Aslında yaşadıklarımı daha önce muhtelif topiclere yazdığım mesajlarımda dağınık olarak anlattım. Ama bu sefer hem okuyanlara belki küçük de olsa bir faydası olur diye, hem de açıkçası kendim de aşamaları idrak edebileyim diye buraya yazmaya karar verdim. Birkaç ay sonra unuttuğum bazı şeyleri de tekrar buradan okuyup hatırlarım belki... Elhamdülillah bebeğim benimle şu an... 8 haftam bitti. Hala inanamıyorum, hala ne hissedeceğimi bilmiyorum. Çok fazla sevinmeye korkuyorum, onu tam olarak görebileceğim zamanı bekliyorum sanırım. Bir de onu beklemeye alışmışım galiba, bazı mesajları okuyunca hala hamile değilmişim, uğraşma sürecindeymişim gibi geliyor. İlk üç ayın daha riskli olduğu söyleniyor ya, biraz da ondan galiba. Bu kadar sakin olmayı beklemiyordum hiç... Hamile olduğunu öğrenip sakin sakin duran insanları anlamazdım. "Nasıl ya! Ben hamile kalsam sevinçten havalara uçardım, sokağa anons yaptırırdım." filan derdim. Öyle olmuyormuş... Bir süre ilaçla tedavi, sonra iki aşılama, iki tüp bebek denemesi... Genetik testler, rahim filmleri, polip ameliyatları... Ciddi bir sorun bulunamamıştı. Bende hafif polikistik over vardı; ama tedaviye hep cevap verdiğim için artık teşhis olarak "açıklanamayan infertilite" yazılıyordu. Sonunda üçüncü denememizde tuttu çok şükür. Dondurulmuş embriyoyla hamile kaldım. Bebek istememizin üzerinden aşağı yukarı üç buçuk yıl geçmişti ki meleğim benimle şu an. Çok daha fazla bekleyenler olduğunu biliyorum. Allah'ım hepsine hayırlı zamanda, hayırlı, sağlıklı evlatlar nasip etsin. Bizim gibi kucağına almayı bekleyenlere de hayırlı, sağlıklı bebişler versin. Çok şükür, artık çok fazla o günleri düşünmek istemiyorum. Elbette her şeyin yeri, zamanı var, her şeyin Allah tarafından takdir edildiği bir zaman var. Ben son denememizde farklı olan şeyleri paylaşmak istiyorum: Bir kere hiçkimsenin haberi olmadı. Eşim, bir arkadaşım ve ben... Sonuç olumsuz olursa kimseyi aramak zorunda olmadığımı düşünmek hep bir oh! dedirtti bana. Bu yüzden hiç stres yapmadım, çok rahattım. Sonra transfere girerken aşırı sıkışmadım. Daha önceki ikisinde çok sıkışmıştım ve bu beni acayip rahatsız etmişti. Bu sefer suyu abartmadım, o yüzden çok rahattım. Bu önereceğim bir şey değil ama transferden sonra iki gün dinlendim, o da sürekli yatarak değil. Sonra normalde yaptığım bütün işleri yapmaya devam ettim, hiç kendimi kasmadım. Ev işi de yaptım, pazara da gittim. Belki biraz abarttım ama kendimi de hepten strese sokmamak çok iyi geldi bana. Bunların dışında diğer denemelerde kullanmadığım kan sulandırıcı bir iğne kullandım farklı olarak. Sonucu öğrenmeye iki gün kala artık merakım iyice arttı. Dayanamayacak noktaya gelince annemler bana gelmesine rağmen dayanamayıp test aldım ve pozitif çıktı! Onlara çaktırmadan gittim hastaneye kan testi yaptırdım. Sonucu almaya eşim gitti, hamile olduğumu ondan öğrendim :) Ama hala kimsenin haberi yoktu ve kontrollü olmalıydık maalesef İki gün sonra kendi doktoruma gidip test yaptırınca güzel haberi herkesle paylaştık. İki hafta önce kesesini gördük bebeğimizin. Bugün de randevumuz var. Artık biraz daha şekillenmiş olarak görürüz sanırım. Şimdi hazırlanmaya başlayayım. Dönüşte tekrar yazarım...

Kabusum geri döndü! Migrennn! Allah'ım, hamilelikte daha beter oluyormuş. Neyse ki daha beterlerini de görmüştüm ama zaten bulanan midemi mahvetti, afedersiniz lavaboda çıkarmaya çalışmaktan bacaklarım kasılıp ağrımaya başladı. En sonunda kağıt havluya kolonya ile karabiber döküp ağrıyan tarafa koydum, o biraz rahatlattı. Tavsiye ediyorum, beş yılı aşkındır bu ağrıyı çeken biri olarak iyi geldiğini söyleyebilirim! İnşaallah devamı gelmez

ne güzel anlatmıssın cnm, en basta insan ne hissedeceğini bilmiyor ama o ultrasondaki küçücük keseye bile asık oluyor, zamanla bulantılar gececek minik kıpırtılar hissedeceksin sora, gülmene tepki veren üzüldüğünde kesilen hareketlerini farkedeceksin zamanla.. Cok güzel duygular, Allahım isteyen herkese nasip etsin kucağımıza aldığımız günleri de görürüz insallah

Sağlıcaklada kucağınıza alırsınız inşallah

Bebeğimm günaydın sana... Sabah her gözümü açtığımda senin varlığını hatırlamak çok değişik bir duygu... Uyanıp da gerinmekten korkmak, çok uzanmadan yatayım diye düşünmek yarı uykulu... İnşaallah ilerde minik tekmelerini de duyacağım. Her doktor ziyareti sonrası günlerin geçmesini iple çekiyorum, seni bir kere daha, daha da büyümüş olarak görebilmek için. Şimdilik son fotoğrafınla idare ediyorum, bir buçuk hafta sonra daha güzel bir fotoğrafın olacak elimde inşaallah. Gün geçtikçe seni fiziksel olarak olmasa da ruhumla daha çok hissediyorum. Ve hala korkuyorum aslında seninle ilgili çok konuşmaktan, sanki nazar değecekmiş gibi... Allah'ım seni bütün kötülüklerden korusun. Midem... Aslında neler neler yemek istiyorum sırf senin için, balıydı, ceviziydi, sütüydü... Ama içim almıyor maalesef Ama eminim bunun da bir sebebi vardır, senin gibi bir mucizeyi bana lütfeden Rabbim, eminim ki bunun için de bedenimde bir mekanizma geliştirmiştir ve yiyememem gerekiyordur. Birazcık daha büyüsen... Göbeğime bakınca orada olduğunu fark edebilsem... Seni o kadar çok seviyorum ki bunu kendime söylemeye bile korkuyorum.

Çok teşekkür ederim iyi dilekleriniz için, inşaallah isteyen herkese nasip olur. Bugün gittim bebeğimi görmeye, büyümüş teyzeleri, 17 mm olmuş Artık şekli şemali de belirginleşiyor. Kalp atışlarını da duydum, en çok heyecan katan oydu zaten. İki embriyo transfer edilmişti. Geçen sefer görünmedi ama bu sefer gördü doktor, diğer meleğim de tutunmuş ama gelişememiş. Kuzucuğumun yanında küçücük kalmış. Zamanla gidermiş. Ne yapalım, bu dünyada nasibi yokmuş. Hava çok sıcakk! Kendimi eve zor attım. Hala büyümemiş bir anne adayı olarak Sünger Bob izliyorum