Bende diyet arkadaşı arıyorum beraber başlasak ya ne güzel olur ardacinar

Kafada bitirmek çok önemli tabi ben ilk başladığımda 116 kiloydum kızlar eşimle beraber başlamıştık evde ne kadar kilo yapıcı şey varsa beyaz undan beyaz şekere ekmeğe makarnaya abur cubura kadar hepsini yok ettik evde olmayınca bir şey mecburen yiyemiyorsunuz zaten 2 hafta sıksanız dişinizi ondan sonra alışıyor vücut artık evde olsa bile yemiyor insan kilo verdikçe daha da motive oluyorsunuz

Bişey dicem ama ilginç gelebilir. Ben bir zamanlar fazla yemeye başlamıştım ve bu durum beni rahatsız ediyordu. Kendimi aç gözlü, dünyaya sadece yemek için gelmişim gibi hissetmeye başlamıştım. Kilolu hiç olmadım ama sanki yediğim her fazla lokmada başkalarının da hakkı varmış gibi hissediyordum. Sonra her yemeğe oturdugumda açıp belgesel izliyordum, Afrika'da ki çocukları izleyip resmen yemeği boğazıma diziyordum iştah falan kalmıyordu. Atistirip bırakmaya başladım ve zamanla midem küçüldü. Hayatımda zaten hiçbir şeyin fazlasından hoşlanmam. Ne eşya, ne yemek, nede para. 1 botum varsa o eskimeden ikincisini alamam mesela. Benim hayat felsefem bu şekilde olduğu icin o bakış açısı vardi. Ben nefsimi törpülemek adına yapıyordum. Sizde hem sağlıklı bir bedene sahip olmak hemde empati kurarak yiyebildigimiz her lokma adina şükretmek için bunu deneyebilirsiniz. O insanları elbette sırf kilo uğruna kullanmak hiic hoş olmaz. Ama madem kendinizi bu zamana kadar tutamadiniz birde bu şekilde kilo vericem kafasıyla değilde nefsimi körelticem fazla yemezsem ölmem, diyerek kendinizi telkin edebilirsiniz. Sonuçta siz yemek yerken mutlu olduğunuzu söylüyorsunuz, o zaman ters köşe yapın ve kendinizi yemek yerken mutsuz edin. Yanlış anlamayın mutsuz olmanızı istemiyorum ama bu şekilde iyi gelecekse birazcık olun yani. Amacınız kilo vermek değil nefsinize hakim olmak olsun. Onu yapabilirseniz, yemek dile gelip yalvarsa bile umrunuzda olmaz. İş kafada değil iradede biter

Diyet arkadasi olmak ister misiniz

Kendime hiç güvenim kalmamış gibi hissediyorum. Aynada her kendimi gördüğümde kendimden tiksiniyorum. 2 doğum yaptım. Fazlasıyla kilo aldım neredeyse 80 kiloya yaklaştım. Tam az ediyorum evet yapacaksın diyorum ama veriyorsam bile geri alıyorum. Yerken mutluyum ama yedikten sonra pişman oluyorum. Sanki aklımın içinde başka birisi var ve yerken hiç bişey düşünemiyorum. Napacağım Allah aşkına biri akıl versin. Kafanda bitirmen lazım diyeceksin ama olmuyor.

Aslında çok güzel fikir vermişsiniz deneyeceğim bunu da aklıma koyabilsem eminim ki başaracağım. Ama duygularımda çok engel oluyor bana inşallah şu zinciri kırarım ve biraz da olsa kendimi mutlu edebilirim