İyi geceler, biraz içimi dökme amaçlı yazıyorum. Amacım yorum almak derdime çare aramak değil pek. Bu forumda annesiyle ilgili sorunu olan bir çok konu okudum bir çoğunda kendimi buldum. Annelerimiz neden bizim derin yaramız acaba. Çocukluğuma dair bir çok travmaya sebep olan annemi hep anlamaya çalıştım ama bugünlerde kendime bile itiraf etmekte zorlansam da onun kötü biri olduğunu düşünüyorum. konuşmayı, terapi almayı onun almasını sağlamayı denedim. Yaşım büyüdükçe onu daha fazla anlamam belki de kabullenmem gerekirken ona karşı isyanım daha da artırıyor. 30 yaşında ama ergen bi çocuk gibi davranmak istemedikçe daha da dibe batıyorum neyse yazsam daha çoook yazarım ama değer mi? Yitip giden çocukluğum gelir mi?

En azından icini dökmüş oldun nerdeyse her ailede ya anne ya baba sorunlu duzgun olani nadir cikiyor. Bende babamin sorumsuzluklarindan cektim. Keske herkes mükemmel olsa.

İşin beni çıkmaza sokan yanı bi yandan ona çok bağlıyım kıyamıyorum. Babam ölünce uzun bir zaman sadece ikimiz kalmamız ya da onun çok iyi bir manipülasyon ustası olmasından da olabilir. Hem çok özlüyor hem görmek istemiyorum mesela

Her insan kendine özel. Kvde de öyle. Ama biz anlarız. Bak bunu yapmaya çalışıyor deriz. Oltaya gelmemeye çalışırız. Kv İşin içinden çıkamazsa ajitasyona başvurur. Gaddar olamayacağımız için yine de istediğini verdiğimiz oluyor. Aman napalım canım anne sonuçta. Gönlümüzü genişletmemiz lazım. Sadece onun huylarını çocuğumuza geçirmeyelim bizim derdimiz o. Yine de hiç birini Allah başımızdan eksik etmesin.

Bir de farkında olmayanlar var. Hala onun dediklerini doğru olarak kabul edebilirdin. Annenden sevgini eksik etme cnm ne de olsa anne. O kadar biliyormuş. Onu öğrenmiş. Onu yapmış. Birileri de ona öğretmiş böyle olmayı. Hatalarını sıyır öyle bakmayı dene. Zaten artık doğruyu yanlışı ayırt edebilcek yaştasın. Ondan akıl almazsın. Seni yönlendirmesine izin vermezsin ama sevmeye devam edebilirsin. Ondan sevgi hissetmesende sen sev. Sana iyi gelecek çünkü.

Eşiminde ailesiyle sorunları var. Birkeresi de demişti ki küçükken annemin her doğrusunu doğru her yanlışını da yanlış kabul ederdim. Başka türlüsünü bilmezdim. Büyüdükçe onun hatalarını gördüm ve içimdeki yıkımı anlatamıyorum, Büyüdükçe daha çok uzaklaştım diyordu. Yazınız bana onu hatırlattı. En azından farkındasınız.

O kadar doğru ki o ne derse neyi doğru kabul ederse oydu benim için belli bir yaşa kadar. Dış dünyayla tanıştıkça yavaş yavaş kopuyor insanın içinde bir şeyler Kelebekmf

Çok özür dilerim ben mi hatırlattım?

Sizi bilmem ama ben annemi daha iyi anlıyorum... bazı huyları kötü olsa bile. Herkes cektıgını bilir. Bazıları atlatır Bazıları ölene kadar tesirinde kalır. Bazıları annesi gibi olmadı diye, annesini anlamıyor. Halbuki bu güç meselesı Bazısı duvarlarını yıkar, bazısı ölene kadar yıkamaz. Bu cocugiklugundan itibaren içinde yaşadığı olaylarla ilgilidir. Anne yıkamadı duvarı ve görmediği şeyi sana vermedi. Sevgi gösterisi bazı eski insanlarda utanılacak bir şey gibiydi. O şekilde katı yetıstırıldiler. Bu yüzden duvarını aşamadı Sen aştın Ama o senin gözünde kötü anne olarak kaldı

Ay yok o kendini hep hatırlatır sağ olsun.

Annemi çooook seviyorum belki öfkem ondandır. Benim annem tanıdığım nadir çok zeki insanlardan biridir. Bir konuda onun gibi düşünmenizi istiyorsa onun gibi düşünürsünüz bir şekilde manipüle eder. İlginç bir ikna ve haklı çıkma kaabiliyeti var.