Yüzümü güldürdünüz Allah razı olsun sizden silkenecegim ve kendime geleceğim

Ağlayacam gerçekten evet kesinlikle kendi kimliğimi bastırmak değil kendi kimliğinden eser kalmadı 28 yaşıma kadar ki benle şu an ki ben arasında çok fark var. dilanurrr

Rica ederim. Kendinizi hirpalamayin ölümden başka her şeyin çaresi vardır

Yeniden okuma şansınız varsa hiçbir şey için geç değil. Geçmişteki o eksikliği kapatabilirsiniz. M

İçinde bulunduğunuz durumun belli bir sebebi yok gibi geldi bana. Yani ne eş ne çocuk ne de iş. Tamamen bekar hayatinjz gibi olmadığı için belki bu durumdasınız bilemiyorum. Doğal olarak evlilik her iki taraftan da bir şeyler değiştirir normal bu. Ama bence sizin içinizde çözemediğiniz sebebini sizin de bilmediğiniz bir durum var. Koca bir memnuniyetsizlik olabilir mi. dilanurrr

ben teşekkür ederim başarı duygusu tattıracak, sizi güçlü hissettirecek aktiviteler de yapabilirsiniz. Ya da birkaç küçük değişiklik. Emin olun birçoğumuzun rutini böyle. M

Aynen bende böyle düşünüyorum mutsuz bir kadın mutsuz bir çocuk yetiştirir bu nedenle de çocuk konusunda hiç adım atmadım ben sağlıklı bir psikolojiye sahip olmalıyım ki sağlıklı mutlu bir birey yetistirebileyim. Malesef en büyük sıkıntı bu değil mi, ben evet mutsuz olduğumu kabul ediyorum en azından belki kendime bı çözüm yolu bulma konusunda başarısızim ama kabul ediyorum mutsuzluğumu. İnsanlar mutsuz olduklarının bile farkında olmadan evlat sahibi olup kendileri gibi mutsuz, psikolojik sağlığı yerinde olmayan bireyler yetiştiriyor ve o bireyler başkalarını mutsuz ediyor bu kısır döngü hiç bitmiyor

Sizin yazınızı okuduktan sonra düşündüm dedim acaba hiç birşeyden memnun olmayan sürekli şikayetçi bı tip miyim diye ama değilim gibi geliyor bana ama düşüneceğim bunu. Yani öyle şımarık bı çocukluk geçirmedim babam ben 1,5 yaşındayken vefat etmiş annem 4 çocukla (8 ve 7 yaşında iki erkek çocuğu 1,5 yaşında ve 3 aylık iki kız çocuğu ) hep çalışmak zorunda kaldı sevgisiz ilgisiz yalnız büyüdük biz annemi suçlamıyorum tabi ki hep çalışmak zorundaydı gündüz ise gider gece evde örgü makisi vardı örgü orerdi yani öyle şımarık memnuniyetsiz bir insan olmayı öğrenecek bir çocukluğum olmadı üniversiteyi ailemin yanında konya da okudum part time çalıştım hep okurken yine öyle bir durumum olamadi mezun oldum muhasebeci olarak çalışmaya başladım ama iş tanimim kesinlikle bana uymuyordu mutlu değildim genel anlamda evet bir mutsuzluk var sürekli üzerimde ama memnuniyetsizliktenmidir bilemiyorum M

Çok güzel fikir yarın yaşadığım bölgede neler yapabilirim bununla ilgili ona bakabilirim aslında böyle şeyler vardı aklımda ama hayata geçirme konusunda biraz sallantidaydim buna önem vereceğim bgnden itibaren gönüllü yardımlaşma dernekleri de biseyler yapabilirim diye düşünüyordum mesela uzun zamandır

Tekrar iş hayatına dönme şansınız var mı?

Herkese merhaba ben 4 yıldır evliyim çocuğumuz herhangi bir sıkıntımız olmamasına rağmen olmuyor ve ben bu durumu çok takmıyorum açıkçası çocuksuz bir hayatinda gayet normal olduğunu düşünüyorum tüp bebek ya da farklı herhangi bişey de denemedik. Sorun şu ki çalışmıyorum ben iktisatmezunu evlenmeden önce de farklı bir şehirde muhasebe müdürüydum işimi hic sevmedigim için ve evlenip yaşadığım şehir değiştiği için çalışmıyorum. Ama çok bunaldım artık ben İstanbul'da yaşıyorum 28 yaşında evlendim ve şimdi 32 yaşında ailemden eski çevremden herkesten uzağım çalışmıyorum evdeyim çocuk yok burada arkadaşlarım var ama çok da kafama uygun değiller açıkçası çok sıkıldım çok bunaldım kocamı çok seviyorum ama kafa yapilarimiz hiç uyuşmuyor ben 4 yılda kendimden o kadar uzaklaştım ki artık kendimi taniyamiyorum sürekli eşimin ailesi onun çevresi buradaki arkadaşlıklarım bile onun arkadaşlarının eşleri. Artık o kadar bunaldım ki, sürekli depresyona girip çıkıyorum bir gün iyiyim 3 gün kötü, bir hafta harikayim 2 hafta depresif eşimle kaliteli vakitler de geçirmeye çalışıyoruz ikimizde fitness a gidiyoruz arada kampa gidiyoruz falan ama genel anlamda ben evde yalnızım. Sizin fikirlerinize şöyle ihtiyacım var ben artık büyük bir buhranin içinde kaybolmak tam korluyorum bosansam eşimi de seviyorum ne yapacağımı hiç bilmiyorum

yanlış anlamayın lütfen ama ya çalışın ya da çocuk yapın diğer türlü aynı kaos süregelecek. M

Kendi ayakları üzerinde durabilen mücadeleci bir kadın olmaniz çok güzel. Anladığım şu ki mutsuzsunz ve bunun bir sebebi yok. Ayrılık çözüm olarak görünüyorsa ki tabi bunun kararını sadece siz verebilirsiniz. Umarım düzelir her şey sizin için. M

İçinize atmayın eşinizle de paylaşın sizi en iyi eşiniz anlar bilir. Böyle bir çıkmazın içindeyken çocuk düşünmek bana sağlıklı gelmedi açıkçası. İyi de gelebilir daha kötü de olabilir. Evlilik iyi gelmiyorken çocuk düzeltebilir mi bilmiyorum. Öncelikle kendinizle ilgili bir şeyleri çözüme kavusturun gerisi zaten gelir.

Evet maalesef öyle. Farkındalık işte. İnanın çoğu kadınin rutini bu şekilde. Sadedece çoğu sizin gibi üstüne gitmiyor. Bırakıyor kendini zamanın akışına. Eşiniz evliliğiniz de sorun yoksa sağlığınız yerindeyse şükür diyelim ve size iyi gelecek aktivite bulun belki toparlar sizi umarım. Sevgiler..

Çocuk yapsam bu mutsuzlukla bir bireyi nasıl hayata hazırlayabilirim bilmiyorum hiç cesaretim yok açıkçası. Ekonomik durumumuz çok kötü değil ama iyi de değil yani tüp bebek masrafini karşılayabiliriz belki ama sonrasında o yavruya güzel bi gelecek nasıl sunarız hiç bilmiyorum İstanbul'da yaşıyorum deprem korkusu zaten ayrı bir kaygı iş konusunda da 4 yıldır çalışmıyorum ve o kadar büyük depresyonun içindeyim ki kendime hiç güvenim kalmadı nasıl yaparım nereden başlarım hiç bilemiyorum bu kadar çaresiz gibi hissettiğim için kendime kızıyorum psikolaga gittim yine içinden

Tekrar iş hayatına dönme şansım var aslında eşim çok istemiyor muhasebeci olduğum için ben bı fabrikada çalışıyordum bekarken o fabrikanın muhasebe müdürlüğüne kadar da gelmiştim aslında burada da sanayi bölgesinde ya da yine bir fabrikada muhasebe bölümünde is bulabilecegim için eşim çok da sıcak bakmıyor biraz muhafazakar benim eşim bı şekilde onu ikna ederim ama gerçekten ben işimi hiç sevmiyordum hatta hazırlık sınıfıyla beraber 5 yıl o okulu neden okudum onu da bilmiyorum

Kesinlikle sevebileceğiniz, kendinizi daha mutlu daha huzurlu hissedeceğiniz aktiviteler iyi gelecektir. Sivil toplum kuruluşları vs. Siz biraz da kendi kimliğinizi bastırmış gibisiniz kendinizi bulun.

Bu msj beni biraz kendime getirdi aslında kendi ayaklarımın üzerinde durdum evet çünkü ben öyle bir annenin kızıyım ve çok cesaretli bir kadindim zorla evlendirilmedim kendi isteğimle işimi cevremi ailmi Konya'da bırakıp buraya geldim ama 4 yılda geldiğim nokta hiç cesareti olmayan mutsuz yalnız evde duvarlara derdini acan birisi haline dönüştüm M

Ama şuna katılıyorum evet içimde çözemedigim sebebini bilmediğim bir mutsuzluk var M

Güzel dilekleriniz için teşekkür ederim umarım bir çıkış yolu bulurum ve benim gibi sıkışıp kalmış kendine bı çıkış yolu bulamayan herkes bir an önce bir çıkış yolu bulur gönülleri ferahlar inşallah. M

eğer yakınınızda vakit ayıracağınız çocuklar varsa biraz ilgilenin belki annelik duygunuz kabaracaktır tür bebek konusunda ise destek bulabilirsiniz ya da bir amaç için çalışabilirsiniz. Hayata bakış açınızda bir amaç edinmek iyi gelebilir. Deprem konusunda ise şöyle söyleyeyim biz depremden çok uzak bir yerde yaşıyoruz ailelerimizi ziyarete gitmiştik ve bir gece yarısı depremle uyandık onun geleceği varsa zaten sizi bulur onun psikolojiyle buhran yaşamak neye yarar. En basitinden bir gün zaten öleceğiz ne diye yaşıyoruz mu diyelim? Sizi seven bir eşiniz varsa zaten bir adım önde başlamışsınız gerisi ise hayata dair AMAÇ edinmek. M