Herkes fikrini söylemiş bende diyim. Kendimi bildim bileli çalışıyorum bende hiç anaç değilim. Yani öyle her gördüğüm bebeğe çocuğa uzanıp sevmem. Doğduk büyüdük evlendik kuralıyla ilk çocuğum oldu. Çok güzel bir duygu hayata bakışın değişiyor sprumluluklar o koşturma kadını dinç tutuyor bence. Çok genç gösteriyorsun derler bana mesela neden biliyormusun? Çünkü eve gelince düşünecek bşrşeyin olmayınca hayat monotonlaşıyor çocuk hayata renk katıyor dinç tutuyor gerçekten. Amaaa Allah nasip etti kazayla 2. oldu. Rabbim uzun ömür versin ama bizim gibi kadınları tek çocuk paklar. Şimdi çok strese gşriyorum yoruluyorum. Öyleki 2. Den sonra tahammulum sıfır oldu ve boşandım. Ama küçük bende kalıyor. Bazen babasına gidiyor acayip özlüyorum olmasa ne yaparım ne kadar boş bir hayatım olur diyorum. Yani şimdi gençsin. Ama bi 10 sene sonrasını düşün. Öyle kararını ver. Ama kimsenin lafına göre değil istediğin kararı ver. Hakkında hayırlısı olsun.

Farketmez... istersen kahvaltıyı pariste yap akşam yemeğini italyada ye sen özgürsün istediğin zaman anne olabilirsin ama baba olmak isteyen içten içe hasret çeken bir adama yazık etme benim eşimde hiç istemiyo ben çok istiyorum kadınlar hamile olduğunu eşine söylerken video çekiyolardı adam görüyo mutlu oluyo falan çok ağlardım o videolarda içime otururdu eşime karşı öfkem bitmez sevgim aşkım ayrı yaşadığını ve yaşattığını çok iyi anlıyorum ve çok zor bir durum hayvan sevgin merhametn eşine karşı aşkın var çok uzatma çocuk yapmamayı

Sizde kendi ailenizin hayatını mahvetmişsiniz o zaman yazık onlara

Demekki öyle düşünmüyorlarmış ki çocuk yapmışlar değil mi?

Çocuğumuz olduktan sonra hayatımız o kadar güzelleştiki... siz yaşamadığınız bilmediğiniz bi duygu hakkında bu kadar emin konuşmayın bence. Çocuk evin neşesi, bereketi, huzurudur. Bende evlendiğim ilk 14 ay çocuk istememiştim ama sonra istediğimiz zamandada bazı sıkıntılar yaşadım ve hemen olmadı ve zaman geçtikçe o özlem içimde öyle arttıki, bi zamanlar istemediğim o şeyi deli gibi arar oldum. Ne gözyaşları döktüm... Sonunda oldu çok şükür. ilk ayda olmasını çok isterdim bunu anne olduktan sonra anladım. Baba olmak eşinizinde hakkı tabiki o da çevresinde başkalarının çocuğunu gördükçe illaki içi burkuluyodur. Anne olunca çocuğunuza öyle bi bakıyosunuzki o külfet değil kopamadığınız parçanız oluyor artık. Bu anlatılmaz, yaşanır. Tatmadığınız bi duygudan nefret etmek garip değil mi? Anne olmadan anlayamazsınız.

Evlenip kocan ben cocuk istemiyorum dese ne hissedersin? Sirf kocan cocuktan korkuyor cocuk yapmak istemiyor diye sen anne oomaktan mahtum kalmayi istermisin? Bi kere herseyden once Allahin gucune gider. Ve ayrica bir hadis vardir evleniniz ve cogaliniz sizin icin en hayirlisi budur diye. Evlenin hayvan besleyin demiyor yani tabiki kimsenin hayvan beslemesi beni ilgilendirmez ki yapilmasi gereken birsey 2 kopegim var ve bir ciftlikte buyudum :) bana hayvanlari sevmekten bahsetmeyin. Herkesin kendi hayati kendi dusuncesi evet o zaman o dusuncesini burda paylasmasaydi ne gerek vardi? Ben sinirleniyorum vucudum bozulacak diye cocuk yapmak istemeyenlere kariyerim var diye cocuk yapmak istemeyenlere coluk cocukla ugrasamam deyip sebepsiz yere cocuk istemeyenlere. Ha ama sunu soyleyim birgun yaslanip kimsesi kalmadiginda bir cocugunun olmasini oyle isteyecekki belki hayatinin en buyuk hatasini yaptigini anlayacak ama is isten gececek. Eger oldukten sonra amel defterinize sevap islenmesini istiyorsaniz ya agac dikin ya ilim ogrenecek yer yaptirin cami okul vs. Yada hayirli bir cocuk yetistirin denmis. Umarim anlatabilmisimdir. Simdi terbiyesiz olan ben miyim sadece hayat kendisinin gibi kocasina hic babalik duygusuna yasattirmak istemeyn bu kadinda mi? Ayrilsin o zaman kocasindan madem hayat yalniz guzel bir cocuga ihtiyaci yok o zaman bir esede ihtiyaci yoktur.

Merhaba, öncelikle kimsenin kimseyi eleştirmeye kınamaya ya da kendi hayat görüşünü başkasına dayatmaya hakkı yok. Bu nedenle rahat olmalısın. Ben seni çok iyi anlıyorum, bende 4 senelik evliyim ve 32 yaşındayım, hayvanlar benim için dünyadaki en kıymetli varlıklar. Sokaktan kurtardığım bir kedim de var. Hiç bir sevginin daha kıymetli olduğunu da düşünmüyorum. Insanın sırf kendi isteği için çocuk doğurup ona duyduğu sevgi hayvan sevgisinden daha kıymetli gelmiyor. Sanırım hayvan sevmeyenler nasıl bir kedinin yanından kayıtsızca hicbir şey hissetmeden geçiyorlar ya bana da bi çocuk ağlayinca falan olay yaratanlar o kadar gereksiz geliyor. Biraz yeğenlerim olduktan sonra çocuklara bakış açım değişti. Şuan artık bebek düşünüyorum, ama bu başkalarının "ayy bebek kokusu özledim" "evlat hasreti" falan şeklinde tanimladiklari bi his değil. Çocuğumu büyük hayal ediyorum çünkü benimde öyle bir bebek sevgim yok. Sende böyle düşünebilirsin, yaşın ilerleyince ailenden biri daha olacak yanında, bir arkadaş, bir dert ortağı. Yani bu his illa da bebek kokusu özlemi, askimizin bir meyvesi olsun falan şeklinde gelmiyor. Bunu düşünerek çocuk sahibi olabilirsin daha akilci ve mantıklı yoldan. Yoksa inan sevmek için bebek yapmak kadar anlamsız bir şey yok bana sorarsan hayvanlar kadar masum ve masum kalabilen canlilar varken.. Anne olmak da bence fazla abartılıyor hayatın doğal bir sureci olarak düşün.

Maalesef evet, eşimin ısrarla baba olmak istemesi üzerine hamile kalmayı kabul ettim ama depresyona girdim, terapi alıyorum düzenli G

Seni anlamaya calisarak yazmak istedim, sozlerime dikkat ederek de yazmaya calisacagim evlat ha deyince olan birsey degil zaten mesela ben ve benim gibi olsun diye bi taraflarimizi yirtanlarda var bir cok yol deneyen sabirla bekleyenlerimiz var ve sen cocuk istemiyorsun? Kendince hakli sebeblerin olabilir mi bilmiyorum ama esin? Onu bu durumdan nasil mahrum ede bilirsin? Ona bunu yapmaya hakkin var mi? Madem cocuklara karsi sicak bakmiyorsun insanlara bu sevgiden babalik duygusundan mahrum etmeyede hakkin yok yukarda arkadasim ne guzel demis istemeyen hemen kaliyor kaderin oyunu iste diye ne de guzel soylemis

Hayatın cilvesine bak Ben olmuyor diye cocuk istegimden vazgecmeyi düsünürken Kendi canından olacak yavruyu sevemeyecegini düsünüp cocuk istememek. Katiyen yargılamıyorum... Sevemeyeceksen gercekten o toplara girme. Cocuklarını sevmeyen anne babalar cok günümüzde hic dogurmasalardı daha iyiydi gercekten. Rabbim icine o evlat atesini verince düsünürsün o zamanda insallah is isten gecmemis olur malum esininde yası az degil. Gönlüne göre olsun balam...

Hiç kimse bu duyguyu bilerek doğmuyor ki hepimize hayat öğretiyor yazdığınızı okuyunca hiç öyle burdan yazılanlarla gaza gelip çocuk yapacak bir psikolojiniz yok profesyonel bir destek almalısınız

Cocuk yapma yaslaninca ah dersin uzaktan bakarsin hayata... esine yazık degil mi. Suan yapmaya calıs olmayacagını söylesin doktorun dünyan basına yıkılır.. hayvanı seven bir insan evladını o kadar cok severki sizinki sorumluluk almamak... hakkınız da hayırlısı olsun..

Size katılıyorum 4 yıl boyunca yapmadım istemedim simdi bir oglum var dünya tersine dönse pisman olmayacagim tek sey... anlatılacak bir duygu degil..

Allah bağışlasın:) benimde oğlum var Şimdide aylardır 2. için uğraşıyorum 5 ay önce kürtaj oldum sevincim yarım kaldığı için isteğim dahada arttı☹ Allah o üzüntüyü tekrar yaşatmasın evlat kokusunu yaşayanlar bilir onun verdiği huzur hiçbişeyde yok. Allah yavrularımızın yokluğunu göstermesin amin

Bu ne kadar terbiyesiz bir yorum olmuş. Benimde köpeğim var yeri geldi sokakta kaldım onun için. Canımı isteseler veririm. Hicte yavruluktan falan beslemedim 3 yasinda sokaktan kurtardim simdi 6 yaşında. Onlarda can taşıyor. Sokaktakileri de çok sevip beslerim hepsiyle tek tek ilgilenirim hastaysa tedavi ettiririm mama veririm. Herkes anaç olmak anne olmak zorunda değil onun bedeni onun kararı belki sizden çok daha iyi bir eş nereden biliyorsunuz kocasının hayatını kararttığını? Siz hayvanları sevmeyebilirsiniz. Ama seven besleyen kişilere bu tarz tepkiler veremezsiniz

Bana kalırsa bir kedi yavrusunu koklamanın verdiği huzur hiç bir şey de olamaz. Bunun için çocuk doğurmaya gerek yok, kalpler sevgi dolu olsun, yaratılan herşeyi sevsin yeter illa kendinden olacak diye bir şey yok. Tabi ki kendi bebegini koklamak da güzeldir ama hayvan sevmeyen ve onları koklamayalar bu hissi sadece bebek sahibi olduklarında tattiklari için onlara öyle geliyor.

Sanki ben büyürken yanımdaydınız çok komiksiniz şuan, hem annem hem anneannem ve sülale tarafından çok sevgi içinde çok güzel bir çocukluk geçirdim Elhamdülillah, duymak istediğim sadece " tatmadığın bir his hakkında korkman normal ama anne olunca iyiki diyeceksin " tek duymak istediğim buydu moral bulmak için ama moral bozdunuz,

Öncelikle konunuzu buraya açmanız ne kadar doğru? Burada aylarca, yıllarca çocuk hasreti çeken insanlar var. Düşüncelerinize saygı duyuyorum. Elbette çocuk istemeyebilirsiniz. Ama konunuzu 'Bir Derdim Var' kısmına açmanız daha doğru diye düşünüyorum.

İşte o tekmelerini hissettiğin zaman korkularının ne kadar yersiz olduğunu anlayıp ona bağlanacaksın. Her zorlandığımızda sevmekten vazgeçmiş olsaydık anne olamazdık. Annelik bu işte... Tek çocukta başedilmeyecek kadar zorluk yok zaten. Allah'tan hayırlısını isterseniz en doğru olanı karşınıza çıkaracaktır

Sevgili konu sahibi. Çocuk aslında yapılabilen bir şey değildir. Dünyaya getirilen bir canlıdır öncelikle. Ben şöyle düşünüyorum. Allah bir insan yaratmak istedi ve bunun için de eşimle beni seçti. Benim görevim onu dünyaya getirip hayata hazırlamak sadece. Tıpkı bir öğretmen gibi. Size şu yönden hak veriyorum, toplumdaki çocuk algısı yanlış. İnsanlar doğurdukları çocukların sahibiymiş gibi davrandıkları için gereğinden fazla enerji harcayıp hayatlarını bitiriyorlar. Amaç Allaha vatana millete hayırlı bir evlat yetiştirmek değil bazı hırslarına yenik düşerek evlat sahibi oluyorlar. Hayal ettikleri gibi de olmayınca çöküyorlar. Siz de eşiniz istiyor diye değil de gerçekten bir birey yetiştirmek istiyorsanız evlat sahibi olun, yoksa zaten olmayın.

Sen kendini ne zaman hazır hissedersen o zaman yap. Bugün ısrar edenler doğum olunca yanında olmuyorlar ısrar ettikleriyle kalıyorlar. Neyse. Bende evlendikten 4 sene sonra hamile kaldım. Çok büyük bi sorumluluk. Hiç hazır hissetmedim kendimi ki ben anasınıfı öğretmenliğinden mezunum çocuklara bayılırım. Ama annelik farklı. İyiki hemen değilde istediğimde yapmışım. Üstünde düşünme bile bence daha itici gelmeye başlar sana. Zaman bırak. Yakud-u Anka Banlanamazsan banlatırlar gülüm💬 tek ayak

Merhaba, fikirleriniz hala aynı mı merak ettim konuya denk geldim baştan sona okudum ve sizi merak ettim

Çocuğa cidden bu gözle bakıyorsanız yapmayın sakın, gerçekten Allah korusun inşallah çocuğunuz olmaz...

İstememen normal ama eğer bir hayatı paylaşıyorsan evlenmeden önce eşine söylemeliydin hiç kimse aşkıyla, sevgisiyle, parasıyla babalık / annelik hakkını elinden alamaz ileriyi düşünerek hayatlarınızı birleştirin sen istemeyebilirsin istersen hiç anne olma ama dünyaya gelecek çocuğuna iyi baba olacak adamın babalık hakkını elinden alamazsın hakkın yok

Evliliği de kotu anlatan cok insan var tv de ailenizde de vardır muhakkak ama evlenmişsiniz yani hayatınızı başka insanlarin tecrübeleri ile sekillendirmeyin derim ama neredeyse cocuktan nefretle bahsetmişsiniz bence eşiniz istiyor diye kesinlikle yapmayın baba sevgisinden cok anne sevgisine ihtiyacı var her çocuğun

Doğru söylüyorsunuz çünkü bu bir sınav dünyası, Allah insanı ya istedikleriyle sınıyor yada istemedikleriyle, istemediğim halde yaşadığım çok şey oldu, istediğim halde nasip olmayan da çok şey oldu, daha fazla üzerine düşünmeyip Allaha bırakacağım bu konuyu G

Keşke evlenmeden önce bu durumu eşinize söyleseydiniz ona göre sizi tercih edip etmeyeceğine baştan karar verirdi. Yeğenlerinizi çok sevdiğinize göre evladınızı daha çok seveceğinizi bilin. Yeğenlerinizin şımarıklığı gözünüze batarken çocuğunuzun yaptığı yaramazlıklar şımarıklıklar batmıyor. Anne olup olmama kararı elbette sizin en doğal hakkınız bir evlat sevgisi çok güzel birşey fakat büyük bir sorumluluk bana da mesela ağır geldiği için 2. çocuğu düşünmüyorum ben çocuk bakarken herşey 4 4lük olsun istiyorum olmayınca bunalıma giriyorum yediremiyorum mesela ağlıyorum çocuğuma bakamıyorum diye kendimi çok suçluyorum dönem dönem depresyona giriyorum ona tam bakamadığım için vicdan azabı çekip ağlıyorum. O yüzden çocuk büyük sorumluluk ama sevgisi de bambaşka bir mutluluk

konu eski sayilir ve konu sahibinin de bir sey sordugu yok aslinda. konuyu tekrar hortlatmaya bile degmez nerden bulup da cevap yaziyorsunuz bilmem.

Yani yazdıklarınızı görende çocuk yapanın hayatı bitiyor sanar Ayrıca sorunun ne olduğunu anlayamadım? İstemiyorsanız yapmayın Bizim söyliceklerimiz kararınızı mı değiştirecek?

Yazıda demişim ki anne olmak istememek konusunda bu kadar katı olduğumu evlendikten sonra fark ettim demişim ama siz ne kadar sığ ne kadar dar pencereden yorum yapmışsınız midem bulandı, anne olmak istememek neden terbiyesizlik olsun bir akıl sağlığı uzmanına danışın, temelden çok derin bir ruh ve akıl sağlığı tedavisinden geçmeniz lazım.

Oysaki benim tek hayalimm anneliği tatmak..

Ne diyebilirim inanın bilmiyorum ben en başından beri hep istedim anne olmayı ama bize de nasip olmadı henüz 2 senedir deniyoruz umarım rabbim içinizdeki o düşünceleri söker alır ben inanıyorum sizin çok iyi bir anne olacağınıza kötü düşünmeyin rabbim yardımcınız olsun G

Etrafımda hiç ama hiç güzel hayatlar yok çocuk sahibi olan, herkes güzelliğinden ziyade zorluğundan şikayet ediyor Orkidee0238

Keşke aynı kalsaydı, katlanarak devam etti ve eşimin baba olma konusundaki ısrarları da katlanarak devam etti, hamile kalmaya rıza gösterdim ama Allah'ım inşallah kısırımdır diye dualar ettim yalvardım Allah'a ama maalesef hamile kaldım, 5 aydır hamileyim ve depresyonun en dibini gördüm, düşsün diye Rabbime öyle yalvardım öyle yalvardım ki ama düşmedi, her doktora gittiğimde ultrasonda görünce sinirden ağlıyorum, Allah'ım onca yıl çocuk sahibi olmak için uğraşanlar varken neden bana verdin neden beni kısır etmedin diye büyük isyanlar ettim, düzenli terapi alıyorum ve sanırım terapi ve bana sağladığı farkındalıklar sayesinde biraz iyi gibiyim, depresyon biraz hafifledi ama anne olma fikrini düşününce bile hayattan kopup çukura düşüyorum, ne desem ne yazsam bilmiyorum ama durum bu

Cok gecmis olsun, Amin

Yazıda demişim ki anne olmak istememek konusunda bu kadar katı olduğumu evlendikten sonra fark ettim demişim ama siz ne kadar sığ ne kadar dar pencereden yorum yapmışsınız midem bulandı, anne olmak istememek neden terbiyesizlik olsun bir akıl sağlığı uzmanına danışın, temelden çok derin bir ruh ve akıl sağlığı tedavisinden geçmeniz lazım. Evlilik = çocuk sahibi olmak değildir, evlilik hayat arkadaşı olmak bir sevgi bağı içinde hayatı paylaşmak amacıyla yapılır ama siz en temel bilgilerden bile mahrum ve aciz kalmışsınız, sürekli kitap okuyan kendine hep birşeyler katmaya çalışan biri olarak şu kıt ve mide bulandıran yorumunuzu kaale alıp cevap yazdığım için kendime çok kızacağım ama hakettiniz.

Burada bi cogumuz cocugumuz olsun diye cirpiniyoruz evet ama burada bir sorun var farkli goruslere anlayis gosteremiyoruz acikcasi cocuklari cok seven cocugum bian once olsun isteyen biriyim ama sizide gayet anlaya biliyorum herkes anne olacak diye birsey yok ki acik yureklilikle linc yemeyi goze alarak annelik vasfi tasiyacak karakterde olmadiginizi yazmissiniz bu en dogal hakkini istemeye bilirsiniz esinize ve bosanma kismina gelirsek buraya yazdiginiz gibi acik yureklilikle esinize anlatin ve karari ona birakin bence

Teşekkür ederim G

Siz ve sizin gibi bu düşüncelerde olanlar, hemen hamile kalırlar emin olun, hatta ilk ay'larda. Lakin bizim gibi yıllarca bir bebeğin tırnağına hasret yaşayan ve onu elde etmek için yıllarca uğraşan, her yolu deneyen biz bazı insanların da ne yaparsak yapalım olmaz. Bu da kaderin oyunu işte ne yapalım.

Merhaba, lütfen kınayıcı cevaplar yerine beni anlamaya çalışarak yazmanızı rica edicem sizlerden, 3 yıllık evliyim ben 29 eşim 38 yaşında, hiçbir zaman anne olup çocuk bakmanın hayalini kurmadım ama bu konuda nekadar katı olduğumu ve ne kadar istemediğimi evlendikten sonra anladım, çocuk sahibi olmak dertsiz başıma dert almak çok kötü geliyor bana, çocukları seven anaç biri de değilim zaten, bu düşüncedeyken çocuk yapsam sevemeyeceğimden korkuyorum, kendi yiğenlerim için canımı veririm ama onlarla fazla vakit geçirince biraz şımarmaya mızmızlanmaya başlasalar onlar bile gözüme çok itici geliyor, çocuk yap dediklerinde bile tüylerim diken diken oluyor Allah korusun diyesim geliyor okadar istemiyorumki siz anlayın artık, eşim çok dile getirmiyor ama baba olmak istediğini ve çocukları sevdiğini biliyorum, ben de aşırı hayvanseverim yüz tane hayvana bakayım ama çocuk diyince tüylerim havaya kalkıyor, bukadar zor insanı 10 yıl yaşlandıracak birşey bana hiç cazip gelmiyor

Ben de senin gibiydim çocuk fikri bana ilk evlendiğimde uzak geliyordu, eşime de aynı şekilde. Evlendikten 2 yıl sonra artık hazırız ya dedik ve sonraki 2 senede 3 tane bebeğim düştü. O senin rahmine düştüğünde mercimek tanesi kadar olan şeye öyle bir üzülüyorsun ki Allah kimseye yaşatmasın. Ve hiçbir zaman umudumu kaybetmedim. Ayrıca benim çok aktif bir hayatım var ve ben buna çocuğun engel olacağını kesinlikle düşünmüyorum. Şu anda da hamileyim ve evimde oturduğum yok düşüklerden dolayı risk sahibi bir insanım ve ben bu halde halk oyunları ekibimle oynuyorum:)) Ama inanıyorum bu sefer iyi olacak Allah'ın izni ile. Yani diyeceğim o ki her şey sende bitiyor. Kendini neye hazırlarsan hayatın o şekilde ilerler. Ama şuna da inanıyorum onun seninle olduğunu bildiğin o an dan itibaren senin için her şey çok farklı ve güzel olacak emin ol :)

Bende öyle düşünüyordum, düşünmeye devam etseydim de yapmazdım. Evliliğimin 5. yılında bebek istemeye başladım ve ilk denemede Allah nasip etti şimdi hamileyim ve çok mutluyum. Herkes anne olmak zorunda değil. Toplumsal baskılara aldırış etme. Ben 5 sene neler duydum da umursamadım. Anne olmak istemeyen bir kadını uzaylı gibi görüyorlar en sert haliyle gördüm. İstemediğin hiçbirşeyi yapmak zorunda değilsin, dert etme.

Arkadaslar 18 yasindayken yavruyken aldigim Bir kedim var 11 yildir beraberiz. Hastaligindan dogumuna vitaminlerine ve onun bebeklerine kadar saat kurup uyanir okuldan gelir besler sicak havlulara sarardim. Resmen kedim benimle beraber buyudu ona bisey olsa dusuncesi bile beni cok korkutur. Ama gelipde kedi sevgisini bebek sevgisiyle kiyaslarsaniz orda psikolojik bir sorun var demektir. Sokaktaki hayvanlar dahil deli gibi kedi kopek sevip buldugum her hayvani eve getirirdm yaralilari bulup para toplayip ameliyatlar vs ama o bir kedi ya da kopek nasil olurda caninizdan kaninizdan olan birseyi kedinin kopegin sevgisiyle kiyaslarsiniz. Sonra hayvanlar insanlastirip onlara cocuk muamelesi yapip sofralara oturtmak ayni yemekleri yedirmek vs boyle gider bu. Etrafimda da goruyorum bence ciddi bir problem eger bu kafadaysaniz ztn buralarda forumlarda kendinize cevap aramayin tum hissiyatinizi bakis acinizi korkularinizi vs psikologa danisarak uzman gorusu alin. Hayvan sevgisiyle insan yavrusunun sevgisini kiyaslayabilir mi? Kaldi ki yegenim icin bile olurum, benim en buyuk korkum cocugum olunca cocugum gibi buyuttugum Yegenimin onune gecer mi derken siz neler soyluyorsunuz bisey daha ;kedinin kopegin masumiyetinin yaninda bebek kiyaslanmis. Allah onlari melek olarak dunyaya getiriyorken gunahsiz, her daim mis gibi kokan... dusunun dis fircalamazken agzi kokmayan poposunu sadece sildiginiz halde mis gibi kokan 10 gun yikanmasa teni yine mis kokan bir canlidan bahsediyoruz.

Bende kimsenin cocugunu pek seven biri degildim, sevdiklerimide mizmizladigi anda uzaklasmak icin yer arardim ama annelik baska bisey... sanirim tahamulu az bir anneyim biraz ama yinede butun dunyam yavrum oldu ve bundan COOK memnunum. Iyiki var ve Rabbim onun eksikligini gostermesin. Tabi sevemiceginizi dusunuyosaniz gercekten yapmayin, sevgisiz cocuk buyutulmez, sizden once cocuga cok yazik olur.

Yani şu yazdıklarınızdan sonra size evlat duygusunun bambaşka olduğunu yazmayacağım Hayatı yaşamakta biyere kadar İlerde yalnız kaldığınız zaman ne demek istediğimi anlarsınız Eşiniz adına üzüldüm o duygudan mahrum kalacak

Bence öyle düşünmüşler ki sizde bu hale gelmişsiniz, her çocuk her insan kendi ailesini yansıtır

Sen istemiyorsun ama dur bakalım Allah verecek mi bu ayrintiyi unutuyoruz hep belki koruyucu aile olmayı deneyebilirsin ilk önce sana muhtaç sana ihtiyacı olan ve seni karşılıksız seven gözünde senden başka bi kahramanı olmayan korkunca elini sıkıca tutan sen ağlayınca gözünün yaşını silen güvendiği örnek aldığı seni sen olduğun için hesapsız ve koşulsuz seven bi çocuğa karşı hislerin değişirse evlat sahibi olmak isteyebilirsin belki

Bende anne değilim özgürlüğüme düşkünüm gezer tozarım uykuya düşkünüm ama bebegim olsa heralde cok deli severim hic oyle bir düşünceye kapılmadım o nedenle anlayamıyorum sizi belki hakkınızda hayırlısı...

Ben hiç istemezken eşim istiyor, eşimi mahrum bırakmaya hakkım yok diye düşünüyorum, eşimi çok sevmeme rağmen boşanmayı bile aklımdan geçiriyorum hiç anne olmak istemememden dolayı, evet çevremde çocuk sahibi olan herkesin kendi hayatı bitmiş durumda, çocuk yapıp da hayatı güzel olan kimseyi görmedim

Hamile