Kızlar benim kafam çok karışık. Eşim de ben de şu an çocuk istemiyoruz. Çocuk sevmediğimizden değil de ne zaman istediğimizden emin olamıyoruz. Çünkü bence bir ailenin hayatı çocuktan öncesi ve çocuktan sonrası diye ikiye ayrılır. Çocuğunuz oldu mu bir daha hayatınız asla eskisi gibi olmaz. Kötü anlamda demiyorum tabi. Demek istediğim, çocuk kendi düzenini getirir ebeveynlerine. Artık onun için yaşar, hayatınızın odağına onu koyarsınız, ona göre şekillenirsiniz.. Çocuksuz olmaz evet. Ama bir türlü o kararı vereceğimiz günü hayal edemiyoruz.. Hani diyorum ki, anlatamıyorum farkındayım, yani o çocuğa sahip olmaya ne zaman ve nasıl karar vericez bilemiyorum. Hayatımın hiç bir safhasında kendimi bir çocukla hayal edemiyorum. Şu kadar sene çalışırım, ev alırım kenara para koyarım sonra şu yaşa gelince çocuk yaparım diyemiyorum. Diyemiyoruz. Eşim de kendisini baba olarak düşünemediğini söylüyor. Ama ikimiz de biliyoruz ki koskoca bir ömrü çocuksuz tamamlamak olmaz.. Yeğenlerimizi, eşin dostun çocuklarını, yoldan geçen insanların bebişlerini bile seviyoruz. Çocuk sevilmez mi? Ama işte ikimiz de böyle bir dönüm noktasına girmeye korkuyoruz. Bu arada eşim benden 10 yaş büyük. Benim daha zamanım var ama onun açısından bakınca çok geç baba olacak eğer şimdi çocuk sahibi olmazsak... Öte yandan ikimizin de çalışması gerekiyor. Onca sene tahsil yapmışım elim iş tutsun diye. Üstelik ihtiyacımız da var benim çalışmama. Şu an çalışmaya ara verdim ama en kısa zamanda yeniden başlıyorum. Çocuğum olsa onu dadılara kreşlere bırakmak istemem. Anneanneye babaanneye bırakma fikrine de sıcak bakmıyorum, ikisi de yaşlı ve kronik rahatsızlıkları var. Hem çocuğumun yetiştirilmesinden bizzat ben sorumlu olmalıyım, herşeyi benden öğrenmeli diye düşünüyorum. E çocuk doğarsa nasıl çalışıcam? Üstelik çok yıpratıcı bir mesleğim var. Gecesi gündüzü yok. Öte yandan da şu anın aslında bebek için en uygun dönem olduğunun da farkındayım. Yaşım 25, anne olmak için güzel bir yaş. Geç anne olmak istemiyorum. Ama işin içinden çıkamıyorum! Bu halimizle çok mutluyuz, iki başımıza muhabbet kuşları gibi yaşıyoruz. Geziyoruz tozuyoruz, bazen geç yatıyoruz, bazen öğlene kadar uyuyoruz, kazandığımızı kendimize harcıyoruz, hayat böyle çok keyifli.. Kafamız çok karışık. Siz nasıl karar verdiniz çocuk sahibi olma vaktinin geldiğine? Ya da çocuk istediğinizden nasıl emin oldunuz? Hiç gözünüz korkmadı mı? Beyaz

Merhaba konuyu hortlatıcam ama çok merak ettim çocuk yaptınız mı? :)))