Ashabtan hz Enes anlatıyor: Bir Resulullah'ın huzurunda oturuyorduk. Resulullah sav şöyle buyurdu: -Şimdi Cennetlik bir adam gelecektir buraya. Az sonra ensardan bir adam geldi ve selam verip oturdu. İkinci gün Efendimiz aynı sözü tekrarladı: -Şimdi Cennetlik bir adam gelecektir buraya. Yine ensardan nurani yüzlü o zat geldi, selam verip oturdu. Üçüncü yine aynı hadise tekrarlandı. -Şimdi Cennetlik bir adam gelecektir buraya. Yine aynı zat içeri girdi. Neden sonra kalkıp giden o adamın peşinden giden Amr bir As'ın oğlu Abdullah ona ricada bulundu: -Birkaç günlüğüne sizde misafir olmak istiyorum. -Hay hay, din kardeşime yardımcı olmak benim vazifem, diye cevap verdi adam. Amr bir As'ın oğlu Abdullah bu zatın evinde üç gün misafir kaldı. Onu Cennetlik yapan ibadet ve taatini araştırdı ama müminlerden farklı bir şey göremedi. Herkes gibi vaktinde namaz kılıyor, fazlaca bir şey göze çarpmıyordu. Adama sordu: -Resulullah "Şimdi Cennetlik bir adam gelecektir buraya." dediğinde üç gün de sen geldin. Ama amelinde farklı bişr şey göremedim. Acaba henüz vakıf olamadığım hangi amel ve niyetin seni bu yüce mertebeye eriştirmiş bulunmaktadır? Saad bin Malik tebessüm ederek cevap verdi: -Benim sizden farklı bir meziyetim ve bir amelim yoktur. Ancak kendi içimde hamd ve sükrederek fark ettiğim bir halim var ki her an her zaman nimet olarak hatırlıyor ve şükürle yad ediyorum. Bir Müslümanın serveti çoğalsa yahut makamı yükselse yahut benim erişemediğim dünyevi nimetlere erişse ona asla hased, çekemezlik duymam. Tam aksine sanki bu servet bana gelmiş, bu nimet bana verilmiş, bu makam ve mevki bana tahsis edilmiş gibi sevinir, huzur duyarım. Şayet Rabbim indinde bir değer ifade etmişse bu halim değer ifade etmiştir. Ahmed Şahin'in Onlar Böyleydi kitabından alıntıdır askitotomsu Yiğit Aras_SMA