temmuzda 3 sene doldu evliliğimde benle evlenenler 2. çocuklarını yaptı ama umursamadım onları herkesin kendi hayatı. maddi ve manevi olarak hazır olmalı insan. şimdi biraz para koyduk kenara ücretsiz iznimde kullanmak için. devlet memuruyum birbuçuk yaşıma kadar kendim bakacağım inşallah sonrada işe yakın bir eve taşınacağım kreşe vereceğim. bazı insanlar paldır küldür dalıyor ama ben herşeyi en ince ayrıntısına kadar düşündüm hazır olduğumuzu hissediyoruz şuan çalışmalarada başladık. G

Yok canım daha neler? Sen kendini hazr hissediyorsan kimseyi dinleme. kaydirigubbakcemile5 G

şu anda tam kibrit çakınca alev alma durumundayım, senin bu dediklerinden sonra akşam kocamın gazozuna ilaç atıp icraate geçeyim bari

sağlıklı bir şekilde kavuşursun inşallah bebeğine. eşim mayısa kadar süre verdi. sanırım bu düşünceyi hem kendi hemde benim hazmetmem için verdi. hemde maddi konuları ayarlamak için. bakalım hayırlısı kısmet ne olacak bende merak ediyorum. arkadaşlarımın bebekleri olacağı içinmi acaba geçici hevese kapıldım diye düşündüm, bu da büyük bir bencillik olur, ama bütün annelere bakıyorum evlatları için en büyük AŞK tanımını yapıyorlar :asigim:

biz daha 6 aylık ewlıyız ama öncesınde 5yıl birlikteliğimiz var bana göre bebek cok erken hatta özür dilerim çok gereksizdi. ilk önceleri eşimde aynı düşüncedeydi etrafımızdaki bütün arkadaslarımızın cocukları var hatta kımısı ıkıncı cocugu yapıyo. eşim cocuk ıstemeye basladı ben hala erken olduğunu düşünürken sağlık sorunları nedenıyle doğum kontrol ılacını bıraktım ve o ay hamıle kaldım suan 5haftalık hamıleyim ve cok mutluyum bıran önce bebeğimi kucaklayacagım gunu beklıyorum onu cok sewıyorum. toriii

6 ay öncesine kadar planlarım vardı yüksek öğrenime devam edecektim, yurt dışına çıkacaktım 3 aylığına dil için eşiminde izni vardı bir sürü planım vardı eğitimim ve kariyerimle ilgili bu planlarımın içinde hiç çocuk yoktu, uzun bir süre daha düşünmüyordum 3-4 sene gibi... sonra evliliğimizin artık monotonlaştığını, eşiminde benimde kendimizi tamamen işe güce verdiğini, artık akşamları yorgunluktan birbirimizle konuşmadığımızı fark ettim, bu sırada 5 - 6 arkadaşımızdan hamilelik haberleri geliyordu, her duyduğumuzda eşimizle amaan biz hayatımızı yaşayalım hiç uğraşamayazı çocukla falan diyorduk. sonra arkadaşlarıma bir baktımda sanki daha bir aile oldular daha bir bağlandılar, üstelik bebişler daha doğmadan aralarındaki bağlılığın dahada arttığıını gördüm, biz ise çok iyi anlaşan iyi bir ev arkadaşı gibiydik eşimle, bütün bu hissetiklerimden sonra bebek yapmalıyız dedim, 3 sene bitti evlililğimizde ondan önce 2 sene birlikteliğimiz vardı, yeni bir nefesin ve heyacanın gelmesi gerekiyor aramıza diye düşündüm, bu bencillikmi bilmiyorum ama kalbim artık anne olmanın vakti geldi galiba derin diyordu. bir gece eşimle bunu paylaştı tabiki planlarımı bildiğinden ve bu planlarımızın arasında çocuğun olmadığını bildiğinden çok şaşırdı, eminmisin niye böyle ani bir karar değişikliği verdin dedi, aşkım kocacım artık okul iş güç eğitim kariyer umurumda değil ben yoruldum artık kendimle yarışmaktan işte koşturmaktan yoruldum, aile olmak ve mutlu olmak istiyorum dedim, o da bana 6/7 ay düşün, bende düşüneyim hiç kafamızda böyle bir fikir yoktu hazmedelim 6 aysonra tekrar konuşalım dedi. şimdi sorum ;bütün arkadaşlarımın bebekleri olacağı için kendimi öyle bir hissiyatamı kaptırdım, yoksa bencillikmi yapıyorum, şımarıklıkmı yapıyorum, ya da insan kendini anne olmaya nasıl hisseder? kafamda hep bu sorular dönüp duruyor oranje

eşimle ben sürekli yok yok bize göre değil çocuk biz daha gezip tozacağız keyif yapacağız diyorduk, fikrimi söyleyince şaşırdı bende çocuk istiyorum ama birbirimizden emin olmamız için biraz zamana ihtiyacımız var dedi. evliliğimde mutluyum, sadece artık 3 kişi olmamız gerekiyormuş gibi hissediyorum aman ne biliym belkide çok aptalca bir his bilmiyorumkismile oranje

inşallah. artık ciddi ciddi düşünmeye başladım, maddi gücümüz yerinde çok şükür, çocuğun rahat edebilmesi için büyük bir eve çıkma planımız vardı hep, bunuda ancak 7-8 ay sonra gerçekleştirebiliyoruz. mesela eşimin ablası pişman, keşke sonra yapsaydık çocuğu, çocuk insanın ömrünü tüketiyor, gözünün feri kaçıyor, sürekli onun hastalığı dertleriyle uğraşmaktan yoruluyorsun falan filan diyor, hayırlısı olsun artık

COCUKTA YAPARIM KARIYERDE...:ecrin_bebek:zemuszemus

Benim henüz çocuğum yok hayırlıysa olsun isterim. Büyük laf etmek asla istemem, ama çocuk insanı öldüyor, bitiriyor, gözünün ferini kaçırıyor :1shok: herşeye engel, tüm planlarını unut deyince insanlar acayip sinir oluyorum. Tabii sonra bizler de düşünüp duruyoruz emin olamıyoruz, acaba zamanı geldi mi diye sorguluyoruz. Benim de uzun zaman beklememin nedeni oydu zaten, hayatım bitecek, herşey değişecek, hep sıkıntı hep zahmet... Tabii çok sevilir de diyorlar ama, ardından milyon tane dert sıkıntı sıralandığını duyunca insan korkuyor. Ben farklı ülkelerde yaşadım şu anda da yurtdışındayım -Amerika- ve farklı kültürlerin çocuk olayına bakışını gördüm. Burada insanların yeni doğmuş (tam 20 günlük) bebekleriyle dünya seyahatlerine gittiklerini, birkaç aylık bebekleriyle maratonlara katıldıklarını, onlarla restorantlara barlara gittiklerini gördüm. Bebek var diye eve tıkılı kalmadıklarını, kısacası hayatlarını değiştirmediklerini ama bebeği hayatlarına dahil ettiklerini anladım. Hiç kimsenin de şikayet ettiğini duymadım çocuk sahibi olmaktan, hayatım bitti hayallerim yok oldu gözümün feri kaçtısempatiksalakcinni bunlar çok tuhaf. Umarım hepimiz çocuklarımızı hayatımıza dahil ederiz, tabii bir birey yetiştiriyoruz zorlukları olacak ama umarım ben senin için hayallerimi bıraktım hep seni düşündüm diye çocukları bunaltmayız. Bunu sürekli ebeveynlerden duyan, eyvah benim anne babama ödeyemeyeceğim kadar büyük bir borcum var diye aklına kazanan çocuğun psikolojisini hayal edemiyorum. Umarım hem bizler hem de çocuklarımız birbirimizle hep huzurlu mutlu olalım.

söyledikleriniz ve destekleriniz gerçekten beni heyecanlandırıyorönümüzde 5-6 ay gibi bir süreç var inşallah haırlısı olur ama düşüncesi bile heyecana yetiyor. birde ben herşeyi erken yaşadım erkenden iş hayatına atıldım(15 yaşımda) 20 yaşımda evlendim acaba bu iştemi erken olur diye korkuyorum hep vakti değilmi diyorum hep ama bu seferde erken anne olmak daha güzel diyorum içimden... düşüncesi bile heyecan verirken onu taşımak hayata getirmek nasıl bir dugudur kimbilirrrrrr

bizde 2 yıllık evliliğimizin üzerine bebek yapmaya karar verdik. eşim hep benden daha fazla istedi. ben hep erteleyelim diyodum. kendimi hazır hissetmiyorum diyordum. ama çevreme bakınca kimler çocuk büyütüyor bende yaparım demeye başladım. ve bir yerde okudum hiç bir zaman kendinizi %100 hazır hissetmezmişsin. bir yerde gözünü karartıp tamam diyosun. bu sefer asıl stresli dönem başlıyor önce kadın doğum dr. una gidiliyor gerekli tahliller yaptırılıyor. beslenmeye dahada dikkat ediliyor. ve denemeler başlıyor. inşallah istediğiniz anda gelir bebişiniz. maalesef bizim 7-8 aylık denemelerden sonra baktıkki gelmiyor eşiminde üroloğa görünmesine karar verdik. ve sonuçta tüp bebek tedavisiyle hamile kaldım. şimdide diyorumki iyiki daha fazla uğraşmamışız, beklememeişiz. şimdi allah nasip ederse 5-6 hafta sonra kızımızı kucağımıza alıcaz. hang, arkadaşımla konuşsam keşke daha önce yapsaydım diyor. helede kadının yaşı ilerledikçe bebek büyütmek için gerekli sabır azalıyormuş. darısı sizlerinde başına.

Bence daha fazla gec kalma ben malesef sartlar öyle gerektirdigi icin Allahin takdiri iste 30 yasindan anne oluyorum Allah izin verirse eger senin yerinde olsaydim 6 ay degil 6 gün bile düsünmezdim. Bazi kadinlar var anne oluyorlar sonra bakiciya atip ise gidiyorlar... Sen anneligini yapmadiktan sonra istedigin kadar oku calis kariyer sahibi ol. Hic dogurma ondan iyi.. Yanlis anlamayin sözüm size degil... Allah tüm isteyenlere bebek nasip etsin insallah... . push ; Y

mayıs ayında allah kısmet ederse bir para bekliyoruz o para gelince büyük bir eve geçeceğiz, eşimde mayısa kadar düşünelim demişti, aslında ben çocuk istiyorum demişti bende ücretli ücretsiz tüm izinlerimi kullanacağımı çok daha önceden ona söylemiştim. yani 6 ay maaş alamayacağım için o da kendini maddi anlamda hazırlamak için mayısa kadar düşünelim dedi galiba bilmiyorumkismile galiba ikimizin içindede son zamanlarda çocuk isteği vardı ama gün yüzüne çıkarmıyorduk.

Bende o uzun süre çocuk istemeyenlerdendim, en erken bir sene sonra düşünüyorduk. Hatta hamile olduğumu öğrendiğimde çok ağlamıştım, eşimde çok bozulmuş, kızmıştı bana. Şimdi 35. haftama giriyorum, kariyer planların herşeyin değişiyor ama daha güzel bir heyecan. Biran önce doğsa da sevsek hatta ikinciyi, üçüncüyü yapsak diyoruz. Sadece yaşımın 27 olması üzüyor beni, ne kadar geç kalmışım diyorum. Allah dileyen herkese verir inşallah çok güzel birşey bebek...