Rabbim öyle acılar yasatmasin bidaha İnsaAllah

Vefat edenlere Allah rahmet eylesin.. Her ne kadar tekrarı beklense de inşallah tekrar yaşanmaz demek istiyorum...

1999 yılının Ağustos ayında 16'sını 17'sine bağlayan gece İstanbul'da boğucu bir sıcak, bu kadar sıcak olması hayra alamet değil diyerek sıcaktan uyuyamazken kendimi salona attım, tv de adını şimdilerde hatırlayamadığım yabancı bir film, saat 02:30'u gösteriyor, 4 yaşındaki kızım karyolasından ağlayarak kalkıp kucağıma yatıyor, sıcaktan mı yoksa 32 dakika sonra olacakları mı hissetti meleğim? Sıcaktan boğuluyorum ama uyuyamıyorum, her yer açık ama esmiyor mübarek hava, saat 03:02 kulaklarımı tırmalayan garip bir uğultu ve rüzgar, sonra sallanmaya başlıyoruz, Allah'ım korkuyorum panikle kızımı kapıp balkona çıkıyoruz, ne cahillik balkon en çıkılmayacak yer, yere çöktüm gözüm gökyüzünün kırmızılığına takıldı, kıyamet mi kopuyor yoksa? Tam 45 saniye ev sallandı durdu, dilimde dualar, elektrikler yok, her yer karanlık, evimiz sağlam ama duramayız dışarı çıktık, mahalle sokakta, kucakta bebekler gözlerimizde korku, ne yaşadık biz az önce? Gözüm yine gökyüzünde, kırmızılık dağılmış sanki ama yıldızlar neden bu kadar yakın? Sanki elimi uzatsam dokunacağım, çok parlak ve çok yakınlar, peşpeşe yıldızlar kayıyor çok tuhaf. Biz iyiyiz ama ya ailem? Telefona sarılıyorum ama çekmiyor şimdi işe yaramayacaksan ne zaman işe yarayacaksın telefon, aileme ulaşmam lazım, iyi olduklarını duymaya ihtiyacım var, çok şükür sonunda anneme ulaşıyorum, iyiymiş hamd olsun, sürekli sallanıyoruz, her yer karanlık, arabaların farlarıyla aydınlatıyoruz etrafı, sanki tüm ülke sessizliğe bürünmüş gibi, hiçbir yerden haber alamıyoruz, kardeşime sabaha kadar ulaşamadım, deliye döndüm, bebeği var, birşey olmasın ne olur. Sabahın ilk ışıklarıyla arabaların radyolarından acı haberi alıyoruz, Gölcük, Kocaeli, Düzce, Sakarya, Yalova yaktın yüreğimizi Kardeşimden hala haber yok, sabah 9 gibi bir telefon, telefonun ucunda kardeşim, abla iyi misin? Ben iyiyim ablacım da sen nasılsın, korktum senin için, biz şehirdışındayız abla unuttun mu? Unuttum evet, o korku ve panikle akıl mı kaldı bende? 17 Ağustos 1999 saat 03:02 tam 45 saniye süren 7.4 büyüklüğündeki depremde kayıtlara geçen 17.480 canımız yitip gitti, on binlerce insan yaralandı, bazı depremzedeler kayboldu ve bir daha kendilerinden haber alınamadı, geride o gece yaşadığımız korku ve kulaklarımızda enkaz altında kalanları kurtarmak için seferber olan arama-kurtarma ekiplerinin sesimi duyan var mı? sorusu kaldı, tek yürek olup o soruya gelecek bir ses, bir nefes duymayı bekledik günlerce. 19 yıl geçti ve biz o geceyi hiç unutmadık...

Allah rahmet eylesin. Rabbim bir daha aynı acıları ve korkuyu kimseye yaşatmasın...