ciğeri yanan anlar seni içi yanan canından can kopan anlar seni ben anlarım seni bizim gibiler anlar evlatlarımı kaybedeli 4 gün oldu benden daha iyi ciğer sızını anlamaz kimse allah sabır versin bize bizim gibilere ferhatt bebeğim melek

Sağol canım hep keşke keşke dedim ilk başlarda ama gercekten bazı şeylere müdahele edemiyorsun benim, evladımın nasibi buymuş diyorsun elindeen hiçbir şey gelmiyor K

Allah yardımcın olsun inşallah... kendini suçlama lütfen.. evladının nasibi bu kadarmış demek... Rabbim sana sabır versin ve inşallah hayırlı zamanda sağlıklı, uzun ömürlü bir evlat versin.. B

Zaten hergün bu foruma giriyorum benim gibi olan anneleri okudukça kendimi yalnız hissetmiyorum bende seni çok iyi anlıyorum uzaklarda bir yerlerde bizi anlayanların olması güzel, hiiç aklımdan gitmiyor her an benimle yavrum dışardan eve geliyorum kayınvalideme şimdi eved eolacaktı kapıyı açacaklardı bana gülücükler açacaktı diye daha ne hayaller, her sabah onunla uyanıyorum güne bir sabah bile onu düşünmeden uyandıgımı hatırlamam kalkar kalkmaz ilk aklıma gelen bebeğim allahım bizlere bolca sabır versin yoksa bu acı zor bi acı K

Teşekkür ederim canım evet yeni bir bebek dindirir acımı bende öyle düşünüyorum ama bşraz daha zamana ihtiyacım var sağlık açısından yoksa bir bebeğe hemen ihtiyacım var kollarım bomboş hala sütüm geliyor

yüce rabbim sabır versin diyecek başka bişeyimiz olmuyor malesef sende bizim gibi melek annesi oldun çok zormuş yaşayan bilir evlat acısı bambaşka inşllah tez zamanda hamile kalırsın sağlıkla kucağına alırsın K

insan okurken bile kötü oluyor yanmaz mı canın... Allahtan sabır dilemekten başka elden bir şey gelmiyor işte... cennet bir meleğin var artık... sen kendini suçlama nasip işte... hazır olduğunda kardeş yaparsınız ona... acın bitmez ama yeni bir can iyi gelir size... Allah yar ve yardımcınız olsun... amin.. K

Merhaba kızlar arada konuların altına yazdım ama birde burda başlıkta anlatmaya karar verdim hikayemi dinmiyor çünkü içimin yangını anlattıkça paylaştıkça benim gibi anneleri gördükçe sanki az biraz rahatlıyor gibiyim. Amacım kimseyi üzmek değil sadece paylaşmak. Doktorum cesaretlendirirdi beni normal doğum yapabilirsin diye çatı muayenesi bile yaptı her şey yolunda sen normal doğum yapabilrsin dedi ve tam gününde geldi sancılarım hastaneye gittiğimde iki tane ebe il gittik doğuma 4 saat sancı sonunda beni sezeryana aldılar yavrım o esnada kakasını yutmuş hem de uzun süre karnımda oksijensiz kalmış dogudugunda aglamıyormuş hemen küveze aldılar ordan tam teşekküllü bir üniversite hastanesine ardından yorgun, acı ile dolu bir 3 ay 3 ay bekledim yavrumu her gün bi tahlil her gün bi test beyi yok erimiş dediler yaşamaz bu çocuk dediler elbet birgün ölecek dediler ölmezse de sizle birlikte her gün ölecek hemşire ablasıyla birlikte ben yapamam ki dedim her tarafında cihaz var yavrumun ya birisi değiştirdim haltını dile diler allahım bu nasıl bir acıdır dedim lohusalık falan hikaye dikişlerimi bile aldırmdan koşup gidiyordum yanına o hastane koridorlarında doktorlardan bir umut bekliyordum yok yok yok uyuyor meleğim tatlı talı hiç aklımdan gitmiyor gözleri burnu dudakları yüzü hep aklımda ilk başlarda ağlamaktan bi hal oluyordum yanında sonra dedimki hayır annesi kızınla geçireceğin belki az bir vaktin kaldı onu da güzel geçir konuş, öp, kokla hepsini yaptım altını bile değiştirdim kuzumun hemşire ablası geldi gel beraber değiştirelim dedi ben yapamam dedim her tarafı cihazlara bağlı ya kaldırırken bir şey olursa dedim korkma ben yardım ederim dedim oyyy ölürüm onun popsuna temizledim sardım altını öylee uyuyordu miniğim eline dokundukça bazen tepki veriyordu refleks diyordu doktorlar umutlanmayın, allahım sen istersen yaparsın kızıma verirsin sağlık sıhhat diye çok dua ettim ama olmadı demekki küçük kuzumu daha çok istemiş allahım yanına almayı dedim... Sonra birgün geldi o kötü haber bebeği kaybettik diye, oyyyyyy dedim yavrum benim dayanamadı daha fazla kuzum gittik defnettik seneye mezar yaptıracağım tatlıma... işte böyle kızlar aslında o kadar çok şey var ki anlatacağım içim çok yanıyo annem geliyor beni öpüyo kokluyor anne diyorum bende öpüp koklayacaktım yavrumu niye böyle oldu diyorum o kadar çok neden aradım ki bi dönem kendimi suçladım ilk başta istememiştik bebeği çünkü plansızdı ama sonra çok sevdim onu çok alıştım ona acaba ondan mı bıraktı bizi dedim, çok hassas bi hamielelik geçirmiştim çok ağlamıştım acaba ondan mı gitti dedim bir sürü bir şey dedim hala da diyorum sanki kızım bana kızmış gibi geliyo babasıyla kavga ederdik acaba onlara mı kızdı diyorum mantıksız gelebilir ama işte geliyo insanın aklına... apekmimek