saat çok hafif adet sancısı gibiydi gerçekten. Sonra aldım elime telefonu herkesi aramaya başladım doğuruyorum diye :) Bu arada da devamlı su boşalıyordu içimden sıcak sıcak Gece boyunca sancıların şiddeti artmaya başladı önce rahmim ağrıyordu şiddetli, sonra belime vurmaya başladı. Arada ebe gelip ntsden kontrol ediyordu, sancılarımın çok düzensiz olduğunu söylüyordu. Sabaha karşı 4:30'da doktorun 33 haftalık başka bir hastası kanamayla acile geldiği için doktor geldi beni de muayene etti; sen hala doğurmadın mı diye de dalga geçti bir de!? Artık sancılar şiddetlenmişti yorulmaya başlamıştım. Muayene sonucu: 2.5 cm, bebeğin pozisyonu çok iyi, yumuşama çok iyi dedi, saat 7'de suni sanci takılmasını söyledi gitti.. Benim tabii o kadar sancıdan sonra sadece 2.5cm açıklığı duyunca moralim sıfıra indi, bir de hep aklıma okudğum doğum hikayeleri geliyor her aşamada :). Bütün gece sancı çek ve açıklık olmasın. Sabah suratsız ebe bana suni sancıyı takmadan gitti, ben de ses etmedim suni sancıdan korktuğum için ne kadar geç o kadar iyi diye düşünüyordum. Neyse saat 8:30 oldu mesai başladı, doktor hanım geldi bir sürü ebe gelip gitmeye başladı. Tekrar muayene ve açıklık 3.5 cm, ahh o kadar saat sancı çek açıklık ancak 3.5cm olsun. Velhasıl o lanet suni sancı makinası takıldı. Sancılar daha sık aralıklarla ve şiddetli bir şekilde gelmeye başladı. Doğum sancısının tarifi yok aslında, ben depreme benzetiyorum, doğumdan sonra rahim toparlanırken artçı sancılar da olduğu için. Sancı geldiği zaman hiç bağırmadım ama ağrıdan inleyip kıvrandım. Kayınvalidem daha var sabret daha çok şiddetlenecek diyor, ebeler de aynı! Ben dedim saat 10 olmuş 12 saattir çekiyorum Allah'ım bu hiç bitmeyecek herhalde.. 4cm gibi pes edip yalvarmaya başladım.. "Yok yapamıcam, çok ağrıyor, nolur yardım edin, bir şey yapamaz mısınız?" diye inliyorum. Ebeler de 5 cm olsun ağrı kesici yapıcaz diyorlar ama ben de sabredemiyom artık. Sancı geliyor kayınvalidemin elini koparacak gibi sıkıyorum, okumaya başlıyorum. Suni sancı verildiği için sancı aralarında dinlenemiyorsunuz, sancı gelince "geldii, geldii" diye inliyorum, ebe soruyor "ne geldi, bebek mi?". "!!?" Bir ara sancı sırasında iyi nefes alamadığım için bebeğimin kalp atışı çok zayıfladı hemen oksijen taktılar. Ondan sonra sancı sırasında derin derin nefes almaya çalıştım. En sonunda açıklık 5cm oldu ve beklediğim ağrı kesiciyi popodan iğneyle yaptılar. İğneyi yapar yapmaz başım dönmeye başladı, sarhoş etti beni hemen. Sancılar aynı derecede ağrıyordu fakat aralarda acayip dinleniyordum. 5cmden sonra kitlendim konuşmamaya başladım etrafımda olup bitenleri anlıyorum ama cevap vermiyorum artık, sancı geldikçe derin derin burundan nefes alıp ağızdan veriyorum. Açıklık 7cm falan olunca lavman yaptılar, Allah'ım o kadar sancın var ve tuvalete yetişeceksin 15dk sonra.. Aslında gece boyunca zaten birkaç kez ishal gibi tuvalete çıkmıştım, vucüt doğal olarak lavman yapıyormuş meğer. Neyse sancı çeke çeke tuvalete gittim, oturuyorum kalkamıyorum, kalkıyorum yürüyemiyorum. Her sancı geldiğinde geçecek geçecek diyorum burun deliklerim patlayacak gibi nefes alıyorum. Artık yatırmadılar beni yatağa, bebek iyice aşağı insin diye biraz da ayakta sancı çektim ve o sırada, 'kakam geldi kakam geldi' diyorum, ebe diyor ki, 'kakan mı yoksa bebek mi geldi baskı yapıyor' diye soruyor, ben 'bilmiyorum, bilmiyorum' diyorum. Eğer lavmanı bu kadar yakın yapmasalardı belki ayırdederdim. Neyse sonunda bebeğim geliyor, tek düşündüğüm artık az kaldı, bitecek Beni tekrar yatağa yatırdılar baş ebe geldi kontrol etti; evet açıklık artık tam olmuş 10cm, şimdi diyor sana yardım edeceğim, sıyırma yapacağım, sancı gelince nefesini tut iki bacağını da dizlerinden tutup, hiç nefesini vermeden var gücünle ittir yani ıkın, oh tamam diyorum kendi kendime, bitiyor az kaldı. Neyse sancı geldi ben var gücümle ıkındım, o da eliyle sanırım bebeğin pozisyonunu düzeltti, tamam çok güzel dedi bebeğin başına dokunuyorum :). Böylece doğumhaneye gitme zamanı geldi, o sırada da ebeler sakın ıkınma diyorlar her an doğurabileceğim için.. Yürüyerek ebeye tutuna tutuna doğumhaneye gittik, beni çatala çıkardılar. Ben ağrıdan yorgunlukladan başım dumanlı doğumhanedeki koşuşturmayı izliyorum aynı ER dizisini andırıyordu. Baş ebe devamlı olarak diğerlerine komut yağdırıyor, bacaklarıma bir şeyler giydirdiler yeşil örtüler örttüler üzerime. Doktor hanım teşrif etti artık, 'ay ameliyathane ne kadar soğuktu dondum' falan diyerek geldi gayet rahat. Benim kafamda ebelerin söyledikleri, okuduklarım ve izlediğim sayısız doğum videosu var: açıklık tam olduktan sonra bütün iş anneye düşüyor ne kadar güzel ıkınırsa o kadar kolay doğurur! Neyse pozisyonu aldık sancı gelince nefesini tutup hiç nefesini vermeden ıkınacaksın diyorlar. Baş ebe ben de karnına bastırarak sana yardım edeceğim diyor. Benim hiç sesim çıkmıyor hala, sancı geliyor ve var gücümle ıkınıyorum. Ses çıkarmadan ıkındığım için, doktorun diğerlerine seslendiğini duyuyorum "ıkınıyor, ıkınıyor." Öyle bir ıkınma ki sanki ruhum çıkmış kendimi dışardan izliyorum gibi geliyor. Çok güzel çok güzel ıkın ıkın diyorlar ve sancı gidiyor. Ardından gelen sancıda da aynı şey oluyor, doktor 'ıkınıyor ıkınıyor' diyor, 'evet biraz dahaaa' derken sıcacık bir şey içimden kayıp akıyor, kordonu hissediyorum çıkarken.. Ebe bağırıyor 12:56. Sonra bir anda bitiveriyor herşey, inanamıyorum başardım başardım diyorum kendi kendime. Bebeğimi hemen bana vermediler. Yan masada gördüm ilk defa ebeler kontrol ederken, ilk söylediğim "aaa saçları vaar" oldu. Ama bitmiş bir vaziyetteyim, doğumdan sonra öyle bir yorgunluk ve uyku çöküyor ki anlatamam. Bu arada doktor dikişe başlamış, eş çıktı mı diye soruyorum, 'henüz değil bu arada boş durmayalım değil mi' diyor. Sonra hafif bir sancıyla beraber eş de çıktı. Dış dikişlerimi baş ebe dikti uzun uzun, doğumdan uzun sürdü diyebilirim. Benimle ilgilenen genç ebeye de öğretiyor bu arada, o da hayranlıkla, siz böyle güzel dikiş atmayı nerde öğrendiniz, diyor. Bu söz üzerine, güzel dikildiğime dair bir kanaat oluştu ben de :). Beni odama götürdükleri zaman sinirlerim boşaldı artık, başladım hüngür hüngür ağlamaya :) Hayatımda verdiğim en büyük sınavdı diyorum kocama. Sonra bebeğimi getiriyorlar onu görünce de bir posta ağlıyorum. Öyle güzel bir şey ki Allah'ım, kadın olmak ne güzel şeymiş diyorum. Doğumun en zor kısmı açıklığın 5cm'e kadar olmasıydı, sonrası çok hızlı gelişti. Sancı çekmek çok çok zordu ama 5 cm'e kadar sabredebiliyorsanız, doğurdunuz sayın kendinizi :) Bir de sancı çekerken söylediklerim: 1. Şimdi anlıyorum milletin neden bir daha doğurmam dediğini. 2. Sezaryen olanlar sakın ha doğurdum demesin:) 3. Niçin beni sezaryen'e alın dediklerini de anladım ama ben hiç demedim sadece ağrım azalsın diye dua ettim.

bende gecıkmıs dogum hıkayemı yazmak ıstedım. 7 kasım gunu dr. kontrolum vardı. dr. alttan muayne ettı tabı ben panık heralde benım kadar korkak yoktur ıcınızde. daha alttan muaynede benım tansıyon tavanlarda. dr. bole gıderse normal dogum yapamıycagımı cok heycanlandıgımı soyledı. bende o gun korktugum için sezeryan ıstıyorum dedım. oysakı dr. umu en cok normal dogumlardakı methı ıcın secmıstım. dr. da herseyın normal gıttıgını falan fılan soledı tabı ben artık sezeryana karar vermıstım. dr. yarın sabah gel o zaman dedı. bende yok ben sımdı hazır degılım dedım neyse ben 11 kasımı uygun gordum dr. o kadar durcagını zannetmıyorum demesıne ragmen... eve geldık annem yanımdaydı bende kalcaktı o gun hafıf sancılarım kasılmalarım oluyodu ama dayanılmıycak gıbı degıldı. ama 8 kasım gecesı artık dayanamıyorum dedıgım sancılar ozellıkle belıme gıren agrılar oldu. gece dr. u aradım dayanamıyorumdıye tabı d. um guldu ve sabah 7 de hastanede ol. ben sana beklemez demıstım dedı. tabı sabaha kadar cektıgımı ben bılıyorum. ama gece dr. sabah hastanede ol dıyınce benı aldı bı telas hem aglıyorum sancıdan hemde banyo yapmam gerek dıyorum bı yandan ınanamıyorum sok sok sok. sankı hıc dogurmıycakmısım gıbı... tabı sabaha kadar hıc uyumadan hastaneye gıttık. kan aldılar ve amalıyat onluklerını getırdıler gıyındım sedyeye yattım gıdıyorum tabı annem, esım, kayınvalıdem, gorumcem, babam hepsı yanımda... ıste o an amelıyathane onune gelınce hadı gıdıyoruz dedı hemsıre ben basladım aglamaya benı bırakmayın dogurmıycam dıye ama nasıl hıckıra hıckıra ağlıyorum. bı elımle annemın elını tutmusum, bı elımlede esımın kı bırakmayın deyıp duruyorum. onlarda basladı aglmaya tabı ellerım boslukta aglıya aglıya gırdım amelıyathaneye dr. um ordaydı. agladıgımı gorunce benı sakınlestırmeye calıstı. baktı olcak gıbı degıl. sana bı sakınlestırıcı yapalımda oyle bayıltalım dedı meger o sakınlestırıcı narkozmus... uyandıgımda asansordeydım odama cıkarılıyodum. ve odamda yatyagha gectıkten sonra... o buyuk an... artık annelık duygusunu tamı tamına hıssetcegım an bebegımı getırdıler ben yarı ayık yarı baygın bı sekılde onu gordum. ınanamadım kuzum deyıp kokladım hemen dokunmaya bıle kıyamadım Allah ım bu nasıl bı mucızeydı... işte o andan berı kızıma asık bır anneyım... Allah herkese bu duyguyu yasamayı nasıp etsın.. ...

selam bende bir kasım annesiyim 11 kasım 2010 da doğum yaptım... benim doğumum aslında tam gününde sayılr kızım yalnızca bir gün erken geldi. bir çarşamba sabahı kontrole gitmiştim herşey yolunda ve bir sorun olmadıkça doktorum normal doğura bilirsin dedi ve cuma sabahı beni normal doğum için çağırdı. Eve gittim ve beni öyle bir heyecan sardıki akşam oldu saat 21 30 da sancılarım başladı 20 dakikada bir geliyor fakat bundan evdeki hiç kimsenin haberi yok eşimde dahil, neyse ben zannediyorum ki gaz sancısı falan daha öncede buna benzer olmuştu çünkü derken sancılarım sıklaştı ve 10 dkda bir gelmeye başladı bütün gece böyle ama sabah oldu ve 5 dk düştü sancılarım fakat hala evdeki kimsenin haberi yok sancım olduğunda yalnızca eşime biraz bahsetmiştim oda işe gitti ve evde kimsecikler kalmadı. Ben artık dayanamıyorum derken eşim aradı ve hemen hastaneye gitmemi söyledi kayınvalidemle gittik ve doktorum doğumun başladığını söyledi hemen sancı odasına aldılar beni. ama o oda varya asla unutamam o çektiyim acıyı doğuma saat 14 20 de girdim ve 15 10 da benim canım kızım nisammmm geldi onu görünce bütün acılarım geçtibenim küçük meleyim yarın tam 4 aylık oluyo, benimde doğum hikyayem bu hepinizi öpüyorum.. . push ;

benim kızımda 22sinde geldi C

bafocum gözun aydın canım... Allah analı babalı saglıkla buyutmebızı nasıp etsın.. . push ; DeliMavi

hazal seni tebrik ediyorum normal doğum yaptığın için. bnm gibi normal doğum isteyenlere cesaret oluyorsun Rabbim oğluşunla sana uzun sağlıklı bir ömür nasip etsin inşaAllah..

a. s. selam arkadaşlar, listeye baktığımda kasım annelerinin doğum hikayeleri bölümünün olmadığını gördüm. kasımdan önce bize sürpriz yapan bebişlerimizde var. annelerine hayırlı olsun diyorum ve merakla onların yaşadıklarını okumak istiyorum. hadi kızlar doğum yaptığınız günü ve o heyecanı bizlerle paylaşırmısınızopuyorumnanaktan esraa_ BirSen BirBen Birde

canaycim birisi dogum hikayeleriniz cok güzelmis biran kendi yasadilklarim aklima geldi gercekten kadin olmak cok güzel hele anne olmak dahada güzel rabbim isteyen herkese bu duyguyu yasatsin

amin canım Rabbim hepimize sağlıklı huzurlu bir ömür versinn akca

hazalcim cok güzel yazmissin masallah ogluna rabbim hayirli saglikli uzun ömürler versin senin yavrunada bütün yavrularada darisi bizlerin basina insallah M

Salya sümük hüngür hiçkir ağlattin beni burda prop.. nasil duygulandim anlatamam.. çok güzel anlatmişsin.. Allah anali babali sağlik sihhatle dertsiz tasasiz bebeğini büyütmeni nasip etsin inşallah. ve inşallah en kisa zamanda benim gibi henüz bebeğini kucağina almamiş annelere sağlikla doğurmalarini nasip etsin

bu da benim hikayem http://www.kadinlarkulubu.com/dogum... mmedim-dunyaya-geldi-nasil-geldi-nasil-s.html C

yaa propp ağzıam ettin be kızım hüngür hüngür ağlaya ağlaya okudum... çok güzel anlatmışsın hissettiğim ve ama teleffuz bile etmediğim duyguları korkuları yazmışsın dökmüşsün eline sağlık.. sezeryanla çok etkileyici bi doğum hikayesi yazamayacağını düşünüyodun ama yok yani daha iyi anlatılamazdı emin ol... esraa_ BirSen BirBen Birde

semavela hayırlı olsun, maalesef acı bir tecrübenin ardından yavruna kavuşmuşsun. Allah analı babalı sağlıkla büyütsün inşallah, ailece mutluluklar diliyorum.. Önceki

ekim 20 2003 te sevdiğim adamla evlendim.1 yıl bebek düşünmüyorduk nerden bilecektikki 1 yıl ertelediğimiz mutluluk 7 yıl sürecekti. ilk 1 yıl korunduk sonra bebek istemeye başladık ama olmuyordu bi türlü, doktora gitmeye karar verdik. polikistikoverli olduğum için zorlu bir sürece girmiş olduk. her ay yeni bir ümit, her ay hüsran yavaştan yavaştan yıpratmaya başlamıştı beni. eşim üzülsede belli etmiyordu. gördüğüm tedaviler kullandığım ilaçlar çok etkili olmuyordu, tedaviye cevap vermiyordu yumurtalıklar. doktorum kendiliğnden olur diyip tabiri caizse attı başından2 yıl ara verdik olmadı gelmiyordu bebişim panik atak oldum o arada, birileriyle konuşurken elim ayağıma dolaşıyordu. yeniden doktora gidelim dedik iyi bir doktor bulmuştuk ümitlerim yeniden yeşermeye başladı. tedavilerim olumluydu bu ay tamam diyorduk yine gelmiyordu nedense. neyi eksik yapıyorduk yada haketmiyormuyduk yoksa.1,5 yıl tedavi ve en sonunda aşılama kararı belki aşılama ile hamile kalacaktım, hadi yapalım dedik herşey yolundaydı yumurtalarım büyümüştü. aşılamam oldu sonuç alma zamanı geldi, her zamanki gibi 0,1 yazıyordu kağıtta bu ayda olmadı oysaki ne çok ümitlenmiştim olacaktı hamile kalacaktım aşılamayla. ama rabbim nasip etmeyince olmuyormuş takdir ilahi dedik boyun eğdik kaderimize. diğer aya hadi hastaneye pkolu olduğum için yumurtalar kiste dönüşmüştü o yüzden hamile kalamamıştım. diğer aya yine aşılama bu defa 10 tane iğne diyince doktor erteleme kararı aldık eşimle. çünkü ilk aşılamada 4 tane iğne olmuştum aşırı uyarılma yapmıştı, 10 tanesinin nasıl yapacağını tahmin bile edemiyorum. resmen kobay olarak kullanmak istedi doktor gülü seven dikenine katlanır diyerek. iyikide ara vermişiz hipertroid olduğumu öğrendik ve hamile kalmam mümkün değilmiş çünkü değerlerim çok yüksekmiş. tedaviye başladım ama aklımda bebek vardı hep değerlerim normale dönmeden bebek tedavisine başlamamam lazımdı. değerlerim normale dönemeye başlayınca genel cerrahi uzmanına bebek tedavime başlayabilirmiyim diye soruyordum ara ara, oda bekle biraz daha diyordu.troid tedavimin 1 yıl olmasına 1 ay kala adetim gecikti, her zamanki gibiydi oyun oynuyordu benimle diye düşündüm ama nerden bilirdim rabbim bebişimi göndermişti.troid kontrolüm vardı gebelik tahlilide istedim ama her zamaki gibi 0,1 çıkacaktı. öğleden sonraya kaldı sonuçlar nette açıklanıyordu. sonuçlar çıkmışmı diye bakmak için açtığımda oda ne 39,97 yazıyordu bu farklıydı değerim yüksekti ağlamaya başladım ellerim titriyordu, kalbim yerinden çıkacak gibiydi emin olamasamda. doktorumun hamilesin demesiyle dünyalar benim olmuştu çok şükür rabbim bizimde yüzümüzü güldürmüştü. kese, kalp atışı derken 9 ayı tamamladık bir an önce bebişimiz gelsin istiyorduk merak ediyorduk kime benziyordu nasıl bi duyguydu annelik babalık:)39+2de kontrolümüz vardı, bebişimizinde gelmeye niyeti yoktu. doktor amcamız bebişiniz çok kilolu normal doğmaz diyince sezeryana karar verildi. ertesi günü bebişime kavuşacaktım ama için buruktu annemle babam yoktu kutsal vazife için hacca gitmişlerdi, helede annemin yokluğu içime oturuyordu. ameliyat için aç karnına gitmiştim hast. saat 1,5 da doktor hazırlayın alıyoruz ameliyata diyince hem korku hem heyecan sardı içimi, eşimin gözlerinin dolduğunu farkettim ama ben ağlamamak için tuttum kendimi. giyindim yeşil önlüğü hasta bakıcı gelip tekerlekli sandalyeyle götürürken eşimle son kez el ele tutuşup ayrıldık. ve başladı ameliyat uyanıktım doktorlar uğraşıyordu başımdaki hemşire korkma bebeğin çıkarken karnına bastıracaklar dedi. bekliyordum ve karnıma bastırıyorlardı bebişim çıkıyordu, hemşire bi kızın oldu dedi çok şükür rabbim dedim. sonra diğer odadan bebişimin sesi geliyordu bu benimkisiydi ağlıyordu benimde bebişim olmuştu ne güzel bir duyguydu rabbim herkese yaşatsın işallah. melisamız bizimle aklıma bir gün anne olabileceğim gelmezdi. rabbim ol diyince oldu şükürler olsun. C Celisuenis

Aglarken hıckırıklara boguldum resmen gercekten, cok guzel anlatmıssın arkadasım tullipan

sağol canım amin tez zamanda kavuşun sağlıkla inşallah esraa_ BirSen BirBen Birde

ah propcum bir dogum hikayesi bukadar güzel anlatilir yani sanki bende dogumda senin yanindaymisim gibi hissettim kendimi annem beni ugurlarken agladi yazdigin yerde koptum ve halende agliyorum birden kendimi cok yanliz hissetim keske benim annemde yanimda olsa ama kismet rabbim ogluna hayirli saglikli uzun ömürler versin mutlulugunuz daim olsun fairylike yol bilgisi

Eşimle 21. Aralık.2008 'de evlendik. Oldum olası anne olmayı çok istiyordum, evlendikten sonra da bu isteğim arttı. Eşime belli etmiyordum ama içten içe olması için dua ediyordum. Birgün bu isteğimi eşime ilettim, o da çok erken olduğunu ileri de olabileceğini söyledi. Bende büyük bir hayal kırıklığı oldu tabi ki.. Gel zaman git zaman ağlamalar üzüntüler stresler peşpeşe geliyordu.. Kapı komşumla bile dertleşir ağlardım.. Korunduğumuz halde olmasını beklemek anlamsız olurdu :)) Şimdi o günlere gülüp geçiyorum... Ekim 2009 da ablamın aldığı test ile hamile olduğumu öğrendim, doktora gittim kese çok küçüktü boş gebelik olabileceğini söyledi.. aradan haftalar geçti kan değerlerim düşüyordu doktorum de gebeliğin kendiliğinden sonlanacağını, kese düşmezse 1 hafta içinde kürtaj yapacağını söylemişti.. o günün akşamı evde sancım oldu ve kese 12 Aralık 2009 da kendiliğinden düştü.. Ağlamamak üzülmemek elde değildi.. Son adet tarihim 29 Ocak 2010. evde iyice bunalmaya başladım, sürekli anne olmayı hayal eder dururdum.. kendimi iyice strese sokmuştum.. Hemen iş arayışlarına başladım ve Mart ayının ilk haftasında işe başladım.. Reglim 40-45 gün gecikmişti, test yapıyordum negatif çıkıyordu.. son aylarda reglimin düzensizleşmesini strese bağlıyordum.. İşe gidip gelirken kokulara olan tiksinmeleri, mide bulantılarım ve uykuya eğilim beni şüphelendirmişti, akşam test alıp yapmalıydım eşim akşamcıydı evde olmayacaktı. Hemen test aldım ve yaptım, kendimi işe vermişim 10 dk sonra testi gördüğümde pozitifti inanamıyordum hemen bir test daha aldım o da pozitif çıktı. Aman Allahım hamileydim... bir korku bir endişe sardı içimi, ya bu da düşerse bu sefer de olmadıysa...!!! Gece eşim geldi ve testleri gördü bunlar ne diye sordu :) misafirimiz geliyor dedim.. hem şaşkınlık hem sevinç hem de korku vardı eşimin yüz ifadesinde... Sarıldık, doktora görünmeden sevinmek istemiyorduk ikimizde.. doktora gittik 6 haftalıktı bebeğim kalp atışları vardı.. şükürler olsun... Mide bulantılarım uykuya düşkünlüğüm kokulara karşı hassasiyet hala devam ediyordu. aklımızda olmamasına rağmen bir anda yavrum kapımızı çalmıştı. daha yeni işe başlamıştım ev alacaktık çocuk planlarını ertelemiştik ama bebek kısmetiyle gelir derler ya doğruydu. 4 aylık hamileyken işten ayrıldım ev aldık ve kısa bir süre içinde taşındık. zaman sanki gçemek bilmiyordu.. yapılan testler çok şükür iyiydi. 40 haftamı doldurmuştum ve muayene günüm gelip çatmıştı. doktorumuz muayeneden önce artık sık sık yürüyüş yapmam gerektiğini söyledi.. olur dedim ben de :) bebişimin kafası biraz daha aşağıya inmişti, vajinal muayenede 5 cm açıklığım vardı doğum başlamış seni doğuma almalıyız dedi doktorum. annemi aradık doğum çantamı alıp gelmesi gerektiğini söyledik heyecanlandılar. eşimin surat ifadesi hala gözlerimin önünden gitmiyor şaşkınlık içerisindeydi :))) doğumhaneye çıktık ebe alttan muayene etti, lavman yaptı, suni sancı taktı ve nst ye bağladı. lavman öyle abartıldığı kadar kötü birşey değildi beni çok rahatlattı. Aradan 1 saat geçti, hala sancım çıkmıyordu, ebe gelip muayene ediyordu hala açılmam aynıydı... bu işte bir hata vardı :))) doktorum çatala aldı beni açılmamın 7 cm olduğunu ve sancımı hissedip hissetmediğimi sordu, yoo gayet rahatım dedim :) hissetmiyor ya diyip gülüşmeler başladı nerden bilebilirdim bundan sonra canımın yanacağını sonda takıldı, çok rahatlattı beni.. suyum patlatıldı ve sancı odasına geçtim. ablam gelmişti sancılarım artmıştı ablam bir yandan ben diğer yandan dualar okuyorduk, dakikada bir gelen sancılar beni zorluyordu ahh ahh keşke evde çekseydim sancımı demeden edemiyorum... diğer ebe geldi ve 9 cm açıklığım olduğunu ıkınmayıp nefes alıp vermemi söyledi.. saat 4 gibi çatala aldılar beni ve açıklık tamamdı. doktor gelene kadar ıkınmamı söylediler o arada sonda takıldı.. ohh be dünya vardı. ıkınmak çok zordu, kuzenim ve ablamın yanında verdiğim destek çok çok hafif kalırmış.. doğurmak çok başkaymış.. o sırada doktorum geldi ve ıkınmam gerektiğini söyledi.. sancım geldikçe ıkındım sonra her fırsatta devam ettim ıkınmaya iri yapı bir ebe karnımdan bastırdı bende ıkınmaya çalıştım doktorda kesik attı sonunda içimden birşey kaydı :) yavrum doğmuştu o an tarif edilemez bir duyguydu mutluluktan ağlayamıyordum bile iyi mi diye sordum çok iyi dediler.. yanıma geldi yavrum çok güzeldi müthişti harikaydı tarifsizdi Allahım şükürler olsun kavuşmuştum yavruma... meleğim 2950gr 49cm doğdu.. 4. gün sarılık değeri yüksek olduğu için ışık tedavisi uygulandı ertesi gün çıktı hastaneden.. o gece benim için çok zordu birkaç günde alıştırmıştı bizi kendisine minik yavrum.. 7. gün değerleri yine yükselmişti sütüm yetmiyordu emzirdim, süt sağdım ve mama verdim 10. gününde değeri düşmeye başlamış hamd olsun... işallah daha da düşecek. Allah isteyen herkese nasip etsin bu güzel duyguyu elma sekeri

ilk hikaye benden kızlarr benim sezeryan olduğu için ağrılı sancılı bir hikayem yok planlı porogramlı gelişti herşey bebişimin 10 gün erken gelmesi hariç 11 ekimde doktor kontrolüne gittiğimde hastane çantam bile hazır değildi ama kontrolde tansiyonumun düşmemesi ve dahada yükseldiği görüldü buda hem bana hem bebeğe zararlıymış 2 gün içinde seni doğuma alıcam dedi şok oldum daha hazırlıksızdımm ama mecburen kabul ettim erken olduğu için her bebeğin küveze girme ihtimali vardı bana yoğun bakım ünitesi bulunan tam teşhizatlı hastane ayarladı doktorum suit odaya kadar seçmişş hemde para farkı olmaksızın şimdi iyiki hep aynı doktora devam etmişim ve güvenmişim diyorumm neyse 13 ekim çarşamba sabahı saat 8 de doğuma giricektim ve ben salı gecesi 1 saatlik uykuyla 4 de kalktım banyomu yaptım saçımı fönledim giyindim son hazırlıklar çantam filan derken saat 6 oldu yağmur yağıyoduu yola çıktık 10 dakika sonra hastanedeyiz yatışım yapıldı odama çıktım yerleştim yanımda annem kayınvalidem var eşim 8 de ereni okula gönderip gelicek o etkilenmesin diye ev düzenini bozmadık mecburen eren ben vaya babası olmazsa huzursuzluk yapardı kalkınca ee annelik fedakarlık demek :CüvCüv:beni hemşire hanım nst ye aldı 10 dakika kadar bebeğin kalp atışına baktılar sorun yok nst odasından çıkarken gözüme yoğun bakım ünitesi takıldı küvezde bebekler hemşire anneleri besliyodu onları dahada etkilendim orda annelerinden uzakta hemşirenin kucağında beni çok etkiledi bu sahne keşke görmeseydim dedim benim oğlum inş. benden ayrılmaz diye dua ettim sadece:Saruboceq:kan ve idrar alındı ameliyattan önce sonra mavi bir önlük giydirdiler bana ve lavman yapıldı en sevmediğimde buydu zaten bu işide hallettik saat 8 olsun diye bekliyodum heyecan yoktu daha bende sanki uyuyor ve rüya görüyodum acayip bir sakinlik vardı uzandım yatağa annemlerde şaştılar bu sakin halime doktorum geldi hazırmısın dedi ben iniyorum ameliyathaneye senide getiricekler dedi ve doğum serüvenim başlamış oldu bir erkek bir bayan hasta bakıcı aldı beni sedyeyle asansörle 4 kat aşağı indik odamdan çıkarken anneme bakabildim sadece gözlerim doldu ama belli etmedim ona kayınvalidem amaeliyathaneye kadar geldi içeri uğurladı tam 8 de girmiş oldum ameliyathaneye çok soğuk karışık bi yerdi dolu kapı vardı gir gir bitmedi içeri beni ameliyat masasına yatırdılar narkoz doktoru geldi yüzümü okşadı bayandı hiç korkma dedi bi sürü kalabalık vardı çevremde herkez koşuşturmaca içindeydi doktorum geldi onu görünce rahatladım inanılmaz huzur veriyodu bana damar yolundan sakinleştirici iğne yaptılar tavana bakmamı ve rahat olmamı söylediler önlüğümün göğüs kısmını çakarttılar ve birşeyler takıldı göğsümün üstüne üstüne sonra göbeğime buz gibi birşey sürdü doktorum ve paniklememi söyledi gerisini hatırlamıyorum doğum anım bukadar 8:15 geçe kayrayı hemşire doğum katına çıkarmış bizimkilere bebek odasınını önüne gelin camdan izleyin demiş ayağına mürekkep sürüp ayak izini basmışlar aşı kartına musluğun altına tutmuş şampuanla yıkamış ölçmüş tartmış giydirmiş yatırmış bebeği oğlum doğar doğmaz gözlerini açmış annem fıldır fıldır bakıyodu etrafa diyoo 9:15 dede beni yukarı çıkarmışlar benim ayılmamda ameliyathanede oldu ayıltıp yukarı çıkarıyolarmış benle konuşuyolardı ben araladım gözlerimi ilk sorum bebek küveze girdimi oldu hatırlıyorum yok dediler ama inanamadım onlara çok tatlı oğlun sağlıklı maşallah diyolar duyuyorum ama cevap veremiyorum konuşmaya mecalim yok odama getirdiler yatağa yattım eşim kayınpederim de gelmiş herkez yanımda bebek nerde küvezdemi demişim onlarada yok dediler yanıma geldi nihayet görünce rahatladım hemşire emzirtmeye çalıştı ilk sütü alsın diye az bişey emdi uyudu zaten oğlum karnıma kum torbası koydular 2 tane ve serum verdiler 3 şişe akşam 5 e kadar yattım ve 5 te ilk yürüyüşe kalktım gerisi kolay zaten ilk kalkış zor o kadar şimdi 11 gün oldu evimin işine kadar halledebiliyorum düzeldimm hepinize benimki kadar kolay bir doğum diliyorum sezeryan olsun normal olsun önemlisi bebeklere sağlıklı kavuşmak ben oğluma kavuştum bu mutluluğu sizlerde tadınn:Saruboceq:

Bende yazayim dogum hikayemi. Hep sanci nasil bisi diye merak ediyordum, hatta bununla ilgili forumda baslik açmistim. Herkesin yazdigi gibi adet sancisinin biraz daha siddetlisiymis. 18 kasim persembe sabahi esimle doktor kontrolune gittim. sanci makinesine bagladilar tabi 10-20-5 bazen 0 gosteriyor makine ama benim sancim vardi. neyse sonra çati muayenesi yaptilar 1. cm açilmam varmis. biraz elimle açicam dedi ebe. açilmasina yardimci olcak dedi. tamam dedik çokta acimadi. sonra biraz kanaman olabilir dedi. pembeyse onemli degil ama adet kani gibi kirmiziysa hastaneye gel dedi. eve geri donduk esimle. O gece 12 gibi yattim fakat hafif sancilarim vardi. dedim heralde bu yine yalanci sanci. hafifti çunku ve duzensizdi. sonra uyku tutmadi beni, surekli tuvalete çikiyordum kahverengi kanamam vardi hafif. Dedim acaba bu pembe olanmiii yoksa kirmizi olan mi anlamadim bi turlu. Neyse dedim yattim ama uyuyamiyorum hem sancim var hemde belim agriyordu. Gece 4'e kadar boyle kivandim durdu. Artik esimi kaldirdim hastaneye gidelim benim sancilarim artiyo dedim. Biz giyindik gittik. Ebe muayene yapti açilman 2 santim olmus dedi aksama dogumun olur dedi. bizi aldi bi heyecan. :18: Sanci makinesine bagladilar yine beni makine yine saçmaliyodu 10-20-30 falan hep boyle gosteriyordu ama benim sancim siddetli sayilirdi. Neyse foruma ekledigim dogum videosundaki gibi o buyuk topun ustune oturttular beni. o iyi geliyordu biraz. sancin gelince daire çiz poponla dedi ebeler. Sonra kuvete sicak su doldurup içinde oturttular. o kuvet çok iyi geliyordu ya. top bir ise yaramiyordu ama. Neyse iste uzatmim. benim sancilar 5. dk da bir gelmeye basladi ve siddetlenmeye basladi. ama bana bunlar yalanci sanci duzenli degil diorlardi. ya eve gondercez yada suni sanci vercez ama muhtemelen yarin yine gelirsiniz dediler. zaten heryerimi delik desik yaptilar versinler suni sanciyi dedim. zaten esimde bende dayanamaz olduk sabirsizliktan, kizimizi çok merak ediyorduk. sancilarim arttikça ben basladim artik bi daha dogurmicammm çok aciyooo demeye. sancilarinizi doktora gostercez o kkarar verecek dedi ebe. Neyseki tamam verin suni sanciyi demis doktor. ama biz çok taraftar degiliz suni sanci vermeye dyorlardi, bu aralar herkese yapiyorlarmis. bu fransizlar normal dogum taraftari hep. zor bi durum olmadikça sezeryan yasak. epidural yapalimmi dediler dedim yapin yapin ne bekiyonuz. Epidural için serum takacaklardi elime. once uç hemsire geldi damarimi bulamadi sonra anestezist geldi adam damarimi bulamadi. neymis damarim oynuyormus. deli oldum hepsine. iki elimde delik desik oldu damar bulcam diye. serum bitince epidurali yaptilar. ondan sonra çok rahatladim. sanilarimi çok çok az hissediyordum. Oh be dunya varmis dedim. Benim açilmam arttikça serumun etkisiyle surekli kusuyordum. Heralde doguma kadar 8-9 kez kusmusumdur afedersiniz. Bunyem ilaç kaldirmiyor benim ya. Açilmam 6 cmi oldu saatte oglen 12 falanmi ne. aksam 5 te suni sanciyi verdiler, 5 saat sonra aksam 10'da açilmam 10 cm olmustu. Ebe dedi artik doguma baslicaz açilman 10 cm oldu. bu arada gorumcamde vardi yanimda sagolsun. sanci makinasina bakip ebe ikin dediginde ikinacaktim. ebe bana nasil ikinacagiida anlatti. tabi fransizca bilmedigim için gorumcem ve esim tercume yapiyorlardi bana. sancim gelince ebe ikin dedi. sag bacagimdan esim tuttu sol bacagimdan gorumcem. hadi saadet diyor daha hizli daha guçlu, az kaldi, falan. aglayacakti nerdeyse. benden çok heyecanliydi. çunku onlar goruyordu asagida neler oldugunu :) derin bir nefes alip ikinmaya basladim. çok guçlu diyordu nefesim tukenene kadar tum gucumle ikindim. nefesim tukenince hemen tekrar nefes alip tekrar aikindim. bunu uç kez tekrar ettim boyle tamam dinlen dedi ebe. makineye bakti sonra tekrar ikin dedi. yine ayni sekilde uç nefeste tum gucumle ikindim. ikinirken aklima bafo'nun yazdiklari geldi bir ara. derin nefes alip agzini kapatarak ikinmamiz gerektigini yazmisti. bende oyle yaptim. ebe dedi saçi çikti ellemek istermisin. dedim yok yok istemem. o anki psikoloji çok farkli bisey. bide ben sanci, aci hissetmiyorum ya çok tuhaf geliyordu bana. sonra iki kez daha ayni sekilde denemeyle kizimi kucagima verdiler. Aman ya rabbim nasilda gozlerini açmis kocaman banabakiyordu. goz goze geldik yavrumla. hemen ustune bir havlu sardilar usumesin diye. sonra esime gobegini kesmek istermisin dedi. esimde heyecanli ne yapcagini bilemedi. gosterdi ebe Allah musluman etsin kestirdi kocacigima kizimla olan bagimizi :) kuzugumu goturduler sildiler giydirdiler. benimde plesentami çikarmam için tekrar ikin dedi ebe. çikti plesenta. ama megersem tam çikartmamis kadin. zaten o ayri bir maceraydi. az yirtilmam varmis. dikise basladi kadin. Neyse biz odamiza gittik iste 3 gun sonra taburcu olacak ben pazartesi gece, esiminde yanimda olmadigi gece kizimi emzirirken oturuyordu popomu yataktan hafif kaydirdimki bir cart sesi!!! bir top kan pihtisi dustu yataga. sasirdim kizimi yatagina koydum. ayaga bi kalktimki benden oluk oluk kan akiyor. hemen hemsire alarmina bastim kosup geldiler. derdimide anlatamiyorum. esimde yok?saat gece 3. basladim aglamaya. beni banyoya soktu hemire yikayin dedi bacaklarinizi. yikiyorum yikiyorum kan durmuyor. durmadan telefon edip acil durum var diye doktorlara bildirdi. dedim esimi aricam, sonra dediler. hemen tekerlekli sandalye gtirip beni oturttular kkziinizi goturuyoruz bebeklerin odasina dediler, ben çok bilmesemde anliyordum biraz fransizca. dil bilmemek çok kotu. halbuki sabah taburcu olacaktim. beni gotumeden telefonum yatagin ustundeydi. telefonu kaptim hemen alahtan esimi aradim. hem agliyorum hem konusuyorum. esime dedim hemen gel bisey oldu bana. Hastane eve çok yakindi hemen geldi. benim kanamam azalmisti, megersem azalmamasi gerekiyormus. içimi tam temizleyememis dogum yapan ebe. ameliyathaneye aldilar beni. karnima bastirip kalan kani temizdiler. bi kan fiskirdi. doktorun yuzune siçriyordu nerdeyse. Neyse sonra basima 6 tane doktor toplandi 3 tane deru taktilar. kan kaybettigim için demir ermu taktilar. oda etki etmezse kan vercez dediler. Ama Benim aklim kizimda. napiyor ust katta? agliyormu? surekli agliyorum ben. esim sokta zaten. neye ugradigimizi sasirdik. gece uçten sabah 11'e kadar ameliyathanede kaldim. ultrasonla baktilar rahmimi temizlediler falan. pihtilasan kan rahmime zarar vermis. tabi ben bi uç gun daha kaldim kizimla hastanede. esimde hiç ayrilmadi yanimdan. Garibim onunda o gun isi vardi sadece o gece kalmamisti yanimda. Allahtan taburcu olmamisim yoksa evde olsaydi bu olay mahvolurdum. hastaneden çikis yapinca tekrar almiyorlar bebegi. nasil emzirecektim bebegimi? kim bakacakti? Allah yuzume guldude taburcu olmadan oldu. Neyse iste simdi kireç gibi yuzle geziyorum kan kaybettigim için. iyilestim biraz ama emzrince rahmim aciyor. onun sebebide emzirdikçe rahim çalisiyormus. o yuzdende rahmim sancilaniyormus. Ilaç verdiler iste, demir hapi falan. iyiyim simdi biraz amam arada basim donuyor. kizimin durumuda iyi allaha sukur. Boyle iste benim hikayemde. Herkese hayirli dogumlar diloyorum ben.

canım hazalım ya çok duygulandım gözlerim yaşardı sancılara rağmen normal doğumla kurtulmana çok sevindim dikiş kesik filan yok dimi Allah analı babalı büyütsün Allah uzun ömürler versin oğluşuna

tesekkur ederiz prop ve leyli teyzesi darisi bekleyenlerin basinaa sagsalim alin insallah sizde bebisleirinizi kucaginiza GriPin

teşekkür ederim kızlar, allah hepimizin evlatlarını bize bağışlasın, sevdiklerimizi yanımızdan ayırmasın işalla.. yazarkasa oğluşummmm sami

çok teşekkür ederim . push ; DeliMavi

Kendm bekarım ama cok seviyorum böyle doğum hikayeleri okumayı. çoğunu okurken gözlerim doluyo ağlıyorum. Allah isteyen herkese nasip etsin hayırlı eş, kolay doğum ve hayırlı evlat.

Bafocum ne kadar şanslısın kolaylıkla doğmuş bebeğin, tebrik ediyorum seni, bebeğinede uzuuuun ömürler diliyorum yazarkasa oğluşummmm sami

florance gayrettepe de cnm doktorum herman işçi... normal dogum uzmanı akca

çok güzel anlatmışsın canım benim çok duygulandım, doğum normal olmadı ama sonuçta bebeğinin sağlığından önemli değil, kısmet herşey ne güzel şimdi bebişin tadını çıkarıyorsun, şimdi tam bir aile oldunuz, üçünüzede bir ömür boyu mutluluklar diliyorum

benim bebeğimde 5 gün yogun bakımda kaldı. hayatımın en kötü günleriydi sanırım. hastaneden bebeksiz çıkmak da çokk kötüydü yinede çok şükür şimdi kucaklarımızda bebeklerimiz.. Allah sabrını bi şekilde veriyor, başa gelen de çekiliyor. geçiyr bi şekilde ama delip de geçiyor( Bebeği küvezde kalanlara çok çok geçmiş olsun.. Allah bi daha yaşatmasın böyle bir acıyı hiçkimseye... . push ; birisi kahraman

cok tesekkurler kizlar normal dogumdan korkmayin insan vucudu direnisli o anda oldum bittim diye dusunuyorsunuz ama vakin ben hala hayattayim korkmayinki bebisiniz rahat ciksin icerden RABBIM herkesi kurtarsin sezeryan onal normal olan herkes saglikla bebegini kucaklasin insaallah

Bafo süpeersin, evet kesinlikle lavman, intracet, epidural, sonda hiçbiri can yakmıyor. Siz ne kadar rahat girerseniz doğuma o kadar kolaylaşır herşey. Ben doğum yapalı 3 gün oldu, ooOOOoooo OOoooo herşeyimi kendim yapıyorum. Laylaylom gidin, Allaha dua edin o kadar. Doğuum en kolayıymış diyeceksiniz. Bebişinle sana Allah uzun ömürler versin. Darısı doğuracak anne adaylarının başına..

hazalcım tebrik ediyorum seni çok çok büyük bişeyi başardın bence. en güzeli de sağlıklı bi şekilde bebeğini kucağına aldın. darısı bizlerin başına normal yada sezeryan olsun en önemlisi sağlıkla doğması bebişlerimizin sırf bunun için bile çok şanslısın maşallah canım zeyn77 elifim ömerim

Burcu canım hıkayenı okudukca gozumden yaslar dusdukce kızımda ıcerden tekmelerı bastı valla ne oluyor anne nıye aglıyorsun dıye allahım bu guzel duyguyu bana ve butun arkadaslarıma yasatsın ınsallah saglıkla bebeklerımızı bızlerde kucaklarımıza alalım O kokuyu bıran once bende duymak ıstıyorum Tekrar tebrık ederım canım C

hazalcım, maşallah sana ya y ne güzel normal doğum yaptın. Ama ilk suyun geldiğinde gidip tekrar yatmanda ayrı bi olay ha ben olsam en başından telaşla koştururdum hastaneye, çok rahatmışsın Allah analı babalı büyütsün canım ya, mutluluklar dilerim eşin ve bebeğinle . push ;

canım Allah analı babalı büyütsün, kaderini güzel etsin inşallah. doğum hikayen beni de çok duygulandırdı, inşallah hepimiz kavuşuruz miniklere sağlıcakla N

Allah anali babali büyütsün insallah darisi basima bende yazarim insallah güzel ve kolay mutlu dogum hikayemi insallahhhh. Allah bütün hamile bayanlara kolay dogum nasip etsin insallah saglikla hayirlisiyla...

Aşağıdaki yazı Demir le benim hikayemiz. Üç kısımdan oluşuyor: Hamilelik öncesi, hamilelik dönemi ve doğum. Sıkılmadan okumanız dileklerimle: 10 Mart 2010, sabah saatleriydi... Topu topu iki ay olmuştu O'nu aramıza katmaya karar vereli. O'nun aramıza katılmaya karar vermesinin bu kadar kısa sürmesine ise hala şaşırıyorum. Evimiz Şişli Etfal Hastanesiyle aynı sokaktaydı. Sıra sıra eczanelerle dolu bir sokak işte. Daha önce defalarca ''aman tanrım yoksa hamile miyim?'' paniğiyle test almaya gittiğim eczanelerden birine gitmedim bu sefer, bu sefer başkaydı, bu sefer orda olmasını istiyordum. İki ayda olmazdı tabi ki, birazcık beklememiz gerekecekti, ama yine de başka bir eczane seçtim, testimi aldım eve döndüm. Bir sigara yaktım. Düşündüm sonra '' belki de bu son sigaram olur''... Reglim sadece ve sadece bir gün gecikmişti, gecikme bile sayılmaz. Hamile olsam bile testte çıkmama ihtimali çok yüksek. Şimdiden sabırsızlanmaya başlamıştım, belki de aylarca sürecek bir çabalamanın başlarındaydık oysa ki, sabırlı olmam gerekecekti. Testi yaptım, beklemeye başladım. Daha önce o testi her yapışımda korkudan yüreğim ağzıma gelmiş olmasına rağmen o ikinci çizgiyi görmek istiyordu bir yanım aslında. Her seferinde inanılmaz bir rahatlama eşliğinde garip bir hüzün kaplardı içimi. Bazen gözlerim yanılırdı, ikinci çizgiyi görürdüm hayal meyal, gözlerimi kapatıp açtığımda geçerdi. Bu sefer geçmedi sanki. Allah allah... Emin de olamıyorum ki çok silik bir çizgi bu. Var mı yok mu... Plasebo etkisi galiba. Testi kaptığım gibi eczaneye girdim tekrar. Testi gösterdim. ''Bu pozitif demek mi şimdi, çok çok silik bir çizgi daha var galiba siz de görebiliyor musunuz?'' diye sordum. Yanımda ilaç almak için gelmiş yaşlı bir teyze vardı. Eczacıdan önce o cevap verdi: '' Benim kızımın da testi böyle silik çıkmıştı evladım, allah bağışlasın hamilesin.'' Gözlerim dolu dolu eczacıya çevirdim başımı, başını salladı gülümseyerek, hüngür hüngür ağlamaya başladım sonra, koşarak çıktım eczaneden evime attım kendimi. Üç-beş minik hücre için ne büyük bir coşku, nasıl tarifsiz bir sevinç... Önce babasına haber vermeliydim tabi. Bilen bilir söylüyorum hep, dünyanın en duygusuz anıydı heralde kocamla hamileliğimi paylaştığım an, hamburgercide bile çok daha romantik dakikalar yaşamışızdır. Hamileyim dememin üzerine toplantıdayım diye bir cevap geldi telefondan. Keşke akşam olmasını bekleseydim, keşke planlasaydım, keşke keşke keşke... Hamileliğimin ilk ve tek keşkesi oldu bu olay. Sonrası güllük gülistanlık muhteşem bir hamilelik... 13 Mart 2010, seni ilk defa o zaman gördüm miniğim. Gördüğüm sen bile değildin aslında, minicik bir keseydi. 4.47 mm boyutunda minicik bir kese, içinde sen olacaktın daha sonra. O ufacık lekeyi o kadar çok sevdim ki ben. Tarifi imkansız bir heyecan yaşattın bana. Önüme gelen herkese hamile olduğumu söylemek istiyordum. ''Ben hamileyim!!'' Ne kadar güzel bir cümle değil mi. Telefonlar, tebrikler, heyecanlı sesler, sevinç gözyaşları... Sen buydun işte, inanılmaz bir heyecandın sen miniğim. Benimdin. Benim içimdeydin. Canımla can katacaktım sana, koruyup kollayacaktım içimde, sevgiyle besleyecektim. Seni sonsuza kadar çok sevecektim. Mükemmel bir hamilelik yaşattın anneciğim bana. En ufak bir sorunum olmadı uzunca bir süre. Mide bulantıları, baş dönmeleri, halsizlikler yakınımdan bile geçmedi. İkimiz de çok sağlıklıydık hep. Seninle mükemmel bir uyum içindeydik miniğim, sen ve ben, harika bir bütünün parçalarıydık. 5 Mayıs 2010 günü erkek olacağını öğrendik oğlum. Babanın gururu tarif edilemezdi. Ben şoktaydım itiraf ediyorum. Oğlum olması fikrine alışmam iki hafta sürdü. İki hafta sonra ''tamam dedim, ben zaten oğlan anası olmak için yaradılmışım :) ''. O gün ismin hazırdı kafamda. '' Demir '' olmalıydın sen, demir gibi turp gibi bir bebektin sen zaten. Ama babanın ismini kabul etmesi haftalar sürdü ne yazık ki, neyse geç olsun güç olmasın Demir'im. Haftalar geçirdik beraber. İlk hareketlerini Mayıs sonu gibi hissetmeye başladım. İlk tekmeni iste 8 Haziran günü attın anneciğine. O günden beraberliğimizin son haftalarına kadar kıpır kıpırdın içimde. Doktorları çıldırttın, beni çok mutlu ettin. İçimde dönüp durduğun her saniye varlığın anlam kazandı. Büyümen güçlenmen çok hoşuma gitti oğlum, gurur duydum seninle. Sürekli gezdik, haftanın üç günü dışardaydık. Spora gittik, yüzmeye gittik, alışveriş yaptık beraber, tatile gittik, Ege turu yaptık miniğim. Gezmeyi çok sevdin hep. İçimde minicik ayaklarınla dünyaları katettin aslında. Yedik içtik herşeyi sonra. Hiç yemek seçmedik seninle. Çok güzel beslendik. Sonunda da tosun olduk zaten :) 34. haftaya kadar sorunsuz problemsiz geçen beraberliğimizde 34. haftadan sonra ağrıları sızıları başladı anneciğinin. Oturup kalkmak, yatıp uyumak, sokağa çıkmak zor gelir oldu. Senin de yerin daraldığından herhalde az kıpırdar oldun içimde, çok uyuyup az oynuyordun artık. Birkaç kez hastaneye gittik hatta oğlum, çok kızdım sana hareket etmediğin için, üzdün beni Günler geçtikçe ben mutsuzlaşmaya, sen hareketsizleşmeye başladın iyiden iyiye. Derken... Hamile olduğumu ilk öğrendiğim günden beri normal doğum istemiştim. Doğum bir eylemse, ancak ve ancak bu eylemi gerçekleştirerek ''doğurdum'' diyebilirdim. Başka seçeneğim yoktu. Demir 28. hafta itibariyle normal doğum pozisyonu almış, 34. hafta itibariyle de kanala baskı yapmaya başlamıştı. Doğuramamam için hiçbir engelim yoktu son günlere kadar. Birkaç kez hastane ve doktor değiştirmek zorunda kaldım hamileliğim boyunca, uzun ve sıkıcı bir hikaye. Doğum yapmaya karar verdiğim hastaneye ikinci gidişimdi henüz. 23 Ekim 2010 günüydü. NST de sancı çıkıverdi birden. 36. hafta sonlarındaydık, çok erken değildi doğum için. Zaten ben de sabırsızlanmaya başlamıştım iyiden iyiye, oğlumu biran önce kucaklamak istiyordum. Ama doğanın en iyisini bildiğine inancım sonsuzdu. Eğer Demir'imin gelmesi gerekiyorsa gelirdi, paniklemedim o yüzden çok fazla. Doktor NST nin birkaç gün içerisinde tekrarlanması gerektiğini söyledi. Bebek sıkıntıya girebilir dedi, bir hafta daha bekleyemeyiz. Eve döndüğümüzde endişeden çok heyecan yaşıyordum. Sancılarım başlamıştı, doğuma çok az kalmıştı, oğluma kavuşmama belki de saatler vardı. Gece belki sancılarım artar umuduyla bekledim de bekledim ama ne gelen vardı ne giden. Pazartesiyi ettim sancı bekleye bekleye ama sancılarım artacağına azaldı, ve geçti gitti. Kayınvalidem geldi o gün. Hamileliğimin kalan günlerinde ve lohusalığım boyunca yardımcı olacaktı bana. Doğumun bu kadar yakın olabileceğini hiç tahmin etmemiştik biz. Salı sabahı hadş hastaneye gidelim dedim kendisine, NST tekrarlanacak sen de torununu görmüş olursun. Doğum yapacağım hastane uzakta olduğu için yakındaki bir başka hastaneye gittik. Çatı muayenesi denilen birşey var ya hani hamilelerin korkulu rüyası, kadın dedi yat bakalım. ''Bu çocuğun burdan sağ çıkma ihtimali yok.'' dedi muayene sonunda. Bana bu cümleyi kurdu. Başımın döndüğünü, dizlerimin gevşediğini hissettim önce. Ben normal doğum yapamayacaktım, ben eksiktim, doğanın kadınlara bahşettiği bu zevki tadamayacaktım ben. ''Kesinlikle yapmazsın'' dedi doktor. Şu an kim bilir nerde bir kağıtta yazılı ama adını hatırlayamadığım bilmemne kemiğim çıkıntılı, bilmemne çıkışı dar ve kapalıymış. ''Üzülme, elinden birşey gelmez ki bu konuda'' dedi. düşününce hak verdim. Kendimi toparlayabilmek için NST odasına gitmeye ve NST sonucundan sonra ayrıntılı konuşmaya karar verdim. NST odasına girdik, kayınvalidem beni teselli etmek için normal doğumun zorluklarından dikişlerden ağrılardan bahsetmeye başladı ama hissediyordum ki o da üzülmüştü. Kalp atışlarını dinlemeye başladık oğlumun, ben o ritimle biraz sakinleştim. Dedesine telefon edip sesini dinlettik hatta miniğimin. Benim kafamda binlerce düşünce öylece geçirdim o 20 dakikayı. NST çıktısını alıp doktora gittik tekrar. Elimdeki sonuca baktığımda sancı görmüyordum hiç, doktor da bunu söyleyecekti tabi. Ama oğlumun kalp atışlarına dikkat etmemiştim hiç, küt küt atıyordu işte, grafiğe niye baksaydım ki. ''Bebek biraz sıkıntıda'' dedi sonra doktor. Hayal meyal hatırlıyorum. ''Doğuma alınmanız gerekebilir, NST yarın tekrarlansın''. Sezeryanı kabul edebilirdim, sorun değildi, ama oğlumun sağlığı bozuk olamazdı, olmamalıydı. Herşey dört dörtlüktü şu ana kadar. 40. haftada bebeğini karnında kaybeden bir kadın okumuştum, hüngür hüngür ağlamıştım, kendimi yerine koyup hislerini anlayamamıştım bile, uyuşmuştum kadının halini düşündükçe. Doktor bu cümleyi kurduğunda en kötüsünü düşündüm işte niyeyse, eve dönüş yolu çok zorluydu. Ertesi sabaha doğumu yaptıracak doktorumuza randevu aldık. Ankara'ya ailemizin geri kalanına haber verdik. Ertesi gün acil ameliyata alınabilirdim. Neler hayal etmiştim doğumumla ilgili, neler istemiştim, neler oluyordu. Eşim sakin görünmeye çalışıyordu ama o da beni suçluyordu bir yandan. ''Belki aç gitmişsindir, sezeryan fikrini duyunca moralini bozup oğlumu germişsindir'' diyip duruyordu. Salıyı çarşambaya bağlayan o gece benim için çok zordu, sabah randevu saatinin gelmesini beklemek de gerginliğimi arttırmaktan başka bir işe yaramamıştı. Randevu saatimiz geldi, doktorun kapısından içeri girdik, durumu açıkladım. Önce yat muayene edelim dedi, doktorun dediklerini tekrarladı, normal doğum yapamayacaktım. Zaten o an benim için çok önemli değildi bu durum artık. Sonra NST odasına gittim. Monitörü gözümle takip ederek yaklaşık yarım saat geçirdim içerde, durum aynı görünüyordu, dünkü gibiydi durum, kalp atışları fazla stabildi. Soğuk soğuk terlediğimi hissediyordum. Ve kalbimin üzerinde oturan birşeyler vardı, her nefes almaya çalışmamda baskısını arttırıyordu sanki. Gerginliğim iyice artınca oğlum da büsbütün oynamaz oldu içimde. Doktorun odasına gittik son kez, korka korka... ''Durum pek iyi değil'' dedi doktor, ''pazartesiye kadar bekleyebiliriz ama garanti veremem, karar sizin, yarın da alabiliriz''... GARANTİ VEREMEM! Neyin garantisi? Oğluma ne olacak? Pazartesiye kadar nasıl bekleyebilirim kalbimin üzerindeki bu ağrıyla. ''Siz dışarı çıkıp karar verin'' dediler sonra bize. Üçümüz çıktık dışarı. Babası bana baktı, ''bence yarın olsun'' dedi, ağlamaya başladım. ''Neden ağlıyorsun'' dedi, karar vermek zorunda kalmak çok zordu, ''nasıl ağlamam'' dedim, ''oğlumu erkenden kesip alacaklar, bunu yapmaya hakkımız var mı, beklersek de bebeğimin hayatı riske girecek, nasıl ağlamam''... Karar aşaması acılıydı, ama doğru karar verdiğimizi biliyordum, yapmak zorunda olduğumuz şeyi yaptık, perşembe gününe ameliyat ayarlayacaktık. 37 haftalık heyecanlı bekleyişim, hiç ummadığım bir şekilde ertesi gün sona eriyordu. Neler olacağını, neler olabileceğini hiç bilmiyordum. Allaha sığınıp gözyaşlarımı içime akıtmaya başladım o dakikadan sonra. Sonrası tam bir koşuşturmaca oldu zaten. Ameliyat için ayarlamalar, anestezi uzmanıyla görüşme, spinal sezeryana karar vermem, yoğun bir telefon trafiğiyle Ankara'daki ailemizi çağırmamız, onların apar topar hazırlanıp yola çıkmaları, evdeki son eksikleri halletmeye çalışmamız, çantaları kontrol etmemiz, birbiri ardına yoğun bir koşturmacaya girdik birden. Olanlar aklıma geldikçe ağlamaya başlıyordum ama oğluma kavuşmama sadece bir gün kaldığını düşündükçe de heyecandan yerimde duramıyordum sanki. Ben anne oluyordum, sadece bir gün sonra sıfatım değişecekti, anne olacaktım ben, inanamıyordum. Gece annemler Ankara'dan geldiler. Eve geldiklerinde saat 1'i geçmişti. Çok heyecanlıydı herkes. Benim korkularımı yatıştırmak adına sakinmiş numarası yapıyorlardı, fakındaydım, ama evde bir gerginlik olduğu belliydi. Saat 4'e doğru yatıp uyuyabildik ancak. Demirle beraber son gecemdi, son kez o karnımdayken girdim o yatağa. Doğru dürüst uyuyamadım tabi, sabah 8de zıpladım kalktım zaten. Bütün ev benin uyanmamı bekliyormuş, birden koşturmaca başladı evin içinde. Herkes kahvaltı yaparken ben duşumu aldım, kuaföre indim geldim, oğlumun odasını kontrol ettim, eksik kalmaması için tekrar tekrar gözden geçirdim herşeyi. Ameliyat saat 1deydi, 11de eşimle evden ayrıldık. Şakır şakır yağmur yağıyordu 28 Ekim günü. Yol boyunca çok gergindim. Sessizdik. Eşim arada sırada ellerimi avuçlayıp öpüp kokluyordu, gerginliğimi azaltmak yerine daha da arttırıyordu aslında ama ona belli etmedim. Hayati tehlikesi az olan bir ameliyat olsa da sonuçta çık bir karın ameliyat geçirecektim. Kafamda binlerce kötü düşünce kurguluyordum. Belki babası oğlumuzu bensiz büyütmek zorunda kalacaktı, belki ben son kez biniyordum kocamla o arabaya. Şimdi çok saçma geliyor tabi, ama o an o kadar gerçekti ki bu düşünceler arada sırada gözlerimden birkaç damla düşmesine engel olamıyordum. Sonra hastaneye ulaştık. Odanın ayarlanması, eşyaların yerleştirilmesi filan derken saat 12.30 oldu bile. O arada da yakın bir arkadaşım, bizden sonra evden çıkan ailemiz, son günde telaşla ayarlanan doğum fotoğrafçısı katıldılar eşimle bana. Odada beklerken hemşireler gelip hazırlanmam gerektiğini söylediler. Bir tanesi NST cihazını ayarlarken, diğeri bir önlük uzattı bana. '' Poposu açık olanlardan mı'' diye sordum, gülümseyerek evet dedi hemşire. Heyecanım inanılmaz artmıştı. Korkularım artık zapt edilemez derecedeydi zaten. Hazırlandım, son kez NSTye girip Demir'imin kalp atışlarını dinledim. Herkes odada bana bakıyordu. Derken hastamızı almaya geldik dediler kapıdan giren birileri. Anneme baktım hüngür hüngür ağlıyordu, gülümsemeye çalıştım. ''Kim inecek aşağı hastayla'' dediler birileri eşi gelsin derken ben de kocam tabi ki diyordum. Yanıma geldi, elimi tuttu, yeniden ağlamaya başladım. '' Herşey çok güzel olacak, bana güven'' dedi sevdiğim erkek. Fotoğrafçı ''Aaa ağlıyor musun, ne var ağlanacak'' dedi. Hemşire ve hastabakıcılar gülümsediler. Sustum... Ameliyathanenin kapısında buraya kadar dediler eşime, bakıştık, o kapının diğer tarafında kaldı, biz soğuk olan içeri girdik. İnanılmaz pozitif bir elektrik vardı bütün çalışanlarda. ''Aman tanrım cdyi yukarda unuttum dedim'', güldüler ne cdsi dediler. ''Demir'in cdsi dedim, karnımdayken onu dinledik beraber hep, doğumda da çalsın istiyorum''. Hemen babayı gönderip aldırıyoruz dediler. Uyutma ve uyandırma odasına götürdğler sonra beni. Fotoğrafçımız yanımdaydı hep, kendisine teşekkür ederim çok yardımcı oldu. Genel anesteziden uyanmaya çalışan bir bayan vardı, ikiz doğum yapmış, onun inlemelerini duyuyordum. O an güçlü hissettim kendimi. Dimdik durmalıydım, ameliyatta bir problem çıkarsa uyuturlardı beni, oğlumu göremezdim. Ben ilk görmeliydim onu, ilk kez ben dokunmalıydım. Güçlendiğimi hissettim. Bir hemşire geldi sonra, sonra da doktorum gelip elimi tuttu, nasıl olduğumu sordu ve hemşireye hadi patlatmadan bir damar yolu açıver dedi. Onlar gülüşüyorlardı ama ben panik olmuştum komik bir şekilde :) Damar yolum açıldı, ameliyathaneye soktular beni. Cd çalar bozulduğu için epey uğraştırdım içerdekileri ama düzeltemediler. O kadar mutsuz oldum ki nerdeyse eşimden laptop isteyeceklerdi, tamam dedim abartmayalım gerek yok. Anestezi uzmanı geldi sonra. Pozisyonumu aldırdı. Daha ''Önce local yapacaksınız değil mi?'' diye sorarken belimde minicik bir sızı hissettim. Saniyeler içinde bacaklarım uyuşmaya başladı. Yan tarafa kay hadi diyorlardı ben de onlara güldüm kolaysa bu bacaklarla sen kay dedim bir hemşireye. Beni yatırdılar sonra. Bacaklarım çoktan benim bacaklarım olmaktan çıkmıştı bile. Kollarımı iki yana açtılar, bağlayacak mısınız, istemiyorum dedim. Tamam bağlamayalım ama hep burda tutacağına söz ver dediler. Aradaki perdeyi gerdiler. Doktorum hazır mıyız dedi, ve başladı. Bir yandan fotoğrafçı, bir yandan hemşireler, hepsi sürekli konuşup duruyorlardı. Doktorum bizim okuldan metalurji mühendisliğini terk edip tıp okumuş onları anlatmaya başladı, ben Demir'in hikayesini anlatmaya başladım. Anestezi uzmanı dalga geçiyordu bir gün önceki ağlak halimle. Derken birisi karnıma bastırdı, birisi de ah dedi. Ben neler olduğunu anlamaya çalışırken içerde oğlumun sesi yankılanmaya başladı. Oğlumuz geldi dedi doktorum. Şoka girdim o an, ameliyatın başladığını dahi hissetmemiştim, ve sadece üç beş dakikadır ordaydık. Oğlum deliler gibi ağlıyordu, ben de tabi mutluluktan. Ağlaması hoşuma gitmişti, ciğer problemi yaşamayacağımızı düşündüm. '' İyi mi diye sordum'', ''turp gibi dediler'. Neden hemen yanıma vermediklerini anlamadım, sağ tarafta temizliğini yapıyorlardı, ben de başımı o tarafa çevirdim seyretmeye başladım. Çılgınlar gibi ağlamaya devam ediyordu. Ben de bir yandan ağlayarak bir yandan da '' oğlum ağlama ben burdayım anneciğim '' dedim. Sesimi tanıdı gözlerini açtı. Yanıma getirdikleri anda da tamamen sustu. Teni tenime değdiği an tutuştuğumu hissettim. Sonsuza kadar yanacak bir ateşi alevlemişti birisi sanki. Saçlarını öptüm. Götürdüler sonra. Yukarda görüşürsünüz hemen getiririz zaten genel olmadığınız için dediler. Görüşürüz oğlum dedim. ''Oğlum''... Karnımdaydı, şimdi dışarda yanımdaydı. Sağlıklıyı. Korktuğum hiçbir şey başıma gelmemişti. Gülümsemeye başladım. Ameliyatın kalanını hatırlamıyorum diyebilirim. Sadece hemşirelerden biri perdenin benden tarafına geçip bak oğlun ne yaptı dedi. Ağzı yüzü kan içerisindeydi. Noldu ki dedim. Karnıma bastırdıklarında oğlum çıkarken tepişip kan sıçratmış üzerine, ah sesi de ondan gelmiş :) Başka hiçbir şey yok ameliyat hakkında, gerisi toz duman... Ameliyathaneden çıkarken eşim bıraktığım yerdeydi. Gülümseyip ''Oğlumuzu gördün mü ''dedim. Gözleri ışıl ışıldı. Dünyanın en güzel duygusunu yaşamıştık birlikte. ''Evet çok güzeldi'' dedi. Annem, eşimin ailesi, arkadaşlarımız, hepsi ordaydı. Herkes çok güzel bir bebek allah nazarlardan esirgesin diyordu. Ben de gurur duyuyordum, sanki ben yapmıştım, ben çizmiştim ağzını yüzünü. Sonradan öğrendiğime göre bütün ahali ameliyathane kapısında beklerken Demir bey çıkınca peşinden gitmişler hemen. Bir tek kişi bile kalmamış kapıda. Yukarı çıkmışlar bebek bakım odasının önünde beklemeye başlamışlar. Bir hemşire çıkınca bebeği sormuşlar. Annesi gelmeden getiremiyoruz odaya cevabını alınca da beni hatırlamışlar saolsunlar, aaa Burcu aşağıda kaldı diye :) Odamıza girdik sonra. Hemen oğlumu istedim, getiriyoruz annesi dediler. Anne olmuştum işte ben, herkes biliyordu artık. Sonra oğlum girdi içeri. Güneşim, ışığım, sevgilim, sevdiğim, tarifsiz bir duygu, anlatması imkansız hisler. Kucağıma verdikleri anda gözlerini açıp bana baktı. Herşey çok doğaldı, yabancılık çekmedik hiç. Sanki günlerdir birlikteydik. Bakıştık, emmeye başladı sonra. Ben onu seyrettim, o karnını doyurdu. Uyuyakaldı orda. Her yerine baktım. Gözlerine, burnuna, dudaklarına, yanaklarına dokundum. İpek tenini kokladım. Hayatımda koklamadığım bir kokuydu. Bu kadar güzel bir koku var olmazdı zaten. O benimdi işte. Benim oğlumdu. Dünyanın en güzel bebeğiydi. Bana düyanın en güzel duygusunu tattırmıştı. Dünyanın en şanslı kadını bendim... İki gün kaldık hastanede. Eşim markete gitmek dışında iki dakika bile yanımdan ayrılmadı. İlk gün çok zordu tabi ameliyat sonrası adına. Şimdi yavaş yavaş toparlanıyoruz. Normal doğuramadım ama oğlum sağlıkla dünyaya geldi. Eğer bu ameliyat olmasaydı belki de bambaşka sonuçlanacaktı hamileliğim. Şükürler olsun ki çabuk ve doğru karar verdik, şükürler olsun ki ikimiz de çok sağlıklıyız. Şimdi sepetinde uyuyor yavrum. Üç günlük olduk bugün. Üç gündür üç kişilik bir aileyiz. Dünyada en çok sevdiğim insan, bana en çok seveceğim bir başka insanı hediye etti. Hissettiklerimin tarifi çok zor. Bütün kadınların bu duyguyu yaşamasını dilerim.