Valla öncelikle bebiş değil bebek doğurdum şahsen Onun dışında da zaman zaman eski bekar hayatımı ve eşimle başbaşa olduğumuz zamanları özlesem de kızıma sarıldığım an hep iyi ki doğurmuşum diyorum.. Çocuk büyütmek çok zor. Hele hayat ortağı diye imza attığınız adam evde ikinci bi çocuk gibi davranıyor ve bütün işi size yıkıyorsa daha zor. Uzun uzun düşünülüp yapılması gereken bir şey.

Hayatta koşulsuz ve sonsuz tek sevdiğim insan kızım. İyi ki yapmışım onu. Benim için dünyanın en akıllı, en harika, en güzel, en eşsiz, en mükemmel varlığı. İkinciye hamileyim, ona karşı henüz çok bir şey hissetmiyorum. Hatta ayağım şişince falan "E gül gibi çocuğum vardı zaten bu topa niye girdim acaba ben?" dediğim oluyor. İkinciyi de kızım istedi + tek çocuk olmak güzel değil diye yaptık. İlki gibi böyle bebeğimiz olsun heyyooo bir durum yoktu.

İnanın ben ve benim çevremde olan tüm anneler gayet memnun Demek ki ben rast gelmemişim Yinede kendi adıma söyleyim Iyiki anneyim

Cor zorlandığım zamanlar oldu, oluyor ama annelik bir çeşit delilik olduğu için sevgisi tüm zorluğun ötesine geçiyor.

Oh uyudu keyfi ile uyandın mi annen kurban olsun canına arasında delilik

Niye siz anne olduğunuza pişman mısınız?

Tek cocukken vaktim yok sanıyordum meğer varmış iki cocuk sığdırabildiğime göre aynı zaman içine gerçekten bazen cok zorlanıyorum aslında hergün zorlanıyorum ama bazı günler geçen diğer günlerin sabrının patlamasını yaşıyorum bugün mesela ama tek kelime 7 harfle teselli buluyorum Geçecek

İnsan evladı için keşke olmasaydı demez ama getirileri kadar götürüleri de var. Bi kere artık hayatın sana ait olmuyor. Bunu göze alabilen anne olmalı.

Buna katılmıyorum. İnsan düşünen bir varlıktır, bütün dürtülerimize dümdüz boyun eğsek hayvanlardan farkımız olmaz. Özellikle dünyaya yeni bir insan getirmek; üzerine çok düşünülmesi ve herşeyi tartarak verilmesi gereken bir karar bence.

Oğlum ve kızımın arası 1 bucuk yaş ikiside daha bebek kızım 4 aylık eğer ikinciyi yapmamış olsaydım benim için geçici durumlar hariç herşey gayet güzel rahat geçiyordu, suan cok fazla efor sarfediyorum ikisi için ve cok fazla yoruluyorum ama kızımı doğurmamış olsaydım keşke diyede düşünemiyorum çok büyük delirme eşiklerine gelsemde. Çok sabırlı olmayan hemen cocuk yapmasın tek tavsiyem bu.

Bu nasıl bir soruydu keşke daha erken evlenseydim daha önce sahip olsaydım diyordum annelik tarifi olmayan bir duygu Rabbim isteyen herkese nasip etsin

Varlıklari paha biçilemez ama bilseydim her şey bu kadar zor ve zamansız bir sorumluluk... geçmişe dönsem.. belki anne olmak tercih edecegim bir şey olmazdı.

Iyikilerim, en sevdiklerim, herseylerim. Onlarsız bombos hersey. Iyiki anne olmusum cok sukur. 3 evladim var yasimiz uygun olsa 4 isterdim

Ben hep bebeğim olsun istiyordum. Annelik hayali kuruyordum. Kabul bazen sabrimin sınırlarında emekliyor . Ama o benim bu dünyada açan nadide çiçeğim. İyiki benim dünyamda sipam annelik zor annelik mesakalli ama o kadar güzel ki Rabbim isteyenlere nasip etsin

Neler katmadı ki canım yavrum. Onunla ben ağaç oldum, sonunda bir toprağa kök saldım. En güçsüz anlarda bile rüzgarlara direnen bir çınar ağacı gibiyim. Eğilip bükülüyor dallarım ama kırılmıyor, biliyorum ki ben kırılırsam o fidan hayata tutunup ağaç olamaz. Doğumdan sonra enfeksiyon kaptım. Pıhtılaşma değerim çok yükseldi, kan oturması olduğu için ne uzun süre yatabildim ne oturtabildim. Bir saatten fazla emen on dakika sonra yeniden emmek isteyen kolik, alerjik bir bebekti. Kan oturması canımı çok yaktığı için ağlayarak emzirdim. Toparlanmam iki ayı buldu. Bebeğimin toparlanması dört ayı. İlk dört ay durmadan ağladı. Karnı hep sertti alerjidenmis meğer anne olmak böyle bir şey miydi sevemiyordum bile teselli etmeye calısmaktan. Yine de teselli olmuyordu hiçbir şeyle. Kimseyle görüşemedim, görüşmek istemedim. İki yakın arkadaşım beni dinlemeyerek çıkıp evime geldiler, insanı tanıdım. İnsanları tanıdım. Oğlum benim öğretmenim, fidanım, yol göstericim. Şimdi sekiz aylık yerinde duramayan bir zıpır. Hala kucak bebeği. Anneliğin şanından olan sırt, bel, boyun ağrılarıyla yaşıyor olsam da kollarıma sığdığı güne kadar kucağımda Annelikte bunalmakta çok insani ayrıca. Sınırsız istekleri olan bebeğe karşı siz sınırlısınız.

Ah arkadaşım tek çocuk hiç çocukmuş değil mi aynı durumdayım bazen bugün de bitti şükür deyip duvara çentik atasım geliyor

Bu arada eklemek istiyorum; Pişman olmak da insani bir şeydir, ve doğurduğuna pişman olan kadınlar da var hiçbirinin duyguları geçersiz veya önemsiz değil. Burayı okuyan pişman anneler varsa bilsinler ki kötü insan veya kötü anne değiller, sadece zorlanıyorlar. Ve zorluklar hep "dönemler" şeklinde gelir, geçerler. Burdan o sessizce okuyup yorum yazmaya cesaret edemeyen anneye de selam olsun

İki oğlum var üç olsun isterim bakacak gücüm ilgilenecek hepsine yetecek vaktim olsa beş olsun çok güzel bir duygu ben bu zamana kadar ne yapmışım ki diyorum sanki onlarla doğdum herkes yaşasa tatsa keşke diyorum

Zehirli guatr, panik atak. Fiziksel yorgunluğum geçince belki keyfini daha çok yaşayabilirim. Annelik iç güdüsel bir şey. Düşünüp, taşınıp karar verilecek bir şey değil.

Tüm bunlar olana kadar ben pert o yüzden hayata tekrar "ben de varım" diyebilmek için, o açıdan erken annelik önem taşıyor...

Ayy evet o yorumlar ne o öyle yaaa. hadi ülkenin aile profilini bilmesek inanacağız. aile profilini geç, insan profili zaten rezalet. her annenin doğurduğu çocuk aşırı kaliteli sanki. her taraftan dökülüyor ülkemin insanları. sanki marifet yapmışlar. bu ne abartıdır kardeşim. bu kadar döküntü insan hangi annenin evletları o zaman. yaa genlerde yaa yetiştirilmede ya da her iki kulvarda da çok büyük sorunlar yaşanan gelişmemiş bir ülke için bu kadar güzelleme komik oluyor. dediğin gibi biz her allahın günü geldiğimize geleceğimize isyan edip duruyoruz. sanki hep çocuk kalacak bunlar. yetişkin hallerini düşünen yok. hani kürtaj karşıtları yaşama hakkı da yaşama hakkı diye tutturur da. Mesajini yazıp, kiracısına yüzde 300 zam yapmaya çalışır ya. bunlarinki de o hesap. eee doğmamışen yaşama hakkı diye merhamet ettiğin insana yetişkin olunca niye acımıyorsun. okuyan da ülke sevgi kelebekleriyle dolu sanacak. çoğunuz geleceğin kalitesiz, paragöz insanlarını yetiştiriyorsunuz işte. insanın iyisi yok denecek kadar azdır.

bazen kendim ettim kendim buldum modum açıkken bazen sizi verene kurbaneyyy eşliğinde sarılmaca

Kendi sınırlarımın üzerinde olduğumu farkettim. Gerçek sevgiyi, beklentisiz fedakarlığı ve annemin hayatını çok iyi anladım. Bağımsız hayatımı özlüyorum, kafan esince kafana esen şeyi yapmayı özlüyorum. Bundan sonra 40 yaşına bile getirsem kaygısı gönlümün bir köşesinde olacak, öyle oluyormuş. Yanımda değilse iki dakika içinde burnumda tütüyor her halini özlüyorum. Anne olmak Doğumla artan sorumlulukların içine düşmek. Bu sorumlulukları sevmemekte de bir sakınca yok hiç kolay değil. Getirdiği yükü sevmemek de normal, çocuğa bir süre alışamamak da normal. Zaman içinde öğretiyor ufacık haliyle. Hayatının tamamının çocuk olması doğru değil, seni tanımlayan şeyin sadece annelik olması doğru değil. Öyle hissetmiyorsan da normal. Falancanın annesi filancanın karısı değil kendin olarak devam etmek sağlıklı. Çocuğu birey olarak ayrıştırabildiğimizde gerçekten doğurmuş oluyoruz, bütün çabamız bu işte. bağımsız kimseye muhtaç olmadan hayatına devam edebilecek bir birey için bağımsız kimseye muhtaç olmayan bireyler olmalıyız.

Aslında delilik gerçekten mantığa uymuyor şartları zor olacak bakmak yetiştirmek zor ülke dünya kötüye gidiyor çocukların sorunları var onlara bakarken kendim olamıyorum yapmak istediğim hiç bir şeyi yapamıyorum bunlara rağmen deli gibi bir sevgi var herkes zorlanıyor ben inanmıyorum kolay diyene

Tabi ki haklısınız kimde ne yoks kola o kıymetli mesela bende tam rahatlığa alıştım bu sefer yeniden başa döndük gerçi şimdi böyle diyorum ama belki yine o zamana dönsek aynisi olurdu

Bende. 1 aylik Yeni hamileyim çok heyecanlıyım. Neşeliyim umut doluyum.

Ben annelik güzellemesi yapmayacağım. Evladımı çok seviyorum ama geleceği görüp gelseydim hele durun derdim ahdbsbsvs

Ne alaka? Herşey maddiyat mı? Bizim insanımız genelde mutsuz. Ben dünyada pek çok yoksul ülkelere gittim, özellikle Uzakdoğu'dakiler gayet mutlu. Avrupa ülkelerinden en düşük intihar oranı Türkiye'de. Mutsuzluğun para ile orantısı yok. Kültürle alakalı. https://tr. euronews.com/2020/01/05/turkiye-de-her-gun-9-kisi-intihar-ediyor-avrupa-ulkelerinde-intihar-orani-ne#: :text=Zirvede%20Litvanya%20ve%20Letonya%20var,%2C3%20ile%20Litvanya'da.

Yoo bir çok konu açıldı bu şekilde. çocuklu boşanıp, kocam keyif çatıyor ben çocukla eve tıkıldım diyen de çok. gerek yoktu diyen de var. A

Anneliğin ne denli zor olduğunu anne olunca anladım. Benim bebeğim de gazlı bir bebek ilk 3 ayımız çok zorlu geçti. Şuan 4. ay bitti gaz bi nebze azaldı. Gündüzleri hep kollarımda uyuyor hala sürekli emmek istiyor. Bebekten bebeğe değişiyor bunlar tabi. tek başıma baktığım için epey zorlanıyorum. Bi kaç saat görmesem çok özlerim ama biliyorum. Zor günler geçecek bigün kendi kendine uyuyacak hatta bizi bile yanında istemeyeceği günler gelecek

Anamdan emdigim süt burnumdan gelmis olsa da iyi ki anne olmuşum! Iyi ki... Babayi dogru seçmek mühim.

konu silmek yasak Mune iki evladım var iyiki benim kızlarım olmuşlar Allah ım hepimizin yavrularını bağışlasın inşallah C

İki üç yorum okudum içim bayıldı valla. Özellikle de hayatinda eşi de dahil baska kimseden gercek sevgiyi tatamamis kendini yalniz hisseden insanlar icin cocuk buyuk bir kurtarici olmus olabilir. Ama ben diger taraftayim hayir. Analik romantizmi yapamicam malesef. En kaygisiz gamsiz insana bile , bu hayat bu sekilde daha ne kadar boyle surebilir sancilari yasatan her gun eski hayatinizu ozlediginiz bisey annelik. Malesef. Kizimi cok seviyorum, ama su anki aklim olsa cocuk uapmazdim sanirim

Çocuğu olan hiçbir kadın keşke anne olmasaydım demez Zorluğu var mı, evet var Ama harika bir şey

26 ve 25 yaşında iki erkek evladım var. Allah onları bana bağışlasın. Tırnaklarına zarar gelmesin. Babalariyla yolumuzu ayirdigim halde iyi ki onunla evlenmişim diyorum. Bu sorunuza olumsuz bir cevap alabileceğinizi sanmıyorum.

Evet ama çocuk büyütmenin bir el kitabı yok. Baştan ne kadar zor olabileceğini kestiremiyorsunuz. Benim ilk kızım kolay bu bebekti. Ama ikincisi çok zor. 8 aya girdik. Gecede hala 5 kere uyanıyor. Hep böyle kalmayacaklar tabii. Uykusu düzene girecek. Bir yeri ağrıyorsa kendi söyleyecek. Okula başlayacaklar. Benimde kendime ait bir hayatım yeniden olacak.

Allah sağlıklı uzun ömürler versin size ve evlatlarınıza inşallah. 4 aylıkken tekrar gebelik... Çok çok zor olmuştur ve oluyordur tabi.. Tahmin bile edemem... Ben daha bebeğim 4 aylıkken lohusalığımı bile atamamıştım resmen depresyondaydım. Allah size güç kuvvet versin her anlamda. Sağlıkla büyütün

Dünyam benim;Küçücük dünyam, İşim, Aşım, Uğraşım. Kusurum, yanlışım, yanılmışlığım, Kızgınlığım, kıskançlığım, alınganlığım, Birdenbire evrenliğim;Birbaşıma kalmışlığım bir anda. Belalara koşmuşluğum;Sinmişliğim inimde. Dünyam benim;Küçücük dünyam benim, Sevincim, üzüntüm, gerçeğim benim. Hasan Hüseyin Korkmazgil

10 aylık bebeğim var Eski günlerimi ozledigim de oluyor. İyi ki doğurmuşum diyip gözlerimin mutluluktan dolduğu da. Cok zor com da mutluluk verici. Dogurmadan anlıyorum zannediyordum ama hiç birseyden anladığım felan yokmuş.

Bazı yorumları gözlerim dolu dolu okudum özellikle bir yorumda teli bıraktım ağladım. Çünkü daha az önce anneliğimi sorguluyordum. Kendimi yetersiz hissediyorum yapamadım beceremedim galiba diyorum Çok zor bi bebeğim var zaten alerji yüzünden aylarca huysuzdu sevemedik bile her şeye rağmen onun bir gülüşüne ölür insan U umran80

Sevgili anne, sorunuzdan lohusa ya da ufak bir bebek annesi olduğunuzu ve sorumluluktan bunaldığınızı anlıyorum. Merak etme, hepsi geçecek.

Dediğim zaman oldu suan 7 aylık ama sevgim bambaşka boyutta... hamileyken böyle düşünmüyordum doğumdan sonra böyle oldu belki de cok tek kaldım ondandır . push ; duruguzel

Keske anne olmasaydım demiyorum, gönlümden geçirmeye korkar utanırım. Onları gördüğüm her an iyiki iyiki diyorum. cok şükür böyle nimetlere diyorum ama kendime kızıyorum. Keske isini gücünü oturtsaydin da oyle bi ortama doğsalardi. Keske benimle sikinti cekmeselerdi diyorum. Ama böyle böyle de hep birlikte yaşıyor ve olgunlasiyoruz. Su bir gerçek. Yeri geliyor yoruyorlar, kizdiriyorlar ama Onlarsız hayat anlamsız ve tatsız olurdu benim için. kendi adıma bu dünyada rabbimin bana verdiği en en güzel nimet ve armağan onlar bana K kendimidurduracakdegilim Nirvana Anneler

Sağlıkla yavrunuza kavuşun hemşehrim.

Bir bana demek ki değişken geliyor bunun cevabı. Kötü bir gün geçirdiysem ne gerek vardı yaptım diye geçiyor içimden yani. Taş değiliz ya duygularımız sinirlerimiz var. Çok zorlandığımda ve bunun yaşadığım sürece devam edeceğini düşününce yalan yok naptım Allahım ben diyorum. Sonra geçiyor, başka bir şey yapıyor oh iyi kş doğurdum diyorum. Stabil bir duygu değiş bana göre

Kesinlikle buna katılıyorum. Ben kendime hep hedef belirlemiştim. "30 yaşında yaparım, önce bir dünyayı gezeyim" dedim. Ama 30'a gelince ilk evliliğimde problemler başladı. Eşim kesinlikle çocuk istemedi. Belki ikna olur diye 5 sene uzatmaları oynadık. Ben hatta "tamam boşanalım ama çocuk yapalım, çocuk bana kalır. Ben bu saatten sonra kimi bulacağım"dedim. Şimdi düşünüyorum da ne kadar sağlıksız bir fikirmiş. İkinci evliliğimi 39 yaşında yaptım. Kendiliğinden olmadı, uzun bir tüp bebek sürecine girdim. Rabbim çok şükür 42 yaşında anne olmayı nasip etti. Sonra Allah'ın hikmeti işte kızım 4 aylıkken kendiliğinden 2. ye hamile kaldım. Onu da "bizim yaşımız geç, yarın bir gün ölünce yalnız kalmasın kardeşi olsun" diye yaptık. Zaman zaman gerçekten sıyıracak gibi oluyorum. Ben büyürken kalabalık bir ailede büyüdüm. Babaannem, dedem, halam hep anneme destek oldu. Ama devir değişti. Ben çocuklarımı büyütürken sadece eşimden destek alabiliyorum. Sürekli dip dibe olmakta haliyle evliliğimizi yıprandırıyor. Çocuk sahibi olduğum için asla pişman değilim ama daha az yorulacağım, kaygı düzeyimin azalacağı günleri iple çekiyorum.

Demek ki kim neyi yapmıyorsa içinde o ukde kalıyor benimkilerin arasında 13 ay var. 2 sene maraton gibi hamilelik, doğum, lohusalık, yenidoğan süreci yaşadım. İnanılmaz zorlandım. Kardeşimin ikizleri var. En zoru oydu. Ama kardeşim iki çocuğunu iki yatılı bakıcıyla büyüttü. Kendi sıkılınca yurtdışına giderdi. Çocuklara annem ve bakıcılar bakardı. Ben 2 senedir sinemaya gidemedim. Gözüm arkada kalıyor.

Eve gelme sebebim onlar. Akşam olsun diye bekliyorum. Tek kötü yanı evhamlamıyorum hep panik halindeydim. İyi ki varlar Allah ömrümden alsın ömürlerine versin inş

Yani annelik bana göre tarifsiz. Karşılıksiz tek sevdiğim iki varlığım evlatlarim. İyiki varlar.

Kocaman bir sevgiyi kapsadı kalbim ama aklım artık hiç eskisi gibi olmayacak bunu biliyorum :)

Ergenlikte anne kız savaşları yaşıyoruz şu ara. Bazen keşke doğurmasaydım diyorum utanarak itiraf ediyorum. Ama 5,10 dakika sonra iyi ki var diyorum geçiyor sinirim

Keske erken evlenseydim iki sene arayla olsaydı cocuklarim diye düşünüyorum 28 yaşında evlendim 30da büyük oğlum oldu,38.5 ken ikinci oldu öyle şeyler işte

Aynılarını yaşadım. Kendimi çok sucladim. Herkes bugunleri arayacaksın diyince çok daha kötü oldum. ama hiç öyle değilmiş.

Zor ama asla "keşke doğurmasaydım" demedim. Bilakis her gün belki yüz kere içimden de onlara da "iyi ki doğurmuşum" diyorum. Ben çok anaç biriyim zaten. Bu hayatta en çok anne olmayı sevdim.

3 yillik evliyim aynı zamanda

Tamamen duygu tatmini bi şey. Evlattan daha çok herhangi bir şeyi bu kadar çok sevemezsiniz. Ama diyelim doğurmadınız bi yeriniz mi eksilir? Yoo

Konu silinmemiş, konu başlığına soru yazılmış içerik girilmemiş.

daha erken evlenip daha enerjik oldugum zamanlarda doğursaydım keşke diyorum sadece.

Muhtemelen çocuktan pişmanlık değil de herkesin bir desteğe ihtiyacı var hep derim Allah hepimize yatılı Filipinli bakıcılar nasip etsin diye Henüz 5 aylık hamileyim daha kucağıma almadım ama içimde pıt pıt vurmaları, tekmeleri, varlığı onu hissetmem minicik ultrason fotoğraflarında gördüğüm ağzı burnu dudakları ben hiç aşık olmamışım dedirtti henüz kokusunu bile bilmiyorum oysa ama bilir gibiyim çok güzel bir his isteyen herkese nasip olsun..

En azından ikincisi öyle olmuş ikiye cesaret edebilmişsiniz benim ilk oğlum alerjik kolikti gece gündüz ağladı. Şimdi de aynı sekiz aylık gece normali yedi kez uyanmaktır. Bazen daha fazla on bes dakika da bir gibi bazen de kısmetliysem daha az uyanıyor ama yedi stabil ikinci bebek düşünemiyorum hiç.

Ben ikinci çocuğumu önce doğursaydım ben de cesaret edemezdim. Meğer ilk kızım yetişkin olarak doğmuş Bir derdi, ağrısı yoksa gecede belki 1 kere kalkar. Mamasını yer uyurdu. Özellikle uykusuzluk beni çok yıprandırıyor. Rabbim tüm anaların yardımcısı olsun Bugünlerde hayırlısıyla geçecek.

Bende sizi çok pesimist buldum. İnsan evladına iyi niyetle yaklaşıyor elbette nasıl bireyler olacağına tamamen biz karar vermeyeceğiz ancak bizim terbiyemizden geçecekleri de bir gerçek. Hırsızların, katillerin de zamanında bir çocuk ve onların da anneleri olduğunu düşündüğümde benimde içim ürperiyor. İki çocuğa maddi manevi yetemeyeceksem tek oğlum kalsın diye düşünüyorum mesela. Doğurmak değil mesele, dünya üzerinde tüm memelilerde olduğu gibi doğurduğuna yakın kalıp ihtiyaçlarını karsılayabilmekte. Evladımı yoksun bırakmıyorsam, elimden gelenş yapma gayretindeysem ona kötümser de bakmam, bakamam. Fikrinize saygı duymakla birlikte katılmıyorum.

Amin uykusuzluk beni en çok o zorluyor evet ama artık alıştım daha doğrusu kabullendim. Ne zaman bana ihtiyacı bitecek kendi kendine daha az kalkarak uyuyacak zaten. Şimdi yanında olma zamanı

zor bir süreç ama sevgili anne giderek kolaylaşacak. gör bak. ben eskiye göre daha iyiyim, eskiden yalan yok pişman oluyordum ara ara. bana göre değilniş diyordum ama geçiyor. Allah sağlık versin. ne olursa olsun birileriyle konuş. ona yansıtmamaya çalış.travmatize olursa iyice işte b. ka sarar. sevgini ver. sonra git o görmeden ağla zırla. geçecek

İnanılmazında ötesinde hareketli bir kızım var ne misafirliğe ne gezmeye ne hiç biryere gidemiyoruz çünkü asla ama asla yerinde durmuyor ilk 4 ay zaten kabus gibiydi gaz sancıları uykusuz geceler sezaryen dikişleri ağrılar ağlamalar aman aman hatırlamak bile çok yorucu geldi şuan Ama bitti mi tabiki hayır şuan 18 aylık ve yorulmaya tam gaz devam gece saat başı uyanır hala ağlar yemek yemesi bir dert zorla kaşıkla peşinden koşarım uyuması bir dert çok mızmız çok sabırsız sürekli ağlamaklı bir modda birşeyden hemen sıkılır sürekli aksiyon ister kısacası çok yorucu bir bebek Ama ne zaman babasıyla biryere çıksa gözlerim pencerede dualar ederim sağ Salim hemen gelsinler diye. Hani bebeği çok hareketli olan akşama kadar perişan olan anneler varya hah o benim işte ama asla azcık dinlenmek için kızımı birilerine pasladığımı bilmem akşama kadar yorulayım razıyım ama yanımda olsun asla gözümden ayrılmasın o moddayım. Hiç bir zaman nerden doğurdum gibi cümleler de kurmadım aklıma bile gelmez. Tek başıma büyütorum kızımı etrafımda eşimden başka kimsem yok ama her halina çok şükür,, her zaman ettiğim bir dua var Allahım diyorum hastane kapılarında sabaha kadar sağlığına kavuşması için bekleyip yorulmaktansa beni böyle yor ben razıyım yeterki her sabah sağlıkla uyansın Şimdi tekrar 9 aylık hamileyim bukadar yorulmanın üstüne birtane cimcime daha gelecek hayırlısıyla, evet deliyim biliyorum ama herkesin de dediği gibi annelik delilik birde bu hazzı bir aldın mı daha fazla çocuğun olsun isitiyorsun ne kadar yorgunluktan perişan olsan da, annelik çok tuhaf bir duygu gerçekten Çocuk dünyadaki en zor şey ama bana sorsalar dünyada bu duyguyu tarif edecek bir cümle yok bambaşka bir haz 32 yıllık hayatımda ben bukadar haz aldığım başka bir insanla tanışmadım Allah tüm annelerin yardımcısı olsun ve tüm bebeklere sağlık versin