Hımm evet canım okudum onları ama gene de ne kadar zararı olabilir ki hala doktorların verdiği bi ilacın, üstelik 5 mg.. Gerçi düşünmüyor da değilim amabilmiyorumkismile esrant

şu sıralar büroda yalnızım patronlar şehir dışında olduğu için izin kullanamıyorum oyüzden ancak onlar geldikten sonra giderim herhalde. aslında yaz sonunda gitmiştim adetim 1 ay kadar gecikmişti. tahlil falan yapıldı. derken ben adet oldum tahlil sonucumuda göstermedim daha:) hormonlarıma falan bakıcaktı doktor. zaman olmayınca işte es geçebiliyoruz bazı şeyleri. yanlış aslında. esrant

ben evliliğimin 2,5 yılına girdiğinde bebek istedim. bunun için tam kan tahlili yaptırdım. hormon tahlili yaptırdım. 3 ay öncesinde folik asite başladım. fazla bir kaç kilomu verdim. diş bakımına girdim. dişimdeki amalgam dolduları beyaz dolgu ile değiştirdim -amalgam civa içeriyor diye- vs. vs. ilk bir kaç ay olmayınca ovulasyon testi sonra preseed kullandım. 7 ay gebelik olmayınca eşimle beraber doktora gittik. şoook eşimde sperm azlığı çıktı tek çare tüp bebek sonra tüp bebek macerasına girdik ilk gebeliğimde bebişimi kaybettim. şu anda dualarla bebeğimi kucağıma alacapım günü bekliyorum. demem o ki: cahillik mutluluktur. benim gibi kılı kırk yararsan altından bi şey çıkıyor. rahat ol. ilk bebek için fazla da bekleme. rabbim yardımcın olsun.. esrant

Sen yaz böyle güzel güzel, bizim isteklerimiz tavan yapsın, sonra da yiyelim kocalarımızın başının etini=)) Babalık duygusu ne yazık ki önceden olan değil de, snradan kazanılan bir şey. yani evet, onlar ancak çocuk doğunca, onunla zaman geçirince anlayacaklar bu duyguyu. annelik ise çok farklı bir şey.. hamile olduğunu öğrendiğin anda hissediyorsun onu taa içten.. işte bunları bir erkeğe açıklamak çok zor oluyor. benim eşimle aramda sadece 1 yaş fark var ben 24 yaşındayım, eşim 25 hayalimde hep bu yaşlarda anne olmak vardı ama işte şimdi eşim istemeyince en doğal hakkım elimden alınmış gibi hissediyorum onun iyi bir baba olacağına inanmasam aslında bu kadar ısrar etmem ama buna da inanıyorum ahh ne yapsam bilmiyorum ki.. çok güzel bir belgesel buldum. bebeğin gelişimi ile ilgili.. hikayemsi bir belgesel.. bugün eşime onu izletmeyi düşünüyorum. henüz pek bilgi sahibi değil bu konularda istemese de bilgilensin bakalım düşünceleri az da olsa değişecek mi=) esrant

Ben de hep bu yönden bakıyorum zaten. Zaten şu 2 ay içinde olmazsa sonra taa 4 yıl beklemek zorunda kalıcaz mecburen, benim okul olayları falan var çünkü.. Bazen istemediğinde ben de diyorum iyi o zaman kalsın,4 yıl sonra yaparız. O zaman da sen 30 yaşında olursun diye, afallıyor ama gene de istemiyor=) Tamam kendince haklı, yeni evlendik falan ama öyle çok borcumuz harcımız da yok.. Evimiz, arabamız da var Allah'a şükür.. Beklediğimiz herhangi bir şey yok yani.. Beyimiz henüz baba olmaya hazır değil, tek sorun bu=) Keşke erkeklerin de bizim gibi çok araştırma şansı olsa, eminim o da ısınır çocuk fikrine. Acaba buraya onu da mı üye yapsam=))) esrant

Canım benim çokkkkk teşekkür ediyorum sana=) Ben anne olmadığım halde, hamilelik haberlerini alınca heyecanlanıyordum. Bir de anne olsam deliririm herhalde başkalarının hamilelik haberlerine=)) Yok tatlım belgeseli izlemedik. Yani ben teklif ettim ama istemedi gıcık eşim=) Sonra bir hayli konuştum ben, anlattım.. Bunları senin düşüncelerini değiştirmek için anlatmıyorum dedim ama ne yalan söyliyim asıl düşüncem oydu:kedi: Neyse o hep dinledi cevap vermedi sonra yatağa gittik bikaç kelime bikaç kelime derken konuştu nihayet=) içimde öyle büyük bi sevinç, heyecan var ki anlatamam.. ama bunu çok da belli edip kocişi en başından ürkütmek istemiyorum=) şimdilik yavaş yavaş hayatımı düzene sokmaya falan çabalıyorum. arada öğrendiğim önemli şeyler olursa eşimle paylaşıyorum ama sıkmadan tamam dedi ama biliyorum ki hala aklında tereddütler var iyi bir gebelik ve sonrası için onun bana çok destek olması gerekiyor ve ben bunun için şimdi elimden geleni yapmalıyım. Senin sevinçli cümlelerini okudukça daha bi heyecanlanır oldum=) Ama dediğin şeyleri nasıl başaracağım bilmiyorum. Ben kesin takarım kafama ya.. ay oldu mu olacak mı diye=) neyse sanırım korunmayı bıraktığımız zaman düzene girer her şey. bi de önceden karar verdiğimiz için öyle çok panik de yapmam. İnşallah Allah en uygun zamanda, hayırlısını nasip eder. Bu arada hep soracağım, unutuyorum Senin bebiş ne kadarlık? Az kaldı sanırım, çünkü normal doğum için konun vardı sanırım. Sana da kolaycık doğumlar diliyorum=)) Ve bir de darısı başıma diyorum :kedi: esrant

Ehehe 19 gün kaldı benim :)) Tabii sıpa yerinde durursa :)) Son 3 haftaya girince herhangi bir gün doğabiliyorlar, biz de bekliyoruz her an "acaba doğar mı" diye :)) :))) eva köylü

kk'de yeniyim. o yüzden nerede ne var tam kavrayamadım birkaç haftadır keşif amaçlı geziniyorum sitede:) benim de sizlerle paylaşmak iştediğim bir durum var buna en yakın başlığı buldum neyseki. ben de 3 yıllık evliyim ve en mükemmel zamanı yakalamak amacıyla erteledim hep bebeği. yani stressiz bir dönemim olsun kilo vereyim biraz vs diye. evlenmeden önce çok çıtı pıtı bir tiptim 3 yılda 8 kilo kadar aldım. o kiloları vermeden asla diyordum ama kafamı kurcalayan bazı şeyler oldu. mesela Allah korusun ya çocuğumuz olmuyorsa.. bunu bilmiyorum çünkü hiç denemedik korunmasız ilişkimiz hiç olmadı. o yüzden artık yavaş yavaş çalışmalara başlayalım diyoruz. o da olsun bu da olsun falan diye diye 4. yıla girdik neredeyse. İnşallah hayırlı sağlıklı sıhhatli bir çocuğumuz olur. nasip kısmet.. işin bize bakan yönünü değerlendirecek olursak tavsiyeleriniz nelerdir. doğum öncesi neler yapmalı. lütfen tecrübelerinizi paylaşın. ruhen ve fiziken olması gerekenler nelerdir. ben bunu birebir yaşayanlardan duymak istiyorum. kk klubuünün paylaşımcı ve nazik üyelerinden rica ediyorum.. eva köylü

Ha bu arada bebeklerden tırsan ben, şimdilere bebeğimin badilerini falan koklayıp koklayıp sırıtıyorum :))) Hiçbir şey bilmediğimi düşünen ben, bebek için yatak yorga seçimi yapabiliyorum kimseye ihtiyaç durmadan, eşimle beraber... Bebeklere asla agucuk bugucuk yapamayan ben, kendi bebişimle her gün şakalaşıp konuşuyorum :)))) Yani bazı şeyler, yaşadıkça gelişiyor insanda... Sen, bebekten önceki sen olmuyorsun artık.. Hormonların vs. bir şekilde buna hazır hale geliyorsun ister istemez... Bir bebeği nasıl tutacağını da, nasıl emzireceğini de, hamileyken neyin iyi neyin kötü olduğunu da içgüdüsel olarak biliyorsun, öğreniyorsun... O yüzden ekstradan kasmamak lazım bence :))) esrant

Canım ben kendi hikayemi kısaca şöyle anlatayım... 23 yaşında evlendim ve evliliğimin 3. ayında hamile kaldım ben. Planladığımız bir bebek değildi, sürpriz oldu :)) İlk mesajında yazdığın endişelerini görünce tebessüm ettim ister istemez, çünkü hamile olduğumu öğrendiğim an benim aklımdan geçenler de aynen senin endişelerindi... :))) Sen demişsin ya hani "ben anneliğe hazırım ama eşim babalığa hazır değil" diye :)) Bizde durum tam tersiydi... Eşim babalığa hevesliydi, bense annelik duygularından bir o kadar uzaktım... Hayatımda hiç, bir bebeği yakından görmemiştim, dokunmamıştım, kucağıma almamıştım, çocuklarla da pek iyi anlaşamazdım. Zaten o kadar çekingen biriyimdir ki insanlarla iletişimim de minimumdur... Bebek sahibi olmak benim için, hayatta hayal ettiğim hedeflerime kavuştuktan sonra, en son olarak düşüneceğim bir şeydi... Önce dünyayı dolaşacak, merak ettiğim her şeyi görüp yaşayacaktım.. Sonra bebek sahibi olup, hayatımın kalanını bebeğime adayacaktım... Bildiğim, gördüğüm her şeyi ona aktaracak, aklımda başka hiçbir şey olmadan, sadece onunla ilgilenecektim... Tabii böyle olmadı :) Hiç hesapta yokken bir gün hamile olduğumu öğrendim.. :)) Ama bazı şeyler o kadar garip ki... Hamile olduğumu öğrendiğimde, bir bebek dünyaya getirmeye hazır olmadığımı düşünen benim bile dünya öyle başıma falan yıkılmadı :))) Aksine, gayet heyecanlandım :)))) İnsanın böyle şeylere kendini "tam olarak" hazır hissetmesi de zaten bence mümkün değil.. Sonuçta hayatında hiç yaşamadığın ve bilmediğin bir sürece giriyorsun ve bu bilinmezlik seni illa ki heyecanlandıracak, endişelendirecektir... Ama her hamilelik kendine özel bir süreçtir... Dolayısıyla senin hamileliğin de herkesinkinden farklı olarak, sadece sana özel problemlerle, güzelliklerle ve bunun gibi şeylerle dolu olacak... O yüzden, önceden hazırlanmakla, bilinçlenmek falan ancak bir yere kadar mümkün oluyor... Gerisi tamamen sana özel sürprizlerle dolu olacak ve sen yaşadıkça uyum sağlayacaksın bazı şeylere... O yüzden rahat ol... İlk 3 ya ben de sudan çıkmış balık gibi gezdim ortada :))) Bacak bacak üstüne atmamalı mıyım, pırasa mırasa yemesem bebeğe zararı olur mu, çok güldüm karnım kasıldı acaba bebek rahatsız mı oldu... uzar gider :)))) Bir süre sonra hamileliğe alışıyorsun ve ne zaman ne yapman gerektiğini kestirebilir hale geliyorsun... Kendini ve bebeğini tanıyorsun ve ona göre hareket ediyorsun... Ha, bebeği nasıl tutarım, nasıl yıkarım, altı nasıl değişir gibi tırsılar bende de hala yok mu? var :))) ama biliyorum ki onları da yaşadıkça en fazla 1 hafta içinde öğrenirim :))) çünkü bin yıllardır hemen her kadının yaşadığı bir süreç ve hemen her anne bu süreçten alnının akıyla çıkar.. dolayısıyla panik yapıp da hamileliğin tadını kaçırmaya gerek yok bence... insan mümkün olduğunca rahat olmalı... Allah ne veriyorsa tam veriyor... Bebeği veriyorsa, ona bakacak potansiyeli de veriyor yani.. :))) Bu arada çoookkk uzun yazıp konunun özünden uzaklaşmışım :/ Kendi duygularımı paylaşayım istedim ama hafiften saçmalamış da olabilirim, affola :)))

esrant aynen canım yavereliniortak esrant

Ne kadar benzer durumlarımız. Biz de yeniyiz evlilikte ama 6 yıldır birlikteyiz. Çocukları ben de aşırı seviyorum ve hep söylediğim şey şudur aileler henüz dinçken hem yardımcı olurlar hem de onlar da tadarlar torun sevgisini ama işte eşim de hazır değilmiş henüz sanırım sorumluluk almak zor geliyor onlara..

boshayallersmileboshayallersmileboshayallersmile

inşallah yaaa. sen folic plus mı aldın. acaba eve giderkn bendemi alsam esrant

ya ama bak burda onun için iyi şeyler dememişler. http://www.kadinlarkulubu.com/jinekoloji/221871-folik-asit-fiyati.html

canım ben 39 haftalık hamileyim, yani son günlerim artık. bu kadar panik yapmana gerek yok, herşey zamanınla yerine oturuyor. ben de 3 yıllık evliyim. 1 sene daha çocuk düşünmüyorduk ama bizim planlarımızla bebeğimin planı uymadı, bizden önce davrandı. ama şimdi düşünüyorum da aslında en iyi zamanmış. hamile olduğumu anlayınca eskiden gittiğim bir doktor vardı hemen ona gittim. sonrasında zaten doktorun en büyük yardımcın oluyor. ne yapman gerekiyor, nasıl davranman gerekiyor ve bundan sonra hamileliğinin tadını çıkarmaya başlıyorsun. şimdiden çok ötesini düşünme bence zamanı gelince, yaşadıkça öğreniyorsun herşeyi. P PleaseTryAgainLater oglumm -

Arkadaşlar çok teşekkür ederim söyledikleriniz için :))) Erkeklerin kendini hazır hissetmesini beklersek daha işimiz var demektir :))) Arkadaş demiş ya; "vücudu bozulacak olan, çatlayacak olan benim, sana ne oluyor" diye :))) Çok doğru! :)) Burda bir konuda okumuştum, bir kadıncağız doğum yapacağı gün eşinin de doğumhaneye girmesini istiyor, adam "tamam" diyor... Kadın devam ediyor; "eğer istersen bebeğin göbek bağını da sen kesebilirsin" deyince adam "onu da mı ben yapıcam! " diye feryat ediyor 9 ay bebeği taşıyan, zamanı gelince doğumu yapan kişi; kadın. Ama sıra adama gelince "onu da mı ben yapıcam" oluyor Erkekleri anlamak mümkün değil Günlerce gülmüştüm ben buna... 9 aylık o süreci yaşamış biri bile bu paniğe kapılabiliyorsa, henüz yolun başındakilerin paniğe kapılması çok normal sanırım. Ama bence unutmamak gereken bir şey var ki, insan ne olursa olsun bu tip şeylere asla tam olarak hazır olamaz bence... Kadın da erkek de... Bilinmez bir yola giriyorsunuz... Gebelikte de, sonrasında da... Hayatınızda o güne kadar hiç yapmadığınız alışverişler yapıp, hiç yapmadığınız işler yapmanız gerekiyor... Belki hiç yakalanmadığınız hastalıklara yakalanıp, hiç ağlamadığınız şeylere ağlar hale geliyorsunuz.. Bunları önceden tahmin edip de tam olarak hazırlanmak mümkün değil bence... Erkekler için de benzer bir durum söz konusu sanırım... Düşünün ki 6 yıldır, 8 yıldır birlikte olduğu kadın artık o kadın değil gibi... Vücudu değişiyor, duyguları değişiyor, ihtiyaçları değişiyor... Ve onların bu durumu değiştirmek için ellerinden gelen bir şey olmuyor, her şey kontrolleri dışında gelişiyor.. Sizin yersiz duygu patlamalarınızla karşı karşıya kalacaklar, uykusuz gecelerinizle yüzleşecekler, yeri gelecek evin temizliğine yardım edecekler... Öte yandan artık rahat rahat gezip tozamayacakmışsınız, dünyanız daralacakmış gibi gelecek.. Dünya daralmasına rağmen masraflarınız artacak, sorumluluklarınız artacak... Erkeğinizin daha çok çalışması gerekecek çünkü artan masraflara rağmen siz bir süre çalışamayacaksınız da... Tüm bunların altından kalkıp kalkamayacağını bilemez. Hem şimdi böyle rahatken, ayağı göl başı pınarken neden kendini zora soksun? 2 saatte bir uyanan bir bebek, ağlıyor, acıkıyor, gazı oluyor, altını kirletiyor, uyumak bilmiyor... Onunla beraber her yere çıkamaz, istediğin kadar gezemezsin, karda karınla el ele yürüyemezsin çünkü bebek üş hastalanır, offff... bir ton kısıtlama... Üstelik o sizinle şu an gayet mutlu, hayatında ilk defa rahata ermiş, kendi evi, kendi düzeni oluşmuş... Sizin gözdeniz şimdi o.. Çocuk doğduğunda gözünüzdeki yerini kaybetmekten korkar... Evin gözdesi bebek olursa, eşinizin göreceği ilgi azalır... Tüm dertlerin üzerine bir de kenara itilmiş bir şahsiyet olur çıkar evde... Eşek gibi çalışır ama eve geldiğinde yemek hazır değildir, çocuk ağlamaktadır... Eskiden gördüğü ilgiyi göremez... "Bebeğimi kucağıma alıp da kokladığım an bütün yorgunluğum gider" diye duygusal biçimde düşünecek erkek ben çok zor hayal ediyorum açıkçası :))) Onların bir şeye hazır olması mümkün değil. Onlar ancak her şey olup bittikten sonra, bebek doğup da kucaklarına alıp kokladıklarında anlarlar bence... Kadınlar daha duygusal ve olumlu bakıyorlar bu sorunlara. Çünkü daha olgunlar... Ve daha sakinler, ayakları yere daha sağlam basıyor.. Ama erkeklerin paniğe kapılması çok kolay... Bizde durum tam tersiydi. O paniklerin çoğunu eşim değil, ben yaşadım :))) Çünkü eşim benden 12 yaş büyük ve bu duruma daha olgun olan o :))) Beni hep o rahatlattı... Bizim evin tırsak ve panik karakteri bendim yani... :))) Ama şu an ikimiz de o kadar heyecanlıyız ki... Sabırsızlanıyoruz bebiş doğsun diye... Yani yaşadıkça insan her şeye adapte de oluyor, her şeyin iyi yanını da görebiliyor... Üstelik işin bir de şu kısmı var ki; 4 yıl sonra çocuk yapmayı planladınız, kendinizi ona göre hazırladınız, çok güzel... Peki 4 saat sonra başımıza ne geleceğimizi biliyor muyuz ki? Ya bir daha çocuk sahibi olamayacağımız bir kaza geçirirsek birimiz? Ya birimize bir şey olursa?... Beni bunlar da çok korkutmuştu... İmkanımız varken yapalım istedim bebeği :))) Ha bir de işin tıbbi boyutu var ki ben de yaşadıkça farkına vardım bazı şeylerin; bir kadının bebek sahibi olması için fiziksel olarak da en uygun, en elverişli yaşlar 23-27 yaş arası falan... Her şey de zamanında güzel, zamanında kolay oluyor... Ben daha önce 30 lu yaşlarımda bebek sahibi olmayı hayal ederdim.. Ama gebeliğimde anladım ki fiziksel olarak da kadın bedeni bu yaşlarda doğuma, bebek sahibi olmaya en elverişli dönemlerinde oluyor... İyi ki şimdi olmuş, iyi ki ertelememişiz diyorum ben şimdi... Gittikçe de çenem düşüyor :))) esrant

gerçi sonuçta vitamin yani. bende bu yazıyı okuduktan sonra folicplus aldım güvenemedim buna. eczacıyada sordum. oda vitamin dedi sonuçta bi zararı olmaz folicplusın. ama folbiol nasıl diye sormadım. aklıma gelmedi o anda esrant

ne biliyim biz çok istiyorduk yaaaa bende oda çocuk tutkunuz.. en biliyim arabamız evmiz olsun şunlar olsun ondan sonra yaparız gibi düşüncemiz olmadı olsun nasibiyle kısmetiyle gelir inş. elimizden geelni yaparız onun için dedik.. öle yani korunmayıda bıraktım Rabbim ne zaman uygun görürse diye zaten agustosda olmadı eylülde de olması ekimde öğrendik işde ne biliyim hala hamile gibi değilim sanırım hissetmeye başlayınca anlayacagım ama bi garibim nasıl anlatayım ki benim bi bebişim olacak bunu düşünüp duruyorum öle yaniii

Teşekkür ederim canım, saçmaladığımı düşünüyordum ama beğenmiş olmana sevindim, çok saçmalamamışım demek ki :))) Nefret ederim pırasadan ama zorla yedirmişlerdi bir kere, "bebeğe pırasa da lazım" falan diyerek:))) İşte, merdivenlerden yavaş in-çık, koşma falan... İlk başlarda acayip geriyor insanı, ne yapıp yapmaman gerektiğini bilemiyorsun ama bir süre sonra her şeyi kendi başına kararlaştırabilir hale geliyorsun... Mesela ben hayatımda hiç pırasa yemezken de herhangi bir besin eksikliği yaşamıyordum ki bebeğim yaşasın dedim... Bir daha pırasa yemedim :))) Zaten doktor bir ton vitamin falan veriyor, zaten dengeli, düzgün besleniyorum da... Varsın pırasa eksik olsun dedim... :))) İlk 3 ay bebeğin tutunma evresi, minnacık bir şey, tabii ki dikkat ettim, koşmadım etmedim falan.. Ama geçenlerde binada yangın çıktı, mecbur koştum :))) Merdivenlerden aşağı hem deee :))) Hayatın ne getireceğini bilemezsin ki, yangın çıktı, koştuk işte... İlk 3 ayımda da yangın çıkmış olabilirdi, koşardım, belki bebeğe bir şey olurdu veya olmazdı... Bu insanın bilip de kendini hazırlayabileceği ya da önlem alabileceği bir şey değil mesela... O yüzden bazı şeyler kader... Hamile kalmadan önce kendini çok motive edip de başına böyle bir iş gelse, yaşayacağın hayal kırıklığı, travma felaket boyutunda olabilir... Bazı şeyleri hayatın akışına bırakmak o yüzden önemli bence... Bir de herkes dedi ki işte klasik müzik dinlet, ninni dinlet falan... Ha benim iq'um düşükse, babasının iq'su düşükse mesela, çocuk yarım akıllı olacaksa ben bu çocuğun iq'sunu hamileyken dinlettiğim klasik müzikle ne kadar yükseltebilirim ki dedim? Çocuğun zeki olacağı varsa zaten olur, hepimiz klasik müzikle mi büyük dedim :)))) Ki bu arada ben opera ve senfonilere bayılırım, sık sık da giderim, ama sırf çevrenin bu baskısı beni illet ettiği için hamileyken klasik müzik hiç dinlemedim... Öte yandan ninnilere de ben tilt olurum, hiç sevmem, hamileyken dinletip alıştırırsam sonra yatıp kakıp ninni dinlemek zorunda kalırım diye korkup ninni de dinletmedim Kendim ne müzik dinliyorsam yavrucuk da onu dinledi benle beraber :))) Yeni Türkü, MFÖ, Nilüfer, Emre Aydın, Coldplay, Bon Jovi... Şaka bir yana, ben sürekli pırasa yiyip ninni dinleyerek bir hamilelik geçirseydim, benim o anda yaptığım işten duyduğum memnuniyetsizlik dolayısıyla gireceğim stres, bebeği çok daha olumsuz etkileyecekti bence... Annenin mutlu, rahat olması her şeyden önemli bebeğin gelişimi için... Dolayısıyla ben önce kendim rahat oldum ki bebeğim de rahat olsun... Bazı dayatmalarla kendinizi de bebeği de strese sokmanın anlamı yok bence o yüzden... O yüzden çok bilinçli olmaya çalışıp, durmadan dergileri falan karıştırıp, oralardaki her şeyi uygulamaya insanın kendini mecbur hissetmesi, zorlaması doğru değil... Bunaldığınız yerde bırakıp, kendi rahat ettiğiniz gibi geçirmelisiniz hamileliği bence.. Ki rahat olun, bebek de huzursuz büyümesin, rahat olsun... Einstein'ın, Edison'ın, Montaigne'in, La Fonatine'in falan annesi zamanında hamilelik platesi falan yapmamıştır yani eminim :))) Decavit, Elevit, Ferro Sanol, ıvır zıvır vitamin, demir kokteylleri içinde falan da yüzmemişlerdir eminim... :)))) O yüzden insan rahat olmalı diyorum :)))) Gene çok konuştum :))) . push ; esrant

hadi hayırlı olsun esrant. 4 ay çabucak geçsin inşallah:) ondan sonrada 9 ay tabiki darısı başıma bizde dün akşam konuştuk biraz yumuşuyo gibi oluyo sonra az daha zaman geçsin diyo bakalım bizimki ne olur.

Harika şeyler yazmışsın canım, çok teşekkür ediyorum. İşte tam da beklediğim tarzda açıklamalar bunlar. Bir yerde yazmışsın ya: Bacak bacak üstüne atmamalı mıyım, pırasa mırasa yemesem bebeğe zararı olur mu, çok güldüm karnım kasıldı acaba bebek rahatsız mı oldu... uzar gider :))))Bunları okuyunca evet dedim ben de ve gülümsedim inan.. Hayatta bazı şeyler yaşayınca anlaşılır. Hamilelik ve çocuk sahibi olmak da bunların başında geliyor sanırım. Senin de çok az zamanın kalmış Allah sağ salim kucağına almayı nasip eder inşallah:=)

Ayyy canım nasıl sevindim ya anlatamam!!! :)))) Suratımda bir tebessüm belirdi inan :)))) Belgeseli izleyince mi oldu bu iş :)))) Ne belgeselmiş ya, bu kadar strese gireceğime keşke ben de izleseymişim en başından :))))) Ya çoooookkkk sevindim!!!! Hadi bakalım inşallah... :))))))))))))))))))) En güzelini yapıyorsun evet, doktora git, folik asitine başla... Ama unutma, en önemlisi senin rahat olman... Kafan rahat olsun... Anne olmak için en uygun yaştasın, çok fazla forumlardaki olumsuzlukları falan okuyup kafana takma olur olmaz şeyleri sakın. İnsan okudukça huylanıyor çünkü :))) Sağlıklıyım, yaşım genç, evelallah hiçbir sorun çıkmayacak hamileliğimde diye düşün... Öyle olacaktır emin ol... Doktoruna güven... Her şeyi takma kafana... Bir de hamile kalmadan önce, hamile kalabilmen için kafanın rahat olması lazım. Yani "acaba hamile kalabilir miyim, kalamaz mıyım, kaldım mı, kalmadım mı, oldu mu, olmadı mı..." falan diye sakın kafanda düşünüp düşünüp öyle streslere girme. Stres en büyük düşmanın, unutma! Biz de "aman çok stresliyiz, bu stresle hamile kalınmaz zaten" diyorduk, bir haftasonu tatile gittik, bebişle döndük Zaten hamileliklerin çoğu, çiftler tatildeyken meydana geliyor... İki tarafın da kafası rahatken... Hımmm... Çok heyecanlandım, aklıma şimdilik başka bir şey gelmiyor ama gelirse gene yazarım :))) Ayy, hadi bakalım hayırlısı :)))) Eşini de seni çooookkkk tebrik ederim!!!! :)))))) Onun da çocuğu vardı... Şimdi anlıyorum yahu.. Demek ki anne-baba olmak kadar güzel ki, başkasının anne-baba olacağına bu kadar seviniyor insan... Her gün yeni bir şey öğreniyorum yav :)) ) esrant

benim eşimde ilkden yılbaşından sonra dedi ama ne olduysa oluverdi işte seninkide çok geçmez bu ay oluverir gör bak:) bende çok mutluyum bi yandan da korkuyorum olacakmı diye acaba. Allah isteyen herkese nasip etsin inşallah esrant

takip ederim kıs ben... burayı düşününce korkuyorumm esrant

Canım benim, inşallah sağ salim tez zamanda bebeğine kavuşursun. Evet haklısın ama işte gene de bu endişeleri çıkaramıyorum içimden. İlk olduğu için olacak mı, olmayacak mı tereddütü elbette var ama çok erken olsun da istemiyoruz.. Ben hep hazırım da, eşimi de bir an önce hazırlamam gerekiyor bu düşünceye.. Zira kendisi babalık duygularından çoookkkk uzakkboshayallersmile

Kızlar ikinize de teşekkür ediyorum :)) Şu an biraz sancı içerisindeyim, kendimi daha iyi hissettiğim bir anda daha detaylı bir şeyler yazmaya çalışacağım, öpüyorum sizi :)) esrant

gizemakyüz severek okudum yazılarını... esrant

gizemakyüz nekadar güzel anlatmışsın yaa. bebek yapasın gedli şaka biyana ben çok istiyorum ama eşim laf aramızda korkuyor beyfendi hazır değilmiş baba olmaya. yahu diyorum fiziği bozulacak olan çatlayacak olan benim sana ne oluyo gerçi yeni evliyiz ama ben çocukları çok çok severim. aşırı derecede. annelerimizde genç ayrıca bebek olduktan sonra çok yardımcı olacaklardır bize eminim. maddi açıdan istemiyo desem Allah'a şükür kötü bi kazancımızda yok durumumuz iyi. şu günlerde bu konu canımı sıkıyo. eşim hiç istemiyo. ben 23 eşim 27 yaşında bu arada. ve biz birbirimizi 8 senedir tanıyoruz yaşayacağımızı yaşadık diyorum artık dolu dolu. bir bebek olsa fenamı olur. esrant

gizemakyüz harikasın. paylaşımların için çok çok çok teşekkür ederim. beni çok olumlu etkiledi. okurken bazen duygulandım gözlerim yaşardı bazen gülümsedim. bu konuya ilk mesajımı yazarken sadece ilk sayfayı okumuştum asıl bombaların diğer sayfalarda olduğunu nereden bilebilirdim :) bu başlık gebelik öncesi kendini iyi hazırlamaya çalışan anne adaylarının paylaşım başlığı olsun. ben 1 yıldır erteliyorum en son eylül demiştik vazgeçtim. şimdi kasım aralıkta başlayalım çalışmalara diyoruz ama bilemiyorum.. Allah hakkımızda hayırlı olan neyse onu nasip etsin..

ellerine sağlık. hayırlısı artık evet cnm acaba gizemakyüz naptı doğum yaptımı sesi sedası çıkmadığına göre bebişine kavuştu galiba.:ecrin_bebek: esrant

eveeeettt sonunda eşimi kandırdım çalışmalara başladık gibi bişey oldu hadi hayırlısı:) gizemakyüz az kalmış seninde Allah sağlıkla doğmasını nasip etsin. esrant

valla ben anne olmaya hep hazırdım.. zira evlenir evlenmez hamile kaldım ve iyikide kalmışım.. tedirgin olman çok normal ama inan herşey kendiliğinden oluyor.. mesela ben daha önceleri bikaç aylık bebekleri kucağıma bile alamazdım.. ama doğumdan sonra iyileşir iyileşmez ben yıkadım oğlumu.. annelik içgüdüsel bişey.. elbette okuyup araştırmakta çok önemli elimin altında net olduğundan aklıma takılan herşeyi önce araştırıyorum.. kk da bu konularda çok yardımcı buaradaopuyorumnanaktan.. planlı bir hamilelik düşündüğün için hamile kalmadan önce dr. a gidip muayne olsan daha güzel olur dr. larda yönlendiriyor zaten neler yapılması gerektiği konusunda... yanlız şunuda eklemek istiyoum çocuk sahibi olmayı gönülden istemek çok önemli çünkü çok büyük bir sorumluluk.. dünyaya geldikten sonra herşeyi bebeğinize göre yönlendiriyorsunuz... hazır olmak bunun bilincinde olmak demek sanırımyerimseniben esrant

Ayy çok heyecanlı olur bu dönemler eminimeyvahedigeldismile Sağlıkcakla kucağına aldığın haberlerini de bekliyorum canım=) esrant

Bilgisi olan yok mu arkadaşlar? hy_patia

Gene çok konuştun ve ben de gene bayılarak okudum yazdıklarını=) Anne rahat olmalı ki, bebek de rahat olsun.. Çok doğru.. Her ne kadar bunu kendime hemen kabul ettiremesem de, ilk ilke bu olmalı bence de=) Yazılan her satırı okudukça anneliğe duyduğum özlemin bir kat daha arttığını görüyorum. Bu da iyi mi kötü mü bilmiyorum.. Ahh bu böyle elle tutulur bir şey olsa da, eşimin kafasına da yeleştirsem iyice=)

Çok sağolun arkadaşlar bu içten yorumlarınız için. Evet gerçekten de gönülden istemek önemli, bu konuda benim zaten eksiğim yok sanırım =) Dediğiniz gibi her şey zamanla oturur diyor herkes ama sanırım ben biraz fazla panik yapıyorum. Annelik dünyanın en güzel şeyi olsa gerek.. Ama işte bir o kadar da endişe verici.. simten81 zarif anne

yaptınmı kurabiyeni:) bu arada eşim çok kötü grip oldu. bu ayın 20 siyle 25i arası yumurtlama dönemimdi. eşim grip olduğu için hiç yanaşmıyorum ona bakalım bu aydan ne gibi sonuç çıkar:) esrant

Biz bir kere tartışmıştık bu yüzden :)) Eşim çocuk istediğini söylemişti, ben de paniğe kapılmıştım, "biraz bekleyelim" falan demiştim... O da kızmıştı, "tamam, 10 yıl sonra yapalım" falan diyip, beni hafiften azarlayıp kesinkes kapatmıştı konuyu :))) Sonra ben üzülmüştüm "anaaa 10 yıl sonra da geç olur" falan diye Sonra düşündüm, eşimi üzeceğime kendimi bebek fikrine alıştırayım dedim... Hoş, bizim bebiş ikimize de sürpriz oldu ama ikimiz de şöyle düşündük, belki size de faydası olur: Bebek ne kadar çabuk olursa, o kadar çabuk büyür ve bir anlamda siz hayatınıza o kadar erken devam edersiniz kaldığınız yerden.. Üstelik bebekle yaş farkını da bir o kadar az olur ki bu sanırım herkesin tartışmasız isteyeceği bir şeydir... Mesela ben şimdi 24 yaşındayım, bebek 6 yaşına gelip ilkokula başladığında ben 30 yaşında olacağım, okuldaki tüm veliler 40 yaş ve üstü iken ben çıtır anne olarak ceylan gibi sekebileceğim onların içinde Üstelik o yaşta çocuğun yeme-içme-tuvalet dertleri falan bitmiş oluyor... Anneannesine, babaannesine, teyzesine, dayısına, amcasına falan bırakıp eşinle istediğin gibi baş başa tatil yapabilirsin, gezebilirsin... Veya çocuk kazık kadar olduğu için yanınıza alıp hep birlikte de çok rahat tatil yapabilirsiniz, sorun çıkaracak yaşı çoktan geçmiş oluyor... Üstelik 30lu yaşlar da bana göre insanın en keyifli yaşayacağı yaşlar, o yaşları çok rahat yaşayabilirsin çocuğun büyümüş olursa... Bunun gibi şeylere odaklanmıştım ben :)) Belki eşine bu fikirleri empoze edebilirsin :)) Kafasına yatarsa ne ala :))) esrant

Merhaba arkadaşlar.. 24 yaşındayım ve 4 aylık evliyim. Henüz çocuk düşünmüyoruz ama benim gene de sormak, öğrenmek istediklerim var. Ben çocuk konusuna çok önem veriyorum. Yani hem hamilelik hem de sonrası, çok bilinçli olsun, elimden geldiğince her konuda az ya da çok bilgi sahibi olayım istiyorum. Çünkü bence bu hiç hafife alınacak bir konu değil.. Merak ettiklerim şunlar. Sizler haile kalmadan önce ne tür aşamalardan geçtiniz? Ben şimdi düşününce aklıma sadece hamileliği düşününce, bi gidip doktor kontrolüne girmek gerekiyor ama aslında çok daha ciddi olmalı.. Örneğin bir kaç ay öncesinden vücudunuzu hazırlamak adına neler yaptınız? Yiyeceklerinizde, içeceklerinizde ne tür değişiklikler yaptınız? Bulunduğunuz şehirdeki doktor, hastanelere göz attınız mı? Ve en önemlisi de şu: İnsan kendini hazır hisseder ya hani, Ben şimdi düşününce kalbim deli gibi çarpıyor. Hamile kalınca oturuşum, kalkışım, yürüyüşüm, yatışım.. Hepsi çok karmaşık geliyor bana ve korkuyorum. Onun dışında çocuk olunca ona bakmak, tutmak, yıkamak.. Bunlar da çok korkutuyor beni. Siz hamileliğe karar verdiğinizde tüm bunlar için "tamam hazırım" mı dediniz Yoksa bunlar zaman içerisinde oluşan şeyler mi? Yani hamilelik ve sonrasında zaten insan bir şeyleri kazanıyor mu? Bunlar çok takılıyor aklıma.. Elimden geldiğince araştırıyorum fakat illa ki tecrübeli olan sizlerin cevapları çok daha iyi yönlendirecektir beni. Aklımda bir şeylerin şekillenmesini istiyorum. Nasıldır bu hamilelil öncesi, hamilelik ve sonrası süreci.. Ve bu dönemde eşlerinizle nasıl yol izlediniz? Teşekkürler şimdiden cevaplarınız içinopuyorumnanaktan esrant

Korku bende de var, henüz bebek düşünmediğimiz halde. Düşünmeye başlayınca bu korkular artar mı, azalır mı, hiç bilmiyorum.. HilMa biri MELEK biri

Harika şeyler oldu dün=) Nihayet eşimle çocuk konusunu uzunn uzuuunnnn konuştuk. Ben istediklerimi anlattım, o da anlattı. En son ortak kararlar aldık. Kısmetse 4 ay sonra falan bebek düşünüyoruz artık. Ben doktor kontrolüne gidip, folik asite başlayacağım. Bu arada da yeme, içme düzenimizi oturtacağız iyice.. Sonrası da kısmet artık..