Canım benim yaaa... Hemen silkin bu korkulardan. Bak hepimiz aynı şeyleri yaşıyoruz. Bak şimdi sana bir örnek. Biz eşimle birbirimize sarılmadan, dokunmadan 5 dakika geçirmeyiz. Geçen televizyon syrederken o benim kucağımda yatıyordu. Derin nefes aldım ben bi ara. Pat, hemen kalktı, diğer kanepeye geçti. "Aşkım daraldın sen di mi?" dedi. Ne kadar yok bişey dediysem de inandıramadım adamı benneyaptımki. Düşün artık yani. Biraz da senin rahatını, bebişinin rahatını düşündüğünden kendi çapında önlemler almış olabilir yerimseniben Hemen tuhaf tuhaf şeyler getirme aklına. J julianne

Sekreter canım, kızlar çok haklı. Emin ol onlar bizim kadar bebişleri hissedemiyorlar. İçlerindeki baba sevgisi ve yaşayacaklarını düşününce heyecanlanabilirler belki ama o kadar. Kimbilir belki eşinin işle ilgili sorunları vardır ve bunları sana yansıtmak istemiyorsun. Benim annemin bile geçen başına kötü bir şey gelmiş ve bunu bana söylememiş, ben tesadüf sonucu öğrendim. Yani çoğunlukla bizi üzmek istemiyorlar. Sen de yanlış anlama eşini. O ilgisiz gibiyse sen ilgili gibi ol. O neşesizse, sen onu neşelendir... Ve kendi haline bırak. Emin ol bak bir süre geçince o da yeniden size dönecek, belki canını sıkan şeyi bile anlatacaktır.. Rahat ol canım... G

arkadaşlar ben bugün katıldım aranıza zannedersem benim sorunum hepinizden farklı 22+4 günlük hamileyim yaklaşık 1 ay önce bir akşam nefes alamıyorum diye kalttım o gün bugündür perişanım akşamları uyuyamıyorum boğazımda bir düğüm var aldığım bütün kiloları verdim doktorum psikoloğa yönlendirdi oda gebelik deprasyonundan bahsettin ama ben ağırını geçiriymuşum cipram diye bir ilaç verdi ama tehlikesi olabilirmiş şimdilik kullanmıyorum direnmeye çalışıyorum. ama ne yapacağımı da bilemiyorum aranızda böyle bir sorun geçiren varmı acaba?

Sekretercim yapma böyle güzelim, kendini boşuna üzme :teselli:. Benim eşim de öyle fazla oynamaz ki karnımla. tamam öper falan ama o kadar yani. Hem belki başka bir sıkıntısı vardır işle alakalı. Benim eşim 2 gündür 10da geliyor şantiyeden. Bin tane adamla uğraşmış akşama kadar, gelip pestil gibi uzandı. Tek istediği kucağımda yatmak, onun derdi bebek olamaz ki zaten. Düşünsene oğluşum oynadı o arada. 2 saniye tuttu elini karnıma. Yok oynamıyo dedi, bıraktı. Buna mı alınayım yani şimdi. Boşversene. Biz sadece bebişimizi düşünüyor, onunla yatıp onunla kalkıyor olabiliriz. Ama onlar öyle değiller ki. Sonuçta bebek onların içinde büyümüyor ki yerimseniben. Sadece bizim değil eşlerimizin de ruh hali değişiyor, onların da psikolojileri bozuluyor. Eve yeni katılacak ve de sürekli bizimle olacak bir bebek. Her ne kadar mükenmmel birşey olsa da, aşkımızın meyvesi olsa da, sonuçta bütün hayatımız değişecek, hatta şimdiden değişti bile ve o da bunu bin bir türlü düşünüyordur mutlaka. Bir de şöyle düşünmek lazım: onlar bizim hissettiklerimizi hissedemezler ki canım. Nasıl hissetsinler, bebişlerimiz bizim içimizde kıpırdanıyor. Onlar bu duyguyu anlayamazlar. Eşine biraz daha zaman tanı. Biraz daha büyüsün bebişlerimiz, hatta belki de doğuma kadar böyle sürecek. Bebeklerini kucaklarına alınca anlayacaklar bir takım şeyleri, o zaman oluşacak aralarındaki bağ. Şimdi adamcağızlar ne anlasın, anlarlar birşeyler ama bizim gibi olamazlar. Sakın üzülme ve de kendini gerip de eşini de huzursuz etme canımcım. Herşey düzelecek, sadece zamana ihtiyacımız var hepimizin. Eşin bu süreci çok farklı geçiriyor olabilir, işinde sıkıntı yaşayıp sana aksettirmemek için çabalıyor olabilir. Aklına kötü şeyler getirip huzurunu, mutluluğunu bozma a. s.. Emin ol ki eşlerimiz bizi eskisinden bin kat daha fazla seviyor, koca göbişlerimize rağmen. Nasıl sevmesinler, içinde ikimizin meyvesi var!!!!!!! :1rolleyes: Hayırlısıyla şu dönemlerimizi bir atlatalım herşey yoluna girecek göreceksin. Bir de bizler de biraz fazla alınganız bu aralar. Biraz da böyle düşünmemek lazım. Herşeyi tersinden anlayıp büyütüyoruz kafamızda. Bunu da düşün bence. Çok öpüyorum canımcım. Hadi bunaltma kendini daha fazla. :1hug: G

an an değişiyor ama genelde mutlu ve huzurluyum. yalnız olduğum zaman biraz sıkııyorum evim çarşıya çok uzak, eşime bağlıyım genelde. oda çalışıyor. bunalıyorum evde. yinede kendimi oyalıyorum. yalnız değilim aslında bebeğimleyim bunu düşünüyorum. eşimde çok mutlu. psikolojisi olumlu yönde değişti. kızımız hayatımıza çok şey kattı,360 derece değiştirdi ikimizide.:1hug: daha duygusalım oldum ama :1rolleyes::1rolleyes:

aslında ilk başlarda babamızda bize karşı cok ilgiliydi belki hala öyle ama sanırım bu sıralar bana ilgisiz geliyo üç gündür elini karnıma bile koymuyo kızlar buda beni fena etkiliyo işte. biraz içine kapanık bi kocam var benim bi sıkıntısı oldugu zaman gelip hemen paylaşamaz benle benim de canım sıkılmasın diye.. soruyorum bi sorun mu var diye yok bi şey deyip geciyo.. belkide bu yüzden ilgisiz geliyo bana.. yada bazı hamile bayanların yaşadıgı korkuda var bende acaba karnım şiştikce beni begenmeyecek mi düşüncesi oluştıu kafamda.. ilgi mi göster miyorum ona diye düşünüyorum ama hayır elimden geldigi kadar ilgilenmeye de calışıyorum ama yine de aynı.. bilmiyorum kızlar ya canımı sıkan bi şey acıkcası bu ve cok etkileniyorum bundan.. . push ; polipe

selam kızlar.. bu sıralar gercekten üzerinde durdugum bi konu acmışsınız.. şu ana kadar kendimi gayet iii mutlu ve huzurlu hissediyordum ama son 3 4 gündür kendimi cok gergin cok mutsuz hissediyorum aslında bi sebepte yok mutsuz olmam için ama dedim ya cok kötüyüm işte. aptal aptal şeyler düşünmeye başladım. mesela cok mu erken anne olmaya karar verdim die düşünüyorum agustos gelirse ewleneli bi yıl olacak daha... yada bu sorumlulugu almak beni ürkütüyo sanırım acıkcası herşeyden korkuyorum bebegime bakamamaktan ii bi anne olamamaktan hep bunları düşünüyorum. ha bi de daha önce söylemiştim dogum yapmaktan bunları düşündükçe acayip yıprandıgımı hisssediyorum. her şeye aglıyorum. sanki günler hiç gecmeyecek gibi geliyo ve karnım şiştikce daha da zor olacak herşey diye düşünüyorum. hele bu sıcak günlere denk geldi ya hamişlik atlatabilecek miyim diye düşünüyorum. cok fazla içime kapandım bu yüzden.. eşimle bile konuşamıyorum düşündüklerimi.. ve stresli olunca herşeye kızıp sinirleniyorum ki eşimle bile bu sıralar cok kavga eder oldum.. anlayacagınız bu sıralar gercekten psikolojik acıdan yardıma ihtiyacım oldugunu düşünüyorum.. hiç iyi degilim... J julianne

bende çok çabuk yoruluyorum ayakta fazla kalınca sırtım çatlayacakmış gibi agrıyor. önceden işlerimi çabucak hallederdim şimdi zoraki yapar oldum. birde bazen kalçam öyle agrıyor ki sizde de oluyormu bu? fater

degisiyor ruh hali mzaman zman ama, daha cok mutluyum.. bir iki kez co kabuk bisiy icin agladigimi hatirliyorum o kadar.. esim cok olgun birisiydi zaten ama daha bi baba olgunlugu geldi galiba... her konuda cok yardimci ve bana karsi dahada hassas. bu arada habire ogluyla temas icinde, sürekli eli göbegimde.. yada öpüyor hic durmadan:) simdilik iyi gidiyor yani, umarim hep böyle gider

ben bu aralar kendimi cok yalniz hissediyorum. onceden oyle gelmezdi ama gebelik duygusallığı galiba. genç kızken kaybettiğim annemi ozluyorum. kızkardesim var o da yurtdısında yasiyor. bir kadın en cok anne olacagi zaman kendi annesini ariyor sanırım. kayınvalidemler de ayrı şehirdeler doğum yapınca gelicekler sağolsunlar ama zaten çok yakın sayılmayız mesafe yuzunden. cok iyi 2 arkadasim vardi onlar da ev alip uzaga tasindilar uzun zamandir gorusemedik. esim benim en buyuk ve biricik destekcim. ay ağlama duvari gibi davrandim di mi. iyki sizi buldum arkadaşlar, yalnızlığımı dağıtıyorsunuz... G

sekreter hepimizde var gel gitler belki kimimizinki daha yoğun. Herşeyden önce şükredelim bu hediye için Allaha çünkü herkeze nasip olmuyor. birde asla bu çocuğu yalnız yapmadık yanımızda duran o aslan gibi baba adaylarına sımsıkı tutunalım. Artık sadece kağıtlarda kalmayacak evliliğimiz gözümüzün önünde nurtopu gibi bir meyvesi olacak. Daha hayat bize neler getirecek kim bilir ömrümüz olursa. bence hamilelik en kolayı çoçuklar büyüdükçe asıl zorlu yolculuğumuz başlayacak o yüzden şimdi bütün gücümüzü toplayıp silkinmeliyiz G

bahsettıgınız gıbı kalca ve bacak agrısını bırkac aydır sureklı cekıyorum sankı kemıgım batıyormus gıbı acı cekıyorum ama asıl kafama takılan her soylenen soz benı ıncıtebılıyor kotu nıyet aramıyorum duyduklarım karsısında ama cok etkılenıyor ve aglıyorum tv bıle ızlemıyorum psıkolojım kaldırmıyor dıye sankı dızı ızlerken bıle benı salak yerıne koyarak kandırıyorlarmıs gıbı gelıyor cok mu abartıyorum ben yaa kendıme engel olmaya calısıyorum ama maaleseffff AppLesma

Geçen gün, yolda giderken eşim 'Ne güzel artık üç kişiyiz biz' deyince gözlerimden yaşların boşalmasına engel olamadım. Zaman zaman böyle oluyorum, kızım tekme attığında, varlığını her hissettirdiğinde içimdeki duygu seline hakim olamıyorum. Ama çoğu zaman onun bana muhtaç olduğu o küçük günleri değil, büyük bir yetişkin olduğu günlerini hayal edip, onunla sanki büyükmüş gibicesine konuşuyorum, günlüğünü bile öyle yazıyorum. Onun yolunu bulacağına eminim. Ben küçücük kızımın kocaman günlerini hayal ederken o bana bağımlı hayata tutunmaya çalışırken, günler ikimiz için de geçmek bilmiyor sanırım. Durmadan kendimi telkin etmeye başladım. Onun hata yapmasına izin vererek, geçeceği yolları seçme hakkını ona verip, onu bu şekilde büyüteceğimi söylüyorum kendime. Umarım bunu başarabiliriz eşimle... Kızım olduğunu öğrenince onunla kurduğum bağ daha bir büyüdü gibi. Eşim daha çok sorumluluklarının bilincinde olan bir baba gibi, geçim, eğitim gibi reel şeyleri düşünürken ben kızımın duygu dünyasını hayal ediyorum, evet kimi zaman bana da çok saçma gelse de :)) Yani benim düşüncelerim de pek sağlıklı değil kızlar :)) Haa bir de doğum korkusu tabii ki. Nasıl yapacağım diye kıvranıp duruyorum sonra kendimi yatıştırıyorum, sanki bebeğini doğuramamış anne mi var. Hangi bebek içeride kaldı ki diye :) Alt tarafı 3-5 gün acı çekeceksin diyorum. Umarım hayırlısıyla kucağımıza alırız bebeklerimizi... polipe

sevındım desem bencılce bır davranıs mı olur bılemedım sımdı -tatlicadiarzu- yanı sunun ıcın ben bu sorunun sadece bende oldugunu dusunuyordum baskalarınında benım gıbı bır ruh halınde olması durumun kurtarılabılırlıgı acısından benı sevındırdı esım doguma kadar artık cok kısı ıle gorusmeyecegımızı soyledı bana ama ben yıne de uzulecek bırseyler bulabılıyorum durup dururken adama kustum sonra barısma ugraslarına cevap vermedım sımdı de naz yapıyorum ınsa allah bebısler gelırken elımızdekı kocıslerden olmayız demeye basladım txuxlay

Canım çok geçmiş olsun. Ben yardım edemeyeceğim, çünkü ilk defa duyuyorum böyle birşeyi. Allahım yardımcın olsun. İnşallah çabucak atlatıp, hamişliğinin keyfini çıkarırsın. Dualarım seninle. :1hug:a. s. a. s. A

hamılelıgıme halen ınanamadıgımı oncelıkle soylıyım. esım cok olgun bırıdır ama heyecanını bellı edemıyor. bana karsı davranısları da degıstı merak eden, ayagıma terlıgımı getıren, gece uyurken gobusume elını koyan biri oldu. bense cok duygusal oldum. bazen gozumu kapatıp banyosunu yaptırmısım emzırmısım kokluyorum kokusu burnuma gelmıs yatagına yatırdıgımı dusunuyorum ve tabı ıkı gozum cesme ama tarıf edılemeyecek bır duygu hamılelık usgde buyudugunu gormek, el sallıyor mınık kusum ıcımı tarıfsız bır mutluluk kaplıyor duygularım boyle

Gerçekten güzel bir konuya değinmişsiniz.. Hemen hemen herkes aynı olmasa da benzer şeyler yaşıyor anlaşılan.. Zaman zaman değişiklik gösterse de ben de genelde mutluyum.. İlk zamanlar çok duygusaldım ve aptalca şeylere bile hemen ağladığımı hatırlıyorum.. Bu aralar yok öyle bir şey.. İlk başta içindeki mucizeyi anlamaya çalışıyordum, o kadar inanılmaz bir şey ki bu.. Sonra sonra annelik duyguları başladı.. en sevdiğim şeylerden vazgeçerken, bunun için hem kendimle gurur duyup hem de eksikliğini hissettiğim şeyler oldu.. babamız çok anlayışlı davranmaya çalışıyor.. her şeye daha fazla dikkat edip beni üzmemek için elimden geleni yapıyor, ama sonuçta o da insan ve şimdiye kadar bir iki kez o da birazcık olsun isyan etti ama genelde çok iyi tabii. bizim çin takvimine göre oğlumuz olacaktı ve biz farkında olmadan kendimizi bu aptal takvime o kadar inandırmışız ki, kız olduğunu duyunca şaşırdık ilk baştaa.. eşim hep, kız çocuklarını büyütmek daha zor, nasıl yapacağız, onu tehlikelerden nasıl koruyacağız gibi duygulara kapıldı.. ben ona göre daha rahatım.. bizde roller biraz değişik.. genelde ben onu telkin ederim ve bu konuda da ben hep "biz iyi anne baba olacağız, iyi çocuklar yetiştireceğiz" deyip duruyorum ama yalnız kaldığımda ben de korktuğumun farkına varıyorum.. ama sonra bebeğimizi düşünmek, onun büyüdüğünü, anne dediğini, koşup oynadığını düşünmek inanılmaz iyi geliyor.. eşim sürekli karnıma dokunup öptükçe çok mutlu oluyorum.. bu güzelliği yaşattığım için kendimle gurur duyuyorum.. bazen vücudumun değişmesini yadırgıyorumm. acaba eşim beni bu şekilde de beğenecek mi, benden uzaklaşacak mı diye düşünmekten kendimi alamıyorum ama hepinizi belirttiği gibi bunların hepsi gelip gidiyor.. bu nedenle aslında bizim durumumuz tam anlamıyla med-cezir..

ben de Gülter'e katılıyorum.. Aslında gerçeği bilyior olmamıza rağmem yine de kabullenemiyoruz.. Bu dönemin doğasında var bu arkadaşlar.. O yüzden gerçekten de en iyisi meşgul olacak bir şeyler bulmak.. İnsan bir şeyle uğraşırken düşünmeye vakit bulamıyor çünkü, ama yalnız kaldığın an başlıyorsun kurmaya.. geçecek arkadaşlar geçecekk. bence bugünler en güzel zamanlarımız.. geçen gün eşimin yönetizisi bana "hamilelik dönemi kadının en güçlü olduğu dönem. Bu nedenle bu süreyi iyi kullan" dedi.. Gülüp geçtik ama doğru gerçektenn.. Biz de öyle yapalım, tadını çıkaralım.. bırakın üzülmeyi.. :teytey: AppLesma

Morcadı. Okuyunca hüzünlendim gerçekten. İnsan ailesine hakikaten çok ihtiyaç duyuyor böyle zamanlarda, arkadaşlarına da En kısa zamanda yakın ama çok yakın arkadaşlar edinmeni kalpten diliyorum... Gerçi annenin, kardeşlerinin yerini hiç bir şey tutmuyor ama... Allah sabır versin.

Kısaca özetlemek istiyorum. Yazılanları okuyorum ve şunu fark ettim; Hepimiz endişeli bir hal aldık, duygusallaştık, ara sıra eşimizden şikayetçi oluyoruz, hamilelik zor gelsede sabırlı olmaya çalışıyoruz, dilimizden dualarımızı eksik etmiyoruz... Ama gördüğüm kadarı ile ağlayıp sızlayıp haline dert yanan yok, yani hepimiz kendimizce bi şekilde olgun ve mantıklı düşünmeye çalışarak sıkıntıların üstesinden gelmeye ve kendimizi toparlamaya çalışıyoruz. Helal olsun bize. Hey anne adayları, iyi bir anne olabilecekmiyim yada bu süreci nasıl atlacağım diye endişeleriniz var genelde ama maşaallah hepiniz de çok cesur kadınlarsınız :) AppLesma

cok degısken ve krmasık bır ruh halı ıcerısındeyım bır gun heyecanlı bebegım ıcın kıpır kıpır dusuncelerde olurken ertesı gun ıhmal edılmıs, sısko ve bebegımın beslenmesıne dıkkat etmeyen bırısı oldugumu dusunuyorum esımın ıslerının yogunlugu da ondan beklentılerımı cogalttı sanırım son bır haftadır aksamları gec gelmek zorunda kalıyor ve cok yorgun oluyor geldıgınde oncekı gıbı ılgısı cok yogun olamıyor maalesef ve buı benı cok uzuyor cok alıstım bana karsı ılgısıne ve artık ılgı ıstegımı acıkca soyler oldum ama adamcagız da cok yorgun oluyor uzulmemem ıcın yataktan kalkıp ılgılenıyor benımle ama bu da benı tatmın etmıyor su noktada mutsuz hıssedıyorum su an kendımı :çok üzgünüm: G

Ben de, eşim de tuhaf duygular içindeyiz. Hala tam olarak olayı idrak edemedik açıkçası. Tabi ben eşime göre çok daha ilerideyim. Geçenlerde tuttuğum günlüğe birşeyler yazmasını istedim. "Ben bişey hissedemiyorum ki canım, ne yazayım" dedi. Sanırım kucağına almadan anlayamayacak benimki, Ya da tekmelerini falan hissetmeden. Ben daha bugün tekmelerini hissettim. Her attığında ağlıyorum :). İnanılmaz şeyler yaşıyoruz sonuçta. Bir mucizeye tanıklık ediyoruz. Ama benim eşim hala beni bebekten üstün tuttuğunu, bana bişey olur diye çok endişelendiğini söylüyor. Ona göre ben oğlumuzdan daha önemliymişim. Tamam çok seviyor tabi ki de ama daha tam olarak babalığı idrak edemediğini söylüyor. Ben de ona hak veriyorum. Ben daha anneliği idark edemeden o nasıl bir anda baba olsun ki. Tuhaf işler bunlar gerçekten. Canım meleğim içimde kıpırdıyor. İnanılmaz bir şey. Ama bi yandan da benim herşeyim değişmeye başladı. Vücudum tuhaflaştı, kafamda binlerce soru var, bebek yapmayı çok istememe rağmen, acayip bir fedakarlık olduğunu anlayamamıştım. Daha şimdiden tüm hayatım değişti. Tekrar eski halime nasıl dönerim, eşimle bebekten sonra nasıl bir durumda olacağız, bebeğime iyi bir anne olabilecek miyim, bunu yaparken eşimi ihmal edecek miyim, ona iyi bir gelecek kurabilecek miyiz ve daha bir sürü muallakta kalan şey beynimin içinde dönüyor. Tüm bunları düşünürken birden bebeğimin yüzünü hayal ediyorum, herşey siliniyor beynimden :). Ama sonra doğum aklıma geliyor, gene korkular başlıyor. Yani ben henüz ne yapacağımı, nasıl davranacağımı bilemiyorum kızlar. Bazen kızıyorum kendime. Anneme korkularımı anlatınca gülmeye başlıyor, bi yandan da kızıyor bana. "Biz hiç böyle şeyler düşünmedik, hamile kaldık, doğurduk, büyüttük" diyor :). Belki ben biraz manyaklık ediyorum bilemiyorum ama bebeğim benim herşeyim, onu öyle çok istedim ki, her şeyi düşünüyorum. Tabi o arada kendimi de. Bu kısmı anlayamıyorum işte. Bende bir eksiklik mi var diye kızıyorum kendime. Yani vücudum çok mu bozulacak, eşimle eskisi gibi olabilecek miyiz diye düşünürken bencillik mi ediyorum diye düşünüyorum. Amma yazdım ben de değil mi? Ne çok biriktirmişim. Sizler de yazdıkça ya daha beter bunalım olacam ya da benim gibi olan birileri de var deyip biraz da olsa rahatlıycam sanırım.

sekreter ciğim kocana sormazsan öğrenemezsin bi sıkıntısı varsa. Ama eğer bi sıkıntısı yoksa bu halleri gayet normal kolay değil oda baba oluyor kafasından neler geçiyor nelerden korkuyor nelere seviniyor bilinmez. mesela bizim babamızın bugünlerde iş ile alakalı sıkıntısı var ruh gibi evin içinde. Değil o bizle ilgilenmek kendinden habersiz dolaşıyo. Ama kızımla ben asla babamızı yalnız bırakmıyoruz elimden geleni yapıyorum. o yok kilo aldım yok kocam beni beğenmiyomu muhabbeteine hiç girme. EMin ol erkekler çok ama çok gerçekçi hiç bir kadının 36 beden hamile olamayacağının alınan kiloların doğanın kanunu olduğunun farkında. O dediğin ancak kadınların yapacağı cinsten evham. bu süreci sadece sen yaşamayacaksın onunda çalkantılı bi ruh hali olacak 9 ay. O yüzden lgisizlik koymayın bunun adını lütfen

aslında evet psıkolojım su an hıc ıyı degıl benı cok sevdıgını, benı ve bebegımızı sureklı dusundugunu herseyı bılıyorum ama sankı bıraz daha ılgı beklıyorum ama ben soylemek zorunda kalmadan hormaonal sanırım onceden benı ılgısı ıle bogardı kocam o kadar cok severdı kı hanı severken olduren cınsınden sımdı bebege zarar gelecek dıye mıncıramıyor benı ona da anlayıs gostererek dusunmemeye calısıyorum ama herseyden once esım gelıyor benım ıcın alıs verıs ıslerı bana gore degıl cok heyecanlanıyorum bebıs ıcın bırseyler gordugumde baslıyorum aglamaya sonrası da carpıntı vs. oluyor onun ıcın bebegıme kavusana kadar ben bır sey almayacagım zaten annem halledıyor o ıslerı uyku halınden kıtap okuma moduna henuz gecemedım ben ama bugunlerde kocaman olan kıyafetlerımı ıncık boncukla suslemeye kalktım o da becerıksızlıgımden parmaklarım delık desık oldu ıgne sayesınde G

Belkide eşlerimiz bizi "bizim düşündüklerini sandığımızdan" daha çok düşünüyorlar he ne dersiniz, belkide bu yüzden bize ufacıkta olsa zarar vermek istemiyorlardır ve uzaklaşıyorlarmış gibi geliyordur bize, belki bunalımlı ahlı vahlı bi hal aldığımız için bizi sıkmak istemiyor ve istemediğimizi sandıkları şeyleri sanki bize zorla yaptırmış gibi olmakta istemiyorlardır... Düşündüğümüzden daha da ince olabilirler mi acaba :)))) Eğer böyleyse onlara böyle olmadığını anlatmak lazım belki de. Belki konuşarak belki davranışlarla, bi kere şuna eminimki evde hastalıklı, pasaklı, bakımsız, ilgisiz ama sürekli ilgi alaka bekler vaziyette dolaşan bi karım olsun ben şahsen istemezdim erkek olsaydım. Aksine hamile haliyle bile bana aşkla baksın, bana ihtiyaç duymadan kendi ayakları üzerinde dursun, benimle ilgilensin isterdim herhalde :)))) Erkekler herzaman ilgiden hoşlanır bayanlar, işte bu yüzden kadınlar hep güçlü olmak zorunda maalesef ki... Ben ne zaman sıkıntıya düşsem, hemen toparlanmaya çalışırım gururdan mı ne, asla aciz gözükmek istemem, ne eşime ne de çevremdekilere karşı, hele şimdi bebeğim için kere çaba harcıyorum kendimi ayakta tutabilmek için... A

Anne Adayları, Bebeklerimiz, doğum, hastane, giysiler... ve daha bi çok şey hakkında çok yazışma var. Peki ya hamilelik psikolojisi. Nasıl hissediyoruz. Anneliğe hazırmıyız? Eşimizin tutumu. Kendimiz, sağlığımız hamileliğim ve daha sonrası için neler yapmalıyız. Bunlardan da bahsetmek, mutluysak mutluluğumuzu, mutsuzsak da mutsuzluluğumuzu birbirimizle paylaşmak güzel olmazmı? Gerçekten hamileyken kadınların psikolojisi değişiyormu? Doğal olarak erkeklerinki de? :uhm: