Merhaba, Sizlere gebeliğim ile ilgili ne güzel şeyler anlatmıştım. Mutluydum, çok mutluydum... Ama işte, son buldu... Ailesel bazı sorunlar yüzünden sinir ve strese bağlı ani bir kanamayla, ağrının eşlik etmesi vs derken, parçalar döküldü ve 2 haftalık zamanda gebeliğim henüz son bulmasa da düşük yaşıyorum. Anlatılınca anlamıyor insan, anladığını düşünüyor ama anlamıyormuş. Rabbim kimseye yaşatmasın, ama yaşamadan gerçekten anlaşılmıyormuş. Mutsuzum, yorgunum, bitkinim, bıtkınım... Daha ne diyebilirim bilmiyorum. Çok garip bir duygu, umarım siz hiçbir zaman yaşamazsınız. Allah'a emanet olun. Hep mutlu olun.

Bir de "dua et hissetmedin en azından" gibi saçma sapan avuntular geliyor kulağına. Keşke anlayabilse herkes yaşamadan.

Canım bende mutluluğumu tam yaşayamadan düşük yaptım bende kucağına almadan nedennuzulurler derdim ama öğrendiğin ilk annannelik başlıyormuş.