ben bunlarin hepsini kendimde yasadim.. az cok diger konularda da anlatmistim.. annem sevgilimi tanimadan yok asla yok kesinlikle olmaz deyip durdu.. AMA TANIMIYOR. hadi görse, tanissa, bir 10 dakika bile olsa konussa, belki o zaman bu kadar zoruma gitmezdi.. ve annemin saydigi nedenlerde hicde ikna edici degildi acikcasi.. yok o surda yasiyor, yok memleketi su, yok ne is yapiyor.. tamam annem iyiligimi istiyor bundan hic bir süphem yok kesinlikle. Ama bi insani tanimadan böyle konusmak cok üzücü.. yaklasik 7ay ugrastim, yapmadigim sey kalmamisti ama artik bende cok yipranmistim.. bi yanda ailem diger yanda da sevdigim insan.. ve artik kimseyle konusmak istemiyordum.. annemle ve babamla 1aydan fazla konusmadim.. cok mesafeliydim, ama bilerek degil, artik yoruldugumdan, yiprandigimdan. ve benim bu halimi gördüler ve tanismayi kabul ettiler. neyse zaman gectikce sevgilimle konustu, babasiyla, ablasiyla, kuzenleriyle... hepsiylede tanisti ve artik Nisan planlari yapiliyor. Ailenin mutlaka bir bildigi vardir ama sunu da unutmayalim ki, annenin ve babanin sectikleri damat adaylari da bazen hicde bekledikleri gibi cikmiyor.. bu gönül isi, öyle isim duymakla, anlatmakla olmuyor.. evlilik sonucta iki kisinin arasinda olan bir sey.. ya basarabilirsiniz yada basaramazsiniz.. Su da bir gercek ki.. ben sevgilimin ciddiyetine inanmasaydim onunla kesinlikle evlilik planlari yapipta onu aileme tanistirmazdim. Cünkü ben onu az cok tanimadiktan sonra ve bazi seyleri yasamadiktan sonra is ciddiyete binince nasil olur bilemem ki.. 4yilimiz dolacak 18gün sonra, ve onu sevdigime bir gün bile olsun pisman olmadim ben. Umarim ailenizde en kisa zamanda iliskinizi onaylar, cünkü az cok kendinizi nasil hissettiginizi cok iyi biliyorum.. Sizi seviyorum Canlarim Şeniz TuRuNCu

Aileler süphesiz ki cocuklarinin iyiliklerini isterler.. Benim ailemde sevdigimle evlenmeme karsi ciktilar. Ben ta en bastan biriyle görüstügümü onlara anlattim ki bilsinler diye. Onlardan gizli sakli bir is yapmak istemedim. Ama beni öyle bir duruma iteklediler ki, su an onlarin haberi olmadan görüsüyorum. Sevdigimi tanisalarda yorum yapsalar neyse diyecegim. Ama tanimadiklari bir insan icin kötümser düsündüler. Yani arkadaslar anlayacaginiz hepimiz ayni kaderi paylasiyoruz bu noktada. Zamana biraktim ben. Okulun bitmesine 1 yil kaldi. Onunkide ayni sekilde. Sonra askere gidecek. Askerden sonrada artik isi ciddiye baglamayi düsünüyoruz hayirlisiyla. Bakalim ozaman neler olacak. Ailelerin bu sekilde davranmasi dogal olarak iliskiyide yipratiyor. Simdi ben bu kisiyi cok seviyorum, onun beni benim onu sevdigimdende daha fazla sevdigini biliyorum.

Hemen hemen her ana-baba başta kızlarının evlenmek için seçtikleri kişiyi ret etme girişiminde bulunmuşlardır. Nitekim benim ailemde nişanlımı tanımadan önce şiddetle karşı çıkmıştı. Hemde kendisini hiç tanımadan...1 yıl boyunca çaba sarfettim. Nişanlım hakkında bir olumsuzluk duymak yeterdi ayrılmam için ama yoktu. Ailemde olumsuz bi yanını bulmak için çok uğraştı ama bulamadı. Sonuç olarak bugün nişanlanlılığımızın 4. ayındayız. Babam ve annem ise her sorana damatlarının ne kadar iyi olduğundan bahsediyorlar. Yani demek istediğim her anne-baba nın onaylamadığı damat adaylarını aynı kefeye koymamamız gerektiği.

Selamlar, burada okudugum kadariyla bu konularda zannettigim gibi bir tek ben degilmisim. Ama benim sonucum zannedersem en aci veren olacak maalesef. Ben Almanyada yasiyorum. Babam 2003 yilinin sonunda vefaat etti, ve hemen hemen bir yil sonra burada bir cocukla tanistim. Yani 2004 de tanistik ve suan 5 yila dogru gidiyor beraberligimiz. Ben 25 yasindayim. Tanistigim ilk zamanlar korkumdan, anneme birsey diyemedim. Yazin türkiyeye izine geldigimde biraz kendimi tartayim, hakikaten seviyormuyum, nasil olacak diye düsündüm kendimce. Ama maalesef türkiyede güvendigim insanlara actim konuyu, ve anneme ben söyleyemeden kendisi o kisilerden ögrendi. Yani bu konuyu annem yaklasik 4 yildir biliyor ve dört yildir karsi cikiyor. Durum ayni cocugu sadece 1-2 kez gördü ama erkek arkadasim oldugunu bilmeden. Yani ne cocugu nede ailesini taniyor. Ama semt olarak ayni semtte yasadigimiz icin annem tabiiki annesiylede cok karsilasiyordu. Annemin bir huyu var maalesef bir insani ya sever ilk görmede, yada sevmez. Ve hem erkek arkadasimi hemde annesini sevmeyi birakin nefret ediyor. Bundan 3 sene önce sokakta ne annemin nede erkek arkadasimin annesinin tanimadigi bir kadin annemi cevirip, sen elifin annesimisin. Iste kizi niye vermiyosun. Cocugun annesi üzülüyor, aslinda oda istemiyor, ama oglu var iste gibi laflarla konusmalar yapmis. Hatta ve hatta Erkek arkadasimin annesi icin, o seni yolda görse seni parcaliyacak demis. Ama tabiiki böyle birsey yok, onlarda bilmiyorlar bu kadinin kim oldugunu. Annesi dünya tatlisi bir insan kendi halinde. Bu olaydan beri annem bu ise iyice karsi cikiyor, yani kisacasi nuh diyor peygamber demiyor. Kararim kesin diyor. Cocuk iyi papuc degil diyor neden diyorum bana bir cevap veremiyor. Okumamis diyor. Ailemize uygun degil diyor. Bizim Ailede herkes okumus, Abim docent, dayimlar avukat, ögretmen vs. Son 2 aydir durum benim icin iyice cekilmez hale geldi. Evde huzur yok, ve annem iki de bir, artik kararini ver bende ona göre yolumu cizecegim diyor. Yani ya o ya ben diyor. O diyorsan git evlen, ama beni unut. Bende kizim 25 yasinda öldü derim diyor. Sasirdim kaldim. Ve annemi taniyorum, ve bazen cok hissiz ve acimasiz olabileceginide biliyorum. Annem trabzonlu ve cok sert bir insan. Tamam annemi cok seviyorum, ve aa gibi yar olmaz ama diger yanda erkek arkadasimla 5 senedir beraberiz. Bu kadarmi iyi anlasabilir bir cift. Bu kadar sorun ve problemere ragmen iliskimiz cok güzel gidiyor. Birbirimizi anliyoruz, konusabiliyoruz. Cok acik görüslü bir insan. Benim herseyimi düsünen, bana her zaman yardimca olan ve 5 senedir sabirla beni bekleyen bir insan. Ve bu kadar seylere ragmen, annem bu kadar asagilamalarina ragmen agzindan annem icin tek bir kirici veya kötü sözünü duymamisimdir. Hatta bana yinede der annen hakli, sen sesini yükseltme, anneni kirma diye. Yani hersey bu kadar iyiyken, ben bu cocuktan sadece okumamis ve annem sevmedi diyemi ayrilayim? Sizce bu dogrumu, ben ne kadar mutlu olucamki o zaman. Herzaman baskasida olsa, onun bana davranislarini ariyacagim, bunu biliyorum. Valla sizde bir akil verirseniz cidden cok sevinirim. Artik cidden cözüm yolu bulamiyorum.

Ailelerimiz şunu düşünmüyor. Kızım yada oğlum kendi hayatı için neden gidip kötü olanı bize uygun olmuyanı secsinki demiyor...:mymeka: Hemen bir kulp bulup kestirip atıyolar...(bunu bi cok kez bende aileme dedim ya ben kendi hayatımı neden tehlikeye cıkmaza kötüye götürüm dedim. Haklısın demekle yetindiler:mymeka: Birde şu varki bu güne kadar onlara olumsuz kötü birşeyimide görmüş değiller. Hem kendime uyun aileme yakışır şeyleri yapmışımdır.:1closedeyes: ) MutlulukRecetem

Mesela benımkını soylesem malatyalı dogulu derler, askerlık yapmamıs cocuk derler işi yok işsiz parsız güçsüz derler tenı hafıf esmer dıye esmer derler derler de derler ama halbukı o bana göre malatyalı sevdıgını sahıplenen bı erkek hafıf esmerlıgı guzellık katıyoır askere gıtmemıstı yapıp gelıcek ısalah sevgımız pekişicek işi gucu yok parasıızz ama kazanıcakkk benceee iştee hıc begenmezlerrr amaa sonucta sevdıgınnn a damı sen bılıonn onlar da en ıyısını ıstıyolarr ama ben bılıommm ıngıltere prensını getırsemm gencecık olsa en zengın adam olsaaa yıne ona kulp bulurlarr tarkanı getırsemmm yaslı derlerrr brad pıtı getırsemm cok kaslı derlerrr derler de derlerr E