Bence psikolojik destek alsanız ii olur bende bir dönem böyleydim hayattan soğumuştum ama şükür geçti

Benim gibi hisseden var mı aramızda, konuşalım dertleşelim mi... İçimdeki kötü duygular hep birbirini besliyor artık olumlu düşünemiyorum beni çok etkiliyor, düşüncelerime engel olamıyorum ve kendime Patronumun haksız yere işten kaytarıyormuşum gibi fırçalamasını, Arkadaşımın çok beğenerek aldığım bir eşya için hayırlı olsun demek yerine beni bozmaya çalışmasını, Kaynanamın henüz çocuğumuz yok diye alttan alttan laf çarpmasını düşüncesizce konuşmasını, Görümcemin eşimin doğum gününü benim ailemle kutlamamız yüzünden şakayla karışık bizi bozmasını, Ayda yılda gördüğum ve hamilelik hakkında hiç konuşmadığım birinin bana hala yok mu bebek e tedaviye başladın mı diye sormasını Ve bunlara benzeyen bir çok durumu kabullenemiyorum, sindiremiyorum, bazılarından nefret bile ediyorum Ama sonuç olarak hissettiklerim beni çok yıpratıyor, dibe çekiyor ve mutsuz ediyor. Gülüp geçemiyorum, umursamak istemesemde hep beynimde kurup sinirlenip kendimi yıpratıyorum Kayıtsız kalabilen, etkilenmeyen, kendini insanların psikolojik baskısından koruyabilen var mı? Tavsiyelerinizi bekliyorum, tamamen herkesten uzaklaştım ayda yılda bir görüşüyorum mecburiyetten yinede durum bu. Elimde olsa eşim ve ailem hariç kimseyle görüşmem ama mecburuz

Dışarıya gül geç neden üzüyorsunki kendini yabancıların sözleri davranışları için muhattap olma hicbiriyle sonra emin ol hiçbirşey zoruna gitmez