Bazen bir hüzün dolar içine, açıklayamazsın. Ne kendine, ne başkasına. Sonradan anlarsın, onu görememek, sesini duyamamak acıtır içini. Nerde olduğunu bilirsin, ama ne halde olduğunu asla... O anda özlediğini fark edersin onu ; başını omzuna yaslayıp kokusunu içine çekmeyi özlersin. Gitmek istersin yanına, ona sıkıca sarılmak, doyasıya öpmek istersin... Ama bir bakarsın ki sevdiğin yanında değil o anda... Sonra yine aynı hüzün, belki de başlarsın bir çocuk gibi ağlamaya. Beş yaşındaki halini getirirsin aklına, o zamanlar şeker için yalvardığın hayat şimdi bir bakmışsın sevdiğin için yalvartıyor kendini sana... Başlarsın o zaman hayattan nefret etmeye. Fakat hayatın sana verdiği büyük bir hediye vardır her zaman ; aklına ölümü getirdiğinde seni vazgeçiren duygu : Sevdiğinin sevgisi... O an şükredersin en yüce sevgilerden mahrum kalan bir insan olmadığın için. O bir dakikada düşündüğün şeyleri bir kez daha geçirirsin aklından : Üzüntü, özlem, nefret, ölüm ve &#8216;mutluluk&#8217;... Kesersin o yanında olmadığı için üzülmeyi, doğrulup yerinden koşarsın sevdiğinin yanına, sımsıkı sarılırsın ona... &#8216;hiç bırakmayacak gibi...&#8217; Ve bunları yaşadıktan sonra bir kez daha şükredersin. Seni, hayattaki en muhteşem duygudan mahrum bırakmayan insana... Aklından iki kelime geçer o anda...&#8217;&#8217;Seni Seviyorum&#8217;&#8217;...