çok teşekkür ederim cvplarınız için.. ben 32 haftalık hamileyim.. dediğiniz gibi kalp atışını duyduğumda onu gördüğümde çok fazla bişi hissedemedim.. onun için sanırım endişeliyim.. hamile kalmayı çok istedim ilk öğrendiğimde havalara uçtum ama aylar ilerledikçe bu sevinç uçtu sanki.. kendime çok ızıyorum hamileliğin tadını çıkaramıyorum diye... umarım zamanla geçer... Rabbime dua ediyorum hep.. bi de çevremden duyuyorum 10 sene çocuğu olmayan birisi en sonunda ikizleri olmuş ama şu an bakıcı tutmuşlar kadın görmek bile istemiyomuş... bunlarında etkisinde çok kaldım sanırım... inşallah herşey dediğiniz gibi çok güzel olur kızlar sağolun... kimseye anlatamıyorum hissettiklerimi yanlış anlarlar diye... B bulantilihamile

ben 32 haftalık hamileyim ama hiç anne olucakmış gibi hissetmiyorum.. dahası aklımda devamlı bebeğimi sevebilecekmiyim ya onu sevemezsem ya bakamazsam ya pişman olursam gibi saçma sapan düşünceler geçiyor aklımdan. bu arada panik atak hastasıyım ve ilaçla hamileliğimi yürütüyorum doktor kontrolunde.. ama bu düşüncelerimi kimseye açamadım... benim gibi duygular yaşayanlar oldumu aranızda... herkes hamileyken çok mutlu olduğundan bebeğiyle konuşup hayal kurduundan bahsediyor bense bazen tekmelediğinde korkuyorum... arasıra keşke hamile kalmasamıydım acaba diyorum istemedende olsa... çocukları seven bi insanın ve planlı bir hamilelikti bu fakat neden şiimdi böyle düşünüyorum... bunlar hamilelikte yaşanılan normal durumlardanmı?bana yardımcı olurmusunz..

teşekkür ederim canım cevabın için.. ne bilim öyle şeyler düşününce korkuyorum elimde olmadan.. inşallah biran önce geçer.. bide bunun stresini yaşıyorum istemeden... Muffinnn Şans Meleğim

plansız bi hamilelikti benimki ve erken oldu daha 4 aylık evliydik çalıştığım için en az bir yıl bebek düşünmüyodum hap kullanırken hamile kaldım eşimle bebeği aldırma konusunda bile konuştuk okadar endişeliydim ki eşim çok destek oldu bebeğimize o sahip çıktı diyebilirim şu an 18 haftalık gebeyim. yaklaşık 14 haftalıkken filan kabuullendim ama nasıl bi kabullenme sanki allah tarafından içime bi duygu aşılandı :2: artık anneydim ve bunun farkına varmıştım. şimdi onun için canımı veririm okadar bağlıyımki miniğime.. sizi çok iyi anlıyorum artık hamileleiğiniz ilerlemiş sıkıntıdasınız duygularınız karmaşık hormonlar sürekli değişiyo bunlar çok normal sakın kafanıza takmayın kucağınmıza aldığımızda biz annelerin hissedeceği duygular hep aynı bundan emin olun Z zeyneppcim

hormonların oyun oynuyor seninle cnm bence çok normal. kendini kimseyle kıyaslama. şu an doğum psikolojisiyle de bunu yaşıyor olabilirsin ama merak etme bebişini kucağına alınca geçer. benim kuzenim de senin gibiydi. hatta doğduktan sonra da bir süre kucağına falan alamamıştı. almak istememişti hatta. hiç onun çocuğu gibi değildi. hatta 7 seneden sonra tedaviyle olmuştu onun çocuğu düşün. sonra geçti çok şükür kendini herkesle kıyaslayıp bebişini de kendini de üzme sakın herkes aynı duyguları yaşayacak diye birşey yok ki bol bol dua et Z zeyneppcim

canım şunu düşün seni görünce Dünyalar onun olacak, senin hapşurmana bile gülecek bir bebeğin olacak. ne şirinlikler yapacak aileye renk katacak. çok derin düşünürsek ipleri kaçırabiliyoruz. benim de derin düşündüğüm konular var mesela günümüzde bu pislik dolu dünyada bebek yetiştirmek... işsizlik, teknolojiye bağımlı ama mutsuz çocuklar vb. ülkemin olumsuz şartları vb. ama bunları düşününce hem kendim üzülüyorum hem o üzüntü ve stres bebeğe geçiyor. inan bebişin kaç haftalık bilmiyorum ama ultrasonda ilk hareketini şirinliklerini görünce inanamayacaksın keşke daha erken anne olsam diye düşüneceksin. o kadar farklı bir duygu ki. sabırsızlanıyorum ben. ona benim isteğime göre kıyafetler alıyorum. sadece kendi zevkime göre. dilediğimce onunla vakit geçirme hakkım sevme öpme hakkım var. çünkü o benim. emanet bir bebek değil. bence üzücü şeylerden ziyade sana katacağı ve ailene katacağı mutluluğu düşün. sadece sabret. ultrason görüntülerini görmediysen ilk kalp atışı hareketi vb bunlar tarifi olmayan şeyler. sadece senin dünyan o. ve eşinin ikinizin bir hazinesi. bir de anne olmayı çok isteyip bir sürü tedavi gören ve çift çizgiyi göremeyen nice aile ve anne var. düşünsene. ne kadar yorucu bir süreç. kaç kez tedavi görüp de bebeğin olmaması. bence şanslısın canım buna emin ol.

istenen ve planlı bir hamilelikse eğer bu yaşadıkların sadece hormonaldir ve boşuna evham yapıyorsun sanıırım. tabi panik atak rahatsızlığının etkisi de olabilir. aklına hep o doğduğunda sana o güzel gözleriyle bakışını ve gülüşünü hayal et, kendini bu şekilde daha mutlu hissedersin. benim ilk kızım planlıydı, o doğduğunda resmen aşık oldum bebişime mutlulukla ve aşkla kucaklıyorum. şimdi 15 aylık. ben ikinci kez hamileyim bu kez planlı değildi. beklemiyorduk. ama bunu da sabırsızlıkla bekliyorum şimdi. biraz zorlandım ilk başta ama şimdi arkadaşlarında dediği gibi ultrasonda ilk hareketlerini yüzünü gördüğümde içim sıcacık oldu. müthiş bi duygu bu zamanlarının tadını çıkar. büyütme zorluklarını değil o büyürken beraber paylaşacağın şeyleri düşün. o kadar müthiş bişey ki yaşadıklarımız tadını çıkarmak gerek. ben mesela kendim çalışıyorum, evde ollmadığım zamanlarda kızımın yüzü gözümün önünden gitmiyor hiç ve o uyurken bile ben onu çok özlüyorum. umarım senin için de böyle güzel hislerle dolar taşar. Z zeyneppcim