Gerçekten bende de oldu bu hatta yeni başlık açtım belki daha geniş bir kitleye ulaşırım diye, cidden aşırı bir korku var ama önceden çok istiyordum

Planli hamile kaldım. Suan cocuk bakımından çok zorlanıyorum kolay degilms. Cocuklu hayatim güzel çocuksuzda guzeldi ama bir anlami yoktu şimdi yaşamamın bir anlami var

Rabbim yardımcınız olsun gerçekten kucağa alışmış bebek cok zor

Amin her nasip vaktine esirdir belki bu korkular geçer Rabbim zamanı gelince nasip ettiğinde

Benimki baya baya planlıydı. O kadar planlıydı ki hamile kaldığım günü saati falan biliyorum

Geçen ay kaldığımı "zannetmek" bile beni çok korkuttu. Neyseki regl oldum

Anne olmak güzel şey tabi, benimde en büyük korkum çocuk bakımı ilgi sadece tek bir yine toplanıyor, yaşınız kaç acaba BBlair Guru Anneler

Ilk hamileligim isteyerek oldu. O ay korunmadim gebe kalmışım. Ikinci hamileliğim aklimdan gecmezken olmuş. Hayatimda değişen en cok benim. O deli dolu hallerim, bunalinca kaçışlarim, bir seyleri heves edip sıkılmalarim en çok da sabretmeyi öğretti annelik bana.32 yaşında 3 çocuk annesiyim bu arada

Merhaba arkadaşlar isteyerek mi gebe kaldınız? Yaşamınız nasıl değişti? Çocuk olmadan önce mi sonra mı? Dertleşelim

Aynı şeyi ben de yaşadım. Regl olunca bir rahatlama geldi

Ve merhaba

Küçük kardeşimi ben büyüttüğümden az çok biliyorum. Yok zaten ben düşünmüyorum çocuk

Hazır olmadan olması ürkütücü

Merhaba nedenlerini ve yaşınızı sorabilir miyim eğer özel olmazsa

35 yaşındayım. 3 oğlum var. Ilki 28 yaşımda doğdu, cok kolay bir bebekti yerine koyardık uyurdu, oyuncak verirdik oynardı, ağlamazdı uyur uyanır sakin bi çocuktu. 1.5 yaşına kadar emeklemedi, hareketsizdi.2 yaşını bitirdiğinde yürüdü bu bizi endişelendirdi onun disinda her sey yolundaydi. Ikincisi daha 2 aylıkken pusetten kaydiriyordu kendini çok hareketli su an 2 yaşını bitirmesine az kaldi. Hareketliligine ve hizina yetişemiyoruz cok afacan. En küçüğü cok cok gazli ve surekli kusan bir bebek çamaşır ve temizlik isim hic bitmiyor. Her sekilde hayatim guzel cok şükür. şu an salgin sebebiyle surekli evde olmak cocuklarin enerjisini atanmaması zorluyor. Onun dışında olabildiğince onlari cocuksuz yasadigimiz hayata entegre etmeye calisiyoruz. Evimiz onlar icin minimum riskli az esyali, bizi yormayacak türden. Planli hamileliklerdi hep. Bence aileyien çok yoran tecrübesizlik ve sürekli yeni arayışlar. Gazi cikmayan bir bebek surekli aglayan kusanve sürekli kucakta olduğunda yıpratıcı oluyor. Aman sallasak mi orda yatmasin besik mi alsak, yanimizda mi yatirsak vs gibi arayislara girmek icinden cikilmaz bir hal aliyor bence.

Vallahi hazir değilseniz asla yapmayın kimseyide dinlemeyin bebek büyütmek o kdr basit bir şey degil

27 yaşındayım. Aslında çocukları severim öğretmenim. Ama kendi çocuğumun olma düşüncesine hazır değilim. Eşim istiyor fakat bende en ufak istek heves yok. Çok ağır bir sorumluluk ve fedakarlık. Ben köpek bakmak istiyorum sadece

Cesaret edenlere şaşkınlıkla bakıyorum açıkçası.

İlkinde planlıydı ama o kadar zorlandım ki asla diyodum yukardan bi ses asla asla deme dedi ki plansız hamile kaldım Kızım sağolsun baya çektirdi ne gecem ne gündüzüm belliydi insanlıktan çıkmıştım nasılsın diyolardı boş boş bakıyodum Özgürlüğe ve keyfe düşkünseniz zor hiç alanınız kalmıyor ama büyümelerini görmek değişilmez bir duygu. Allah kimseye eksikliğini göstermesin

27 yaşındayım bebegim 6aylik. Her bebeğe göre bu surec değişiyor kimi bebeğe bakmak çok kolay kimi bebeğe zor benim bebek kolay ama kucak isteyen bir bebek oda beni yıpratıyor