3 yıldır bir gün bile aklımdan çıkmadı. Teselli bulabileceğim, bir kızım, bir oğlum ve eşim var yanımda Allaha bin şükür.. ama 27 haftalıkken alınan bebeğimi hiç unutamıyorum, sezaryen doğum yaptım, kalbi gelişmemişti, ağır kalp hastasıydı... mezarına ise henüz gidemedim, belki de bundan bu iç yangını. Eşimle paylaştım, az evvel yine ağladım, yarın gidelim dedi o da... Unutulmaz, unutulmayacak, hayat devam ediyor, yine gülüyoruz, yine eğleniyoruz ama kafamı yastığa koyduğum o geceler yok mu! Eşim dedi ki az evvel, "ne desem boş!" Ondan sonra bir oğlumuz oldu, şimdi 14 aylık, Allaha bin şükür, ama ne bileyim, bir de kızım var 8 yaşında. Bazen diyorum ki, asker anaları nasıl dayanıyor, veya kaza, hastalık sonucu ölen gençler, tecavüze uğrayanlar! Yarabbim, Allah sabırlar versin hepimize, Allah yanımızdaki yavrularımızı bağışlasın. AMİN.