offf canim yaa bi anne icin cok zor olsa gerekk dusunuyorumda ben o yaslardaykenn ask mesk nedir bilmezdim bileee zamane genclerii benimde bi kizim olucakk rabbim hayirlisini versinn bakalim biz nasil basedecegizz biraz sikistirsann yuz vermesenn diycem ama kotu etkilenebilirrr oturup konusaan ablacimm iyisini kotusunu herseyinii derdini dinlesenn ama anlamaz maglum ergenlikk offf allah yardimcin olsunn pamugum

benimde bir kızım var oda onüç yaşında ergenlik sorununu çok üst boyutlarda yaşamıyoruz. umarım hep böyle kalır. dersleri iyi. sorumlulukların bilincinde. sbsden harika bir puan aldı. dersaneye uçarak gidiyorve mutlu. sanırım ben çok şanslı bir anneyim. birbirinizi anlamaya çalışın. arkadaş olabilmekte önemli tabi ama önce bir ebeveyn otoritesi gerekli. çekinicek saygı duyacak ve çok sevecek. geç değil. öğretmenleriyle ortak bir davranış modeli çizin. ve doğruyu tatlı dille anlatıp hatalar yapmasını engelleyin. sevgiler M

Ahh ah Allah sabir versin canim sana ve tum bu sorunu yasayan annelere benimde 12 yasinda oglum var, bir yil icinde oyle hizli buyudu ve degistiki nasil davranacagimi bilemez oldum, onu yeni haliyle tanimaya bile calistim, asiri ofkeli saldirgan oldu, asla bana cvp vermeyen cocugum cvp vermeye basladi, ama ben sakin karsilayip bu donemdeki hareketlerini huy olarak edinmesine izin vermiyorum, dogrumu yapiyorum blmiyorum ama bana karsi geldigi zamanlar cok kesin ve sert tepkiler verdim, asla bana boyle davranamazsin ben senin annenim saygisizligini kabul edemem diye konustum, daha dikkatli olmaya basladi, en azindan sinirlensede karsilik vermemek icin tutumaya calisiyor kendini farkediyorum, daha ilerde ne olacak korkuyorum ama artik simdiye kadar oldugu gibi birer cocuk deiller ve simdiye kadar davrandigimiz gibi davaranmak cozum deil, yeni bir tutum bulmak ve uygulamak gerekiyor heralde, buda deneyerek okuyarak arastirarak olacak sanirsam 27Eylul RABBİM SENDEN

Allahım herşeyin hayırlısını versin... benimde 12 yaşında kızım var... Allahıma çok şükür bizi hiç üzmedi, inşallah da üzmez... ailedeki anne, babanın ilişkisi, anne, babanın çocukla ilişkisi ve çocuğunun arkadaş çevresi çok ama çok önemli arkadaşım... mutlaka bir yerlerde bir eksiklik var ki, kızınız böyle davranıyor... ergenlik dönemi, kişiliğinin oturma dönemi çok önemli... arkadaşlarını mutlaka tanımanız gerekiyor.. kimlerle geziyor, nerelere gidiyor vs. vs. kızınızı mutlaka hep diyoruz ama bir psikoloğa götürün, belki size bile anlatamadığı problemi vardır... önce bunu çözmek gerekiyor... belki anne, babadan sevildiği duyamıyor, hissedemiyor, dışarıdaki x kişinin söylediği güzel sözlere kaptırıveriyor, inanıyor belki de... kızlar bir dönem anneye düşkün olurlar, babadan uzak dururlar, bir dönmde de tam tersi olur... lütfen kızınızla hep arkadaş gibi olun... yaptığı yanlış bile olsa, anlatımınızdaki o şeffeflık, o sıcaklık, onun hatasını anlamasına yardımcı olacaktır... onun için, şu dönemin önemini ona kazandırın... okumak olsun tek isteği... önemli olan çok iyi dersanelere göndermek değil, özel hocalar tutmak değil, her istediklerini almak değil, önemli olan bbunların bilincinde olmasını sağlamak... okul öğretmenleriyle, dersane öğretmenleriyle sürekli iletişim halinde olun... hem siz, hem babası... inşallah en kısa zamanda güzel haberler verirsiniz bizlere... ama ne olur, kızınızın değerli olduğunu ona hep hissettirin, söyleyin... sevgiler...

Songülcüğüm, söylediklerinin her biri çok doğru. Ve bir çoğunu da elimden geldiğince yapıyorum. İnan bana kızımın arkadaşları bile ne iyi annen var derler hep ona çünkü onlarla çocuk olabiliyorum, seviyelerine inebiliyorum. Beraber dışarı çıktığımızda kimse bize ana-kız demez, ben bir dostumla gezer gibiyimdir, güleriz, eğleniriz. Ondan hiçbir şey saklamam, hep dürüst ve açık olurum, olanı da olmayanı da elimden geldiğince anlatırım. Öperim, koklarım, sevgimi elimden geldiğince hep belli ederim. Babası desen bana göre dünyanın en iyi babalarından biri, kızını alır balıklara götürür, evde beraber belgeseller izlerler, maketler yaparlar, sohbetler ederler. Geçen gün aradım babamla ekonomi tartışıyoruz çok meşgulüm dedi :) düşün artık. Yine de her şeye rağmen demek ki dediğin gibi bir şeyler aksıyor bir yerlerde ve benim mutlaka o eksik tarafı bulmam lazım, yoksa bunca yıl kurduğumuz bu güzel anne-kız, baba-kız diyaloğu uçuverip gidecek, işte bundan çok korkuyorum. Son düzenleyen: Moderatör: 5 Kasım 2008

allah kolaylık versin, benim kızımda 11 yaşında şimdiden sıkıntılar yaşıyorum ben ve çok korkuyorum. sizin yerinizde olsam hemen bi psikologdan yardım alırdım. çünkü insan nasıl davranacağını ve nasıl tepkilerle karşılacağını bilmiyor. benim kızımda sizin kızınız gibi sanki aklı 5 karış havada, sorumsuz davranışları var. çok kızıyorum konuşuyorum ama değişen hiç bişey yok. dersleriylede çok fazla ilgilenmiyor sadece ödevini yapıyor o kadar, okulda olup bitenleride hiç anlatmaz aynı sizinki gibi ketum. bakalım ben ne yapacağım bir iki sene sonra. yarıyıl tatilinde bende psikologtan yardım alamayı düşünüyorum. umarım en az zararla atlatırsınız bu dönemi. sevgilerimle L

benimde cocugum yok ama bu dönbemleri hepimiz yasadık tabi biz böyle seyler yapamazdık ailemizden korkumuza:) 23 yasında biri olarak bence cok üstüne gitmeyin ama bosda bırakmayın derim arkadaslarını kontrol edin mümkünse onlarla kızınızdan habersiz görüsün ve ıtır&buseninde dedigi gibi bi psikologdan yardım alın cünkü kızınızın durumu sizin tek basınıza cözebilceginiz bişey gibi görünmüyor. belki esinizle ayrı oldugunuz için kendince anne babaya acı cektirme duygusu hakim içinde buda olabilir kendinden 4 yas büyük biri demişsiniz kızlar genelde babadan gereken ilgiyi göremezlerse yada söyle söyleyim bekledigini alamazlarsa kendinden büyük erkeklere ilgi duyarlar ve siz nekadar konusursanız konusun hepsi bostur böyle durumlarda kızınızın kendine zarar vermesinden durumunun görünenden ciddi oldunu düsünüyorum bence aksatmadan bian önce psikolgla görüsün inşş sorununuz cözülür

benim fikrim bi psikolokla görüştürmeniz. en az hasarla bu dönemi atlatması için sanırım gerekli Ceylan BiHüzünSaklı ve

canım benim daha benim bebeğim yok, ama 2 kız kardeşim olduğu için yazma gereği duydum. Aslında ilk konu başlığını duyunca ahh dedim keşke benimde çocuğum olsa da uğraşsam diyecektim ama yazını okuyunca yardım istemekte hak verdim. Bence psikolojik yardım almalısınız belki seninde hataların vardır. Çünkü, senin devrinle çocuğunun devri çok farklı. İletişim kopukluğu olduğunu düşünüyorum. İğnelerle çizmesi beni çok tedirgin etti bence arkadaş ortamıda etkiliyordur ve baba özlemi de varsa onu dışa etkiliyordur. Bence sizin ayrı olduğunuzu da kabullenemiyordur. Çevresindeki arkadaşların ailelerin görüp imreniyordur. Bunlar benim düşüncelerim Sizin benden tecrübeli ve deneyimli hatta iyi anne olduğunuzu biliyorum. Umarım dediklerimi yanlış anlamzsınız Sevgilerimle.. MonaPisa

camın benim yalnız değilsin. benim kızımda 15 yaşında. aklı bir karış havada seni çok iyi anlıyorum. moralini bozmak istemem ama yıllar geçtikçe daha zorlaşıyor. arkadaş olmak o sınırı ayarlamak o kadar zorki. benim kızım herşeyi anlatır. ama tepki verirsem hiçbirşey anlatmamaya başlıyor. ben sana herşeyimi anlatıyorum. sen yapma etme diyorsun diyor bana. ve arkadaşı gibi görürse yüz göz olmaya başlanıyor. mesafeli olursam. birşey anlatmııyor. dersleri umrunda değil. üniversiteyi kazanamazsın dediğimde. ben kazanırım diyor. nasıl kazanacaksa bu gidişle. inanki sinirimden ağladığm oluyor. bu donem 20 li yaşlara kadar sürermiş. sabırlı olmamız gerekiyor. kızlar daha çabuk ergen oluyor. bizim devrimiz değil inan bana kızımla aramda 21 yaş var. ben problem yaşamayacağımı düşünürdüm hep. ama hiçde öyle olmuyor. kızımın bana anlattıklarını burada yazsam inanamazsın. derslerini ne kadar kafama taksamda. an geliyor. ay ne yapayım. yanlış yollara sapmasında tek problem dersleri olsun diyorum. çok sabırlı olmamız gerekiyor. yalan söylemiyor diye şükür ediyorum. senin yavrunda kafama takılan kollarına verdiği zarar. bunun üzerine düş. dr dan yardım al. allah hepimize kolaylık versin. allahım akıl fikir ver diye her gece dua ediyorum... zor geçecek bu dönem MonaPisa

12 yaşında bir kızım var. Bizde çatışmalar yaşıyoruz. Özellikle arkadaşıyla. Arkadaşı aile yapımıza uymayan derslerle alakası olmayan serbest bir çocuk. İki senedir uzaklaştırmaya çalışıyorum. Olmayınca olmuyor. Ama teyze ve yenge yaşlarından dolayı onunla arkadaş gibi sürekli konuşuyor. Ellma belki sende çevrenizde güvendigin kızının yaşına yakın birileriyle iletişim kurdurabilirsin. Ben faydasını görüyorum. Şimdikiler bilmiş. Psikoloğu farklı yorumluyorlar. Allah yardımcımız olsun. Çok zor fakat ergenlikte çocukluk, bebeklik gb. bir dönem. Umarım bu dönemi zararsız atlatırız.

Allahım, beni neler bekliyor böyle:çok üzgünüm: Bu dönemler hakkaten iyi dönemlerimizmiş. Ergenlikte napıcaz:a015: S serzan

çok üzüldüm canım yaa bence ne kadar arkadaş gibi yaklaşsanda sonuçta bir annelik sıfatın var açılamıyor işte ama en iyi yol arkadaşıyla konuşmanız olacaktır güvendiğiniz bir arkadaşının annesiyle ve kendisiyle oturup konuşursanız arkadaşı her yolu gösterecektir ona ben yoldan çıkmış bir arkadaşıma çok büyük destek olmuştum zamanın birinde bu şekilde bayagıda işe yaradı şimdi düzeldi ailesiyle mutlu inş sizin kızınızda düzelir. MonaPisa

Bence psikolojik yardım alması gerek. En kısa sürede bir uzmana görünsün... . push ;

Hamiye, Melis, çok teşekkür ederim. Yalnız olmadığımı bilmek çok güzel. Psikolojik desteği ben de kesinlikle düşünüyorum. Mutlaka ki profesyonel biri bana daha iyi bir yol çizecektir benim düşündüğümden. Ama bunu onu en az etkileyecek şekilde halletmem lazım. Çok hassas bir çocuk çünkü, fazlaca duygusal. Olayları kafasında daha çok büyütmesini ve korkmasını istemiyorum. Off kızlar ne zormuş bu işler yaa, bebekken daha mı iyiydi ne? Koyduğumuz yerde duruyorlardı en azından.

Ah arkadasim ah, bu dönemler daha hep benim önümde!! Bende ikitane bar biri 7 biride henüz 2 yasinda... Kizlar muhtemelen bu ergenlik dönemini daha agir geciriyor daha asi oluyorlar!! Bunun bir recetesi yok sanirsam, her cocuk farkli oldugu gibi farkli davranislar olmasi gerek, kizini sen tanirsin sen bilirsin neyen hoslandigni neyi sevdigni! Dikkatini oralara cekmeye bak! Birde en önemlisi sürekli iltibada kalmaya calis hem onunla hem arkadaslarinla, cünkü simdi herseyini onlarla paylasiyordur, sana söylemek istemediklerini onlara söylüyordur! Ben bir anne ile kizin arkadas gibi olmasi taraftari degilim nedense! Tabiki benimle konussun derdini benle paylassin isterim fakat ne olursa olsun beni arkadasi gibi görmesini istemem, her zaman annesi oldugmu unutmamasi gerekir diye düsünüyorum. Belkide azda olsa otoriter olmak gerekiyor bu dönemler... Allah yardimcimiz olsun canim mutlaka zordur...:Saruboceq: kuzum Bu konida

merhaba canim. öncelikle allah sana sabir ve güc versin benim kizim su anda 18 yasinda bizim de ergenlik cagimiz cok zor gecti detaylarini anlatmama gerek yok cünkü hepsi hemen hemen ayni. biz atlattik cok sükür simdi kendisi benden özürler diliyor beni zamaninda cok üzdügü icin. benim uyguladigim taktik tabi psikolagin da yardimiyla su oldu. cezalarini ve ödüllerini ona sectirdim, herhangi bir hata yaptiginda mesela yalan söylediginde ki bu yaslarda yalana cok bas vuruyorlar, kendi sectigi cezalardan biri cekmek zorunda biraktim, güzel bir sey yaptiginda da mesela derslerinde iyi not aldiginda da kendi sectigi ödüllerle onu ödüllendirdim. onunla hep konustum gerek anne gibi gerekse arkadas gibi onu cok sevdigimi ve ona zarr gelmesinden cok korktugumu dile getirdim hep. ona ceza verirken bile bu seni cok sevdigim icin dedim. elbette hem onun icin hemde benin icin cok zor bir dönemdi ama merak etme cainm sizde atlatirsin ve ilerde beraber bu günleri hatirlayip gülersinizbile.

Ben henüz bir bebek sahibi bile değilim. O yüzden belki yanlış düşünüyor olabilirim, lütfen yanlış anlamayın. Siz ve eşiniz anlattığınıza göre gayet sağlıklı bir iletişim kurmuşsunuz. Kendinizi suçlamayın. Bazı çocukların ergenlikleri çok ağır geçiyor. İşin ucunu da bırakmayın tabi. Mutlaka onun davranışlarını etkileyen nedenler vardır. Bunda sizin hatanız olması gerekmez, siz mükemmel de olsanız bir ergen bunu çookk farklı algılayabilir iç dünyasında. Bunu çözmeye çalışırsanız belki işe yarar. Psikologdan yardım alma konusuna yüzde yüz katılıyorum ama ikna etmek çok zor. Önce siz bir danışın olmazsa. Bir de asıl aklıma gelen fikir bir hobi edinmeye yönlendirseniz onu. Mesela spor ya da ilgisini çekecek başka bir kurs. Sosyalleşmek çok koruyor çocukları bu tip şeylerden. Ama sonunda bu dönemler geçince çok cici bir kıznız olacak eminim çünkü çok akıllı ve duyarlı belli ki. Kolay gelsin.

Allahım benimde bir kızım var çocuklarımıza sen doğru yolu, iyiliği göster hayırlı evlat olsunlar dualarım hep bu yönde... çözümüne gelince her anne gibi sizde elinizden geleni yapıyorsunuzdur bundan eminim... ama inanın şimdi çocuklarla baş etmek dah zor dışarı çıktığımda neler görüyorum... Allah yardımcımız olsun... MonaPisa

Hepinize ayrı ayrı teşekkür ederim kızlar zaman ayırıp yorum yaptığınız için. Aslında ben kızımla arkadaşım derken benden hiç korkmaz çekinmez ya da saygı duymaz demek istemedim. Bilakis, oldukça çekinir benden. Öyle saygısızlık falan yapmaz, saygılıdır. Ama sizlerin söylediklerinden de, etrafımda gördüklerimden de anladığım şu ki bir miktar daha fazla ağırlığımı hissettirmem lazım. Demek ki bugüne kadarki otorite artık hafif gelmeye başladı. Az önce okuluna gittim yine. Bir karç arkadaşı vardı tanımadığım, onlarla tanıştım, rehber öğretmeniyle konuştum. Tabii gerektiği anda profesyonel destek kesinlikle alacağım. Ama ilk aşamada anne olarak biraz daha çabalamak istiyorum. Doktorla da ilk ben görüşeyim diyorum, fikir alırım, eğer getir derse götürürüm. Şimdi yakasından tutup doktora götürüp olayları kafasında daha da büyütsün, korksun da istemedim. B

Kollarını çizmesini ve sigara içmesi konusunu da kendisiyle konuştuğumuzda bunun ne kadar yanlış olduğunu bildiğini ve çok pişman olduğunu söyledi bize. Üzerine gitmedik. Konuşurken falan dünyanın en anlayışlı ve akıllı çocuğu görseniz sen büyütüyorsun dersiniz bana. Onaylar, tabii anne, haklısın anne, tamam anne der. Ama iş pratiğe gelince fos... daha konuşma biter bitmez aynı tas aynı hamam Zaman zaman ben yeterince annelik yapamıyormuşum, eksikmişim gibi hissediyorum ve bu ben çok üzüyor çok. Gxuxlsxuxm

Ben de o dönemlerden geçtim gerçekten şimdi annemi dinlemediğim için pişmanim annecim kizim bak ilerde pişman olursun derslerine çaliş oku bi mesleğin olsun ondan sonra evlen kocana minnet etme derdi ben hiç dediklerini yapmadim okumadim şimdi de pişmanim ama allaha şükür iyi bir evlilik yaptim eşim çok anlayişli tek sorun şimdi sekreterlik yapiyorum ona buna hizmetçilik yapiyorum çok zoruma gidiyor keşke annemin sözünü tutsaymişim. o zamanlar annem ne derse desin bir kulağimdan girer diğerinden çikardi bende kiziniz gibi kendime çok zarar verdim iğne neki ben cam kiriklariyla çizerdim bileklerimi kaç kez ilçalar içtim gizli gizli benim babam vardi ama hiç şefkatini görmedim içtiğim ilaçlarida belki hastalanirsam babam beni sever başimi okşar ve bana kizim der diye içtim ama olmadi.