Merhaba kk.. 20'lerinde 97 kiloları görmüş, çocukluğundan beri yılları diyet yapmakla doğrusu yapmaya çalışmakla geçmiş bir kızdım. 16 yaşında anoreksiktim.. 32 kiloyu görmüş, mezardan çıkmış gibi görünüyordum, çok hastaydım, ayaklarım, midem.. yürüyemiyordum bile, kucakta taşıyorlardı beni.. hastanelerde yaşıyordum.. Kısacası ölüyordum.., Ben de dahil etrafımdaki herkes benden ümidi kesmek üzereydi.. Tedaviyi kabul etmiyordum çünkü hastalığımı kabul etmiyordum.. Sonra babamın "ya kendini toparlarsın ya da seni zorla hastaneye yatırırım, okul filan da bitti.. unut demesiyle "bana dank etti tamam baba dedim bir ay ve o bir ay içerisinde aldığım kiloyu anlatamam.. kendime işkence ettim.. Tabiki bana diyetisyen psikolog kontrolünde bu işi yapmamı söylüyorlardı ama ben tabiki kabul etmiyordum.. herkese benikendi halime bırakmalırını söylüyordum.. önüme geleni yiyordum.. Yeni bir hastalığa adım attığımın farkında bile bile değildim.. Ve artık bir aşırı, çatlarcasına yeme sendromuna geçiş yapmıştım.. Genellikle anoreksiya devamında görülen evre.. Ve sonrasında tabiki bir bakmışım bulumik olmuşum.. Bunların tek sebebi kendimi yıllarca diyete zorlamak, Kendimi bir şeylerden mahrum bırakmaya çalışmakla oldu.. Buradan bunu okuyan herkese yalvarıyorum.. Lütfen ama lütfen kesinlikle diyet filan yapmayın.. Hangi yaşta olursanız olun.. Belki ilk aylar belki de ilk yıllar her şey yolunda gibi görünse de ileri de acısı çıkıyor bunların.. Çünkü diyet yapmak insan doğasına tamamen aykırı.. hele hele de öyle düşük kalorili, düşük şekerli, karbonhidratlı diyetler asla ve asla... Bir insanın uzun dönemde 1600 gibi kaloriler ile yaşaması çok zor.. Bazı diyetisyenler 1200 - 1500 kalorilik diyetler veriyorlar.. İnsanları aç bırakıyorlar resmen.. Neden insanlar sürekli diyet yapmaya çalışıyor.. biri bitiyor biri başlıyor.. Bir türlü tutunamıyorlar.. çünkü sağlıklı bir insanın alması gereken kalori bundan çok çok daha fazla.. Tüm bu yanlış yönlendirmeler yedi bitirdi beni :) Karbonhidrat kilo yapar saçmalıklarına asla inanmayın, Düşük yağlı olduğu sürece doyana kadar yemeliyiz.. İnsan beyninin bedenin şekere karbonhidrata ihtiyacı var.. Bana hep böyle dediklerinde.. Tabi tabi derdim.. Ama haklılarmış Ben bunların ne zaman mı farkına vardım bundan 2-3 yıl kadar önce gerçek bir iyileşme yolunda ciddi adım attım ve kalori shesabı, macro hesabı vs yapmadan doyana kadar yemeye karar verdim.. Sağlıklı şeyler yiyin.. Daha çok bitkisel düşük yağlı, sağlıklı besinler.. Sağlıklı şeyleri çoğunlukta yiyorum çünkü bu benim yeme alışkanlığım.. Canımın çektiği şeyler sağlıklı şeyler.. Belki bir iki gün çok yiyorsam ertesi günler canım çok yemek istemiyor.. İnanın bedenimiz bizden daha akıllı o ger şeyi bizden daha iyi biliyor.. Doyana kadar yiyip kilolarımı verdim.. Elbette iniş çıkışlarım oluyor3-5 kilo gibi.. (mesela 1.5 ay önce işten ayrıldım ve evde oturmaktan 5 killo aldım 60 olmuşum ) Bazı haftalar doymak bilmiyorum ve sadece yiyorum Sonraki haftalar bazen sıradan oluyor bir bakmışım kiloları geri veriyorum..(Bu arada hip0tiroidim ilaç kullanıyorum.. öyle canavar gibi metabolizmam yok yani).. şimdi 26 yaşındayım yemekle güzel fazla güzel bir ilişkim var şükürler olsun.. Anoreksiya, binge eating , bulumia.. bunlarla yaşamanın ne demek olduğunu sadece bu durumu yaşayanlar anlar.. Öyle masallardaki gibi birden bire iyileşmedim.. Atlatmam üzerine toprak serpmek asla kolay olmadı.. bu aylarımı, yıllarımı alan bir süreç oldu.. Ama başardım.. Bu bir mental hastalık olduğu için izleri hep kişide kalacak ama benim için bitti.. "A kız ne güzel çok fit belki bir iki gün şaz yesem iyi olur " gibi anlık düşünceler nadir de olsa fısıldanıyor kulağıma " Sadece he he diyip geçiyorum o düşüncelere.. Artık mutluyum gerçekten.. Uzun bir yazı oldu ama Yazmak, bahsetmek istedim, belki aramızda böyle durumlarla mücadele edenler vardır... bunları duymaya ihtiyacı olanlar vardır.. Umarım benim hikayemden herkes alması gerekeni alır.. Son sözüm "Diyetlerden uzak durun". Sağlıcakla kalın