doğru olabilir, kendimden örnek veremiyorum çünkü ağbimle bana hep eşit davranılmıştır, eşit sevilmişiz, hiçbir ayrım görmemişiz. ama annem ve babam son derece fedakardırlar diyebilirim, onların anne ve babalarıyla ilişkilerini bilemiyorum ama eminim bana gösterilen sevgi ve ilgiyi alamamışlardır. bu konuda ben ve ağbim şanslıydık. buradan ağbimin ve benim eşit derecede bencil olabileceğimiz düşüncesi geldi aklıma... kesinlikle doğru, birbirimize çok benziyoruz ve galiba kendimize biraz fazla düşkünüz. çok sınırlı sayıda bir elin parmaklarını geçmeyecek kişilere karşı anlayışımız var ve onların dışındakilere yakınlık fedakarlık biraz zor gibi bu anketi çevremle de tartışacağım. teşekkür ederim.. ilginçmiş.. D DatluCadu 5 dakkaya hazırım tek ayak

şuanda okuduğum bir kitaptan esinlenerek aklıma gelen bir önermeyi sizinle paylaşmak istiyorum. kitabın yazarına göre onun cümleleri ile aktarıyorum," kendisini başkaları için feda eden insanların, bunu hep sevilmek, kabul edilmek ve fark edilmek uğruna yaptığına inanıyorum" diyor. buradan şunu çıkardım. acaba sevgiye doyurulan insanlar bencil mi oluyor? kendi ailemden örnek verecek olursam, ailede en çık sevilen benmişim en küçük olduğum için. ama ablamlar benden çok daha fedakardırlar. bana biraz sen bencilsin imaları yapılır. kendi çocuklarımdan örnek verecek olursam çocuklarıma sevgi fazlasıyla gösteririm ve onlarda bana karşı hep bir bencillik ve hırçınlık vardır. sizin açınızdan nasıl bu durumlar.

keşke çok katılım olsa da burda, birlikte tarışabilsek