Çocukluk ve ilk gençlik dönemlerim hep çocuk bakmakla geçti. Komşu pazara gider çocuğuyla ilgilenirdim, eve misafir mi gelir çocuklar hep benle... Onları oynatırdım yemeklerini yedirirdim bıcıbıcılarına iştirak ederdim:)... O yaşlarda küçük çocuklar hep masum ve eğlenceli gelirdi... Taaa ki..:) 20li yaşlarda baktım çocuklar pek de düşündüğüm gibi değiller. Koca koca insanları parmaklarında oynatıyorlar, istemedikleri şeyler olunca yaygarayı kopartıyorlar... İnadına inadına işler yapıyorlar. Ennnn gıcık olduğum şey de kendilerini sevdirtmiyorlar. Onlar oldu mu gezemiyorsun rahat edemiyorsun bla bla bla... En çok inandığım şey de şuydu ki insanlar evlendikten sonra önemli bir hedefe ulaşmış oluyorlar ee şimdi napçaz oluyorlar ve hadi çocuk yapalım bari moduna giriyorlar... Çünkü insanoğlu zoru sever. Herşey rahat oldu mu rahat batar, tat alamaz hiç birşeyden. Fakat bir süredir anlıyorum ki meğer benim annelik zamanım gelmemiş... Çocuklara gözlerim dolu dolu bakacağım, onların masumiyetlerinin kokularını onlara dokunamasam da duyacağım günler gelmemiş... Daha doğrusu Allah o duyguyu bana henüz vermemiş... Şimdiye kadar yadırgayarak baktığım anne olmak için çabalayan herkesten özür diliyorum. Sizler aslında öyle bir güzelliğe sahipmişsiniz ki ben daha ancak yeni yeni anlıyorum...