Aslında her yaptığı bir yapamadığıdır. İnsan yaptığı ve yapmaktan vazgeçtiği bir konuda pişmansa örneğin evlilikte; keşke evlenmeseydim, keşke bekar kalabilseydim der. İkisi de aynı kapıya çıkar. Ama neticede hayat pişman olmak için çok kısa. Ne yaşadıysak ve yaşamadıysak bize ait, bizimle ilgili.

Bizim hastanede çalışan Nevin Abla vardı. Emekli olmak üzereydi. Anne babası ile yaşamış. Sonra ikisini de kaybetti. Nevin Abla dedim, hiç evlenmeyi düşündün mü daha önce? -" annemle babam hayattayken hiç istemedim ama onları kaybedince, evlenseydim, daha mı iyi olurdu? diye düşündüm." Dedi. Kendi açımdan, evlilik insanı olduğumu düşünüyorum.

Zaten herkes evlenmek zorunda değil ki? Ailemde de hiç evlenmeyen var, dostlarım arasında da, ve muhteşem hayatları var Yani zaman zaman özenmiyor değilim onlara, ne dert ne tasa, dünyayı geziyorlar, istediklerini alıyorlar Ben eşime bile diyorum, bir daha hayata gelirsem evlenmeyecegim bunlar gibi yaşayacağım diye Bu tamamen kişilik meselesi, ben çok evcimen bir insanim, bir de çok aşık olurum, cocuk çok severim, o yüzden evlendim hatta iki kere evlendim, 17 yaşımdan beri bir günüm boş geçmedi, hayatımda hep bir erkek oldu, şimdi 45 yaşındayım keşke böyle bir karakterim olmasaymış diyorum ama yapacak birsey yok İçinizden ne geliyorsa onu yapın

Anneme kalsa hiç evlenme rahat mı battı diyor. Ben annemle yaşıyorum ve öğretmenim 3 tane de pisimiz var. Anne kız rahat yaşıyoruz. Onun maaşı var benim var. Açıkçası annemle aram da iyi, güzel anlaşıyoruz. Geziyoruz, tatile gidiyoruz dışarı çıkıyoruz, yemek yiyoruz. Arkadaş gibiyiz. Annem, babamdan ben 6 yaşında iken boşandı. Problemli bir boşanmaydı. Çünkü babam cimri, hesapçı, bencil, egoist insanın tekiydi. Zaten bana da ne maddi ne manevi babalık yaptı. Yakın zamanda da bir nişan tecrübem oldu, 1,5 ay önce nişanı attım. Nişanlanacağım kişi babama karakter olarak benzeyen birisi çıktı. Annemin de fikirlerini alarak ayrıldım. Zaten buradaki üyeler de dahil herkes ayrılmamı istiyordu. Doğru olan oydu. 28 yaşındayım. Sırf evlenmiş olmak için hayatımı yanlış bir kişiyle hayatımı birleştirmezdim. Bence evlilik güzel ve kaliteli bir kurum ama hem kalbinin hem de aklının onay verdiği bir insan olmalı. Yaşım geliyor, aile baskısı var, çalışmıyorum maddi gelirim yok, çocuk istiyorum gibi yanlış düşüncelerle duygusal boşluk yaşadığın bir dönemde kesinlikle evlilik yapılmamalı. Kafanın içinin almadığı bir şeyler varsa kesinlikle ayrılmalısın. Evlenmedin diye de dünyanın sonu değil. Öncelikle kendin bu dünyada mutlu olmak için çalışmalısın. Kendin mutlu olmayı başarırsan zaten başkasına da gerek kalmaz.

Bu karardan ziyade yaşanmışlık ve seçimle alakalı biraz. Demek istediğim karşına biri çıkar ama senin vücut bütünlüğüne, kararlarına, yaşayış biçime saygı duymuyor ve sana uymuyorsa tüm bunlara rağmen evlenilmez evlenirsende ileride yaşayacağın sıkıntıların suçlusu sen olursun. Bunun örneğini çok görüyoruz burada. Bile bile nefret ettiği huylarını sonradan vazgeçireceğini düşünen kadınlar çok fazla. Erkekler zaten dediğime gelecek rahatlığında. Ama onun dışında evlenmem dersin senin bile hayal edemeyeceğin biri çıkar karşına sen evlenme teklifi etmek istersin :))) O yüzden zamana bırakıp çok düşünmemek en iyisi bence.

36 yaşıma kadar armutun sapı üzümün çöpü diyerek evlenmedim ama eşimle evlendiğimde ah be dedim bi on yıl önce olaydı. Tahmin etmediğim bir şekilde sevdim evliliği. Hayat belli olmuyor bu konuda net bir karar verilemez bence

Senin gibi bekar olarak şunu söyleyeyim 'evlenmeyin evlilerine inanma' Sana evlenme derler kendileri boşanmazlar, güvenli alanlarından çıkamazlar. Boşansalar tekrar evlenirler. İnanma o yüzden. Burda kocasına konu açarlar, akşam aynı yatağa girerler İnsanın sevilmeye sevmeye ihtiyacı vardır. İçgüdüsel olarak sevişmeye ihtiyacı vardır. Üremeye ihtiyacı vardır. O yüzden düzgün birini hayatının ne zamanında bulursan evlen gitsin.

Evlenmek için evlenmedim hep sevdiğim adamla evlenmek vardı kafamda aşık olunca da evlendim. İyikilerim arasında kızım var. İlerleyen yaşlarda dört duvar arasında kimsesiz kalmak istemezdim insan o yaşlarda bir ses arıyor kendine. Şans işi birazda hakkınızda hayırlısı olsun.

Evlilik olsun diye evlenilmiyor iki kisinin bir evde yasamasi cok zor evliligi yurutebilmek buyuk marifet bence. karsilikli ozveriyle ancak. Ama bekar oluncada bu her halta burnunu sokan insanlarla mucadele etmek cok zor. Eee sende bisey yokmu, okadar ortamlara giriyorsun calisiyosun birini bulmak cokmu zor... cumleleri abuk subuk tabiri caizse dokuntu sikintili adamlarla tanistirma cabasi, cevrende biriyle en ufak bir tartismada sanki buyuk bir eksliklik bir yara gibi sadece evlenmemis. olman ile lafi gecirmeleri, en basit arkadasinla bulusunca saka yollu kocalarini kiskanarak laf dokundurmalari, parmagina yuzugunu takan asalagin gelip kismet acici dua onerileri... bunlara katlanmakta cok zor birinde takmayip uzulmesen digeri allak bullk ediyor. Sen kafana uygun biriyle karsilastinmi yada aslinda evliligi hic dusunuyormusun diye bakan yok.36 da evlenen yasca kucuk kardesleri benden once. evlenen biriyim ve bunlarin hepsini yasadim. Herkes terapist oluyor basina. en. mantikkli olan gercekten ben bununla yapabilirim ayni evi paylasabilirim diyebilecegin biriyle karsilasmadan evlenmemek

32 yaşındayım, sayısız flört ve ilişkim oldu. Aslında hep evlilik isteyen, yalnızlık sevmeyen ilişki insanı biriydim. Ama gerek deneyip deneyip fos adam çıkması, gerek de yalnızlığa alışmak beni evlilik fikrinden soğuttu. Asla evlenmem demiyorum ama "32 yıldır bekarım ve ölmedim, nedir yani" kafasına geldim, hevesim de kaçtı açıkçası.

26 N Nfrtettti

Kesinlikle katılıyorum. Çocuk için yapılacaksa olabilir. Onun dışında olmasa da olur nedir yani

Şu cümleler çok güzel yazılmış, çok güzel ifade edilmiş gerçekten. Genelde bekar olduğumuz zamanlar gençlik yaşlarımızdır ve o yaşlarda kuzenlerimiz, arkadaşlarımız vs. de genellikle evli değildir. Kazançlar ev sorumluluğundan ziyade, eğlence gibi şeylere yöneliktir. Belli bir yaştan sonra bekarlık, o düşündüğümüz genç yaştaki gibi olmaz diye düşünüyorum. Çünkü herkes kendine ayrı bir yol çiziyor. Ne kadar birbirimizden kopmamış olsak bile. Öncelikler değişiyor. Ben 5 seneye yakındır evliyim, mutluyum. İyi ki diyenlerdenim. Çocuktan sonra nasıl olur süreç bilemiyorum, şuan hamileyim Ancak bu zamana kadar geçen yıllarımda pişman olmadım çok şükür Önceki

Bu başlığa açmayı uygun gördüm eğer yanlışsa gerekli düzeltmeyi yaparlar zaten. MissCherryBlossom

Ben öyle herhangi biriyle evlenmek isteyeni bir gıdım anlamıyorum. Belli biriyle evlenmek istemeyi anlayabiliyorum ancak... Evlenmek de aman ana babalarımız mutlu olsun aman bir imza atalım da milletin ağzı kapansın olayı bana göre. Yalan yok bana göre hayatındaki bir karşı cinsin ilgisi sevgisi merhameti sana duyduğu çekim gibi duygular hayatı kesinlikle heyecanlı ve güzel bir hale getiriyor. Evlenmek ister miydim bilmiyorum ama hayatımda biri olsun kadın erkek bişryler paylaşalım isterdim ve bunun eksikliğini hissederdim. Evlenmenin değil..

Ben 39 yasindayim ve bekarim. Hic evlenmemek benim tercihim degildi fakat hayatim bu yonde ilerledi. Iliskilerim oldu ama hic evlilik raddesine gelmedi. Belirli bir yastan sonra da bu islerin zorlastiginin farkina variyor insan. Evlenip bosanmis cocugu olanlar da cogunlukta ama ben bu tur bir durumu zaten kaldiramayacagimi bildigim icin hic baslamiyorum. Denedim bir sefer olmadi. Mantik iliskisi yuruteyim dedim o da olmadi. Yapamadim. En sonunda pes ettim, kismet degilmis dedim. Kapilarimi tamamen kapatmadim ama gercekci olmak gerekirse birak evlenmeyi, dogru insani bulma olasiligimi bile cok dusuk goruyorum. Cevremde boyle cok kadin var. Kendimle de mutlu olmayi ogrendim. Cikiyorum, geziyorum, kafama eseni yapiyorum. 30 yasima bastigimda oyle bir kriz zamani oldu evlenemedim gibisinden, simdi gecti

Bir de şu var. Yanlış anlaşılmak istemem ama arkadaşlarımdan da biliyorum.35 e kadar öyle böyle evlenmeyip sonrasında pişman olan çok var gerçekten. Ki o yaştan sonra evlenmek önceki yaşlara göre nispeten daha zor oluyor takdir edersiniz ki. Ben de 30 umu geçmiştim evlendiğimde. Eşime de derim sen karşıma çıkmasaydın o saatten sonra evlenmezdim heralde diye. Çünkü belli bir yaştan sonra aşk meşk işleriyle bile uğraşası gelmiyor insanın.

Ya sen ne çektin be ablam

Bir arkadaşım 42 yaşında evlendi 43 sonlarına doğru hamile kalıp 44 yaşında doğum yaptı. Çocuğu 3 yaşındayken de boşandı. Bana onu hatırlattınız ☺

2 evlilik yapmış biri olarak şunu söyleyim size hiç pişman değilim.. ve üniversite biter bitmez evlendim çocuk yaptım.. kızlarimla ve 2. Eşimle çok mutluyum elhamdülillah... büyük kızımla disari çıkınca ablası sanıyorlar hoşuma gidiyor onunla çok eğleniyorum... hiç evlenmemiş olmak beni üzerdi... boşanmış olmak dahi bana daha sevimli geliyor çünkü dünyada kaç yıl yaşayacağız ki... yaşayıp yeni insanlar tanıyıp tecrübe kazanıyorsun olgunlasiyorsun... nefrette ediyorsun, aşkida yaşıyorsun.. dibine kadar üzülüp sonra yine yoluna devam ediyorsun hepsi hayatın bir parçası ve bu yaşıma kadar bunları yasamasaydim çocuklarım olmasaydı ben asla bir arpa yol ilerleyemezdim şu hayatta ve düşünce olarak hem kariyer olarak.. kendimi güçlü hissedemezdim.. bunları yaşadım üstesinden geldim diyemezdim... hep 18 yaşımda kalırdım o saf temiz aşk dolu çocuksu yüreğimle kalırdım ama yaşım büyük olduğu için hoş durmazdi... Ama bu benim karakterimle alakalı bir durum bir diğerini mesela yalnız olmak geliştirir insandan insana değişir bu yüzden.. bunun tam net bir cevabı olamaz

Ben aklımda evlilikle ilgili hiçbir düşünce yokken otuz yaşımda eşimle tanışıp 5 ay içinde evlendim. Öncesinde fikren çok uzaktım evliliğe ve bekar olmaktan çok memnundum. Erkek arkadaşlarımdan ayrılma sebebim genellikle ilişkinin ciddiye binmesi oluyordu, kendimi evlilik için yeterince olgun bulmuyordum. Kendi halinde, yalnız yaşayan bir insandım. Sonra eşim çıktı karşıma ve onun bazı özel durumlarından dolayı hızlıca evlendik. 4 yıla yakındır evliyiz, hiç pişman olmadım, eşimi çok seviyorum. Hep şöyle düşünüyorum; insan mutluysa bekarken de mutlu oluyor, çok ekstrem bir şey çıkmadığı sürece evliyken de mutlu oluyor. Siz kendi içinizde dengeli, kendine yetebilen ve pozitif bir insansanız kuvvetle muhtemel kendiniz gibi birini bulur ve onunla mutlu bir evlilik yaparsınız. Mutluluğun medeni halle çok ilgisi yok. İnsanın içinde olan bişey.

Bosanmak bunun icin varYani olursa olur olmazsa yoluma bakarim. Ben cocuk icin evlenirdim sanirim, ama cocuk icin evlilik yurutmem, ikisi cok farkli. Evlilige cok anlam yuklemiyorum ben, hayatimin akisinda olan bi kurum. Kocam olmadan asla diyenlerden degilim. Olmasa da olurmus fjfjfjjf

sevgilimle yurt dışına taşındık eğitim için ama evlenmeyi düşünmüyorum en az 4-5 sene, acelem yok. zamana bıraktım akışta evlilik olması daha iyi bence öbür türlü heyecanı kalmıyor MidNight rAmbler I don't fall, I have wings in my soul 😌 Anneler

Evlilik insanı değilim, evlenmem diyordum. Yay burcuyum, özgürlüğüme ve keyfime düşkünüm. Bir ilişkinin ortasında evet derken buldum kendimi. En büyük motivasyon kaynağım anne olabilmekti. Bu duyguyu yaşamayı daha çok istiyordum. Nitekim oldu da. Zor tarafları çok ama güzel tarafları daha çok. Eşimle saygı sevgi çerçevesinde güzel bir evlilik sürdürüyoruz. Kavga ettiğimiz veya zorlandığım zamanlarda bekar günlerimi özlediğimi hissediyorum. Fakat sonra değer diyorum mükemmel olmak zorunda değiliz, iyi bir yol arkadaşına ihtiyaç duyuyor insan.

Asla evlenemeyeceğim diye düşünürken şükürler olsun Allah'a karşıma birini çıkardı. Ben evlenmeyi istiyordum lakin çok istediğim halde düğüne birkaç ay kalmışken heyecanla endişeyi bir arada yaşıyorum. Hiç evlenmek istemeyenler de var bu istekleri gayet normal. Evlenmek kadar evlenmemek de bir tercihtir. Sırf evlenmek için evlenilmez, elalem evlendikten sonra bu sefer de çocuk diye tutturur. Ben iyice düşündüm, eyvah 30'a ramak kaldı demedim.

Hayır asla.. sadece 1. Evliliğimden daha çabuk boşansaydim iyiydi hamile kalır kalmaz, ama böylesi hayirliymis napalim

Konuyu bdv'ye açınca böyle bi derdiniz varmış gibi anlaşılıyor. K

20lerimin başındayım, kendi adıma konuşayım evliliğe şu an sıcak bakmıyorum ama ileride evlenmek isterim. Aile kurmanın, çocuk büyütmenin benim için önemli bir manevi doyum alanı olacağını biliyorum. Kariyer falan tek başına mutlu etmez beni

Banada boşanmak korkunç geliyor mesela çocuğum olsa başka bir adamla yaşaması falan 2 evlilik. Allah korusun. Tabi canım herkesin kendi karekteriyle ilgili

Keşke daha erken evlenseydik diyoruz eşimle ama bu tamamen bizimle ilgili bir durum. Liseden arkadaşımdı. 27 yaşında iken evlendik. Eğer bu adamdan olmaz deseydim geçen yıllara rağmen evlenmezdim. Evlilik yaşla, meslekle vs ile ilgili değil. Ben bu hayatı bu adamla geçirmek istiyorum diyebileceğiniz, kendinizi kısıtlanmamış hissedeceğiniz kişilerle birlikte bir hayat kurarsanız evlilik kıymetli.

Bekarken yalnızlığı çok severdim. Evlendikten, özellikle çocuktan sonra, o sessiz bekar evimi çok aradığım oldu. Kalabalık yordu çünkü. Ama bekarlığı ailemle yaşamış olsam belki yalnızlığı yaşamayacak, tadını da alamayacaktım. Şimdi ayrıldım ama iyi ki çocuklarım var diyorum. Bu kez de kalabalığa alıştığım için yalnızlık korkutucu geliyor :) Akrabanız eminim çok mutludur. Hatta eve biri gelse çok garipseyecektir. Ama insan 30-35ten sonra yanında bir yoldaş istiyor. Sadece sevişmek, aşk değil. Dostluk kuracağı, her an ulaşacağı ve yanında olacağına inandığı birini istiyor. Ha bunu hiç istemeyen de var. Ay ne bileyim herkes nasıl isterse o şekilde mutlu olsun :)

Hayatınızda kimse yokken evlenip evlenemeyeceğinizi sorgulamak faydasız. Evlilik uzun bir yol, yol arkadaşını kendine uygun seçersen sever sevilirsen de güzel. Ben evlendiğim için mutluyum. Bunda doğru insanla yapmamın etkisi var. İdare eden, yumuşak huylu, efendi, kıskançlıkları olmayan merhametli biridir. Ben daha hareketli kavga da edebilen biriyim. Denge sağlıyoruz bu şekilde. Başka kendime benzeyen biriyle evlensem evlilikten hoşlanmazdım. İnsanın kendini de karşısındakini de tanıması önemli. Evliliğin en zorlayan yanı ne desen ikinci bir aileye karışmak derim. Bayramda seyranda eninde sonunda gitmen gereken bir insan topluluğun oluyor. Farklı bir kültürle muhatap oluyorsun. Evlilikte beni en zorlayan kısım buydu. Ama ilk yıllar geçtikten sonra karşılıklı sınırlar netleşiyor ve düzene giriyor. Eskisi kadar zorlamıyor. Özetle ben evliliği seven biriyim. Yine olsa yine evlenirdim.

Maddi durumu, kariyeri oldukca iyi olan bir akrabamiz var. Epey de taninmis bir kadin. Istedigi heryere, istedigi zaman gidebilen, dunyayi dolasmis biri. Vakti zamaninda istedigi kisi onunla ilgilenmemis, sonradan cikanlar da parasi icin istemisler onu. Kisaca hic evlenmedi ama hayati dopdolu. Birgun annemle konusurken duydum "dort duvar arasinda yalniz hayat" . Sirf yalniz olmamak icin iskence gibi bir evlilik de hayati cehenneme cevirir elbette. Gercekte dogru olan var midir ki? Dogru kime gore neye gore? Evlendin, pat diye adamcagiz ölüverdi, e yine kaldin yalniz. Onlarca kisiden, bir suru farkli fikir cikacaktir. Konuyu ben de merakla takip ediyorum.

Acaba bir gün bizde böyle olacakmıyız. Bizim de fikrimizi değiştirecek biri olur mu? MissCherryBlossom

Evlenmeyi hiç ama hiç düşünmüyordum eşimle tanıştık 6 ay sonra evliydik :) eşimde hiç dusunmuyormus benden önce. Ben hiç pişman olmadım eşimle tanışıp evlendigime, iyiki var hep diyorum kendisinede ne yaptım da karşıma çıktı bilmiyorum neyin mükafatı 9 yıllık evliyiz 2 çocuğumuz var. Ben hiç pişman olmadım. Uniden mezun olup biraz çalışıp evlendim 22 yaşında.

Tam evlilikten vazgeçtim eşimle tanıştım

Evlendiğime hiç pişman olmadım ama düşünmüşlüğüm vardır, hiç evlenmeseydim, anne olmasaydım nerede ne yapıyor olurdum acaba diye. Bir merak. Bence seviyorum evliliği. Çünkü birini seviyorum, o da beni seviyor ve birlikte yaşamak, birlikte özgürleşmek, kendimize ait bir dünyamız olması hoşuma gidiyor. Evlilik insanıymışım demekki. Ha bir de çocuk isterdim ben, merak ederdim çocuk sevgisini. O yüzden de evlenmek isterdim bence. Asla evlenmem diyen evleniyor. Evlenmek isteyen eş bulamıyor. Biraz da kısmet. Ama evlilik saygı ve sevgi yoksa zulüm olur. Eğer doğru kişi değilse/değilsen hiç evlenmemek en güzeli.

Esimle tum es isleri vs ortak. Hatta yemek, alisveris tamamen ona ait. Temizlik de ortak. Sarilmayi opmeyi cok sever. Boyle bakinca ideal erkek gibi duruyor di Mi? Bir de madalyonun obur yuzu var. Tartışma sirasinda dunyanin en pislik canlisina donusen, kufur eden bir canavar oluyor. Kisaca cabuk parlayip, cabuk sönen biri. Bu kavgalar sirasinda milyonlarca kere bosanmam gerek, kurtulmam lazim dediysem de, normal zamanlardaki halini, yalnizken yapamayacagim seyleri onunlayken basardigimi dusundukce, sakin kalmaya calisiyorum. Dogrusu nedir, bilmiyorum

Canımdan çok sevdiğim kızımi bir kenara koyarak yazıyorum. Evlenmemis olmayı isterdim. prenses006

Hem evet hem hayır evlenmeden önce babamın prensesi kıvamındaydım soba yakmak nedir bilmez üşümek nedir bilmezdim hic cam silmemistim mesela hic banyo yıkamamıstim bir de esimi annesi çok pohpohlamış yeni evlendigimizde kirli sepetinin yerini bile bilemezdi neyse ki artık bana yardimci olan birine döndü yoksa ne olurdu bilmiyorum yeni evliyken ah leyloş sey vardi da evlendin dedigim cok olmuştur. Ha tabii bir de minnos kızım var iyi ki evlenmişim de dogurmuşum onu

Aurani degistir kuzum

Belki de yaşamadığın için onun daha güzel olacağını sanıyorsun. Belki daha da kötü olacaktı. Belki de kendini fazla suçluyorsun seçimlerinle ilgili. Aslında o dönem, o halde verebileceğin en güzel kararı vermiştin. Yaşamadığın bir şey sana tecrübe katamaz ama yasadiklarin katar. Onlar gerçektir çünkü ve çok değerlidir. Diğerleriyse sadece bir fikir ya da hayal. Belki hala yapabileceklerin vardır içlerinde. Ve sen pişmanlık duyarak kısır bir döngünün icinde kalıyorsundur.

Evlenmeyi hiç düşünmüyordum bir anda kendimi evli buldum. Erken mi geç mi diye düşünürsek kime göre neye göre kendi akışı içerisinde ilerleyen bir süreç

Kaç yaşındasınız?

Bilmiyorum ama düşünürdüm ya. Eşimle ilk zamanlar birbirimize alışma sürecinde çok pürüzler yaşadık o zamanlar keşke evlenmeseydim demiştim. Ama şimdi her şey yerine oturdukça onun yanında kendim oldukça, babamın evinde nasılsam eşimleyken de öyle olabildikçe dedim iyi ki evlenmişim. Şansım eş konusunda yaver gitti, kafa dengim bir kere. Ben çok gülen bir insanım aile evimde hep bu yaşıma kadar gam keder gördüm büyük sorunlar yaşamasak bile büyük şeyler oluyormuş gibi büyütürdü benim ailem, gülsem ne gülüyorsun bunca derdin içinde diye sorun yapıyorlardı. Ama evlenince kendi hayatımı kurdum her şey benim istediğim gibi eşimde benim gibi zıppır birisi evde hep bir sohbet muhabbet. Şuan daha 3 yıllık evliyiz zaman bize ne gösterir ne yaşatır bilemem ama şuan için çok şükür her şey yolunda.

evliyim. iki yavrum var, hayatımın anlamı onlar. açıkçası evliliğe, ilişkiye bakış açım çok değişti. önceden aşık olmadan asla diyenlerdendim. artık öyle düşünmüyorum. aşktan önemlisi hayatı gerçekten paylaşabilmek. samimi, içten bir dostluk geliştirmek. ortak zevkler, dini - siyasi düşünceler önemli ama daha önemlisi yargılamadan değer vermek. farklı düşüncelere "tahammül etmek" değil de farklı düşünmenin "doğal" olduğunu kabul etmek. evlilikte "biz" olmak ama "ben" de olabilmek. tabi ki cinsel çekimin olması ve de sürmesi önemli. fiziki olarak kimse kusursuz değil. ama birbirini beğenmek ve bu beğeninin devamlılık arz etmesi için kendini bırakmamak gerek. rakip olarak görmemek, birlikte bir takım olduğunu hissetmek gerek. eşinin canı yanmasın istemek. onu mutlu ederken kendini taviz vermiş hissetmemek. onunlayken; hayatta var olduğun gibi, o zamana kadarki sen gibi olduğun için eşinin mutsuz olmaması gerek.. canın yandığında, da mutlu olduğunda da aklına ilk onun gelmesi gerek.. böyle bir evlilik olmayacaksa evlenmek çok büyük bir yük..

Eşimle kavga edince B. k vardı da evlendim diyorum. Ama onun dışında Bi insanın hayattaki en büyük ortağının eğer iyi bir eşse en yakın kişinin eşi olduğunu düşünüyorum. Ne kadar çevren falan da olsa herkes günün sonunda kapısını kapatıp kendi çekirdek ailesi ile başbaşa kalıyor. Kaç kardeşin arkadaşın olursa olsun herkes önce ailesini düşünüyor. Hatta çocukların bile bir gün evlenip kendi hayatına bakıyor ama eş hep yanında.

Çocuk duygusu tatmak için olsun yine de evlenilir ama düzgün bir eşle tabii ki aslında evlilik güzel şey ama anlaşamayınca anlaşamadığınız konularda büyük sabır gerektiren bir şey evlilik

Evlilik bence tam olarak böyle bir şey. Ben çok seviyorum

Aşağıda belirttim bu benim karakterimle alakalı bir durum diye başkası için yalnızlık daha iyi olabilir dedim, üstünüze alınacak bir durum yok tecrübemi ve duygularımı paylastim tüm içtenlikle.

Neden böyle bir karar verme ihtiyacı duyuyosunuz ki? Yani demek istediğim bırakın akışına.. Bugün evlenmem dersiniz ama bi gün pat diye biri çıkar, evlenmeye can atarsınız. Ya da tam tersi evlenmeye karar verirsiniz ama kimse çıkmaz karşınıza. Nereden bileceksiniz ki ve niye böyle bi karar vermek zorunda olasınız ki şuan?

KV hayatta değil sanırsam

Türkiye'deki bekarların da bu ekonomide hayatı rio karnavalı değil artık. Bu yüzden evlenin tek başına geçim zor. Eskidenmiş o şehir şehir ülke ülke gezmek... çok çok iyi bir işte iyi bir maaşla çalışılmıyorsa tek başına geçim artık gerçekten zor. Gez dolaş da bir yere kadar. Belli bir yaşa gelince etrafında herkes evlenmiş oluyor herkesin önceliği ailesi oluyor doğal olarak. Yalnız güzelliklerin tadı bile çıkmıyor bir süre sonra. Paylaşarak yaşamak güzel. tabi herkesin dediği gibi doğru kişiyle yapılmalı evlilik. Sırf evlenmek için değil. Evet evlenmeden de sevgili olursun flört edersin hayatı paylaşırsın ama aile kavramına önem verenler evlenmeli bence. Evlilik olmadan o bağlılık kurulmuyor tam olarak. Kafama uymazsa çeker giderim rahatlığı sevgilikte daha fazla. En güzel zamanlarım ailemle geçirdiğim zamanlar ama bir süre sonra anne baba vefat edebilir kardeşler evlenir ailen kalmaz. İnsanın ailesi olması çok güzel bence. Eski sevgililerimizden kimler kaldı? Aklımıza bile gelmez çoğu. Hepsi geçti gitti ama evlenince eşin ailen oluyor. Şimdi eşlerin çoğu eşiyle her yere geliyor evde eşine yardım ediyor zaten. En azından benim çevremde böyle. O yüzden doğru kişiyle yapıldığında evlilik güzeldir bence. Otuzların ortalarında bekar biri olarak söylüyorum bunu. Artık ben de istiyorum ama kafama gönlüme uyan birini bulamadım henüz. Bulmadan da yaşım geçti dye asla evlilik yapmam. Yanlış evlilikler de cehennem. Bir de sanki hep evlenmeyeler belli bir yaştan sonra pişman gibi söylenmiş de evlenenlerden de pişman olan var. Önemli olan aklına kalbine uyan düzgün bir evlilik yapabilmek. O da günümüzde iyice zorlaştı sanırım.

Cesaretli olmak evlenmek değil yalnız. Bekar olmak daha büyük bir cesaret emin ol bu ülkede. İsteyen bulur zaten evlilik çok zor cesaret isteyen bir iş değil. Yada gurur duyulacak. Evliliği kariyer olarak görüyorsunuz umarım hayal kırıklığına uğramazsınız.

Ben etmem, hayat yalnız sıkıcı bence. Onun üstüne mutlu olmak için güzel bir ilişki önemli benim gözümde. Ama yalnız sılıkmam mutluyum huzurluyum diyen insanlar için gayet olabilir bence.

Bu şekilde kendinizi kapamayın. Belki de gerçekten mutlu olacağınız biri ile karşılaşacaksınız. Yaşınız daha küçük. Başkasının tecrübesi hayatındaki yaşanmışlıklar bu kararı alıp yola devam etmesine neden olmuştur. Sizin ki bambaşka bir hikayedir. Başkasının görüşü ile yola devam edilmez. Evlenip çoluk çocuğa karışıp çok mutlu olan var, ayrılıp çocuğu ile çok güzel hayat kuran belki daha sonra evlenip gerçek aşkı bulan da var, kendi ile mutlu olan yalnızlığı seçen de var. Herkesin kendi hayatı kendi yolu. Nasıl isterse. Ben 30 ların sonundayım artık evlenmedim. İstesem olurdu. Çevremde pek mutlu evlilik görmedim. Belki onun korkusu bilemiyorum. 1-2 yıl önce çok çocuk isterdim. Ama şuan baktığımda ülkenin haline çocuk olayı da silindi zihnimden. Gerek yok dedim kendimce bir karar aldım. Ha geçen yaz sorsan nişanlanacaktım ama şimdi iyi ki diyorum. Yani herkesin hayata bakış açısı yaşantıları farklı. Ben bu yolu seçtim. Pişman olur muyum bilemem ilerde?

Kendi hayatım için konuşayım Allah'a şükür maddi sıkıntım yok. Kayınvalide elti görümce sıkıntım yok arada kocama gıcık oluyorum ama yine de evlenmemeyi tek Başıma bi hayat kurmayı isterdim çünkü ne olursa olsun bi yerde kocaya da çocuğa da sen bakıyorsun ve bu çok yorucu ne gerek var yani. Koca adamın ne yiyeceğini her gün ben düşünüyorum evi topluyorum temizlik vs artı bi de çocuklar. Neden bu kadar çok sorumluluğun Altına girdim diye soruyorum bazen kendime. İnanın evlendiğimden beri de neden kahvaltıyı hep ben hazırlıyorum diye bile sorguluyorum gücüme gidiyor sanırım. Anaç bir yapım da yok belki ondan böyle düşünüyorum

İnsan yapamadıklarından mı yaptıklarından mı pişmanlık duyar?

Çocuğum olduğu için düşünmüyorum hayat böyle iyi bir kişinin hayata geliş amacı evlilik degildir Once_upon_a_time

Benden küçüksünüz. Bende evli değilim. açıkçası erken evlenmediğim için hiç pişman olmadım. geç olgunlatiğım için evlilik ve çocuk sorumluluğunu kaldıracak kafada değildim.

Sizce evlenmemek nasıl bir karar olurdu?Genç yaşta bazı şeylerin farkına varamayıp sonradan evlenmediğime pişman olur muyum?Evet iyi bir evlilik olmadıktan sonra olmasa da olur diyenler olucaktır. Ama ayrıntılı fikir almak istiyorum. Belli bir yaşa gelip hiç evlenmemiş olan varsa aranızda bu kararından memnun mu?Düşüncelerinizi bekliyorum.

Ben asla evlenmem demiyorum, hatta istiyorum evlenmek ama gel gör ki gerçekten değecek birini bulamıyorum zaten 1,5 ay önce nişan attım düşünün

Arkadaşa katılıyorum... evlilik ve evet Türk erkeğiyle evlilik çok yorucu... hele çalışan kadınlar için.. anneleri paşa yetiştirdiği için evlikteki sorumlulukları almıyor bizim beyzadeler... sonra gelsin kavgalar, boşanmalar... Bana göre bekarlık sultanlık... ama işte evlat yok mu... işte ondan güzeli yok bu dunyada. Bekarlar evlenmek ister, evliler keşke evlenmeseydim der... bu döngü böyle gelmiş böyle gider malesef

Çevremdeki çok sıkı olduğum dost grubunda (7 kişi) tek evli olan benim, bu kız grubu gayet işi gücü, maddi, kariyer olarak iyi olan insanlar hepsi ortalama 35 yaş civarı ve evlilik düşünmüyor nedeni ise sohbette akıp gitmiyoruz, aile problemi, güven ve en önemlisi gözlerine bakıp hayal kuramıyoruz çünkü hep meşgul, vakit ayırma sınırlı diyorlar anlıyorum ve zamanla onlarda şunu gördüm alışkın olduğu o rahat hayat, özgürlük vazgeçilmez oluyor ancak mükemmel bir kişi için o keyif alanından çıkmak istiyorlar. O yüzden bence gelecekte en büyük problem kızlarımızın evlenmek istememesi olacak çünkü herkes kendi değerinin farkında ve o değeri hak edecek insan arıyor. Birde evliliğin en güzel kazanımı çocuk hep diyorum annelik duygusu, iç güdüsü yüksekse evlenin o duyguyu yaşayın diye şuan tatil planı yapıyoruz, alakaları yok

Forumda hiç kimse evlenmeyi düşünmüyormuş sonra birden kocası karşısına çıkmış kararı değişmiş

Düzenli bir cinsel hayatım olacaksa sevme ve sevilme ihtiyacim karşılanacaksa yanlizlik cekmeyeceksem ben olsam evlenmezdim. illa evlenmek şart değil düzgün bir insanın hayatinda olması yeterli ben imzanın mutluluk getirdiğine inanmiyorum gönül bağı saygı sevgi daha önemli.

Aa siz ayrıldınız mı en son bi konuştuğumuzda evliydiniz sanki. Hayırlı olsun çok mutlu olun yenGEnC

Kendim konummuşçasına tüm yorumları okuyup beğendim teşekkürler

"Evlendiğinize pişman oldunuz mu" mu asıl soru? Ben şahsen olmadım. Yani insan bazen düşünür ya dünyaya bir daha gelsem evlenir miydim? Evlenirdim. Ama büyük sorumluluk mu evet. Kadınlar için çok fazla sorumluluk bence. Özellikle enerjisi daha düşük, ya da tembel insanlar için zulüm olabilir Karar verme konusuna gelince; böyle bir karar verilir mi ki? Evlenmeme kararı diye bir şey yok. Bir gün biri çıkar ve birden o yola girersiniz. Çıkmaz evlenmezsiniz. Üzerine bir karar alacağınız konu değil bence.

Bu karar tamamiyle karşına çıkan insanla ilgili Eski erkek arkadaşlarım için bununla evleneceğime ömür boyu yalnız kalırım daha iyi dedim hep içten içe hepsi ayrı birer vakaydı Ama şimdi eşim için keşke 15 yaşında ilk seni tanısaydım hatta beşik kertmem olsaydı derim hep 38 yaşında evlendim niye bu kadar geç karşıma çıktın diye hayıflanırım hep

Aa bu ben. Maksimum yalnız kaldığım süre bir ay olabilir flörtöz olmakla ilgisi olduğunu düşünüyorum. Ferhunde gibi gözüme kestirdiğimi kaparım

ay evet bize tüyolar verebilirse süper olur Milana22 sevgililkten evlenmekten ziyade keşke iyi olan her şeye layık olduğumu hak ettiğime tam olarak inansam

Çok şükür mutlu bir evlilik ve ideal bir eşe sahip biri olarak söylüyorum. 35 ten önce evlenmezdim. Belki o zaman da zor evlenirdim çocuk konusu filan. Ya ben düşündüm de hiç evlenmezdim galiba büyük sorumluluk, eş ailesi, bitmek bilmeyen ekonomik ve sosyal dertler. Aman ne bileyim ya çok zor soru gülüm. Artıları da var eksileri de var.

Eş ailesiyle ilgili çok fazla sorun yaşadım ve görüşmüyoruz. Bu çok kötü bir şey beni çok yıprattı ama bekar olmaya tercih ederim. Kendi hayatın kendi yuvan başka bence. Yine olsa yine evlenirim ki ben 30 lu yaşlarımda evlendim. Tabi ki eş çok çok önemli seni sayan seven biriyse kesinlikle bekarlıktan daha güzel.

Çevremde 55-60 yaşına gelip hiç evlenmemiş insanlar var. Gözlemime göre ; Bir yaşa kadar çok güzel Karışan yok, görüşen yok, kimseye hesap vermek zorunda değilsin, istediğin yerde çalış, sadece kendini geçindirmek zorundasın, kimseye sadakat borcun yok, istediğin kişiyle flört et, tatillere git, istediğin gibi giyin, hayatını kendi özgürlüğüne göre yaşa Ancak bir yerden sonra- o yer muhtemelen 40 lı yaşlar - İnsanlarda hafif bir burukluk ve pişmanlık oluyor gibi hissediyorum. Çünkü yukarda saydığım şeyleri gençlikte yapabiliyorsun yaş ilerledikçe gruplarda senin yaşında kafa dengi arkadaş kalmıyor zaten herkes çoluk çocuğu ile geziyor. O yaştan sonra boş kalıyorlar ve başkasının hayatlarını yaşamaya başlıyorlar. Her şeye rağmen bir aile kurmak güzel bence Son olarak ; evlenince de anlaşamazsan ayrılırsın Sonuçta karşı tarafa zimmetli değilsin Ve evlenip ayrılan çocuklu kişiler içinde Keşke hiç çocuk yapmasaydım diyene hiç rastlamadım ancak keşke çocuklarım olsaydı diyene çok rastladım. Bence çocuk zaten evlilikten bağımsız bir konu. Anne baba olmakla eş olmak aynı şey değil. Kişi çok iyi bir anne baba olup Başarısız bir eş olabilir.

36 yaşındayım hiiiiç evlenmeyi düşünmedim. Ben kararımdan gayet memnunum çünkü kendimi seviyorum, kendimle olmayı seviyorum, başka bir insanın sorumluluğunu almak istemiyorum. 4 seneye yakındır biriyle beraberim o beni yavaş yavaş ikna ediyor evlenmeye ama daha henüz tam karar vermedim. Konfor alanımdan çıkmak istemiyorum. Ama şunu da söylemem lazım ben hiçbir zaman anne olmak da istemedim eğer öyle bir arzu varsa içinizde evlenmemek size göre olmayabilir.

Evlilik doğru kişiyle güzel. Şans ve nasip işi. Eger ki kalbiniz yatar seversiniz tanırsınız. Evlenin. Evlenmemekte güzel birşey boşanmalarda evlilikleri geçiyor. Hayirlisi olsun. Evlenmeyecegim yada evleneceğim diye şartlandırmayin kendinizi.

İşte bu çok güzel bir şey. İyi ya da kötü bir şey yaşadığında, bir haber aldığında duyduğun hemen arama isteği. Hatta küs olduğun zamanlar da elinin telefona uzanması ama inadından aramaman :) Evlilik eğlenceli ve güzel zamanlarında gerçekten çok keyifli. Sıkıntılı, zor günler ise daha da kenetliyor eşleri. İnsan bu günlerde sevgisini ve ilişkinin gücünü görüyor. Ama sıkıntıyı ve zor günleri içeriden yaşamak ağır baya. Eşler birbirinin sorun kaynağı olmasa, herkes gücü nispetinde sorumluluk alsa, güven ve huzur içinde yaşansa ne var yani. Dilerim evlenmeyi isteyen tüm bekarlar güzel evlilikler yaşarlar. Ve evli olan tüm çiftler de mutlulukla yollarına devam ederler.

Bir yakınımız var ve evlenmemek kendi tercihi. Çok güzel, hoşsohbet, sosyal ve kariyer sahibi. Açıkçası ben evlenmediği için hep mutlu sanıyordum ama sonra öğrendim. Çocuğu olmadığı için, kendi ailesini kurmadığı için üzgün. Elbette bu bir seçim ve herkes evlenmek zorunda değil ama çok emin olunması gerek. Açıkçası ben kararsız olsaydım evlenirdim ve çocuk yapmazdım. Bana göre olmadığını fark edersem boşanırdım ve en azından denedim derdim . Emin olursam o zaman çocuk da düşünürdüm Sevdaya

Evlenmemek başka evlendiğin kişi olmasaydı başka bir konu.. Çok su kaldırır buralar R red mercedes

34 yaşında evlendim. 38 yaşındayım.2 çocuk oldu 4 senede bence evlilik değil de çocuk hayatın miladı. hayatımı çocuktan önce ve çocuktan sonra diye ayırıyorum. evlilik değil ama çocuk yordu ve kısıtladı beni. özellikle o kadar özgür yaşamaya alışmış biri olarak. yine de iyi ki evlendim iyi ki çocuklarım var. kocamı da çocuklarımı da çok seviyorum. zorluklar da nimetin külfeti napalım

Ben 30 yaşında gayet aklı başında evlendim ama geçenlerde ayrıldık. Evliliğin, özellikle herhangi bir Türk erkeğiyle evliliğin bana göre olmadığını düşünüyorum. Ben bizim kırolara göre fazla eşitlikçi yaklaşıyorum. Bahsettiğim eşitlik gelir değil sorumluluk. Gelir olarak ben daha çok kazanmama rağmen mal değişmiyor maalesef. Bir de bence çalışan kadınlar için daha yorucu sanırım. Adamın annesi ev hanımı. Empati yapabileceği bir örnek de yok çevresinde. Kendince diyor ki "benim anam çalışmadı ama bilmem kaç çocuğa baktı, çeyiz yaptı, misafir ağırladı" bilmem ne. Seni anlaması mümkün değil. Ama inanıyorum ki bizim oğullarımız farklı olacak. Konuyu daha fazla uzatmadan; yine de evlendiğim için pişman değilim. 2 güzel evladım oldu. Hatta boşanmadan sonra onlarla olan ilişkim bile hemen değişti, rahatlamışım meğer. Benim için farklı bir tecrübe oldu. Çok güzel anılarımız, kuvvetli bir dostluğumuz oldu. Çok eğlendik, çok konuştuk, çok güldük. İyi ki evlenmişim. Ve iyi ki boşanmışım :)

Kızım da yakın zamanda böyle bir soru sordu bana. "Anne, herkes evlenmek zorunda mı? Kaç yaşında evlenmeliyim?" Diye cevap arıyor :) Ona söylediğimi size de diyeyim Herkes evlenmek zorunda değil, evlilik bir mecburiyet hiç değil. Eğer sever ve sevilirsen, sana hayatını iki kat lezzette aldıracak yol arkadaşını bulursan tabi evlen ama aksi durumda evlenme. Gerek yok.

34 yaşındayım 10 yıllık evliyim 1 çocuğum var henüz hiç keşke evlenmeseydim demedim ☺

Eşimle severek evlendik hala da çok seviyorum aşırı ince bana karşı çocukluk aşkıyım eşimin o yüzden sanırım çok merhamet dolu fakat bazen bekar hayatıma özenmiyor değilim ailemle yaşarken çalıştığım para vs vakit sorunlarım yoktu eşim sadece çalışır tüm her. Şeyi bana bırakır bu da hayli beni yoruyor evlenir miydin sorusuna gelince de evlenmezdim belki de ama eğer dünyaya bir daha gelip evlenecek olsam yine eşim nasip olsun isterim

Karar vermek için değil fikirleri merak ediyorum karşıma düzgün biri çıksa değerlendririm ama çıkmazsa istemediğim bi evliliği yapamam

Hiç sorun yok. Şu an hem düşünsel hem duygusal olarak yoğun yorucu bir dönemden geçiyorsunuzdur. Ne zaman konuşmak isterseniz buradayım. Umarım çok mutlu olursunuz

aura istek üzerine değişebilen bir şey mi ya

Her seçim bir vazgeçiştir. Bekarlık sevgililik güzel dersen evliliğin nimetlerinden, evlilik aile hayatı güzel dersen özgürlüğün nimetlerinden vazgeçmiş olursun

ne yaptı ki? ben çareyi görüşmemekte buldum. bu da bir yol değil tabi ama yapacak bir şey yok Elaemi Sağlık

20 yaşında evlenmis biri olarak ve 18 yıllık evli biri olarak ve tabi anne biri de olarak cevabım çok net : EVLENMEZDİM ahahsfs. Şimdi bir şekilde devam ediyor ama hayat evlilik ve çocuk sorumluluğu almak için çok kisaymis

Çok teşekkür ederim eksik olma arkadaşım. Umudunu hiç kaybetme. Çok çok iyi biri çıkar inşallah karşına en yakın zamanda. Allahım gönlüne göre versin inşallah arkadaşım.

Sevgili konu sahibi, o kadar guzel bir konu actin ki. Dunyanin her yerinden, milyonlarca farkli fikir duyabilecegin, herkesin yasanmisliklari/pismanliklari/hayalleriyle farkli bakis acisi getirecegi bir konu.

Olabilir neden olmasın. Ben 37 yaşındayım hiç evlenmedim. Evlenmek isteyenler çok oldu. Sevdiğim erkekle evlenmek isterdim tabi. Ama evlenmedim diye de ölmedim. Çok isteseydim bir tanesiyle evlenirdim şimdiye kadar.

Başlıktaki soruya cevabım, evet evet evet! Canımın içi yavrum var onun hatırına dönüyor işte ev.

Herkesin mesajlari tek tek okudum. Ben de suan ayrilik asamasinda biri olarak, evliligin en guzel yani cocuk zaten. Ama esinizi secerken ailesini de iyice taniyin derim. Sahsen ben kv yuzunden ayriliyorum. Bencil insanlar her zaman mutsuzluk getirir. Soyle diyorum bu benim kaderimde varmis ve yasanmasi gerekiyormus. Kotu bir tecrube oldu ancak bana sonsuz mutluluk veren oglumu bagisladi. ilerde kv olursam kesinlikle oglumun mutlulugu icin ugrasacagim. Yuva bozmak icin degil.

Bir ömür geçirmeye değer birini bulursam evlenirim, hayal kırıklığına uğrarsam boşanırim, sonra aşık olursam yine evlenebilirim, kalbime değen birini bulamazsam hiç evlenmem... Hiç bir şey için 'illaha ki olmali' diyemiyorum. Kader nasıl yol çizerse, o

O kadar güzel anlatmışsınız ki. Bunlar evlenmeden, aynı eve girmeden anlaşılmayan gerçekler. İnsanın hayatta böyle bir dayanağı olması ve aynı şekilde birinin evi olmak, yuvası olmak çok güzel bir duygu yine de. İsteyen herkese nasip olsun umarım.

31 yaşındayım. Benim de öyle bir umudum kalmadı. Sizce öyle biri karşıma çıkar mı? Siz sevdiğim bir üyesiniz

Nedene evlenmemek çok abes geliyor insanlara ama bu da bir tercih tabii ki. hani dese ki hayatımda kimseyi istemiyorum o zaman bi acaba ya sorun mu var dersin ki o bile tercih ama bir karşı cinsin ilgili tensel çekim cinsel paylaşım flörtöz konuşmalar filan insanın hayat kalitesini ciddi ölçüde arttıran ve mutlu eden bir şey. evlilikse tamamen yasal bir süreç gibi geliyor bana bir mecburiyetler silsilesi ve ancak çok sevdiğin ve tamam işte bu dediğin adamla bu yükü çekebilirsin.

Hayatta ama uzakta şaka bir yana çok İİ anlaşırız kendisiyle.

Bu sorunun cevabı olamaz ki herkes kendi yaşadığı evliliğe göre cevap verecek senin cevabın sa yaşadığın şeylere göre olacak ve biz insanlar ne yoksa bizde onun güzel olduğunu düşünüp isteriz... Hayırlı olan kararlar verirsin Inşallah

Benim kardeşler kuzenler evli. Aile dediğimiz anne baba hayatta değil. Bende bulamadım mantığıma göre birini. Yani isterdim ama olmadı. Yapacak bir şey yok. Umarım herkesin böyle bakınca bahçesinin bahar olduğu biri olur hayatında. K

Kötü bir evlilik tecrübesi sonrası keşke hiç evlenmeseydim diyorum. Ehline denk gelmeyen herşey ziyan olur.

yanlış anlamayın ama evlenmeden önce ben de böyle amaan ne evlencem ben bekar kalcam derdim. Evlenmek istemediğimden değil, karşıma düzgün biri çıkmadığından. Ama emin olun karşınıza çıkınca böyle düşünmüyorsunuz. Kız arkadaşımla dışarı çıkmak yerine eşimi tercih ederim mesela. Çok farklı bir boyuta evriliyorsunuz. Mutlu olduğum bir şeyi yaparken eşim yanımda yoksa buruk hissedebiliyorum, keşke o da görseydi ya da bu etkinliği onunla yapsaydık diyorum. Böyle yazınca aman da ne kocacı gibi duruyor ama evlendiğinizde anlarsınız beni :)

Evli değilim ve daha bu yıla kadar da, bu konuda bir isteğim ve çabam olmadı. 29 olacağım ve bu bence, gerçekten de tercih meselesi. İsteyince ve şartlar uygunsa olacak bir şey. İstemeyince de ona göre şekillenir hayat. Yalnızken de mutluydum ve bi şikayetim yoktu mesela şahsen, ki hala yok.

Evlilik biraz şans işi. Hiç evlenmeseniz olur bence. Aile güzel birşey olunabiliyorsa. Çocuğunuz olmalı ama. Evlenmek şart değil. Mantık bu şekilde artik sorunuza cevap verdim inanışlarına göre siz toparlayin fikrinizi

Hiç evlenmemiş olup ileriki yaşlarında mutsuz olan birkaç insan tanıdım. Belli bir süre sonra ailenizi kaybedebiliyorsunuz, kardeşler kuzenler evlenip çoluk çocuğa karışıp kendi mesguliyetleriyle boğuşuyor. Birde çok zor olsada her kadın annelik duygusunu tatmalı diye düşünüyorum. İnanılmaz bir deneyim. Doğru kişiyi bulmanız ümidiyle

Herkese cevapları için teşekkür ederim başlık ve içeriği yazarken ağzımdan dökülürcesine yazdım bu yüzden yanlış anlaşılma olduysa kusuruma bakılmasın, herkesin cevabı değerli ve ben de sayenizde merak ettiğim soruların cevaplarını okumuş oldum. Benim şuan hayatımda kimse yok ama düzgün biri çıksa düşünür tartar evlenirim. Çünkü evlenmek hayallerimden birisi. İyi bir kariyerim var, kendi ayaklarımın üstünde duruyorum. Bir de anne olmak istyorum sanırım evlenmeyi bu yüzden de istiorum. Düzgün bir adam olduktan sonra neden olmasın diyenlerdenim. Mühim olan öyle birinin karşıma henüz çıkmaması aslında. Hayatıma hep yanlış adamlar girdi şu zamana kadar ve onlar hayatımdan geçtikçe de birçok şey öğrendim iyi niyetinizi içinizde saklamanız gerekiyormuş. İyi niyetinizi ve ciddi ilişki isteğinizi belli ederseniz olmuyor. Ben öyle yapıyordum ama artık öyle yapmayacağım. Herkesin her şey gönlünce olsun

Sen gibi kızlar da kimseyi bulamıyor ya şaşırıyorum cidden bu adamlar insanın iyisinden anlamıyor bence. Benim de bir arkadaşım var hem hanım hanımcık denilen kızlardan hem de kendini geliştirmiş çalışan kazanan kendi ayakları üzerinde duran harika bir kız. Karşısına saçma sapan insanlar çıktı o da sen gibi ben gibi bekar hala.

Valla canisi isteyerek yaptığım birsey değildi, belki aura belki başka birsey bilmiyorum ama benim peşimde hep onlarca adam olurdu, birinden ayrıldığım an hoop öbürü gelirdi, ilişkilerim de uzun solukluydu yani en kısası 5 sene sürdü, aralarda kısa süreli falan da var ama geneli uzundur. Yani şimdi bosansam ve etrafa duyursam yarın kapımı çalar birileri Sadece şunu söyleyebilirim, Türk erkeğinin bağımsız, özgürlüğüne düşkün, güçlü kadın sevmediği olayı tamamen yalan, güçlü durman lazim, kendine güvenmen lazim, akıllı olman lazim, akıllı ve düzgün adamlar ruh hastası değilse böyle kadınları tercih ediyor

Onu bilemem de önemli olan kendi ayaklarınızın üstünde durmak. Evlenseniz de evlenmeseniz de kendinize güveniniz olur. Kötü bir evlilikte bile kendinizi bundan kurtarabilirsiniz. O evliliğe mecbur kalmazsınız. Evlilik riskse bu risk alınır bence.

Neler yapmadi ki. Esi vefat edince gelip bende 6 ay kslmalar. Hadi kaldi ortaligi karistirma. Tabi es kisisi de anasini tutunca bu kivama geldik.

Iyi bi evlilik olmayacaksa hic olmamasi daha iyi.

Eşimi ve çocuklarımı çok seviyorum. Ama onlar hayatımda olsun ve ben evli olmayım isterdim yani evliliğin sorumluluğu fazla

Sanırım işin sırrı son cümlede beni neden hep ruh hastaları buluyor

Ben 30 yasimdan sonra gayet aklimi basima topladigim bir zamanda esimle tanisdim. Onunla her zaman tekrar evlenirim. Allah basimdan eksik etmesin. 20 yaslarda birini tercih etseydim fiasko olurdu muhtemelen yani hem kendi tercihlerimize bagli bir durum, hem sans meselesi biraz. Ama esime tanismasaydim sirf evlenmek icin evlenmezdim

Yaşayarak öğrenmek ile yaşamadan öğrenmek arasında ince çizgiyi açıklayamayacağım

Ayni hissiyati yasiyorum. Evlenmeden önce cok gezen tozan arkadaslarla buluşan biriydim, simdi sadece esimle evde oturup sohbet muhabbet film izlemek istiyorum. Insan tabii ki yakin dostlariyla da irtibatta oluyor ama en iyi dostunuzda esiniz olmus oluyor. Her ilişkide oldugu gibi evlilikte de hersey karsilikli. Erkek hanimci olunca sizde beyci oluveriyorsunuz. Her evliliğinin dinamigi farkli tabii fakat deger veren deger görür diye ummak istiyorum. Allah iyi insanlarla karsilastirsin, evlenmek isteyenleri de istemeyenleri de.

Bence insanın hayatında bir olgunluk yaşı var veya dönüm noktası. Orayı geçince kişi aynı bakış açısında olmuyor. Bu yaş herkeste değişebilir, ben 30'a yaklaştıkça daha aklı başında oldum. Hiç evlenmeyeceğim herhalde sanıyordum çünkü kimseyi beğenmiyordum tam olarak. Kayınvalide, elti, başka kültür, eğitim farkı gibi konular beni korkutuyordu. Çok şükür eşimle tanıştım, ilk görüşte çok etkilendim. Eşim benden daha batılı, tek çocuk, kalabalık ailesi yok vs gibi konuları öğrendikçe ben ondan hevesli oldum evlenmeye. Hayat eşimden önce de güzeldi ama onunla başka güzel. Bence bunu söyleyebildiğimiz kişi ile evlenmeliyiz, evleneceksek. Bunun için önce olgunlaşmak gerek, erken yaşlarda bence insan ne istediğini bilmiyor çünkü

nasıl yapabiliriz K

Valla panpa hep merak etmişimdir, hemmen sevgili bulan kadınlar nasıl nerdne buluyor? Ünvde böyle bir kız arkadaşım vardı, buldukları da gayet eli yüzü düzgün, üstelik düzgün çocuklardı. Valla daha gençken bile 3 yıl single kaldığım oldu bu iş nasıl yapılıyor biri bana anlatsın

Kesinlikle. Derdi paylaşmak paylaşmaktan kastım bölüşmek bile bir başka. Hangi arkadaşımız üzgün olduğumuzda üzülme demekten öteye gidebiliyor ki çok çok azdır ötesi. Üzülme ben varım hissi çok hoşuma gidiyor benim. Bu demek değil ki herkes evlensin. Her koca da böyle değil tabi. Herkes mutlu olsun çok çok

Kesinlikle o kadar yanlış yetiştirebilen ve sevgi görmeyen erkekler idare etmek gerçekten çok zor ama yine de umudumu yitirmek istemiyorum W white

Evlenebilecegime hic inanmiyordum. Belki bu cevrede dogmasam yine evlenmezdim. Ama 32 yasinda biriyle tanisip 6 ay icinde evlendim. Yasadigim yerdeki ortalama bir hayat nasilsa oyle yasamaliyim diye dusundum. Baska sartlarim olsa evlenmeyebilirdim. B Bir Gul

keşke evlenmeseydim değilde keşke o kişiyle evlenmeseydim dedim. evlilik doğru insanla olur ancak. şuan evlilik gibi bir düşüncem yok. belki ilerde olur mu bilmiyorum ama sırf evlenmek için değil doğru insanı bulursam evelenirim yoksa yalnız ölürüm daha iyi. çok çektim çünkü hala çekiyorum. aynı şeyleri tekrar yaşayacaksam gerek yok.

her ne kadar evlilik zor bir ilişki biçimi olsa da bir ömür yalnız kalmak hiç istemezdim açıkçası.

Ülkemizde hala evlilikle alakali dayatmalar, kurallar olmasi cok sacma... ornegin kizlar 30'una gelmeden evlenmeli(10/15 yil evvel daha da erkendi belirtilen yas) erkekler 40'ina yaklasirken evlenmemisse mutlaka artik evlenmeli, evlenmezse sorun vs.. bazi ailelerdeki kiz cocugunun hemen basi baglansin vs dusuncelerinin olmasi.. kucuk sehirlerde hala devam ediyor mesela bu kurallar... sahsen ben annemin cehaleti ve babamin hayatta olmayisi nedeniyle 23 yasinda evlendim kendi tercihim olan birisiyle ama asik oldugum, ciddi manada "iste yaslanacagim adam" diyecegim o kisi degildi.. zaten o kucuk yasta da bunun idrakina varip, dogru karara varma yetisine sahip olamaz zaten insan.. su anda Turkiyede yasamiyorum ve burada kadinlar ve kiz cocuklari eski nesilde yahut su anda; bizdeki gibi sindirilmemisler... istedikleriyle gezip tozup, gercekten cok emin olduklari o adamla evlenme sansina sahip olabiliyorlar... ya da hic evlenmeme kararini alabiliyorlar.. evlenip ayrilma durumunda "dul"kadin yaftasi yemiyorlar... gercekten cografya kadermis bunu gozumle gordukten sonra daha iyi idrak ettim.. sozu cok uzattim kusuruma bakmayin, uzun lafin kisasi; sadece yasim geliyor, ailem istiyor vs diye degil de; gercekten emin oldugunuz ve konusabildiginiz. gozlerinizin ici gulsun diye ugrasan, sizi onemseyen, ilgi gosteren o adami bulursaniz kacirmayin, evlenin (en az 28 yasindaysaniz tabii:) )... kendinizi hic evlenmem ben diye de sartlamayin.. umarim hakkinizda en hayirlisi olur... kosullariniz her ne olursa olsun mutluluklar dilerim...

Hiç evlenmeyeyim diye bir karar olamaz bana göre. Dönem dönem hemen hepimiz bu şekilde beylik laflar edebiliyoruz. Öyle biri karşımıza çıkıyor ki ağzımız dilimiz bağlanıyor. Allahım karşımıza iyi insanlar çıkarsın inşallah.

Nasıl olcak kız, nasıl yapıcam

Bir de bu çok spesifik bir konu. Bir arkadaşım var eğitimli sevgi dolu ailede büyüdü. Kız da nasıl bir duygusal boşluk var anlamadim. Eşi resmen kumar bağımlısı. Söz verip verip kumar oynuyor. Resmen bir ev parasi batırdı. Geçende konuşuyorum mesela diyorki ben bu evde eşimle çocuklarımla çok mutluyum. Bazı şeylere zorlanmasam en mutlu olduğum yer diyor. Para kaybetmese demek istiyor. Kızın ailesini tanimasam herhalde anne babası şiddet uygulamış bunu sevmemiş diyeceğim. Ailede el bebek gül bebek modundaydi. Herkes evliliğinde sıkıntı çekiyor öyle böyle ama bu kackere dolandirildi. Ve tonlarca borç ödemek zorunda. Dedim ki ona Esin ne şanslı asla ondan vazgeçmeyecek onu her türlü kabul etmiş bir kadın var. Ben o tarz sorunların binde birini yasamadigim halde eşimi evliligimi ondan çok sorgulamisimdir.

Bu kapı hiç evlenmemeyi tercih etmeye çıkmıyor yalnız. Evlenmiş olmak için evlenilir mi diye sorun o zaman.

Ben hiç evlenmemeyi düşünüyorum. yaşım 30'ların sonlarına geliyor. yani ülkemizde maalesef erkek kalitesi çok kötü yani otur konuş ne bileyim iş yap iyi gibi gelir ama biraz muhabbet derinleşsin inanılmaz çiğ oluyorlar. iyi düzgün bir kısmet denk gelirse sırf evlenmek istemem diye reddetmem tabii ama henüz o noktada bir erkek bulamadım. eğer iyi bir kısmet çıkmıyorsa evlenmemek en ideali. ha pişmanlık vs kendi içinde mutlu olmayı öğrenmek gerek. öyle yüksek beklentilerin de olmayacak tabii ki çünkü kimse mükemmel değil sen de ben de mükemmel değiliz.

Ben bu olaya bir ara çok kafa yordum. Hiç evlenmemeyi çok düşündüm. Bana çok uygun gelmiyordu evlilik. Çünkü bu ülke topraklarında eş ailesi sorunlu erkek çocukları kavramlar vs. Bekar kizkardesimle konuşuruz bu konulari. O da diyor hiç evlenmemis olmayı eski günlere dönmeyi ister misin abla diyor? Eş ailesi ile ilgili bir ton beklenmedik gelişme oldu hayatımda vs. Beni çocuk olayı düşündürurdu. Yani bekar olunca çocuk olmadığı için tek özlemim çocuk olurdu. Şuan çocuk için yine denerdim gibime geliyor. Çocuk bambaşka birşey benim için. Ama çocuk hevesim olmasaydi ben asla o riske girmezdim. Çünkü ideal evliliğe sahip çevremde de 10 evlilikten biri var. Çoğu eş ailesi yada eşin kendisi olarak bir ton soruna sahip.

En doğru karar olur sizin için. Evlenmiş olmak için evlenen kimsenin mutlu olduğuna inanmıyorum ben. Benzeri çocuk yapmak için yapanlar için de geçerli. Beraber hayat arkadaşı olmak istediğiniz, hayat görüşleriniz ve hayat hedeflerinizin ortak olabileceği, en iyi arkadasiniza donusebilecek ve aynı zamanda çok sevip çok sevildiğiniz takdirde evlenmelisiniz. Gerçek mutluluk ve hayatta guclenme bu şekilde oluyor. Aksi durum kavga gürültü. Ben yukarıda yazdığım gibi olursa bir gün düşünürüm yoksa düşünmem diyenlerdendim, bunu bulunca evlendim ve iyi ki diyorum su anda. Ne istediginizi bilince kendinizi tanıyınca bence doğru ilişki de yaratılıyor. Aksi durumda 7 24 aynı evde birisiyle yaşayabilmeniz için, sizin icin olması gerekenler nediri düşünmeden safi evlilik üzerine düşünmek verimsiz ve korkutucu olacaktır. İnsanların evliliklerinin mutsuz olmasına da bakmayın. Çoğunluk dediğim gibi evlenmek için evleniyor. Daha evliligin onun için ne anlam ifade ettiğini bilmeden, kendini ve partnerini tanımadan, kişisel etik ve ahlak değerleri oturmadan ve bu değerleri oturmayan kişiler ile. Kendilerini farklı tanıttıkları bir tiyatro oyunu adeta çoğunluk için evlilik. O nedenle siz, sizin için sıkılmadan sürekli vakit geçireceğiniz bir de üstüne sürekli özlem duyup mutlulugunuzu da mutsuzlugunuzu da ilk kiminle paylaşmak nasıl birisiyle gezmek ve birlikte neler yapmak isterdinize odaklanın derim. Cevap bunun yanitinda. Tabii ki bunlara rağmen yalnızlık en iyi dostunuzsa sizce bunda da sorun yok, kendinizi iyi tanıyorsunuz demektir.

Boşanmış olmak sevimli geliyor bekar hiç evlenmemiş olmak sevimsiz hmm. Biz boşanmış kadına sevimsiz desek şurada yer yerinden oynardı

Aynen ben deneyim gözüyle bakıyorum ve yaşadığım guzel şeyler yanına kar kalıyor... evet siz öyle yazınca korkuncmus gibi duruyor :) fakat bu bile hoşuma gidiyor cesaretimden dolayı kendimle gurur duyuyorum çünkü doğru adamı bulunca herşey düzeliyor tabi bu bazen 2. dede olmaz 3 te dahi olabilir.. korkmadan hayatı yaşamak lazım bence o zaman güzellikleri ortaya çıkıyor acılarıyla beraber olsada :) sonuçta her nimetin bir külfeti olur.

Ay ben tam bir kocam köylüyüm 11 yıllık evliyim kendisiyle evli olduğum için hic pişman olmadım. Evliliğimde sorun olan şeyleri düşündüğümde de işin sonu hep ailesine varıyor ki benim düşüncelerime çok önem verir kendisi ama ona rağmen yine canımı sikan sorunlar oluyor. O da olmasa ufak tefek şeyler haricinde hic sorun yaşamadık diyebilirim. Evlilik için bir karar almak, almaya çalışmak gereksiz bence. 26 yaşındasınız yaşayın hayatınızı. Ucu evliliğine varır ya da varmaz onu zaman gösterir. Niye kendinizi bir noktaya sartlayasiniz?

Keske evlenmeseydım dedıgı o kadar cok anım oldu ki :/

Yok canım ne kariyeri elhamdülillah güzel bir kariyerim var..2 kere aşk evliliği yaptım evet ikiside cesaret işiydi hemde ne cesaret.. iyiki korkmadan yapmışım ikisinide bana çok güzel nimetleri oldu yaşadığım külfetler o nimetlerin yanında birer hiç hükmünde kalıyor bu yüzden gurur duyuyorum.. yoksa kocam var gurur duyuyorum olayı değil yani tabiki onun yeri ayrı iyiki çıkmış karşıma oda bonus...

22 yaşında evlendim.9 yıllık evliyim. Eger ki evlendiğin kişi doğru kişiyse evliliği tercih edersin. Tercihten ziyade bu karşına çıkan kişinin karakterine ve birbirinizle uyumunuza bağlı. P

Bence öyle, insanlar isteyerek hayatta herseyi yapabilecek güçte

Bilmiyorum. Sanki yapamadıklarım benim için pişmanlıktır. Yaptığın şeylerin bir sonucu vardır. Ceza veya ödül. Bedelini ödersin. Ama yapamadıklarım içimde kalır.