Forumu daima uzaktan takip ediyordum, bir yıllık evliyim, ailemden de biraz uzağım, kafama ne zaman bişey takılsa acar kk den bakar soru işaretlerimi birçok bakış açısıyla netlestirme imkanı bulurdum.. fakat bu sorun hakkında pek bir müzakere olmamış, netlesemedim.. Lütfen yardımcı olun, ben 20 yaşındayım, 1 yıllık evliyim, eşimle aramızda çok derin bağlar var, onu ne kadar çok sevdiğimi ifade edemem, lakin, aramızda 12 yaş fark var, bu herkesi çok şaşırtıyor ama biz öyle iyi anlasiyoruz ki çok şükür hicbir sorunumuz olmadı bir yıldır, kendi aramızda bu cicim ayları bizim yıl oldu deriz hep... amma gelin görün ki bir bebek mevzusu açıldı şimdi bikaç aydır, ben üniv okuyorum, haftanın üç günü dersim var, diğer günler evdeyim, eşim bebek istiyor, ben de ona haksızlık etmek istemiyorum çünkü evlatlarimi büyüduklerinde torunum zannedecekler diyor, ben de buna çok çok çok üzülüyorum, sinifimizda evli bayanlar var, cocuklarini büyütmüşler ama, en en en kötü ihtimal okulumu dondururum diye düşünüyorum ama tek sorun okul olsa... ben kendimi hic ama hic annelige hazır hissetmiyorum maalesef kitaplar okumaya başladım, bebek gördüm mü hissetmeye çalışıyorum ama içimde gram bir istek yok eşime ise hicbirsey soylemedim, ama o hissetmiş, vazgeçti tabii, ama ben olması gerektiğini düşünüyorum, iş ciddiye bindiginde ise içim soguyor, ben kendimi hala daha çocuk gibi hissediyorum, anne olmaya zerre hevesim yok, Allaha da büyük konuşmuş olmayayım bu konuda hiç yorum yapmam normalde ama suan istişare maksatli soruyorum, altından kalkamamaktan da korkuyorum, zaten ev işleriyle başım dertte, bi de bu olursa hic yapamam ama işte istesem anne olmayo böyle düşünmem heralde, benim fitratim mi bozuk her kadının icinde anne olmak evlat büyütmek bebek bakmak vardır hatta küçük kızlar bile evcilik oynar oyuncak bebeklerine bakarlar ben niye boyleyim...? K