Okurken film gibi geldi yaşadıklarınız. Kader denilen yazınız çok çetrefilli geçmiş. Hoş olmayan şeyler yaşamışsınız hemde aileniz tarafından, üzücü... Her insanın bir imtihanı olduğuna inananlardanım bu hayatta. Ve herkes hakettiğini yaşamıyor malesef. Öyle olsaydı herkesin mükemmel giden hayatları olurdu değilmi. Sonuçta herkes kendi için en mutlu en iyi en huzurlu yu ister. Ama nasibine düşen neyse onu yaşar gerçekler bu şekilde. Sadece seçimler bizlere aittir. Şimdi size tavsiyem yaşadıklarınızdan yola cıkarak. Her yaşanandan ders alıp hayatınızda o yanlışları doğruya çevirerek yaşamdan keyif almaya bakacaksınız. Bir yuva kurmuşsunız huzurlu mutlu olmaya bakacaksınız. Olanla ölene çare yok. Tek elde kalan tecrübe dir. Yaşadıklarınız sizi daha olgun yapmalı ve yapıcı olmalısınız. Sizin elinizde herşey aslında hayatınızın başrolü sizsiniz M

Okuyup güzel düşüncenizi benimle paylaştığınız için çok teşekkür ederim peki sizce ailemi yani özellikle babamı silmelimiyim tamamen kafamdan ailem bana karşı uzak oldukça eşimin ailesi bana o kadar yakın davranıyorki onlara da cephe alıyorum elimde olmadan yani şöyle neden bunları benim annem yapmıyo benim babam yapmıyoda eşimin ailesi yapıyo gibi kendimce üzüntü içine giriyorum