dogurdunumu acaba cok merak ettım

Ailen falan mı yanında yok?

Kesinlikle canım mol gebeliği aşmak için kendime bunu empoze ettim zaten, yapacaklarım için zaman kaldı bana dedim şu anda da kasmıyorum zaten birlikte olurken de bebek için diye düşünmüyorum hiç, hakkımızda hayırlısı canım P paris68 ALLAHIM SANA

uzaklardakiHAYAT mis kokulu

Hayırlısı olsun Allah bağışlasın :) Ben de ikinci çocukta sevinç çığlığı atar mıyım bilmiyorum. Anne olmak güzel bir şey.. Evlat çok güzel bir şey ama bilemiyorum ya yine de sanırım sevinç çığlığı atmam bir sürü endişelerim olur yine :)

Senin durumunda çok zor.. Bir cana kıymak kolay bir karar değil.. Ama yaşın doğurmak için çookk büyük te değil.. Eğer ki bakabilecek gücün varsa doğur derim.. Kızların da kocaman olmuşlar sana yardım edeceklerdir.. Liseye giden ve liseyi yeni bitiren kızın başta seni üzebilirler ama sonra onlar da sevinirler.. Benim teyzem 41 yaşında doğum yaptı.. Çok üzülmüş çok utanmıştı.. Menapoza girdiğini sandığı için anlayamamışlardı hamile olduğunu.. Ama doğurdu iyi ki de doğurmuş benim miniğim şimdi 8 yaşında ve o zaman yaşanan tüm gerginlikler unutuluyor.. Ne kadar hazır olmasam da ben hamileliğimi sonlandırmayı hiç düşünmemiştim.. Çünkü bu dünyanın üstü varsa altı da var, Allaha hesabını nasıl vereceğiz?

Sevgili Seda, Tüm yazıları ve cevapları baştan sonra okuma fırsatım oldu. Öncelikle aradan geçen bunca zaman sonra hala birilerine yardımın dokunduğunu bilmeni isterim. Hayatı boyunca 31 günde bir adet gören biri olarak korunma yöntemi bu zamana kadar sekmemiş biri olarak bu sefer 17. günde değil 12. günde yumurtlamak istemiş vücudum :) ve evliliğinin 7. yılında hamile kalmış biri olarak hiç bir heyecan ve sevinç yaşamamak ile birlikte birde üzerine inşallah kız olur en azından daha düşkünüm hem aynı cins olursak daha kolay anlarım belki diye düşünürken bir erkek doğuracağımı öğrendiğimde yaşadığım hayal kırıklığı ile karışık korkuyu anlatacak kelimem yok sanırım. Anlayamayacağımı düşünürken birde üzerine kendimi nasıl bir beklentiye soktuysam(sanki ihtimal %50 değilmiş gibi) yeniden erkek bebek kıyafetleri falan bakarken dünyanın tüm renklerinden de vazgeçmek zorunda kalmış gibi hissettim. Her şey bir yana bütün bunlara ağlarken de bebeğimi üzdüm diye oturdum bir de ona ağladım. Tabi ki önemli olan sağlıklı olması ve elbette Allah yokluklarını göstermesin. Bunların aksi zaten düşünülemez bile. Kimsenin içinden bari kız olursun dilerken ne olursa olsun kız olsun diye dilekte bulunacağını sanmıyorum. Ben derdimi etrafıma anlatmayı denedim ama tahmin edileceği üzere linç edildim. İnternette araştırırken daha doğrusu kendimi anlamanın bir yolunu ararken denk geldim yazına. Nasıl yalnız hissettiysem... içimden sana kucak dolusu sarıldığımı ve teşekkür ettiğimi bilmeni istedim. Hislerim şu günlerde daha kontrol edilebilir durumda. Eskisi kadar ağlamasam da hala erkek çocuk gözümü oldukça korkutan bir şey. Bu fikre kendimi adapte etmeye çalışıyorum. Bazen kendimi o fotoğraf karesinde görmekte zorlandığımı itiraf etmeliyim. Toparlamaya çalışıyorum. Artık etrafımdaki insanlardan ve gereksiz ego içeren tatminlerinden çok sıkıldığım için kendi kendime kalmaya karar verdim. Böyle daha rahat ediyorum. Umarım dediğin gibi olur ve bütün bu korkular endişeler geçicidir. Umarım içimdeki o küçük ufaklığı çok üzmemişimdir ve kendisini değersiz hissetmemiştir. Farkında olmasan da sen ve nezdinde yardımcı olan yazan herkese içten teşekkür ederim. Bazen yalnız olmadığını bilmek iyi hissettiriyor.

whitewish öncelikle sana Allahımdan hayırlı ve sağlıklı bir bebek diliyorum. Allah evlat aratmasın her zaman söylemişimdir bunu zor bir şeydir eminim ki çevremde bu durumda olan arkadaşlarım da var.. Evlat tabiki sevilir bu Allahım tarafından kişilerin insiyatifine bırakılmış bir şey değil yaradılış gereği böyle.. Sanırım benim sorunum hamile değilmişim gibi düşünememek.. Çünkü ne 1 km öteden her türlü iğrenç kokuyu alan burnun, ne 10 adım attığında heeyy noluyor sen hamilesin otur bakayım dedirten hormonların buna müsaade etmiyor.. ama temennilerin ve anlayışın için çoookk teşekkür ederim.. :)

Evet öyle diyorlar, zaten benim bebeği sevmemek ile ilgili bir endişem yok, ANNE olmakla ilgili bir sıkıntım var. Onu kendimden daha çok düşüneceğimi ve her şeyimi ona feda edeceğimi biliyorum ve bunu severek yapacağımı da biliyorum, pişmanlık duymayacağımı onun için değer diyeceğimi de.. Sadece bu fedakarlığı yaşamak için biraz daha bekleyebilseydim keşke diyorum..

şimdi yazıyı bastan sonaa okuma fırsatım oldu sag salım ogum yapmana sevndm darısı bnm basıma ıns . push ;

:) benim ikinci gebeliğim, suan 26. haftadayım ve 3 senelik evliyim daha, ilki de kazara olmuştu ve çok ağlamıştım üzülmüştüm kabullenememiştim, doğduğu zaman bile sanki anlatıldığı gibi olağanüstü bir duygusal bağ yoktu sanki, ama şimdi bir buçuk yasında bir prensim var ki hayatımın herşeyi oldu gittikçe bağlandım gittikçe daha çok sevdim, korunuyor olmama rağmen ikinci sürpriz geldi, bunda da yine ağlama krizleri yine mutsuzluk... şimdi ikinciyi bekliyoruz temmuzda yanımızda olacak, bazen hala inanamıyorum korkuyorum iki çocukla nasıl bas edeceğimi düşünüyorum.. zaten iki çocuk istiyorduk ikisi de istenmeyen olarak başladı neyazık ki, hamilelik testinde iki çizgiyi görüp de sevinç cıglıgı atmayı hayal ederken ikisindede ağlama krizine girdim:S çok şükür Rabbime aratmadı, bu mucizeyi yaşattı... ama işte planladığım gibi olmadı hiçbiri, bundan sonra artık birkaç koldan birden korunacağım yoksa hemen hamile kalan bir cinsim var demekki. Allah bizlere de yavrularımıza da uzun sağlıklı hayırlı ömürler versin, olan olduktan sonra kabullenmek lazım bir şekilde işte :) Kutudakalansonuykuhapi shakespeare

Yaşadıkların çok zor Allahım yardımcın olsun öncelikle... Görümcen kaç yaşında peki bu arada? Evdeki ağırlığını bebek olduktan sonra koy yükün hafifler en azından.. Bana gelince, o yazıyı yazdığımda hamile olduğumu öğreneli daha 2 - 3 hafta falan olmuştu ve cidden çok mutsuzdum.. Bebeğimi seviyorum, ona kıyamıyor ve zarar gelmeisnden korkuyorum.. Minibüse koşarken mesela içimden "sıkı tutun fasulye" diyorum gibi gibi.. Zamanla alışıyor insan.. Hormonlar vs herşey alt üst ediyor insanı.. Ve demek istediğim de şuydu aslında.. tüm hamileler hava da uçmuyorlar, mutsuz olanlar da var.. ve bunu seslendirmesi gerekti birinin o cesur adımı ben attım mihrican89

Takvim yöntemi ile kendim saydığım sürece hiç hamile kalmadım.. Eylülden sonra bebek istediğim için kadın doğum rutin kontrolüne gittiğimde beni hamile kalma dönemimle ilgili yanılttı.. Eğer ben doktoru değil yine kendi bildiğimi yapsaymışım hamile kalmayacakmışım. Ben korunmayayım ama bebekte olmasın gibi bir mantık aklı olan herkes için çok saçmadır..

bekar olan bizimle diğer 3ü evli ama evli oldukları farksız diyebilirim cümbür cemaat toplanırlar bi görümcem cocugunu alıp haftasonu gelir 2 3 gün kalır. her hafta acaba bu haftada gelicekmi diye düşünüyorum stres yapıyorum. evdekine karsı agırlıgım var zaten ama diğerleri farklılar evdeki görümcemle biraraya gelince evdekininde aklına giriyolar. aslında cok cok iyi biri ama incelikleri bilmiyo yanlız kalmamız gerektiğini farkedemiyo kültürleri biraz farklı. eşim sagolsun kimseye göz göre ezdirmez ama farketmeden eziliyorum aslında bikaç güne yeni evimize gecicez artık umudum orada belki gelmezler diyorum yada cocuk olunca cekinirler belki diyorum ama hepsi boş düşünce okadar hassas düşünen biirileri değiller

Eminim ki kaybetsem ben de üzülür ve vicdan azabı çekerim ama sen lütfen bu kadar salma kendini, demek ki hayırlı zamanda değilmiş, demek ki anne baba olmaya hazır değilmişsiniz, Allah böyle kararlamış. Bunda senin bir insiyatifin olamaz. Dolayısıyla bu kadar kendini dibe vurmana gerek yok bence.. Psikolojik destek muhakkak alıyorsundur çünkü sanırım tek başına atlatılabilecek bir şey değil.. P paris68 ALLAHIM SANA

, ne kadarda içten ve cesurca satırlar bazı yerlerinde kendimi buldumm . push ;

Sizin durumunuz da oldukça zor tabi.. Şuan sizin psikolojinizin içinde iken benim bu yazdıklarımı anlamanızı beklemek saçma olur.. Allah sabır versin..

evet dogum yaptim. Kizim suan 3 aylik.. Evlat sevgisi bambaska.. Yani dunyada ondan daha fazla sevebileceginiz borsey yok kendi caniniz buna dahil.. Hamileligimin sonuna kadar cok duygusal olamadim. Hayaller kurmadim. Dogumdan hep korktum. Ay dogsun da kizima kavusayim vs vs gibi basinda harelerle gezen bir hamile hic olmadim. Catlatklarima agladim aldigim Kilolara takildim vs vs vs.. Yine hamile kalsam yine ayni seyleri hisseder miyim bilmiyorum. Karnindaki bebege bagli olan kadinlara saygim sonsuz.. Ama sevgi. zamanla olusuyor.. Korkmayin.. Allah omur versin evladiniza da size de.. T

mutsuz gebe yokmu baslıgını görünce beni cekti canım acaba benim sıkıntımı yasayan varmıdır diye bi umutla girdim bazen insanın ona destek olabilecek onunla aynı dyguları yasamıs yasayan insanlarla dertleşmek istiyor. ama yazıyı görünce es geçmedim acizane fikrimi kırmadan yazmak istedim. eger yazında asla cocukları sevmeyen biri olsaydın bu üzüntüne tepki gösterirdim acıkcası. ama cocukları seviyorsun fakat hazır değilsin tabiki bi hayattan sonra baska bi sorumluluga alısmak zor ama hersey bizler için sana söylenenler gibi evet bekleyen isteyen senelerce beklyen olan yada olmayan cevremde cok insan var ama herkesin kaderi farklı yazılıyo bize bu minikler nasipse elimizden bişey gelmez. her zman bebeğini bekleyen annelerede duacıyım cok cok dua ediyorum rabbim kısa zamanda saglıklı bi minij nasip etsin. hayatta bazen düşünmeden hatalar yapabiliyoruz inan ben 5 ay korundum ilaçla sonraki 5 ay korunmadık ve her ay eşim dört gözle bekledi oldumu diye bende istiyodum ama hazır değildim neden onuda yazayım. 1-görümcemle yasıyorum ve eşimle istediğimiz gibi ne gezebiliyoruz ne rahat hareket edebiliyoruz 2-karakterime tamamen ters insanlara 1 seneden fazla katlanmaya calısıyorum 3-her hafta evde toplanırlar gürültü patırtı ki ben hiç sevmem evlenmeden öncede eşime belirtmiştim ama beklediğim gibi olmadı 4-ailemden 1200 km uzakta yasıyorum kıymetlerini cok sonra alnladıgım için kendime cok kızdım uykularım kac defa bölünüp agladım niye evlendim diye yazdıklarım belki herkes için aynı dercede sıkıntı verici olmayabilir ama ben su 4 maddeyi yasadıgım hergün isyan ediyorum. buna ragmen canımdan bi parça olsun benimle olsun diye 5 ay korunmadık hamile kalamadım sonraki ay için artık umudumu kestim heralde artık olmayacak dediğim ay bebeğimizin olacagını öğrendik. en basta duygularım cok yogun değildi farkında değildim ama ne zaman 13 haftalıkken ucaga binip yolculuk yapacagım gün içimden rabbim bebeğimi koru diye dua ettim ozman anladım halbuki ona olan banada olucaktı ama ben onu düşündüm sonra minik tekmeleri basladı. ozmana kadarda bebeğimin farkındaydım ama suan okadar farklı bi duygudayım ki bu kadar sıkıntıya strese ragmen onun yolunu gözlüyorum. yasadıgım sıkıntılar gene benim yüzümden oldu neden evlenmeyi biz istedik savaşmak zorundayım ama bazen bi an geliyoki insan pes ediyo. ama genede her türlü bana ters insanlara ragmen aynı annem gibi cocuklarımı daima korucam kimseye ezdirmicem kim ne derse karsısında beni bulucak kendim için bir kere bile onlarla yüz göz olmadım ama cocugum için yıkarım dünyalarını basına.. ve dua ediyorum ki inşalla bebeğimi hakeden bi anne olurum. bazen rüyalarımda görüyorum resmen gerçekte yasıyo gibi ona bakıyorum emziriyorum yatıyorum altını değiştiriyorum. bazen öyle olur ya sanki gercekte yasamıs gibi rüya görürsün aynı öyle her uyandıgımda aklıma geldiğimde o gördüğüm rüyalara aglıyorum.. sonra rabbimle konusuyorum ben bu kadar güzel annelik duygularını hissedicek kadar ne sevap işledim bunu hakedicek kadar iyi birimiyim diye düşünüyorum binlerce şükür ediyorum halime. kendinden önce onu düşünüyosun sedacım sende bu bi işarettir ilerde daha iyi hissediceksin yavrunu o tekmeleri atıp sana tepki verince her ay dahada büyüdüğünü görünce dahada bi baska olucak. ben öyle olucanı düşünüyorum canım bi dönem bunu olması normal daha hormonlar ve vucudunda alısmadı bu duruma inşallah kısa zamanda atlatıcaksın belki eski kariyerimiz yada istediğimizi yaptıgımız günlerimiz olmicak. ama bi düşünsene arkadaşlarının cocuklarını bile bu kadar severken kimbilir kendi cocugunun bi tebessümünü görmek için nasıl cırpınıcaksın. bi dönem tekmelerine cok alısıcaksın bazen yorulup durucak endişe ediceksin. ve sunuda söylim sonucta aldrma gibi bi ihtimalin oldugun halde bi eger bunu yapamadıysan hala güzel mutlu günlerin için umut var demektir ben böyle görüyorum. ilk 3 ay bende cok zorluk yasadım bi ara gecti gene basladı ama herseye ragmen dünyamızı özellikle benim dünyamı aydınlatacagı günü dört gözle bekliyorum. umarız her dönemizi bizimle paylaşırsın mutlu oldugun günleri inş. güzel olucak hersey evet herseyde bi hayır ardır biz ne kadar isyan etsekte bişeyler bizim sınavımız bunu kazanmalıyız. ve sen bu sınavı kazanıcaksın gibi hissediyorum ben en basta bebeğini bırakmayarak gösterdin bunu. madem ondan ayrılmayacaksın bu günlerin tadını cıkarmaya bak cünkü baska yolun yok. hamileliğin güzel tarafını düşün eşin daha bi baglkı olucak bebeğiniz dogduktan sonra 3nüz dahada bi baglı olucaksınız. inan o kötü günleri unutturucak o güzel miniğin. rabbim hayırlısıyla tüm isteyen bekleyen hakeden tüm kadınlara bu güzel duyguları yasatsın en kısa zmanda. bebeklerimizin yokluklarını aratmasın. tüm yol gözleyen annelerede hayırlı saglıklı bebeklerine kavustursun. kolay dogum yapmamızı nasip etsin inş. umarım kırılacagın bişey yazmadım arkadaşım uzaklardakiHAYAT mis kokulu

Eşim bana, seni kaybetmek istemiyorum demişti 2. çocuktan sonra bebek düşünmeye başladığımızda. Kaybetmekten kastettiği; kusmalı, halsiz, ruhsuz, hasta gibi geçen hamilelik günleri.. Ben de ilk bebeğimin haberini aldığımda duygusal olarak hiçbir şey hissetmedim ve kaygılar ağır bastı. Sonrası bulantılı ve zafiyet derecesinde zayıflayarak geçirdiğim ilk 7 ay. Son 2 ayda da kaşıntı başladı vücudumda, neyseki sağlıkla aldık kucağımıza yavrumuzu. Onca zahmetle geçen hamilelik ve doğuma rağmen bebeğim doğduğunda hiç bana benzemiyor, aksine kayınpederime benziyordu. Nasıl bir hayalkırıklığı tahmin edersiniz :) ben ikizimi doğuracağımı sanarken üstelik :) 2. Gebelik benim istemem ve çok şükür kolay şekilde olmasıyla başladı. O daha iyiydi, duygusal olarak. Daha seviyordum daha duygusaldım. İlkinde kalp atışını duyunca gülen ben, bunda ağlamıştım. 2' de öğreniyorsun; sevmeyi, büyütmeyi, seni bekleyen şeyleri.. Oğlumuz 1.5 yaşına gelince ben 3 gün geciktim ama nasıl bir korkuyla gidip test verdim. Daha gezecektim, hayatımı yaşayacaktım, geceleri uyuyacaktım..:) gebelik yoktu neyseki. Oğlumuz 4 yaşına gelince, sonra pişman olmayalım diye ve yine zahmetinin hayatımızı nasıl etkilediğini düşünerek bebek fikrine girdik. Adetim gecikince, bende bir kaygı korku başladı. Hatta o gün yağmur yağıyordu ve ben namaza durup amenerrasulu'de geçen "bizden öncekileri yüklediğin gibi bize de ağır yükler yükleme" ayeti ile dua etmeye başladım. Haftasonu ile beraber 4 sonra kan sonucunu öğrendiğim de bizim için yeni bir süreç başladı. Kan sonucum düşük çıkmıştı ve daha önce hiç duymadığım kimyasal gebelik diye bir şeyle tanıştım. Tabi kaybetmiş olmanın hüznü sardı bizi ve daha çok istemeye başladım. Bir kaç ay sonra bir kimyasal gebelik daha. Bebek düşünmeye başlamamızın üzerinden 1 yıl geçince yeniden hamile olduğumu öğrendim. O ikinci çizginin belirdiği anın mutluluğunu unutamam. Sevindik sarıldık eşimle. Yine ilk defa yaşadığımız şeyler; kanamalar, düşük riskleri.. tam sıkıntılar bitti doğum için hazırlıkla başladığımız dönemde 28. haftada bebeğimizi kaybettik. Anne baba yolculuğumuzda yeni bir Ufuk açılmıştı. Yeni biz olmuştuk. Yeniden bir evladımız olsun istiyoruz elbette, ama her anına hamdederek şükrederek tekbir ederek.. varlık aleminde bir daha nasibimiz var mı bilmiyorum ama evlat sahibi olmak bizi başka yerlere getirdi. O gün kan sonucu normal çıkıp o gebelik olsaydı ve 3. Bebek gelseydi bunları elde edebilir miydik bilmiyorum. İlk gebeliği öğrendiğimde kendi kendime demiştim ki; evlat, peygamber ağlatmış bir imtihan.. öyle de oldu. Bundan sonra yüzümüz gülsün, evlatlarımız iki cihanda da göz aydınlığımız olsun inşallah.

Hamileligin 2. aylarinda istahsizlik, yiyip geri cikarmak deliler gibi aglamak olmek isteyenlerde oldumu.

Canım sadece takvim hesabına göre dikkat ediyordum hesaplananın dışında bir şey oldu o yüzden.

canım benim korunsaydınız keşke madem istemiyosunuz ama eşin istediği için korunmamış olabilir şu saatten sonra yapabileceğin birşey yok anlaşılan sen hariç herkes çoook mutlu olmuş. Ama o sana Allahın bir armağanı insan hamileyken benmi hamileyim annemi olucam ama kendimi hiç hazır hissetmiyorum falan gibi tuhaf hislere düşüncelere kapılıyo. inan annelik çook güzel birşey daha önce hiç tatamadığın bi düygu kokusu başka tadı başka. bulantıların en kısa zamanda geçer inşallah. inşallah hayırla sağlıkla gebeliğin sonucunda yavrunu kucağına alırsın ve söylediklerime o zaman hak verirsin. çocuk sahibi olmak için maddi manevi tüm varlığını gücünü sarfeden yıllarca uğraştığı halde çocuk sahibi olamayan o kadar çok insan varki anlatamamam. Bi armağan o sana onun için bundan sonra Canını sıkmak yerine onun varlığını kabullenip mutlu olmalısın bence. Hem biliyomusun senin o karnındaki minicik melek sen daha onun varlığından haberdar değilken bile seni anlıyor istemediğini hissediyor ve üzülüyodur. şu yazı çok hoşuma gitmişti paylaşayım oku sende. "Anneciğim, sen daha varlığımdan haberdar değilken, ben nelerin farkındayım bir bilsen: Acını ve hüznünüzü paylaşırım. Sevincine ortak olur, hoşlandığım şeylere alışırım. Hayata küsüp beni istemediğin zaman sana gücenir, ümitsizliğe düşerim. Okşadığın ve iltifat ettiğin zaman sevinir, mutlu olurum. Bir şeyden korktuğun veya çok öfkelendiğin zaman benim minicik kalbim daha hızlı çarpmaya başlar. Eğer alıştırdığın saatte beni okşamazsan, kızgın bir halde tepinir, senden ilgi beklediğimi belli ederim. Bana ninni söylediğin veya hoş bir müzik dinlettiğin zaman yumuşak hareketlerle kımıldanır tempo tutarım. Belki inanmayacaksın ama rüya bile görürüm. Öyle ki; doğmadan önce gördüğüm rüyaların sayısı doğduktan sonra gördüğüm rüyalardan çok dah fazladır. Daha zeki ve daha başarılı bir çocuk olmamı istiyorsan; bana hamile kaldığın günden itibaren eğitimime başlamalısın. Seni duyduğumdan, sesini diğer insanların sesinden ayırdığımdan hiç şüphen olmasın. Çünkü senin sesinden daha güzel bir ses yok anneciğim." Ana rahmindeki bebeğin dilinden okuduğunuz bu cümleler gerçektir ve bilimsel araştırmaların verileriyle doğrulanmış bulunmaktadır. anne baba sorumluluğunun doğumdan sonra başladığını savunan teoriler artık geride kalmıştır. Bilim adamları, yaptıkları araştırmalarda, doğum öncesinde eğitilen çocuklarda, eğitim almayan çocuklara oranla, beyin hücrelerinin ve hücreler arası nöron bağların daha fazla olduğunu tesbit etmiş bulunmaktadır.

Ben istedigim halde bebek sahibi olamayan kisimdanim, zaten kendinizde kendinize soylenecekleri soylemissiniz farkindasiniz tekrar yazmama gerek yok, olan olmus artik istesenizde istemesenize bebeginiz karninizda karamsarliga kapilmak yerine ona alismayi deneseniz daha iyi olur istemiyorum dedikce istemessiniz zaten ALLAH SAGLIKLA KUCAGINIZA ALMAYI NASIP ETSIN INSALLAH E

Üşenmedim baktım, konu sahibi doğurmuş ve şu an ikinci çocuğuna hamile. Demek ki bu istememeler, ağlamalar geçiyor diye umutlanıyorum böyle şeyler görünce.. B birazordanbirazburdan Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

12-13. haftalara geldiğinde ve ultrasonda onun o minicik ellerini ayaklarını gördüğünde nasıl kıpır kıpır olduğunu yerinde durmadığı için doktorun ölçüm yapamadığını gördüğünde eminim ki bu düşünceler yerini çok farklı hislere bırakıcak. mucize bu diyorum sadece :) elimde dvd'si var ve hayatımın en güzel filmi diyorum daha ŞİMDİDEN :)

cnm senı anlıyorum ama şöyle düşün. genç değilsin benım gıbı 28 yaşındaymışsın. bıyolojık saatımız gelmış yanı. ben ısteyerek hamıle kaldım. ama hemen korunmayı bıraktıktan sonra 2 ayda oldu. bukadar erken beklemıyordum. ben bıle afalladım. sevınçten havalara uctu kocam. bende sevındım ama onun kadar değil. bırçok şeyden mahrum kaldım ve eevt haklısın ah şu kılolar. bende kılolu hamıle kaldım:26:. ustelık ılk 6 ayda 10 kılo daha aldım. dr dur dedıkçe alıyorum ama artık kızımı hıssetmeye başladım gecen hafta ılk defa renklı olarak uzunu gördum çok mutlu oldum. bebek görunce ıçım kıpır kıpır olmaya başladı. bır aylık kontrollerde ona bırşey olduysa dıye korka korka gıdıyorum artık. evet erkendı bızım ıçın henuz 5 aylık evlıydık ama bız ıstedık ve Rabbımız bekletmedı şukur. bundan sonra bebeğimizle mutlu olmaya bakmalıyız. bu gunler bır daha gerı gelmeyecek. emınımkı senınde herkes ustune düşüyordur. tadını çıkar cnm. eşinin mutluluğuna dahıl ol. onu uzme. yaşımızda makul artık zaten. daha gec anne olmaya gerek yok dıyorum ALLAH hepımızı yavrularına kavuştursun

Ahh, kıyamam.. Seni nasıl iyi anlıyorum ben.. Şu taraftan bakmaya çalışsan işe yarar mı ki? Belki bu son hamileliğin, bir daha bu mucizeyi yaşayamayacaksın? Bir daha kimse sana bu kadar özenli davranmayacak.. 4 yaşında dünyalar güzeli bir kızın var ve kardeşine ablalık yaparken gözlerin dolacak.. 10 yaşındaki kızın ise bir küçük anne gibi sarıp sarmalayacak kardeşlerini.. Bu tablo görülmeye değmez mi? Ve düşün şimdi çookk sonrasını, büyüdüler, sana bir dost oldular.. Birbirlerinin en yakın arkadaşı.. Çok güzel değil mi.. E bu kadar güzellik bedelsiz insana verilmez, o bedel de varsın yorgunluğun olsun olmaz mı? Daha iyi düşünmeye çalış ama düşünemiyorsan da koy ver gitsin, zaten değiştirilemez bir sona doğru gidiyorsun.. Ağlasan da o sonuca ulaşacaksın, gülsen de :) Hepsi geçecek canım arkadaşım ve bu kadar çabuk geçmesine sen bile inanamayacaksın.. Sevgiyle kal..

Merhaba, üzerinden uzun zaman geçmiş yorumumu görür müsünüz belki bu yorumu yazdığınız bebeğiniz doğdu ve şu an okula gidiyor. Neler yaşadınız bu süreçte sizi dinlemek isterim umarım görürsünüz

peki hamileliğiniz nasıl geçti ben her sabah mutsuz uyanıyorum sanki hayatımın sonu gelmiş gibi bu hamilelikle

Dilzarciimmm ayni zamanlarda doguracagiz nasip oludsa.. Bunu oxak anneleri topiginde paylasmam imkansizdi orda cok yargilanirim ve bunla ugdasmak istemedim.. Beni anlayan insanlarin olmadi cok guzel :) dogumdan sonrasida korkutmuyor. degil bakalim onu da o zaman gorucez :)

Merhaba seda, Öncelikle tesekkür ederim. Kendine ve yaşadıklarına dair bu denli açık ve dürüst davranabildiğin için. Anladığım kadarıyla sen bir kadın olarak nerede durduğunu bilen, iyi tanımlayabilen bir kadınsın. Ayrıca bebek için onu istemekle bir bebeğe hazır olmanın arasındaki ayrımı da hissettiklerini paylaşarak çok güzel ortaya koydun. Umarım bebek isteyenler senin yazını okur. Ben niye yazıyorum biliyor musun? En başta bebek isteyip gebe kalamayanları düşün demek için asla değil! Sunu bilmeni isterim. Hamile kaldığında mutluluktan gözyaşlarını tutamayan bir kadın ne kadar normalse, senin hissettiklerin de o kadar normaldir. Bedeninde senin kontrolün dışı hayatını değiştirecek bir gelişmeye insan zor alışabilir. Korkma, belirsizliğin yarattığı aşırı bir kaygı durumu ve ne yapacağını bilememe... Sadece bilmeni isterim ki hissettiğin şeyler için kendini suçlama. Çoğu gebe gibi hayallere dalma, uzun erimli planlar yapma, hayatta attığı her adımda sürekli bebeği düşünme vs gibi şeyler yapmama hakkına sahipsin. Ben gebelik haberiyle mutluluktan havaya uçanlardanım. Unutma ki şu hayatta benim hissettiklerin ne kadar meşru ise senin hissettiklerin de o kadar meşrudur. Hayatın içinden ve sahicidir. Sevgiler... UneTasseDeCafe Sözünü tartmadn söyleyn, aldığı cevaptan

Bu duygularini anlatamazsin iste degil mi? Birden kadinlar ayiplayan kucumseyen gozlerle bakip azarlarlar... Anne olmak demek kendinden vazgecip herseyi cocuga adamak degil bence, anne olmak kendi kadinliginla birlikte saglam bir birey yeetistirmektir... Cunku gun gelecek cocuklarda kendi yolunu cizecekler, iste o gun yalniz kaldigimizda bunalima girmememiz gerrek.. Cok mu duyusuzca konustum yahu :)))

Belki doğum yapmışsındır hayırlı olsun. Ben de mutsuzum. 2 sene sonra olsun derken aniden oldu. Yaşadığım şoku anlatamam. İlk kararım aldırmaktı. Eşim bi destek oldu bi olmadı. Sonunda doğurmaya karar verdim. Sorumluluğu çok ağır. Olan oldu Allah sağlıklı hayırlı etsin ama mutsuzum. gizzem

biraz alakasız olacak ama; kk da bdv kısmına pek takılmam, dertleri okumam. başlıklar akarken dikkatimi çekerse bakarım. konunuzu okudum. konudan ziyade üslubunuz dikkatimi çekti. bayıldım. derdinizi ne kadar güzel anlatmışsınız. nokta var, virgül var, dialoglar düzgün yazılmış, benzetmeler harika kkda yazıp da hele derdini bu şekilde yazan ve anlatan nadir insanlardansınız. çok memnun kaldım yazınızı okumakla. konuya gelirsek, sanırım bir hayal kırıklığı, afallama durumu oluşmuş. hamilelik fikrine uyum sürecini beyinde başlatmadan hamile kaldığınızı öğrenmişsiniz. tez zamanda uyum sürecini atlatır ve hamileliğinize odaklanırsınız inşallah. ben de sizin gibi hamile kalmaktan korkan biriyim. bu tarz cümleleri duyuyorum. kendi dünyalarında haklılar tabi ki. bol bol sabah yürüyüşleri yapıp, tatlı hayaller kurun. umarım tez zamanda bu fikre alışır ve bebeğiniz için algıda seçiciliğe başlarsınız. bir anda her yer bebek dükkanı, her gördüğünüz kadın hamile ve her bebek ve her çocuk gözünüze çok tatlı görünebilir sevgiyle...

Kusma, bulantı, iştahsızlık bunlar hep vardı ağlamak ise son zamanlarda gelmişti.. Korkunç sinirliydim ve herkesi öldürebilirdim :) Ölmek istemek bu bazen en sinirli olduğum zamanlarda aklıma geldi ama ciddi anlamda öleyim de kurtulayım dememiştim.. Umarım atlatmışsındır o dönemi.

Konunu başından beri takip ediyorum. Yaşadıklarını bende yaşadım. Hissettiklerini bende hissettim. Ama sonra 10 haftalıkken kalbi durdu. Üstüne bir de mol gebelik dendi. 6 ay da korunma verdiler. O günde sonra hamilelere yaşlı gözlerle bakar oldum, her hamile haberinde içim bir kötü oldu. Acaba yeniden hamile kalabilecek miyim korkusu zaten var. O altı ay geçmek bilmiyor. Ve en önemlisi onu kaybettiğinde onu ne kadar çok istediğini farkediyorsun. Hep kendini sorguluyorsun. Ben istemedim diye m gitti diyorsun, ondan mı beni bıraktı diyorsun. Bir de işin hamilelik belirtileri var tabii. Herşey kokuyor. Dünya kokuyor. Kocan da bile tiksiniyorsun. Ama inan hepsi geçecek. Haline şükret ve bebeğine sıkı sıkı sarıl. Sana az önce mesaj yazan Sibel ile aynı topikteydik aynı gün doğuracaktık. Bak o yoluna devam ediyor. Ama ben... Şu anda bir depresyonun içinde sürükleniyorum. Çıkmak istemiyorum, çıkmaya çabalamıyorum. Herkes idare ediyor, herkes taşıyor beni, tahammül ediyor bana. Onun için lütfen bebeğine sıkı sıkı sarıl ve şükret.

Bana benzer duygular hissetmiş olanları görünce biraz iyi hissettim O 6 haftalık gebeyken mutluluktan uçma durumları hiç olmadı bende Çok isteyerek bebek yapan bir arkadaşım ilk zamanlar aldırmayı bile düşündüğünü itiraf etti Ben de günlerce ağladım bir taraftana a Allah'ın gücüne gidecek diye korktum Sonra kanamalar, ağrılar, düşük tehditi içinde 18 haftaya geldim Hala kanamalarım var, evde tatıyorum ve cidden çok bunaldım Bazen aklıma Allah'ın gücüne mi gitti fikri geliyor, bazen bebeğimi kaybedeceğim diye ağlıyorum bazen de ona birşey hissedemiyorum Duygularım oldukça karışık ama gene de ilk zamanlara göre iyiyim Çok büyük sevgi içinde olmasam da bazen kokusunu, gülüşünü hayal ediyorum Alacağım arabayı hayal ediyorum Sonra gene depresif haller Gebelik benim tam olarak kaldırabildiğim bir ruh hali değilmiş bunu anladım Bakalım sonumuz ne olacak

slm bende seni anliyorum benimde 5 aylik oglum var onu cok istedim ama suanki hamileligim cok erken oldu bua karsi icimde en ufak bi heyacan yok malesefcok erken oldu dusse falan uzulurmuyum onu bile dusunuyorum asla aldirmam orasida ayri tabi:44:

bebeğimin olmasını çok istiyordum eşim istemiyordu... sürpriz olan bir bebek oldu. en başta eşim istemedi diye çok ağladım şimdi eşimde istiyor bende mutluyum ama hamilelikten çok korkuyorum. doğum ve hamilelik süreci fobisi başladı nasıl baş edeceğim bilmiyorum. karnım büyüyecek hiç iş yapamayacağım. uyusam uyuyamayacağım kalksam kalkamaacağım... offf çok korkuyorum Y

Çok kilo vermeye çalıştım bende veremedim 100 üzeri hamileyim. 6. Haftaya girdim 3 kilo verdim. Doktorum herkesi Yasakladı. Tatlı tuzlu beyaz ekmek hamur işi ne varsa... Doğal olarak veriyorum kilo.

aynen oyle hazir olunca hissediyorsun hazir olmadan bi anda olan bisey seni pek mutlu etmiyor ama rabbim vermis insallah ikimizde saglikli bi sekilde kucagimiza aliriz cunku bazen korkuyorum ya rabbim zoruna giderse ya bei cezalandirirsa diye ama ne yapiyim ilkinde oldugu hibi hic bisey hissetmiyorum oglumu cok seviyorum karnimda bi canli varmi yokmu hic bazen unutuyorum bile olan oldu artik sende cok uzme kendini hem ilkmis bak dogsun nasil seviyorsun o sein bi parcan herkesten cok onu seversin kendinden bile cok A askhicbitmez annesinin kuzusu

sonuna kadar okudum yazdıklarını da anlamadığım birşey var madem şuan istemiyordun bebeği neden korunmadın?

Ben de kız olmasını çok istiyorum.. Doktor da 12. haftadan sonra rahatsın dedi. Siz ne kadar zamandır istiyorsunuz peki? Çok mu uzun oldu?

merhaba, kaç kilo aldınız? ben de şişman şekilde hamile kaldım. canım yanıyo resmen. bu bebeği çok istiyodum ama ne bileyim.

bu bahsettiğin herşeyi senin döneminde bende yaşadım ki çiş nöbetleri hala bitmedi akıntının artması vs vs. ama bahsettiğin yorgunluk depresyon hali 12. 13. haftadan sonra bitiyor senin döneminde bende allahım 9 ay nasıl gçere böle ben bu hamileliği sevmedim alışamadım istemiyorum gibi çok isyanlarım oldu ama şimdi full enerjiyim.. benim riskli olduğu için 14. haftaya kadar ev işi ağır iş yolculuk yürümek fln herşey kıstlıydı yemek yapmak için bile ayakta duramıyordum işe kocam getirip götürüyordu ilişki yaşak ama hepsi geçecek stres yapma yeterki zaman geçmiyor stresle. annenden örnek vermişsin hangimiznki öle değilki ve eminim anne olalım bide öle olcaz biz olamasak bile annelerimz var sen doğur yetersi sağa salim o bi şekilde bakılır

Merhaba Seda, üzerinden epey zaman geçmiş aynı duyguları yaşıyorum o zaman nasıl bir süreç geçirdiniz bebeğinizi doğurdunuz mu neler oldu sizden duymayı çok isterim... M

sadece ilk yazını okudum da ona göre cevap veriyorum şuan hamilelik psikolojiisndesin yaşadıkların çok normal hep aklında ş soru var BEN NE YAPICAM... evt sen kilo alıcaksın evt dünya kokacak kendinden igrenceksin kocana beni sevmiyosun çirkinleştim artık ben diceksin çekilmez bi insan olucaksın eşine bagırıcaksın iş yapmak hata gezmek istemiceksin cildin bozula bilir karnın çatlaya bilir kilo almaktan nefes alamıcaksın daralıcaksın hepsi olucak ama bu şüreç 9 ay sürücek ve 1 saatte kurtulacaksın... sonra ne mi olcak kilo vericeksin eskisinden daha güzel ve alımlı olucaksın bakımlı olucaksın ve ne olcak biliyomusun san muhtaç biri gelicek emerken gözüne bakıcak yabancı birine gidince aglıcak sana gelince susacak ve sen dünyada eminol bu kadar lezzetli hiç bişey yoktur ister elmasların pırlantaların olsun hiç bişeye degişmezsin sana ANNE DİYE BAKICAK SONRA DİLLENDİRECEK işte bu süreç var sırf bunlar için degecek ama geçicek hiçbişeyden korkma ürkme yılma herşey çok mükemmel olucak iki melek annesi

Anladım canım, herşey de bir hayır vardır umarım beklediğinden daha çabuk geçer hamilelik belirtilerin, zaten en fazla 1 ay sürüyor diyorlar sonra rahat edersin bu arada ben de 29 yaşındayım eşim de 36 yaşında aynı duyguları paylaşıyoruz eşinle, bir olayı nasıl görmek istersen öyle hissedersin canım, istemiyordum psikolojisinden çıkman daha iyi olacak gb. ve bence kızın olacak cinsiyetini öğrenince haber verirsin

18 kilo aldım.. 94 kilo ile doğuma girdim.. Tam bir kilo takıntılı doktorla, çok keyifsiz bir süreçti.. Burdan doktoruma da bu konuda beni gerim gerim gerdiği için saygılarımı iletiyorum! 12 kilosunu doğumdan 1 hafta sonra verdim, 6 kilosunu 1 senede!.. Kızım da 3620 gr doğdu ve kilosu yaşıtlarına göre hep ilerdeydi bu benim yanlış beslenmemden kaynaklanıyor maalesef.. Şuan hamile kaldığım kilonun da altındayım. Çünkü yiyeceklere ve beslenme şekline karşı tamamen fikrimi değiştirdim ve alışkanlıklarımı da.. Eğer size uygunsa lütfen Canan Karatayın videolarını izleyin. Gebelikte nasıl beslenmelisiniz, genelde nasıl beslenmelisiniz en azından aşağı yukarı bir fikriniz olur.. Duygusal anlamda bakacak olursak, lütfen takılmayın.. Kilo bu alınır verilir Allah sağlığınıza bir şey vermesin :)

yargılanmaktan korkup dile getiremediğim hislerime tercüman olmuşsunuz.. şu anda 12 haftalık hamileyim ve 8 aylık evliyiz sadece.. bazen olsamı acaba die hayal kurduğumuz bi zamanda hamile kaldım olmaz die düşünüyordum ama olucağı varmış.. daha çok ideallerimiz vardı geleceğin bir kaç yıl ilerisinde düşünüyorduk bebeği ilk öğrendiğimde zaten dünya başıma yıkıldı hemşireyim ben adetimde gecikince klinikte arkadaslarla hadi bakalım dedik yaklaşık 6 haftalık falandı o zaman... hala çok alışabildim diyemem ama bazen heyecanlanıyorum bazen nerden çıktı şimdi bu diyorum gel gitlerim oluyor bazen mutluluktan ağlıyorum bazen üzüntüden.. maddi olarakda çok uygun değiliz ayrıca tayinimiz çıktı taşınıcaz bi dünya işimiz var. benim harcimde herkes çok mutlu eşim, annem, eşimin annesi vs.. üzerime titriyolar.. bazen eşmi mutsuzluğumun farkına varıyor teselli etmeye çalışıyo falan ama bütün bunlar kendimi daha çok suçlu hissetmeme sebep oluyor sadece.. ultrasonda gördüğümde çok mutlu oluyorum kendi kendime kalınca yine depresyonlara giriyorum oooff of bebeği kucağıma aldığım zaman tarifsiz mutluluk yaşamayı diliyorum sadece.. allahım herkese sağlıklı hayırlı evlatlarımızı kucağımıza almayı nasip etsin arkadaslar :))

ancak bukadar güzel anlatılabilirdi ağladım inan:'((

Merhaba, Başlığı açalı baya zaman olmuş ve ilerleyen yazılarınızda artık bebeğe alıştığınızı da yazmışsınız ama paylaşımınız çok ilgimi çektiği için ben de bir şeyler yazmak istedim. Benim 4 yaşında bir kızım var ve bu aralar ikinci çocuğu düşünüyorum. Evlenmeden yıllar önce babasıyla birlikte koymuştuk kızımın adını. O kadar çok istenen bir bebekti yani. Ama demişsiniz ya hazır hissetmiyorum ben de aylarca hazır olmayı bekledim anne olmaya. Baktım ki beklemekle bu hazırlık tamamlanmıyor, Allah iyisini bilir dedim ve cesaretimi topladım. Bir ay sonra öğrendim hamile olduğumu. Çok sevindim, çok şaşırdım, çok korktum, çok güldüm, çok ağladım... Bütün duygularım birbirine girdi. Bir süre sonra inandım artık hamile olduğuma. Yaşadığınız bütün korkuları ben de yaşadım. Ben annem gibi olamam dedim, daha çok küçüğüm dedim (ki 27 yaşındaydım), ya bakamazsam dedim. Sonra o hareket etmeye başladığında adeta beni teskin etmeye çalışıyordu. Sanki seni yormayacağım ki der gibiydi. Öyle bağlandım ki ona, her gün saatlerce sohbet etmeye başladım. Ona şarkılar söyledim. Doktora tezi yazıyordum bir taraftan ama tez artık tez bitmeyecekti. Bütün dünyam o olmuştu. Bu duygu yoğunluğuyla geçirdim dokuz ayı. Zor bir doğumdu benimki. Normal doğum beklerken sezaryene girmek zorunda kaldım. Ameliyatta bir rüya gördüm ve dedim ki cenneti görüyorum, uyandırmasalar beni. Ben bunu düşünürken bir cennet muştusu geliyormuş meğer. Gözlerimi açtığımda miniminnacık bir kuzucuk bana bakıyordu masum gözleriyle. O an aşık oldum ona. Babasına duyduğum aşk neymiş ki dedim. Baktım bir saniyede öğreniverdim anneliği. O gece gözüme uyku girmedi. Annem bir tarafta kayınvalidem bir tarafta uyuyakaldılar, kızdım onlara, ben yerimden kalkamıyorum ya bebeğime birşey olursa diye. Eve döndüğümüzde bir şok daha yaşadım. Sanki bir daha hiç dışarı çıkamayacakmışım, hiç çalışamayacakmışım, tezimi bitiremeyecekmişim ve anneden başka birşey olamayacakmışım gibi geldi. Doktor kontrolüne gittiğimde yabancı bir şehirde geziyormuş gibi hissettim. Çok korktum. Amaaa kısa sürede bu hislerin hepsi kayboldu. Akşam yürüyüşlerine, gündüz gezmelerine hatta iki aylıkken tatile bile kuzumla gitmeye başladık. Çoook uzun bir yazı oldu ama özetle şunu söylemeye çalışıyorum. Bebeğinizle de bugün yaptığınız herşeyi yapabilirsiniz, ben tezi bile onun gazıyla bitirdim ve önsözünde en büyük teşekkürüm de ona oldu. Bugün onsuz yaptığınız herşey yarın onunla daha keyifli olacak. İçinde bulunduğu herşeyi güzelleştirecek ve emin olun bir çırpıda anneniz kadar anne olmayı öğreneceksiniz. Allah sağlıkla kucağınıza almayı ve gülerek büyütmeyi nasip etsin. Sevgiler,

seni çok iyi anlıyorum bende ilk zamanlar idrak edememiştim açıkçası ama şuanda o kadar alıştım ki hareketlerini hissettikçe insan daha çok mutlu oluyo. oğluşumla artık büyüyoruz ve artık onun olmadığı bir hayatı asla düşünemiyorum. Rabbim evlatlarımızı kucağımıza almayı nasip etsin :) T Tweety -Zık- tek ayak

amin canım sağol sizlere de Allah hayırlı doğumlar versin. Yazını da okudum Allah sana da sabırlar versin sebeplerini bilemem tabi ama inşallah kocanla çocuğunla başbaşa kalırsın :)) uzaklardakiHAYAT mis kokulu

Hamilelik her yönüyle zor, eşin de seni idare etmeyi zamanla öğrenecek.. Yapacak bir şey yok... Her zaman her şey türk filmi tadında olmuyor :) Ne zaman sıkılırsan yazabilirsin.. Ben senden daha öndeyim tecrübelerimi paylaşırımm.. Benden de sana kocaman sevgileerrrr...

Benim iki gebeliğimde sürpriz oldu. İlkinde daha mutluydum da, bunda ne bileyim çok nötrüm. Sanki karnımda bebek yok gibi. Hissedemiyorum. Hissedenlere imreniyorum. Anında sahiplenenlere imreniyorum resmen. N

valla bende 76 kiloyla hamile kaldım. :) sizinle tanıştığıma da çok memnun oldum. Çok teşekkür ederim.

Merhaba 27 yaşındayım ve dün 4 haftalık hamile olduğumuöğrendim.2 aydır eşimin baskıları üzerine korunmayı bıraktık.3 yıllık evlimiz ve en başındanberi çocuk fikri hiç sıcak gelmiyordu ama eşimin baskılarına daha fazla dayanamadım ister istemez korunmayı bıraktık. Ailemden uzakta ayrı bi şehirde yaşıyorum ve hala bunu kabullenir alışamadım. dün bebeği öğrendiğimizde eşime ben hamile olmak istemiyoru. bu bebek sadece sen istediğin için oldu,3 yıl oldu evlenelizamanı geldiği için oldu ama benim isteğimleolmadıdedim. çok üzüldü söylediklerime tatbiki. bana çok destek olan bi eşim varama artık onunda sabrını taşındım galiba. konuşmuyor benimle şimdi. kimseyle bu haberi paylaşmak istemiyoru. şuan tek hissettiğim mutsuzluk bütün hislerim dondurulmuş gibi bana kalsa belki ömür boyu çocuk istemezdim nasıl alışacağım bu fikre hiç bilmiyorum.

Ben yanlız oldugum icin mutsuzum :)

Bu yazının üzerinden neredeyse 3 yıl geçmiş.. Zalım zaman ne kadar da acımasız... Bu yazıyı yazdığım zamandaki ruh halimi çok iyi hatırlıyorum. Beni o ruh haline iten her şeye kızıyorum.. Maddi imkanlar, toplum baskısı, özgüven eksikliği vb. Bugün buraya bu yazıyı yazma sebebim ise aynı üç yıl önce hissettiklerimi hisseden arkadaşlarıma seslenmek :) Evvet çok mutsuz bir gebelik geçirdim ve berbat bir doğum (18 kilo almamla ya da sezeryan olmasıyla bir ilgisi yok tamamen benim parasetemol alerjim yüzünden berbattı) Kızım gazlı bir bebekti, uykusuzlukta nirvanadaydım ve defalarca "BEN ANNE OLAMIYORUM, BEN BU ÇOCUĞA BAKAMIYORUM" diye resmen böğürerek ağladım. Stresten sütüm azaldı ve kızım sarılık oldu ve ben bunu FARKEDEMEDİM, aslında farkettim de sarılığın önemli bir şey olduğunu bilmiyordum. Tek bildiğim bütün bebekler sarılık olurdu ve geçerdi.. Gebelik boyunca hamilelikle ilgili yüzlerce yazı okudum ve o gün farkettim ki tüm okuduklarım doğuma kadar olanlar.. Ya sonra? Farkedemediğim için günlerce ağladım, kendimi suçladım.. Sonra 4 aylıkken işe başladım ve onu terkediyormuşum gibi hissettim.. İşe giderken hep ağladım.. İşten dönerken yol boyu neden kadınların çalışmaması gerektiği ile ilgili beynimde binlerce ültimatom verdim. İlk kez döndüğünü göremedim diye ağladım, ilk dişini ben bulamadım diye ağladım.. Ağladım da ağladım :) Sonra kendimi farketmeye başladım, aylardır unuttuğum BEN ne haldeydim.. Yatak odasında aynanın önünde duran onlarca takı - toka onlarca makyaj malzemeleri artık hiç kullanamayacak mıydım? !! Ya olmayan kıyafetler, sarkmış memeler, genişlemiş kalça.. Kat kat göbek, çatlaklar.. aman Allahım! Bi güzel kendime de ağladım. Zaman geçti, diyet yaptım vücudumu toparladım, kızım büyüdü takı takabilir moda geldim, makyaj yapmaya başladım. Topuklularıma geri döndüm.. Sadece zaman.. Ama hiç neden doğurdum diye ağlamadım, neden anne oldum diye de ağlamadım. Çocuk sahibi olduğum için pişman olmadım Şimdi bir kaza kurşunu daha olsa da yine bir sürpriz yumurtam olsa diye içten içten dua ediyorum, bilinçli bir şekilde kalamıyorum çünkü kafamdaki milyarlarca soru / sorun yüzünden. :) Demem o ki, Anne olmak güzel şey, evlat güzel bir lütuf.. Ve korkunç bir sorumluluk ama yüce Mevlam öyle bir sevgi yüklemiş ki gönlümüze o sorumluluk bize ağır gelmiyor. Zaman o kadar hızlıca geçiyor ki, yakalamk istiyorsunuz.. Hepsi bir süreç arkadaşlarım, ağlamamız da normal. İsyan ettik diye çocuğumuzu sevmedik mi yani? Yooo bizden fazla kimse sevemez ) Çevrenden anlayış bekleme, eşinden yardım etmesini bekleme İSTE, artık yokmuşsun sadece anne olacakmışsın bir daha eskisi gibi olamayacaksın diye korkma, sen bırakmak istemesen de çocuklar bırakacaklar zamanla mecburen öze döneceksin.. Daha bir sürü şey yazılabilir belki, şimdilik aklıma gelenler bunlar.. Sevgili canım hamileler, Güzel hamarat anneler, Anne olmak isteyen yüce gönüllü kadınlar.. Hepinizi sevgiyle kucaklarım

Sedacım öncelikle tebrik ederim dediğin gb. evet binlerce insan bebek sahibi olmayı dört gözle bekliyor, ben de dahil olmak üzere ki üzücü olaylar yaşarak hala ümitle anne olmayı bekleyenlerdenim. Şaşkınlığın, sorumluluk alma korkun, anne olmaya hazır olmaman seni yargılamak için neden asla olamaz, sen bir bireysin ve herkesin mutlu olduğu şeyden hemen mutlu olmak zorunda değilsin. Bence biraz zaman geçtikten sonra bebeğini içinde hissetmeye başlayınca annelik duygunda beraberinde gelişecektir. Belki 4. ayında belki 6. ayında belki de dünyaya getirdiğin an tüm düşüncelerin, korkuların geçicektir. Ben inanıyorum iyi bir anne olacaksın kendini strese sokmana gerek yok hamile değilmişsin gb. düşün zaten bebişin kendisini daha karnındayken sevdirecektir. Sağlıcakla kal!

Merhaba kızlar, Sanıyorum siteye üye olalı ve aktif şekilde kullanmaya başlayalı 1 hafta falan oldu. Hamile olduğumu öğrendikten sonra buraya geldim, belki ben gibi hissedenler vardır, damdan düşeni damdan düşen anlar mantığı ile birilerini aradım ama nafile.. Ben 28 yaşındayım, 8 haftalık hamileyim.. Bu çok ta istenen bir gebelik değildi. Yazdan sonra bebek planlarken birden bire hamile olduğumu öğrendim. HİÇ MUTLU OLMADIM. Reglim geçtiği akşam daha test yaptım çünkü asla sekmezdi o gün gecikmesi imkansızdı. İkinci çizgi silik çıkmasına rağmen inanmadım başka testler aldım birinde negatif (ki kendisine 25 tl gibi bi ücret verdim) diğerinde pozitif çıktı (ki bu da çin malı dediğimiz 3 liralık testti) içim rahat etmedi, o gece gözüme uyku girmedi.. Sabah işe gittim.. Öğlen bir test daha aldım yine 2. çizgi silik, hemen izin aldım hastaneye gittim kan testi yaptırdım ve sonuç 134 çıkmıştı. Yani hamileydim.. Eve gittim eşime söyledim o havalara uçtu ağladı falan ( kendisi 37 yaşında ve çocuğunun olmasını çok istiyor bana manevi baskı uyguluyordu) Ben yaklaşık 4 gün sustum. Ailelere anneler gününde söyleme kararı aldık ve evet her iki ailenin de tek torunu olması nedeni ile her iki tarafta çok mutluydu.. Hamile olduğumu bilen arkadaşlarımdan gelen anneler günün kutlu olsun mesajları telefonları falan filan.. O güne dek konuşmayan, ağlamayan, gülmeyen kısacası nötr olan ben. Kimseye söylemeyin dememe rağmen herkese söyleyen kayınvalidem yüzünden, ağzıma zorla tıkılan sebzeler meyveler vs ler yüzünden iyice gerilmiş eve gelmemle evde ağlama krizine girmem bir olmuştu. Ve o zaman eşime tekrar ve ağlayarak söyledim istemediğimi... Aldıralım o zaman dedi. Bunu da yapamazdım, Allahımın verdiği cana kıyamazdım. Kapana komple sıkışmış bir hayvan gibi ne ağlamalarım ne çırpınmalarım ne istemiyorum diye dünyaya haykırmalarım işe yaramayacaktı.. Ve en acısı bu duygularımı paylaşmaya kalktığımda aldığım cevaplar - Allahın gücüne gider alır elinden görürsün - Sus bebek hisseder üzülür kıyamam - Dünya da milyonlarca insan bebek istiyor sen deli misin divane misin - Nankör geliyorsun çok ayıp! vs vs vs vs vs Bu tepkiler beni hep susmam ve içime atmam için tetikledi. Bu arada doktor kontrolleri, kan tahlilleri güzel, kese oluşmuş güzel.. Bugün doktora gittim kalp atışları başlamış boyutu normal bu da güzel... Bunların hiç birisi mutlu olmama yetmedi yetmiyor... Ben çocukları hiç sevmeyen bir insan değilim, aksine çok seviyorum.. Arkadaşlarımın çocuklarına gönüllü bakıcılık yaparım, doyururum uyuturum gezdiririm oynarım bu yüzden beni anlamıyorlar belki de.. Ben bir gün anne olmak istiyordum bu dünyaya çocuk getirmek istemiyorum diyen bir tip olmadım asla.. ama şuan istemiyordum ve tüm dünyaya sprey boyayla hayır henüz anne olmak istemiyorum! diye yazasım ve herkese duyurasım var.. Bu hamilelik halini hiç sevmedim. Midem bulanıyor ve tüm dünya KOKUYOR! Gaz maskesi ile dolaşmak istiyorum. 1 iş yaptığımda 10 iş yapmış kadar yoruluyorum. Çok sevdiğim yüzmeyi bırakmak zorunda kaldım. Kilolu olarak hamile kaldım ki bu en korktuğum durumdu. Belim tam bir kalas gibi dümdüz henüz ikinci ayımda olmama rağmen! Doktorum bana bugün 10 kilo alabilirsin seda eğer fazlasını alırsan (2 ayda 1 kilo aldım) sana yeme demek zorunda kalırım dikkatli ol dedi ve bulantılarım için hiçbir şey vermedi. Doğurmak, bir bireyin sorumluluğunu almak, henüz şekillenmemiş evliliğime yeni bir boyut kazandırmak, kadın olmayı henüz öğreniyorken birden anneliğe adım atmak.. Bir kişiyi kendimden bile çok her an ölene kadar düşünecek kadar çok sevmek durumlarına hazır değilim. Çünkü çok zor bir hayatım oldu ve huzuru bulalı henüz 3-4 ay olmuştu.. Bu hayatta bana rahat yok mu hep mi başkalarını düşünmek zorundayım diye kendi kendimi yiyorum.. ve biliyorum şuan beni bebek duyuyor, Allah nankör geldiğimi düşünüyor ve beni evlat hasreti ile sınayabilir vs vs vs bunlar çoğaltılabilir. Ama içinde bulunduğum durum bu, hiç mi anlatmayayım, içime mi atayım.. Ne yapayım? Buraya bakıyorum herkes mutlu havalara uçuyor 5 haftalık bebeğinden yavrum diye bahsedenleri gördüm ben bugün 8 haftalık hamileyim kalp atışlarını gördüm ve kurduğum cümle şu oldu. "Bugün embriyoyu da gördük gelişimi normal bir sıkıntı yok" Çok mu soğuğum, çok mu duygusuzum.. Herkes normal ben anormal miyim.. Bu satırlara kadar okuduğunuz için teşekkür ederim.. Lütfen yorumlarınızda incitici olmayın zira bu hamilelik insanı gereğinden fazla sulugözde yapıyor bir de buraya küsmeyeyim :) Sevgiler Seda..

Seda yorumlari gormuyor artik sanirim.. ama bu duygulari yasayan cokmus... biride benim.. siz atlatabildiniz mi?kabullenebildiniz mi?

Cok iyisin cok tesekkur ederim temmuz 1 gibi dogum insallah ondan sonra maceram basliyor beni anlayan birinin olmasi cok guzel yazıcam insallah

Kızlar merak ettiğim için soruyorum;korunmuyor muydunuz? nasıl farketmediniz?sonuçta spermin içeriye gitmesi gerekiyor

Evet senin de dediğin gibi arada eşler perişan oluyor, benim ki şimdiden dokuz ay nasıl geçecek die düşünüyor :) Zaten bu şekilde devam ederse psikoloğa gideceğim normal değil bu kadar mutsuz olmak ve dolayısı ile mutsuz etmek.

güzel yazı olmuş, ellerine sağlık öncelikle. walla sedacım hemen hemen aynı durumdayız. ben daha 8 aylık evliyim. bu yazı atlatalım çocuğu düşünürüz diyorduk. yaza bir sürü plan yapmıştık eşimle. tayin isteyecektik, başka şehre taşınıp sıfırdan bir hayat kuracaktık. tam düzenimizi oturttuktan sonra çocuk yapacaktık vs vs vs ama herşey adetimin gecikmesiyle değişti. bende en son 29 martta adet olmuştum. hiç bir zaman adetimde bir aksama olmazdı. nisan ayında 4 gözle adet olmayı beklerken bir de ne göreyim, bildiğin 5 haftalık hamileymişim. Hiç sevinmedim.. Eşim de hiç sevinmedi senin en azından eşin mutluluktan ağlamış. ben ve eşim 1 hafta boyunca ruh gibi dolandık ortalarda. inan çevremdeki herkes bizim adımıza o kdr mutluydu ki anlam veremiyordum. Daha değil, ben daha çok gencim, eşimle yapılması gereken bir sürü şey vardı önümde. Ama şimdi hepsiiiiii yalan oldu. Ben doğuda görev yapıyorum. Ankaraya tayin istemiştim. Bebek olayından sonra tayin isteğimi geri çektim. burda iş ortamımı seviyorum ve çok rahat. Ankaraya gidip de o stresi çekemem diye iptal ettim tayini. Daha sonra burdan ev aldık anlicağın iyice buraya yerleşmeye karar verdik. Ama her işte bir hayır vardır dedim. Şimdi de iyiki hamile kalmışım diyorum. Benim biraz eşimin ailesi ile ilgili kaygılarım endişelerim vardı. Onlar ankarada ikamet ediyorlardı. ve eşimin tüm arkdşları da orda. Ne zaman ankaraya tatile gitsek eşim beni boşlayıp dışarda arkdşlarıyla vakit geçirmeyi tercih ediyordu. ailesi de sürekli yanımızdaydı. oturup düşününce aslında iyiki de Ankara olmadı diye seviniyorum. Çok da kararlı değildim çünkü. Tüm bunlara vesile olan ise bebeğim inan bebeğim derken bile kendimi çok garip hissediyorum. hala pek benimseyebildiğimi söyeyemem. Sonuç olarak her işte bir hayır vardır dedim ve Allaha şükrettim. Şimdi de öyle çok hamile modunda değilim. Gayet eski hayatıma devam ediyorum. Senin gibi hisseden bir sürü arkdşm oldu. hepsi doğum yaptıktan sonra, çocuklarını kucaklarına aldıktan sonra iyiki yapmışım dedi. Eminim bizlerde öyle oluruz. İçini ferah tut. bence senin içinde bulunduğun durum gayet normal..

herkes yazdıklarında kendine göre haklı... istersiniz istemezsiniz o sizin bileceğiniz iş... 6 aylıkken erken doğum yapıp 4 gün sonunda bebeğini toprağa veren biri olarak yazdıklarınız o kadar anlamsız geldi ki... sadece yazmak istedim... haksızsınız falan demiyorum yanlış anlaşılmasın. psikoloğa falan gidin belki faydası olur uzaklardakiHAYAT mis kokulu

tebrik ederim hamileliğinizi.. istenmeyen bir gebelik olduğu için böyle şeyler hissetmeniz çok normal, bazı gebeler çok istemiş olsalar bile ara sıra böyle düşünceler akıllarına gelebiliyor, size gelmesi gayet normal:) keşke hazır olduğunuzda istediğinizde olsaymış ama hiç önemli değil bence.. çünkü siz sevmek için hiçbir çaba göstermeseniz de bebeğiniz eminim size kendisini sevdirecektir :)))) hele karnınızda bir o yana bir bu yana hareket ettiğini hissettiğinizde, elinizi koyduğunuz yere elleriyle ayaklarıyla "burdayım anne" dermiş gibi her vurduğunda daha da bağlanacaksın.. dünyanın en güzel duygusu:)

aynen ben de öyleydim yeni evliydik ve enaz 1 yıl çocuk düşünmüyordum ama eşim çok istiyordu çocuğumun okuluna gittiğimde arkadaşları deden mi geldi desinler diyodu :) hamile olduğumu öğrendiğimde hiçbişey hissetmemiştim ne sevinmiştim ne de üzülebilmiştim. hele mide bulantıları başladığında kurtulmak istemiştim biran önce içimdeki şeyden :) 3 ay hep serum yedim ilk 3 ay ile son 3 ay hep mide bulantıları. ama tekmelerinii hissettiğimde ilk anne olduğumu o zaman anlamıştım çok güzel bi duygu hele kucağına aldığında o mis kokusunu içine çektiğinde bütün herşeyi unutuyorsun çektiğim herşeye değermiş diyorsun. asya16 kuzucuğun

merhaba, gebelik piskolojisine sende girmişsin tebrikler hamile kalmak için 15 ay uğraşmış biri olarak aynı şeyleri ben bile yaşadım kısıtlanmışlık hissi yeme içme düzenide değişiklik insanların sana hastalıklı gibi davranması hiç beklemedğim bir ay hamile kadımki taşınmayı planlıyorduk o güne kadar allahım bebeğimi ver bana diyen ben artık bi kaç ay sonra gelsin şimdi değil diyodum ve o ay geçmiş olsun 5 haftalıktı öğrendim kesemizi gördük lekeler başladı bende bi ruhsal bunalım raporluyum evdeyim stres sinir bini bin para ( leke için gittik dr a dr kalp atışı yok risk var dedi o an istemediğimi düşündüğüm şeye dört ele sarılmak istedim. kaybetme korkusu sardı 1 hafta geçmek bilmedi o bir haftada çok gel gitlerim oldu hem ağlıyorum allahım alma bebeğimi bende die 1 saat sonra düşeceksen düş die ağlıyorum çok boğulmuştum kalp atışını duyduk ve herşey değişti o ultrason günü o ses hala beynimde çınlıyo sankirutin testlerde kesni bişey çıkacak korkusu o korkusu bu korkusu hiç bitmiyo... ama bana anne diyecek birini olması onun sorumluluğunu almak şuan en çok sitediğim şey allah hepimize sağlıklı evlatlar nasip etsin bunlar güzel stres ve kaygılar

:) teşekkür ederim.. Yalnız değiliz işte, sen ben veya diğer arkadaşlar.. Herkes mutluluktan uçmuyordur ve arada bir kişinin kral çıplak demesine ihtiyacımız var, bu sefer buna ben ön ayak oldum :) F

Hangi doğum Şekli ile doğum yaptınız? Zor oldu mu kilodan dolayı

Canımm cok iyiyim cok sukur 2 aylik olmak uzere bebeğim dogumum cok guzel gecti umdugumdan daha pozitiftim hemen ayaklandim cok cabuk iyilestim hastanede 1 gun kaldim eve gelince maceram basladi lohusa depresyonu ugradi bana oturdum saatlerce agladim ben iyi bir anne degilim bu uc cocuga bakamayacagim diye hepside benimle beraber agladi komedi gibiydik inan tek başıma olmak istedim annem ablalarim etrafımda pervane oldu hicbirini istemedim kırmamaya calistim hepsini ama pijama gecelik dolasmak yatmak onume yemek gelmesi beni cok etkiledi kendimi caresiz hissettim dedim ne olur beni bana birakin ben iş yapmaliyim yemek yapmalıyım 4. gundu sanirim evi supurdum yemek yaptim pijamalari ustumden atıp kiyafetlerimi giydim ogun duzelmeye basladigimi hissettim butun duzenim bozulmustu mutfaga girdim oturdum aglamaya basladim simdi kahkahalar atıyorum ogunu dusununce canim tabaklarim bardaklarim benim koydugum yerde degil diye saatlerce agladim devamli herseye agladim neyseki atlattim simdi cok iyiyim hayatima alistim uykusuz bol ıngalı gunler bunada şükür beni unutmadıģın icin tesekkur ederim

aaay inş. arkadaşım cok istiyorum başbaşa kalmayı. görümcem bekar evlenmiyo eşimin anne ve babası vefat etti. oda bzimle kalıyo malesef. sabrın için teşekkürler canım:))

Merhaba canım, seni çok iyi anlıyorum.. Eşini de anlıyorum.. Benim eşim de aldıralım o zaman diye çıkışmıştı bir kaç kez.. Buna zamanla alışıyorsun.. Çocuk sağsalim doğarsa Allahım ömür verirse sen de seveceksin çocuğunu endişe bu değil zaten, anne olmak istemiyorsun ama zamanla bu gerçeğe alışıyorsun.. Eşinde korunmayı bırakırken eğer ben istemiyorum sen istediğin için oluyor diye başından söylediysen şuan hiç alınmasın. Çünkü hormonların çok farklı çalışıyor şuan, ben saatlerce ağladım istemiyorum diye.. ve kimseye bunu söylemek istemiyorsan eğer söyleme arkadaşım.. Bu haberi kadının kendi vermesi gerekir.. Kendini ne zaman hazır hissedersen o zaman söyle, zaten söylemek için de erken 8-9 haftadan önce kimseye söyleme derim. Kendini de suçlu hissetme, herkes anneliğe hazır olacak herkes anne olmak isteyecek diye bir kaide yok, bazı şansız kadınların diyeyeim çocukları olmuyor diye seni gaddarlıkla veya nankörlükle suçlamalarına da izin verme.. Bu süreç zamanla aşılacak.. Nasıl diye sorarsan bir fikrim yok, ben 20. haftamdayım şuan, hala çok duygusal bir bağım olduğu söylenemez ama en azından ilk zamanlardaki kadar mutsuz değilim.. Sen de endişelenme su akar yolunu bulur..

ama nasıl çizicem sınırımı kara kara düşünüyorum başaramadım kaç aydır. birisi gelince odama cekilirim anlamıyolar baska türlü nasıl basarabilirim ki. evlendiğim günden beri eşimden baska kimseye bişey yapmadım zaten yapmam da belki farkındalar oyüzden bişey istemiyolar 2 ay önce annem yanıma geldi. annem cok aktif bi kadındır kosturur cekinmez birinin evinde temizlikte yapar. bi görümcem baktı bu kadın herseyi yapıyo. bi cay yap bize dedi bana şimdiye kadar kimse öyle bişey demedi. ama eve gelinme konusunda eşimlemi konusmam lazım konussamda o nasıl dicek kardeşine gelme diye o gelme dese bile evdeki görümcem zorla cagırır eve sokar oda yüz bulur B

mutsuz günlerini atlatmana sevindim canım bebeğinle eşinle güzel günleriniz olsun inşallah. görümcem 35 yasında aynen öyle yapmayı düşünüyorum tam 4 tane var bende hangisine ne yaparım bilmiyorum hayırlısı olsun hepimiz için canım . push ;

selam kızlar, aynı durumdayım şuan 36 yaşındayım eşim 49 ve 8 haftalık hamileyim ve ne yapacağımızı bilemez durumdayız üç çocuğumuz var ve en küçüğü 13 yaşında seneye sınavı var ve senelerdir bunun için uğraşıyor kızım liseyi bitirdi ortanca da liseye gidiyor nisanda safra kesesi ameliyatı oldum o sırada rahim de yara olduğu için ria çıkarıldı ve tedaviye başladım ve sonuç kızlar çok sinirlerim bozuk ne yapacağımı bilmiyorum kimseye bir şey diyemiyorum F

Çok gurur duydum yazdıklarınızdan teşekkür ederim.. Ben de çok fazla negatif şeyler içeren konuları okumuyorum. Çok kitap okumamdan ve bir ara profesyonel yazmaya çalışmamdan olsa gerek yazıda ki dikkatim. Özensiz yazılar sıkabiliyor. Sıkıntımı da biraz komik yanından bakarak yazdım ki ne kimseyi sıkayım ne de "ne diyor bu kendini bilmez" diye kimsenin bam teline basmayayım diye :) Ay çok çok mutlu oldum sağolun :) Bebeğe alışmaya gelince, alıştım artık denilebilir.. O yazıyı yazdığımda daha öğreneli çok az olmuştu ve cidden içinden çıkılmaz bir haldeydim.. Şimdi artık alıştım çok şükür.. Sevgilerle uzaklardakiHAYAT mis kokulu

Daha çok yeni o yüzden lütfen üzülme, ve bebek denemesi olarak düşünme şöyle düşün "korunmasız özgür cinsellik" çünkü diğer türlü makineleşmiş gibi sanki damızlıkmışsın gibi bu kötü bir duygudur ki bence olacağı varsa da olmaz.. Bir bebek olmadan özgürce canın istediğinde istediğin yere gitmenin, uykularının, yapacağın tatillerin, evdeki rahatlığının tadını çıkar. Çünkü bebek olduğunda geri dönüşü olmayacak.. . push ;

öncelikle tebrik ederim RABBİm hayırlı sağlıklı evlat eylesin nur olsun inşaALLAH. bizler bizim için neyin hayırlı neyin hayırsız olduğunu bilemeyiz herşeyin en iyisini en doğrusunu MEVLAMIZ yüce sahibimiz bilir. RABBİMiz hükmeder bize de Onun hükmüne rıza göstermek düşer canım benim. herkes farklı olduğu gibi herkesin içdünyası da olaylara bakış açısı da yaşadığı duygular da elbette farklıdır. tek tip değiliz aynı olamayız. ben mart ayında evlendim ve şuan hamileyim ve 11. haftamdayım. evlendğimiz günden itibaren eşim de ben de istiyorduk planlı ve istenen bir gebelikti. üstelik yaşım genç 24 yaşındayım eşim 31 yaşında. ilk ay olmadı adet gördüğümde inanırmısın üzüldüm garip bir duygu bu kendi annem bile kzıım dur daha ne bu umutsuzluk dedi. ve mayıs ayında anneler gününde hamile olduğumu öğrendim. o an ki mutluluğumu tarif etmeme imkan yok. tabi eşim de enaz benim kadar mutlu oldu. fakat biraz zaman geçmeye başlayınca daha bi duygusallaştım daha kırılgan daha hassas oldum tüm dünya kokmaya günde defalarca kusmaya başladım. hamile değil sanki hastaydım. . hiçbirşeyden tat almamaya başladım. ve korkular da cabası oldu. geceelri uyuyamaz oldum. anneliği bukadar çok isteyen ben ya ben iyi bir anne olamazsam ya bakamazsam ya onu iyi yetiştiremezsem vs. gibi biryığın korkular kaygılar taşımaya başladım. bunlargayet normal düşüncelermiş. hormonlarımız yapıyor bunu. geçici bir süre emin ol. yavrunu hissetmeye başladıkça anneliğe alışacaksın. seninle durumumuz evet farklı ama anlatmak istediğim şey;anneliği bukadar çok isteyen biri olarak böyle gelgitler yaşadıysam senin yaşaman gayet normal. bunun için kendini suçlama. zamanla herşey düzelicek ve mükemmel bir ANNE olucaksın ianan bana... sağlıcakla kal bebeğine de iyi bak:) uzaklardakiHAYAT mis kokulu

baya uzun olmuş okuyan herkese şimdiden teşekkürler sabrınız saygınız için in_ay

takvim yöntemi korunma şekli değilki. hiç istemeyen biri için ya ria ya kondom ya hap vardır. bence siz hiç istemeyen biri değildiniz sadece korunmayayım ama bebekde olmasın şeklindeydi bence ilişkileriniz. artık olan olmuş bundan sonrasına bakarsınız

Sen harikasın :) oyle guzel yazmissinki aglattin beni tutmasam hıçkırarak aglayacagim ucuncu cocuguma hamileyim kesinlikle cocuk dusunmezken kazayla hamile kalmak ta neymis dikkatsiz kadinlar adamlar derken hala ne yasiyorum neyin icindeyim napiyorum bilmiyorum hamile oldugumu unutuyorum insan unuturmu unutur malesef cunku sorumluluk dolu hayatim var okula giden on yasinda kizim evde oyun bekleyen 4 yasinda diger kizim simdi diyorumki ben bebege nasil bakacagim korkuyorum dogumdan bebege bakamamaktan herseyden umarim senin gibi atlatir buraya döner senin gibi guzel seyler yazarim

4 tane görümcen mi var... ve hep birlikte mi yaşıyorsunuz? Yoksa bekar olan yanında diğerleri evli mi? Bu duruma bir çözüm bulunmalı bence sonsuza kadar böyle olmaz ama benden sana tavsiye ağırlığını koymazsan sonsuza dek ezilirsin.

allah yardımcın olsun arkadaşım.. büyük konusmamak gerek herkesin dünyası farklı olabilir. ama bazı yerleri yakaladım ki ben oda alısıcak bikere aldırabilirdi ama kıyamadı. yapsa yapabilirdi.. allah yar ve yardımcın olsun arkadaşım umarım güzel günler seninle olr. acın cok cok baska kimse bunun acısını bilemez kimseye yasatmasın rabbim. in_ay

Öncelikle bebeğin hayırlı olsun uzun ömürlü sağlıklı olsun.. Hamilelik güzel bir süreç.. Sağlık sorunların yoksa korkma.. Öyle sakatlar gibi hiç bir işini yapamayan birisi olmuyorsun hiç endişelenme.. Vücut kendini alıştırıyor ve o koca göbekle neler yapabildiğini görünce sen bile şaşırıyorsun :) Doğum korkun hakkında bir şey diyemeyeceğim çünkü ben bir doğum yaptım şuan hamile kalsam şuan da korkarım o ayrı bir fobi.. Bunu yenmek için elinden geleni yap derim. . push ;

Ağzınıza sağlık, aynen sizin söylediğiniz gibi... Ayıplanmadan ve kötülenmeden karşılıklı dinleniyor olmak çok güzel.. Teşekkürler yorumun için.. Allah bebeğine de sağlıklı hayırlı uzun ömürler versin

Merhaba, Ya insan hamile kalınca dünyası değişiyor kabullenmek kolay değil ki... Ömrünün sonuna kadar sana bir sorumluluk geliyor.. Bu durumu kabullenmek zaman alıyor, hormonlar farklı çalışıyor, vücut neye uğradığını şaşırıyor falan.. Birden bire etrafında aman uzanma aman yorulma aman elleme diyen insanlar, herşeyi ağzına zorla sokma çabasına girenler vs vs vs.. Bunlara sinir oluyorsun, eski hayatına asla dönemeyeceğini düşünüp üzülebiliyorsun da.. Bir annenin bir evladı sevmediğini daha tarih yazmamış bence bu endişeye kapılma, sokaktaki bir çocuğa bile kıyamazken doğduktan sonra onun çaresizliğini görünce sevmeyecek miyiz? Sevebilecek miyim, yetebilecek miyim diye hiç düşünme.. Akışına bırakmak en iyisi başka türlü düşüncelere boğuluyorsun.. Hayatı bebeğe endekslemeden yaşamak en güzeli, eşinle başbaşa geçireceğin son 6 ayın, tadını çıkar.. Duyguların hormonların hepsi zamanla oturur endişelenme... NAcizane tavsiyem, kimseye kulak asmayın. İçinizden geldiği gibi yaşayın.. Her hamile mutluluktan gökyüzüne yükselecek diye bir kaide yok.. Bu yaşanılan duyguların hiç birisi kötü bir anne olduğumuz anlamına gelmiyor.. Bir kadın hamile iken sabah akşam alkol alıyorsa, uyuşturucu kullanıyorsa günde bir paket sigara içiyorsa işte o kötü annedir.. Diğer manevi şeyler zamanı gelince hepsi gerçekleşir.. Çok takılmayın ve tadını çıkarın derim.. Ben böyle yaparak başa çıkabiliyorum..

ya walla bende özellikle 7. ve 8. haftada aşırı mide bulantısı oluyordu. Şimdi de pek iştahım yok. Ama bunları hamileliğime bağlamıyorum. Sürekli aman hamilesin şunu yapma bunu yapma gibi de düşünmüyorum. Rahatım, normal hayatıma tam gaz devam. Her akşam yürüyüşlerimi yapıyorum. Çok abartı bir ondan bir bundan yemiyorum. Aman çocuğum zeki olsun derdinde de değilim :) Normal olsun, uysal olsun, beni üzmesin ve hayırlı bir evlat olsun yeter. Cidden Allah çok büyük ben bunu her olayda çok net görüyorum. Biz Ankaraya tatile gitmeden önce tayin dilekçemi vermiştim. Ankara dönüşü çok pişman olmuştum keşke ankarayı istemeseydim diye. Orda yaşadıklarımdan dolayı. Eşimde ankarayı çok istiyor diye hevesini kırmak istememiştim. Ne zaman ankara mevzusu açılsa eşimle bir posta tartışıyorduk. Çok şükür Allah öyle birşey bahşettiki bana ilk etapta çok sevinemesem de oturup mantıklı bir şekilde düşününce iyiki hamile olmuşum dedim :) Daha 27 yaşındayım. Erken yaşta anne olmak istiyordum zaten ama şimdi değildi tabiiki :) Seda ben de senin eşin gibi düşünüyorum. düşünsene çocuğumuz 20 yaşına geldiğinde biz 50 yaşında fln olacaz. Genç yaşta çatır çatır doğuralım sonra da rahatımıza bakalım

Merhaba Selin Evet konuyu açtığımdan bu yana baya süre geçti, yavaş yavaş bir kabullenme duygusu başladı.. O annelik hissiyatı bir gecede vahiy gibi insana gelmiyor, eğer öyleyse de henüz bana gelmiş değil :) Ben de kalp atışını ilk gördüğümde eve gittiğimde ağladım ama mutluluktan değildi, anladım ki hala alışamamıştım. İstemiyorum dedikçe eşim de annem de çevremdekiler de çok kızdılar.. Zamanla susuyor ve cevap vermiyorsun.. Bana soracak olursan hala anneliğe hazır değilim, benim hayalini kurduğum bir tatil planım, bazı hedeflerim vardı hepsi suya düştü... Kısmet olursa mesela bu önümüzdeki hafta izne çıkacağım, tatile gittiğimizde ne olacak? Rahat olamayacağım, belki güneşten etkilenicem rahatsız olucam bunların hepsi sinirimi bozmaya yetiyor.. Midem bulanıyor, insanlar kokuyor, hatta herşey kokuyor, spor yapamıyorum, istemsizce kilo alıyorum bu örnekler çoğaltılabilir.. Ama dediğim gibi zamanla kabulleniyorsun.. Çünkü başka çaren yok. Bebeği ilk geçen hafta elleri kolları oynarken gördüm, ilk o zaman ağzım kulaklarımda ekrana baktım.. Onun bebek olduğunu gördükten sonra daha az şikayet etmeye başladım.. Bundan sonra kötü bir şey olursa üzülürüm, vicdan azabı çekerim.. Öyle bir şey ki vicdan azabından korktuğundan istemiyorum hazır değildim bile diyemiyorsun.. Direk üzerine saldıran insanlar oluyor.. Ama şunun farkındayım eğer gerçeği değiştirme lüksüm yoksa, bir an önce kabullenip bu depresiflikten kurtulmam gerek... Ben de bunu yaptım sadece.. Her bunaldığında senle konuşabilirim, seni en iyi anlayanlardan birisi ben olurum heralde.. Etrafında gamlı baykuşluk yapanlardan uzak dur. Allahın gücüne gider, yok bebeğin etkilenir, yok yıllarca çocuğu olmayanlar var deme öyle falan gibi cümlelerden uzak dur.. Çünkü banane kardeşim bu onların sorunu deyiveriyor insan :) o zaman dışardan bir canavar gibi görünüyoruz :)) Selamlar.. huzunbaz bal

Canımcım onun çözümü de sende, eğer sınırlarını çizmezsen kimse anlamıyor maalesef. Ben mesela şuan hiç misafir kabul etmiyorum. Dinlenmek istediğim için.. Misafirim gelse de zaten hizmet edemem. Sen evliliğin ve kendi ruh sağlığın için biraz daha keskin sınırlara sahip olmaya çalış derim.. Yeni evin de hayırlı uğurlu olsun

hiç üzülme dün bi kadın gördüm, fotografını da cektim hatta. ben 42 bedenim benim iki bacağım onun tek bacagıydı resmen. sakın öyle düşünme. bende 8 ay sonra 100 kilo olucam

merhaba ocak annelerini tanımaya çalışırken açtığın başlığı gördüm ve işte dedim bana benzeyen bir başkası konuyu açalı çok olmuş umarım bakar ve yazdıklarımı okursun. benim ilk hamileliğim çok karmaşa içinde olmuştu, eşime "kısır" teşhisi konduğu ay ben hamile kaldım doktor dolandırıcıymış o ayrı mesele. ben hiç çocuk sevmem çocuklarımı da eş sorumluluğu ile yaptım bu ne saçmalık diyen olursa sonuna kadar haklıdır ama şahsen çok da vazgeçilemez bir duygu değildi benim için annelik. hamile olduğumu öğrenmek şok etkisi yaptı bu koşullarda. kalp atışlarını duydum karnımda kıpırdadı, hormonlarımı talan etti, alış verişini yaparken bile mecburiyetten yaptım hiç heyecan yoktu içimde doğumhanede bebeğiniz diye gösterdiklerinde "götürün babası görsün ben sonra bakarım" dedim zamanla değişti herşey, onun muhtaçlığına acizliğine acıyıp aşık oldum önce içimin ısınması 20 günü buldu diyebilirim, depresyon falan geçirmedim gayette iyi baktım bebeğime ama böyle içime sokasım gelmedi uzun zaman. bunlara rağmen hiç bir sorumluluğu yorgunluğu ağır gelmedi bana "Allah onun sevgisini veriyor" dedikleri doğru hiç sıkma kendini. ben aynı görev bilinciyle ikinciyi dünyaya getirmeyi bekliyorum biliyorum ki onun sevgisi de onunla beraber gelecek. allah gazsız koliksiz kabız olmayan sorunsuz emen güzel uyuyan bir bebek nasibetsin sana.

Canım eşim çok istediği için çok kesin bir korunma yöntemi değil de takvim hesabına göre korunuyordum..

Bebeğin çok küçük olduğu için sanırım. Benim de aklıma gelmedi değil arada düşse üzülmem diye. Ama inancımız var Allah korkumuz var o rızkını verdiyse biz buna müdahale edemeyiz... Sanırım bu Hakk'ın isteğine boyun eğmede yaşadığımız zorluk.. Annelik içgüdüsel değilmiş demek ki arkadaş.. Anne kişisi öyle karnındaki 1 cm iken ayıla bayıla sevmiyormuş. Eğer hazırsa istiyorsa o bebeği o zaman sevebilirmiş bir mercimek tanesi kadar bile olsa, aksi çok mümkün olmuyormuş.. ve insan kendini kötü hissediyor. Kalp atışını duyuyor ve görüyorsun orada bir şey var ve yeni oluşumun o yeni bireyin o mucizenin gerçekleşmesi seni zerre kadar etkilemiyor hatta mutsuz ediyor.. Kendini sorguluyor, gaddar mıyım diyor, nankör müyüm diyor insan kendi kendine... Sanırım senin tek tesellin ikisinin birden büyüyecek olması..

Merhaba kızlar, ben de 8 haftalık bir gebe olarak foruma bugün girmeye başladım. Foruma adapte olmaya çalışıyorum:) Seda, yazını okudugunda "işte, benımle aynı seylerı düşünen biri, demek ki bende bir tuhaflık yokmuş" dedim. Çünkü günlerdir google da hamılelıgıne alısamayanlar, gebelıği kabullenememe gibi onlarca konu, benimle aynı ruh halını yasayan kısilerin yorumlarını arastırdım. Ben de 1 hazıran d ogrendım hamıle kaldıgımı. Genel olarak cocuk istemeyen bır kişiyim. Öyle aman aman bır couk sevgım yok. Sadece cok yakınlarrımın cocuklarını gercekten içimden gelıyorsa severim. Öyle sokakta çocuk gorup "ayy canım dıye ıcı gidenlerden" hiç olmadım. 5senelik evliyim ve çevremdeki tüm arkadaslarım, eşimin arkadaslarının esleri hamıle kaldıkca hem eşimin hem cevrenın baskısı artıç Eşim çok üzüldüğü,"ya çocugumuz olmazsa, ya bı sorun varsa" vs. gibi.. Ben de onun uzulmesıne kıyamayıp son 3 aydır korunmayalım ozaman dedım. Çünkü insanlar 1-1,5 sene ugrasıyorlar. Nerden bılebılırdım kı 3 ay sonra hamıle kalacağımı. Öğrendiğimde deliler gibi agladım, eşim ebnım aglamalarım yuzunden sevıncını yasayamadı Ama artık yapacak bırsey yoktu, tek dileğimiz sağlıklı bir bebek dunyaya getırmektı ve halen oyle. Ama yalnız kaldıkca hala arada sırada ağlıyorum. Alah'ın gucune gıtmesın, bebiğimin gücüne gitmesin, ama neden benden daha çok isteyenlere yıllardr bebek hasretı cekenlere vermedı, neden onların sırasını aldım diye az üzülmedim... Alışmaya calısıyorum. Ben de Seda gibi bebiğimi çok seveceğime, çok iyi bir anne olmaya calısacağıma emınım. Ama sankı 2 sene sonra daha iyi olacaktı. Bne hep 50 kılo cıvarında zayıf fizigi düzgün biri oldum. En buyuk korkum hep kılo almaktı. Şimdi okadar krkuyorum ki. Daha 8 haftalık 1 kılo almısımdr belkı, ama hep karanlıkta gıyınıyorum, gobegım buyuduyse gormek ıstemoyorum, alışamıyorum. Okadar sorumluluk, okadar hayatından vereceğin taviz... Bunları düşündükçe içim daralıyor. Nasıl alışılır bu duruma? Seda il yazından beri hamileliğin ilerlemiştir sanırım, duyguların degıstı mı? Ben kalp atıslarını duydugumda bıle duygulanıp aglamadım. Sıradan geldı. Sana o annelık hıssıyatı geldı mı? Allah acaba bı gecede mı verıyo o hıssı? Mutlaka bu ruh halımıze kızan çokk insan var ama ben benımm gıbı dusunen tum hamılelerı tum kalbımle anlıyorum... Ve bu arada ben 3 sene vajınısmus sorunuyla mucadele ettım. Dr. Saygın Micozkadıoğlu sayesınde 3 seansta yendım, 3 sene neden beklemısım dıye cok kızdım. Yanı aslında 5 degıl 2 senelık evlı sayılırım:)) normal doğum yapamak isityorum bir aksili olmazsa eski bir vajınısmus hastası olarak nasıl olur bılemıyorum. Forumda bu konuya baktım ama henuz bulamadım. Vajınısmusu yenp haıle kalanlar:)) Umarım herkes için hersey yolunda gıder ve saglıkla dünyaya gelırler. Sevgiler, Selin

Merhaba, evet kızım doğalı 16 ay oldu.. Hiç bir gün keşke doğurmasaydım demedim. Hayattaki tek pişman olmadığım şey diyorum hep. Evlendiğime bile bazen pişman oluyorum ama kızımı doğurduğuma asla :)

Yaa evet gebelik psikolojisi imiş.. Bir insanın birden kendi hayatının bitip başka bir canlıya adanmış hayatı oluyor.. 1 günde değişiyor bu ve bunu kaldırmak bence her babayiğidin harcı değil.. Yalnız olmadığımı bilmek inan beni çok mutlu ediyor.. Depresyonum azaldı yemin ederim :) O dışlanmışlık hissi bende de var, ay yemek anlatmayın, ay ne gördüyse verin nokta kadar da olsa tatsın falan. Ben hamileyim vebalı değilim diye ağlamıştım. Mide bulantıları, insanların vs herkesin kokması veee çiş nöbetleri! Zaten normalde çok sık tuvalete giden birisiydim, şimdi daha da sık gidiyorum. Gece de 3 kez tuvalete kalkıyorum gözler kapalı tuvaleti buldurmaya çalışıyorum. Baş ucumda krakerle uyuyorum ay midem bulanırsa yerim diye, suyum başımda vs vs vs insan kendini cidden kötü hissediyor.. Hele ki o halsizlik yok mu, o kadar tembelleştim ki sanki çocuk doğduktan sonra ona bakmak bana çok zor gelecek gibi.. Anneciğim ben evlenmeden önce bana hiç iş yaptırmaz sen çalışıyorsun 1 gün iznin var dinlen derdi.. Bu rahat elimizden uçup gidecek, annem benim çevremde pervane oldukça "işte ben de böyle olacağım" diye içimden geçirip hayıflanıyorum.. Nasıl bir şey annelik, nasıl bitmez bir enerji, o nasıl bir vericilik... Allahım ben bu kadar mükemmelini sanırım olamam diyorum içimden sonra da ağlıyorum :)))))) Nasıl :))

Bu kadar realist ama aynı zamanda bu kadar duygusal olan bu cevap beni çok duygulandırdı canım ya.. Teşekkür ederim..

Biz yeni evliyiz 8 ay olacak daha ilk aylarda çalışmalara başlamıştık 2. denemede tuttu ama sorunlu ilerledi kürtaj oldum, çok yıpratıcı bir dönemdi sonra mol gebelik teşhisi kondu 1 sene gebelik yasak diyorlardı doktor değiştirdim falan şükür yeniden denemeye başladık, korunma sürem geçen ay bitti bakalım bu ay 2. denemede ilk ayımız oluyor kısmet artık, ben de senin aksine başta inanılmaz heyecanlıydım, stresliydim, hemen hamile kalmak istiyordum vs. vs. ama zamanı değilmiş demek ki şimdi kasmıyorum kendimi akışına bıraktım, herşeyin hayırlısını versin Rabbim diyorum. Sibelim84

Zaten sorun bebekleri sevmememiz degil ki, henuz bir bebegin sorumluluguna kendimiİzi hazir hissetmememiz bence... Bende henuz bebegim demiyorum, hamileligin hdnuz basinda sayiliriz kotu bir sonucta olabilir, belki de bizim psikkolojimiz en dogrusudur.:)) . push ;

Ovvv daha doğum sonrası depresyonu var değil mi.. Şükrediyorum her zaman halime zaten de anlatmak istediğim farklıydı :) o geç anne olanlarda "neden daha önce anne olmadım" sözünü çok duydum.. Sanıyorum ki cidden geç kalındıkça çok zorlaşan bir şey.. Allah hepimizin yardımcısı olsun

Cevabın için çok teşekkür ederim Seda inş herşey hepimiz için daha güzel olur :) dua

Valla genel de mutsuzdum.. Nerden oldu bu çocuk diye dolanmadım ama hep öf pöf diyerek dolandım etrafta.. Ocak anneleri diye bir grup vardı burada onlara katıldım, onlarla birlikte biraz aştım bu korkuları, endişeleri daha yumuşadı ruh halim.. Zamanla alışıyorsun çünkü başka lüksün yok.. Şunu da itiraf edeyim şuan bu kadar mutsuz bir hamilelik geçirdiğim için çok üzgünüm.. Kızımı karnımda üzdüğüm için bunları hissettirdiğim için kendimi hiç affetmiyorum. İkinci bir hamilelik yaşarsam bu kadar depresif olmamayı diliyorum Ne yaşarsan yaşa, kendini kötü hissetme.. İnsanız en nihayetinde her duygu bizler için..

seda mrb, bende 11 aylık evliyim 8 haftalıkta hamileyim. Eşim ve ben isteyerek yaptık aslında, fakat şimdi bende bi sıcaklık yok. Yani pişman değilim mutluyum aslında. Şükür de ediyorum sadece şu var acaba ben bu çocuğu sevebilecek miyim? normalde çocukları çok seven ve ilgilenen birisiyim. Ama şimdi durum bu. Herkes önce böyle hissetmen normal doğduktan sonra çok farklı olacak diyor bende bilemiyorum acaba bende mi bi problem var diye sizin konuşmalarınızı görünce bende paylaşmak istedim. İnş sağlıkla kucağımıza almayı ve gerekli sevgi, ilgiyi göstermeyi ALLAH'ım bize de nasip eder.

Bu mektup beni çok duygulandırdı, gözlerim buğulandı.. Artık eskisi kadar değilim.. Alıştım ona.. Artık akşamları yatarken iyigeceler, sabah kalktığımda günaydın diyorum ona.. O mesajı yazdığımda çok yeniydi ve beni kimse anlamıyordu.. ama yine de çok teşekkür ederim :)

Zaten sonraki yazdıklarımda da belirttiğim gibi zamanla alıştım, alışıyorum... Allahım en hayırlı zamanda size de nasip etsin inşAllah...

Anneligin hazir olmakla bir ilgisi yok... anne olursun ve anne olmayi ögrenirsin... bende hamileyken dünyanin en mutlu insaniydim... nasil bir mutluluk anlatamam... dogumdan sonra her sey tepetaklak oldu... tam tersi bebegimi kucagima bile alamiyordum... halbuki dünyanin en tatli seyiydi... iki ay kizkardesim yanimda kaldi o bakti.. aylarca bnalimdan cikamadim... halada kendimi süper bir anne gibi göremiyorum ama ikinciyi istiyorum... bu arada 32 yasinda anne olduum.. ve daha erken dogum yapmadigima pisaman oldum... biraz sabret bakalim gelecek sana neler gösterecek neden su an ki duygularina fazla yogunlasiyorsun ki? gerci hamileleik hassaslik demek ama kafani dagitmaya calis ama bence sükret gercekten bu cok önemli bir sey.. sükretmek her seye sükretmek... benden tavsiye..

Seda öncelikle teşekkür ederim mesajıma hemen yanıt verdiğin için. bu duygularımı çevremde paylaşabileceğim hiç kimse yok tanımasakta aşağı yukarı aynı duyguları yaşadığımız için birbirimizi bizi tanıyanlara göre daha iyi anlayabiliyoruz. yalnız olmadığımı bilmek içimi biraz olsun rahatlatıyor. açıkçası ben biraz bencil düşünüyorum galiba bebeği istemediğim için kendimi suçlamıyorum sadece kendimi haklı buluyorum ve bunun aksini düşünenlere anlam veremiyorum. ve toplumda dediğin gibi anne olacağını öğrendiğin zaman mutlu olması, hemen anaç bi tavır takınılması bekleniyor. şuan bu duygularla başa çıkabilmem için Allah'a dua edicem. inş bi an önce alışırım. Allah yardımcımız olsun. ama insanlar bunun nankörlük olmadığını anlaması lazım. şuan tek üzüldüğüm nokta eşim bu bebeği çok istiyordu ve ona sevincini yaşatamadım. bide benim özelliğim hissettiğimi içimde tutamıyorum hemen paylaşıyorum iyi de olsa kötü de olsa. böyle olunca da onu daha çok üzüyorum. ama bugün şunu anlamadım böyle duyguları içimizde tutmamalıyız. insan paylaştıkta hem farklı açıdan bakmayı öğreniyor hemde rahatlıyor. şimdiden teşekkürler... sevgilerimlee...