Bir lise öğretmeni bir gün derste öğrencilerine bir teklifte bulunur: &#8220;Bir hayat deneyimine katılmak ister misiniz?&#8221; Öğrenciler çok sevdikleri hocalarının bu teklifini tereddütsüz kabul ederler. &#8221;O zaman&#8221; der öğretmen. &#8220;Bundan sonra ne dersem yapacağınıza da söz verin&#8221; Öğrenciler bunu da yaparlar. &#8220;Şimdi yarınki ödevinize hazır olun. Yarın hepiniz birer plastik torba ve beşer kilo patates getireceksiniz!&#8221; Öğrenciler, bu işten pek birşey anlamamışlardır. Ama ertesi sabah hepsinin sıralarını üzerinde patatesler ve torbalar hazırdır. Kendisine meraklı gözlerle bakan öğrencilerine şöyle der öğretmen: &#8220;Şimdi, bugüne dek affetmeyi reddettiğiniz her kişi için bir patates alın, o kişinin adını o patatesin üzerine yazıp torbanın içine koyun.&#8221; Bazı öğrenciler torbalarına üçer-beşer tane patates koyarken, bazılarının torbası neredeyse ağzına kadar dolmuştur. Öğretmen, kendisine &#8220;Peki şimdi ne olacak?&#8221; der gibi bakan öğrencilerine ikinci açıklamasını yapar: &#8220;Bir hafta boyunca nereye giderseniz gidin, bu torbaları yanınızda taşıyacaksınız. Yattığınız yatakta, bindiğiniz otobüste, okuldayken sıranızın üstünde? hep yanınızda olacaklar.&#8221; Aradan bir hafta geçmiştir. Hocaları sınıfa girer girmez, denileni yapmış olan öğrenciler şikayete başlarlar: &#8220;Hocam, bu kadar ağır torbayı her yere taşımak çok zor.&#8221; &#8220;Hocam, patatesler kokmaya başladı. Vallahi, insanlar tuhaf bakıyorlar bana artık.&#8221; &#8220;Hem sıkıldık, hem yorulduk?&#8221; Öğretmen gülümseyerek öğrencilerine şu dersi verir: &#8220;Görüyorsunuz ki, affetmeyerek asıl kendimizi cezalandırıyoruz. Kendimizi ruhumuzda ağır yükler taşımaya mahkum ediyoruz. Affetmeyi karşımızdaki kişiye bir ihsan olarak düşünüyoruz, halbuki affetmek en başta kendimize yaptığımız bir iyiliktir. talin