3 senelik evliyim 3. ayımda başladılar fazla geciktirmeyin hemen yapın diye, 9 ay sonra öğrendim ki tüp bebekten başka çare yok normal yolla olması imkansız... Tedaviye başladım hiç aramayan akrabalar eşimin ve benim taraf bir anda aramaya başladılar.. Tedavim bitti bekleme günümde her gün tel. de en az 5 kişi ile konuşuyordum zaten psikolojim alt üst olmuş onlarda tuz biber ekti sonuç negatif olunca sadece test günü aradılar ve bir daha tık yok... İkinci tedaviye başlamaya karar verdiğim de benden önce evlenen kişiler ki bunlar asla çocuk istemeyenlerdi en az 5 sene biri 3, biri 2 senelik evli hemen hamile kaldılar Şimdi 3 laflarından bir bebekleri ve yaptıkları... Kolay gibi geliyor herkese ama içine girmeden bilmeden sadece konuşuyorlar doktor tavsiyeleri, bitkisel ilaçlar, hocalar, yatırlar, her kafadan bin tana ses. Bende çok istiyorum benden eşimden bir parça olsun evimde bebek sesi olsun bebek kokusu olsun gülücük sesi olsun, kendi evladımı doya doya öpeyim başkasınınkini öpemiyorsun çekiniyorsun hemen gözler sesin üstüne çevriliyor çocuğu yok ondan öpüp kokluyor diye... Artık kimseye söylemiyorum tedavi olacağımı herkes bir kere denedim biliyor aslından 2 kere daha denedim... Ama Allah ol demeyince olmuyor şükür diyorum Rabbim bana eşime sağlık versin evimdeki huzur bozulmasın varsın bebeğim olmasın... Doktorlar ve vücudum yeter diyene kadar devam edicem...

üç tane bebeği karnında ölen bir taneside kucağında ölen anne olmuş ama devam edememiş ve bundan sonra yaradan nasip ederse evlatlarına gerçek dünyada annelik edecek bu dünyada bir daha anne olamıyacak biri olarak yazdıklarınızı okudum bütün o maddelerden en şiddetli şekilde geçtim Rabbime şükrediyorum tevekkül içindeyim siz o inançsızların sözlerine bakmayın sanki çocuklarının sahibi onlar mı sanki onların çocuklarının ömür boyu yaşayacağı garantisi var mı ellerinde senet mi var siz onları çok mu mutlu sanıyorsunuz her işte bir hayır vardır en fazla boşanmanın çocuklu ailelerde olduğu bir gerçektir Rabbim bizim için en hayırlısını bilir Rabbim bir şeyin olmasını isterse ona ol der ve o olur tüm çocuğu olan çiftlerden daha mutlu hissediyorum kendimi neden mi çünkü rabbim bana sanki ona boy boy evlatlar vermişim gibi seven bir eş nasip etmiş daha ne isterim hamdolsun şükürler olsun ve tüm bunlarla nasıl mı mücadele ettim kendime göre bir çevre oluşturdum ve evimde istediğim kişileri misafir ettim konuşmasını bilmeyenlerle konuşmadım kendime yeni bir hayat kurdum ve bu hayatımda kendini bilmez kişilerle görüşmeyi kestim ve asla kafamı böyle şeylerle doldurmuyorum ömür öyle kısa ki nolur üzmeyin kendinizi

aslında hepimiz aynışeyleri yaşıyoruz tek fark ortamlar farklı 3,5 yıllık evliyim 23 yaşındayım 3 düşük yaptım kimseyle görüşmek istemiyorum bir ortama girdigimde herkez çocugundan bahsediyor sende yokmu bişey diyor ahh kucagına aldıgın an en güzel duygu diyor ama şunu bilmiyorlar biz o duyguları her an yasıyoruz çocuklarının uyumadıgından bahsedenlere içimden gülüyorum benim saglıklı bir ewladım olsada uykusuz kalsam

Bende sizlerden biriyim, hepinizi çok iyi anlıyorum. Üstelik bizim tüp bebekte şansımız yok. Bizde herkese düşünmüyoruz diyoruz. Yurt dısında yasadıgımız için fazla soran yok burda ama ne zaman türkıyeye gitsek hala nıye yapmıyorsunuz diyen soran birsürü düşüncesiz kişi. Birde evlatlık düşündügümüzü söylediğimiz yakın akrabaların karşı çıkması çok canımı sıkıyor. Sanki ben keyfimden istiyorum kim istemez kendi çocugunun olmasını. Ben buna karar vermişim her zorlugunu göze almışım, onu herşeyden çok sevecegime inanmışım. Yok efendim 10 sene 15 sene sonra bıle çocugu olanlar oluyormuş biz daha kaç yıllık evliymişiz. Tabi kendilerinin çocukları oldugu için anlamıyorlar. Çok uzatmışım, içimi döktüm rahatladım. hurrem

canim uzulme rabbim bi mucize yaratir bol bol dua et hic bi sonuca inanmiyorum ben. insallah sanada nasip eder yuce rabbim olumlu dusun sen canim benim

ben de 5.5 yıllık evliyim sebepsiz infertilite grubundayız. bu bahsettiğiniz olayların biçoğunu ben de yaşadım hala da yaşıyorum bazı zamanlarda sırf bu tarz durumlardan kaçmak üzülmemek için insanlarla görüşmediğim günler oldu bu psikolojiyi yaşamak da anlatmak da çok zor gerçekten bazıları samimi duygularla teselli etmeye çalışsa da bazı imalı tavırları gözardı etmek mümkün olmuyor çoğu zaman. sanki 2. sınıf insan muamelesi yapılıyor çocuğunun olmaması senin suçunmuş gibi... anne olmuş olanlar anne olamayanları asla anlayamazlar... PinkRose

etraftaki kendini bilmezler yüzünden hepimiz acı çektik ve çekiyoruzda maalesef. bizler istemiyoruz sanki bebişimizi alalım koklayalım o kokuya o kadar hasretizki bizi anlayamıyorlar. aldığımız ilaçlar sayesinde bidon gibi olduk çok yeme kilo ver derler, hadi artık bebek yapında sevelim derler, rahata alıştınız zor geliyor derler. onlar hep söylerler ama içimizi nasıl yaktıklarını asla bilmezler. kendi annemiz bile benim çocuğum çabuk oldu sen kime çektinki der içimize kor gibi düşer bu laf. senden sonra evlenenler büyütür çocuklarını hala dr gidersin olsun diye, bebek bakımından bir haber olan çevremizdeki kişiler annelik duygusu başka anne olmayan anyamaz diye lafı sokar ama o laftırki deler geçer. yani anlamak istemezler. ne güzelki kk var bu sayede dertlerimizi paylaşıyoruz. . push ;

merhaba ben de bugünlerde sabah akşam aynı şeyi düşünüyorum. psikolojim bozulacak bu gidişle. en çok da yazın izine gittiğimizde milletin beni boğacak olan sorularını düşünüyorum. hepsine inat "hamileyim" demeyi ne çok isterdim...

teşekkür ederim canım. inşallah rabbim banada evlat sasibi olmayı nasip eder. alevsi her şey çok güzel

evet canım her harfini yaşadım yaşıyorum hala yıllar akıp geçiyor ama olmuyor.. gelmiyor nasip demekten başka elimizde ne varkii..

ben de çok çektim insanlardan kendimi. öğretmen olduğumdan ve 3. sınıflarda küçük bir yaş grubu olduğundan çok içim sızlıyor. onları öpüp koklamak istiyorum, bazende dokununca çok içim acıyor. bugün nezaman arkadaşların yanında mutlu neşeli davransam hep pot kırdığımı ya da şaşkınlıklar yaptığımı farkettim. çok ta alınganım. sonra niye böyleoldum? kendimi rezil ediyorum diye üzülüyorum. çünkü aklım durmuş gibi, hergün içim yanıyor. eskiden böyle değildim. etrafım insanlarla dolu olurdu. şimdi aynı okulda çalıştığım arkadaşaların isimlerini bilmiyorum. yaza tayinimiz çıkacak umarım yeni gittiğimiz yerde güzel başlangıçlar yaparız. iyi ki varsınız. arkadaşlar dertler paylaştıkça azalmasa da yalnızlığımız azalıyor. güzel fikirler de çıkıyor. sanırım ben de dahil olmak üzere kendimi toplumdan soyutlamak yerine, dengesiz insanlara göğüs gerip aralarından evimize sokabileceğimiz kişileri seçebilecek kadar, eleme yapabilecek kadar kabuğumuzdan çıkmalıyız. Allah kimseye evlat acısı yaşatmasın, bizlerede hayırlı ve sağlıklı evlatlar nasip etsin.

cok haklisin canim gercekden yasadigim seydir cocugum olmadi ki 5 yillik evliyim cok sukur hamileyim su an. istemiyoruz dedik bizde olmuyo demiyolarda istemiyoruz diyenmi ararsin baskalarinin cocuklarini sevemedigimimi dusunursun ne istersen yasadim cok sukur su an iyiyim allahim isteyen herkese nasip etsin insallah...

evet 1,5 yıllık evliyim düşünmüyorum dediğimde ısrar edenler arkadaş gibi olursunuz diyenler inanılmaz canımı sıkıyor. Ben de isterdim elbette genç bir anne olmak ama vajinismusu yeni yendim. Üstelik evlenmeden önce biliyordum ki eşimin çocuğu olmayacak kriegerin benim can