çok zaman önceydi belki bir hata ama; çok gerçekti!!! bir çok şey yalanda olsa,,, gerçek olan birşeyler vardı bize dair mesela; bana verdiğin değeri hissetmem gibi, ya da senden almış olduğum bir anahtarlık gibi... şimdi; kelimeler mi boş, yoksa yetersiz mi bilmiyorum... ama söyleyemiyorum işte!!! zaman kayboluyor, geçip gidiyor günler, saatler acımıyor durmadan ilerliyor hergün yeni birşeyler oluyor ama olmuyor unutamıyorum işte!!! unutmak istedim mi? belki evet! ama bunun için hiç çaba göstermedim... bile bile aynı şeyleri her zaman her an yaşattım kenime! adı olmamalı bunun yok da zaten bi yaşanmışlık ... kime göre, neye göre bilmiyorum ama; özel ve çok güzel tıpkı dün gibi hiç yaşanmamış,,, olmamış ama; hep bugünde varmış gibi... !

bir gece, bir yakamoz ve büüyk bir boşluk belki biraz yağmur damlası, ya da bi damla güneş, yok yok hafiften yağan lapa lapa bi kar tanesi aslında sonbahar olsun; tıpkı dökülen yapraklar gibi olsun hikaye! birşeyler olmalı sana dair dokununca hissetmeliyim birşeyler olmalı kendimi hissetmeliyim aslında öyle birşey olmalı ki seni unutabilmeliyim!!! hayata karşı, zamana karşı, sana karşı birşeyler olmalı; ve ben kendimi bulabilmeliyim! çok cümleler ürettim böyle ve küçük anlamsız kelimeler; gitti, bitti, bu sefer son, UNUTTUM!!!! hayat hep tekerrürden ibaret ya işte ben hep aynı yerde buldum keniimi EN BAŞTA...! sonra başka mevsimler aradım adı sonbahar olmayacaktı... yazı,,, kışı,,, ilkbaharı yaşadım olmadı!

çare gelmiyor aklıma gitmekten başka gidersem sana kıyacağım biliyorum ama kalırsam yok olacağım! bunu görmeni istemiyorum mutluluk değil benimkisi öyleymiş gibi görünme çabası ! ve bu acı veriyor,,, incitiyor beni! halbu ki benim düşlerim güzeldi ''seninle'' vardık hep her yerde her düşte ve hiç kimse görmemişti o düşü bizden başka... hayal ediyordum hep geleceğimizi,,, güzel günleri,,, yok yok! hayal değil onlar benim umutlarımdı, yaşama sevincim belkide...! ama şimdi... neyse! şu an gözlerine bakıpta birşeyleri anlatamamak... bu nasıl birşeydir ki bu kadar soyutladı beni senden sana ulaşma çabam; bir kağıt parçasına karaladığım bir kaç cümle... BÖYLE GıTMEK ıSTEMEZDıM, ıNAN, ÇARE GELMıYOR AKLIMA GıTMEKTEN BAŞKA,, GıDERSEM SANA KIYACAĞIM,,, KALIRSAM YOK OLACAĞIM .

adına yalnızlık dediğim tuhaf bir gölge içindeyim her nereye gitsem yanımda her ne yöne baksam bir adım uzağımda adına hüzün dediğim sahte bir gerçek içindeyim her aynaya baktığımda karanlığında kaybolduğum her yaşanmışlığımda kendimi boşluğunda bulduğum adına sonbahar dediğin o mevsimdeyim yapraklarımın döküldüğü gözyaşımın denize karıştığı ve bir bankta hayallerimin yenilendiği ve bunların arasında... adına aşk dediğim tuhaf bir yalnızlık içindeyim karanlığında kaybolduğum bir hüznün gölgesinde bir bankta hayallerimi ararken gözyaşımın denize karıştığı bir sonbahardayım yalnızlık,,, hüzün,,, sonbahar ve aşk!!! karmaşık yaşanmışlıklar... aslında ; birsürü haller içinde halim ya da, seni sevmeye hüküm giydim!!!

yine bitti; yine bir yerlerde birilerini bırakarak başka bir yerde bekleyen birilerinin yanına gitmek üzere yolculuk başladı... vedalar hep hüzünlü oluyor,,, gidince bunu anlamıyorsun ama birilerini yolcu ederken diğerlerininde nasıl hüzünlendiğini anlayabiliyorsun... çünkü ; aynı hüzün sende de derinlerde bi yerlerde hep varolan aslında!! hem ne demişler ; ''gidene kal, kalana git denmez '' hep çelişik gelmiştir bu cümle bana sanki kelimelerin arasında anlamsızlık,, saçma-sapanlık varmış gibi... öylesine söylenmiş gibi... neyse...

küçük zamanlar vardı geçmişe dair... uçsuz bucaksız bir umut ve,, alabildiğine büyük,, anlamsız ve tuhaf bi hüzün!!! bize dair de hayallerim vardı anlamı çok,,, ama sahte!!! gelecek yok,,, ama hayal işte... hayat işte... saçma-sapan birşey sadece bana ait biz diye bir kavramı olmayan bi yaşanmışlık... sana dair,,, bana ait,,, bir damla gözyaşı...