şimdiki aklım olsaydı 17 yaşımda görücü usulüyle evlenmezdin... o yıllardaki büyük sorunlara daha kaygısız yaklaşır şuanki kadar kendime güvenirdim. hayallerimin en güzelini kurar hedeflerimi yüksek tutardım... gözlerimin sürekli uzaklara dalmasına koca dayagına kaynana dırdırına aşiret kurallarına annemin arkamda durmayışa babamın beni önemsememesine kayıtsız kalmazdım... çok küçük yaşlarda çalışıp didinmek yerine oturup anneme babama bana bakmaya mecbursunuz diye haykırırdım. yaşıtlarımın yaptığı gibi o yıllarda şımarık kızı oynardım ezik kız yerine... şimdiki aklım olsaydı annemle babamın ayrılmasına ve başka inanlarla yuva kurmalarına beni hiçe saymalarına izin vermezdim. Belki o zaman saçlarımda bu kadar beyaz ruhumda bu kadar yalnızlık içimde bu kadar hüzün ve kalbimde bu kadar kırıklıklarım olmayacaktı... Neyse neyde bu kadar olayın yanında beni mutlu eden 7 yaşındaki minik oğlum olmayacaktı :)) oysa ben 25 yaşındayım henüz... deno2008