Ben 4. aya kadar pek bir şey hissedememiştim bebeklerime karşı. İlgileniyor, kitap okuyordum ama sürekli ama başkasının çocuklarına emaneten bakıyormuş gibi hissediyordum. Ne zaman ki hareketleri anlamlandı, o zaman başladı, her geçen gün arttı bende bir şeyler. Konuştuğum birkaç arkadaşımda aynı şeyi söyledi

çok yakın arkadaşım 40 ı çıkana kadar kendi çocuğu olduğunun bile farkında olmadığını söylemişti, eşi gelip çoçuğu sevince ya da diğer aile üyeleri çok şaşırıyormuş mesela, 40 ı çıktıktan sonra canımdan bir parça oldu dedi, sizinde öyle olur belki yani inşallah olur bende 4 aylık hamileyim ilk hareketini teknelerini hissetmek için sabırsızlanıyorum, her gece elimi karnıma koyup onu hissetmeye çalışıyorum, her anne farklı oluyor demekki K kirmizi

Buda soru işaretleriyle dolu bir yazım aylar öncesine ait. Gerçekten böyle hissedeceğimi düşünüyordum ve evet tamamen mutluluk duyamadım. Öyle duygu yüklü anlar yaşanmadı. İnsanlar heyecanla kese için ayrı kalp atışı için ayrı muayeneye giderken ben 2 aylık olana dek bekledim emin olmak için hepsini aynı anda çıkarayım aradan diye rahatlığımı görün yani. H

Güvenli bağlanma ilgili kitaplar okuyun, videolar izleyin. Kendi ebeveyninizin tavrını kendi çocuğunuza aktarmamanız için yardımı dokunabilir. N

Evet, öyle diyebilirim.. Doğum öncesi sadece kalıp olarak adlandırılan bi duyguydu annelik. N

İlk hamileliğimde de bende de pek yoktu. Başıma gelecek olan o güzel şey hakkında hiçbir fikrim olmadığı için sadece sorumluluk bilinciyle hareket ediyordum. Ameliyathanede sesini duyduğum an tüylerim ürperdi, gözlerim doldu. İşte o zaman başladı, öncesinde değil. Ama bu hamileliğimde ne taşıdığımın, ne kadar mucizevi bir şeye vesile olacağımın daha bir farkındayım. Bu arada aile konusunda da hiçbir problemim yoktu. Seneler sonra tedavilerle dünyaya gelmiş, sevgiyle büyütülen bir çocuktum. Ona rağmen böyle. Herkesin normali farklı.

5,5 aylık hamileyim tekmelerini hissetmeye başla o zaman annelik duygun bebeğine sevgin oluşur dediler ama ben hala anne gibi hissetmiyorum onun için yemem gereken şeyleri yiyorum nasıl uyutmalıyım ilk aylar neler yapılır ek gıdada neler yemeli neler yapmalıyım öğreniyorum gerek kişisel gelişimi gerek fiziksel gelişimi için ama içimde bi sevgi heyecan annelik duygusu oluşmadı anne olacakmışım gibi gelmiyor bile normal miyim doğumdan sonra da oluşmazsa bebeğimi sevemezsem napıcam belki yorum için fikir olur Bir deHerkeste oluşuyorsa bu bebeğini çöpe atan vs anneler neden yapıyor kıyıyor bebeğine

Herkesin öyle biranda oluşamayabilir. Misal ben, bebeğin büyümesiyle birbirimize alıştık, sevdik. Öyle doğduğunda da ölüreeem tadı hiç olmadı, kendinizi şartlamayın ve kıyaslamayın. Herkesin tecrübesi farklı, akışa bırakın.

Hamileyken hissettiğim mutluydum, birşey olmadan bir an önce doğurmak isteğim vardı hani böyle dediğiniz gibi konuşayım tatlı tatlı falan moduna giremedim stresli değildim ama sevgi pıtırcığıda değildim hareketlerini hiissetmek hoşuma giderdi. Doğduğunda oluştu heleki ilk 2 ay aşk yaşadım ben cok daha ayrıydı hastalandı 45 günlükken influenza geçirdi üzüntüden helak oldum ama işte belli zaman sonra acaba ben sevemiyor muyum hissediyor mu sevgi mi yoksa sevmiyor muyum hayır tabikide seviyorum doğru sevebiliyor muyum ben birisini çok sevmeyi bilmiyorum ki ben hep mantık bilirim falan moduna giriyorum bazen böyle biri olmayı istemezdim gerçekten

Hiç anne sevgisi görmedim. Annemle ilgili bütün anılarım kötüdür. Bugünde çok güzeldi dediğim bi gün yok onunla ilgili. Evlat sahibi olmak için epey emek verdim. İlk zaman kaybetme korkusu vardı sadece. Sonra evet evladım oldu hamileyim bu savaşı kazandım hissi oldu. İçimde hareket ettikçe seviniyordum filan ama bu sevginin asla böyle bişey olduğunu tahmin etmiyordum. Doğduğu ilk an yanıma getirdiler o anki şaşkınlığımı unutamam. Yanağını öpmüştüm teni öyle güzeldi ki ağlamaya başlamıştım pamuğum benim diye. Sonra gün geçtikçe hergün ama hergün katlanan bi sevgi olduğunu gördüm. Şu an 2.5 yaşında ondan önce hayatım bomboşmuş. Bi insan bi insanı nasıl bu kadar çok sevebiliyormuş, sevginin bi sonu yokmuş hep üstüne ekleniyormuş sayesinde öğrendim. Zamanla sizde evladınızı çooook seveceksiniz.

Garip değil normal şeyler hissediyorsunuz. Herkes her olaya aynı tepkiyi veremez hele kucağınıza bir gelsin o mis gibi kokusu size olan bağlılığı aranızda ki o bağ zamanla olur herşey.

Aynen kendimden bahsedeyim açıkçasi doğup kucağıma gelene kadar anlamıyorsun o an sevgi geliyor çok farklı daha sonrasi o hayata adpte olmaya çalışırken hiç sevemedim bebeğimi ama ne zman onu bol bol öpmeye koklamaya sarılmaya başladım o zaman değişti herşey işte

Çok iyi anlıyorum seni ama hiç öyle düşünme sevebiliyor muyum sevmeyi bilmiyorum falan eminim ki sevgini veriyorsundur sevgi göstermenin bir çeşidi kıstası yok sonuçta bebeğimizle sevgi göstermeyi öğrenicez belki de. içimde başka bi sevgi pıtırcıgı enerjik biri var ama sanki onu duraksatan bişey var gibi geliyor bana da. Farkında olmak da bişey en azından neye çözüm bulmalıyız ve sorunun neyden kaynaklandığını biliyoruz ilerleyen zamanda terapi almayı düşünüyorum ben inşallah çünkü kalbimde sevgi duygu yok gibi hissediyorum

Evet bunada çok ihtiyaç oluyor açıkçası sağlıkla gelsin inşallah geriside gelecek şüpheniz olmasın hiç N

Bebeğinizi sevmeseniz onun için araştırma yapmazdiniz merak etmeyin şuan insan bizzat görmeyince kabullenemior olabilir merak etme canım bir kucağına alsan herşey değişir baktın yine yok kesinlikle psikolojik yardım almalisin

Hiç korkmayın. Gebelikte bende de annelik duygusu hiç oluşmadı. Hatta doğduğu ilk gün bile yoğunlaşamadim. Simdiki halimi anlatsam inanamazsinizsizde de olusucak hiiic merak etmeyin. N

Geçmiş olsun inşallah sağlıcakla kucağınıza alırsınız N

Bebeginiz dogduktan sonra hersey cok guzel olacak. Tum bu korkularinizin yersiz oldugunu anlayacaksiniz. Yavrunuzla birlikte cok mutlu olun

Gidince ultrasonda bakıyoruz vs aradan bikaç gün geçince sanki başka bi bebeği izlemişiz gibi geliyo inşallah doğumdan sonra hemen oluşur burda normal diyorlar ama etrafta kimse bunları yaşamıyor söyleyince garip tepkiler alıyorum o yüzden artık söylemiyorum

ama etrafındakilere böyle konuşunca öyle tepkiler veriyorlar ki sanki anormal gibi hissediyorum kimse böyle olmuyor demekki diye. Allah vermiş sana gücüne gider alıverir vs diyen oldu N

Soğukkanlı olmak daha iyi gibi olası durumlarda daha mantıklı düşünebilirim

Öyle galiba N

Aynen istemiyor gibi anlıyorlar Allahın gücüne gider alır senden görürsün vs diyen oldu aslında o değildi demek istediğim . push ; N

Okuyorum izliyorum kişisel gelişimden beslenmeye kadar çok şey öğrendim öğrenmeye açıgım annemde şuan bana düşkün yaptıgının yanlış oldugunu fark etmiş söyler seninle ilgilenemedim diye ama bu benim ruhumda biraz yara bıraktı o bağ çocukken oluşmadı kimseye kalpten sevgi bağ hissetmiyorum annemlere bile nerdeyse. Hani bişey olsa dünyam yıkılır ama şuan aman aman bi bağ yok gibi terapi alıcam bunla ilgili inşallah inşallah ben güvenli bağ oluşturmak ve mutlu bebek olması için elimden geleni yapmaya çalışcam N

İnşallah benim de oluşur doğumdan sonra hemen hatta şimdi oluşsun bakıyorum videolarda karnındayken konuşuyorlar falan ben hala karnımda bebek var gibi gelmiyor sanki bagırsaklarım hareket ediyor gibi geliyor. Hayırlı olsun size de sağlıkla kucağınıza alın inşallah

Tam olarak böyle aynen ama burda böyle anlayanlar olunca tamam normalmişim diyo insan ama çevredeki insanlarla konuşunca bende niye öyle değil diye düşünüyo insan daha bişey anlamıyoruz tamam diyorum sadece arada ya doğumdan sonra da annelik duygum oluşmazsa korkusu geliyor bazen

Yok korkmayın hatta ilk ay bile hemen beklemeyin çünkü insan sorumlulukları görünce bi afallıyor ama hastanede ilk kucağınıza aldığınızda ki duygu müthiş merak etmeyin

Sondaki cümlenizin analıkla ve insanlıkla alakası yok hayvanlar bile yavrularini terk etmez bu sebepten o tür varliklara verecek isim bulamiyorum. Analık hissiyatınıza gelince oncelikle isteyerekmi hamile kaldınız kazaramıı? Eger isteyerekse sizde o hissiyat coktan oluşmuş sadece fark etmeniz icin yavrunuzu kucaginiza alıp kokusunu içinize cekeceginiz o ilk an o kalpten sevgi bağını kurmuş olacaksınız. Bebeginiz kimse degil sizin canınızdan bir parçanız. Saglicakla kucaginiza alın. Gerisi zamanla kendiliğinden gelir.

Ben bebekleri severim ama hamile olduktan sonra bi soguma gibi oldu gene seviyorum ama kendimin olacagını düşününce bir bireyin bütün sorumlulukları ömür boyu almak düşüncesi biraz korkutuyor herkes büyür ya diyor ama ben olaya öyle bakmıyorum çünkü kişiliği herşeyi onu yetiştirme şeklimiz vs etkili oluyor ve bireysel hayat bitecek dedim artık kafama göre olmuycak bu düşünceler başta beni de çok korkuttu ama kendimi yavaş yavaş alıştırdım. Bebeğiyle gezen herşeyi yapan kişileri görünce biz neden yapmayalım demekki oluyor dedim o düşünceleri o şekilde atlattım gibi ara ara biraz daha beklese miydim acaba diyorum ama geçiyor geçti artık o iş zaten sadece annelik hissi yok şuan o da sanırım idrak edemiyorum hala belki de ondan

İşte onu anlamıyorum annelik duygusu onlarda oluşmuyor mu ki çocuklarını çöpe atabiliyorlar kıyıyorlar Allah göstermesin. Teşekkür ederim inşallah Evet isteyerek oldu ama bu duygu benim kendimle alakalı bir durum olabilir bilmiyorum hamile gibi de hissetmiyorum bazen tam olarak adapte olamadım belki de N

Aynen belki de bizzat görmediğim dokunmadıgım içindir tam idrak edemiyorum belki de. Evet elimden geldiğince araştırıyorum inşallah iyi bi anne olabilirim elimden geldiğince mutlu bi birey yetiştirmeye çalışıcam inşallah tabi pratikte zor olucak okudugun gibi olmuyor bebekler succulentaski

Malesef tam anlamıyla ebeveyn sevgisi görmeyenler bu kafa karışıklığını hep yaşıyor. Hamilelikte sizin gibiydim oğlum doğduğunda bağlanma sorunu yaşamadım içinize sokasınız geliyor o masumiyet karşısında eriyorsunuz ama gelin görün oğlumu tabiki çok seviyorum ama başkaları gibi sevgi veremiyorum gibi geliyor hep, sevmeyi bilmiyorum gibi hissediyorum sanki başkaları daha candan seviyor ben öyle sevemiyorum gibi hissediyorum bu işte bize bırakılan yara maalesef anne babalarımızdan.

Kucağınıza alana kadar hiçbir şey anlamıyorsunuz. Sonrasında da ilk 2 ay zor geçtiği için içten içe bebeğinizi suçlayıp sonra vicdan azabı çekiyorsunuz. Size muhtaç oluşu, sesinizden kokunuzdan sizi tanıyor oluşu içinizi ısıtıyor önce. Sonra onlu hayata adapte oldukça sevginizde tarif edilmicek bi boyuta ulaşıyor. Merak etmeyin herkes geçiyor bu süreçten.

Bağlanma sorunu yaşamamış anne babası tarafından aşırı sevgiyle oyunlar oynanarak her istediği yapılarak sevgi yağmurunda büyütülmüş bir çocuğum. Sevgi hissini yaşamak ve yaşatmak benim için hiç sorun değil eşimi nasıl bebekler gibi sevdiğimi herkes görür her gün başka şekillerde gösteririm sevgimi dibine kadar yaşar ve yaşatırım Buna rağmen evliliğimde on seneyi devirip 34 yaşına gelene kadar çocuk sahibi olmak pek istemedim hep korktum o sorumluluktan ve nedense kendi çocuğum bile olsa sevemeyecekmişim gibi geldi Sonra birden biraz da biyolojik saatin etkisiyle sanırım bir tanecik bari olsun can şenliği olur dedik ama hala acabalarım vardı asla çok emin olarak deliler gibi isteyerek hamile kalmadım Hatta eğer olmasaydı ve deselerdi ki tedavi lazım biz olmayacaktık mesela hayatımıza iki kişi devam edecektik yani çocuk olmazsa olmaz değildi bizim için Öyle böyle derken hamile kaldım ve çift çizgiyi ilk gördüğümde korkudan ağlamaya başladım. Hissettiğim tek şey pişmanlıktı net. Böyle bir dünyaya çocuk getirecek olduğum için kendimi suçlayıp durdum. Hani millet test yapıp pozitif görünce eşine sürpriz yapıyor romantik anlar yaşanıyor ya ben de hayalini kurardım onların bazen ama gerçekte öyle olmadı eşimi telefonla arayıp ağlaya ağlaya hamileyim biz şimdi ne yapacağız bütün hayatımız bitti falan demeye başladım. Eşim nasıl ofisten çıkıp geldi beni sakinleştirdi kan testine götürdü inanın hatırlamıyorum bile korku ve pişmanlıktan o derece kendimden geçmiştim. bir şekilde dokuzuncu haftaya geldik, hala duygularım karman çorman. Bir kere lekelenme yaşadım o zaman bebek düşecek diye korkup ağladım mesela ama sonra geçti. Hamileliğim aşırı zor geçiyor duygusal olarak da fiziksel olarak da ve Allah korusun bu bebeğe bir şey olsa bir daha ömrüm boyunca hamile kalmaktan kaçacağım gibi geliyor bir canlıyı içimde büyütmek de ona bağlanmak da onun için korkmak da maddi manevi ona yetebilecek miyim endişesi de bana çok ağır geliyor. Annelik için doğmuş gibi duran kadınlara bakıp kendime üzülüyorum ve kızıyorum. Ben neden iyi bir anne olacakmışım gibi hissedemiyorum diye. Yani bir şeyler var dediğim gibi leke gelince kaybetmekten korktum mesela ama gelip gidiyor bu duygular bazen hala pişman oluyorum. Anne olacakmış anneliğe layıkmış gibi hissedemiyorum Sizin gibi onun için elimden gelenin en iyisini yapmaya çalışıyorum en güzel kıyafetler nerede en kaliteli bebek arabası hangisi hangi kitapları okumalıyım vs vs bebek bakım kurslarına bile bakıyorum yavaştan ama bunların hepsi sorumluluk bilinciyle içimden deliler gibi gelerek ve ona büyük bir aşk hissettiğim için değil elini karnına koyup konuşan annelerden değilim ben de Umarım geçer bu durum biz de gerçekten anne gibi hissederiz

Kucağınıza alınca görürsünüz hele bir de biraz büyüyünce size can atınca

9 haftalık hamileyim ve dün düşük riskim olduğunu öğrendim. Bende aynı senin gibi ya ben hiç bişey hissetmiyorum diyordum ki dün doktorda kalp atışını duyup çok büyük oh çekince anladım ona şimdiden bağlandığımı. Eve gelip düşük riskim varmış diye annemi arayınca sesimin catallanmasi da cabası. Bence hiç endişe etme bir çok kadın bence böyle hissediyor

Evet farkında olmak önemli oluyor çünkü hemen atağa geçiyorum böyle düşününce sarılıp öpüyorum bi açığım varsa kapatma çabası aslında zaten sürekli temas kuruyorum 14 aylık olana kadar üstümde göğsümde uyuttum öyle yerine aldım yani uzak durmadım hiç zaten duramıyorsunuzda aslında herşey normal ilerliyor ama savaş kendi içinde oluyor. Terapi evet cok iyi gelir bende istiyorum başta eşime çocuklarıma hata yapmamak için ve kendim daha mutlu olabilmek için. Başkalarına karşı bilemem ama çocuğuna karşı sevgin bağın oluşacak ondan korkma sadece en fazla benim gibi sorgulamaya geçersin arada yapabiliyor muyum diye. En azından anne babalarımızın yaptıklarını yapmayarak çoğu hatanın önüne geçeriz benimde suan bir sorunum yok ikisiyle de gayet iyiyiz ama iş işten geçti kendi evlatlarımız bizim gibi düşünmesinler yeter N

Hamileliğin ilk anlarında sadece korku vardı gidip gelip ulturason da gördükçe sevgi duymaya başladım. Doğumdan sonra ne zaman bebeğim kuveze girdi onun yokluğunu hissettim dank etti ben anne oldum dedim. Kuvezden çıktı eve geldi ilk aylar sadece uyuyan tepkisiz bir oyuncak bebek gibiydi sadece çok fazla koruma içgüdüsü vardı bende depresyona girdim. Bana ilk tepki vermeye başladığı anlar tamamen annelik duygum gelişti şimdi 2 yaşında sanki tüm bebeklerin masum canlılar annesiymisim gibi hissediyorum çok anac bir insan oldum

Doğduğu anda çok büyük bir rahatlama geliyor insana şükür rahatlaması oluyor sağlıkla doğduğu için sonrada zaten içi eriyor insanın tam anlamıyla duygusallık hat safada oluyor merak etmeyin ondan kaçarınız yok yani. tek bir artısı var bu sevgi konusunda yaşadığımız sıkıntının oda soğukkanlı yapıyor insanı her durumda doğal olarak bebeği büyütürkende panik hali stres pek yaşamıyor insan N

Doğumdan sonra mı oluştu tam olarak annelik duygunuz

İyi bir anne kız ilişkin olmamış ama bu senin için çok güzel bir ders olabilir öyle düşün ben böyle bir anne olmayacam diyebilirsin doğumdan sonra herşey hallolur bence sıkıntı etme

İnşallah Barta kulesi Çok cahilsin, keşke ölsen Anneler

Sakın kendini üzme benimde öyleydi şimdi 5 aylık olduk daha yeni yeni adapte oluyorum. Maalesef herkes bir olmuyor. Bende etrafımdakilere anlatınca bebeğimi istemediğimi falan zannediyorlardı ama öyle değil tabiki. Sadece biraz zaman ver kendine.

Çok teşekkürler inşallah hepimize sağlıkla kucağımıza almayı nasip eder Allah

Valla canım doğunca bile aniden yüklenmiyor o. Bebek şöyle bir iletişim kuracağın hale gelince sevmeye başlıyorsun sanırım. İlk 3 ay kucağımda kedi yavrusu gibi gezdirdim bence. Hamileyken zaten bir şey anlamadım. Bebekleri de sevmezdim. Şimdi 2 yaşına gelmek üzere bu sevgiyi tanımlayamıyorum bile. Ben yaptım ben doğurdum diye ortalarda geziniyorum. Bence doğurunca zaten lohusalık falan bir de istenmeyen bebekse bir de anne insanlıktan nasibini almamışsa çok normal o tarz şeyler yaşanması. Belli bir iq nun üzerinde olan insanlıktan nasibini almış her canlının bebeğini seveceğine inanıyorum ben artık. Özellikle bunu sorgulayan bir kadının sevmeme şansı yok. Ben bebeğinize mükemmel bir anne olacağınıza eminim. Sağlıkla kucağınıza alın