Üzülme canım benim nice kadınlar var seninle aynı şeyleri yaşayan güçlü kal canım Allah yardımcın olsun canım benim

Bugün.. öyle bir gün ki annesi ve evladı olanların mutluluk belki de şükür; annesini ya da evladını kaybetmiş ve de anne olamayanların hüzün ve hasret dolduğu bir gün. Özel günlere takılı kalan biri değilim ama bu sene anneler günü beni bir başka etkiledi. Yıllardır istediğim, aylardır da başarısızlıkla sonuçlanan süreç belki de beni böyle hissettiren. Benim gibileriniz var biliyor ve hissediyorum. Kendini ve vücudunu zaman zaman işe yaramaz hisseden, karnına elini koyup da sanki hiç dolmayacakmış gibi düşünen, çocuk özellikle de bebek görünce istemsiz gözleri dolan, o duyguyu yaşamak için ne yapacağını şaşıran... Annelik içgüdüsüyle hissedilen şeyler hep bunlar. Ama tüm bu mutsuzluklara rağmen yine de diyorum ki Allah büyük. Olanda da olmayanda da vardır muhakkak bir hayır. Kucağında, karnında ve kalbinde evladı ve hasreti olan tüm kadınların anneler günü kutlu olsun.. Benim gibi önümüzdeki sene anne veya anne adayı olarak bugünü yaşamak isteyenlere de dualarımı gönderiyorum.

Canim o kadar güzel yazmişsinki gözlerim dolu dolu okudum... Inaniyorum bizde o duyguyu yaşayacagiz ama sadece zaman Rabbimin bi bildigi vardir ona inaniyorum ❣

Gözlerim doldu okurken. Keşke sana sarılabilseydim.. Sana şuan üzülme demek kadar saçma bişey yok ama nolur üzülme. Rabbim sana en kısa zamanda öyle bi mutluluk nasip etsinki çektiğin tüm sıkıntıları unuttursun sana inşallah. Kalbinde öyle güzel bi annelik duygusu varki asıl senin anneler günün kutlu olsun canım kadın

Tam 3 yıl geçmiş bu konuyu açmamın üzerinden. Ve ne değişmiş? Daha mı mutluyum artık bu günde? Hayır.. Koca bir sıfır yine elimde olan, hatta eksilere düşmüşüm. 3 yıldır her ay, hatta her gün kucağımda evladımın varlığının hayaliyle yanıp tutuştum. Ve bundan çok değil 5 ay öncesinde mutluydum. Karnımda 5 aylık oğlum vardı. Bu bayram, bu anneler günü hatta doğum günüm o yıllardır tatmayı hayal ettiğim evlat kokusuyla geçecekti. Ama ben bayramda toprağını avuçlayabildim ancak, bu anneler gününde ultrason fotoğraflarına sarılabiliyorum, birkaç gün sonraki doğumgünümde de ancak yine fotoğrafını öpebileceğim. Koca bir boşluk, koca bir yalnızlık. Etrafımda anneliği tatmış her kimi görürsem şanssızlığıma bahtsızlığıma lanetler etmekten alıkoyamıyorum kendimi. Doğal yoldan hamile kalamamak, tüp bebekle hamile kalıp hem kimyasal gebelik, hem düşük, hem ölü doğum geçirmek acaba yüz kadından kaçının kaderidir? Peki tüm bunların üstüne eşle yaşanan drama, dahası en son kontrolümde şaşırtıcı şekilde azalmış yumurta rezervim; içimde yasın, özlemin, kederin, karamsarlığın ve umutsuzluğun oluşturduğu girdapta savrulup durmak beni yüz kadından kaçı yapar? Ben pes ediyorum artık. Hayal kurmaktan, anne olmaktan, mutlu olmak gibi bir olgudan vazgeçiyorum. Elini karnına koyduğunda onun orda olduğunu bilen, kucağına alıp öpüp koklayabilen, evladının sesini gülüşünü duyabilen gıptayla baktığım canım kadınlar.. Gününüz kutlu olsun..