Merhabalar Mükemmel bi hayatim yok. Güzel oldugumu söylerler ama ben kendimi asla övmem veya güzelim diye konusmam. Tam tersine kendimi cok elestiren biriyim. Cok alcak gönülü birisiyim. Dürüst davranmaya calisiyorum herzaman. Insanlarin arkasindan konusmam, konusursamda kesinlikle o insanla bi araya gelmem veya yeri geldiginde herseyi yüzüne söylerim. Dedikodu yapmayi sevmem. Kendi halimde biriyim. Fazla ön pilanda olmayida sevmem. Her sözede karismam, cok bilmislik etmem. Ama neden insanlar beni cekemiyor? Arkamdan konusuyorlar, biyere girdigimde herkes yukardan asaga beni süzüyorlar. Yüzüme karsi gülüyorlar, arkamdan konusuyorlar? Aile icinde bile kuzenlerim beni cekemez ve beni dislamya calisiyorlar cogu kez. Sevenlerim beni kiskandiklari icin böyle yapiyor diyorlarda? Neyimi kiskaniyorlar anlamiyorum. Benim iki yasinda kizim var. Esim tarafindan siddet gördügüm icin ayrildim. Cok sükür kendi ayaklarimda duruyorum. Bazi insanlar benim güclü olduguma seviniyorlar. Ama bazilar hakkimda "aslinda cok mutsuz belli etmiyor" diyorlar. Ki ben mutlulugu ayrildiktan sonra buldum. Neden insanlar bunu yapiyor? Neden insanlar benim mutlu oldugumu ve güclü oldugumu cekemiyor? Kadin kadina bunu neden yapiyor? A