Peki hiç çabası yokmu anlasın artık yani. Evliliği zedelenmiş, hatta kopuyor daha neyin erkekliğini taslıyor. Seni sindirmeye çalışıyır belliki. bence artık dur demen gerekir gibi görünüyor biryerlerden başlamalısın...

cok sevıyorum ama sevmek de yeterlı degıl bazen ve bu tutumu ıle benım ıcın bır dusmana donusuyor adeta.. denıyecegım tesekkurlerr

ne yapabilirim peki? A

tesekkur ederım yenı uye oldum bılemedim pek. eşimin ailesini gormezden gelmeyide denedim ama bu da sonuc vermedi. onun sergıledıgı tutumu ben sergıledıgımde işler cok degıstı bana evde huzur vermedı aılesı eve gıremıyor diye cok buyuk problemler oldu aynısını onun da yaptıgını soyledıgım de ıse verdıgı cevap o kadar sacma ki ben erkegim!!! onemli olan erkek olmak degıl adam olabılmek! A

eşiniz cok sığ biri belli ki. hep mutsuz oldum diyemem tabiki demissiniz. hayat görüsü bu kadar cirkin ve aileme karşı bu kadar haddini aşan bi adamla asla mutlu olamazdim sanirim. kendinize saygi duyun.

En azından gözünü korkut, ailenin yanına git kal... Tepkisi ne olacak, ha sana böyle söylüyorum ama ben olsam tepkilerim farklı olur. Sizin ne hissettiğinizi tam olarak bilemediğimden daha yapıcı yorum yapıyorum şuan. Ama son kez konuşmalısınız eşinizle ciddi ciddi. Senn için dert değil ama ben istemiyorum diye açıkca anlaşmaya çalışın... Evliliği ayakta tutan en önemli şeylerden biri, ailelere saygı evt herkes sevmek zorunda değil aile üyelerini ama bana göre saygı göstermek ZORUNDA.

bizim probemimiz hep aileler oldu çünkü ben eşimin ailesi ile de cok problemler yasadım anlayısdan yoksun ınsanlar ogullarına dogur yanlıs ayrımı yapmaksızın hep haklısın diyolar. aileside cok egolu ve kıbırlı bır ınsanlar daha da dogrusu bızım ılıskımız de hıc bır zaman yapıcı olmadılar hep yıkıcılar...

öncelikle herkese merhaba. bu siteye yeni üye oldum. benim caresizliğimi giderecek çıkış yollarına ihtiyacım var. okuyacagınız ve yardımcı olacagınızı umut ederek sımdıden hepınıze tesekkur ederim. 26 yasındayım 2 yıl once evlendım. 2 yıl boyunca mutsuz oldum dersem eşime haksızlık ederim.. fakat fikir ayrılıklarımız oldukça fazla ben onun görüşlerine saygı duyabiliyorum ama o benim görüşlerime ne yazık kı duymuyor. ben erkeğim benim yanıma sen geldin uyum saglıcaksın diyerek konusuyor. ben anlayıssız ve katı bı ınsan degılım ve bu ınsan ıle ben 5 yıl flort ettım severek evlendım sevdıgım adama uyum saglamıyacagım da kime saglayacagım. gel gör ki onun uyumdan kastı benim ailem yok sayması. ben aılemı öldü bilcekmişim ve sene de bir kere benim evime gelebilirlermiş bu durumu kabullenmek tabiki mumkun degil ve kabul etmedim de sadece bişiler anlatmaya ikna etmeye ailelerimiz olmadan biz bir hiçiz demeye calıstım ama ne yaptıysam sonuc alamadım. bazen drurluyo herhangı bır problem yok ama kendı aılesınden bişeyler duydumu benim aileme yuklenıyor. halbukı benım aılem bana gelseler bıle bı gun kalır gıderler sehır dısında oturuyorlar esım rahatsız olmasın dıye cok sık aramazlar esim ise onları sadece ozel gunlerde arar ve benım aılem bunu bıle bı kez olsun problem etmedıler sırf benı huzursuz etmek ıstemedıklerı için. esimin ailesine ait bir ev de oturuyoruz allah razı olsun ev verdıler bu konuda onlara diyecek hiç bişeyim yok ama ev verdiler diye herseylerine boyun egme gibi bir durumum söz konusu mu? ev verdiler diye haklarımı aramamam mı gerek? eşime bunu anlatmak çok güç burası benim çöplüğüm diye tutturmus gidiyor ben erkeğim sen buraya geldin gibi tavırlar sergiliyor evet ben ona gitttim ama bu tavırlar ile karsılasacagımı bılseydım gelırmıydım kım bıle bıle yakar ki geleceğini. ben işçi maası ıle gecinen bır anne babanın kızıyım bu durumdan asla gocunmuyorum cunku bızı kımseye muhtac etmedıler. aılemın gayrımenkulu tarlası bagı bahcesı yok ve esimin tarafı biraz varlıklı benı sureklı burdan vuruyor senın de aılenın malı olsaydı bılmem ne bu o kadar sacma ki asıl sacma olan esim olan beyfendı kendı emeği ile yaptıgı hiç bir sey yokken aılesının mal varlıgı ıle ovunmesi okadar basit bı mevzu ki. yine de bişey demıyorum bu dunyanın ustu varsa altıda var dıyorum. sonuc olarak yaklasık bır aydır aynı evın ıcerısınde konusmuyoruz bırseyler paylasmıyoruz ama etrafımızdakı kısılere ıse mutlu aıle pozu verıyoruz. artık o kadar yoruldum kı aynı evın ıcerısınde onu gormezden gelıyorum tartısmkatan bıseyler anlatmaktan gercekten sıkıldım en cok da canımı yakan ne bılıyomusunuz aııller yuzunden bir evlilik bitmek üzere.. cok uzun yazdım hakkınızı helal edin ve lütfen yardım edin. cıkıs yolu bulamıyorum bosanmayı kafaya takmıs durumdayım A