Anladığım kadarıyla kendinizle mutlu olamıyorsunuz. Çivi çiviyi söker derler ya, belki de hayatınıza yeniden birini aldığınızda eski acılarınızı unutacaksınız. Eğer bunu yapmaya gücünüz yoksa da kendinizle mutlu olmayı öğrenmeniz lazım, o güç içinizde, kendi kendinizin ilacı olmalısınız

Sizde de aynı şey oluyor mu dünyanın bı ucuna da gitsem sürekli kafamda derdim tatillerde bile bı keyif almadım bana yapılan haksızlıklari unutamıyorum ki mutlu olup hayatına devam etmesi gereken benken beni uzenler çok çok mutlu

Selam canım ben de aydır bekarım.. 10 yasında oğlum var doktora gittim ilaç kullanıyorum.. ben de senin gibi hak etmediğim seyler yasadım. Ayrıldık 2 ay sonra niaşnlandı şimdi evli.. ben 6 aydır boşlukta ilaçla ayaktaydım. Ama en buyuk dayanagım oğlum oldu iyiki var.. ve inan çok rahatım suan. İyiki bitti diyorum düşünme çok t yönlerini düşün mutlu olacagın seyler yap ve hayata küsme hayatına yeni kişiler al sev aşık ol.

Nerden biliyorsun Cok mutlu olduğunu miş gibide yapıyor olabilir Allah birakir mi hiç zalimin yanına ettigi zulmü... bu acı yaşanacak diyecek birşey yok çok ama çok zor bir dönem ama ilaçla ama psikologla ama depresyonla acını yasayacaksin sonrasında zaten hissetmeyeceksin bile

bi ara bende böyle olmuştum, herkes mutlu, ben değilim diye diye kendimi yedim -çalışıyorsanız kursa gidebilirsiniz, mesleğinizle ilgili yükseltme sınavları oluyorsa onlara bakabilirsiniz, eğitiminizi yükseltebilirsiniz -kitap okuyun, spora başlayabilirsiniz -sosyal medya hesaplarınızı kapatın bi kere, ilk adım o, kimse instagrama ağlarken fotosunu atmıyor, bakıyoruz "aa herkes çoluğu çocuğu işi gücü harika, ben komple g.. m " diye düşünüyorsun yapma " ben o dönem arkadaş edinme uygulamalarına sarmıştım, yeni insanlarla tanışınca zamanla geçmişti.

Aynen öyle.. o evlendi mutlu hayatına devam edio. Ben onun borçlarıyla ugrasıom.. nereye gidersem ne yaparsam yapayım tabiki hep aklımda keyfim kaçıo neden ben diyorum.. ama üzülmüyorum böyle de mutluyum, yasadıklarım zoruma gidio evet ama inan zamanla geçio.. kolay değil ama hayat devam edio

28 yaşındayım bir evlilik yaptım. Bir yıldır da bekarım. Bir yıldır gezmedigim yer kalmadı görmediğim ortam kalmadı. Ne yaparsam yapayım eski neşem yerine gelmiyo psikoga gittim. Çok düşünceli ve takıntılıyim falanca bana neden böyle kötü davrandı diyip kendimi yiyip bitiyorum. bazen uyuyamıyorum düşüncelerden. Beni uzenler benden daha mutlu. bana önerilen herşeyi yaptım farklı ortamlar psikolog terapi hiçbiri iyi gelmiyo. Bu hayatta hep üzülen ben mi olacam hiç bı iyi birşey benim içinde olmayacak mı sabır derler nereye kadar sabır inanın sabrım bile yoruldu. Yani o kadar umudum yok ki bu hayattan ancak olabilir. Hayalleri yıkılmış depresyonda olan arkadaşlar bana yardımcı olun lütfen lütfen acımı küçümsemeyin herkesin derdi kendine ağırdı r T

Bende isterim biri olsun ama yok malesef bizde boşanan kıza acıyarak bakiyo eksik gibi bakiyorlar evet çok yanlış bı düşünce ama öyle bir yıldır çıkmadı kimse karşıma. Biraz da kendimi koruma çabasındayım. Kirilmaktan güvenimin tekrar yıkılmasını istemiyorum