Sultanım; Sana dair çok şey okudum, dinledim. Hepsi senden öyle güzel bahsediyor ki.. Okudukca hayran oldum sana, dinledikce mecnun. Birini görmeden sevmek mümkün olamaz diye düşünürdüm. Yanılmışım. Seni okudum, dinledim, tanıdım. İşte o zaman sevginin en büyüğünü sana duydum ben. Hasretin en zorunu sende çektim. Seni herşeyden herkesten çok özledim... Sen hiç ben dememiş, hep ümmetini düşünmüşsün. Sen Alahın sana her zaman yar ve yardımcı olacağını bilmiş, yapılan hakaretlere işkencelere boyun eğmemişsin. Elerini ayaklarını yara içinde bırakmışlar... Nasıl kıydılar ki sana sultanım? Ne istediler senden? Bilmiyorlar mıydı senin Allaha olan aşkını. Bilmiyorlar mıydı senin son nefesine kadar Allah birdir diyeceğini... Bilemediler.. Senin vazgeçeğini düşündüler.. Sen içinde yanan alah aşkıyla her engeli aştın.. Seni çok seven ashabın her zaman arkandaydı. Küçücük bir örümcek bile senden yanaydı... İnandın, aşıktın çünkü.. Allaha islamiyete ümmetini aşıktın sen. Ve hiçbir gücün bu aşkı bitiremeyeceğini çok iyi biliyordun.. Asrı saadette yaşayamadığım için üzülüyorum sultanım.. seni gören tanıyan çocuklara imreniyorum.. hani sen çocukların başını okşarmışsın ya, keşke diyorum o mübarek ellerin benim başıma da dokunsaydı.. güzel kokunu bende duysaydım... Rabbimin merhametini, cennetin güzelliğini, alah için dökülen gözyaşının kıymetini senden dinleseydim... Namazın tadını, orucun ruhumuzu nasıl doyurduğunu sen anlatsaydın bana... Özlüyorum peygamberim, hem de çok özlüyorum. Bir gülün kokusunda bir tomurcuğun çiçek açışında arıyorum seni. Vuslat vakti gelecek elbet biliyorum. Ama seni görmeden bu isteyen seven yüreğim, görünce nasıl dayanacak işte orasını hiç bilmiyorum...