Ben 8 ay savaştım bununla. Ve eşim doktorum oldu. Ona ne kadar minnet duysam az. Bir gün beni horlamadı şikayet etmedi. Ben kendime bile dokunamiyodum. Ama eşim yaparsın dedi ve beni çok cesaretlendirdi. Istekliydim artık. Araştırdık internetten ve bununla ilgili sayısız şey okuduk. Senin de dediğin gibi meğer acı değilmiş hissettiğimiz. Aklımız beynimiz bize oyun oynuyormuş. Bütün egzersizleri eşimle yaptim. Sonra ne mi oldu. Uçtu gitti bi akşam. Inan o kan hayatımdaki en masum kan oldu. Sonra ki bi iki deneme daha sanciliydi ama yine pes etmedim. Sonrası şu an hamileyim. Ve yaşadığım sürece bakıp vay be diyorum. O kadar uzuluyodumki eşime yetemiyorum niye böyleyim diye. Üstüme çok büyük bi yüktü. Ne yapsam hiçbi şeyden zevk alamiyodum. Şimdiye baktığımda ise çok büyük bi iç huzuru. Benim hikayem de böyle. Senin nezdinde bu sıkıntının içinde olan kim varsa onlara yapılabilir olduğunu söylemek istiyorum. Ve eğer erteliyorsanız bu kendinize ve eşinize yaptığınız en büyük haksızlık. Hemen ama hemen harekete geçin!

Merhaba öncelikle nasıl başlasam diye çok düşündüm ben burada yazılan yazıları okuyarak tedavi olmaya karar verdim ve benim yazdığım yazı da başkalarına umut olsun istiyorum 2 yıllık evliyim eşimi çok seviyorum ve severek evlendik evliliğimin ilk 3 gününde regli olduğum için iliski denemesi yapmadık daha sonra denedik olmadı ve ben ilk zamanlsr bunu çok ciddiye alıp önemsemedim zamanla olucaktir diye düşündüm sonra günler ayları kovaladi ve ben internette gezerken Hera klinikle tanıştım vajinismus diye biseyden bahsediyordu hayatımda ilk defa adını burda duydum ne çevremde nede ailemde bu durumla karşılaşan hiç kimse olmadı önceleri neden ben diye sorguladım sonra da bu durumla yüzleşmeye çalıştım ama bir yıl daha geçti bu süreçte eşim bana çok destek oldu asla beni yadırgamadiı asla hor görmedi. 1.5 yılın sonunda artık eşim gidelim görüşelim en azından dedi ve randevu alıp geldik Hande hanım kliniğin göz bebeği o güler yüzüyle beni daima motive etti herkes yapsa ben yapamam dediğim anlarda bile derdime ortak oldu elimden tuttu emeklerini asla unutmicam 3 gün de hallolucak dediğinde 1.5 yıldır olmayan şey nasi 3 günde olucak diye durekli kendimle savaştım ve dediği gibi de oldu suna bu acıyı nasıl çektiğimi düşünüyorum acıdan ağladığım günler geliyo aklıma ve aslında hiç canım acımıyomus sadece inanmak gerekiyomus dedim bu yazıyı yazabilmek gercekten çok istedim umarım biraz olsun içiniz rahatlar ertelemeyin hayatı ne kendinize ne eşinize zindan edin tedavi olun kadinlar olarak çok güçlüyüz basaramicamiz hiç bir şey yok HERA KLİNİK AİLESİNE VE OZELLİKLE HANDE HANİMA COK TEŞEKKÜR EDERİM İYİKİ VARSINIZ başkalarına umut olmaya devam edin...