Tek tek alıntı yaparak cevaplamayı bilmiyorum. O yüzden hepinize toplu cevap veriyorum. Çok teşekkür ederim hepinize... Geçtiğimiz hafta o kötü psikoloji ile biraz eşimi biraz da kendimi dinlendirmek adına dışarı çıktım. Sonra ablamlar bana müdahale ettiler. bir psikatr la görüştüm. sonra da yeni bir kadın doğum dr na gittim. Şimdi inanılmaz rahatım. O hallerimden uzaklaştım çok şükür. Dr baya rahatlattı beni. ALLAHe şükür. hepinize çok teşekkür ederim. sizlerle paylaşayım istedim. Beveğimin beşiği geldi. Kıyafetlerinide yıkayıp ütüledim. Ev temizliğim kaldı bir tek. Bir de hastane çantamda eksikler var... B

ben tüm kadınların hamile kaldıklarını öğrendiği andan itibaren annelik psikolojisine büründüğünü sanırdım nitekim bende öyle oldu ve ilk kez senden böyle bir tepki gördüm doğuma bu kadar kısa zaman kalmışken hala kabullenememen açıkçası beni hem şaşırttı hemde üzdü. şimdi geçmişe dönüp bakıyorum da, ben hamile kalmadan 2 ay önce beynimde tümör olduğunu öğrendim ve hiç bir şekilde hamile kalamayacağımı söyledi dr. lar inanır mısın ben hastalığım için değil anne olamayacağım için günlerce ağladım. üstelik hastalığımı öğrendiğim günün ertesi eşim iş için şehir dışına çıkmak zorunda kaldı ve 2 ay gibi bi süre kaldı inanılmaz zor geçti tabi benim için o süreç. sonra Allah o kadar büyük ki hemen hamile kaldım yani hastalığı öğrendikten sonraki ilk denemede ve hala da şükrediyorum rabbime bana bu duyguyu yaşattığı için o kadar kötü ağrılar çektim ki anlatamam ama bebeğim bana güç verdi ve inanır mısın bir ağrı kesici bile almadım yavruma zarar vermesin diye. beni iyileştiren bebeğim oldu. onu sevdikçe sevdim görmeden aşık oldum yavruma. bence senin iraden çok önemli kendine ancak senin sözün geçer biz ne dersek diyelim senin içindeki ateşi söndüremeyiz. bebeğini sevmeye çalış onun sana emanet edildiğini unutma istesende istemesende ona bakmak zorundasın. bi kere girmişsin bu yola. geri dönüşü yok. şimdi işleri daha da kötüleştireceğine iyileştirmeye bak. Allah yardımcın olsun. A

Merhaba arkadaşlar... Ben de 32 haftalık hamileyim.. HAmile kaldığım günden beri neredeyse her gün ağlıyorum. Psikolojik olarak ciddi bir çöküntü içindeyim. Bebekte hiç bir sorun yok. Hamd olsun. Ama buna seviniyor muyum gerçekten bilemiyorum. İlk aylarda düşmesini bile bekledim. Çok isteksiz mi hamile kaldım? galiba. Eşim çok istekliydi sadece. Bir kerede tutmaz herhalde dedim. Ama tuttu. Bıunca bebek bekleyen, arayan varken neden böyle olduğum konusunu sorguluyorum sürekli? kendime telkin vermeye çalışıyorum ama aşamıyorum. Eşim son derece anlayışlı buna rağmen anlayışlı davranmasına bile tahammül edemediğim oluyor. Sürekli mutsuz ve huzursuz dolanıyorum. o kadar neşeli geldiği halde eşime haksızlık ediyorum biliyorum bu beni daha agresif yapıyor. İş hayatıma son verdim bebek için. Eşmle ortak karararımızdı. İşimi çok sevmeme rağmen ayrıldım 6 cı ayda... 1.5 aydır evdeyim.. Ve sanki herşey kötüye gidiyor... Sİzleri burada okudukça kendimden daha çok nefret ediyorum. Ben hiç sizler gibi hevesli değilim. Bebeğime isteyerek bir badi bile almadım. Ona karşı neredeyse hiç birşey hissetmiyorum. Ve bu nötr hal beni daha çok sinir ediyor. ALLAhın beni başka bir şekilde cezalandırmasından korkuuyorum. BU kadar nimetler içindeyken... Gece yarıları sürekli ağlıyorum. Hatta şu an bile ağlıyorum. Ve sürekli eşimi yıpratıyorum. İlk hamile kaldığımda bu dengesizliklerim başladı. bir hafta evden dışarı çıkmadana ğladım. o dönemde bir psikolğa gittim ama beni beklettiği için sinirlenip çıktım. Sonra bir başka randevu aldım başka bir dr dan o dönemde biraz düzelir gibi olmuştum. İptal ettim. Şimdi neredeyse doğuracağım. Ve bu günlerde çok daha fenayım. Hamile olmasam herşeyi bırakıp gideceğim neredeyse... ne yapacağımı hiç bilmiyorum ((

canım öncelikle kendini suçlamayı bırak. çünkü insan hislerine ket vuramıyor ki. kimi insanlar hamilelikte ya da doğum sonrasında depresyon tarzı rahatsızlıklar geçirebiliyor. etrafımda bunu yaşayan arkadaşlarım da oldu o yüzden seni tamamen anlayamasam da en azından yaşadıklarını gözümün önüne getirebiliyorum. bence bi uzmandan yardım al psikolojik olarak. mutlu bi hamilelik mutlu bi ebeveynliğin ilk ve en önemli şartı.

Hepinize teşekkür ederim. Okuyup bir de yorum yazmışsınız. Rabbim kimseye yaşatmasın bu yaşadıklarımı. Hepiniz haklısınız ve gün içinde defalarca kendime söylediğim şeyler bunlar. Ama gelip görün ki içimde olanları ben izah edemiyorum. ALLAH hepimizin yardımcısı olsun... Zavallı kızım doğarken ben gibi bir anneye sahip olarak 1-0 yenik başlayacak hayata... ne acı... papatya2507 Doruk'um

Canım içinde bulunduğun durum senin iraden dışında da olsa- o muhteşem varlıktan dolayı - şu anların tadını çıkarmaya bak. Benim gibi hamileliği zor elde edenleri düşün, Allah'a şükret. Bence biraz da Allah'a yönel bu tür sıkıntıları içinde hissettiğin zaman tesbih çek, Kur'an oku -eğer biliyorsan-, abdest al -bu aylarda suyla temas çok ferahlatır- namaz kıl, Allah' a tefekkür et ve bizim gibi bebek isteyenlere dua et. senin dua kabul olur. Hem bebeğine de çok dua et, bebeğinde istediğin huyları onun geleceği için hep dua et. Gör bak hepsi oluyor. Ben çok dua etmiştim, çok şükür hepsi oldu, ağlamayan bebek olsun, uykusu düzenli olsun, hayırlı evlat olsun, sağlıklı olsun, bahtı güzel, kendi güzel olsun, Rabbim iyi insanlarla karşılaştırsın vs. içinden nasıl geliyorsa öyle dua et. Bak ben mikroenjeksiyon yöntemiyle hamile kaldım o zamana kadar ne kadar üzüldüm ağladım bilemezsin, o aşamalarda keza yine aynı şekilde çok stresliyli. Acaba tutacak mı, hamile miyim derken şimdi oğlum 10,5 aylık oldu teyzesi, doğdu da büyüdü bile... bunları düşün -ki mutlaka sen de düşünüyorsundur ama ben tekrar hatırlatayım dedim-onu kucağına aldığın anın hayalini kur, gözlerinin içine baktığının hayalini kur. ah şu anda kendini benim gözümle görebilseydin, içinde bulunduğun durumun hiç bitmemesini isterdin. Keşke ben de senin gibi ilk denemede hamile kalabilseydim... Keşke bi bi baksam ben de şuan hamile kalmışım... Rabbim ne güzel olurdu.. A

Şükretmelisin tabiki.. Yıllarca çocuk özlemi çekenler var. Allahın sana verdiği bu bir mucize.. Senin bir parçan.. Biran önce kendine gelmelisin. Aksi takdirde doğumdan sonra lohusa dönemi var o zaman daha kötü olursun.. Psikolojik destek alabilirsin... Dışarı çık hava al gez.. Hamileliğin tadını çıkartmaya çalış.. Bebeğinle geçireceğin güzel günleri düşün.. Bende ilk öğrendiğimde tam olarak ne hissettiğimi algılayamamıştım. Heyecan korku endişi vs... Bunlar geride kaldı ve sadece bebeğimin bir an önce sağlıcakla kollarıma gelmesini için şafak sayıyorum..

Arkadaş doğru söylemiş, doğumdan sonrası için çok kuvvetli olman lazım. Bir çok şey söylenebilir buradan. Eminim çok seveceksin bebeğini, şu anda bişy hissetmemen aslında normal;babaların pek çoğunda da böyledir mesela. Bebek gülmeye, tepki vermye başlayınca anlarlar baba olduklarını. Çok üzücü olan bu kadar kendini yıpratman, bebeğinede olumsuz yansır üstelik. Çok zorlama bence, oluruna bırak. Psikolojik yardımı gözardı etme. Doğumdan sonra mümkünse kendi annen mutlaka yanında olsun. Alışveriş yapmak içimden gelmiyor diyorsun ya; bebek mağazalarını dolaş;hem daha iyi olur;bebek fikrine alışırsın; hem aldıkça alasın gelecek, göreceksin. Kaç yaşındasın bilmiyorum ama;abla tavsiyesi diyeyim; yaşayamadığın hiç birşeyin geri dönüşü yok. F

ya öyle deme desem isteyerek yapmadığın belli zaten.. psikolojik sıkıntılar öyle eleştirilecek şeyler değil tabikide.. bende 32. haftadayım 17 mayıs benimde inşallah çok zor hamile kaldım.. yıllarca denedik tedavi falan.. hamile kaldım çok mutlu olduk.. ama bu aralar hormonlardan galiba bi bunaltı banada geliyor.. oluyor yani arkadaşşım elbette şükretmek lazım hamd olsun allaha evlatlarımız için ama insanız tüm duygular bizler için var.. belli bi sıkıntın problemin yoksa eşimle ailenle falan telkin et kendini bol bol derin nefes al balkona çık çık iyi geliyor.. papatya2507 Doruk'um