sonunda bizimde hikaye topiğimiz olmuş çok sevindimmm bende yazayım hikayemi candamarım uyurken 19.12.2004 günü babanla sevdiğim adamla bin bir zorlukları aşıp evlendik hemde ne zorluklar ama hayatım boyunca iyiki yaptım dediğim sayılı şleylerden babanla evlenmek hemen çocuk istemiyorduk ama daha evleneli 6 ay olmadan bizimde bi bebeğimiz yeni bi nefesimiz olsun istedik ama birtürlü gelmiyordun meleğim aylar ayları yıllar yılları kovaladı hala pek niyetli değildin bir sürü tedaviler ilaçlar olmadı olmadı olmadı en sonunda tüp bebek için araştırmalara başladık çok uzun ve zor bi süreçti aksilikler hiç bitmiyordu biz sana gelmek istedikçe sen bizden kaçıyordun sanki 2008 yılında ilk tüp bebeğimizi yaptık günler geçmiyordu 12 gün 12 yıl oldu sonunda kan tahlilimizi yaptırdık sonucu aldık ama kağıtta yazan sonuca değilde negatif yazıısına bakılı kaldık moral bozukluğuyla doktorun odasına gittik ben girmek istemedim o odaya babanın zoruyla girdim ve doktorrr hamilesin dediğini hatırlıyorum diğerleri yok bende nasıl çıktık ordan ama mutluluk uzun sürmedi eve geldiğimiz akşam kanamam oldu ve sen bizi bırakmak için hazırlanıyordun ki bu çok uzun sürdü tam 14 gün muallakta gidip geldik sonunda olmadı gittin bizden çokk üzüldük çokkkkk ağladık ama yılmadık daha 2 ay geçmeden tekrar tedavilere başladık kaç ay gidip geldik ama yine olmadı bu sefer artık bende güç kalmadı babanla konuşup biraz dinlenemlim dedim ama her görenin acıyan gözlerle bakıp bebek yokmu sorun kimde bebek görmeye gidince kucağıma aldığımda işittiğim sözler bunları asla unutmuyacam insanlar kalp kırmayı pek bi seviyolar oğlummm neyse bunlar çok sıkıcı şeyler şimdi sana nasıl kavuştuğumuzu anlatayım azıcık baban gezmeye gidicekti ailesi şehir dışında tatildeydi normalde beni götürür ama ogün ne olduysa bütün istemelerime rağmen yeğeniniyle gitmek istedi bende tartıştım onunla beni arkadaşıma bırakacaktı arabaya indik ama o sinirle yanında oturmak istemedim geçtim arkada oturdum somurta somurta kısmet ya seni bize kavuşturan doktor amcanın konferans pankartı asılıydı ilçemize geleecekmiş ben normalde gitmem böyle yerlere gdicem dedim konferans günü herşeyimi alıp gittim ve muayne içn görüşmeye çağırdı konferanstan sonra babanla uça uça gidiyorduk bu sefer olucak diye doğmuştu içimize doktorla görüşüp hemen başlama kararı aldık kimsenin haberi yok ilaÇlarımızı alıp çıktık doktor amcxamız bizi sürekli kontrole çağırıyordu herşey olumluydu yumurta toplama sorunsuz geçti çok yumurtamız olmuştu doktorumuz atmayalım saklayalım bunları kardeş yaparsınız dedi öyle yaptık transfer günü yine sorunsuzdu ama sonuçççç negatifff yıkılmadık doktorumuz nedeni öğrenmek için küçük bi operasyon yaptı bana küçük bi sorun vardı düzeltti gelen ay sakladığımız embriyolarımızı transfer ettk çok rahat bi 12 gün geçirdim mutlu huzurluydum test günüme 5 gün varken idrar tahlili yaptım sabah ama negatif görünüyordu bende orta yerde bırakıp gidip yattım uyandığımda testte belli belirszi 2. çizgi vardı hemen babanı aradım tlf da attığıu çığlığı hala unutamam tes günüme kadar hergün evde test yaptım çizgi dahada belirginleşiyorddu sonunda kandada pozitif gördük sonra küçükcük bi nokta sonraaa muccizevi o ses sonrası zaten iple çekilen kontroller 12. haftada bi oğluşum olucağını öğrendim sonra hazırlıklar derken sonunda son aylara geldik hep erken doğum riskim vardı 36. haftamda kontrolde doğum kanalına girdiğini söyledi doktor teyzemizz aradan 2 gün geçti baban küçük bi operasyon geçirdi çok koşturdum ogün arada sertleşmelerim oluyordu ama koşturmakltan düzenlimi değilmi fark edemedim hastaneden eve gelincede cumartesi pazar koışturmaca olarak geçti pazar akşamöı misafirlerimiz gittikten sonra duş aldım uzandım ki okadar sert bi tekme attınki gözümden yaşlar boşaldı resmen yarım saat sonrada suyumuz geldi doktorumuzu aradık hemen çağırdı ama o gün baban arabayı küçük amcana vermişti ve bizim bavullar arabada neyse taksi çağırdık herzaman gelen taksi evi bulamadı kapının önünde kala kaldık ben başladım ağlamaya hiç bişeyimiz yok taksi bilegelmiyor diye saçmalamışım epey hastaneye vardık nöbetçi doktor kontrol etti malum çatı kontrolünü yaptı suyun iyi sadece yoğun akıntın var dedi suyun gelirse tekrar gel dedi yolladı ama merdivenleri çıkarken suyum yine gelmeye başladı gece saat 11 eve geldik ve ben saat 2 kadar saniye başı wc gidiyorum hiç bişi yok geri çıkıyorum derken saat 4 de bi su boşaldı vee alel acele hastaneye uçtuk suyum gelmiş ve 1 cmaçılma doktorda bende şoklardayız bi kaç saat önce daha bişey yok sadece akıntın var demişti hemen yatışım yapıldı kendi doktorum gelene kladar ilaçlar serumlar annemler görümcem ve kızları gece gece kalkıp geldiler ben hariç herkeste bi telaş bi stres baban zaten yerinde duramıyor cenebesini çekiyor şuan hala iyileşemedi :))))) deli etti beni artık bi ara eve git çocuk doğunca gelirsin bile dedim yanii neyse doktorum geldi kontrol etti 4 cm açılma hemen ameliyathaneyi ayarladı lağman yapıldı sonda takıldı acı verici şeyler değil sakın korkmayın ben hiç hisetmedim 24 ocak saat 12:15de sezeryana girdim 12:27 de oğluşum doğmuşş ama hemen küvöze almışlar tombik ve erken doğduğu için solunum sıkıntısı varmış ben de yaklaşık 3 saat ameliyatta kalmışım çok zor bi sezeryan olmuş bebeğin eşi rahme yapışıkmış epey zor ayrılmış ama ondan sonrası kolaydı hemen ayıldım daha ameliyathane masasında açtım gözlerimi beni sedyeye almak için yanıma geliyorlardı beni görünce şaşırdılar çünkü daha erkenmiş uyanmam için hiç ağrım sızım olmadı desem yeridir sadece ilk ayağa kalkmak zordu baş dönmesi ve kesik acısı oldu ama oda geçti hemen ayaklandım 2 gün sonra yalnız başıma eve döndüm emirim orda kaldı tammmmm 12 gün hergün gittim görmeye ve büyük gün 5 şubatta evimize döndük çoook uzun yazdım ama anlatılacakl cümlelere sığacak bi duygu değil bu allah isteyen bekleyen herkese nasip etsinnn emrim 36+2 3860 gr 53 cm ddoğdu şuan tek derdimiz gaz sancılarımız onlarda geçicek inş B BuSeeMMM

allah hepınızın evlatlarına sağlık sıhhat uzun ömürler versın sizide onlarıda korusun.. evlat sahıbı olmak dunyadakı en özel duygulardan bırı bunu anca anne olan bıle bılır... hep mutlu olsun canlarımız... F feeble

Merhaba arkadaşlar.. Ben de doğum hikayemi sizlerle paylaşmak istedim.. Ewleneli 1 yıl olmuştu.. 1 yıl 365 gündür ya 365 gün boyunca hep anne olmak istedim.. İlk günden hazırdım sanki anne olmaya.. 27 Nisan son adet tarihimdi.. We 27 Mayıs ı çoktan geçmiştik.. Haziran ın 5 iydi. Eşim ewe geldi ona test alalım mı dedim.. Test almak istemedi, ben de tamam deyip lojmanın bahçesine indim. Arkadaşlarla orada oturuyorduk. Ewimizin az ilerisinde eczane war.. Şeytan bu ya benim aklım hep testte olduğundan arkadaşa hadi kalk bi şu eczaneye kadar gidelim dedim.. Testi alıp ewe çıktım.. Arkadaşa yarın yapacağımı testi bırakıp yanına geleceğimi söyledim.. Dayanamayıp Hemen lavaboya girdim, gözlerimi kapattım.. Korka korka açtımmm.. Hala o anı unutamam çift çizgi.. Başıma gelen en güzel şey diye düşündüm o çift çizgi:) Allah ıma binlerce kez şükürler olsun ki hamileydim. Sen içimdeydin anneciğim.. We ben daha güçlüydüm artık.. içim kıpır kıpır bir an önce doktora gidip seni görmek istiyordum. Hemen gittim de.. Keseni göremedik.. 1 Hafta sonraya tekrar gün verdi doktorumuz.. O bir hafta geçmek bilmedi.. 1 hafta bekleyemedim zaten oğlum kendi doktorluğumla : ) gidip 2 günde 1 kan testi yaptırdım annem.. Bakalım 2 ye katlanıyor mu değerin? Katlanmıştı annemmm! 1 hafta daha geçilebilir hale gelmişti. 1 Haftanın sonunda doktora gittiğimizde minicik bi kese oradaydı.. Sen içimdeydin, benimleydin.. Sonraki haftalarda o zamana kadar hiç ama hiç duymadığım bi sese şahit oldum miniğimm.. Bir beden 2 kalp.. Böylelikle haftalar ayları oluşturdu.. Cinsiyetini öğrenmeye az kalmıştı ama senin zaten bi çok kıyafetin hazırdı :) Hissetmiştim annemm benim minik erkeğim olacağını.. 14. hafta doktora gittiğimizde dr %50 erkek dedi. Aslında bu hiç bişiydi:) %50 kızda olabilirdin:) 16. haftada kesinlik kazanılacağı söylendi ama 16. haftaya geldiğimizde çoktan senin odanın duvarları maviye dönmüştü.. Çok istedik oğlum senii.. Çok bekledik. Ayda 1 kere gidilen doktora neredeyse her hafta gittim annecim. Çok zorlu geçiyordu hamileliğim. Mide bulantıları beni mahvediyordu ama yinede sebebim sen olduğundan herşeye değerdin.. 20 haftaya gelmeden herşey ama herşeyin hazırdı oğlum.. Bezlerin bile alınmıştı:) Babana nöbetten çıktığı günün gecesinde bile hiç uyumadan sabaha kadar odanı süslettim oğlumm.. Hiç uykumuz gelmedi, hiç yorulmadık.. Günün her saat başı gidip gidip baktım odana.. Odana, eşyalarına, beşiğine.. Eşyalarının içinde seni düşledim.. Beşiğinde uyuttum seni.. Odanda oynuyordun.. Bezlerini açıp ne kadar minikmiş bunlar dedim we o minicik poponu düşündüm annem.. Sen Düşlediğimden bile minik geldin oğlum.. 25. haftadan sonra bulantılarım azaldı.. Seninle gezmelere çıktık oğlum.. Seninle yemekler yaptık.. Seninle ağladım, seninle daha bir içten güler oldum annem.. Daha bir hisseder olmuştum artık seni, kıpır kıpırdın. 26. haftada dr a gittiğimizde herşey çok normaldi. Kilon, boyun, suyun herşeyin çok iyiydi. 1 kiloydun we bu haftana göre çook ama çok iyiydi. dr dan çıktık yine başladık sana alışweriş yapmaya.. Tüm kıyafetler minik geliyordu bize, satıcıya diyorduk ki bizim oğlan tonton olcak daha büyüklerine bakalım biz.. Nerden bilebilirdik ki bize minik gelen o kıyafetleri bile giyemeyeceğini.. 4 Hafta sonra tekrar kontrole gittik. Doktor herşeyin ii gözüktüğünü senin çok hareketli olduğunu söylüyordu.. Babanla iddiaya girmiştik.. Ben 2 kilo olduğunu baban ise 2 kiloyu geçtiğini söylüyordu. Doktora ne kadar olmuş oğlumuz diye sordum. 1 kilo 300 gr dedi.. Bir şeylerin yolunda olmadığını anladım, hissettim annem sıkıntını en derinden.. Haftanda zaten 30 olması gerekirken 28 çıktı. Dr telaşlandırmamak adına bizlere bazı bebeklerin yavaş geliştiğini her bebeğin 3-4 kilo doğmadığını bizimde bebeğin 2 kilo doğabileceğini söyledi. Bizi 2 hafta sonra görmek üzere uğurladı.. Anladım annem senin içimde rahat olmadığını bişilerin yolunda gitmediğini anladım yavrum.. 2 Gün sonra bir akşam yemek yedikten sonra uyudum.. Uyandığımda elim ayağım yüzüm şişmiş we kendimi çok kötü hisseder olmuştum.. Tansiyonumun yüksek olduğunu farkedip hastaneye gittik.. Tansiyonumu ölçtüler, normaldi. Ama 10 dk önce 16 lardaydı.. Biraz yatırdılar.. Ölçümlerde tansiyonumun yükseldiği farkedildi we yatış werdiler. Sabah trakya üniversitesine sevkedildimm.. Çok kötüydüm oğlumm.. Rüyadayken kabuslar başlamıştı.. Ciğer geliştirici iğne yaptılar. Tamam dedim bu son aşamaydı we iyiye gitmiyordu hiç bişi.. 3 Gün bizi kapkaranlık bir hastane odasında gözlem altında tuttular. Nst ye sürekli bağlıydım. Konuşmak, ayağa kalkmak herşey yasaktı.. 3. günün gecesinde doktorlar odaya gelip beni muayeneye götürdüler.. Yarın seni doğuma alıyoruz dediler.. Yalvardımm onlara annem.. Biraz daha bekleyelim oğlum biraz daha büyüsün dedim.. 3 Gün beklediğimiz bile çok riskliydi daha fazla geciktiremiyoruz doğumu dediler. Odama geldim.. Ağladım annem hem de çok ağladımm.. Sabaha kadar dua ettimm.. Son gecemizdi bir bedende we sen vaktinden çok önce gelicektin.. Bitmek bilmeyen gecenin sonunda gelen gün seni bana getirecekti ya da sonsuza dek seni benden alacaktı.. Seni kaybedicem düşüncesiyle doğuma alındım.. Kimseye veda etmedim, helallik istemedim.. Aklım tek sendeydi. Yarım saat sonra sen olmuşsun oğlum. Hemen seni yoğun bakıma almışlar. Ameliyathanede bir sürü ses.. Uyan Busee ne olur hadi aç gözlerini kendine gelmelisin, çok güzel bir oğlun oldu onun için uyanmalısın.. Tansiyonum düşürülmeyi çalışılıyordu.. Uyanamıyordum oğlummm.. Duyuyor ama kendime gelemiyordum.. Saatler sonra ameliyattan çıkabilmişim.. Kendime geldiğimde kulaklarım ii şeyler duymak istiyordu.. Baban fotonu çekmiş hemen gösterdi.. Kocaman geldin gözüme annem.. 9. katta yoğun bakımdaydın we ben ayağa kalkabilirsem seni görecektimm.. Kalktım oğlumm.. Tüm acıya rağmen en büyük tatlılığa doğru yürüdümm.. Küvezine geldimm.. Bakmamla bakamamam bir oldu sana anneciğim.. Çok miniktinnn.. 2 göğsünün ortası delikti we çok ama çok hızlı nefes alıyordun.. Ciğerlerin gelişmediği için göğüs boşluğun delik gibiymiş. Dayanamadım annem.. Ama sen dayandınn!!! Seni bırakmam anneciğim dedin bana.. Bırakmadık birbirimizi oğlumm.. ii ki doğdum annem.. ii ki seni doğurdumm.. Güzel oğlumm, canım oğlum, benim oğlum.. ii ki warsın annem.. En istediğim hayalim en büyük hediyemm.. Yanımdasın yaa hayattasın yaa başka bişi istemem.. Hiç sewinememiştim annemm doğduğundaa.. Hiç sewinemedim.. Hep seni kaybedicem sandım Dua ettimm yalvardımmm Allah a ne olur bebeğimm ölmesin Allah ım yaşasınn benim ömrümü ona wer diye.. Hiç gücüm yoktu.. İtiraf etmeliyim ki seni ilk gördüğümde hiç umudumda.. Ama sen bana güçlü olmayı öğrettinn.. Seninle beraber o küvezlerde yatan bebekler bana mucizenin hala warolduğunu öğretti.. Minicik bedenlerde koskocaman yaşama istekleri.. Sen kazandın anneciğimm.. Allah ıma binlerce kez şükürler olsun ki bizimlesin.. En büyük hediyemmmm seninle yeniden doğdumm.. Seni çooooook sewiyoruz canım oğlum..! Not: Oğlumm 29 hafta 7 günlük olarak 1 kilo 390 gr 40 cm boyunda doğdu. Doğduktan sonra 1 kiloya kadar düştü. Şuan 2 aylık we sanırım 3 kiloyu geçmiş olmalı:) 25 gün hastanede yattık. Erken doğum sebebim preeklemsi Normalde 33-34 haftalık olmam gerekirken 29 haftada takılı kalıp tansiyondan gelişememiş yavrum. Çok şükür şimdi bizimle sağlıklı.. Allah herkesin bebeğini bağışlasın.

hepinizin hikayesini okurken ayrı ayrı etkilendim ne kadar güzel anlatmışsınız. nasıl güzel bir mutluluk hepinize - hepimize yavrularımızla uzun sağlıklı huzurlu bir ömür diliyorumm

Kızlar doğum hikayelerinizi okudum doğum anından çok hamile kalma ve hamileliksüreçleriniz etkiledi beni Allah şsteyenve hakeden herkede ana baba olmayı nasip etsin kimseyi aratmasın inş. Çok zor yaşadıklarınız çok gerçekten azminizi ve umudunuzu kaybetmemeizi takdirve hayranlıkla karşıladım. Allah size eşleriniz ve çocuklarınızla uzun sağlıklı ömürler nasip etsin inş. Çok duygulandım ya ne çileler ne büyük sabırlar.

baktım ki bu konuyu açan yok ben bari açıp yazzayım dedim doğum hikayemi anlatmak istedim taaa en baştan bundan 9 yıl önce başladı bizim hikayemiz çok kısmet dedikleri v arya işte oydu bizimki çünkü birimiz burdurda birimz çanakkaledeydi ama eşim burdurda okudu ünüversiteyi bende dersaneye gidiyordum tesadüfler bizi biaraya getirdi ve kaderdi evlenmemiz hayatımda allahıma hergün şükür ettiğim kaderimdi eşim parçalanmış bi aileden sürekli kavganın olduğu bi aiede çıkıp böyle bi evlillik yapınca çok korkmuştum ama eşim hep yanımda oldu bir kere öf demedi neyse onu çok seviyorum 25.07.2007 evlendik uzun süreçten sonra inanamadım artık ayrılmaycaktık çocuk istemiyorduk 3 sene araba aldık onu ödüyorudk sonra eşim başka yere atandı orda bende işe girdim falan herşey güzel gidiyordu ve korunurken hamile kalmışım doktor ve benim hatam birleşti ve düşük yaptım nasip değilmiş ama o gün anladımki ben bebek istiyorum sonra ok istedim ama olmadı sonra gene düşük gene olmadı ve tedavi takip 3. ayda hamileydim ama o aradan geçen 2yıl ağlamakla üzüntüyle geçti hep ve o gün adetim 1 gün geçti ve ben ümitlendim ama yok diyordum olmaz dr gitik test yaptı o sonucu beklerken arabada uyumuşum sonra sonucu aldık ve değer 1500 dü mutluktan havlara uçtum sonra endişeler kaygılar derkenkalp atışlarını duyduk alalhım ne müthiş bişeydir o insan kendini ne kadar önemli hissediyor ve içimde büyüyüp insan oldu hergün biryeri oluştu onu içimde hissetmekmi anlatılırmı sizce bence tarifi imkansız... stresli geçen bi hamilelik ve 25 ocak bebişim 36+5 günlük kontrole gittim dr suyun az dedi doplere göndedi ve eşi eskimiş suyu azmış boynunda kordon varmış ve hemn almamız lazım dedi ben ağlamaktan hemne yatışı yaptık ailem hep uzakta aradık hepsi yola çıktı ama en erken 12 saatte geelebildiler ama benim tatlı cadıya ciğer geliştirici iğne yaptılar yarına kadar bekletelim etki etsin dediler hep nst ye bağlı bekledik ve annemlerde geldi dr spinalmi genel mi istiyosun dedi bu korkuyla ve panikle spinal yapamazdım genel istedim ameliyat elbisesini giydim herkes yanımda eşim ve ben karmaşık duygular içinde ve sedyeye aldılar sonda takımı tam bi facia ağlayarak gittim ameliyathaneye eşim ve ananem yanımda dr ağlama diye beni teselli etmeye çalışsada ne mümkün sonra beni aldılar soğuk ve bne zangır zangır titriyorum sonra hazırladılar ve iğnemi yaptılar allahım yardımcım ol dedim ve gerisi yok bebişim 10 dk sonra çıkarmışlar beni 40 dk sonra odama geldiğimde yarı ayık halde eşimem bebğim nasıl dedim iyi gelicek dedi ama ne gözüm açabiliyoum ne ağzımı susuzluktan ölücem sandım dudaklarıma su değsiriyorlar pamukla ve sonra eşim kzımın fotoğrafını çekmiş gösterdim aynı eşime benziyordu sonra yanıma getirdilr ve o an mı nasıl anlaayım ki o sıcaklığı o tatlılığı hani derler ya arabın yavrusu kendine güzel gelirmiş allah dedim ne bu güzellik bu dedim benimmi bizim bebğimizdi o hayatımız değişmişti artık ben anne olmuştum annemin küçük kuzusu ben büyümüş anne olmuştum onu koklamaya doyamadım... halada öyle allahım dedim olmayan isteyen herkese nasip et bu başka bişey allahın insanoğluna bahşettiği en güzel şey sütüm gelmedi ama emzirdim gene sonra 1 gün yattıkçıktık hastaneden kızım evimize geldi artık biz çekirdek aile olmuştuk herşey çok güzeldi ama bebişime nazar değdi herhald e1 hafta sarılık falan derken gözetim altında kaldı erkende olmuştu zaten ama o geçen 1 hafta bana 1 yıl gibi geldi allahım kimseye evlat acısı göstermesin. şimdi herşey yolunda kızım bizimle celeri hiç uyumuyor gögsüm yara ama hiçbişey ondan daha tatlı değil canım yansada onu emzirmekten büyük haz alıyorum onu çok seviyorum iyiki hayatmızdasın kızım babanda bende seni çok seviyoruz hayatımız artık seninle devam edeck işallah seni hayırlı sağlıklı bi evlat olarak büyütmeyi nasip etsin rabbim işşallah evlatmı karşılksız sevigi özveri fedakarlık insan neye niçin bu kadar tahammül sevgi gösterir onun bi gülmesi koca bi aileyi güldürüyor ne güzel bir duygudur bu allahım herkese nasip et işallah bizimkilerede uzun ömür nasip et işallah anne olmak bambaşka bişey anne olunca anlarsın derdin anne anladım seni anne anne oldum ve seni anladım ne kadar kzıardım bizim yüzümüzde nasıl katlanırsın babam diye insan nelere katlanmazki bu başka bi aşkmış bu aşkı bana nasip ettiğin için sana çok şükür rabbim çokkk artık hayatım bambaşka o benim küçük prensesim artık bende bir anneyimmmm cicekcicek

okurken yaşadım sanki.. ne samimi anlatmışsın.. hakkaten evlat başka birşeymiş... ben ağladığımda annem çok üzülürdü kızımnederdin var söyle derdi benhep içime atardım annem de ağlardı canım, bana yardımcı olamıyo diyee.. şimdi onu çok iyi anlıyorum ve hep aklıma bu geliyor.. kızım ağlasa ve bana söylemese kahrolurum.. ahhh annem seni şimdi çoookk iyi anlıyorum.. ben de senin gibi parçalanmış bir ailenin çocuğuyum ve kızım için herşeye katlanırım gibi geliyorr annem gibi... annemi de ben büyüyünce ikna ettim ayrılmaya... yeter bizim için çektiklerii.. Ahhh analık ne yüceymiş... Allah bağışlasın evlatlarımızı...

benim bebğimde 36 haftalık doğdu aama senin hikayeni okuyunca kendimi şanslı hissettim ama gerçekten zor allah evlatlarımızı bize bağışlasın onu kaybetme düşüncesi bile insana ızdırap veriyor aslını işallah yaşamayalım rabbim kimsenin kucağını bo bırakm asın gozdeati ATİLLA+GÖZDE=UMAY tek ayak cezası Sahte

Allahım sizlere bağışlasın yavrunuzu gözdecim sağlıklı sıhhatli hayırlı uzun ömürler versin rabbim. benimde doğum hikayemi yazacağım gün gelir inşallahh... F feeble