Arkadaşlar merhaba eskiden bir sürü Konu açmıştım. Sorunlarımı çözdüm diye şimdide bir güzel umursamaz olmayı öğrendim. Ne eşimi huyuna takıyorum. Ne eşimin ailesinin ne hayatıma takıyorum şu olmadı bu olmadı diye ohh ne güzel hayat be... Kafaya takmamak olayı dünyada ne büyük nimet miş. Rabbim herkesin psikolojisi bozulan şifa bekleyen herkese yardım etsin. ben ilaçsız sorunlarımı takmamayı öğrendim darısı herkesin başına..

Başkası yüzünden kendimi mutsuz edemem... 1 kere geldiğim dünyaya önce kendim mutlu olayım ki huzurlu olayım k. v benim yemeğimi temizliğimi veya beni herhangi konuda eleştirdi diye kendimi üzemem mutsuz edemem. Benim bir tanecik kocam beğeniyor dünya yansa umrumda değil... Başkalarının memnuniyetsizlik tamamen kendi düşüncesi yani beni ilgilendiren bir kısım yok...

Bacım erdin mi şunun sırrı nedir

İnsan en çok kendini yıpratıyor

Sırrını söyliyim en azından kendi tecrübemi söyliyim. Ben ilk önce rahatsız olduğumu söylüyorum. Ki bir kere söylemek yeterli li ben 5 kere mi söyledim bilmiyorum. Baktım anlayan yok ısrarla aynı şeyleri yapıyorlar. Huyu değişmiyor ve beni anlamaya empati yapmaya niyeti yok bundan sonra bende onu dinlemem kulaklarım değil duvarlar dinlesin dedim. Bu birinci yöntem mantıksız ve anlayışsız insanlar için geçerli bir durum. 2. yöntem eğer konuda bana laf çarpıyılıyorsa ben bu kadarım ben böyleyim yemeğimi eleştiriyor beğenmeyen yemesin. Başkasını övüyorsa kimi övüyorsanız o yapsın. Ütümü temizliğimi eleştiriyorsa beğenmediysen iz siz yapın yada oğlun temizlikçi bulsun... Deyip umursamaz cevaplar vermeye başadım. Ay o kadar rahatım ki karşı taraf ben dinlemiyorum diye sinir olmaya başladı baktı insan yerine koyan yok...