yorumun için tsk ederim. ancak hayat bazen senin istediğin planda gitmeyebiliyor. normalde asla böyle birsey yapacak biri değildim.. ama bazen insan kendini yapmam dediği seylerin ortasında bulabiliyor canım. hem söz vs. en baştan bu yana tabiki düşünüyoruz. ama sürekli bir engel cıktı simdiye kadar bu yuzden olmadı.. atı alan üsküdar' ı geçmiş yorumunuzda ne demek istediğinizi anlayamadım ayrıca.

Ailesinden habersiz evlenebilen birisi, nişanı umreye gitme paramla ben mi yapayım diye bize mi danışıyor :) hanımefendi bana imam nikahı ile birlikte yaşamanız uygun gelmedi o yüzden gerisini özenle okumadım. Keşke tatlı-söz nişan işlerini en baştan düşünseydiniz, takardınız yüzüğü beklerdiniz nişanlınızın doğru dürüst işe girmesini.. ama şimdi atı alan Üsküdar'ı geçmiş

mrb arkadaşlar. Konuma nerden, nasıl başlayacağımı inanın bilemiyorum. Daha önce kendimle alakalı hiç konu açmadığım için, 4 yıllık bir ilişkiyi olabildiğince özet anlatmaya calışacağım bu yüzden anlaşılmaz gelebilir bazı yerler.. anlamadığınız kısımları soru cevap seklinde ilerleyebiliriz. şimdiden hepinize teşekkürler.. 2014 yılında memuriyet hayatım başladı. O zamanlar henüz 20 yaşındaydım. Memur olduktan kısa bir süre sonra hayatıma birisi girdi. Birbirimize aşık olduk ve 1 ay sonra dini nikah ile birlikte yaşamaya başladık. Çok çok çokk güzel anlarım oldu, hayatımdaki ilkleri yaşattı bana sürekli, beni sevdiğini iliklerime kadar hissettirdi her zaman bu kişi.. aynı zamanda bu süreçte beni inanılmaz üzen, yaralayan, depresyonlara sokan olaylarda olmadığı değil.. sosyal medyadan kızlarla yazışmalar yakaladım hesabım çalındı ben yazmadı hiçbirini dedi, hüngür hüngür ağladı, yeminler etti, inanmak istedim inandım.. başka bir sosyal medya hesabını gördüm tesadüfi, eski hesabım çalınmıştı onu almaya çalışıyorum vs dedi ağladı kanıtlayacağım dedi benim değil dedi, seni canımdan çok seviyorum dedi, inanmak istedim, inandım... beni sevdiğine inanıyordum.. çünkü gerçekten simdiye kadar görmediğim sekilde, bir bebekmişim gibi seviliyordum, kıyamıyordu bana, hastalandığımda hiç kimse bana o kdar özenli, ilgili bakmamıştı.. seviyordu biliyordum bende seviyordum. Bu yüzden aklımın inanmadığı seyleri kalbimle örtüp inanmak istedim ve inandım. Bana hayatımın en güzel anları yaşatırken aynı zamanda berbat anlarını yaşatan bu adamın her şartta yanında oldum.. hic bir mecburiyetim olmamasına rağmen hemde. Uzunca bir süre işşiz kaldı maddi manevi destek oldum ailesi bile destek olmazken, riskli bir işe girdi aylarca çalıştı maaslarının hiçbirini alamamış .. benden habersiz bana emanet edilen ablamın banka kartını alıp harcalamalar yapmış işşsiz kaldığı süreçte.. kendini bana ezik hissetmiş hiçbirsey yapamıyorum vs gibisinden. Daha neler nelerrrr.. beni seven ve sevdiğim bu adamın beni yaralayan anıları.. Su an ben 24 esim 32 yasında. Hala resmi evlilik yapmadık. Çünkü 1 yıldır babamın ikna olmasını bekiyoruz. Geçen yıl ailesiyle gelip istediler ancak babam bazı bahanelerle razı olmadığını söyledi. Bir yıldır zaman zaman ailesi geldi bize, ailem bir defa onları ziyaret etti.. daha dün babası babamı aramasına rağmen hala babam mırın kırın edip bi bahaneyle uzatmış yine haberleşiriz vs demiş. 4 yıldır yaşadığımız o zorluklar, 1 yıldır da babamı ikna etme çabaları inanılmaz yordu beni. Artık sanki bir mecburiyet gibi olsun bitsin allah askına diyorum. Hicbirsey istemiyorm yeter ki olsun gibisinden düşünüyorum.. Şimdi sormak istediğim şu? Eşim 4 yıldır maddi anlamda çok sıkıntılara soktu kendini.. bazen isteyerek, bazen elinde olmadan. Su an borçları gırtlağına kadr değil gırtlağını aşmış durumda. Ben ona maddi manevi hep destek oldum şimdiye kdar.. ancak o maddi olarak iyiye gideceği yerde hep dibe gitti.. bu yüzden cok tartışmalarımız oldu.. yaşım 20 olmasına rağmen ben ona hep aman söyle yapma böyle yap vs die fikirlerde bulundum. o da hep aşkım sen çok akıllsın, cok mantıklısın ya, beni hep uyar ben mantıklkı düşünemiyorum cok çabuk karar veiyorum vs der ama Çoğu sözüme uymadığı için bu duruma geldi şu an. Şimdi eğer babam razı olurda bayramdan önce tatlı-söz işi olursa eşimin hiç söz yapacak parası yok.. aldığı maaştan fazlasını aylık ödeme yapıyor.. benim birkaç bin gibi cüzi miktarda bir birikmişliğim var. İlk memur olduğum zaman anneme söz vermiştim seninle hac ya da umreye gidelim diye. O söz hep aklımda olduğu için zar zor para biriktirmeye çalıştımm.. eşim hayatımda olmasaydı belki diyorum belki bir ev parası bile olablirdi su an, çünkü hem tutumluyum hem mantıklıyımdır.. şimdi eşim bana diyorki söz için sen bana o paradan borç ver, arabayı satınca ben sana ödeyeyim hemen o parayı.. .. ben bilmiyorum çok kararsızım kızlar.. kendim bile dokunmaya kıyamıyorum o paraya. Sanki annemin parası gibi hissediyorum. Bir yandan da 4 yıldır maddi manevi sebeplerden evlenemedin esin dediğin kişiyle daha ne kadar bekleyeceksin diyorum.. çok kararsızım kızlar sizce ne yapmalıyım? Siz olsanız ne yapardınz? Anlatmadığım daha o kdar şey var ki sorarsanız cevaplarım. okuyan herkesten ALLAH Razı olsun..

Babanız hiç razı olmazsa ne yapacaksınız? Eşiniz ya da erkek arkadaşınız sorumluluk almıyor, borcu var sizin kartınızı alıyor, vs vs. Yani sizden çok emin ve gayret göstermiyor, ben sizin adınıza üzüldüm, evet hayat planladıgımız gibi gitmiyor ama biraz da bizim elimizde yoluna koymak. Yanlış anlamayın amacım yıpratmak ya da üzmek değil benim fikrim böyle, hakkınız da hayırlısı olsun inşallah K kara-kaya-643 Aktif