Nerden başlasam nasıl anlatsam bilmiyorum.. 8 ay önce gebe olduğumu öğrenmiştim havalara uçmuştuk eşimle inanamamıştık. Ama malesef benim ki kimyasal gebelik oldu... Suan ben de bu sekilde hazırlık yapabilirdim eger kimyasal gebelik yasamasaydim. O kadar üzülüyorum moralim bozuluyor ki esimede belli etmek istemiyorum çünkü o kafama taktığım icin kızıyor.. Sanki hic hamile kalamayacagim gibi hissediyorum. O kadar kötü ki bu duygu o kadar yalnız caresiz hissediyorum ki...

Esim pek takmiyor olur olmazsa da olur diye ama ben onun gibi olamiyorum olmasini cok istiyorum Diyorum rabbim niye vermiyor cok mu zor digerlerine verdigi gibi bizede verse

Size ne kadar inandırıcı gelir bilmiyorum ama stres olmaması için en büyük etken. Biz burda bir sürü arkadaş birlikte bekledik düşüğü olanlar, hiç hamile kalmayanlar, kimyasal gebelik geçirenler (ben 5 kimyasal 1 dış gebelik yaşadım) konuştuk ağladık güldük ve hepimizin eşi bizim kadar bu konuya üzülmüyordu bizde birbirimize destek olduk. Ve istisnasız hepimiz kafa olarak en rahat olduğumuz ay hamile kaldık şuan bir çoğumuz doğum yaptı bir kısmı hamile birkaç arkadaş hala bekliyor inşallah onlar ve sizde bu duyguyu tadacaksiniz ama önce inanın ve gerçekten konudan kendinizi bir süre uzaklaştırın tamamen olmasa bile çoğunlukla kafanızı yoracağınız birşeyler edinin. Resim yapın, müzik dinleyin, spora başlayın, diyete başlayın, hiç bir şey yapamıyorsanız eşinizle aranızdaki ilişki ritmine odaklanın onu iyileştirme yoluna gidin size ne iyi gelecekse onu yapın göreceksiniz kendiliğinden gelecek minnoşlar. Ben sizin gibi yaşadığım için anlıyorum kolay bir süreç değil ama bu konuda yalnız değilsiniz oturup karalar bağlamayın. An gelecek bebeğinizi pış pışlarken bu anlarınızı anımsayıp gülümseyeceksiniz

Yasimın veya kac yillik evli oldugumun onemi yok ki istiyorum ve olmuyor.. Yaşım küçükte olmus olsa büyükte olmuş olsa olmuyor işte. Onlar adina mutluyum en azindan bu kötü duyguyu yasamiyorlar. Ama kendi adıma sevinemiyorum malesef... Oyku1414

Rabbim ol derse olur şüphesiz bu onun için çok kolay. Zamanı gelmedi demek ki canım dua ya devam etcez E

Çok zor gercekten bu durum. Insanin en caresiz oldugu an sanirim. Elinden bir seyde gelmiyor rabbime bırakıyorsun olmayincada sorguluyorsun sonra üzülüyorsun. Yıpranıyoruz cidden yasamayan anlayamaz

Canım Allah büyük bir gün bizde inşallah o heyecanları yaşarız. Üzülmemek elde değil. Bence eşinle konuş çok iyi gelir belki de. Biliyorsun ben de eşimi üzmemek için kendi içimde yaşıyordum. Bugün ona sarılıp ağladım çok iyi geldi.

Ya benim gibi 39 hafta taşıyıp 3 gün hastanelerde yaşam savaşı verseydiniz? Parmak uçlarımla sevdiğim oğlumu kucağıma dahi alamadan Mezara koyduk.. Her şerde bir hayır vardır. Böyle olması gerekiyormuş demek ki sizin içinde. Kimyasal olmuş üstelik. Ki bu da hamile kalabildiğinizi gösterir. Hayatınıza ne kadar olumsuzluk yüklerseniz döner dolaşır sizi bulur..

Ne güzel yazmışsın inşallah dediğin gibi olur ama benim korkum da beklemediğim o kafamdan attığım ay olması çünkü öyle bir ay yok ve olmicak biliyorum, spor yapıyorum tatile çıktım şehir şehir gezdik eğlendik bi sürü şey yaptık kafamızı dağıttık ettik ama yine o düşünce orda oluyor işte bunu nasıl başarabilirim bilmiyorumki eğer o zamanda olacaksa imkansız gözüküyo

Aynen benimde aynı arkadaşım vardı beraber beklerdik kaç ay takip ettik olmuyordu ve o hanile kaldı şubatta doğumu üstünden 8 ay geçmiş ve ben hala kalamadım sizi çok iyi anlıyorum. Doğru zamanı var görelim mevlam neyler neylerse güzel eyler

Insan yasadigi acı kadar biliyor iste saniyoruz ki en buyuk acı bizimkisi.. Halbu ki daha ne acilar cekmis insanlar var haklisiniz. Ama elden bir sey gelmiyor acının azı çoğu küçüğü büyüğü yok ki T

Ancak bunu yasayan anlar zaten. Insallah bizimde olur tez zamanda Nurov Less is more Anneler

Çok iyi anlıyorum seni şu bi buçuk iki senem hem hayatımın en güzel hemde en çok ağladığım zamanlarım oldu, eşimin varlığına bin şükür ama ona bi evlat verememek çok acı gerçekten, benle beraber evlenenler ikinciyi doğuranmı dersin şuan doğumu bekleyenmi bi düşük yapıp yeniden hamile kalan mı herkes ama herkes ya içim ölüyo sanki düşündükçe, düşünmemek elde değil, en azından kalabilmişsin yine kalırsın ben hiç kalamadım sorun da görmüyo doktorlar kistim dışında ve hiç kalamayacağımı düşünüyorum ve bunu kabullenemiyorum

Bende böyle düşünüyorum. İlk başladığımız da olmasa da olur kafasındaydım ben öylesine deneyelim diye başladık. Olmadıkça gerildim üzüldüm sıkıldım. Şimdi bi Ktap okurken bi dizi izlerken biriyle muhabbet ederken hep aklım çocukta. Stres yapmamak imkansız. Ama bence herşeyin bi zamanı var ben hep 28de anne olayım diye planlar yaptım kendimce. Olmadı 30a gidiyorum bakalım kısmet