Merhaba, halamın kızı da sizin ki gibi doğumda vefar etti, boynuna kordon dolanmıştı sanırım sebep buydu. Sonra cok kısa zaman sonra hamile kaldı ve sonra yeniden. Sonuç olarak kızları boyu kadar oldu :)Allah size de en yakın zamanda sağlıkla hayırlı uzun ömürlü evlatlar nasip etsin. Çok büyük bir sınav. Allah hemen yaralarınızı sarsın inşallah, bugünleri unutturacak evladı hemen versin kucağınıza

Ablamda 40. Haftasında kaybetti ilk çocuğunu, doktora gidiyor hareket olmayınca ve kalbimin durduğunu öğreniyor, kordon düğümlenmesi. Sizi çok iyi anlıyorum. 1 yıl sonra kızına hamile kaldı, bu süreçte kendini çok yıprattı olmayacak diye. Ne zaman olacağını kabullendi hamile kaldı. 5 sene sonra bir kardeş istedi, oğluna hamile kaldı. En önemlisi kaybınızın nedenini öğrenmeniz. İlk çocuğu erkekti, oğlunun doğumunda aynı doktora gittiğimiz için doktor tecrübesi oğlumuzu kurtardı, onda da kordon düğümlenmesi oldu, sürekli kalp atışı dinlendi. Ne zamana azalmaya başladı hemen sezeryana alındı. Kızında bunu yaşamadık. Rabbimin izniyle kucağınız dolar taşar inş. Ben 2 yıl 2 aydır istiyorum çocuk, olmadı. Ablam da şimdi bana üzülüyor :) hepimizin kucakları dolar inş.

Sizin ne zaman oldu Allahım sabır versin...

Çok ama çok zor bu kayıplar, gerçekten yaşamayan bilmez. Ben de sadece ölüsünü alabildim kucağıma. Yavruma doyamadım, bütün heveslerimiz kursağımızda kaldı. İlk gebeliğiniz miydi sizin de? Ben de hala her gün ağlıyorum, kucağım bomboş kaldı.

Bende 33+5 haftalıkken kaybettim daha 18 gün oldu çok zor kelimeler boğazımda düğümleniyor... Rabbim cennette kavuştursun yavrumuzla bizi... Kucağıma bile alamadım kalbi durmuş karnımda...

Merhaba arkadaşlar, 3 yılı evlilik 10 yıllık beraberliğimizi eşimle bir bebekle taçlandırmak istedik ve ilk ayda hiçbir şeye dikkat etmeden hamile kaldım. Küçük mucizemi 37 haftalıkken doğumda kaybettim 1 ay önce. Yıkımımı anlatmamın imkanı yok. Üzüntümü bu konuda anlattım ve orada dertleşiyorum bana üzülenler ve benim gibi dertlilerle Bebeğimi doğumda kaybettim Daha benim için çok erken, hem otopsi sonucunu hem de iyileşmemi beklememiz gerekiyor ama içimdeki çocuk isteği sönmüyor. Tatlı kızımın bir kardeşi olacak mı kucağım böyle hep boş mu kalacak bilmiyorum. Çaresizlikle boğuşuyorum. İnsan derdi yaşayınca çeşit çeşit sıkıntı yaşayanları fark ediyor. Sıkıntılar yaşayıp, ya kayıpla ya hamile kalamamakla boğuşup evladına kavuşanlar da var aramızda. Belki hikayelerinizi paylaşırsanız hepimize umut olur. Y