Ve doktor lar hele özel doktorlar çok ciddi anlamda korkutuyor insani 4 lu taramada da ayni risk çıkarsa için rahat etmiyor ise karnından su aldir ben yaptirmadim riskli olur diye her turlu kabulumdu zaten Boşuna doktor zengin edemem dedim G

bu testin sonucunda dusuk risk yaziyor aslinda? S

beninde basıma gelmişti yuz on iki de bir çıktı dusunduk hasta da olsa dogurcam doğuma kadar bekledim herşey normal çıktı ultrasonda da herşey nornaldi

Buraya yazıyor olmam zor zamanımda okuyunca içime su serpecek bir nokta dahi olsa yazı kırıntısı ararken ki çaresizliğim anında kendi kendime verdiğim söz. Altı ay süren bir down sendromu korkusu yaşadım ve benimle aynı durumu yaşayan bayanların/ bebeklerin akıbetlerini öğrenemiyordum. Bu konuyla ilgili bir çok başlık açılmış ama sonucun ne olduğunu maalesef kimseler yazmamıştı. Ben ise belki bir hamilenin içine su serpebilir ve ona ışık olabilirim diye yazıyorum. Her mesleğin iyisi olduğu gibi yüzkarası da var ve maalesef bunlardan biriyle ikinci hamileliğimin 13. haftasında karşılaştım. Neşe ile gittiğim hastaneden dünyam başıma yıkılmış olarak çıktım. Daha önce tarama testi yapmadım ve bu çocuğumda da yaptırmayı düşünmemiştim. Ama doktor, ekrana bakıp bu bebeğin ense kalınlığı çok fazla(2.8 mm) bu bebek sıkıntılı/ downlu / özürlü dedi. O an önce tüm bedenim donmuş gibi ne hissedeceğimi bilemedim, sonrasında ise tüm dünyanın altında kalmış gibi ezilmiş hissetim. Doktora bir çok bebeğe böyle söylendiğini ama sorun olmadığını söyledim ancak doktor hükmünü vermişti. Beni aynı hastanedeki ayrıntılı ultrasona gönderdi orda da sonuç 2.9 mm çıktı. Ve ultrasonu çeken kişi de kanaatimce sıkıntı var dedi. Elimde ayrıntılı ultrason raporuyla doktora gittim bana yine aynı şeyleri söyledi. O kadar acımasızca söylüyordu ki oturup doktoru ikna etmeye çalıştım resmen. Tarama testi istiyorum dediğimde ise bana " Eğer aldırmayacaksan test yapmana gerek yok." dedi defalarca. Ben de ısrarla istediğimi söyledim. Güç bela kanı verdim ama beş gün beklemek gerekiyormuş. Neyse ordan çıkıp daha eve uğramadan başka bir doktora gittim. Konuyu olduğu gibi anlattım ve muayene oldum. Burdaki doktor ben 1.3-1.8 arası ölçümler alıyorum ve burun kemiği de oluşmuş, kanaatimce bebeğiniz sağlıklı ama tabiki amniyosentez, nifty testi ve doğum olmadan da kesinlik bildiremeyiz dedi. İçimiz rahatladı bi nebze lakin farklı farklı doktorlara gitmek gerekiyor bu şekildeki hassas ölçümler için. Üç gün içinde beş doktora gittik hepsi de biraz kalınlık var ama dedi. İlk doktor hariç diğer doktorlar bu riskin her insanda olabileceğini söylüyorlardı ama sorun şu ki ense kalınlığı durumunda risk hesaplamada en yüksek değere göre yorum yapılıyordu. Ve hiçbir doktor tam olarak bir şey diyemedi ilk doktorun ölçümü nedeniyle. Beş gün, beş, beş... Hayatımın en zor en ağır beş gününü tarama sonucunu beklerken yaşadım. Girmediğim forum okumadığım makale kalmadı. Hepsinden çıkarımım şuydu : evet bi kalınlık var ama öyle abartılacak bir kalınlık değil rahat olmalıyım. Gelin görün ki ya risk yüksek çıkarsa ya bebeğimde down olursa... Ah ne karanlık günlerdi. Tarama sonucumu almak için gittiğim doktoru dinlemeyecek ver çıkacaktım. Çünkü çok acımasız yaklaşıyordu. En ufak bir ılımlılık göstermeyip düşmanına vurur gibi sert konuşuyordu. Karşısında hamile bir kadın mı var düşmanı mı var ayrımında değildi. Neyse sonuç ekranına baktı ve suratını astı. Kötü bir şey oldu düşüncesi beynime öyle bir üşüştü ki. Neyse normalde Down oranı sıradan hamileliklerde 1/900. Yani 900 bebekte 1. Benim sonucum 1/1800 küsür. Bu çok çok düşük bir risk olup bizi sevindiren bi oranken o doktor hala bir tık adım atmadı. "Falanca hanım korktuk ama şükür risk düşük çıktı ama yine de temkinli olalım, şu testleri yapalım, falanca işlem vs." demedi. Vicdan yoksunu hala bana bu çocuk downlu aldırmak ister misiniz deyip durdu. Ayaktayım kadını dinlemiyorum çıkıyorum ama bire türlü çocuğumun sorunlu olmayacağına ikna olmadı. Allah a havale ediyorum bir hamileye bu kadar vicdansızca yaptığı muameleden ötürü. Sonuç olarak 6 ay boyunca içim bir tık rahat olsa da ne yediğim yemekten bir tat aldım ne başımı yastığa huzurla koydum. Her gittiğim randevuya dizlerim titreye titreye gittim. şükür sonraki doktorum durumu biliyor ve bizi anlıyordu. Son olarak 36. hafta da bacak boyu on gün geride kaldı bebeğimin ve bizi yine tarifsiz bi korku aldı. "Evet downlu bebeklerde kollar ve bacaklar normalden biraz kısa olabilir ama siz ve eşiniz de çok uzun değilsiniz." dedi doktor. Yani genetik devreye girmiş olabilirdi. Ama son haftalarım yine zindana döndü. O kadar ağladım o kadar dua ettim ki anlatamam. Sonuç olarak bebeğim bu strese çok dayanamadı 37. hafta sonunda gece yarısı apar topar sezaryanda buldum kendimi. Ama dünyanın en güzel anıymış. Doktorum ameliyathanede bi sıkıntı görünmüyor falanca hanım dedi. Sonrasında çocuk doktorları da gelip muayene etti. Sapa sağlam Nur topu gibi yavrum dünyaya geldi. Belimden aşağısı uyuşuk olmasaydı ameliyathaneden koşarak çıkar tüm şehri dolaşabilirdim. Üç gün boyunca gözümü yummadım bile. O kadar tarifsiz bir mutluluk ki durmadan çok şükür dedim. Şu an kızım 7 aylık ve ben ona şükür çocuğum diyorum. Hayatımın dönüm noktası olan bir korku yaşadım ama hiçbir şeyin sağlıktan önemli olmadığını anladım. Ve dilimde yedi aydır her gün onlarca defa şükür var. Elbette downlu çocuklar hasta değil ama hiçbir akrabanın, anne, ve kardeşin olmadığı bir şehirde biri downlu iki çocuğa hem çalışıp hem nasıl bakacaktım, kime nasıl güvenecektim korkusu beni yemiş bitirmişti. Ama yeni taptaze, dünyayı ve hayatı anlayış tarzı değişen bir insan oldum süreç sonunda. Büyük bir imtihandı Rabbimden bana gelen ve çok güzel bir sonuca bağlandı. Çocuğum da maşallah barekallah o kadar sağlıklı ki 4 aylıkken döndü ve bir daha asla sırt üstü yatmadı. 4.5 aylıkken sürünmeye başladı. 5- 5.5 aylıkken odalar arası gidip gelmeye başaladı. Bıcır bıcır hareketli bir çocuk ; tüm eve ve aileye sürekli yaramazlıklarıyla neşe katan, çok güleç ve çok tatlı, oyunbaz bir kızımız var. Şu ana kadar kızımı görüp de kanı kıpır kıpır kaynamayan kimse olmadı, o kadar tatlı. Bu arada ben kızımın o süreçte burun kemiğinin oluşmasından dolayı içimdeki umut ışığı o burun olmuştu. Şimdi öpmelere doyamıyorum yavrumun burnunu. Rabbimden dileğim o ki tüm annelerimizin sağlıklı çocukları doğsun. Eğer bu durumu yaşayan birileri de olursa o anneye hayatının diğer tüm alanlarında kolaylıklar versin. Kendisine yavrusuna destekçi aile bireyleri versin. Tüm güzellikler onların olsun, çok mutlu olsunlar. Yazım biraz uzun oldu ama başlarda da belirtmiştim bu korkuyu yaşayan anne için her ayrıntısını bildiği içini rahatlatacak bir hikaye ilerleyen günlerine umut oluyor ve çok değerli. Yazımı okuyan güzel anne korkma...

benim 3 lü tarama testinde down riski 60/1 çıkmıştı başka bi işlem yaptırmaıdm tek ayrıntılı Ultrason a girdim orada da da bulgu yoktu şükür doğum yaptım down a ait bi bulgu görmedi doktor

12 haftalık hamileyim. Ve 2li tarama testinde doktorum bana down sendromu riski var ama net değil dedi. Yaşım henüz 28 ve 1 bebeğimi erken doğumdan ötürü kaybettim. Age risk : 1: 768 Biochemical trisomy 21 risk : 1:120 Combined trisomy 21 risk : 1:623 2li kan testi verirken doktor kontrolünde ultrasonda bebeğin şimdilik sağlıklı olduğu ve burnu vs oluştuğunu söyledi. NT : 1.3 olduğunu söyledi... 2li kan testi sonucundaki konuşmamız beni ve eşimi ciddi anlamda endişelendirdi. Bu konuda bilgili olanlar varsa bana yardımcı olabilirmi. Şimdiden teşekkür ediyorum... 6 ustu 1 anne Yorgun savaşçı Anneler