suçluluk duygusu insanı agırlaştıran bir duygu. kendine verdiği degeri aşagı ceken bir duygu zaten gereksiz yere duyulan sucluluk hissinın en büyük kaynagıda insanın kendini degerli hissetmemesi. kendini bir şeye deger bulmadıkça yaptıgı herşeyde sucluluk duyabiliyor. gizli bir sucluluk sadece tepkilerle kendini ortaya koyar. asırı derecede hakkını savunur, bana haksızlık yapıldı hep denir. bununla birlikte kurban moduda devreye girerse zor bir hal alır. Aslında önce farketmekle cözülür bu iş cogu şey gibi. Olayın ilk anında hissettiği suclulugu yakalamaya baslarsa insan ve güçlü olursa hep aynı tepkiler vermezse degişebilir. bu dışardan içeri degişimdir. sürekli kontrol gerekir. duygularını hissetmeyi gerektirir. Ama birde içerden dışarı degişim gerçekleşirse ozaman cennet olur. sadece sucluluk degil kurban modu degil herşey ama herşey degişir. içerden degişim insanın kendisini ve çevresini oldugu gibi benimsemesidir. yargılamamasıdır. öyle sevmesi filan diyemem bazen hiç sevilmeyecek şeyler yapabiliyolar odurumda sadece yalandan seviyomuş gibi yapılır. bu degil demek istedigim sadece herşeyi oldugu haliyle kabul etmek enteresan karşılamamak yargılamamak kızmamak başkalarına. birazda ne yaparlarsa yapsınlar banane diyebilmek. benim sınırlarıma girip zarar veriyolarsa net bir şekilde tepki koymak birkaç cumleyle yapılmasını isstemediğini belirtmek. bunun dışında içine atmak yargılamak ofkelenmek önce sana zarar verir. sonraa belki ona. hertürlü zararlı cıkan bu duyguları yureginde tasıyan insan olur. herneyse toparlamak gerekirse ilk degişim kendini insanları oldugu gibi kabul etmek en önemliside kendini. şeklini ruhunu davranıslarını herseyini benimsemek sahiplenmek. barış içinde olmak hem kendinle hemde insanlarla. bu çok büyük degişim getiriyo önce içinde sebepsiz cosku sevgi iyi duygulara dair şeyler. sonra senden insanlara yansıyo. farkediliyosun ve sonra bi mıknatıs gibi cekiliyolar etrafına kendine ve insanlara huzur veriyosun çünkü. kendini kabul ettiğin için cokta degerli hissediyosun. haklı olarak tabi. İnsan gibi yüce bir varlıga sahip çıkmışşın emanet almışşın. degerli olmak için istedigin saclara gözlere yada fizige iihtiyac duymadan sen oldugun için. ve böylece dıştan içeri zorla degişim degil, içten dışarı cok daha etkili bir degişim başlıyor.

dogayla işbirliği içinde olmalıyız onu korumalıyız bunları yapmamız gerekirken ona destek olmamız gerekirken ona kötülük ediyoruz. yok etmeye çalışıyoruz resmen. bu duyarsızlıgımızın bedelini çok agır ödeyecegiz belki biz belkide bizden sonraki nesiller. bizden sonra ki nesilleri önemsemiyor olabiliriz ama onlar bizim torunlarımız olacak. suan dünyada kaç milyar insansak sadece bizim torunlarımız. bukadar düzen denge nimet bizim ayaklarımıza serilmiş heleki doga, hayvanlar... ve biz görmüyoruz alışmışız sanki hep bizimmiş gibi. halbuki bu düzene misafir geldik. bir yere misafir gidildiğinde nasıl itinayla hareket ediyorsak ev sahibinin malına zarar vermiyorsak hatta bize ikramlarda bulundugu için birde orda uyuyabiliyorsak rica minnetken burada yıllarca yaşıyoruz ama rica şükür yok. alışıyoruz cunku benimsiyoruz sanki hep buradaydık ve hiç gitmeyecegiz gibi. Sadece buda degilki bize beden verilmiş ve ruh verilmiş. sonsuz kaynaktan faydalanan ruh bununla sevgi adına anlayış adına paylasım adına iyilik adına ne varsa yapacagımıza elimizden gelen kötülüğü yapıyoruz savas cıkarıyoruz hem canı hem dünyayı bombalıyoruz, kavga ediyoruz paylasamıyoruz yada paylaşmamamız gereken dünya topragını paylaşmaya çalışıyoruz yakındada diğer gezegenleri. gücümüz sadece buna yetiyor simdilik. güçlendikçe geliştikçe ölüyoruz. dogamız mı bu acaba diyorum nekadar sikayet etsekte üzülsekte böylemi olması gerekiyor. denge hakim ya sonucta. iyiler kadar kötülerde olmak zorunda mı acaba. ozaman ne yapabiliriz. zaten tek yapabildigimiz hayıflanmakken diyorum ve vazgeciyorum onuda yapmıyorum...! kişisel olarak ne yapmalıyız bilmiyorum.