canım... Yazdıklarını okumuyorum ben burdaki hiç bir annenin... Hepsini yaşadım ve yaşıyorum...

en çok neye sinir oluyorum biliyor musun? Beni görenlerin şimdi ne oldu? Ne var? Niye moralin bozuk? Ne oldu neye ağladın sen? Diye sordukları o hissiz anlamsız sorulara... Hatta şimdi biri daha sordu.. -senin bugün bi problemin mi var? Evet var hatırlıyo musun, bebeğim öldü ya benim... B bambinam

inşallah... Artık ölümden korkmuyorum.. Aksine bende cennete gidebileyim diye kendime daha çok çeki düzen verdim.. şükürki isyankarlık vermedi rabbim... Sabır verdi... Suskunluk nasip etti..

allah limselere yaşatmasın evlat acısını, bir kor düşüyor yüreğine. Her gün biraz daha hırslanıyo, biraz daha alevleniyo, biraz daha fazla yakıyo canını.. geçmek tükenmek bilmiyo... ilk kaybettiğim gün böyleydim. 1 hafta sonra daha kötü.. 1 ay sonra.. 2 ay sonra.. şimdi hem acım çook büyük hemde özlemim... Acıya dayanıyorum ama bu özlem bu hasret öldürecek beni... BİR TEK YAŞAYAN BİLİR DÜNYANIN BİZİM İÇİN DÖNMEYİ BIRAKTIĞINI CANIM, BİR TEK BİZ BİLİRİZ BİRBİRİMİZİN YAŞAMAKTAN ZEVK ALMADIĞINI... ALLAH KİMSEYE YAŞATMASIN YİNEDE...

yazdıklarını okumak umut verdi bana allah razı olsun senden

"allah analı babalı büyütsün..." bebeğimi kaybettim... Dünyam durdu benim.. neyin temennisi bu?

her şey boş, her şey sahte... Gülümsemelerim, ben iyim merak etmeyin diyişlerim, anlatılanı dinlermiş gibi gözükmelerim, söylediğim sözlerim, uykularım, uyanışlarım... Aklıma gelen gelmeyen, hayatıma dair her şeyim... O'nsuz bu fani dünyada her şey yalan... öyle bir acı varki içimde tarifi mümkün değil.. Ben bile şaşırıyorum bazen nasıl oluyorda hala nefes alabiliyorum, nasıl yaşamaya devam edebiliyorum yada hala nasıl oldu da aklımı oynattım? Rabbim.. Güzel rabbim... O her şeye kadir.. çok şükür...

annem bile anlamıyo beni. Az önce yemek aramızdı. Anneme gittim. Hala unutmadın dedi.. annemde benden sonraki 2. Bebeğini kaybetmiş. Bak bizler unuttuk sende unut dedi. Okadar ağladımki buraya gelirken arabada. Ben kızımı nasıl unuturum...

canım benim... benimde buraya yazma nedenim bu... Başkası anlamıyor, anlayanda bana kıyamıyor oturup da benimle dertleşecek cesareti gösteremiyor... Bilmiyorlarki kızımdan bahsettikçe mutlu oluyorum ben.. Erzurumdayı ben. Buradakilerine güvenemedim yeniden, istanbul acıbademde ibrahim bildirici diye bir uzmana gittim... Sende hiç bir problem yok dedi... Ama ben akıl edipte soramadımki suyum neden erken geldi daha az önce başka bir melek annesinin sorusu üzerine dank etti onada yazdım aynı şeyi, kızımı kaybettikten sonra düşünme yetimi kaybettim diye... Hiç bir problem yok dedi.. Kan aldı onunla tetkikler yaptı. Nasıl bir tetkik yapıldı size? Bende eksik olan bi şey var mı? Olmazsa burda bi doktora daha gideyim

Eski resimlerime baktım az önce ne kadar mutluymuşum bir zamanlar. şimdi içimde okadar büyük bir acı varki. Sahte gülümsemelerden bıktım, bütün gülümsemelerim yalan, ben iyim demelerim yalan.. Neden etrafımdaki herkes parmak kesiğiymiş gibi biran önce iyileşmemei, düzelmemi, artık canımın yanmaması gerektiğini ve eskisi gibi neşeli olmam gerektiğini düşünüyo... Oysa ben okadar mutsuzumki her şey önemi yitirdi benim için bu dünyada, varsa yoksa duru'm aklımda, hayalimde dilimde, sözümde... kimse görmüyo... Her gün biraz daha kavuruyo bu özlem beni.. Kızımın akranları sağlıklı, sıhhatli.. Haşa kıskançlık değil.. Rabbim hepsine uzuun sağlıklı ömürler nasip etsin.. Ama resimler paylaşılırken benim ne halde olduğumu kimse düşünmez mi? Onlarda anne değil mi? Beni anlamaları bu kadar mı zor? ölüyorum ben...

kızımın kokusuna hasretim.. Kardeşi ablasının kokusunu getirsin bana... Ve tabiki sizlerede melek anneleri... Yazarken farkettim hem çok acı hem çok kutsal, melek anneleriyiz biz... . push ;

allah sana da sabır versin canım.. Hissettiklerini okadar iyi biliyorumki... B bambinam

amiiin canım.. Pazar günü benimde tam 4 aylık olacaktı kızım yaşıyor olsaydı:)) 9. Ayımda yeniden hamile kalmayı düşünüyorum bende tabii rabbim nasip ederse yeniden.. Rabbim yar ve yardımcın olsun canım.. Her şey gönlünce olsun inşallah.. B bambinam

kesinlikle öyle canım bizden başka kimse anlamıyor bizi.. Geçen gün yine ağlama krizlerimden birinde, iş yerindeki arkadaşlarımdan biri kızdı. Abartıyomuşum diye.. Hemen akşamına yeğeninin hasta olduğunu ateşinin yükseldiğini öğrendi annesinden, ki bahsettiğim bu bebek de benim kızımla akrandır. Doğumlarımızın beraber olması gerekiyodu benim kızım bekleyemedi.. neyse.. Telefonda konuşmasına şahit oldum.. Yavrumm, kıyamam ona, o daha çok küçük, o daha çok minik.. O arada diyecektimki siz ateşine dayanamıyosunuz ben bebeğimi toprağa verdim... T TinyLove

rabbim dayanma gücü versin.. hıçkırarak okudum... nedense bugünlerde canımm daha bi çok yanıyo. güngeçtikçe azalır sanıyordum yanılmışım. hergün daha bi kor oluyo Y yaseku Guru Anneler

Merhaba bütün melek annelerine... Burda yazdıklarınızı okuyunca bende bir şeyler yazmak istedim. Etrafımda iyiliğimi isteyen onca dosta rağmen sanki beni bir tek sizler anlayacakmışsınız gibi.. 15 eylül de erken doğum yaptım. 15 gün yaşadı meleğim, güzel kızım, zeynep duru'm... Nerdeyse 3 ay oldu onu kaybedeli.. Ama dün gibi hala... Bir türlü geçmiyo, azalmıyo, dinmiyo içimdeki yangın... Daha ne kadar sürecek bilmiyorum... Acı çekmek bana ızdırap mı hayır değil.. Aksine kızım için döktüğüm her gözyaşı beni ona daha çok yaklaştırıyo sanki. Ama etrafımdakilere bu durumu anlatamıyorum. şimdi herkes benden düzelmemi hiçbir şey olmamış gibi hayatıma devam etmemi bekliyo... Yaşadıklarımın normal olduğunu bilen, çektiğim acıyı anlayan daha doğrusu bu acının aynısını içlerinde hisseden benim gibi diğer melek anneleriyle konuşmaya ihtiyacım var...

canım nasıl üye olacağım melek anneleri kısmına. sen hangi şehirdesin. hangi doktora gittin. bende birden fazla doktora gideyim diyorum ama karışmakta istemiyorum. birine güvenip ilerleyeyim diyorum. kararsızım ama.( ben kocaeli üniversitesinde su kesesi yırtılması üzerine uzmanlığını yapmış bir doktora gittim.2 hafta önce. onunla konuşunca biraz rahatladım. tüm testleri ve kültürleri yapacağını. tekrar düşük ihtimalinin olabileceğini ama olmaması için elinden geleni yapabileceği konusunda konuştu. benimde çok endişelerim ve korkularım var. senin gittiğin doktorlar hepsi özelmiydi. birde test yap deyince yapıyormu doktorlar. sezeryanlamı oldu doğumun canım. 3 hafta erken olmuş ya onun için soruyorum. bende biraz zamann geçsin istiyorum canım. henüz hazır değilim sanırım. çok korkuyorum. benim ilk hamileliğimde bulantı ve kusmalarımda çok olmuştu. daha bedenen bile o duruma hazır hissetmiyorum kendimi. tavsiyelerin ve verdiğin bilgiler için teşekkür ederim.

çok teşekkür ederim... Kızımın kokusunu bana getirecek bir meleğe çok ihtiyacım var... Ne güzel demişsin kaybetme korkusu hamileleğimi zehir etti diye... Sabredebilme, dayanabilme gücü istiyorum rabbimden... Güzel rabbiim sana, eşine ve tabiiki minik meleğine uzuuuuuunn sağlıklı, sıhhatli, hayırlı bir ömür nasip etsin inşallah...

bende cuma sabahı 4 te kaybettim yavrumu. 7 de haber verdiler bize. Babası beni götürmedi. Kimse gitmeme izin vermedi. çok değil yarım saat sonra süt vermeye gidecektim. Kimbilir belki bebeğim iyileşekti kucağıma alıp emzirecektim. Yaşasaydı şimdi nerdeyse 4 aylık olacaktı.. Offf zaman hapset beni kızımlı günlere. D

temenniler ne işe yarar neden söylenir içimizi rahatlatmak için mi kendimizi kandırmak için mi bazen bende kendi kendime temennilerde bulunuyorum çünkü bnm de kendimi kandırmam gerekebilio ama içimi rahatlamam değil bunda ki amaç içimi rahatlatmak istemiyorum ki ben... ben onu istiyorum kızımı istiyorum ne kadar imkansız değil mi giden geri gelir mi elbet gelmez o yüzden bizler gideceğiz meleklerimizin yanına ve ben gideceğim günü sabırsızlıkla bekliyorum... bugün tam 3 hafta oluyor ve özlemim hasretim giderek büyüyor meleğim artık toprak kokuyor:.( isyan değil bu ama ne anneler var çocuğunu döven sokağa atan bizler böyle yanıp tutuşurken evlatlarının kıymetini bilmeyen anneler var adaletin bu mu be dünyaaa biz sana ne yaptıkta sen bunu bize layık gördün minicik kızımdan ne istedin be dünya onu değil de beni alsaydın o toprağın içine kızımın ne günahı vardı o daha küçücüktü beee ben ona kıyamazken sen benim kızıma nasıl kıydın dünya:..( kelebek8 hiçbişey eskisi gibi

ne demek istediğini, nasıl acı çektiğini, nasıl ışıksız kaldığını çok iyi biliyorum canım... Bende ordayım çünkü. Umutsuz, ümitsiz... üstelik hiçbirimiz birbirimizi rahatlacak cümleler kuramayızki bizi bizden başka kim anlarki derdimiz teselli bulmak, avunmak değilki... Inan zeynep duru'm orda yağmur'unu bulsun diye dua ettim. Benim kızım yağmurdan büyük ya annesi, yağmur'un ablası benim meleğim.. Ona orda ablalık etsin kızım... Içimde hissediyorum seni canım... Yazamasakda, anlatamasak da ben nasıl anlıyorsam seni, biliyorumki sende okadar iyi anlıyorusun beni... Rabbim sabır versin bize. Ablalarının kokusunu getiren bebekler nasip etsin bize mevlam inşallah... özel msj. Gönderemiyorum. Buraya yazmak zorunda kaldım afedersin..

inşallah canım... Her gece rüyamda kızımı görüyorum... Ismini sayıklarken uyanıyorum bazen. Geçen gün rüyamda kızımın mezarının başındaydım. Birden hareket etmeye başladı. Kucakladım çıkardım kızımı mezardan. Yanıma oturdu.. Kocaman bir kızdı hatta sanki bendi meleğim... Saçlarını okşadım... Bu heyecana dayanamadı kalbim. Uyanıverdim... Rüyamda bile doya doya sevemedim yavrumu... Nolur yanlış anlama amacım yazıp da üzmek değil kimseyi. Zeynep duru'mu anlatmaya ismini haykıra haykıra bağırmaya o kadar çok ihtiyacım varki hepsi bu... Sebepten...

ne zor herşey içimden avazım çıktığı kadar bağırmak geliyor herşeye herkese ama içimde sessiz çığlıklarım var 6 ayım bitti bugünlerde dr gitmeliyim ama korkularım var ne yapıcam ben allahım hepimize yardım etsin T TinyLove

canım geçmesin ama hafiflesin... rabbim bu acıyı hafifletsin.. meleklerimizin kardeşlerini yollasın inşallah.. bu umudmum da olmasa yaşamak istemiyorum Y yaseku Guru Anneler

sana bebek diyemedim, aksütümden veremedim nenni oğul oğul, nenni balam balam, nenni yavrum yavrum, nennide nenni... benimde hep dilimdedir. Söyler söyler ağlarım... Bende annemin duru'suyum de mi? Doğru söylüyosun aslında, çok doğru hemde.. Rabbim oğluna uzun, sağlıklı, mutlu bir ömür nasip etsin annesi inşallah... P

Rabbim bol sabır versin, en iyi ilaç zaman inan zamanla daha iyi olcaksın inş. güzel şeyler düşünmeye bak ilerde tekrar gebe kalırsın inş. yaşadığın çok zor anlıyorum hepimiz için çok zor oldu, oluyor ama elden bir şey gelmiyor inş. düzelirsin zamanla

malesef hayır. ben 8 ay önce oğlumu kaybettim.. searyenden 6 ay sonra bir daha denedik, ama dış geblik oldu buseferde.. ama tüplerde değil, az rastlanır bir şekli ile rahim ağzına tutunmuş kese- servikal gebelik.. iğne ile düşürttüler.. bu ikincisi hiçbirşey değil, ilkinin acısı hiç dinmiyor!! 6 ay beklemek benim bünyeme yetmemiş.. rahime tutunamamış, taa gitmiş rahim ağzına tutunmuş. doktorum bunun sezaryenden kaynaklandığını söyledi. 6 ay daha bekle dedi, 2 ay geçti, kaldı 4 ay.. bakalım inşallah 3. de sağlıkla kavuşurum inşallah.. melek annelerinin kucakları bir an önce dolsun.. benim durumum "dekolman plasenta".. sana benim topiğimi de yollayayım, hikayelerimizi okursun.. ben burada benimle aynı şeyi yaşamış insanlarla motive olabiliyorum ancak.. bir de tetkiklerin yapıldı mı? bence bundan sonra yaşadığın şehirde eğer varsa bir riskli gebelik uzmanına gitmelisin.. sevgilerimle http://www.kadinlarkulubu.com/duyur...-plasenta-nedeniyle-bebegini-kaybedenler.html kelebek8 hiçbişey eskisi gibi

Sensiz öyle yanlızımki annem. Bugün cuma... Cumaları yeryüzüne inermişsiniz.. Yanımda mısın meleğim.. Nolur hissettir bana burda olduğunu.. Seni çok özledim annem... Sensiz gizli gizli ağlıyorum annem. kimseye çaktırmadan, sessizce içimi çeke çeke... kimse anlamıyo anneni kızım, kimse anlamıyo içimdeki yangının beni nasıl kül ettiğini... ağlamamalıymışım, unutmalıymışım, geçmiş gitmiş, hala ağlamam günahmış... benimki isyan değilki rabbim bilmez mi içi mi? ben seni çok özledim kızım.. hiç içime çekemediğim kokunu, hiç duyamadığım sesini, hiç göremediğim gözlerini, hiç kucağıma alamadığım bedenini... seni çok özledim meleğim.. sensizlik ne kadar zormuş annem. gözyaşlarıma engel olamıyorumki...

slm canım. şimdi gördüm yazdıklarını kusura bakma. ben oğlumu kaybettikten tam 3 ay sonra seve seve isteyerek dualar ederek hamile kaldım. hazırdım anne olmaya ve benim acımı dindirecek tek şeyde yavrumdu. ben 6. ayımdan sonra ayrıldım okuldan ve hep yattım. annem geldi sağolsun bana bakmaya. aslında doktorum psikolojim için çalışmamı uygun görüyordu ama ağrılarım çok olduğu için hep yattım. bebeğimin eşide aşağıdaydı ve her adım attığımda sanki çıkacakmış gibi his veriyordu. her hafta hastanelerde nst lerdeydim anla yani kaybetmekten o kadar çok korkuyordum. kromozom testleri yapıldı ama şükür bişey çıkmadı sebebinide bilmiyoruz ama yoğn iltihap vardı. bol bol idrar testi yaptırdım kendimin doktoru oldum bir nebze. ben istedim sürekli testleri ve sürekli rahim ağzını ölçmelerini istedim. ben 3 farklı doktora gittim hamileliğim boyunca üçününde birbirinden haberi yoktu. oğlum erken doğdu o haftaya gelince çok korktuğum için doktorum sağolsun yanımda olup korkumu azaltmak için hastaneye yatırdı beni 2 gün ama şükürler olsun.37+3 te bebeğime kavuştum sağlıklı sıhhatli. erteleme gülüm.. bırakta kanayan yarana kabuk olsun. kaç melek annnesi var biliyormusun tam haftasında doğurup kaybeden,3 yaşında,6 yaşında kaybeden. allahım beterinden saklayıp bunu unutturacak acı vermesin. facebookta melek anneleri grubumuz var orada daha çok dertleşiyoruz. bekleriz gülüm rahalarsın. acın çok yeni çok kanayacak daha çok acıtacak. allahım sabır versin...

içimde okadar çok söylenecek söz, okadar çekilecek off varki... Bazen diyorumki avazım çıktığı kadar bağırayım, dağ taş ağlasın benimle... Acıyı veren büyük... Kelimeler boğazımda... söz söyleyemiyorum... Benim sınavım bu diyor haşa isyanar olmamak için susuyorum... Kızımı ilk kaybettiğimde dertten bütün vücudum dökmüştü... Nefes alamıyodum, sanki acım boğazımdaydıda boğulacak gibi kesiliyodu nefesim... Acilen psikiyatriste götürdü eşim beni. Rabbim büyük, gittiğim doktorda 4 yaşında kızını kaybetmiş... Ben anlattım, o sadece offffff dedi... Ağla, bağır, çağır sakın içine atma dedi... Eşim bir müddet daha ağlamalarıma endişelenmedi... Birde çok hafif bir antideprasan verdi bana. Prozac... şimdi sadece nefes alabiliyorum işte...

Kimsenin derdi beni ilgilendirmiyodu.. Uzun zamandır kimsenin derdine üzülmüyordum. Kimin ne derdi varki diye geçiriyodum içimden.. Onlarınkı de dert mi? Zeynep duru'm dan sonra ilk kez başkaları için de dua ettim, başkalarından acı çektiğini farkettim uzun zaman sonra ilk kez... Rabbim sabır versin hepimize... bu acı geçmez, bu acı dinmez... Kucağımıza alacağımız ablalarının, abilerinin kokusunu getiren yeni bebeklerimizle mükafatlandırsın güzel rabbim hepimizi...

iyiki melek anneleriyle konuşabiliyorum. Buraya rastlamadan önce her şeyi içime atıyordum.. şimdi sanki yazdıkça meleğimle dertleşiyorum.. Ve tabiki yazdıklarımı anlayan bana hak veren onlarca melek annesi olduğunu biliyorum.. güzell rabbim sabrını versin canım sanada.. Herkes sanarki biz bebek hasreti çekiyoruz. Yeniden doğum yapınca yeni evlatlarımız olunca acı geçer.. Oysa öyle değil, bizler varlığını bildiğimiz, isimleri belli evlatlarımızı özlüyoruz. Biz bir bebeği değil yavrumuzu özlüyoruz.. B bambinam

ben henüz almamıştım arabasını pusetini.. Daha doğuma 1,5 ay vardı.. Annem sürekli kızıma battaniye örüyodu. En son elinde pusetindeyken örtelim üzerine diye beyaz küçük bir battaniye örüyodu. Bitince üzerine küpürler geçecekti... Prensesime göreydi... Cicili bicili... Hastaneye yattığımda annem hızlandırdı örme işini e torun geliyodu.. Doğum yapacağımın gündüzü küpürlerini seçtim bu olsun anne diye... Dikemedi annem.. Tamamlayamadı battanyeyi... Sordum sandığının en dibine koymuş annem.. Bir sürü bez almıştık duru ma.. Onu kaybedince, hastanede bebeği yoğun bakımda yatan benden daha şanslı annelere vermek için gittiğimde hastaneye annem bütün dolabını boşaltmış kızımın. Hepsini koymuş sandığıma... Kilitlemiş... Bir tahta sandık bu kadar mı kıymetli, değerli olur insana... Hayallerimin, heyacanlarım, mutluluğum, kalan hayatım o sandıkta... kızıma mevlüt elbisesi almıştım... Ayakkabası, saç bandı...40ında mevlüt okuttuğumda giyecekti... Gelen herkese maşallah dedirtecektim... Hiç kucağımdan indirmeyecektim.. Sevdiğim dostlar.. akrabalar... Sevecektik kızımı o da bize gülücükler atacaktı ağzından salyaları aka aka.. Onun günü olacaktı... her gün onun günü olacaktı... Ben onun kölesi olacaktım... Köle olarak şad olacaktım yavruma... Hasretim oldu... Yangınım oldu... Yarım bi insan oldum ben, demişsinya sende tprak attılar öteki yarımın üstüne.. ışıksız, anlamsız, sebepsiz, mutsuz, nefessiz her günüm... Her günüm kızımsız... Anlatamıyorumki... Yazdıklarım bile okadar hafifki... Içimde fırtınalar kopuyo... ölüyorum...