Şuan o kadar duygulandım ki anlatamam. Bundan bir mesaj öncesinde 14 yaşımda yazmışım. Hep alay konusu olduğumu üzüldüğümü ve kahrolduğumu. Yaşım küçük ve bilinçsizim elbette. Tek derdim kilo vermek ya. Şimdi düşünüyorum kilo vermek çok güzel evet sağlıklı bir şey evet fakat kilo vermek uğruna saatlerce günlerce aç kalmak? Hepsi önyargılı iğrenç insanlar yüzünden. Belki bir hastalığım var kilo veremiyorum belki başka bir durumum. Ama insanlar bunu düşünüyor mu? Elbette hayır. Bilmeden düşünmeden konuşuyorlar işte. Var ise hayatınızda bu tarz insanlar koyun kapının önüne gitsin. En son 18 yaşımda yazmışım en güzel yıllarım. Bu süreç içinde çok şey yaşadım. Şu an 22 yaşındayım 1.67 boyunda 58-59 kiloyum. Bazen daha da düşüyorum. Ortalama 22 kilo falan verdim. Şu an mutluyum elbette ki görüntüm gayet iyi fakat hayatım saçma sadece. Ama kilo rakamlardan ibarettir bunu çok iyi anladım. Sağlık önemli sadece sağlıklı beslenmek der geçerim.

Neredeyse girmeyeli üç buçuk sene olmuş.. Uzun bir zaman elbette. Lise üçüncü sınıfta yazmıştım en son. En ama en zor dönemlerim, en ağlamaklı yıllarım ve heba olmuş yıllarım. Yaşıtlarım zayıfken ben kiloluydum. Sınıfta oturur tenefüste bile dışarı çıkmaz arkadaşları tarafından alay konusu olan bir kızdım. Şuan bile gözlerim dolu dolu bunları yazarken. O zamanlar 70 kilo civarıydım sanırım. Şuan tekrardan burda olmamın bir sebebi var tabi. Kararlılık. Aslında şöyle harika bir şekilde değiştim. Tam 8 aydır bambaşka biri oldum. Liseden mezun olmuştum ve tekrar üniv sınavına hazırlanmış ve yine başarısız olmuştum. Mutsuzdum, çaresizdim. Evde oturmuş tam tamına 79 kilo olmuştum! 18 yaşında bir genç kız 1.65 boy ve 79 kilo! İnanılmaz fazla gözüküyordum. Dışarı zor bela çıkardım. Ve birgün hayatım değişti. Zorla abim tarafından avm ye götürülmüştüm. Ve abim çalışıyordu iyi bir işi vardı. Ve çalıştığı yerde farklı alanda personel aranıyordu. Bende arkadaşıma yönlendirecekken neden denemiyorsun? diye sordu abim. Ve o gün görüştüm ve işe alındım. İnanamıyordum ama işe alınmıştım işte, başlıyoruz. 79 kilo 44 beden pantolon ile işe başladım. Kimse kilomu yadırgamıyordu üstelik benden kilolu biri daha vardı ve kendimi çok kötü hissetmiyordum. Lakin kiloluydum. Ben ki hiç hareket etmemiş bir insan olaraktan sekiz saat günde ayaktayım artık. Hergün burger, makarna, ekmekler, pastatesler, kolalar hele ki pastalar... Havalarda uçuşuyordu inanılmaz yiyordum. Sabah avm ye geliş önce tavuk dünyası yenir ardında iş pasta börek çörek akşam yine poğaça kekler vs vs gider. Ama bir değişiklik vardı. Yiyorum kilo almıyorum, aksine veriyorum! Liseden arkadaşlarım görüyor ne kadar zayıflamışsın inanamıyorum! tepkileri ile karşılaşıyorum. İnanılmaz bir duygu... Çalıştığım süre boyunca 14 kilo verdim inanılmaz bir şekilde yiyerek hemde. Halada veriyorum istemediğim halde. Çünkü sürekli hareket halindeyim işim yorucu ama keyifli... Burada olmamın sebebine gelelim. Şuan 1,65 boyunda 65 kilo bir kızım. 79'u epey gerilerde bıraktım :) 53 gün ise amcamın nikah zamanı. Yaklaşık iki ay var.. Biraz dişimi sıkıp 59 u en azından görmek istiyorum. O yüzden burada 53 gün boyunca hatta devamını günlük tutmak istiyorum. En azından ne yedim içtim görebileceğim. Zayıflamak ise harika birşey her ay daha dar bi pantolon almak yapışan şeylerin bol gelmesi paha biçilemez. O yüzden sürekli hareket! Yarın başlıyorum... L