Korkuyla Umut Arası Bilinmeyene yürümek garipti Hayat belki de Bilinmeyene yürümekten ibaretti Bir sonraki Atılıp atılamayacağı bilinmeyen bir adımın Götürüp götüremeyeceği bilinmeyen bir yolun Sonundaki bilinmeyenlerden oluşuyordu herşey Ve hiçbirşeyi önceden bilmek mümkün değildi Aslında yürütülmekti sonunu bilmeden yürümek cesur atılmalıydı adımlar korkuyla umut arasında Güneş açar ya da yağmur yağardı. Deprem ne zaman nereyi yıkar belli olmazdı En iyisi hazırlıklı olmaktı herşeye Umudu ve korkuyu elden bırakmadan... Kimin ne zaman, nerede, ne kadar olacağı belli olmadan. Önemli olan bir yerlerde olduğumuz sürece oranın hakkını vermek ve geride birşeyler bırakmaktı. Bir iş, bir eser ya da bir iyilik, Belki de kıyamet son iyilik yapıldıktan sonra kopacaktı. Uğur Arslan

Hep içimde yaşadım senle sevgimi Bir gün elbet mutlu oluruz sandim Belki anlamadın başta ilgimi Beni sevecegine ben hep inandım Umudum tükenmişti unuttu dedim Zaten bir ihtimaldi, soldu güllerim Bende artik yoluma bakarim derken Güzüme baharı getirdin erken Hayallerim gerçek oldu seninle Ellerim kavuşmuştu elinle Bu Sadece bir evlilik degilde Sanki cennet bağışlandı seninle Bilemezdim sonumuzu başından Bilseydim de dönmem yolun başından Vazgecmem ben iki cihan da aşkından Sen aktin hep damla damla yaşımdan... acemi şair sayılırım seviyorum yazmayı