Günaydın, bugün sakın umudunu kaybetme, patlıcandan bile reçel oluyorken senden neler olmaz ki...

Çıkıyorsun dışarı, bakıyorsun güneş hala tepede... Bir sigara yakıyorsun ve yıllardır kurduğun cümleyi bilmem kaçıncı kez kuruyorsun: Napalım, kısmet değilmiş

Geçen ablam diyor ki ben evlenirken babamla tanıştırmayacağım, dedim olur sıkıntı yok :) "zaten hasniktir diyemediğimiz için hep haklısın diyoruz", zamanı gelince o gün deriz birincisini olur biteer.. . push ; piyonist çokta umrumda.. Anneler

SAMİMİYET istiyorum artık, Boğuldum dili SÜSLÜ, ama yürekleri BOŞ kişiliklerden... Kendimi ne kadar UZAKLARINA atsam da, Yine de dili yüreğinden büyük bir VEFASIZIN girdabında buluyorum kendimi... Ve daha derin KAZIYORUM, YÜZLERİNİ hatırlamak bile istemediğim tüm İKİYÜZLÜLERLE geçirilmiş zamanımın çukurunu... Onları ZAMANA, ben kendi İÇİME gömülüyorum... Onlar mümkün olan her eli tutup adına SEVGİ diyorlar, Ben ise sevgide mümkün olmayan herşeye sırtımı dönüp adına YALNIZLIK diyorum... Sevgiler AYAĞA düştüğünden bu yana, El üstünde tuttuğum ''YALNIZLIĞIMI'' daha çok SEVİYORUM...! D DatluCadu 5 dakkaya hazırım tek ayak

yazmaya korktum piyonist çokta umrumda.. Anneler

ne güzel yazmışsın. benimde hep çocuklarım olunca asla yapmayacağım dediklerim bunlar. bazı şeyleri çocuk yokkende yapmıyorum ama. mesela misafir odam yok, her şeyimi ben kullanıyorum, smaimi arkadaşlarımsa evi önemsemiyorum ki zaten samimi olmayan evime gelmez. yeğenlerim gelince aksine ablam durun pislenecek, dokunmayayın kırılacak diyor çocuklara bense aman boşvern diyorum.. çok hoş yüreğine sağlık.

Susan Sachs Lipman, yazdığı kitapta ebeveynliği giderek altından kalkılmaz bir yüke dönüştüren aşırı programlı ve yüklü pedagojik anlayışı eleştiriyor. Time Dergisi&#8217;nden Bonnie Rochman&#8217;ın Lipman&#8217;la yaptığı söyleşiyi yayınlamak istedim. Çocuğun bütün gününün programlanmış olduğu ebeveynlik giderek yaygınlaşmaya başladı. Öğünler hazırlanmalı, dişler fırçalanmalı, oda düzenli, temiz tutulmalı, ne giyeceğine karar vermeli, ailenin bütün üyelerinin programları çocuğa göre ayarlanmalı ve bütün bunlar için olabildiğince erken kalkmalı, hatta mümkünse hiç uyumamalı&#8230; Susan Sachs Lipman, şimdi 16 yaşında olan kızı Anna&#8217;yı büyütürken ne kadar zorlandığını, özellikle okul öncesi dönemde yaşadıklarını hatırlıyor. &#8220;Ansızın hayatımız içinden çıkılmaz zorlukta bir hal aldı ve böyle olmaması gerektiğini düşünüyordum&#8221; diye anlatıyor bu dönemi Lipman. Şimdi ise Children and Nature Network adlı bir sivil toplum kuruluşunda sosyal-medya direktörlüğü yapıyor. Bir gün kızını arabayla okula bırakırken böyle olmaması gerektiğine karar vermiş. Arabayı bırakıp, kızıyla okula yürümüş ve biraz daha yavaşlamasında hiçbir mahzur olmayacağını düşünmeye başlamış. Birkaç hafta önce yayınladığı Fed Up with Frenzy: Slow Parenting in a Fast-Moving World adlı kitabında hem deneyimini paylaşıyor hem de yaptığı araştırma ve gözlemleri anlatıyor. Nasıl yavaşlayabileceğimiz konusunda bir tavsiyeniz var mı? Hepimizin çocuklarımızın gelecekleriyle ilgili binlerce endişesi var. Ne zaman iyi bir üniversiteye gidecekler? Üniversitede nasıl bir öğrenci olacaklar? Sonra ne olacak&#8230; Eğer bugüne odaklanmayı biraz daha becerebilsek, hem kendi hayatlarımızdan hem de ailemizle geçirdiğimiz zamandan daha çok keyif alabiliriz. Fakat bu endişeler biraz da dünyanın bildiğimiz koşullarının değişmesinden kaynaklanmıyor mu? 30 yıl önce çocuklar bugünden çok daha fazla boş vakte sahiplerdi, bugünse hep meşguller. Amerikalıların yarısı düzenli olarak eve iş getiriyor, çalışan anneler zamanlarının yüzde 40&#8242;ını birçok işi aynı anda yapmak için kullanıyorlar. Dünya değişiyor, benim çocukluğumdaki dünyaya hiç benzemiyor. Bu değişimin büyük bir bölümü de teknolojiden kaynaklanıyor. Teknoloji kötü bir şey değil. Fakat teknolojiden bir miktar uzak durabilmek de çok önemli ve benim asıl bahsettiğim de bu. Sürekli e-postaları kontrol etmek yerine, çocuklarla geçirebileceğimiz zaman, onların kendi başlarına yapabilecekleri şeyler ayarlayarak, kendimize ayırabileceğimiz zaman ve özgürlük duygusu çok önemli. Fakat okul dışı ilave eğitim programlarından uzak durmak da imkansız gibi görünüyor. Aileler çocuklarına ellerindeki bütün imkanlarla iyi bir gelecek hazırlamak istiyorlar. Ama bununla birlikte oyuna, boş vakte ve birlikte zaman geçirmeye yeterince değer vermemeye başladık. Şimdi yavaş yavaş bütün bu etkinlikleri yapmanın çok da faydası olmayabileceğini duymaya başladık. Aslında çocuğun kendi başının çaresine bakabileceği durumlar yaratmak sanki daha iyi bir şey gibi görünmeye başladı. Çünkü bu şekilde çocuk sürekli başkaları tarafından yönlendirilmek yerine, kendi yolunu bulmayı öğreniyor. Önerdiğiniz ebeveynlik tarzı bir hayli devrimci. Eğitimlerine bu kadar odaklanarak aslında çocuklara iyilik yapmış olmuyor muyuz? Bütün gücümüzle çocuklarımızı eğitmeye ve onları hayata hazırlamaya çalışıyoruz. Ama yaptığımız her şey onlar için iyi olmayabiliyor. Söylediğim tek şey biraz yavaşlamak, her şeyi hızla yapmak yerine sindire sindire yapmak gerektiği aslında. Hızla davrandığımız için birçok şeyi olması gerektiğinden önce yapmış oluyoruz, fakat özellikle okul öncesinde çocukların boş zamana, kendi başlarına oynamaya ve dünyayı kendi gözleriyle keşfetmeye ihtiyaçları var. Kızım 3-4 yaşındayken futbol oynamaya merak sardı. Bunun için haftada birkaç kez antrenmana gitmesi gerekiyordu ve bu onun için de benim için de bir dolu zaman demekti. Bu yaşta bir çocuk için bu kadar ciddi bir çalışma düzeninin gereksiz olduğunu düşünüyordum. Sonunda futboldan sıkıldı ve biz de antrenmanları bıraktık. Cumartesi sabahları diğer çocuklar futbol oynarken, onun boş zamanı oldu, bazen parkta, bazen mutfakta geçirdi bu zamanı. Birlikteydik aynı zamanda. Liseye başladığında ciddi bir atlet olmuştu, şu anda üç ayrı takımda birden oynuyor, su polosu, dağ bisikleti ve lacrosse . Biraz daha büyüdüğünde sporla ilgisi başka türlü devam etmeye başladı. Şimdi bana bu daha doğal görünüyor, çünkü kendisi seçti. Ve bunun yanında daha küçükken bütün o vakti birlikte geçirebildik. Diyelim ki bir anne ya da baba yavaşlamaya karar verdi&#8230; Ne olacak sonra, o zaman nasıl doldurulacak? Ya da doldurulacak mı? Sürekli ne yapacağımızı düşünerek endişeleniyoruz. Bazen hiçbir şey de yapmayabiliriz. Bu bir zihinsel durum. Komşu edinin, film izleyin. Bütün bunlar çok demode gibi görünebilir ama aynı zamanda size kendinizi iyi hissettirir, çünkü basit ve sıradandırlar. Her yaz açık hava sinemasına gidiyoruz birkaç kez komşularımızla birlikte. Bir parça battaniyenin üzerine uzanıp filmimizi seyrediyoruz. Başka bir gün gazete kağıdından gemiler yapıyoruz ve eğleniyoruz kendi aramızda. Tek başıma öylece oturup müzik dinliyorum, bu esnada çocuklar da bahçede oynuyor. Yavaş ebeveynliği birkaç cümleyle tanımlasanız&#8230; Bazıları bizlerin yaptığı etkinlikleri görüp &#8220;ama siz de yavaş değilsiniz ki&#8221; diye dalga geçiyor. Yavaşlık olduğun yerde durmak değil ama yaptığın şeylere hakkını vermek, onlara gerektiği kadar zaman harcamak diyebiliriz. Bazen bir hafta sonu olsun tembellik edeyim dersiniz, üstlendiğiniz bütün o sorumlulukları unutmak istersiniz, canınız partiye gitmek, eğlenmek falan da istemez. O zaman suçluluk duymadan tembellik etmelisiniz. Böyle yapmazsanız o hızın bedeli size de ailenize de çok yüksek olabilir&#8230; Geçmişe özlemin her zamankinden fazla olduğunu görüyoruz&#8230; Pek çok insan hatırladıkları dünyaya dönmek istiyor. Hayatımı sosyal medyadan kazanıyorum. Ama işimi bitirdiğim anda ekrandan uzaklaşıp gerçek dünyaya dönüyorum. Basit, sıradan, eski moda etkinliklerden hoşlanıyorum. Evimde zaman geçiriyorum. Mutfağımda canımın istediği yemeği yapıyorum. Aslında yavaş ebeveynlik dediğim şey şu: Kendimi unutmadan yaşamaya devam ediyorum&#8230;

Tam demokratikleşicem, töbe bismillah bi gülme geliyo... piyonist çokta umrumda.. Anneler

Sahip olmadığın bir şeyi, yaşamadığın bir olayı, aklında canlandırmaktır hayal kurmak. Bir film sahnesi gibi romantiktir bazen, renkli canlı bir kadrajdadır ya da bardaktan boşanırcasına bir yağmurda, bir köprüde, çok sevdiğin bir kafede belki ya da kimsenin bilmediği bir kasaba. İnsan aklının sınırları yok, hayal kurarken de bu konuda oldukça bonkör davranıyoruz. yerdeyizdir. Bu açıdan hayal kurduğumuz süre boyunca mutlu oluruz, özgüvenimiz artar. Hayattan çok bunaldığımız zamanlarda da kafa boşaltmaya ve biraz rahatlamaya da yarar ayrıca. Kişiye göre insanın hayattan beklentileri algılamasını sağlar ya da hayal ettiği şeye ulaşmak için daha hırslı olmasını. Bu işin dozunu ayarlayabilenler için hayal kurmak gayet olumlu ve yapıcı bir eylem. Ama bunu abartanlar için ki bende bu grubun ele başı olabilirim, hayaller üzücü olmaktan başka bir sıfata sahip olamıyorlar. Vakit kaybı yaratıyor en başta. Bazen bir saat boyunca yatıp, vakti fark etmeden onula barışmayı hayal ediyorsun mesela. Senaryoyu yazıyorsun, oyuncuların kostümlerini ayarlıyorsun, çekimi yapıp, yönetiyorsun. Beklentileri arttırıyor sonra. Sonuçta hayal kırıklığı oluyor haliyle. Bir sürü hayal kuruyorsun, kafanda o insanı bir yere oturtuyorsun bazı özellikler yüklüyorsun bol keseden. Ya da kendine gerçekte alabileceğinden çok daha pahalı kıyafetler, gerçekte olabileceğinden çok daha kültürlü bir karakter seçiyorsun. Ama gerçek hayatına döndüğünde bunların gerçek olamadığını ve hatta gerçek olma şanslarının düşüklüğünü fark ediyorsun. İste bu noktada hayal kırıklığı, özgüvenini yıkıp geçiyor, üzüntü yaratıyor. Yani hayaller kısa vadede mutluluk kaynağı olabilirken uzun vadede insanda büyük özgüven kaybına neden oluyor. Dozunu kaçırmadıkça, oturup saatlerce detaylarıyla bir sahne canlandırmadıkça hedeflerini hayal etmek insana güç ve moral kaynağı olabiliyor. Tabi bu dozunu ayarlama olayı benim gibi baya hayalperest bir insansanız zor oluyor. Ben bir ara hayal kurduğumu fark ettiğimde kendimi çimdiklerdim :) Faydalı oldu mu derseniz, oldu. Bir sure sonra dikkat etmeye şartlanıyorsunuz çünkü. İllaki fiziki hasara da gerek yok tabi iradeli olmak yetecektir. Bütün hayalperestlere ve bundan kurtulmak isteyenlere gelsin&#8230; Teoman - Hayalperest - YouTube

Bu sayfada akıllı birini arıyorsanız, derin bir nefes alın, sakinleşin ve ekranın sağ üstündeki x işaretine basın ve çıkın gidin. Burada paylaşacaklarımı da üzerinize alınmayın ya da alının, dayatmalara, saçma sapan toplumsal öğretilere karşı gıcık olup dik duran, elalem ne der düşüncesine dışlayan, biraz anarşist, biraz deliyim. Bu sebeple yazılanları ve beni ciddiye almayın çünkü ben kendini fazla önemseyenleri inanın hiç önemsemem. Ufak bir not; Bu sayfa yazıldıkça zaman içerisinde ağır tahrik barındırabilir, hazımsızlık yapabilir.

Bir insan kişisel çıkarlarından başka hiç bir şeyle ilgilenmiyorsa, toplumsal bir güzellik için hayatında hiçbir özveride bulunmamışsa, cebinde katlı duran bir şiiri iki insana okumamışsa, üşüyen birinin üzerini örtmemişse ve hep "Zararsız" ve hep "Yararsız" yaşamışsa; İYİ olabilir mi hiç! İyi olmanın da bir şerefi vardır ve herkes duyarlılığı, ahlakı, bilinci kadar iyidir. -Yılmaz Odabaşı- Not: Dünya üzerindeki tüm siyasetçileri bi odaya toplayın, benzin ve kibritle bişey deniycem..

Türk üm demek, ayıp bundan böyle. Çalışkanım Asla çalışkan olmayacaksın, yatacaksın aşağı; kömür, makarna ne verirlerse alıp idare edeceksin. Yasam Yasa filan yok artık, halife sultanımız başımızdayken, yasaya, tüzüğe, yönetmeliğe, toptan hukuka ne gerek. Küçüklerimi korumak Küçükleri korumayacaksın, sopayla dövecek, palayla kesecek, polis kurşunu ile öldüreceksin. Geriye kalanları da bir suç uydurup hapse atacaksın. Büyüklerimi saymak İşte bu, demokratikleşme paketi kapsamında. Devlet büyüklerimizi övecek, yağlayacak, bulduğun yerde öpeceksin. Hatta, kılı olmaktan övünç duyacaksın. Yurdumu, özümden çok sevmek Yurdu niye seveceksin ki? Yurt dediğin şey sevilmez, parsel parsel satılır ya da bölük bölük bölünür. Ülküm; yükselmek, ileri gitmektir Yükselmeyecek, tam tersine aşağılanacaksın ki, kul olma durumun perçinlensin. İleri demokraside yaşıyorsun zaten, daha nereye gideceksin ki? Varlığım Türk varlığına armağan olsun Armağan edilmiş zaten. İhaleler, özelleştirmeler, peşkeşler, satışlar, yandaşlar, kandaşlar; haydi gitti gidiyor, batan geminin malları bunlar Işık KANSU

Geçen yıllara, yaşanan dramlara, söylenen sözlere, kırılan kalplere, dökülen gözyaşlarına rağmen hala yanındaysa ve hala yanındaysan vardır bunda bir iş. Gece ayakları ayaklarına değmezse uyuyamıyorsan, kalabalık içinde göz göze gelince çocuk gibi seviniyorsan, bir dokunuşu ile günler süren baş ağrılarını geçirebiliyorsa vardır bunda bir iş. Onunla aynı havayı soluduğunu bilmek bile güven veriyorsa, her doğum gününde eve buket buket sevdiğin kırmızı güllerden getiriyorsa vardır bunda bir iş. En ümitsiz anlarınızda, ilişkinin en çıkmazda olduğu günlerde bile aynı yatağa girip sırf bunun için bile şükredip gülümseyebiliyorsan vardır bunda bir iş. vardır işte... slingomom

Ben bu ülkenin, durmadan ötekileştirdiğiniz fertlerindenim. Bu ülkede; size rağmen insanca yaşayacağımıza olan inancı kaybetmeyenlerdenim. Ben geleceğine sahip çıkan ve bunu gasp etmeye çalışanlara hesap soran biriyim. Uzun zamandır bu yazıyı yazsam mı yazmasam mı diye düşünüyorum. Şimdiye kadar karar verememem; sizden çekindiğimden değil, bir vatandaş olarak bana yaşattıklarınızın yarattığı hissi, insanlığımdan çıkmadan ve şu ana kadar taşımaktan gurur duyduğum insan yanımı yok etmeden nasıl yazabilirim diye düşünmektendi. Hala bilmiyorum ama deneyeceğim, çünkü artık dayanamıyorum. 2002&#8242;de, ilk geldiğiniz günü hatırlıyorum. Henüz neler olabileceği konusunda ayrıntılı bir değerlendirme yapma fırsatı bulamamıştım. Geçtiğimiz on yılda; yaşadığım ve sevdiğim bu ülkeyi, gün be gün, an be an biraz daha batağa saplayışınızı ve bundan aldığınız garip hazzı gördüm. Ben bir oyuncuyum. Doğal olarak işim; karakter yaratmak, yarattığım karakterin psikolojisini anlamak ve duruma uygun bir alt metin oluşturmak. Ne yazık ki bu on yılda, başta başbakanınız olmak üzere hiçbirinizin nasıl bir psikoloji içerisinde olduğunuzu anlayabilmiş değilim. Sizlere hangi açıdan bakarsam bakayım, fantastik, sürreal, ve inanılması güç karakterler çıkıyor karşıma. Bu durumu sadece benim hayal gücümün eksikliği olarak tanımlayabilmeyi ve çözüme ulaşmayı çok isterdim fakat öyle değil. Bu olsa olsa; sizlerin, hayal bile edilemeyecek şeyler yapan ve bundan zerre kadar pişmanlık ya da rahatsızlık duymayan, psikoz yaşayan insanlar olduğunuzu gösterir. Çünkü hiçbir insan, bu kadar yanlışı ve zulmü ardarda yapıp, bunu normalmiş gibi anlatıp, bundan bir başarıymış gibi söz edip, zevk alamaz. Bu ülkenin insanları; geçtiğimiz yıllar boyunca sefalet içerisinde bırakılarak, köleleştirilerek, dilendirilerek, korkutularak yönetildi. Açıkçası farklı yöntemler kullanmadınız. Bu yüzden sizi ayrı bir yere koyamayız. Sadece; idol edindiğiniz büyüklerinizin yöntemlerini geliştirip, manipülasyon araçlarını çok etkili kullandığınızı söyleyebiliriz. Tabi bu yükselişinizde; zayıf muhalefetin ve ağzınızdan hiç düşürmediğiniz, stockholm sendromu vakası olmayı çoktan geride bırakıp başka bir boyuta geçmiş olan %50&#8242;lik kesimin koşulsuz, sorgusuz-sualsiz biat etmesinin etkisini unutmamak gerekir. Fakat bir noktayı kaçıyorsunuz. Ben sizin %50&#8242;nizin içinde değilim. Beni görmezden gelebileceğinizi sanıyorsanız çok yanılıyorsunuz. Dersim i ağzınıza sakız edip, Maraş ı, Çorum u da görmezden gelemezsiniz. Sivas sanıklarını aklayamazsınız. Hula da ölenlere üzülüp savaş çığlıkları atarken, Roboski de çocukları bombalayanları saklayamazsınız. Askeri vesayeti bitirdik deyip, 12 Eylül katillerini yargılıyormuş gibi yapamazsınız. Erdal Eren in mektubunu okurken timsah gözyaşları döküp, Çayan Birben i gazla öldüremezsiniz. Metin Lokumcu ya bir rahmet eylemeyi çok görüp, fetüs haklarını koruyamazsınız. Siz kadınları bir eşya gibi görüp yaşamlarını yok sayamaz, bedenleri ve tercihleri hakkında ahkam kesemezsiniz. Çocuklarımız, canımız çocuklarımız deyip, tecavüzcülerini kollayamazsınız. Kızınız rahat rahat sakız çiğneyemedi diye, tiyatrolara el uzatamazsınız. Gazetecileri içeri atıp, onlar gazeteci değil diye yaftalayamazsınız. Dışarıdaki gazetecileri abluka altına alıp, boğazlarını sıkıp, sizin istedikleriniz dışında tek kelime bile yazmamalarına rağmen tasmalarınızdan biz kurtardık diyemez, gerçekleri yazanları hedef gösteremezsiniz. Demokrasi diye zılgıt çekip, emekçilerin grev haklarını gasp edemezsiniz. Vatan, millet, sakarya nidalarıyla bas bas bağırırken, fetihi hayatınızın en önemli günüymüş gibi kutlarken, ülkeyi önüne gelen yabancıya parça parça satamazsınız. Batarız diye korku salarak memura üç kuruş zam yapıp, soygunculara Deniz Feneri gibi yol gösteremez, kendinize %60 zam yapıp, başbakanlık sarayları inşaa edemezsiniz. Bayramları yasaklayıp, Hitlervari kongreler düzenleyemezsiniz. Orman arazilerini yedi ceddinize peşkeş çekemez, doğayı HES çöplüğüne çeviremezsiniz. Şimdi bunları okuyup yaptık ya diyebilirsiniz. Şu kadarını söyleyeyim. Böyle devam etmez, hiçbir dikta sonsuza kadar sürmez. Çünkü hiçbir toplum; sizin sandığınız ve buna güvendiğiniz kadar aymaz değildir. Şimdi soracaksınız. Sen kimsin de bunları söylüyorsun? diye. Ben bu ülkenin, durmadan ötekileştirdiğiniz fertlerindenim. Bu ülkede; size rağmen insanca yaşayacağımıza olan inancı kaybetmeyenlerdenim. Ben geleceğine sahip çıkan ve bunu gasp etmeye çalışanlara hesap soran biriyim. Ben beğenseniz de beğenmeseniz de üreten, okuyan, eleştiren, sorgulayan ve cevap isteyen bir bireyim. Yani anlayacağınız ben; siz değilim! Peki; asıl siz kimisiniz? BARIŞ ATAY

Teşekkür ederim :)

Arkadaşlık hep hayatımdaki en önemli olgulardan biriydi. Hayatımda hep yakın arkadaş dediğim insanlara verdim önceliği. Ve istisnasız ağzıma edildi... Arkadaş dediğin arar sorar bir kere. Bir derdin olduğunda arar, yanına gelir en kötü mesaj atar. kendi derdi gibi benimser senin derdini, oturur çözüm bulmaya çalışır. "Bosver kanka yaa kendi kaybeder" tadında abuk cümleler kurmaz. moralin durduk yere de bozuk olsa dinler seni. Herkesin kendi hayatı vardır eyvallah, zaman zaman birbirini ihmal edersin ama bunu telafi etmek için bir yol arar gerçek arkadaşsa, sana değer veriyorsa.10 dk. da olsa zaman yaratır yüzünü görür. Açık olur sana. Dürüst olur. Herkes hata yapar, hatalar konuşulur çözüme kavuşturulur ama o cok iyi bir arkadaş olduğu için kırılsanda bazı hatalarını göz ardı edebilirsin. Tolere edilmeyi "hak eder". Diğer bir çok konuda olmamasına rağmen arkadaşlık konusunda prensiplerim var. İronik. Son 7-8 aydır 'arkadaş' diye tanımladığım iğrenç insanlarlayım. Beklentim yüksek belkide. Ama bana göre, bu dediklerim olmadıktan sonra o insan zaten yakın arkadaş, dost, kardeş olmaz. Olmaz olsun. Ne biçim insan o be. Mis gibi oldu kurtulduğum bundan sonra da emin olmadan kimseyi "yakin" statusüne sokmayacağım. Yaşayabilmek için off'a getirmem gerektiğine inanıyorum!

Ben sana; "Gel beraber mükemmel bir çift olalım, hiç ayrılmayalım, herkes bizi kıskansın." demiyorum ki. Gel diyorum beraber insanları boş vererek şarkı söyleyelim diyorum. Dört dörtlük söyleyelim de demiyorum ki. Bilmediğimiz yerleri sallarız Allah ne verdiyse. Ben sana; Gel beraber yemek yapalım, mükemmel kekler pişirelim demiyorum ki. Mahvedelim edelim; yemeği de mutfağı da. Ama yiyelim yine de biz yaptık diye. Sonra gel harika bir hayatımız olsun demiyorum ki. Kavga edelim, ayrılalım. Aşkı kuvvetlendiren ayrılıklar değil midir zaten? İşte, olsun. Sıkıcı bir beraberlik olmasın. Kavga da olsun arada. Beraber kitap okuyalım, kültürlü iki çift olalım demiyorum ki ben sana. Gel diyorum, beğendiğimiz kitapları alalım kültürlü olmak mı? Boşver. Zevkimize uygun okuyalım. Sadece beraber okuyalım diyorum. Sonra ben sana numaradan korku filmi izleyelim böylece sana sarılabileyim, romantik olur demiyorum ki. Gel diyorum, ya komik bir film izleyelim kahkahalarla eğlenelim. Ya da hüzünlü bir filmle göz yaşlarına boğulalım. İçimizden nasıl geliyorsa yani... Sonra ben sana romantik akşam yemekleri yiyelim, sen bana çiçekler al, öp beni demiyorum ki. Gel diyorum, söyleyelim bir çiğ köfte, yiyelim beraber. Sonra ben sana aç romantik bir müzik dans edelim beraber demiyorum ki. Gel diyorum; açalım bir hip-hop kopalım beraber. Sonra ben sana gel sinemaya gidelim, güzel filmler izleyelim, gezelim beraber demiyorum ki... Gel diyorum, al formaları maça gidelim, bağıralım avazımız çıktığı kadar. Sonra ben sana karda güzel fotoğraflar çektirelim, kıskandıralım insanları demiyorum ki. Gel diyorum al şu kar topunu fırlatalım beraber milletin kafasına. Sonra diyorum gezelim kaykayla, basketbol maçı yapalım beraber. Ben demiyorum ki sana; Mükemmel bir çift olalım, kusursuz, harika anlaşalım. Benim istediğim gibi mükemmel bir adam ol. Ben diyorum ki sana; gel benimle hayatını yaşa... Kimsen o ol, değiştirme kendini, doğal olalım. Ne istiyorsak onu yapalım. Gel diyorum bak, söylüyorum. Gel; boşverelim insanları, keyfimize bakalım, MUTLU OLALIM...

Bu modelden bende de var bir tane, gerçi bizim ki doğmanı istememiştim demiyor da bakmak zorunda hissetmiyor çocuklarını :)) yokmuş gibi davranıyorum. Gün geliyor, zaman dönüyor, roller değişiyor... Sonuç mu? Hissetmiyorum, oda öyle yapsın!

Kullanmaktan zarar gelmez... Kullanın, iyidir. Eklentiler $599890_334186516667536_661023285_n. jpg 17,1 KB · Görüntüleme: 616 N NickimTam13Harf... tek ayak

içimi yaktı bu benim ama piyonist çokta umrumda.. Anneler

biz dün 11:00 de demokratikleştik zaten sen geç kalmışsın . push ;

Sağol canım olması gereken bu uygulamaya geçiren malesef sınırlı sayıda anne var ve ben üzülüyorum o miniklerin hallerine.. piyonist çokta umrumda.. Anneler

"ben zaten senin doğmanı hiç istememiştim.." ne acı bir sözdür 27 yaşında bir kızın babasından öylesine bişeyden konuşurken duyması.. sevgi pıtırcığı olamadık biz ama baba-kız da olamadık ki hiç.. deli kızın değil; babasız bir kızın günlüğünden gelsin bu da. yaşarken olmayan baba sevgisi adına..

Mesela herhangi bir gün müthiş bir iç sıkıntısı seni boğar. Hayat sana karanlık, manasız gelir. İnsan, biraz evvel senin zırvaladığın gibi felsefeler yapmaya başlar. Hatta yavaş yavaş onu da yapamaz ve canı ağzını açmayı bile istemez. Hiçbir insanın, hiçbir eğlencenin seni canlandıramayacağını sanırsın. Hava sıkıcı ve manasızdır. Ya fazla sıcak, ya fazla soğuk, ya fazla yağmurludur. Gelip geçenler suratına salak salak bakarlar ve on para etmez işlerin peşinde, bir tutam otun arkasından koşan keçiler gibi dilleri bir karış dışarı fırlayarak dolaşırlar. Aklını başına derleyip bu pis ruh haletini tahlil etmek istersin. İnsan ruhunun çözülmez düğümleri bir muamma gibi önüne serilir. Kitaplarda okuduğun depresyon kelimesine bir cankurtaran simidi gibi sarılırsın. Çünkü nedense hepimizde, maddi olsun, manevi olsun, bütün dertlerimize bir isim takmak merakı vardır, bunu yapamazsak büsbütün çılgına döneriz. Mamafih insanlarda bu merak olmasa doktorlar açlıktan ölürlerdi. Bu depresyon kelimesine yapışıp iç sıkıntısının uçsuz bucaksız denizinde bocalarken karşına uzun zamandan beri görmediğin bir ahbap çıkar. Kılık kıyafetinin düzgün olduğunu görür görmez derhal aklına kendi meteliksizliğin gelir ve gafil dostundan, talihin varsa bir iki lira borç alırsın İşte ondan sonra mucize başlar. Şiddetli bir rüzgar ruhundan bir sis tabakasını sıyırıp götürmüş gibi içinin birdenbire aydınlandığını, bir hafiflik, bir genişlik duyduğunu görürsün. Eski sıkıntı pır deyip uçmuştur. gözlerin etrafa memnuniyetle bakar ve sen de gevezelik edecek bir arkadaş aramaya başlarsın. İşte, iki gözüm, ciltlerle kitabın, saatlerce tefekkürün yapamadığı işi iki kirli kağıt başarır. Sen ruhumuzun bu kadar ucuz bir bedel mukabilinde takla atmasını haysiyetine yediremediğin için belki daha asil sebepler peşinde koşarsın, gökyüzünde birkaç yüz metre daha yükselen bir bulut, yahut ensene doğru esen serince bir rüzgar, yahut o esnada aklına gelen zekice bir fikir, sana bu değişmenin sebebi gibi görünmek ister. Fakat söz aramızda, iş bunun tamamıyla aksinedir, cebimize giren iki lira sayesindedir ki havanın biraz açıldığını görmek, rüzgarın serinliğini hissetmek, hatta akıllıca şeyler düşünmek mümkün olmuştur... Kalk, iki gözüm, iskeleye geldik. Günün birinde ya çıldıracağız, ya dünyaya hakim olacağız. Şimdilik bir rakı parası bulmaya çalışalım ve parlak istikbalimizin şerefine birkaç kadeh içelim... Sabahattin Ali - İçimizdeki Şeytan

işteee buuu.!!!! Klavyene sağlık bodycm

- Bir Japon Karısına demiş ki; "Tiki Taki" - Karısı cevap vermiş; "Kua Nini" -Japon üzülerek yanıt vermiş; "Taka anji radyumba yaku" -Karısı ağlayarak cevap vermiş.. "Mimi takuni kakabında misa mihi.." Sanki bişi anlıyonuz da hala okumaya devam ediyonuz, size ne milletin ailevi sorunlarından!

Annemi özledim ben.. hani susamış da mutlaka su içeceğini bilen dudakları susuzluktan çatlayacak insanlar gibi.. emaneten birine bırakılmış çocuğun 2. dakikadaki anne özlemi gibi, herkes içinde anne geçen cümleler kurduğunda belli etmeksizin sessiz hıçkırıklarla ağlamak gibi, biraz kıskanmak gibi, daha önce özlemek durumunda kalmadığınız biriyse annem gibi, hazırlıksız yakalanmak gibi. Hissedilen her duyguyu bastıran, yaşanılan en büyük mutlulukları bile buruk yaşatan bir özlemek bu, zamanla parabolik artan... sesini özledim, arasıra kulağıma geliyor tınısı.. arkama bile dönüp baktığım olmuştur. Kokusunu özledim, 9 ay beri dursun, 36 yıl az bir süre. Mesela keşke li cümleler kurmak istemiyorum, bir saysam kaç sayfalık keşkem çıkar annem için bilmem ama ilk keşkem torunlarının büyüdüğünü görebilseydi olurdu herhalde.. Çarşambayı hiç sevmezdim zaten, pazartesi nefreti ayrıdır, salının da bir alışma gücü oluyor, perşembe desen cuma nın müjdesi. çarşamba bir anlamsız, arafta kalmış bir gün gibi.. Temmuz desen, hoşuma gitmeyen bir ay, sıcak, bunaltıcı, oldum olası sevmezdim.. matematik aşığı biri olarak sayılara da anlam yüklemeyi kendimi bildim bileli sevmişimdir. 1 tek bir sayıdır, daha da kötüsü asaldır ve benim sevdiğim tek asal sayı 2 dir çünkü çifttir! Temmuz'un 1 i de annemi yemiştir. Benim için bitmiştir. Bana yanlışlıkla ablamın adıyla seslenmesini bile özledim biliyor musunuz.. Oysa ne kadar çok kızardım annem bile bizi karıştırıyor diye... Dondurma erir, çiçek solar, insan ölür. Neden istemediğim şeyleri kabul etmekte direten biriyim ki ben. Bu yazıyı seni özlediğim için değil, kendim için yazıyorum anne. Bir görsen şimdi beni, bi öğrenci, bi ev hanımı, bi anne, bi eş, bi müdür... Hayata ne de sıkı tutunuyorum hiç gitmeyecekmiş gibi! ölüm neymiş öğrendim ben. Nasıl acıtıyormuş canını insanın öğrendim. Çok düştüm çocukken, dizlerim yaradan bereden hiç kurtulmazdı hani, yara kabuklarım iyileşemeden tekrar tekrar düşerdi. O zamanlar ne de çok canım yanardı, çok ağlardım, keşke canımı acıtan şeyler hep o zamanlardaki gibi olsa.. Bazı şeyleri ilk sana anlatmak istiyorum bazen, bana sorular soruyormuşsun gibi onları cevaplıyorum. Mesela daha çok kendimle konuşmaya başladım. Son zamanlarda, yemek yaparken senin o yemeği nasıl yaptığını gözümün önüne getirmeye başladığımı farkettim. Mercimek çorbam, köftem aynı seninki gibi oluyor. Bir sütlacını özlüyorum, bir de irmik helvanı! İkisini de senin gibi kimse yapamıyor. Benim için artık her gün anneler günü! Hem her şeyimiz eksik kaldı, hem de boğazımda hiç geçmeyeceğini bildiğim bir düğüm... Daha şimdiden o kadar çok uktem var ki sana dair, bi yerlerde bi şekilde hep beni gördüğünü, bildiğini hayal ediyorum. hala gittiğine inanamıyorum, kabul edemiyorum, hala sesin kulaklarımda, hala bir şey olduğunda hep sana haber verecekmişim gibi, anlatacakmışım gibi günün özetini, kokun burnumda, şalın vardı ya hani siyah senin ördüğün, onu yıkamıyorum, sen kokuyor, annem kokuyor..

artık başka türlü yaşamak gerek, başka türlü yaşamak için başka türlü düşünebilmek...

Son günlerde meraklarım ayukka çıktı günlük, eskiden sürekli seyahat eder, keşiflerde bulunmaya çalışır nerede macera orada ben olurdum. Dizi seyretmem, seyredenleri de eleştirmem ama ben ciddi anlamda sıkılıyorum. Discovery aşığıyım, ev işlerinden nefret ediyorum. Eskiden ciddi bir kitap kurduydum ama iki çocuktan sonra kelebek moda geçtiğimden şimdi sadece internet araştırmaları yapabiliyorum :) Eeeee bütün bunlardan size ne di mi? Sonuçta bu memlekette ağzı olan herkesin söyleycek bir sözü var ben de buradan yazıp kendi kendime eğleniyorum işte. İstiyorum ki çocuklarla ilgili tecrübeleri paylaşabileyim, yıldızları anlatalım, bir dünya vatandaşı olarak Obama ya söveyim, memleketin hali çok iyi, ekonomi ne güzel diyenlere söveyim, herşey güllük gülistanlık diyenlere de hadi yaa hangi gezegenden geldin sen diyeyim Çok şey istiyorum di mi günlük? Bilirsiniz, eskiden, kargalar daha bozulmamışken, peşine takıldığınızda sizi götürecekleri yer belliydi. En fazla laciverti oluyordu ama nihayetinde aynı şeydi. Hepimiz bilirdik bunu. Zaman geçti, kargalar değişti. Biz de değiştik. Kargalar artık gri sever oldu. Peşlerine takılıp giderken yorulmayalım diye, her yanımıza tünediler, her yanımız grisinden doldu, grilere belendik, ıslandık, kovalandık, dövüldük, öldük. Güneşin renklerini merdivenlerde aradık. İnsanlarımız "gezi bağlarında" dolanırken, bir "kırmızılı kadın"la tanıştılar, ıslak saçları geriye savrulan. Bir de baktık ki, memleket sirk çadırına dönmüş, "aaa bak kuş uçtu" derken bir palyaço, resmi gazete yaprak yaprak basıldı, haberimiz olmadan. Dönme dolaplara bindirildik, biz dönerken nazlı nazlı, anayasal özgürlükler uçup gitti yanı başımızdan, güvercinler Suriye sınırında öldü, matbaa dişlilerinin arasına üç maymunun beyni kaçtı. Besili çakallar türedi yavaştan, onlar semirirken biz bakakaldık. Biz Kuran-ı Kerim'i belden aşağıya tutmanın günah olduğunu öğrenmişken, bir de baktık ki emperyalizmin akbabaları en ve de en kutsal mekanımıza tepeden bakıyor... Soru şu; umut vardı da biz mi görmedik? Basbayaa var işte, grilerin arasında, güneşin renklerinde..

nobody ne tatlı bir topik olmuş canım böyle...

Bugün çok kötü başladım güne... Aldığım bir haberle soğuk duş etkisi yaşadım desem yeridir, henüz küçücük bir beden, daha küçücük bir çocuk büyük kızımdan sadece 1 yaş daha büyük... 7 yaşında. Hayat bazen çok uzakta değil, hemen yanı başımızda. Konduramadığımız şeylerse nedense gelip buluyor bu küçücük bedenleri Arkadaşımın yavrusu, bir tanecik kuzusu. Çok zor bir sınavdan geçiyorlar şimdi, birlikte yenecekler bu illeti ama ben bu hastalığın adını bile yazarken zorlanıyorum. Kelimelerim bitiyor, tükeniyor... Allah yardımcın olsun, bu yolculukta gücünüz, sabrınız hiç bitmesin.. Sakın vazgeçmeyin nolur..

Kelimeler her şeyi anlatır ama her şeyi yaşatmaz. Bazen ben bile yabancı olurken kendime, sana nasıl anlatırım ki beni! Neşeliyim diyeceğim, belki suratsızlığıma denk geleceksin! Espiriliyim diyeceğim, belki ağlamalarıma denk düşeceksin! Özgürüm diyeceğim, belki tutsaklıklarımda yakalayacaksın beni! Kendimi anlatıpta bir kalıba sığdırmak istemem düşüncelerimdeki beni. Hani yaşamadan bilemeyeceğin şeyler vardır ya, onlardan biriyim belki. Bazıları için herhangi biri, bazıları için vazgeçilmez biri! Düşlediğim kadar insanım, İnsan olduğum kadar hatalı...

Bizim ülkemize demokrasi, 2013 yılında, hafif bulutlu bir sonbahar günü, saat tam 11.00 de geldi. Ölülerimizi yeni gömmüştük. Polislerimiz delirdi delirecekti. Faili meçhuller hala meçhuldüler. Hukuk denen şey, adaletin temelini oyuyordu. Cezaevleri muhalif gazeteciler ve siyasilerle dolup taşıyordu. Solcularla sağcılar, tıpkı eski günlerdeki gibi, sokaklarda çatışmaya başladı başlayacaklardı. Mahkeme sanatçıyı Halkın bir kesiminin dini inançlarına hakaretten on ay hapse mahkum edeli daha birkaç hafta olmuştu. Bakan, sakatlardan Onları insan yerine koyduk diye bahsediyordu. Başbakan beğenmediği heykele ucube, beğenmediği gence marjinal diyordu. Artık kimse açık havada içki içemiyordu. Kadınların nerede nasıl giyinmesi gerektiği ağızlarda sakızdı. Kaç çocuk yapacakları, hamileyken ortalıkta dolaşıp dolaşamayacakları tartışılıyordu. Eğitim ve sağlığın farklı kaliteleri vardı ve parası olan daha iyisini satın alabiliyordu. Görece kaliteli bir okulun yıllık ücreti 20 bin lira, asgari maaş alan birinin yıllık kazancı sadece 9.636 liraydı. Ki, o sonbahar sabahı, o meşum demokrasi paketi açıldı. Başbakan, usta bir pazarlamacı edasıyla, muhalefete muhalefet ederek lafa girdi. O an demokrasinin neden bize paketlenip sunulduğunu anladık. Öncelikle ülkesini, hayatında demokrasi nedir hiç görmemiş bir ülke sanıyordu. Sanki dünyada demokrasi adına olup bitenden bihaber insanlara ilk kez kendisi demokrasi bahşediyordu. Bunu da tıpkı kurnaz bir esnaf gibi, iyi malla kötü malı bir arada paketleyip müşteriye yutturmaya çalışarak yapıyordu. Oradan bakıldığında, kim bilir bu halk gözüne ne kadar da aptal görünüyordu. Paketteki maddeleri uzun uzun anlattı. Ama ben ilk cümlelerinden birine takılıp kaldım. İnsanı yaşat ki, devlet de yaşasın dedi. Son birkaç ay içinde devletin polisi kaç tane protestocu silahsız genci öldürmüş, sakat bırakmışken Yaşatmak kelimesi argoda aynı zamanda usulsüz bir şekilde zenginleştirmek, ihya etmek anlamına da gelirken Devletin insana hizmet etmekle yükümlü bir yapı olduğundan bihaber bir başbakan, İşte bunlar hep demokrasi diyerek demokrasi paketi adı altında bize yarım yamalak düzenlemeler vaat etti. Bu arada Kürt, Ermeni, Süryani, Alevi, Çingene olmayan, kilise, cami ya da cem evine gitmeyen, başörtüsü takmayan, farklı cinsel ve felsefi tercihleri olan ya da kendini inançsız olarak tanımlayanların anadilleri ve yaşam biçimleri hakkında tek kelime etmedi. Evet, nefret suçlarından bahsetti; ama bu suçu son zamanlarda en çok işleyen zaten bizzat hükümetti. Neticede ortada karanlık bir sürü nokta kaldı. En karanlığı da gösteri haklarıyla ilgili olandı. Bu demokratikleşme sürecinde, eylemlerimizi güneş batana kadar yapıp bitirmek, güneş batınca evlerimize dağılmak zorunda olacağımızı öğrendik. Eylem zamanını günbatımıyla sınırlandırmak, zaman algısında ilkelliğin göstergesi mi; yoksa bunda bir art niyet mi var, tam anlayamadım. Bu iktidar ya karanlıktan korkuyor, ya da bizi karanlıkla tehdit ediyor.. Mine Söğüt Cumhuriyet

oldu tabii de dün geldim ya yanından acım soğumadı sadece. babalığı geçtim, insanlığın ölmediğine inanmak isterdim bazen..

Önemli olan ne kadar yürüdüğün değil, ne kadar nefes nefese kaldığının ya da nerelerde mola verdiğinin de hiç bir önemi yok. Yanında seninle birlikte olanları ve yarı yolda ayrılanları da koy bir kenara, bir gün lazım olurlar ya da olmazlar. O yol seni bezdirmiş olabilir, artık yürümek istemiyor olabilirsin hatta ayaklarınla arandaki bağ o kadar çıkmaza girmiştir ki belki de küsmüş bile olabilirsiniz birbirinize. Önemli olan ışığı gördüğün an gözlerin ne kadar kamaşıyor? Rahat bir nefes alabiliyor musun içine sine sine? günün şarkısı; http://www.youtube.com/watch?v=-55ZYpTwu1g

Sonuç itibari ile; Benim babam toyota gibi adam değil!

ehehe dün banlıydım nabayım :)) bugüne kısmetmiş...

Eğer Erkek olsaydım bir günlüğüne bile senden daha delikanlı olurdum ve sevdiğim insanı üzmenin ona ne kadar acı verdiğini bilirdim Beyonce'un bi şarkısından alıntı ve çok hoşuma gidiyor nasıl biliyor erkeklerin odundan varlıklar olduğunu

Nobody imzan çok iyiymiş.

sen birde bana sor. normalde bu topiğe güzel güzel süslü cümleler yazardım hayata dair. ama şu an içimden bunu yazmak geldi. arkadaşlarım bile babamdan daha samimi bazen. ve ben bisokakta gördüğüm bir köpeğe bile acırken, kendisinden gördüğüm muameleyi haketmediğimi düşünüyorum. ve babamla kavgasız üstüste geçirebildiğim 2 gün vardı haftasonu. kavgasızdı çünkü ben çomak soktuğu acılarıma susmayı öğrendim artık. konuşmam birşeyi değiştirmiyor belli..

Yaz yaz sıkıntı yok :) Gaz var biraz o kadar :) Cekirgee Pamuk Kızım tek ayak

Son günlerde yaşanan sevimsiz hepimize bu ülke nereye gidiyor, çocuklarımızı nasıl bir gelecek bekliyor diye düşündüren olaylar yüzünden; hepimiz biraz '' BAYRAM GELMİŞ NEYİME '' modundayız... Unuttuğumuz şeyse, ALLAH ve dinin onların tekelinde olmadığı... Bizler gibi inancını sadece ve mutlak ALLAH rızası için yaşayan insanlar değerlerimize sahip çıkmaz zorundayız... Dalgalanan Şanlı Hilal'de bizim, İstiklal Marşı'da bizim, bu Ezanlar'da, bu bayramlar da bizim... Evet yaralıyız, ama direniş koltuk değneğimiz olacak... Cumhuriyet tarihi boyunca koruduğumuz milli ve dini değerlerimizi gelecek nesillere taşımak için her gün bir daha doğacağız.. ve... Dötlere katlanmak sandalyelerin işi, benim değil...

Çocuklarınıza aldığınız masal kitaplarını önce siz okuyor musunuz? Bence okumalısınız, içerisinde yer alanları mutlaka incelemeli ve gerekirse değiştirerek okumalısınız ya da o kitabı anında yok etmelisiniz.. Neden mi? Buyrun size kirpi yayınlarının bir masal kitabı 7 günde 7 masal.. Masallar sonuçta çocuklara verilmesi gereken mesajları uygun dille anlatmak için vardır, en azından ben bu amaçla kullanıyorum hatta kendi uydurduğum çok masallar vardır.. Peki bu masaldaki mesaj nedir? Cimrilik yaparsan sonuç intihar!? Kelimeler ürkütücü! Çocuklarımızı korumaya çalıştığımız anlayış ve yaşam tarzı bir şekilde evimize sokulmaya çalışıyor! Beyin yıkama dedikleri de sanırım tam da bu. Neyse ki çocuklarımız henüz okumayı bilmiyorlarda öncesinde masalları okuyup gözden geçirip aktarma şansımız var.. Hoş bu tarz masalları savunan örümcek kafalılar yok mu? Çooook...

bodyim hoş geldin bebem

İnşallah allah sana da hayırlı evlatlar versin, benim misafir odam oturma odam ve bir odam boşboş! sadece çocuklarıma özeldir, istedikleri gibi girer boya yapar, oynar çıkarlar ortada bir yer sofrası var üzerinde istedikleri gibi çizerler, özgürler... bir de halı :))

Evimde misafir odası yok, evin her yerinde ben ve kızlarım yaşıyoruz. Misafir için ayırdığım yemek takımlarım, çakal kaşık takımlarım da yok. En iyileriyle biz yiyoruz. Misafir gelirse onlara da çıkarıyoruz bizimkilerin aynısından. Biri evime geldiğinde evim dağınıksa panik de olmuyorum ben. Evimi değil beni görmeye geliyor benim sevdiklerim, sevenlerim... Bu yüzden ev dağıldı diye kızmam kızlarımla beraber dağıtıyor beraber topluyoruz. Şimdiye kadar çıkmayan tek bir leke olmadı yaptığımız faaliyetlerde. Hiç bir ev işi "anneee" diye seslenen kızlarımdan daha önemli olmadı benim için. Hiç bir zaman kızmadım büyükler sohbet ederken araya girip fikrini söyledi diye. Dinlemeyen büyükleri ikaz ettim aksine "kızım size bir şey söylüyor" diye. Evimde mutluluktan daha fazla önemsediğim hiç bir şey yok benim. Bu yüzden beni mutsuz etmeye çalışan insanların ne söyledikleriyle de ilgilenmiyorum. Hayatıma kattığım insanları da böyle insanlardan seçmeye çalışıyorum. Ailemin meraklı komşumun evimle ya da kızlarımla ilgili ne düşündüğünden çok daha önemli. Bu kadar üzüp kasmayın kendinizi insanlar için. Şu ne der bu ne der diye düşünmeyin, ev kirlenir, üzeri kirlenir diye engellemeyin çocuklarınızı ne olur. GERİ GETİREMEYECEĞİNİZ TEK ŞEY ONLARIN BU YAŞLARI))

Uygarlığa giden yolda ilk işe gidelim fikri kimden çıktı acaba? Fikir çıktı anladım ama diğer insanlar neden ona uydular? Hepsini bıraktım, tamam da bu cumartesi ne ola ki? MFÖ dinlemeli; "sakın gelme dönesim yok, çok uzaktayım çok bir şarkı var aklımda söylemesi ayıp sözleri kayıp kaç zamandır dilimde sakın söyleme.."

Hayatımızda bir sürü güzel ve kötü şey olup bitiyor. Kimini koşuşturmaca arasında unutuyoruz, kimini hatırlamak istesek bile zamanla hafızamızda kayboluyor. Yaşlandıkça geriye baktığınızda elinizde hatıralardan başka ne kalabilir ki? Ben ilerde, iyi veya kötü, her yaşadığımı hatırlamak istiyorum. Beni değiştiren hiç bişeyin kaybolmamasını istiyorum. Bir günlük alıp yazmak istemiyorum, bulunabilcek bir şey olmasını istemiyorum. hiç bir tanıdığımın bunu bilmesinide. İnsanlara kendinizle ilgili her yeni bir şey söylediğinizde onlara özgürlüğünüzden bir parça verirsiniz. Biz yaşadıklarımıza çevremizdeki insanlar tarafından nasıl görüleceğini çok umursayan insanlarız. Bunu aşmam lazım ama şimdilik sadece anılarımın kaybolmasını istemiyorum. . push ;

şok şok şok. ipi bedavaye getirmenin mutluluğu mu? gözlerime inanamadım masala bak birde boş mezar varmış. cimriya hemen içine atlayıvermiş, yazsalarmış tam olacakmış piyonist çokta umrumda.. Anneler

"NAMUS" insana ait bir kavramdır. Neden duyunca aklınıza direkt " KADIN " gelir..? Üstelik de çevremizde namusunu kaybetmiş onca "namussuz ADAM" varken... LadyMarmelad

Bazen bir mucize dokunur hayatımıza... Kimi zaman hiç beklemediğimiz bir anda, kimi zamanda öyle çok, ölesiye isterken gerçek olmasını. Bu mucize bana iki kere dokundu! Evim iki elmas tanesi ile şenlendi. Canım kızlarım benim... Ardı ardına doğum yapmaktan korkmadım hiç, acaba birinizin sevgisinden çalar diğerine eksik verir miyim düşüncelerim de olmadı benim, tıkadım kulaklarımı sevgiyle, özenle, gözlerimde ışıkla izledim her gün büyümenizi. "Anne" diyeceğiniz günleri beklerken, şimdi oturup üçlü sohbetler kuruyoruz. Nasıl davranacağımı, neler yapmam gerektiğini bilmiyorum. Hiç öğretilmedi annelik bana, açıkçası becerip beceremediğimi de bilmiyorum ama tek bildiğim ve uygulamayı başardığım bir gerçek var ki "sizi çok ama çok seviyorum" Bir çok şeyi birlikte öğrendik ama en çok ben öğrendim, "anne" olmayı öğrendim, anneliğin sonsuz bir sabır gerektirdiğini, bir gülüşünüzle dünyaları değiştirebilecek güce sahip olabileceğimi, bir ağlamanızla dünyayı yerle bir edebileceğimi, ateşlendiğinizde cayır cayır yanabileceğimi, geceleri her uyanışınızda sabahlara kadar sizi kucağımda gezdirebileceğimi, o saatleri dünyalara değiştirmeyeceğimi, bir "anne" sözünüzle dünyanın en mutlu insanı olabileceğimi, çizdiğiniz bir resimle taklalar atabileceğimi, bana ilk çiçek verişinizde gözyaşlarına boğulabileceğimi, evi her dağıttığınızda nasıl beraber toplayabileceğimiz ve bunun sadece bir oyun olabileceğini, babanızı sırf size sahip olmama sebep olduğu için bile sevebileceğimi, sırf odada bir şeylere çarpıp düşmeyin diye alelacele tuvalletten çıkmayı yani sizinle birlikte acele etmeyi, sizi veren Yaradana şükretmeyi, birlikte konuşmayı, şarkı söylemeyi, çığlık atmayı, yüzmeyi, gülmeyi, gıdıklamayı, ağlamayı ve daha bir çok şeyi... Kokunuzu içime çekiyorum her gece uykunuzda, iyi ki varsınız, iyi ki benim kızlarım oldunuz..

Haketmeyene veremeyeceksin sevgini. Bu kadar ucuz değil. Ben unutmam annemi mezara koyduğum günü, babamın doğum günüydü, akıllandı sandım biraz ama nerdee mezarı soğumadan yeni birini buldu, her şeyini o kadına verdi. Diyorum şimdi mutlu olsun yeter, benden uzak olsun. Beklentim yok çok şükür, hayatta hep yalnız değil miydik arkadaşım? Babadan daha yakın dostlarımız olmadı mı bizim. Deli kızın türküsü benim ki işte :) Sallaaaaaaa uzaklara, at denize gitsin. Şimdilerde 2 çocukla bir de kardeş okutucaz diye çırpınıyoruz. piyonist çokta umrumda.. Anneler

benimkiside asla bakmak zorunda hissetmiyor. annemin zoruyla boşanma aşamasında ev tutarken ablamdan borç para alıp bana verdi. ama kendisi bankada parası olmasına rağmen, emekli olmasına rağmen, kiracısınında olmasına rağmen bu para bolluğunda çıkartıp cebime 3 kuruş koymadı.. parasında zaten değilimde maddi de olmuyorki. ama manevi boşlukta çok başka işte.. geçen sayfa dolusu yazdım hislerimi hem yazdım, hem hıçkıra hıçkıra ağladım. baba sevgisi işte..