İnşallah sağlıkla gelsinde dünyaya :)

Evde yalniz kaldigin icin dusunmeye yol aciyor Buda seni ister istemez etkiliyor Varliklari zaten zarar bu es ailesinin Bizimde hamilelikte tek kavgamiz onlardi bebek icin korkma ama gene de sen stres yapma kafani hep oyalamaya calis

Rahatlayın... Bende gebeliklerimde çok sinirliydim sürekli birşeylerre patlardım.. ama bu size ve bebeğinize zarar sakin olun evde yapabileceğiniz altivelere araştırın, madala boyama, kitap okuma, bebeğinize günlük yazma, diziler izleme gibi gibi emin olun o minik canavar doğunca böyle sakin sakin bişeyler yapmayı çok özleyeceksiniz :)

Canim seni çok iyi anlayarak o ruh halini iliklerime kadar hissederek okudum. Maalesef o ruh halinin bir süre daha geçmeyeceğini söyleyeceğim. Eşimle etmediğimiz kadar kavgayı hamileligimden sonra ettik bazen ağzımdan çıkan cümlelere kelimelere ben bile şaşırıyorum sakinledigimde çok pişman oluyorum. Eşimin ailesi hamileligim boyunca hiçbir destek göstermedi ne arayıp sorarlar ne de herhangi bir bebek ihtiyacı karşıladılar, benim ailem annem bizim için bebek için sürekli maddi manevi cabaladikca onların o tutumu iyice bana batmaya başladı. Tek avantajım eşimin de bu durumun farkında olması ve bu konuda patladığımda haklısın diyebilmesi.

Hanımlar hamilelikten diye düşünüyorum, bu günlerde ne kadar geçmişte kalan aman önemli olan huzur canı sağ olsun falan diyerek görmezden geldiğim şey varsa hepsi durup durup aklıma geliyor.. Özellikle eşimin ailesine karşı aşırı bi savunma ve öfke geliştirdim, resmen kinleniyorum desem yeridir.. Önceden olsun dert değil dediğim hatta eleştirdiği zaman kendi anneme bile büyütme işte anne diye kızdığım şeyler şimdi resmen içime oturuyor aklıma gelip gelip.. Sanki haksızlığa uğradığım ne kadar olay varsa bütün gemileri yakacak gibi insanlara rest çekmek, hayatımdan silip atmak istiyorum.. Biliyorum bir şey desem etsem pişman olurum ileride kendime engel olmak için kasım kasım kasılmaya başladım artık. Nasıl rahatlayacağım, nasıl aklıma gelen seylerden kaçacağım.. Birde bulunduğum şehirde 1 kişiyi bile tanımıyorum eşim olmasa yapayalnızım diyebilirim gezme görüşme tanışma şansım pek olmadı şmdi de zor eşim iş dışında elinden geleni yapıyor ama ben evde deliye dönüyorum o yokken daha önceki düşük yüzünden korkuyorum bi yandan da bu seferde bir şey olur diye.. Kafam karmakarışık ne yapacağımı bilemiyorum.. H E