Leyla aslında hiç de güzel değilmiş. Mecnun&#8217;a sormuşlar: &#8220;Onca sıkıntı bunun için miydi?&#8221; Mecnun yanıtlamış: &#8220;Hayır gönlümdeki Leyla içindi!&#8221; Kays, Leyla&#8217;ya olan aşkından &#8220;Mecnun&#8221; diye anılır olmuş, &#8220;aklını saklayan&#8221; olmuş. Onca zaman kavuşamamış sevgilisine. Hep Leyla&#8217;yı düşünmüş, gönlünde yaşatmış, yeniden yaratmış onu. ... Ve o an gelmiş, Leyla bulmuş Mecnun&#8217;u çölde. Onca yıldan sonra ilk kez bakıyorlarmış birbirlerinin yüzüne. Onca yıldır hayallerinde yaşattığı o yüz, şimdi etiyle, kemiğiyle karşısındaymış. Mecnun&#8217;un dudaklarından şu sözler dökülmüş: &#8220;Ben bensem sen kimsin? Sen sensen ben kimim?&#8221; Böyle reddeder Mecnun Leyla&#8217;sını. Reddeder, ve kendi Leyla&#8217;sına geri döner. Kendi içindeki Leyla&#8217;ya. Tamamen ona ait olana. Işte böylece, Mecnun&#8217;un aşkı belki de ilahi aşka dönüşür. Ancak ilahi aşk dedikleri de zaten kişinin kendi özüne duyduğu o aşk olmaz mı? Aşık Veysel&#8217;in bildiğini Mecnun da bilir elbet. Kavuşamayınca aşk olduğunu. Ve reddeder kavuşmayı. Hem zaten büyüyü bozacaktır kavuşmak. Hayalle gerçeğin kavuşması her zaman hoş olmaz.