helal olsun sultanlığına yakışır bir cvp vermiş...

Yavuz Sultan Selim Han zamanında İran hükümdarı Şah İsmail kıymetli mücevherler ile dolu bir hediye sandığı gönderiyor hünkara. Sandık açılıyor. İçinden çeşit çeşit değerli taşlar kıymetli atlas kadife kumaşlar çıkıyor. Fakat sandık açılır açılmaz pek fena bir koku yayılıyor etrafa. Önce hiç kimse bir anlam veremiyor nadide mücevherler ile dolu sandıktaki bu fena kokuya. Sonra mesele anlaşılıyor. Sandığın dibine insan dışkısı doldurulmuş. Yani Şah İsmail aklı sıra cihan padişahına hakaret ediyor. Cihan padişahı emir veriyor "herkes düşünsün bu edepsizliğe Osmanlı'nın şanına yakışacak şekilde bir mukabelede bulunmalıyız." ve çözümü yine kendisi buluyor. Aynı şekilde değerli mücevher ve kumaşlarla süslü bir sandık hazırlatıyor. Sandığın içine o zamanın İstanbul'unda imal edilen en nefis gül kokulu lokumlarından bir kutu hazırlanmış bir kutu yerleştiriliyor. Kutunun altına da bir satırlık yazıdan ibaret bir pusula iliştiriliyor. Hediye sandığı itina ile süslendikten sonra Şah İsmail'e gönderiliyor. Sandık Şah'ın huzurunda açılıyor. Sandık açılır açılmaz etrafa mis gibi gül kokusu yayılıyor. Mücevher vs. gibi hediyeler takdim edildikten sonra Osmanlı Elçisi -Şah'ın tedirgin olmaması için önce kendisi tatmak kaydı ile büyük bir saygı ve nezaketle Şah İsmail'e lokumdan ikram ediyor. Bilahare görevliler huzurda bulunanlara teker teker ikram etmeye başlıyorlar lokumdan. Şah bütün bu olup bitenlere bir anlam veremiyor. Osmanlı Elçisi Şah'ın şaşkınlığını gidermek için lokum kutusunun altına iliştirilmiş mütevazı pusulayı uzatıyor. Pusulayı okuyan Şah'ın yüzünde bu sefer şaşkınlığın yerini büyük bir utanç ifadesi alıyor;"İsmail herkes yediğinden ikram eder."