merhaba arkadaşlar ben yeni üye oldum < 34 haftalık hamileyim ve 32 haftamda izne ayrıldım hep evdeyim ve en ufak bi şeyde ağlıyorum yoğun bi stres hali var üzerimde eşime de yansıtıyorum bunu ve mutsuz oluyorum

Evet en kötü tarafı o uzun süre yalnız kalmak ama ya arkadaşınıza akrabalariniza gidin veya onlar gelsin yalnız kalmamaya çalışın en azından doğuma kadar tabi buda hergun pek mumkun olmayabilir ama kafanizi mesgul edin bisilerle orgu fln orun bebeginize mesela sizi dinlendiren muzikler acin siirler dinleyin kitap okuyun...

Bu endiseleriniz stres daha çok zararlı ama bebeğe rahat olun kötü şeyler getirmeyin aklınıza iyi düşünün iyi olsun bendede vardı panik atak ileri derece ama artık yani çok uzun zamandir hiç gelmio gelcek gibi oluo takmiyorum umursamiyorum gelemio insandır önce kendinin Dr. U ben onune gectim izin vermedim beni ele gecirmesine Dr. Um bile sasirmisti ilaçlar beni iyilestirmiodu sanki onlarida bigün topladım attım çöpe hersey beyinde szn elinizde yani

Evet biliyorum stres de çok zararlı. Ama stresin zararlı olduğunu düşünüp daha çok stres oluyorum. Ben çok yoğun çalışan bir insandım hamile kalınca ayrılmak zorunda kaldım. Şimdi hep evdeyim erken doğum korkusuyla pek çıkmıyorum dışarı ve eşim de müzisyen bazen gecelere kadar çalışıyor hep evde yalnızım zaten yalnız olunca daha da kötü oluyor paranoyalarım. Eşim yanımdayken ya da dışarı çıkınca normal oluyorum ama evde hep elimde telefon internette bişeyler okuyorum

Hamileliğimin başından beri çok stresli ve endişeliyim. 28. Haftama geldim ama her gün yeni bir bilgi öğrenip hamileliğimin başından beri zararlı bişey yaptıysam ya bu zarar verdiyse böyle oluysa gibi takıntılarım var. Herşeyi takıyorum kafama. Yemek bile çok az yiyorum çünkü yediğim herşey beni zehirlicekmiş gibi geliyor. İçtiğim su bile zehirli gibi. Ya da kullandığım şampuan bile bebeğime zarar verir korkusuyla 3 aydır saçımı bebek şampuanıyla yıkıyorum. Bu paranoyalarım yüzünden kafayı yemek üzereyim. Gün içinde bebeğin hareketlerini 1 saat bile hissetmezsem panik atağım başlıyor. Eşim de bıktı artık nerdeyse her hafta bi bahane bulup acile götürtüyorum kendimi. Sürekli tahlil yaptırıyorum. Bununla nasıl başa çıkıcam bilmiyorum çok ügünüm. Hamileliğin tadını bile çıkaramadım. Benimle aynı şeyleri yaşayan var mı? Nasıl çözüm buldunuz? asli_093