tek yön mü olsun gidiş dönüş mü olsun?

bunun adı tükenmişlik uzun süreçler boyu kendini erteleme ve derin bir hayal kırıklığı... ben de benzer duygulardayım. bencil ve menfaatçi bir adam sürekli beynimi kemiren saçma bir öfke ve bana muhtaç çocuklar... her türlü anlatmaya çalıştım. her yolu denedim. hatta var olmayan yollar türettim. ama olmuyor. seni anlamıyor o garip yaratık. ihtiyacım olan zamanı durdurup hayatımdan bir süreliğine dışarı çıkıp sessiz huzurlu kimsesiz uzay boşluğu gibi bir yere gidip bir süre orada kalmak. düşünmeden. beynimi resetleyip kendilik elbisemden sıyrılıp başka bir boyutta dinlenmek... ama imkansız tabii...

Haklısn canm umarım seni birgün anlar. Ama sen bitmeden tabiiki. Ne yaparsak yapalım hayatımızda illa böyle insanlar karşımıza çıkıyor engel olamayız. O yüzdn sen biraz pozitif bakmaya çalış hayata inan bana daha mutlu olursun.

canımm bittim zannediyorsun ya çok şükür ki daha bitmedin. yoruldun bunaldın ve karşılanmasını beklediğin doğal ihtiyaçların birikti ve çok haklısın. haftada bikaç saat gelecek biri olsa diye konuşmuştuk ne yaptın o teyzeyle konuştun mu? biraz destek lazım sana.

Hayatta herhalde en zor şey karşıdaki insanın seni anlayamamasıdır. Ne kadar çırpınsanda sesini duyuramazsın hiç bir kelimeyle, içindekileri ona doğru aktaramazsın... Ama bu senin suçum değil karşıdaki insanın taş beynidir hep kendi bildiğine inanır. " Bazen diyorum ki kendime ne olacak söyle gitsin. Sonra diyorum söylesen ne olacak sus bitsin" Mevlana Senin içini bu kadar karartan insan seni anlamıyorsa ve onu parçamak istiyorsan bence bi sigara daha yak ve aklından sadece seni mutlu eden insanları düşün canm. Çünkü başka çaren yok ya hayatından çıkaracaksn onu yada aklından silecksn sadece mutlu olmaya çalışacaksn. Umarım herşey dilediğin gibi olur.

Umarim, teşekkürler. .

Doğru söylüyorsun Mevlana sözü çok doğru. Frekanslarimiz tutmuyor bazen ama nedense içgüdüsel olarak zorla tutturma çabasına giriyoruz. Sanki bize böyle yapmamiz gerektiği ogretilmis gibi. . Bu tahribat yaratıyor insan da..

Bazen içimde öyle bi nefret duygusu oluyor ki kendimden korkuyorum. Bir insanı nasıl parcalarim gözümde onu hayal ediyorum, bunları düşünürken bacak bacak üstüne atmış sakin bir imajla sigarami içiyor oluyorum. O parçalamak istediğim insansa karşımda cirkinlesmekle meşgul oluyor. Kızım içerde uyuyor.. Sabah erken saatte önemli bir randevum var ve o bunu biliyor yine de bu saat olmuş hala benimle kavga etmek için uğraşıyor. . İçimdeki bu öfke ne zaman büyüdü ne zaman ona karşı bu kadar seytanlastim bilmiyorum. Ağlamak ve ofkemi içimden atmak istiyorum ama aglayamiyorum. Ağlamak için adapte olmaya çalışıyorum ama yok, basaramiyorum. Şuan hayatta beni daha fazla ne sinir edebilir bunu düşünüp bulmaya çalışıyorum. yazdığım hiçbir felaket senaryosu bana ağlama duygusunu hatırlatmiyor. Küçük çocuklar gibi başımı öne eğip ağlamaya çabalıyorum. . Sanırım ihtiyacım olan ağlamak değil, bir şeyleri kırıp dökmek. Ona psikopat derken, acaba psikopat olan ben miyim? İçim de sadece öfke var. Yok olmasını istediğim ama sebebini bile bilmediğim bir öfke. Tahammülsüzlük. Yalnız kalmak istiyorum. aslında yalnız da değil, kendimle kalmak. NEymis benim derdim dinlemek. Ama ne mümkün! 24 saatini benimle geçiren bir kızım var. Babası mı? o çok meşgul bakamaz! CUmhurbaskanindan çok çalışır, dünyayı kurtaran adam o olacak. VE sonunda ona kocaman bir madalya takacaklar. İşe gidemeyecek kadar yaşandığında o mandalyayla oturup karşılıklı kahve içecekler. Belki bende o zaman kızım ile huzurlu bir hayat sürüyor hatta belki onunla birlikte genclesmis hissedip ona ayak uydurup renkli bir hayat sürüyor olurum bu içimi karartan günlere inat. YA da tek başıma sallanan, sallandıkca gacirdayan aptal bir sandalyede, kucagimda kedimle cam kenarına oturmuş birilerinin gelmesini beni hatirlamasini beklerim. Sorun ne bilmiyorum ama mutlu değilim. YORGUNUM. Sadece bir deniz kenarı da yeter belki kendimi toplamak için. Bir kaç saat dalga sesi dinlesem hava aydinlanirken. . Imkansiz mi değil. Ama bunun organizasyonunu bile yapacak pilim yok. Onlarca kelime yapmam, anlatabilmem lazım ona. . O beni anlayamaz ki. . Off ben iyi değilim ya çokca saçmalik var içimde. Keşke konuşmadan da anlatabilseydim kendimi. hem o zaman ^yanlış kelimeler^ seçmiş olmak beni suçlu yapmazdı.

Teşekkür ederim canım. Konuştum çok sıcak bakmadı. dedi ki acil bi işin çıkar bir şey olur gelirim elbet ama çocuk sorumlulugu bana fazla geliyor. Bir akşam çıkın bir kerelik ilgilenirimm. dedi. Bana böyle olunca bi fayda sağlamaz..

chill inan ki majiskul harflerle vurguladigin yorgunlugu iki cocukla beraber cok iyi anliyorum. gececek. ya sabir.