Canım çok geçmiş olsun ve başın sağolsun, ben sizin gibi arkadaslara umut olmak için varım burda :) actıgım konularımdan başlıklı konumu okursan mutlu olurum ve evet ben de ıkı bebegını kaybetmıs bı anne olarak duygularını o kadar ıyı anlıyorum kı. Bu mutsuz depresif surecı yasamak kacınılmaz bılıyorum ama ınan bana bebısını kucagına aldıgında hersey bır anda degısecek Allah'ın ıznıyle ve sen dunyanın en mutlu kadını olacaksın :) Asla umudunu kaybetme, dua et bol bol ve başaracağına ınanarak yasa,,, etrafın soyledıklerıne kulak asma sakın, moral herseydır unutma, yasadıgın sey preeklampsi mi bılmıyorum ama asla tansıyonun cıkmamalı hamılelıkte, o kadar hassas bı çizgi ki ustelık kan sulandırıcı kullanman lazım, dr ların senı yonlendırecektır muhtemelen ama dr ıyı secmelısın... Herneyse ben şimdi minik prensesimle o kadar mutluyum kı emınım sen de bunu bıgun yasayacaksın, ben cok ınanıyorum ve sen de ınan... Umudu kaybetmek yok geleceğin güzel annesi :) sevgılerımle

aslında konuyu açıp açmamakta çok ikilemde kaldım içime atıp ben güçlüyüm deyip koruma kalkanımı takınmalımıyım yoksa yüzleşmelimi ilk göz ağrımı mayısta kaybettim onunla birlikte çok şey değişti daha sakin daha durgun daha öfkeli ve daha ağlamaklı oldum hala çok canım acıyor hep aklımda aldığım giysileri bi kenarda bekliyor bir bebek bir anne görsem ciğerimden bişe kopuyo sanki daha kapanmadan yaram 3 ay sonra tekrar hamile kaldım bir bebek özlemini yeni bir mis kokulu doldurabilirdi ancak ilk aydan hamile kaldım hiç beklemezken bayram öncesi çifte mutluluktu ama bir yanım kırıktı çook korkuyordum ya bunada bişe olursa diye 7. hafta geldiğinde kalp atışlarını dinlemeye gittiğimizde bu kezde boş gebelikle tanıştım bir hayal kırıklığı daha bir hafta daha bekledik neden olmasın dedim rabbim istedikten sonra herşey değişir dedim ama olmadı... dik durmaya çalıştım bu kez göz yaşlarımı kimseye göstermedim kimsenin bu kez karşıma geçipte aa sende seren serengil gibi oldun, tüp bebek yaparsınız tedavi olursunuz demesine izin vermedim offf çok karışığım okadar çok şey yaşadımki bu yıl yoruldum sanki antidepresan içmiş gibi kafam bomboş sinirlerim alınmış gibide cansızım ilk bebeğim ölünce herkes 2. dede olacak diye bişe yok iyi olacak dedi inanmak istedim 2. de böle oldu yinemi kucağıma alıp mis kokusunu çekemiyeceğim içime ilkinden sonra bu küçük parmak kesiği gibi kaldı bende ben hala sana yanıyorum galiba hikayem burda