Terapi alsan canımm.. çok geçmiş olsun depresyon hastalığı çok zor biliyorum yardım alman gerekiyor. Baskalarının akıl vermesi daha çok sinirini bozar o yüzden uzmanından yardım al.

Geçmiş olsun diyim inşallah geçtiğini görürsünüz o günlerim geride kaldı dersiniz Depresyon tedavisi asla tek başına ilaç değil bunu tecrübe etmişsiniz zaten. Sizin yaşamaya ihtiyacınız var normal insanlardan bir eksikliğinizin olmadığını, hassas kalbinizle de güçlü olabildiğinizi görmeye ihtiyacınız var. Gerçekliğe ihtiyacınız var. Depresyonda insan kendini hiç çıkılmayacak bir çukurda hissediyor. Ama emin olun o çukurdan çıkılıyor. Yeterki umut etmeyi hayal etmeyi bırakmayın. Penguen

Psikiyatriye defalarca kez gittim canım, sonuç alamıyorum. Özelde bir psikiyatri profesörüne de gittim. Şuan maddi olarak terapi alacak güçte değilim.

Merhaba; 3 senedir majör depresyon ile baş etmeye çalışıyorum 28 yaşındayım ailemle yaşıyorum. Öncesinde bankacılık sektöründeydim ayrıldım şuan çalışmıyorum çalışmak istesem de ne konsantrasyon sağlayabiliyorum, ne de yataktan çıkacak kadar enerji toplayabiliyorum. Ciddi anlamda duygu durumu bozukluklarım var. Gitmediğim psikiyatri doktoru kalmadı. Kullanmadığım ilaçta hayatımı evde geçiriyorum sürekli aklımda düşünceleri durduramıyorum. Bu depresyon bende yüzümle ilgili geçirdiğim kimyasal yanık kazası sonra oluştu. Hayattan çok zevk alan mutlu bir biriydim. Şuan gelecekten çok korkuyorum. Sosyal hayatım bozuldu maddi kaygılar ve görsel anlamdaki özgüven kaybı sonucu artık aynaya bile bakmak istemiyorum. İkili ilişkilerimi sürdüremiyorum 30 yaşına geliyorum ve bir birey olarak ayaklarımın üstünde duramıyorum. Çalışmaktan korkuyorum artık. Hiçbirseyi yapacak potansiyelim kalmamış gibiyim. Sürekli kendimi yetersiz hissediyorum. Her gün güne bu ızdırap verici düşüncelerle başlamaktan attık tükendim. Ölmeyi çok kez istedim ama bunu yapacak güçte değilim. Kendimi kabullenemediğim için artık daha da dayanılmaz hale geldi. Gelecekten o kadar korkuyorum ki biliyorum ki yapayalnız ölmek zorunda kalacağım. Hayatı çok seven, kendini çok seven biriydim ve şuan aldığım her nefesten nefret ediyorum. Aileme yük oluyorum. Tek başıma ayaklarımın üstünde duracak kadar güçlü değilim. Böyle yaşamakta istemiyorum çünkü ruhsal anlamda çektiğim ızdırap yüzünden iyice yataktan çıkamaz hale geldim. Ruh kanseri olmuş gibi hissediyorum. Kimsenin beni anlamıyor oluşu, bana yardımcı olamayışı sen çok takıyorsun demelerinden yoruldum. Her gün nefes almak işkence çünkü bana. Sıkışıp kalmış gibiyim. Annem çalışıyor babam emekli olmasına rağmen çalışıyor onları çalışırken gördüğümde kendim yapamadığım hersey için utancın en kötü halini yaşıyorum. Hayal ettiklerimin hiçbirini yaşayamadım. Ve artık motivasyon enerji hiçbirsey kalmadı. Laroxyl10 mg fonksera10mg ilaç kullanıyorum. Kendimi suçlamaktan ve pişmanlık duygusundan bıktım artık hayatımın bitmesini istiyorum