nekadar güzel cümlelerle ifade etmişsiniz kızlar çok güzel ve duygu yüklü rabbim hepimizi korusun çok şükür meleklerimizi sağsağlim kucağımıza aldık darısı geride kalan arkadaşlara ve onların güzel hikayelerine inşallah

serapcım çok güzel anlatmışsın canım ama ben seni başka hastanede dogum yapıcaksın diye biliyordum ne ara karar verdin anacım egepol hastanesini bir arkadaşımda yarın sabah dogum yapacak orada valla ben geç kaldım ege saglıkta olacak dogumum ama orasıda çok güzel inşallah seni, nki kadar rahat dogum olur benimkide E evros berat'ım hayatımın

selam bende ağustos annesiyim 31 ağustosta doğum yaptım... dr um 1 ay önceden benim zorlamam ve rahatsızlığım nedeniyle 31 ine gün verdi ben sezeryan o ise normal istiyordu... onun tavsiyesi üzerine çalıştığı hastanede doğum yapmaya karar verdim ve 31 i pazartesi günü sabah 9 da ordaydım ekip çok iyiydi hepsi birbirinde mükemmel bazı tahliller yapıldı sonuçları beklerken bir yandanda etrafı izliyordum yanımda sancı çeken biri vardı ve bu beni çok kastı dr ara ara kontrole gelip sancım olup olmadığını soruyordu ve benimde hafiften kasılmalarım başladığını hissettim ve korkmaya başladım... ve o an gelmişti saati hatırlamıyorum bana masaya gidip yatmam söylendi gittim ve anestezi uzmanı geldi hep bayılmıycamı zannederken kendime engel olamadan bayılmışım uyanma anında etrafımda bir panik vardı ve ben sanki hala ameliyattayım ve beni keserlerken uyanmışım zannettim oysaki beni odama almışlar bebeğimi oğluşumu gösterdiler hayal meyal hatırlıyorum önce eşimisonrada babamı istiyorum diye ağlamışım sonrası biraz acılı bir süreç ama her şeye değerdi... sonradan eşimin söylediğine göre dr kalbimin temiz olduğunu çünki açtıklarında bebeğin iri olduğunu ve kordon dolanması olduğunu normal istesemde yapamayacağımı söylemiş ve ben bunu duyduktan sonra Allah"ıma binlerce şükrettim... dr um suzan hanıma dr öznur hanıma dr uğurkan beye anestezi uzmanıma ve hemşirelerin hepsine çok teşekkür ediyorum opuyorumnanaktan eeylem2007 Yok senden başka bir

şükürler olsun diyor insan doğum öykünü okuduktan sonra ve çok haklısın canım " Dünya yüzeyinde bir anneden daha güçlü kim olabilir ki... " opuyorumnanaktan tazefasulye

veee işte kavuşmaa hikayemizzz 23 temmuzda dr. kontrolümüz vardı hersey cok normaldi o güne kadar ara ara sancılar falan oluyordu.. önce ultrasona girdik sonra çatı muayenesi yapalım dedi dr. umuz çatı muayenesinde sancılarımın başladığını doğumunda başladığını ama çatımın çok dar olduğunu sadece 1 cm lik açılma olduğunu öğrendik. drumuz ellleriyle çatıyı açmaya çalıştı ama olmayacaktı bebek sıkışmış hemen karar vermemiz gerekti ertesi gün sabah 08:00 da sezeryan kararı alındı. başta çok üzüldüm ağladım. eve geldik herşeyimizi hazırladık banyomuzu yaptık saçımızı falan o gece uyku tutmadı gece saat 1'2den sonra bişey yiyip içmedim. sabah kalktık önce dua ettim sonra annem eşim abim ve kardeşim hastaneye geldik... dr. umuz karsıladı herşeyi anlattı bana odamıza yerleştik ameliyat kıyafetlerimi giydim serumumuz takıldı sedyemiz geldi ve ben herkesten ayrıldım ameliyathaneye getirdiler kameramızla.. başıma bone takıldı içeride 10 kişi vardı herkes ben ve bebeğim içindi anestesi uzmanı dr. umuz karsıladı bizi önce beni rahatlatmak için konuştu sonra sedyeye oturdum sırtımdan spinal anestezi yapıldı bacaklarımda hemen ağırlık ve uyuşmalar başladı uzandık tekrar sedyeye.. sol koluma tansiyon aleti takıp bağladılar sağ kolumda serum vardı zaten birde bilgisayara bağlı mandal takıldı parmağıma ve kolum bağlandı. önüme demir geldi ve ameliyat önlüğüm açılıp o demire geçirdiler ben artık o tarafı göremiyordum. anestezi dr. umuz ve 2 hemşire başımdaydı dr. umuz geldi 5. dk. sonra kızına kavuşuyorsun hadi bakalım dedi ve müzik eşliğinde başladı herşey dokunmaları duyuyorsun ama hissetmiyorsun. henüz karnımı açarlarken kızımın içerden seslerini duymaya başladık sonra aniden sesi ameliyathaneyi çınlattı hemen çıkmıştı pamuğum saat 08:24 tü. ilk sorduğum saçları varmı oldu evet var dediler yanıma getirdiler minicik bişey öptüm 2 kez sonra aldılar çocuk dr. u muayene edick doğum sertifikası için ayak izleri alınacak dediler... bebeğim gitti sonrası sıkıcıydı dikişlerimiz oldu bi an önce bitsinde kızımın yanına gideyim istiyordum nihayet oda bitti sedye geldi ve aşağıya indik gene asansörden cıkınca ilk eşimi gördüm beni görünce ağlamaya başladı bende ağladım sonra hepimiz ağlaştık çok duygusal bi andı bebeğim benden önce gelmiş ve beşiğinde yatıyordu hemen kızımı verdiler emzirdim nasılda emdi annesini cork cork maşallah öğrenmişte gelmiş fıstığım... bacaklarımın hissizliği 3 saat sürdü sadece o 3 saat çok ağrı çektim karnımın içi yanıyordu sonra ağrı kesici yapıldı yürümeye kalktım yavaş yavaş düzeldim akşama ayaklandım 1 gece hastanedekaldık mis kokulu kızıma kavuştuğumuz için çok mutluyuz eşimle bakmaya doyamıyoruzz iyikide erken gelmiş buarada annemde iyiki yanımdaymış o olmasa ne yapardım bilmem her ne kadar hemşireler çok ilgili ve iyi olsalarda.. doktorumuz AHMET GÜLER'e bize özel EGEPOL hastanesini tavsiye ettiği için ve hamileliğimin başından beri yanımızda olduğu için... doğumumuzu yaptıran FATMA ıPEK AYDAL hanıma, EGEPOL hastanesine bizimle ilgilenen tüm hemşirelere kızım ve benim için ellerinden geleni yaptıkları için ilgilerinden dolayı çoook teşekkür ederiz.. bizi çok rahat ettirdiler... ve işte bukadar cok uzatmak istemedim şimdi ikimizde çok iyiyiz ben hemen ayaklandım sadece karnımın kesik yerinde biraz acı var bu arada 7 cm. lik bi yer açılmış ameliyat için.37+6 da 2650 gr. ağırlığında 48 cm. boyunda minik kelebeğim kozasından çıktı.. darısı bekleyenlerin başına...

Ve işte Babacı Kızımın Doğum Hikayesi 2 ağustos gecesi yatmadan önce nesquikli süt içiyordum eşimin yanında, eşim oo kızım bu akşam sen bu işi başarırsın diyordu. Çünkü aylar önce rüyasında kızımızın doğum tarihini 3 Ağustos olarak görmüştü ben de tabii ki gülerek oldu canım falan diyordum :ecrin_bebek: Ama kızım sabah ezanına kadar uyuyalım öyle gel emi babacım dedi ve biz yattık Gece 03:50 de İlker kalk suyum geldi diyerek kendimi banyoya zor attım aslında su muydu değil miydi eminde olamıyordum biz aman su muydu falan derken arkasından bir damla nişan da gelince tamam dedim hastaneye gidiyoruz annemi arayalım 5 dk içinde kapının önünde olsun dedik hastane çantamızı aldık yanımıza annemi de aldık bahçeşehirden okmeydanındaki Türkiye Hastanesine doğru yola çıktık çok şükür gece saati olduğu için yollar boştu tam sabah ezanı okunuyordu ki biz hastanenin kapısından girdik hemen acile gittik orada beni arabaya alıp doğumhaneye götürdüler ama bende ne bir sızı var ne de biz sancı yürüyebilecek durumdayım yani Nöbetçi kadın doğumcu beni muayene etti 1 cm açılma var dedi normal mi düşünüyorsunuz dedi "evet" dedim sonra odaya alıp nst ye bağladılar sancı durumunuza bakalım dediler nst de sancı görünüyordu ama ben yine hissetmiyordum saat 07:30 da 3 ağustos da izinden dönecek doktorum geldi o da muayene etti evet 1 cm açılma var dedi nst sonuçlarına baktı hissediyormusun dedi yok dedim bunun üzerine suni sancı verelim dedi 08:00 de başladık suni sancı almaya ilk başlarda hah hah şeklinde gülüyordum çünkü acı yoktu hiç 1-2-3 saat devam etti arada hemşire geldi sancılarınız artıyor nasıl hissediyorsunuz dedi dedim hafif adet ağrısı gibi bunun üzerine tekrar kontrol açılma yine aynı 12:30 da tekrar doktorum geldi nst ye bağlıyım tabii 80-100 de kasılma var dedi hissediyormusun dedi eh biraz dedim tamam o zaman 1 saat daha bekleyelim olmazsa sezaryen mecburen dedi nst de kalp atışı 110 nun altına inince problem başlıyormuş tabii eşimin gözler makinada son 1 saat kıvrandım ama ben 4 dk da bir kasılma var 100 lere vuruyor ve ben eşimin elimi ttutup karnım karnım diye ortalığı yıkıyorum dayanamıyorum artık diyorum 13:20 de hemşire tekrar muayene etti yumuşama var dedi doktora haber verdiler doktor sezaryene alıyoruz dedi beni hemen hazırladılar 13:30 da sezaryene alındım eşimi annemi kayınvalidemi öpüp gidiyordum ama gözüm hiç bir şey görmüyor benim karın ağrısından tekrar sezaryen bölümüne alındım narkoz verirlerken ay dedim epiduralde ne kadar zordur dedim ve uyumuşum sonra titreyerek uyandım sezaryadan sonraa yarım saat bilincim yerinde değilken karnım karnım diyerek inlemişim suni sancı çekerken bağırırdıklarım bilinçaltıma işlemiş neyse sonunda kızımı kucağıma verdiler ve emmeye başladı minik kızım hem normal doğum hem de sezaryeni yaşamış oldum kısmet sezaryenmiş kızım sağ sağlim doğduya acılar helali hoş olsun canım Ece mizi çok seviyoruz Allah güzel hayırlı uzun ömürler versin. Onu Allah'ın bize verdiği mucizeyi çoooook SEVİYORUZ. . push ; ysfmir

ben bu sayfayı yeni görüyorum hepinizin dogum hikayesini okurken gözlerim doldu, çekilen tüm ağrıların hepsi unutuluyormuş minik yavruyu görünce :) hepiniizn bebekleri çok güzeller maşallah her gün bakıyorum resimlerine... Allah analı babalı büyütsün sağlıkla uzun ömür versin Allah benimde doğum hikayemi yazmamı nasip etsin bakalım ne zman gelecek kuzum :)

Nevinciğim ne kadar güzel ve umut verici bir hikaye yazmışsın. Atlatılan onca badireden sonra bu mutluluğu sonuna kadar hakettin. Allah seni evladına, evladını da sana bağışlasın ysfmir

tam üstüne bastın eğitim ve araştırma hastanesiydi acemilerin eline kalmışızda sonradan öğrendik ama dediğin gibi geçti 1 haftalık olduk bile darısı sizlere

Allah hepimizin yavrusunu analı babalı büyütmeyi nasip etsin. tuana3434 cnm

kızlar hepinizin dogum hıkayesını gözlerım dolu dolu okudum. herkez herne acı cekmıs olursa olsun sonunda buna degdıgını düşünüyorya, annelık bu diyorum işte. tüylerim diken diken oluyor, Rabbım banada dogum hıkayemı güzel anılarla yazmayı nasip etsın inşallah

nazar boncuğumun nazlı gelişi... 07.08.09 tarihinde sata göre 3 gün geçmişti ve kontrolüm vardı.. son zamanlarda yazan kötü NST ler bayağı korkutmaya başlamıştı bizi. yine NST ye aldılar ilki yine kötü yazdıbiraz bişeyler yeyip öyle gelmemi söylediler ikincide kötü yazdı ondada bi yarım saat dolaş öyle gel dendi iyice korkmaya başlamıştım üçüncü NST deçok iyi sayılmayınca yatışa karar verildi. o gün, gün aşımından hastaneye yattım beni yaklaşık 11 yataklı bi odaya aldılar girer girmez yatağa yatırdılar NSTye bağlayıp lavman yaptılar sonrasında etrafımda olup biteni izlemek için bol bol vaktim oldu ama korkmama da fazlasıyla yetti.. bağırışları, ağlayışları, sancı çekenleri hala unutamıyorum:)... o gece devamlı NST de kaldım.. yarım saatte bi yapılan alltan muayene bu duruma alışmam gerektiğini bana hatırlattı zira oğluşumun kendi çabalarıyla gelmeye pek niyeti yoktu bu durumda OJT yapılması gerekiyordu ama doktor zaten bebeği rahatsız edecek yeterince kasılmam olduğunu daha fazla sancı verip test yapamayacağını söyledi... ertesi sabah 9 da suni sancıya karar verdiler saat 15.00 a kadar da devam etti dayanamayacağımı anlayınca epidural istedim ama 4 cm açılmadan önce yapmıyorlarmış.. sancılar o kadar şiddetlenmişti ki iyice kormuştum ara ara gözlerim dolmadı deil çünkü o an kocişimi çok özlemiştim her zaman yanımda olmasına rağmen en ihtiyacım olduğu zaman ellerini tutamıyordum.. saat 15.00 da açıklığım 4 cm oldu ama biraz daha netleşmesini beklediler.. o ara tetrar kontrole gelen doktor NST nin çok kötü yazdığını normali bekleyemeyeceğimizi sezeryana almaları gerektiğini söyledi. şaşkına dönmüştüm başından beri en son istediğim şeydi o kadar sancıdan sonra sezeryan olacaktım. hemen sonda taktılar beni acil ameliyata aldılar benden önce girmesi gerekenler beklemek zorunda kalmıştı. ameliyathaneye girdiğimde hiç birşey görmüyordu gözlerim sadece korkuyordum çünkü spinal anestezi için bile vakit olmadığını hemen uyutacaklarını söylüyolarlardı herşey bu kadar kötü olamazdı. masaya yatırdılar karnıma soğuk bişeyler döktüler ve uyumuşum... uyandığımda inanılmaz bi sancı hissediyordum ve ağlıyordum bebeğimi görmek tek istediğim şeydii.. bebeğim nasıl diye sordum.. uzaktan gösterdiler önce çok tatlı bi bebk bak dediler ama göremiyordum heryer bulanıktı sonra biraz kendime gelince sarıp yanıma getirdi hemşire koklayabilirmiyim dedim işte o an sözün bittiği yerdi.. hiçbirşey bu kadar güzel kokamazdı.. artık kendimi tutamıyordum.. bacaklarımın arasına koydular nazar boncuğumu odamızın yolunu tuttuk.. eşim, annem, kayınvalidem odada bizi bekliyorlarmış yattığım süre boyuncca onlarda hastanede kalmışlar. odaya girdiğimde nazar boncuğumun bacaklarımın arasında olduğunu bilmediklerinden beni yalnız sanıp korkmuşlar tabi görünce hepsinin gözleri doldu ben sancım çoğlamasın diye kendimi sıkıyorum onlar ben ağlamayayım diye... HAYATIMIN EN ACILI AMA SONU EN GÜZEL ANLARIYDI... MİRAÇ'IM ŞİMDİ BİR HAFTALIK O BONCUK GÖZLERİYLE BANA BAKMASI BÜTÜN SANCILARIMI KAYBEDİYOR... RABBİM İSTEYEN HERKEZE VERSİN BÖLE BİR GÜZELLİK İNŞALLAH.. SONUÇ PAHA BİÇİLMEZ OLUYOR.. tazefasulye

Özlemciğim bu kadar zor yollardan geçtikten sonra meleğine kavuştuğunu bilmiyordum:teselli:Allah bundan sonra sizi hiiiç ayırmasın:Saruboceq:

ozlemcim cok guzel bi hikaye, allah sizi hic ayirmasin insallah... . push ;

Dunurum beni aglattin yaa (, gercekten bu kadar sancidan sonra bravoo, ben 2 saat sanciya dayanamadim, sen 26 saat cekmissin.. allah sizi hic ayirmasin meleginle... burko Hoşgeldin minik

evliligimizin üstünden 1.5yil gectikten sonra "artik bir bebegimiz olmali " die düsündük ve 3aylik bi denemenin ardindan temmuz ayinda cift cizgiyi görmüstüm ve engüzel evlilik yildönümü hediyemizi almistik. okadar sevincliydimki gördügüme söylüyor görmedigimi arayip haber veriyordum. tam doktor randevumuzu almistikki lavaboya girdigimde leke gördüm ve zorlu 3hafta beni bekliyordu ama olmadi 3hafta yatsamda tutunamadi melegim ve 25temmuzda vedalasmitik. bebegimle. ilk haftam cok zor gecti bunalima girmekten sonanda kurtuldum ve cabuk toparlamistim. sanki düsük yasayan ben degildim ve deli gibi tekrar hamile kalmak istiyordum. cok pozitiftim ve hep iyi seyler düsünüp hep iyi seyler diliyordum ve Rabbim beni cok bekletmedi tekrar 3aylik denemenin ardından hamile kalmistim. test yaptim günüm 1hafta gecmisti fakat test hala tek cizgiydi. ama nedense hamile oldugumu düsünüyordum ve testi atmamistim gidip gelip bakıyordum ve o an, tam testi atmak icin elime aldim oda ne 2 cizgi bana bakiyordu.12saat sonra cıkmıstı. tekrar tekrar test yaptım ve HAMILEYDIM... kese kalp atisi kollar bacaklar vee bir prensesimizin olacagini ögrendik. hamileligım cok güzel geciyordu sükürki hıc üzmedi prensesim beni.. sonrasinda o doyum olmaz tekmeler baslamisti. uzanip dakikalarca saatlerce tekmelerini izliyordum. derken 9. ayimiz dolmaya basladi. normal dogum bekliyorduk ama kizimin gelmeye niyeti yoktu.40. haftamiz doldu ama hala ne acilma nede sanci vardi. derken cok stres olmus olmalıyımki tansıyonum hep yükselmeye basladi ve doktorum sezeryan tarihi verdi.13 ağustor sabahi dusumu aldim kizimi tekrar tekrar oksadim ve hastanenin yolunu tuttuk. asırı bi heXCanım yoktu dualarimi okuyordum bol bol. taki önlügü giyene kadar. önlügü giydim basladim aglamaya heycan ve merak birbirine girdi. sonuc olarak ameliyathanenin yolunu tuttuk. ameliyathanede aneztezi uzmaninin tatli diliyle şpinale karar verdik. dedikleri gibi iggne canimi yakmadi. yada bebegimin sevdasiyla aci hissetmedim. icimde bi oynamalar hissetmeye basladim ve bebegimin ciktigini anladim. ilk sorum neden ağlamiyor oldu ve bir viyaklama.. doktor bu kiz uslu olcak galiba dedi. yanimda kizimi temizlediler yanıma getirdiler ve yok bole bi güzellik dedim. o an tüm dünya durdu sanki mutluluktan sevinc gözyaslarim durmuyor akiyordu. sonrası karanlik... gözlerimi actigimda ameliyathaneden odama cikariliyordum. herkez beni bekliyor ve esim kamera elinde "dünya güzeli bi kizimiz"var diodu. ve ilk emismemiz, harika bi duyguydu. ertesi gün hemen ayaga kalkmistim cok sükür ve ogün bugündür bi sorunum olmadi. herkeze böle kolay dogum diliyorum. enazindan büyük bir ameliyattan rahat ciktim. ve suan düsünüyorumda yok böle bi güzellik, sanki öncesi yoktu. kizim hep vardi hayatimdaymisdi gibi..., Allah im hic kimsenin kucagini bos birakmasin, isteyen herkeze bu mükemmel duyguyu nasip etsin insallah burko Hoşgeldin minik

gözlerim dolu dolu, tüylerim diken diken olduu... Allah sizi meleklerinizin başından, meleklerinizi sizin yanınızdan eksik etmesin.. bizlere de tek ıkınmada kavuşmayı nasip etsin:))offf bak yine heyecan bastıı, gel de uyu şimdi:))

bütün hikayeler mükemmel. hamileyken cok hayal ettim bu topigi sükürki nasip oldu hepimize. kizimdan firsat bulursam bende yazicam uzun uzun minik_kelebek

Geçmiş olsun Deryam, Yusufumuz analı babalı büyüsün inşallah. Gerçekten de sancılı bir süreç olmuş senin için. Hastane ekibi de ne yaptığını tam bilmiyor muymuş ne? Aman neyse, geçmiş olsun, Yusufû;n sağ salim kucağında ya, ona bak sen. Darısı sağ salim başımıza... ysfmir

ıLK GEBELıĞıM Geçen sene 18 Ağustos'ta hamile olduğumu öğrendiğimizde sevinçten havalara uçmuştuk. Çünkü sadece 2 defa korunmamıştık ve açıkçası bunu çok da beklemiyorduk =) Öğrendiğimde 4 haftalıktım. Bunu takip eden 3 hafta boyunca hayatımın en güzel heyecanını yaşamıştım. Fakat hevesimiz kursağımızda kalmıştı. Ne yazık ki, küçük tosbağamızın kalbi dayanmamıştı. 7 haftalıkken ayrılmak zorunda kalmıştık. 2. GEBELıĞıM Normalde çok da duygusal bir insan olmayan ben, salya sümük bir insana dönüşmüştüm. En ufak olumsuzluklarda ağlıyordum, hayatımda o 3 haftanın yerine hiç bir şeyi koyamıyordum. Doktorumuz bir zaman vermemişti, 2 regl zor bekledim. Önceki tecrübeme dayanarak bir hesap yaptım, reglim her zaman düzenli olmuştur. O ay korunmadık, muhtemel yumurtlama tarihimden sonra 7-8 gün beklemeliydim ama dayanamıyordum. Kafamdan atamıyordum. 8. gün müydü, çok net hatırlamıyorum, doktoruma gittim. Test talebimi belirttim. "2 saat sonra" dediler. O iki saat divane gibi dolaştım hastane çevresinde. Ellerim titreyerek açtım, ß;-hcg 33 idi, hemen koştum, doktoruma sarıldım. Eşime, anneme, kardeşime haber verdim sadece. Eşimle birlikte gene çok şaşırdık, 2 denemede de hamile kalmıştım. Binlerce defa şükrettik bebeğimiz bizi bekletmedi diye... Kese - kalp atışı - ilk 10 hafta - ilk 14 hafta - ikili test - üçlü test - ayrıntılı tarama - şeker yükleme - 30. hafta vs derken 4 Ağustos Salı günü kontrole çağırdı doktorumuz. En başından beri doğum şeklini sezaryen olarak belirlemiştik. Doktorumuz "10 Ağustos" dedi. Aslında tarihi son randevuya bırakmasına gıcık olmuştum. Ben de tarihimi bilmek ve gün saymak istiyordum. Ama doktorumuz da inatla bir tarih vermiyordu. Aslında iyi yapıyormuş, çünkü tarihimi bilmek çok heyecanlandırdı beni. O beş günü sayamadım resmen. Hemmen hazırlıklara hız verdik. 9 Ağustos gecesi her şey tastamamdı. Sıpama kavuşmama saatler kalmıştı. DOĞUM Sabahı zor ettim. Zaten gaviscon ile yapışık bir yaşantım vardı. Ama bir şey yemem ya da içmem kesinlikle yasaktı. Buna gaviscon dahil! Ama midem stresten ağzıma çıkıyordu. Saatim çaldı, kalktık, annemlere gittik. Eşim ve ailem kahvaltılarını yaptılar. Doruk içerde zıp zıp zıplıyordu. O da benimle tanışacağı için heyecanlıydı galiba kaydirigubbakcemile2 yola koyulduk, bana sanki kontrole falan gidiyormuşuz gibi geliyordu. Doğumhanenin kapısından içeri girdim. Oradaki görevliye Fuat Bey'in hastası olduğumu, sezaryen için geldiğimi söyledim. Hemen kanım alındı ve sıraya sokuldum. Ailem artık dışardaydı. Hasta bakıcı geldi, sezaryende giyeceğim elbiseyi ve birkaç malzemeyi elime tutuşturdu, 10 dk sonra da "gel seni giydireyim" dedi. Bende doğal lavman başladı =) Heyecandan dk başı WC ye gidiyor, bağırsaklarımı boşaltıyordum. Sonra doktorum rutin gereği elle muayene etmesi gerektiğini söyledi. Çatala yattım. Şimdiye kadar defalarca çatala yatmıştım ama canım hiç bu kadar yanmamıştı. Meğer açılmam başlamış. 3 cm açılmışım ve nişanım gelmeye başlamış. Benim akıntı sandığım o yoğun sıvı nişanmış. Hiç mi ağrın olmadı, dedi doktor. Olmamıştı! Anestezist geldi. Spinalde karar kılındı. Ameliyathaneye alındım. Müzik vardı ve denildiği kadar soğuk bir yer değildi. =) Damar yolum açıldı. Bana yapmam gerekenler açıklandı. "Haydi" dendiğinde hızla yatacaktım. Bir - iki dk içinde de uyuşacaktım. Spinal için iğne yapıldı Haydi, dendi. Hemen yattım. Anestezist uyuşmam olup olmadığını sordu. Yoktu! Uyuşmamıştım. Bir kaç dk beklendi, hafif bir uyuşma vardı ama acıyı hala hissediyordum. Herkes şaşırmıştı. Senede yüzlerce spinal yapıldığını, 4-5 kişide uyuşma olmadığı söylendi, bir deneme daha önerdiler, kabul ettim. Bu sefer uyuştum. Anestezist çok şeker bir kadındı. Sürekli bana yapılanları açıklıyordu. Bebeğimin kafasının göründüğünü, bir kaç dk ya ağlamasını duyacağımı söyledi. Sonra doktorum dedi ki, "şimdi karnına bastıracağız, korkma, bebeğin geliyor". Çok heyecanlıydı. :1rolleyes: Ama ikinci cümle şu oldu "allah allah, neden olmuyor?" Hiç paniklemedim. Doktoruma çok güveniyordum. Ama diğer doktorun iyice artık üzerimde tepindiğini hatırlıyorum hayal meyal. ıkinci sahne : bebeğim yıkanmış, giydirilmiş bir şekilde yanıma getirildi. Saçlı, tüylü koca suratlı bişeydi Allahım, dedim. Maymunum diye sevdim gebeliğim boyunca, gerçekten de maymun gibi bir şey doğurmuştum. Çekik gözlü bir maymun =) "Oğlum, çok çirkinsin" dedim yüksek sesle =) Sonra da Doruk aileme göstermeye çıkarıldı. Ameliythaneden çıkarıldım, yoğun bakıma gidene kadar 5 dk civarı ailem eşlik etti. Doruk ve aile fertleri ile fotoğraflar çekildik. Yoğun bakıma geçtiğimde hemşire "bebeğini vereyim mi, emzirmeyi deneyecek misin" diye sordu. Tabii ki, dedim. Titremem geçmemişti henüz. Doruk'u aldım yanıma, mememi ilk almaya çalışmasını asla unutmam. Çok güzeldi. Bütün gece bakıştık. Bütün gece! Hemşire "bebeğini yatağına koyayım, sen de dinlen" diyordu ama hiç istemiyodum ayrılmayı. Sabahına geceliğim giydirildi, özel odamıza gidecektik. Bütün gece yatmak çok sıkıcıydı zaten ve çok da terlemiştim. Hasta bakıcı eşyalarımı topladı, beni sandalyeye oturttu, Doruk da kucağımda odamıza doğru yol alıyorduk. Odamızın kapısını gördüğümde göz yaşlarımı tutamadım. Süsler, balonlar,... içeri girdik; annem, babam, kardeşim ve Onur! Nasıl ağlıyordum anlatamam. Ailemize bir kişi daha eklenmişti. Ve Allahım, çok güzeldi =) O gece de hastanede kaldık. Annem kaldı yanımda. Gene bütün geceyi Doruk'u izleyerek geçirdik. Sanırım günler - geceler boyu onu izlesem hiç sıkılmam. Nasıl bir duygu, diye soranlara şunu diyorum; AŞK! Körkütük, bodoslama bir aşk! Böyle bir duygu yok. Allah kimsenin kucağını boş bırakmasın. Kimseyi bekletmesin. Muhteşem bir duygu gerçekten. Emişme saatimiz geliyor kızlar, ben kaçayım =)

merhaba agustos anneleri bende temmuz annesi oldum.. pazar günü nışanım acık kahverengi pazartesi pembeleşti salıyı bekliyim dedim dr korolüm vardı pazartesi gece 12 de sancıyla uyandım gecer dedim uzandım suyum geldi hemen eşimi cagırdım suyum geldi çok şaşırdı hemen beni aldıgı gibi hastaneye dogum sancılarım başlamıştı önlügü gidirdiler bana işte dedim büyük adım bebegime devamlı hemşireler kontrole geliyorlardı norman dogum için hiç bir engel yok dediler acılmalarım başlamış tı 3 santım 5 santım derken sabah oldu birde bende bulantı kusma cok oldu sancılarımdan dolayı sabah saat 9 oldu dedim yeter artık beni sezaryana alsınlar dayanamıyorum dr geldi 8 9 santim acılma olmuş saat 10 30 doguma aldılar 10 35 bebegim geldi okadar güzeldiki anlatamam gözlerinle görüyorsun herşeyi yaşıyorsun cok güzeldi dogumdan sonra sanki ben yaşamamışım gibi oldum o sancıları ama bebegimi hastanede bıraktım 4 gündür orda kan şekeri düşükmüş bebegimin işte böyle darısı diyer hamişlerimizin başına birde bebegimi alsaydım :çok üzgünüm::a015: zehraa084 canım

işte doğum hikayem 15.7.2009 çarşamba doktor muayenem vardı ve sizlere burdan söylemiştim gittk nst mize bağlandık herşey yolundaydı hatta günümüzü bile aldık yani bu güne 23.07.2009 sezeryan tarihimiz diyede duyurmuştum. Yanlız son kontrolde sancılarımın başaldığını ve tarihe fazla takılmamı herhangi bişey olursada gelmem söylenmişti. o gün eve geldik sizlerle paylaştım sorun yok diye işte o günün gecesi başaldı herşey gece iki kere farklı zamanda sancım oldu ama uzun sürmedi yatırmadıda sabahı sabah ettimiştim. Sabah oldu ama yataktan kalkmadan sancım yine başaldı bu sefer sola dönmek ve yatmak fayda etmiyordu şiddeti hiç değişmiyordu saat tuttuk eşile 45 dk tam üç dafe geldi hemde her sefer daha şiddetli hemen annemi aradık hastaneye gitmek için hazırlandık ama ben sadece nstye gireceğimi düşünmştüm. Hastaneye geldik ve içeri alındım acilden girş yapmıştık alttan muayene edildim sonrada nstye alındım sancılarım başlamıştı ama şekerim düştüğü için biraz kalkmamı ve tatlı bişeyler yiyip tekrar gelmemi söylediler dışarı çıkıp çikolata yedim meyve suyu içtim ve tekrar gittim bana söylenen sancıların başalmış ama sezeryan olduğun için önce durdumayı deneyeceğiz diyerek beni içeri aldılar bana bir sürü evrak imzalattılar sonrada üzerimdeki herşeyi çıkarmamı ve ameliyat önlüğü giymemsöyleyerek bi odaya aldılar ben şoklarda soyundum sonra eşimin yanına gitik hemşireyle eşim beni önlüklü görünce ne oluyor dedi ve işte yanıt eşinizi sezryana alıyoruz bende ne demişim hani sancıyı kesecektiniz. sonrasu kabus gibi şok şok üstüne beni normal doğum aypacakların ve sancı çekenlerin yanına aldılar çok stres olamam sebeb oldu o manzaralar hemen serum takıldı başakada bişey söylenmedi beklemeye geçtim artık aklımda sizler dışard aeşim evden çıkarken kızımı bile öpmemiştim nasılsa geri gelicem diye 5 ssat bekelmenin ardından sezreyan 6 da alınacağımı öğrendim sebeb yediğim çikolata ve meyve suyuydu. İşin kötüsü öyle şiddetli doğum sancıları çekiyordumki o arada hepinize dua ettim sizleri düşünmek güç veriyor ailemi düşünmek ağlamama sebep oluyordu. SAAT 17 Yİ GÖSTERİYORDU o ara gezinmem için ayağa kalktım 5 dk sonra tekrar yatağa alındım tekrar nst ye bağlandım aradan 1 dk geçmedi başıma bir sürü kişi topşandı serum takıldı oksijen verildi ama yok bebeğin kalp atışları nstde duıyulmuyordu acil bir şekilde sezreyana alındım anestezi uzmanını spinale zaman yok demesi ve seni şimdi uyutacağız demeside bir şok daha ve uyumuşum uyandığımda titriypordum ve sayıklıyordum sonra oğluşumu gördüm. ama tam ayılamadığım için tamda göremiyordum ettesi sabah evrimi arayarak sizlşere haberimizi verdik oğluşum çok ağlıyor kısa kesdim işte buda bizim hikayemiz 38. haftada 3250 gr 51 cm bir erkek bebek dünyaya getirdim HOŞ GELDİN YUFUS MİR EMİNİM basak 35 iki melek

nevincim negüzel yazmışsın yol arkadaşım bir bir kavuştuk bebeklerimize ikimizde aynı zamanlarda aynı üzüntü ve sevinçlerimizi yaşadık allah analı babalı büyütsün yavrıularımıza sağlıklı ve uzun ömürler versin.

kemal ve yusuf bebekler hoşgeldiniz dünyaya minicik elleriniz ne güzeldir şimdi güzelce emersizin inşallah ve sağlıkla büyürsünüz normal doğum bakalım kimlere nasip olacak? E evros berat'ım hayatımın

Doğum hikayelerinizi okuyunca gözlerim yaşardı bende Ekim annesi olacağım inşallah Hayırlısıyla Allah herkesin bebeğini sağlıcakla kucağına almasını nasip etsin kolay doğum nasip etsin inşallah

harika olmuş nurdanım. güzel yüreğine sağlık. iyi ki gelmiş toromanımz burko Hoşgeldin minik

canım hayırlı olsun bebeğin sanada çok geçmiş olsun herşeyin rahat geçesi çok güzel bişey olsa gerek basak 35 iki melek

gerçekten çok etkilendim bende.. inşl. kolaylık verir Allah hepimizede. .. analı babalı büyütsün kardeşim. darısı bizim başımıza artık.. bişey dicem sanki herkes bizi fazla abartılı korkutuyor gibi geldi bana.. bakın normali bu bence çok güzel.. ysfmir

çok güzel çok güzel çok güzel... bayılıyorum bu hikayelere.. derya seninki stresli olmuş ama geldi geçti anı kaldı.. . push ;

Merhaba arkadaşlar bu inanılmaz bişey çok güzel bişey benim bebeğim 40 hafta 5 gnlükken oldu en son oktora gittiğimde tam 40 haftalıkdı bebeğim doktorum istersen suni sancı verelim yada sezeryanla alalım dedi. ne diyceğimi bilemedim bebeğimin sağlık durumu iyi olduğu için biraz daha duralım dedim tamam 3 gün sonra gel dedi gitmedim 5 gün geçti sabaha karsı kasıklarımda ufak bi ağrıyla uyandım ama sancıların basladığını anlamamıştım baktım devamı gelmeyye basladı sabah 7 de baslamıştı sancılarım 12 ye doğru sıklaştı 2 yada 3 dkya düştü artık hastaneye gitmeye karar verip annemlere söyledim ve hastaneye gittik sancılarm artmıştı ama nasıl olucak diye içimde bi korku vardı neyse ilk önce muayene oldum bebek geliyo dediler sonra sanc odasına aldlar sanclar sıklaştıkça allahım kurtar demeye basladım ebe gelip gidip kontrol ediyodu sonra doğum odasına dediler ve gittik ve 5 dk da doğum oldu ama bebeğimi ilk gördüğüm an çok garip duygular yasadım anlatamam bi taraftan aglıyorum sevinçten bi taraftan gülüyorum çokk güzeldi hoşgeldin bebeğim... mercimekim pıtıpıtıpıtı

kızlar hikayeleriniz süperrr allah bebişlerimize sağlıkla uzun ömür versin birbirimizden hiç ayırmasın

Kızlar hepinizin doğum hikayesi harika.. Burko bravo diyorum sana... Ben hiç sancı nedir bilemedim bilemiycem de, o duyguyu tatmayı öyle çok istedim ki.. Kısmet olmadı.. burko Hoşgeldin minik

Biraz geç kaldım ama buda benim hikayem.. Ayın 17 si pazartesi günü rutin kontrolüme gitmiştim. Nst ye aldılar, sancılarım başlamış ben kasılma olarak hissediyordum nst de sancım 60 ları gösteriyordu ve 2 cm açıklık oluşmuştu. Heyecandan ölecek gibiydim.. Artık her an minik kelebeğim gelebilirdi.. 21.08.2009 cuma akşam saatlerinde düzenli düzensiz saatlerde başlayan sancılar gelmeye başladı. İlk doğumum olduğundan sancının nasıl birşey olduğunu bile bilmiyordum, sancımı evde çekmek istiyordum ama ya birden açılma olursa diye korkuyordum. Hemen hastanenin yolunu tuttuk eşimle, sancılarım vardı ama açıklık hala 2 cm di tekrar eve gönderildim daha da ağırlaştığında gelmemi söylediler. Hastane sonrası eve gitmedim merdivenlerden inip çıkmak ölümdü. O gece ablamda kalmaya karar verdik. O akşam vuran sancılardan yatamıyor ağlıyordum 5 saat evde kaldıktan sonra yine hastane yolu gözüktü bize, sancılar 5 dakikada bir vuruyordu ve 80 i gösteriyordu ama benim açıklık hala 2 cmdi. Nöbetçi doktor artık seni göndermeyelim yatışa alalım istersen suni sancıyla doğumu başlatabiliriz dedi. Ben suni sancı istemiyordum suni sancıda bebeğin kalp atışlarında düşme olduğundan sezeryana alınma ihtimalide varmış. Ben başından beri normal doğum istiyordum. O gece yatışa alındım çok sancı çekmeme rağmen açıklık hala 2 cm di, lavman yapıldı açımıyor ama çok gıcık birşey. Ablam başımda kuran okuyor pirinçleri okuyup üflüyor ben yutuyorum ama yok nafile tabi bu arada birşey yemek yasak:kedi: sürekli dualar ediyordum. Bir doğum duası vardı sürekli elimde tutuyordum baktım olmuyor saçıma bağladım. Hastanede ki herkez beni tanıyor sen hala doğurmadın mı diye gülümsüyorlardı. Sürekli gittiğim için bütün doktorların elinden geçtim. Suni sancı istemediğim ve açıklıkta olmadığı için beni tekrar eve gönderdiler açlıktan ölüyordum. Bu defa kendi evime gittim basamakları çıkmak sancıyla o kadar zor ki, işkence gibi.. Sancı geldiğinde yemek bile yiyemiyordum, sancı geçince hızlı hızlı yiyordum gelince bağırıyordum. Yatmak, oturmak, yürümek fayda etmiyor 2 gündür sancı çekmekten uyuyamadığım için çok uykusuz ve yorgundum. Uzanıyorum uyuyorum 5 dakika sonra yine sancı o gün akşama kadar sancı çektim uykuyla uykusuzluk arası artık halim kalmamıştı suni sancıya karar verdim. Yorgunluktan doğuramamaktan çok korkuyordum. Bize yine hastane yolu göründü 5. kattan aşağı sancılarla yürümek fena birşey basamaklardan sonra uzun koridorlar var birde. Eşime hadi diyorum sancı vurmadan kimse görmeden inelim rezil olurum bağırırım dayanamam diye. İniyoruz sancı geliyor duruyorum bağırmamak için kendimi sıkıyorum, bi komşuya yakalandık o esnada sancım yoktu ne kadar da çok sevinmiştim. Hastaneye annem, ablam ve eşimle birlikte gittim. Tuşe yaptılar ama hala açılmada ilerleme yoktu. Yine lavman yapıldı. Gece 11 de bebeğimin hareketlerini hızlandırmak için serum taktılar. Baskı hissetmeye başladım. O kadar çok canım yanıyordu ki eşimin ellerini sıkı sıkıya tutuyor bırakmıyordum. Ağlıyor çığlık atıyordum, ayakta duramıyordum, yatınca yastığımı fırlatıp atıyordum. Bu arada ablam hala bana okunmuş pirinçlerden yutturuyordu. Sonra doktor geldi bir ebeyle birlikte ve suyumu patlattı, sonrasında suni sancı başlatıldı açılma 3 cmdi suni sancı kadar berbat birşey yokmuş sürekli ıkınmak istiyordum nefesini ağızdan al burundan ver sürekli ebeyi çağırıyordum nolur yanımdan gitme diye. Çok sakindi ve beni rahatlatıyordu o yanımdayken güvendeydim sanki. Kadının elini bir tutmuşum kadın gidecek işi var ben nolur beni bırakma diye yalvarıyorum. Birden geliyor geliyor diye bağırmaya başladım 2 dakika önce 5 cm olan rahim ağzı birden bire 8 cm olmuştu ve sancım 120 ye vuruyordu bacağıma bir iğne yaptılar ne içindi bilmiyorum uyur uyanık olduğum için daha bir çok şeyi hatırlamıyorum bile.. Doğuma alınırken eşime herkeze haber verebilirsin dedim hastaneyi inlettiğim için kimseyi istemiyordum kimsenin tanık olmasını istemiyordum çığlıklarıma çünkü.. Hemen doğumhaneye aldılar. Hiç korkmadım sancıdan daha acı birşey olamazdı. Çatala uzandım ebeler beni hazırlıyordu doktor geldi ve o sıra bir ebe son pirincinmiş ablanız gönderdi dedi doktor birşey yemek yasaktı dedi pirinç yutuyorum pilav yemiyorum dedim ve gülüştük.. Sancın gelince ıkın dedi nasıl ıkınacağımı bilmiyorum napıcam dedim anlattılar ebeler birinci ıkınmamda gelmedi ama ikinci ıkınmamda meleğim artık benimleydi. Bakayım dedim ay çok çirkin dedim minicik savunmasız yavrum öyle tatlıydı ki çıkar çıkmaz hemen ağladı o tiz sesiyle.. Doğumum çok kolay oldu sanırım sancıdan kurtulmak için azimle çaba sarfettimkaydirigubbakcemile3. Sonra kesi atıldı hiç hissetmedim. O sıra da uyumuşum birden irkildim ay uyumuşum ya diye güldüm.. Sonra beni odama aldılar ve minik kelebeğim artık kollarımdaydı.. Rabbim yavrularımızı bize bağışlasın.. Annemin değerini şimdi çok daha iyi anlıyorum.. 23.08.2009 00:50 ' de 3050 gr 50 cm boyunda bir kızım oldu..

İnsan yaşamadan bilemiyor değil miopuyorumnanaktanHepimize bravo kızlar. Herkes kendine göre zorluklar çekti. Hayat asıl şimdi başlıyoralkisalkisalkis

serapçım kızınıda gördüm maşallah allah uzun sağlıklı ömür versin ikinizede darısı biran önce başımıza

bebeğin tekrar hayırlı olsun canım babacı kızınada maşallah alkisalkisalkisa. s. topiğimizin kaderi önce normal doğum sancısı sonra sezercik midir nedir delikafadulden darısı sırada bekleyen arkadaşlarımıza onalrında hikayelerini okuruz inşallah :Saruboceq: minik_kelebek

eylül'ümün gelişi 25-08-2007 de evledim... ve hiç korunmadım bebk istiyoduk eşimle... aylar geçiyodu yok yok moralim bozulyodu hep... en sonunda dr gittim 10. ayda çok sabırsızdım hemen olsun istiyodum yumurtlamada problem varmış ilaçla uyarıldı ama yine olmadı.. ara verdim 2 ay kadar tekrar dr gitmeye karar verdim yine ilaç ilacı içtim ama iğne zamnı gelmeden önceden plan yapmıştım memlekte gitcektim dr söledim yumurta o boyuta gelmedş boşuna iğne vermim ii tmm dedim bende ama değerledirin yinede belli olmas dedi...3 gün sonra ben memlekte gittim eşim gelmedi.. gelmicekti zaten... orda evi temizleidm yapmadığım iş kalmdı kasığımda bi ağrı oluyodu tmm dedim kist oluştu...10 günlük tatilden sonra evime döndüm regli günüm geldi tık yok 3. gün oldu artık bi test yapım dedim.. abimdeydim.. o zaman içinde habire bakıyodum oldummu diye yoğun akıntı geliyodu çünkü wc girdim test elimde tmm bu defa oldum dedim ıh ıh olmamşım heycan bastı testi aldım elime ama heycandan teste idrar jkalmdı hepsi boşa gitti.. görümceme gittim ordan davetliydik banyoya girdim yaptım inanmadım bu benimmi dedim hiç beklemiyodum ilk kes üzülmicektim negatif çıksaydı beklemiyodum çünkü... sonrasında heycanlı beklyiş... mide bulantıları... iştahsızlık.. sonrasında iştah açılmalrı çok kilo almam derken 5. aya kadar 17 kiloı almıştım.. dr böle gidersen bırak normal doğumu sezeryan bile zor olur demişti.. tabi ben korktum biraz tuttum kendimi.. deli gibi normal doğum isityodum sezeryandan çok korkuyodumhiçte yürüyüş spor yapmıyodum...4.5 aylıkken sancılarım geldi hastanede yattım birgün hep dua ettim bari 36. haftayı görim diye... hep korklulu geçti hamilelğim.. oysa tehlikeli bişi yoktu.. evhamlıyım... sonrada 9. aya girdim 37. haftalıkken sancı gelmey başldı ama yalnacı sancı olduğunu biliyodum ama açılmam 2cm di önceden çok okudum bu konuları kbenziyodu 39 hafatayıda gördük artık minik kuşum gelsin istiyodum çünkü karnım çok çok büyüktü gören herkes abartısız ikizmi diyodu.. hatta mahalleden 2 kişi iddaya tutuşmuş ikiz diye.. töbe töbe. özel hastaneye gidiyodum ben dr tansiyonumu ölçüyodu yüksek çıkıyodu ama dışarda evde hep normal böle giderse sezeryan olursun ödeminde var diye diye beni korku sarıyodu... hergün nst giriyodum sancı çıkıyo ama ben hissetmiyodum bazılarını... açılma 39. haftada 3cm olmuştu hatta dr beni o günü yatırmak istemişti suni sancı verelim diye olmas dedim ben eve bi gidim yarın gelirim. nst de bebeğin kalp atışları bi ara alrm vermişti bi ara ama sancı ile birlikte olmuştu dr onuda baz aldı tehlikeye atmayalım dedi ben yarın gelirim diyince sorumluluk benden çıkar dedi... ama sancı yokkende hep doğrutmak istiyodu... yok dedim bu böle olmıcak sancım geldiğinde devlet hastanesie gitcem ben dedim..39+4 te sancılarım gelmeye başdı 1 saat aralılarla ben yine yalnacı sancı diyorum k. validem bana bakıyo varmı bişi yok yok bşi diyorum oysa sancım geliyo.. ben inanmıyorum amadoğum sancısı olduğuna... aklıum aciğer geldi ay dedim olsada yesem dedinm kvalidem hadi berber çıkalım allaım dedi tmm dedim çıktık yolda sancı geliyo tınlamıyorum.. panik olmasın diye.. eve geldik bi güsel oturup yedim.. yattık gece 2.30 gibi kalkdım wc belimden bi sancı girdi ter bastı bu ne dedim nişanda gelmişti pek anlam vermedim çatı muanesinden sonra lekelenme olmuştu çünkü bu biras daha yoğundu... suhura kalktı herkes ben onlarla beraber yedim sancı artık 5 dk indi. artık itiraf ettim evet sancı geliyo dedim... hadi hastaneye dedi eşim görümcem yok ya dedim bu yalancı sancı gitmem ben dedim.. ya gidelim dedlier olmasa geri döneris ii tmm dedim ama çantayı almak yok resil olmak var çantayla geri dönerek... tmm dedier. kvalidem görümcem başladılar ağlamay ya banene ben doğurmıcam bu ne böle ya diyorum... taksi çaığrdılar gidyoruz benim sancı yok abla dedim sancı yok geri dönelim olsun olsun diyo bişi olmas derken bi bastırdı ellerimi sıktım.. gittik tabi herkes uykulu o saatta sabahın 5 de gittik muane oldum 7 cm hemşire şaşırdı çok rahatsın diye.. doğru doğum haneye çıkın dedi çıktım oaray çıkana kadar 8 olmuş.. nst ye bağladı dr soruyo açmısın yok dedim yeni yedim nerdenb bilim doğuma gelcemi dedim... yarım saat sonra o masaya çıktım herşey hazırdı ama bebğim kanala girmemişti.. inatla popoyu kaburgama dayıyodu zaten ağzımdan çıkmak istiyodu harelde son ayda yürüyüş yapmıştım bol bol aşay insin dişye ama inat etmişti.. oraya çıktıktan sonra hemşire buzkopan yaptı bi yerden hatırlamaya çalışıyorum ne olduğunu ama hatırlayamdım onu yaptıktan sonra ben sancılar yarım sn de bir gelmeye başdı bana suni canı yaptı bu dedim.. delircek gibi oluyodum ıkınıyodumda ama bebğim inat ediyodu innmemeye rtık yorulmuştum orda yatmaktan yarım saattir yatıyodum yalvardım dr nolur otuim biraz yok ıkınmaya devam sancın gelince biyandanda uyuyo gıcık şey.. diğer dr geldi istersen in ordan aykata ıkın ilaç gibi geldi bi müddet öle devam ettim.. bağırmadım hiç ama anneme çok kızdım ne diye 5 tane doığurdun diye... allahım dedim 2. çocukmu delimiyim ben yok yok asla... dr geldi tmm çık dedi masaya dedi çıktım başımda 3 erkek 3 kadın dr 1 hemşire vardı allahım ozaman kadar erkek dr asla gitmem diyodum o acıyla onumu düşünüyodum araştırma hastanesiydi orası asistandı çoğu.. biri karnımdfan bastrıdı bende ıkındım benim minik kuşum geldi.. nasıl rahatlık anlatmam o an.. doğum sancısını yarım saat çektim... diğerleri benim için sancı diildi.. sonrasında 1 saat orda kaldım oda çok kötü idi yorgunluk bir yandan bebğim ağlıyo hiç durmadı 1 saat boyunca.. plesenta.. dikişler derken sonunda tekerlekli sandalyey oturdum odama geçtim görümcemle eşim nasıl ağlıyo bana sarılıp bende başladım ama titriyorumda yorgunluktan.. yarım saat sonra bebğimi getirdi hemşire allahım bu nasıl bişi dedim benimmi şimdi bu.. emzirdim nasıl emiyo ya... bebğim bize 24-8-2009 da geldiyıl dönümü hediyesi olarak şükürler olsun rabbime.. allahım herkese böle kolay doğumlar nasip etsin inşallah. allahım isteyen herkese versin.. dua ettim herkese.. devrik, karışık yazmış olabilşirim.. kusuruma bakmayın. . ha bu arada hamilleğimi toğlam 28 kg ile tmmladım.. [/COLOR glzfb İyi ki doğdun

bende okurken gözlerim doluyor hala o anları yaşıyorum birde çok şeyi atladım hele bi herkes kurtulsun o zaman yazacağım ysfmir

Hos geldin minik ordegim&#8230; Ben de dogum hikayemi sizlerle paylasmak istedim, biraz uzun olabilir, ayrintilari kacirmak istemedim.. Bizimki planlanmis bir gebelik degildi, hatta babasi cok istemesine ragmen ben en az 2 sene daha dusunmuyordum simdi bakinca ne kadar sacma bi dusunce diyorum.. hayat bu kadar guzel suprizlerle dolu olabiliyor bazen.. bu simdiye dek benim basima gelen en guzel supriz&#8230; Kasim 2008 basinda benim icin yeri cok buyuk olan insan anneanemin zammansiz kaybindan sonra ailecek buyuk bir uzuntu yasamistik, annem ve ben cok sarsilmistik, ama hayat oyle mucizelerle dolu ki birini senden aliyor yerine bambaska bir mutlulugu veriyor&#8230;Vefat icn gitttigim ailemin yanindan dondugum zamanda hamile kalmisim, bundan bikac hafta sonra ogrendim, ve sasilacak tarafi korundugum hale hamile kalmamdi, yani %1 lik piyango bize vurmustu &#61514iyikide vurmustu..13.12.2008 tarihinde esimle gittigimiz Paris gezisinde, gorumcemin gaziyla saat gece 11 denobetci eczane bulup otel odamizda testi yaptim, bunu anlatiyorum cunku o gunu ve onai hayatim boyunca unutamam, o eczaciyi, sokak sokak acaba deyip eczane arayisimizi, benim tuvaletteyken ikisinin disarda oldumu deyip beni bekleyisini&#8230;ve 10 sn sonra gorulen iki pembe cizgiyi&#8230;tuvaletten ciktigimda bisey soylemem gerek kalmadan esim boynuma sarilmisti, bense cok saskindim, ne hissedecegimi bilemiyordum, sevinc, mutluluk, korku, endise, hepsi birbirine karismisti, o gece melegime bi sayfa mektup yazdim, icimi doktum.. Sonrasi Malum, bulantiyla gecen 3 ay, testler, minik kalp atislari,3 hafta yataga baglayan siyatik problemi, 2li 3lu testi, ilk hareketler, odemi, cis problemi, krampi, catlaklar derken 9 ay geride kaldi.. Ama minik Teoman bir turlu donmek istemiyordu ;inatla doktoruda bende bekledik, donmedi, son kontrolde 13.08.2009 icin sezeryan tarihi aldik ve doktorumuz tatile cikti 3 afta yani dogumdan 4 gun oncesine kadar gelmiycekti beni arkadasina yonlendirdi, doguma 1 hafta kala onunlada tanistim, esim bu adam seni dogurtucak dedi, dedim sus, benim oglum kendi doktorumuzu bekliycek.. Nitekim hakli cikti oglum kendi doktorumuzun gelmesine 1 gun kala dayanamadi. Cuma sabahi sumuksu ve cok miktarda bir sivi geldi ama rengi seffaf oldugu icin nisan degildir dedim, ama o gun kendimi bir thaf hisssediyordum, midem bulaniyordu, ishaldim, keyifsizdim, hic kokmayan terim bi tuhaf kokuyordu, resmen sut kokuyordum.. belimde hafif bir agri vardi, icime dogmus gibi besiginin ortulerini serdim, kirlenmesin toz olmasin diye hep son ana sakliyordum sermeyi, epilasyonumu yaptim, halbuki pazartesi yapmayi planliyordum.. Aksam istahim olmadigi halde bisiler yedik, yattik.. Gece 02.00da uykumdan ilik biseyle uyandim suyum geliyordu, yanimda esim film seyrediyordu pc den, dedim kalk suyum geldi, ama durmuyor, yataktan kalktim, anemi uyandirdim, gayet sakinim, hemde beklenmicek sekilde, hazirlan gidiyoruz, ben dusa giriyorum.. esim panik, annem panik, valizi, susleri, balonlari, herseyi hazirlamislar.. ben dustan ciktim, gerci bosuna dus aldim cunku yine batmisti heryerim.. hastaneye vardik ama yolda sancilarim baslamisti.. hemen nst ye bagladilar, suyum gelmeye hala devam ediyordu, agrilar ilk once 7dk birdi sonra 5dk-4 dkya dustuler, alttan muayeneen 3cm acilma vrdi, diyordum doktorumu arayin dondumu donmemisti, diger doktor arandi.. alin artik sezaryana diyordum, ben sezeryan olucam agri cekiyorum.. ama iyikide cekmistim, bunu yasamakda hosuma gitmisti, hep merak ederdim su nasil gelir diye &#61514saat 5.20 gibi odaya alindim, son hasirliklar, doktor geldi spinal anestezi yapildi ; basimda bi tane ebe surekli bana destek oluyordu, anestezsitim yanagimi oksayip iyi olup olmadigimi soruyordu, doktorum son 10 dk dedi.. sondam takildi.. 5.30 gibi aninda bi agirlik uyusukluk, hersey okadar cabuk oluyordu ki, esim yanimda elinde makina.. karnimda hafif dokunuslar hissediyordum, sonra cumartesi 08.08.09 saat 5.40da hayatimdaki en guzel sesi duydum, biri ciyak ciyak agliyordu.. Esim hemen gitti fotosunu cekmeye pediatr kontrolleri yaparken, ben sadece sesini duyuyordum, 5 dk sonra ses kesildi, babsiyla yanima geldi, o kadar huzurluydu ki melegim, beni dikerlerken, babasi melegim ve ben muthis bi 20 dk yasadik &#61514 Hersey 40-45 dk icnde oldu bitti, odama aldilar, emzirmeye basladim, bisey gelmiyordu, ama biri beni kitliktan cikmis gibi emiyordu.. ogleden sonra daha kalkamama ragmen gazimi cikardim, hemdire heryerimi islak bezle sildi, anezteziden dolayi vucudum kabarmis ve kasiniyordu, rahatlamistim, ustumu degistirdim.. o geceyle birlikte 5 gece hastanede kaldim, hemsireler cok yardimci oldular, altimi onlar yikiyorlardi, 2. gun dusumu aldim, tuvalete ciktim, emzirmeme durekli yardimci oldular ve 5. gunun aksam ustu evimize geldik&#8230; Bundan sonra hayatim o herseyim o... Gozlerimi kapadigimda bile surati gozumun onune, kokusu burnuma geliyor, bunun tarifi yok, ancak yasanarak anlasilir.. Allah hic bir anneyi evladindan ayirmasin, eksikligini gostermesin, Rabbim isteyen herkese bu duyguyu yasatsin.. canım mısın sen benim misin her şeyim misin sen hoş geldin melek sefalar getirdin ya gelmeseydin yetişemeseydin beni bulamasaydın ne yapardım yarım kalırdım melek dide our little miss

AMİNNN güzelim. Allah hiçbir anneye yavrusunun kılına zarar geldiğini göstermesin:Saruboceq: . push ;

Canım benim çok acı çekmişsin ama umuyorum dünyalara bedel o minik bedeni kollarının arasına aldığında hepsi geçmiştir. Çok duygulandım hikayeni okuyunca. Allah analı babalı büyütmek nasip etsin inşallah. Sana çok geçmiş olsun bebeğinle birlikte nice uzun senelere inşallah. Darısı bizlerin geride kalanların başına :Saruboceq:

canım buraya da yazamadan edemedim okurken gözyaşlarıma engel olamadım ne mutlu sana Allah analı babalı büyütsün hayırlı uzun ömürlü sağlıklı bir evlat olsun ayyy çok mutlu oldum ya, seni tanımamama rağmen sanki çok yakın arkadaşım gibi hissettim :asigim: C

bize nekadar kaldı acaba buraya yazmamıza hayırlısı allah iki bebeğimizede uzun ömür versin inşallah tazefasulye

Derya'cım gerçekten senin için sancılı bi süreç olmuş... neyseki oğlun sağ salim kucağında ve en önemlisi de bu tabiki.. oğlunun yanında, sağlıklı bi şekilde duruyor olması sana tüm yaşadıklarını unutturacaktır.. allah uzun ömürler versin oğluna.. hayırlı bir evlat olur inşallah.. ysfmir

Arkadaşlar Allah analı babalı büyütmek nasip etsin inşallah.. Rabbim uzuuun uzun sağlıklı ve mutluluk dolu ömürler versin darısı başımıza.. zemuszemus esrako HOSGELDİN

arkadaşlar Allah hepimizin meleğini bizlere bağışlasın :Saruboceq: inşallah bizlerde hikayemizi siznle paylaşırız opuyorumnanaktan minik_kelebek

2008 Ağustos ayında, ilk denememizin olumlu sonuçlandığını çook büyük bir heyecanla öğrendik. Ondan sonraki 2 hafta resmen rüyada gibi yaşadım. Allah'ım, meğer hamile olduğunu bilmek ne müthiş bir duyguyduopuyorumnanaktanDerken hafif lekelenmeler, bir sefer gelen jölemsi şeffaf parça, üzerine kanamalar ve beni kahreden adet sancıları... 7 Eylül 2008 sabaha karşı meleğim vücudumu terketti ılk birkaç gün elbette oldukça zorluydu. Ama kendimi bırakmamalıydım. Biliyordum, meleğim yukarıda biryerlerde bana kavuşmayı bekliyordu. Sadece henüz zamanı gelmemişti.. ve yine biliyordum ki, içimdeki acıyı dindirebilecek tek şey en kısa zamanda meleğime kavuşmaktı. O nedenle kararım verdim. Bundan sonra üzülmeyi kesinlikle bırakacak ve ileride kuzucuğumun yuvası olacak vücudumu bir an önce ona layık bir saray haline getirecektim. Çabalarım sonuç verdi. Korunma sürem olan 3 ay dolar dolmaz yeniden meleğim geldi. 40 hafta 2 gün kaldığı bedenimde bana ciddi bir eziyet etmedi. Hamilelik kendimi çok değerli hissettiğim, huzurla geçirdiğim bir dönemdi. Derken 1 Eylül gece saat 01.00 civarı o uzun zamandır beklediğim, "belden vuran" sancılar başladı. Sancı geldikçe oh çekiyordum. Sonunda kuzucuğuma kavuşma vakti gelmişti. Belki de birkaç saat sonra güzeller güzeli meleğim kollarımda olacaktı ve bu sancılar onu bana getirecekti. Başlarda bu olgunlukla karşıladığım sancılar sabah 6 civarı gerçekten çok zor katlanılır hale gelmişlerdi. Hastaneye gittik. Bir süre orada nstye bağlandım ve sancılarımı o yatakta çektim. Bundan hiç hoşlanmamıştım. "Açılman 1 santim, burada çok uzun bekleyebilirsin" dediklerinde seve seve eve döndüm. Evde akşamüstü 4 civarına kadar kaldım ve her sancı geldiğinde eşime belimi ovdurttum. Biraz olsun rahatlatıyordu. Sıcak duşta uzunca bir süre kaldım. O da iyi geldi. En son annem ve eşimin ısrarlarıyla soluğu yine hastanede aldım. Gider gitmez muayene oldum ve açılmamın 4 santim olduğu, artık yatış ypılacağı söylendi. 16.30 gibi yattım. Hemen epidural istedim. 1 saat kadar hazırlıklar yapıldıktan sonra epidural aldım. 2 saat için oldukça rahatlamıştım. Sonra epiduralin etkisi geçince yine bir süre sancılarla başbaşa kaldım. 2. dozu verdiklerinde yine rahatladım. Sonrasında 2 doz daha epidural vuruldu ama onlar etki etmedi nedense. Saatler geçiyor, kuzum içimde dışarı çıkabilmek için kıpır kıpır kıpırdanıyor ama istenilen açıklık bir türlü oluşmuyordu. Bu arada bana lavman yapıldı. Hiçbirşey hissetmedim ama içimden birşeyler aktı gibi geldi. Ben rezil oldum insanlara diye düşünürken doktorların kendi aralarında tartıştıklarını duydum. "Hastanın mı, bebeğin mi?" diye sordu biri. "Bebeğin mekonyumu" dedi diğeri. O an gerçekten telaşlandım. Kuzucuğum stresten dışkısını yapmıştı. ışlemi hızlandırmaya karar verdiler ve suni sancı eklendi serumuma. Açıkçası önceden çektiklerimden fazla bir sancı çekmedim suni sancıyla. Yine saatler geçiyor, nstden gelen ses beynimi deliyordu. Aralarda bebeğimin kalp atışlarının düzensizleştiğini farkeden doktor, koşturarak yanıma geldi. Derin nefes almamı ve sola yatmamı tembihledi. O andan sonra nst ekranını sıkı sıkı takip etmeye başladım. Ne olursa olsun bebeğimin sağlığından daha önemli değildi. Sancılarla başa çıkabilirdim ve bunu yapacaktım. Birkaç saat de öyle geçti. Doktor geldi. Bebeğimin kanala çok güzel bir şekilde yerleştiğini ve bütün gücüyle rahim ağzını zorladığını söyledi. Ancak açılmam hala 8 cm'i geçmemişti. Kendi aralarında tartıştıklarını, gerekirse beni sezeryana alacaklarını söyledi ve bunu kabul ettiğime dair bir belge imzalattı. Bebeğimin hayatı tehlikeye girecekse sezeryan yapalım dedim. O gitti, doğumuma en fazla katkısı olan doktor geldi. Yarım saat içinde normal doğum yapabilecek durumdasın. Bu aşamada seni sezeryana sokmaya kıyamam dedi. Bugün doğumunu yap, yarın sinemaya gidersin dedi. Bana durumum hakkında bilgi verdi. Doğumuma bir de doçent girecekti. 20 dakika boyunca gelen her sancıda morarırcasına ıkınmamı tembihledi ve beni yine odada yalnız bıraktı. O 20 dakika var gücümle dediğini yaptım. Gerçekten de sancı gelince ıkınmak kendimi daha iyi hissetmemi sağlamıştı. En azından birşeyle meşguldüm ve kuzuma yardımcı oluyordum. Sonunda 3 doktor, hemşireler ve hasta bakıcılar odama doluştu. ışte başlıyorduk. Doktorlardan biri karnıma bastırırken diğer ikisi alt tarafta bebek için çıkış açmaya çalışıyorlardı. Birkaç denemeden sonra doçent vakumla almaya karar verdi. Daha önce bana ümit veren doktorun o sözlerini hiç unutamayacağım. "Bak bundan ötesi yok artık. Sancı gelince gücünün son damlasına kadar ıkınıyorsun ve bebeğin kucağına gelecek, anlaştık mı güzelim" Dediğini yaptım. 1 dakika içinde de meleğimin mekonyuma bulanmış minik ayaklarını gördüm. Sonrasındaki işlemler malum. Plasentanın çıkması, dikişler vesaire. 26 saat süren maratonun sonucunda hayatımın en büyük armağanını aldım kucağıma. Belki doğum hikayem korkutucu gelmiş olabilir. Ama bende bıraktığı tek etki şu: Bir kadın eğer isterse yavrusuna kavuşabilmek için aşılmaz denilen zorlukları aşabilir. Bu bize doğuştan verilmiş çok büyük bir meziyet. Yaşadığınız her ne olursa olsun, o minik vücudu elinize verdiler mi; o yaşananlar bir filmden sahneler gibi kalıyor aklınızda. Sancıları ya da benzer sıkıntıları hiç hatırlamıyorsunuz. Açıkçası, sancı çekerken "bir daha doğurmayacağım" diye geçiriyordum. Şimdiyse dünya güzeli minik kızıma bakarken, "ona bir kardeş lazım" diye geçiriyorum. Ben bir anneyim. Dünya yüzeyinde bir anneden daha güçlü kim olabilir ki...

allah bagışlasın canım allah uzun omurler versın bebegıne bende ekım annesı olucam allahın izniyle inş ben ve tum hamışler bebeklerımızı kucagımıza saglıcakla alırız burko Hoşgeldin minik

Deryacim Eylemcim allah anali babali buyutsun... Deryam senin ilki de boyle sancili olmustu, ama ikiside gecti bitti, onemli olan bebiklerine sagsglim kavusman... mercimekim pıtıpıtıpıtı

merabalar Allah analı babalı büyütsün bende ankara dayım ve doğum için giitiğin hastanenin ismini söylemende bir sakınca yoksa söylermisin benimde bazı endişelerim var kararsızım ilgilenirsen memnun olurum a. s.

canim, belliki zor bir dogum yasamissin. ama herseyi atlattin ve minik oglusun kollarinda. dusunup canini sikip durma. tabiki yetkili yerlere bildirin cezalari neyse ceksinler ama lohusaliginin da tadini cikar. oglusunu kokla benim icin.

hatıranın hikayesini kopyaladım eeylem2007 kullanıcısından alıntı :)) Allah hepinizden razı olsun darısı hayırlısıyla hepinizin başına. Doğumum normal oldu arkadaşlar. Nasıl oldu inanın bilmiyorum :) Sata göre 18 gün vardı galiba. Yani sata fazla güvenmemek lazım herhalde Allahın işi işte. Benimkinin geceleri hareketleri fazlalaşmıştı kaşıntılarda vardı pek uyuyamıyodum zaten. Kandil akşamı işte namaz kılmadım malesef ama dua ettim, tv deki hocalara eşlik edip artık hurma yemeyede başlıyım filan diyede aklımdan geçirdim. Eşim vardiyalı çalışıyo evde değil sabah 8 de gelicek. Uzatmıyım uyuyamadım yine saatı 5 yaptım eşimi aradım ya uyuyamıyorum ben diye. Konuştuk kapattık. Saat sabah 7:00 civarı karnımın içindeki bıcırık tekme attı sanki ve ben altıma kaçırdım sandım. Kalktım bi baktım evet ıslanmışım ama idrar değil bu tuvalete gidene kadar epey kaçırdım bi baktım peçetede kan var korktum, biraz şaşırdım ne ağrı var ne sancı. Bekledim biraz devam edicekmi diye baktım durdukça su devam ediyo. Eşimi aradım 7:30 gibi herhalde doğurucam benim suyum geldi dedim. 8 e doğru geldi. hastaneye gittik takside ufaktan bi ağrı girdi belime ve geçti. Hastaneye vardık doğumhane katına çıktık kayınvelidemi aradım o geldi sağolsun başıma drun biri geldi bilgilerimi almaya sorular soruyo ben o arada anlıyorum işin ciddiye bindiğini normalmi sezeryanmı dedi normal olursa normal olsun dedim drun ne dedi dei bu hafta muayene edicekti dedim. Neyse önlük verildi giydim yattım yatağa biraz biraz arada bi acı yokluyo beni geçiyo nst ye bağladılar saat 8:40. İnanın o saatler nasıl geçti çok hatırlayamıyorum ebeler geldi alttan baktı dr geldi baktı iyi gayet güzel kolay doğuracaksın filan diyolar yok diyorum ben doğuramıycam bunlar beni mecbur sezeryana alcak. Sancılar 15 dk ya düştü sonra 10 dk ya sonra 5 sonra 2 galiba. Regl dönemlerimde hastanelik olurdum o günleri filan getirdim aklıma dayan hatıra diye ve inanın regl dönemimde çektiğim sancıların yanında hafifti doğum sancısı ebeler geldi saçını görüyoz bebeğin ıkınmayı biliyomusun filan dedi bunlar benle kafa buluyo diyorum ya ne saçı ne başı vallahi bak saçını görüyorum sancı geldikçe ıkın dedi öyle yapmaya çalıştım beni doğumhaneye aldılar sancın geldikçe ıkınıyosun 2-3 kere ıkınsan tamam dediler oturdum yatağa sancı bekliyorum yok sancı güldüm hatta geçti diye. Allahım yardım et dedim, bebeğimle konuştum o arada hiç üzmedin beni şimdide üzme nolur diye. Ardından geldi sancım ıkınmaya çabaladım başarılı oldumda ebelerinde yardımıyla bi ara bi bebek sesi geldi hadi dedi dr ıkınmaya devam eşide gelsin tamamdır. Ben inanamıyorum. Sağlıkjlımı dedim duymuyomusun sesini dedi. Duyuyorumda nasıl bi ruh halindeyim anlatamamki ben sana be ebe o sesten fazlasını istiyorum görmek istiyorum onu. Eşide geldi dikiş atıldı kaç dikişim var inanın bilmiyorum dr söylemiyim dedi bende ısrarcı olmadım. Bebeğimin sesini duydukça ağladım işlemler bitti giyindim kalktım ve bebeğimi gördüm anlatamam arkadaşlar tarifi yok inşallah hepiniz yaşayıp görüceksiniz. Sandalyeye oturdum odama doğru yol alıyodum eşimide ağlarken gördüm pilimin bittiği an yani. Kemal Çağanımın 2.990 gr, boyunu söylemiyolar cuma kontrolü var o zaman söyleyeceklermiş evde ölçüyüm dedim yok bacakları filan hep anne karnındaki gibi olduğundan yanlış olcek bulaşmadım hiç. Sütünün azlığından sarılık olabilir bebek başlangıç mamaları alın dedi dr. üzüldüm tabi alırsam alışıcak ve belkide emmez diye düşünerekten almadım eve çıktığımda bakarım gidişata dedim. Şükür geliyo sütümde foşu foşur olmasada emdikçe çoğalıyomuş zaten. Cuma gittiğimde olumsuz bi şey söylerse mama alırım tabi. Doğum hikayemide özellikle anlattım uzunca normal doğum isteyipte benim gibi korkan arkadaşlar için, hakkımızda hangisi hayırlısıysa o olsun tabi ama normal isteyen arkadaşlar valla yaparsınız ben yaptım ya herkes yapabilir diyorum :))) akpak maşallah

sagol canım birde bebeyimi kollarıma alsaydım.. ysfmir

ailemizin 3 kişilik olmasına karar verdiğimizde 2006 yılının haziran ayındaydık. doktorlara göre hiç bir sorunumuz yoktu ama meleğimiz de gelmiyordu. bu sıkıntılı süreçte 2. yılımızı doldurmak üzereydik ki doğru doktoru bularak hastalığımı öğrendik ve temmuz 2008'de hamilelik haberimi aldık. ne yazık ki mutluluğumuz kısa sürdü ve ağustos 2008'de kalbinin durması nedeniyle yavrumdan ayrıldım. artık ağustos ayından da 2008 yılından da nefret ediyordum... aralık 2008'de 2. kez testte çift çizgiyi gördüm.2008'in son ayında müjdeyi almıştım ve ağustos annesi olacaktım. sanırım 2008 yılı ve ağustos ayı kendilerini affettirmeye çalışıyorlardı... bebeğim ters geliyordu ve zorunlu olarak sezeryanla doğum yapacaktım.10 ağustos sabah saat 8'de doğumhanedeydim. nst'ye bağlandığımda midem bulanıyor, soğuk soğuk terler döküyordum. bu gerginlikle ameliyata tanık olmam mümkün değildi, genel anestezi isteyecektim. derken hayatta tanıdığım doktorların en pozitif, en tatlı olanlarından biriyle, hastanenin anestezi doktoruyla tanıştım. tatlı diliyle kısa sürede beni spinal anesteziye ikna etti. ameliyat masasında doktorumu beklerken yine fenalaştım, "keşke genel anestezi olsaydım." diye sızlanırken başucumdaki anestezi doktoru "bebeğini gör, sonra seni uyutacağım." dedi. ameliyat başladı. bilincim tam olarak açık değildi, uyku ile uyanıklık arasındaydım. karnımdaki sarsılmalardan bebeğimin gelmek üzere olduğunu anladım. veee o incecik sesin ağlaması... kırmızı yüzlü, çirkin birşey beklerken onun o bembeyaz tenini gördüğümde ilk düşündüğüm "o kadar da çirkin değilmiş." oldu. saat 9:23'tü. çocuk doktorunun onu muayene etmesi süresince onu izledim, sonra uyumuşum... kendime geldiğimde saat 10'du, son dikişlerim atılıyordu ve ameliyathaneden çıktım. tekrar nst'ye bağlandığım odadaydım ve oğlum giyinip hazırlanmış beni bekliyordu. emzirmem için onu bana getirdiklerinde sarsıla sarsıla ağlamaya başladım. hemşirenin "annesi sus artık, bebeğin memeye tutunamıyor : ) " uyarısıyla kendime gelip sustum. meleğim kollarımdaydı artık... odamıza çıktık, babamızla ve teyzemizle tanıştık. ilk gün ayağa kalktım, ikinci gün her türlü işimi yardımsız yapabilecek hale gelmiştim. umarım tüm anne adaylarının doğumu bu kadar rahat ve sadece mutluluktan ibaret olur... Allah isteyen herkese bu büyük mutluluğu tattırsın;hiç kimseyi evlat hasreti ve evlat acısıyla sınamasın...

deryacım, eylem ve kardelen gözünüz aydın. allah analı babalı büyütsün.. ysfmir

sevinchim

yüreğinbe sağlık Nurdan çok güzel anlatmışsın Allah sağlıklı uzun ömür versin ördeğine : )