alkisalkisalkisalkisalkisalkis Çok haklısın I

artık dama dediğim anlardayım oğlum 4 yaşına girecek her sabah anne beni bırakıp gitme diye ağlıyor dayanamıyorum iş yerim hemen altta canı sıkılınca gelip gidiyor ama yine ben dayanamıyorum anne olmak ne zor çalışan anne olmak daha zor Allah hepimizin yardımcısı olsun eve gel temizlik iş yemek kocaya çay meyve vs derken hayatta kendimize ait ne var diye düşünüyorum bazen duygusalım kusura bakmayın ama ev hanımı anneler ne şanslılar . push ; Y

Bebeğini bırakıp işe gitmek zordur. Çalışan anneler burada buluşup dertleşelimvereliniortak SiBeL oğlum ve kızım

şimdi insanın doğasında vardır illaki içinde bulunduğu durumu en iyi şekilde göstermek ister, ya da kendi gibi olmayanı elinin tersi ile benimsememek ister ama şu bi gerçekki ne kadar çalışmayan anne varsa bi o kadar da çalışan anne vardır çoğumuzun işi de zaten o çalışmayan ama bize bin türlü laf eden annelere sunulsa bi an bile düşünmeden kabul edecekleri tarzdadır, mesela Allah ıma bin şükür okudum didindim kpss falan hepimiz bu derdi bilioruz iş bulmanın ne kadar zorlu bi süreç olduğunu, e ilerde evlenip bebemizin olma ihtimalini bile bile nie giriyoruz bu iş bulma kargaşasına yani şunu anlatmaya çalışıyorum ne kadar ev hanımı olmak doğal ise çalışmak da o kadar doğal ve bu bi taraf meselei ise., iki tarafta da çoluğuna çocununu süper eğiten ya da hiç ilgilenmeyen öylece kendi haline bırakan vardır, iki taraf için de bir kalıp oluşturmak hatadır, ben bir bankada denetmedim işim oldukça zor arkadaşlar, ve Allah a şükür 2 buçuk yaşında bir kızım var haline baktıkça kızımla ilgili pişmanlık duyduğum çok mühim bir noktamız yok evet az zamanı daha verimli değerlendirmek çok şey sığdırmaya çalışmak çoçuktan bıkmamak hiçbir dileğini geri çevirmemek bu bizlerin maharetleri ama asla şımartmamak terbiyesini de mümkün mertebe vermek mesela paylaşımı öğretmek büyüklere nasıl davranılması gerektiğini, belki ilerde Allah korkusu ve sevgisini yani herşeyi düşünmek ve bu arada onun geleceği için çalışmak kendin için çalışmak lütfen çalışan anneler için atıp tutmasın kimse, biz en az siz çalışmayan anneler kadar ona en iyi ortamı sağlamak için didiniyoruz yorulmadan ha benim kızım 9 aylıkken bakıcıya başladık annane babaanne bakmamış iyi ki küçük yerde oturuyoruz kafama göre kızıma göre bir bakıı bulmak çok zor olmadı kime sorsam hakkında hep iyi şeyler duydum, zaman gösterdi ki kızım gaayet mutlu onunla cahil biri değil oyunlar oynuyor gezdiriyor parka götürüyor hasta olursa napması gerektiğiibilior kendisinin de iki kızı var gaayet iyi yetiştirmiş saygılı sevgili şimdiki hoppa gençlerden çok uzaklar, bunları görünce içi rahatlıo insanın kızım akşamları ne onun arkasından ağlıyo ne sabahları benim ne ben ondan kaçarak çıkıorum evden ne yalan söylüyoruz, düzenim ALLAH IMA BİN ŞÜKÜR gayaet iyi şimdi ben ev hanımı olsaydım da daha mı iyi olcaktı? duruma göre ALLAH yardım edıo arkadaşlar ya da biz duruma göre zaten kendimizi ayarlar ebeleri harap etmeyiz iş uğruna ALLAH HERKESE YARDIM ETSİN K

çok üzüldüm bu duruma. ama ortada güzel bişey varsa çocuğuna babaannenin bakması, bakıcı olmaması çok iyi. haftasonları ya da boş zamanlarınızda bol bol oyunlar oynayın ve gözgöze dizdize olun bebğinizle, sorunu aşacaksınız benden söylemesi:) B

Merhaba canım kusura bakma uzun zamandır giremedim yeni gördüm Benim kız 32 aylık oldu bakıcı bulduk iyi biri ve rana bakıcı sayesinde sosyal oldu emzik almisti bir hafta likken ama simdi biraktirma zaman i yanı her zamanı zor insana çalışmak iyi geliyo hele birde bebeğin emin ellerdeyse şimdi yıllık izindeyim ama kızım gunde birkaç saat bakiciya gidiyor ne kadar lık senin melek E Ece

Oglum 15 aylıkken muthis bir is firsati yakaladim ve birkac berbat bakici denemesinden sonra asla ama asla bakiciya birakmayacagimi anladim. Hele kamerasiz evde nasil bakiciya çocuk birakiyorlar anlamis degilim. Neyse sonra tanidigim bildigim butik bir krese verdim. Yillarca vicdan azabi duydum cok icim yandı cok. Lakin simdi 6 yasinda olan oglum bana diyor ki sen calisan bir anne oldugun icin seninle gurur duyuyorum. Senin sayende basketbola yazilabildigim ve restorantlarda en guzel yemekleri yiyebildigim icin cok sansliyim. Artik o buyudu ve onceligi benim evde onunla olmam değil, benim sosyo ekonomik durumum. Ona ne saglayabildigim onun icin daha onemli artık. Iyi ki de isi gucu birakmamisim yoksa cok pisman olurdum.

ben de ilk günlerde çok zorlanmıştım... bensiz uyumasını bile bilmiyordu... Mamaya alışmamıştı... Bir de daha yeni ameliyat olmuştu buyüzden huyu da değişmişti... Allah yardım ediyor şimdi beş yaşında... Kardeşim olsa ona ben bakarım diyor, bebeği güvenilir ellere bırakacağım artık oğluşum bakacak... Çalışan annenin çocuğu sorumluluk sahibi oluyor, kendine güveni daha çok oluyor, annesinden ayrı olduğu için okula daha çabuk uyum sağlıyor... Oğluma baştan bu yana babaannesi bakıyor geçen yıl yarım gün kreşe gitti bu yıl da anaokuluna başladı... SiBeL oğlum ve kızım

Çok zor ya, insan nasıl dayanır işteyken bilmiyorum

öğretmenlerin bu konuda daha şanslı olduklarını düşünüorum en geç öğlen 12 de iş bitiyor :) G

bende bebeklerini 9 aylıkken bırakıp işe gitmek zorunda kalanlardanım malesef. 9 ay sonunda anane ve babane beraber bakmaya başladılar. içim ne kadar olabilirse o kadar rahattı hep arardım napıyorlar uyudularmı yedilermi bak ben şuna alıştırmıştım hala öylemi. sürekli sorular kaçırdığın bir sürü şey sen eve gidiyosun biri ordan bak dişi çıktı diyor o zaman ya ilk ben niye göremedim diye üzülüyordum şimdi 19 aylık oldular ilk kuruntularım yok eskisi kadar tabiki maddi olanaksızlıklar olmasa çalışırmıydım onuda hala tam bilmiyorum. ama denilen gibi uzun vadede herşeyiyle çocuğa katkı sağlıyorsunuz. maddi manevi bir refah sunuyorsunuz. şimdi onlarda bu düzene alıştı sabahları uyanıksalar işe gidiyorum ben akşam gelicem hadi bay bay yapın diyorum. kapıya kadar gelip el sallıyorlar sonrada kapıyı şakk diye kapatıyorlar :))))çünkü artık onlarında sistemli bi hayatı var annane bekliyor süt içecekler :))) SiBeL oğlum ve kızım

Bizim sorunumuz ne biberon ne de emzik aliyo ne yaptiysam almadi bende ayrilmiyo o yüzden napsam bilemedim bunalima girecem yaninda bende calisan biriyim ikilemde kaliyorum M

bende aynı dertten muzdarıbım ama benım derdım daha farklı. benım oglum 24 aylık ve dogdugundan berı 4 ay dısında sureklı annanesı baktı. cok da ıı alasıyorlar ve aklım hıc evde kalmıyor. meslegım geregı eve gelıs saatlerın aksam 8 ı buluyor. buda bebegımle gecırdıgım zamanı oldukcakısıtlıyor. annanesı 2 ay yurt dısına cıkacak ve nasıl yapacagız bılmıyorum. oglum ben den daha fazla annanesıne duskun durumda ve babannesıyle hıc anlasamıyorlar zaten o da bakmamak ıcın elınden gelenı yapıyor. dusunun uyuturken bıle cocugu aglatmakan kusturuyor. ve su an 2 ay babannesı bakmak zorunda. ve nasıl içim sıkılıyor bılemezsınız. ısımı bırakmayı bıle dusunuyorum ama mumkun degıl onunda cok ıı farkındayım. ve ne yapacagımı hıc mı hıc bılmıyorum. cok mutsuzummm... M

Ben de zaman zaman çok üzülüyorum çocuklarım için. Bununla ilgili bir yazı yazmıştım. http://bizkimizkadiniz.blogspot.com.tr/2014/04/calsan-anne-sendromu.html

karşı apartmanımda bir komşu 2 yaşında bir çocuğa bakıyor sabah babası bırakıyor akşam annesi alıyor.. geçen gün dikkatimi çekti bakıcı anne ve çocuk kapıdan çıktılar çocuk bakıcının elini tuttu annesi sonra diğer elini aldı içim burkuldu birden birde daha önce komşumla konuşmuştuk annesi bakıcısına anne dedirmeye çalışıyormuş oda hayır demesin ne gerek var alışmasın demiş bana sordu ben istemem dedim benden başkasına anne demesini.. üzülürüm.. ama bu bir süreç sanırım aklı erene kadar bakan kişiye anne der çünkü bir nevi biz yokken onlarda annelik yapıyor bu da bir gerçek ne kadar kabullenmesi güç olsada..

bende seninle aynı durumdayım cnm.3 hafta oldu işe başlayalı kızım 5 aylık. k. validem benim bir damla göz yaşına kıyamadığım kızıma güzel bakamıyor. ben bakarım yaparım dedi her zaman. bebeğime inek sütü veriyor un kavuruyor olur olmaz her şeyi veriyor. labne ve yumurta bile veriyormuş. bu hafta sürekli kusmaya başlamış bir akşam bize denk geldide öğrendik. bu aralar hep kustu dedi. bebeğimin eli yüzü rezil gibi olmuş.. ağzının etrafında sivilceler çıkmış.. neyse uzatmayacağım. bu duruma eşimde bende dayanamadığımız için ben işten çıkmaya karar verdim. bakıcı tutmak istemiyorum.. neden bilmiyorum ama istemiyorum işte.. bebeğimin kreş yaşı gelene kadar ben büyütücem.. tabi hemen işten çıkmam da mümkün değil kimseyi yarı yolda bırakamam. kızıma iyi bir gelecek sağlamak için çalışıyorum derken sanırım bugünü maf ediyorum. bu üzüntü içimde kocaman bir yara olacak...

yerçekimlikaranfil arkadaşım, gerçekten çok güzel açıklamışsın teşekkür ediyorum... yazdıklarını kendim de uygulamıştım gerçekten de vedalaşarak ayrılınca o da rahat ben de rahat oluyorum. benim kızım çeşitli sebeplerden 3 sene içinde 5 ev 4 bakıcı değiştirdiği için ilk zamanlar ağlama sorunları yaşamıştım ama onlar da en fazla 1 hafta sürmüştü. şu anda tek sorunum öğlen eve yemeğe gittiğimizde kızım daha kapıdayken "anne okulda işin bitti mi?" diye soruyor ardından bacaklarıma yapışıyor ve en az 5 dakika benimle yapışık vaziyette kalıyor :) bu yüzden öğlenleri eve gelmeyi sevmiyorum ama eşim dışarıda yedikleri midesine dokunduğu için mecbur öğlenleri geliyorum ama şimdi daha rahatız hatta bana "anne çalış ta bana bonibon al" diyor cadı :)) çalışan anne olmak gerçekten zor ama çocuklarımızla doğru iletişimi kurabilirsek karşılaşılabilecek sorunları en aza indirebileceğimizi düşünüyorum...

offfffff aynı dert bende de var malesef daha bebeğim 3 aylık ama çalışmak zorundayım oğlumada babaneyle halası bakıyo. çok zor yaaaaaaa eve gidiyorum benim bebeğime ne yapmam gerektiğini babanesi sölüyo bende kızıyorum ben nasıl yapcağımı biliyorum diye. Sinir oluyorum çocuğa şöle yapma bunu etme deyip duruyo. keşke imkan olsa bugün bırakırdım işi zubus kendimi

ben de calışan birannenin kızıydım. anneciğimi hep çok özlerdim. yazık işten güçten başını alamazdı. sevgisinden hiçbir zaman şüphem olmadı ama küçüklüğümde annemi hep iş yaparken hatırlıyorum. ben bu duyguları bebeklerime yaşatmamak için tüm maddi imkanlarımı zorladım eve yardımcı aldım günlük ev işlerini yapması için. Allahın izniyle çok uzun bir süre de bırakmayı düşünmüyorum. ev işi yemek misafir hiç ama hiç unurumda değil. önce benim bebekleim... Y

15 gün kaldı meleğimden ayrılmama... günler azaldıkça içim daha çok burkuluyor hep ağlıyorum o da anlıyor sürekli huysuz davranıyor odadan çıkmama izin vermiyor 6 aylık oldu 2 ay ayrıldım ücretsiz izne ve 14 haziranda başlamam gerekiyormuş işe.. eylüle kadar 3 saatlik süt iznim olmasa kafayı yerdim kesin bakıcı bakacak meleğime ama nasıl bakacak bilmiyorum çünkü ben babasına bile verdiğimde arkasından bakıyorum acaba ağlıyor mu diye offf ne zormuş anne olup da evladından ayrılmak sabah 2 saat öğleden sonra 2 saat ayrı kalacam ama nasıl yapacam bilmiyorum çünkü beni görmediği zaman çok ağlıyo krize giriyo gibi oluyo anane de babanede uzakta kime emanet edecem ben bitanemi ya

yazalı baya olmuş gerçi ama. bebeğiniz çok küçük akşam işten kaçta cıkıyosunuz bilmiyorum ama aksamları mutlaka alın bebegınızı. evlerı uzaksa yakınına tasının. 11 aylık bebek gecelerı nasıl ayrı kalır annesınden. askiminaskiyim Penceresiz kaldım

çok sağol cnm. ilk günü atlattım gerisi gelir herhalde helinim08

üffff benim annem bakıyor kızım 21 aylık 4,5 aylıkkenden beridir bakıyor.. babanesi de ben bakarım diyor hep sürekli amaa.. bakmak var bakmak var.. annemin gösterdiği kadar ilgi göstermiyor.. yerse yer yemezse yemezz... zoramanın anlamı yok.. ya da ne yediği önemli değil.. annem süt yumurta.. et sebze meyve dikkat eder hepsinden yedirmeye çalışır.. önceleri eşimle tartıştık biraz bu konuda.. ara ara da yenileniyor konu.. şimdi büyüdü arada baksın annem diyor.. ama benim için hiç rahat etmiyorr... yine sorun olmasını istemiyorum.. ama kızım annemdeyken içim rahat ediyor... ne yapacağım bilmiyorum Y

kızım 2 yaşına girdi bakıcı babaanne derken ben işbaşında kızımda evde gözyaşı döküp duruyoruz biryandan onun geleceği için mücadele ediyorum ama bir yandan da yüreğim paramparça oluyor... bugünlerde bi rde hasta ateşi de yüksek bana ihtiyacı var ama gidemiyorum... şu piyango bana çıksın bütün sorunlarım çözülecek

Ben teşekkür ederim. Kesinlikle katılıyorum; doğru iletişim bu işin esası. Şimdi biraz zorluk olacak ama ileride çalışan anne çocuğu olmanın avantajlarını da yaşayacağız. Özellikle ergenlik döneminde ve özellikle kız çocukları için kimlik oluşum dönemlerinde. Benim oğlum da dün beni çok özlemiş, daha bonibon diyemiyor ama resmen kopardı yanaklarımı ısırırken, yalarken. :))

ben de oğlum sekiz aylıkken işe başladım. oğlum da ne biberon ne de emzik aldı. bıraktığım anne sütüne de içmedi. ek gıdalarla beslendi. M

çok zor hemde yaşadım biliyorum şimdi biraz büyüdü başlıcam ama oğlumun yüzüne baktıkça vazgeçesim geliyor.. düşünmemeye çalışıyorum daha küçük anlamaz diyorum bak şimdi yine içim tuhaf oldu.. çocuğun dilinden ancak annesi anlar ama bu hayat şartlarında çalışmak off ne bileyim anne olmak çok zormuş :1no2: E

henüz başlamadım ama alıştırmaya çalışıyorum kendimi.. inşallah kolay olur o da bende alışırız hemen.. babaanne ve dedesiyle güzel vakit geçireceğine eminim.. içim rahat olacak.. yinede bir yanım buruk kalacak gibi hissediyorum SiBeL oğlum ve kızım

18 aylıkken ikizlerimi bırakıp işe başlamıştım çok zorlandım inanılmaz zor günlerdi hatırlamak bile istemiyorum taaaki çocuklar 3 yaşına gelip kreşe başlayınca en rahat dönemimizdi şimdi 3. sınıfa geçtiler ama gerçekten 2 yaşından önce çocuklarda annede çok zorlanıyor hele o vicdan azabı insanı kahrediyor... serrasu

... Son düzenleyen: Moderatör: 27 Mayıs 2018 A Angry

merhaba ben bebeğim 3 aylıkken işe başladım, şuan 5 aylık her zaman çalıştığım için işe dönmek biraz iyi geldi açıkçası, bebeğime gelince annem bakıyor, önceden biberona alıştırdık, yalancı emziğe alıştırmak zorunda kaldık, şuan pek bir sorun yaşamıyoruz, öyle yada böyle alışmak zorundalar malesef... D

ben işe başlamadan önce hergece ağladım oğlumun yüzüne bakıp nası bırakcam diye.. ilk günler çok da zorlandım ki hala oğlumun yanında olmak istiyorum sadece onu düşünüyorum... ve beni cok etkiliyor bu düşünceli halim herşeyi unutmaya başladım... babaannesi bakıyor gözüm arkada değil ama cok özlüyorum oğlumla olmak istiyorum... içimi rahatlatan kısımları var elbet yoksa dayanamazdım, bebeğime bakınca çok sosyal bi bebek oldu geniş bi aile ortamı var pek huysuzluğu olmuyor, daha 5 aylık olmasına rağmen konuscak gibi sesler çıkarıyor herkesle iletişimde olmaya bayılıyor. belli bi düzeni var ona da alıştı artık. nediyim gönül isterki anneler hep bebekleriyle birlikte olsun ama yine gönül der ki onların için çalışıyoruz katlanmak gerek... BeyazBulut

senin adına çok sevindim.. bakıcı teyze bulmuştun üzülüyordun hatırlıyorum.. hatta bende bir ara bakıcı araştırdım ama bizimde babaannemiz bakacak şükür.. aileden birinin bakması gibi bir rahatlık ve huzur yok gerçekten.. G

benim kızım 5 yaşında daha geçen seneye kadar ise giderken agliyodu anne nolur gitme diyodu dayanamıdum şimdi yine doğum iznindeyim nasıl dayanacagim bilmiyorum

canım ilerde çok pişman olursun yıllarca okuyup emek vermişssin senin yerinde olabilmek için can atanlar var. zaten 2 yasına kadar bakmıs olacaksın cogumuza gore sanslısın. evde de otursan cocugunu 3 -4 yasında krese anaokuluma gondereceksın. aksama kadar okulda olacak zaten goremıceksın. bıraz mantıklı dusun duygusal olma dunyanın bınbır turlu halı var. yanı maddı durumunuz cok cok ıyıdır ıhtıyacın yoktur bılemem orasını. onlar ıcın ısımızı bıraktıgımız cocuklarımız bız yaslanınca ıhtıyacımız oldugunda bıze 3 kurus verecekmı? verse bıle nıye onlara bu yükü tasıtalım ki? bı anne babanın cocuguna verecegı en guzel hedıye yaslanınca cocuguna muhtac olmama ozgurlugunu vermesıdır. nıye cocugumuz yetıskın oldugunda bı de bızım derdımızle ugrassın ki. alırız emekli maaşımızı kimseye minnet etmeyiz. ki sen devlet memurusun çalışma şartların ve hakların bize göre daha iyi. ben olsam asla istifa etmezdim. ben kızım 6.5 aylıkken işe başladım 12 yıldır aynı yerde çalışıyorum. çok düşündüm ağladım ama iyi ki geri dönmüşüm.

Zor olmazmiii 3 yasinda oglum var esim ve ben beyin cerrahiyiz ve gitmek zorundayiz babaanneye birakirken bi yalvarisi var anlatamam ama isimi de buyuk bir askla yapiyorum zor zor cok zoor. bide ayda yilda bir izin zamanlari olunca...

bende çalışıyorum 3.5 aylık kızım var yollarda perişan olmasın diye ücretsiz izin aldım kesinlikle böyle bir imkanınız varsa kullanın çünkü ilk aylarda bebeğin tek ihtiyacı olan şey anne kokusu ve anne ilgisi rabbim hepimizin yardımcısı olsun

Canım dediğim gibi bakacak soknti annem bir kaç saat de bile bunaliyor ger gün git gel sokinti kvdmle ayni evde yaşayamam bakıcı da istemiyorum memurun ama ankaradayim is uzak sabah 7 aksm 7 olacak beni görmeden büyüyecek okula gidince de llaki belli saatte eve gelecek dersleri hastalığı zor yani bilmiyorum daha bir yıl var ama bir çocuğun yeri annesinin yanı böyle düşünüyorum Z zsnn

Çocuklarım babaannelerinin yanın da okadar mutlularki. Arkamdan ağlamıyorlar hiç. Çok şükür. BNu topiği açarken bebişimi bakıcıya bırakma fikriş vardı. Beni kahrediyordu. Ama şimdi içim rahat. Bebeğime öğlene kadar babası bakıyor. Öğleden sonra babaannesi, dedesi ilgileniyor. Bazen de annaaneye gidiyor. Sıcacık aile ortamında büyüyorlar İçim rahatalkisalkisalkis

Yarın ben de başlıyorum işe. içim paramparça ne zormuş yaaa

merhaba; ben de çalışan bir anneyim, oğlum 19 haftalık, 3 ay 1 haftalıkken bıraktım babaannesine.. o dönemler çok daha zordu.. ek gıda veremiyosun, buzluğa biriktirdiğim sütlerimle besledi babaannesi.. çok özveriliydi.. çok da güzel baktı, ikimizinde bunaldığı zamanlar oluyodu tabi, ama atlattık çok şükür. oğlumda doğduğundan beri babaannesiyle olduğu için, kendi evinde gibi onlarla birlikte çok mutlu maşallah. çocuğun her döneminde belli zorluklar yaşanıyor, ama gittikçe kolaylaşıyor herşey bence. beslenme konusunda da evde yediğinden daha fazla yiyor orda, daha çok eğleniyor dedesiyle amcasıyla... biz böyle mutluyuz yani... ama 3 hafta raporluydum ben, evdeydim, o bana alıştı ben ona.. işe hiç başlamak istemedim o zaman, ev hanımlarının ne kadar şanslı olduğunu o zman anladım, onlarla vakit geçirmek çok zevkli çünkü, onların masumiyetini yaşamak gün boyu, onlarla birlikte... mükemmel bişey, bir de görüyodum anneler çocuklarını okula gönderiyorlar, çocuk dışarıdan anneee diye sesleniyor, bişey isticek, diyorum ben oğlumun yanında olamıcam böyle şeylerde... evdeyken hep bunları düşündüm, düşünmedim değil, herhangi bir olumsuzluk yokken oğlumun bakımında, büyümesinde niye bırakayım ki dedim sonra da başladım yine.. bu sıralar sabahları zorlanıyoruz biraz ayrılmakta ama, o kadar da olacak artık, napalım.. çalışmak da güzel.. hem kendimiz için hem de evlatlarımız için... C

... Son düzenleyen: Moderatör: 27 Mayıs 2018

Neden dönüşümlü bakılıyor anlamadım. Senin annen varken Kayınvalide ile olacak şey değil bence. benim ve eşimin ailesi biz de aynı şehirdeyiz. Kayınvalide olunca hep minnet. hiç gerek yok. annenin de rızası varsa kesinlikle sadece annen baksın. Hem sen hem kızın mutlu olursunuz. bu konuda eşinin mutlu olmasına gerek yok önemli olan sen ve kizin EMLEB GÜZELER GÜZELİ

böyle mesajlar görünce o kadar seviniyorumki maşallah oğlunuza. bende kızımı 6 aylıkken bıraktım ananesi bakıyor su an 21 aylık. cocuk memnun olmak ıstemedıkten sonra eve olsanda olmasanda memnun olmaz evde olursun maddı ımkanın kısıtlı olur cocugunun sosyal faalıyetlerınden kısarsın. cocuk anne arkadasın oraya gıdıyor ben nıye gıdemıyorum şunu var benım nıye yok der. çalışırsın şunun annesi evde sen niye evde değilsin der. önemli olan çocugumuza içinde bulunduğu durumdan memnun olmasını öğretmek.

Çok zor çokkk..., Ben 7 aylıkken işe tekrar döndüm.12. ayın başında dayanamadım bıraktım işi. 3 ay evde oturduktan sonra hooop tekrar başaldım. Çok ikilem yaşadım, çok değiştirdim hayatımı. Çalırken de olmadı evdeyken de. Gerçi benim kızımda hiç sıkıntı yok allaha şükür. Bay bay yapıp kapıyı kapatıyo, akşam gidince koşa koşa gelip sarılıyo. Sanırım gittiğim zaman geri geleceğime inandı artık. Hiç kaçmadım ben de evden. Hep kapıya kadar getirtirip el salladım bay bay yaptım. İşe gittiğimi anlattım. Sorun onda değil bende anlayacağınız :) Y

Bende çalışan bir anneyim. Kızım 6,5 aylıkken işe geri döndüm. Tavsiyem bebeklerinize geri döneceğinize inandırın. Ben işe başlamadan 15 gün önce başladım bikaç yöntem geliştirmeye. Mesela wc ye gitsem bile bebeğime şimdi gidiyorum ama 10 dakika sonra geri geleceğim dedim ve odadan çıktım. Dediğim sürede mutlaka geri döndüm. Arkamdan ağladı ilk zaman ama sonra gerçekten geri döndüğümü anlamış olacak ki sorun çıkarmamaya başladı. Ceee benzeri oyunlar oynadım. Bu oyun ona yok olan bişeyin geri geleceği mesajını verirmiş. Oyuncaklarını saklayıp bulma oyunu oynadık. Çok şükür sorun hiç yaşamadım. İşe yarayan yöntemler bunlar deneyin derim. Birde ayrılık zamanını kısa tutun. Sarılma, öpme, koklama faslını es geçin. Bu duygusal bir ortam yaratır ve bebeği etkler. I

Daha önce işe giderken vedalaşarak ayrılmayı savunmuştum. uygulama fena gitmiyor. Şimdi bebeğim 8 aylık sayılır. Hala bir sorun yaşamıyoruz. Benim gitmeme aldırmıyor, ben zorla gösteriyorum ona kapıdan çıkmak üzere olduğumu, öpüyorum çıkıyorum falan. arkamdan ağlamıyormuş. Bu ne kadar sürer böyle, büyüdükçe sorun yaşamaya başlar mıyız bilmiyorum ama en çok hoşuma giden öğle arası ve akşam eve gelişimde verdiği tepki. Resmen sevinç çığlıkları atıyor. başka odadaysa beşinci viteste emekleyerek kapıya kadar geliyor ayaklarıma sarılıyor. sanırım eve geliş saatlerime alıştı. onu öyle gördükçe ya eve dönemeseydim başıma birşey gelseydi bu bebek ne kadar süre bekleyecekti beni diye düşünüyorum, yüreğim sıkışıyor. neyse allah korusun herkesi diyelim. M matarzu

haklısınız çalışan annelerin çocuklarının özgüveni daha yüksek oluyor. oğlum da çalışan kadının özgüveninin yüksek olduğu ve kendini geliştirdiği söyler o yüzden de çalışan anne istiyormuş. küçük oğlum iki yaşındaki oğlumu akşama kadar özlüyorum. sanırsam ben de çok duygusal bir anneyim. M

Bebegim 13 aylık. ve ben calısıyorum. kızım 6 aylıkken calısmaya basladım. baslarda cok zor geldı kızımdan ayrılmak. gercı hala zor ama baska sansım yok. uzuldugum nokta kızım benden cok kopuk. babannesı bakıyor. hep o yanında oldugu ıcın babannesıne cok alıstı. hep onu ıstıyor bana gelmıyor ben kucagıma aldıgım zaman aglıyor anneanne dıyor babannesıne ne yapıcamı sasırdım yardım beklıyorum lutfen...

bende çalışan anneyim kızım 8 aylıkken başladım şu anda 19 aylık ananesi bakıyor ben malesef hoşçakal deyip çıkamıyorum evden eğer ona görünürsem ortalığı yıkıyor benimle gelmek istiyor malesef kaçıyorum ilk başlarda çok üzüldüm hatta çıkmayı bile çok düşündüm ama şimdi alıştı hatta oldukça sosyal bie çocuk oldu gerçekten bana bağımlı değil bağlı illa yanında ben olayım sürekli dibimde olsun istemiyor bazen beni bile umursamıyor üzülüyorum bana ihtiyaç duymuyor diye ama okula giderken hiç zorlanmıcam bunu biliyorum 3 yaşında kreşe vermeyi düşünüyorm allah nasip ederse zorluk çekmiceğini umuyorum M

Sevgili SiBeL, Ben de bir yaşına kadar kendim bakmak isterdim. Bence sizin durumunuz çalışan anne için oldukça ideal. Hiç merak etmeyin. Gönlünüzü ferah tutun. Umarım adaptasyon süreci kolay olur. Bol şans.

cnm ne kadar güzel yazmışsın zaman ayırıp. Evet ben de o kitabı okudum. Ama insan duygularına yeniliyor sanırım. Arkadaşımda 2 hafta oldu işe başlayalı şimdi tamamen düzeldim diyor. HAyırlısı ile bir başlasa gerisi gelir diye düşünüyorum ama oğlumdan ayrılma düşüncesi gelip yüreğime oturdumu içim sıkışıyor

ben doğum sonrası işten ayrıldım oğlum yaşına girmek üzere tekrar başlıcam.. bu yazınız içimi rahatlattı.. teşekkürler M

ben de çalışıyorum ve olumu sabahkları bırakmak çok zor geliyor. bana ANNE GİTMEEE!! diyişi var bi Allamm ne zor bi an. Öğlen uykusundan uyanıp beni arattırıyor babannesine ANNE GELLL ANNEEE GEL DEDİM SANA!!! yani işi gücü bırakıp gidesim geliyor. kusum meniimmm çok özlediimmm... N

Merhaba sevgili anneler, Ben bebegim 6 aylık olana kadar kendim baktım. 6 aylıkken işe dönmek zorunda kaldım. İşe başlayana kadar bebege kimin bakacagı konusunu hiç düşünmemiştim. İlk baslarda bir hafta annemde bir hafta babaannede kaldı kızım. Kaldıgı zamanlar cocugu getir götür yapmayalım diye anaannede ve babaannede kaldı kızım. Biz iş çıkısı gifip kızımızı görüp yatma saatinde eve dönüyorduk. Sonrasında bize zor oluyor diye babaanne ve dede bizim evimize gelmeye karar verdiler. Ben de onayladım. Ama birlikte yasadıkca sıkıntı yasadık. Kayınvalide ve kayınpederle aynı evde cocuk yüzünden mecbur kalmıstık yasamaya ki öncesinde de eşimin ailesiyle bir çok kez sorun yaşamıştım. Birlikte yasamaya basladıktan sonra kayınvalidem eve cok karısmaya basladı. Benim düzensizliğime laf ediyordu. Benim evimde benim evimi yönetmek, bizi yönetmek istedi. Herkes çalışıyor, herkesin evi tertipli düzenli, bir sen çalışıp cocuk bakmıyorsunlara kadar bi sürü laf oldu. Eşim işten geldiğinde babasıyla bir odada ben kayınvalidem ve kızım bir odada takılıyorduk. Eşime göre sorun olmayan bu durum bana zamanla batmaya basladı ve bir gün cok büyük bir kavga ettik. Ben de ailemi cagırdım. İşi boşanalıma kadar da getirdim. Kavgga sonrasında onlar evlerine döndüler. Benim ailem de eşimin ailesi de aynı şehirlerdeyiz. Eşim bakıcı istemiyor. Kızımızın cok küçük oldugunu bakıcıya teslim edemeyeceğini zamanı oldugunu söylüyor ve onu ikna edemiyorum. Şu an ki çözümümüz ise yine babaanne ve anaanne de haftalık olarak kalıyor. Ama ben babannedeyken cocugumu bir hafta boyunca göremiyorum ve bu beni kahrediyor. Onlarla da şuan hiç bir iletişimim yok. Şuan eşim kızımın yanında ailesiyle birlikte ve ben 11 aylık kızıma hasret evde tek basımayım. Ne yapmam gerekiyor hiç bilmiyorum. Eşim beni caresiz bıraktı. Siz olsanız ne yapardınız?

Mrb su an prensesiniz buyumstur size bi sorum olacak benim kizimda öyle evde aksama kadar yalniziz ücretsiz izindeyim ve bana çok alisti kimsede durmuyor annem bakacak fakat onda da biraz durup sut içmek isteyince hic bir şekilde susmuyor deli gibi agliyor sizin nazil geçti o süreç neler yaptiniz alistimi kiziniz M

ayrıca cocugumun yanında oturup isteklerini parasızlık sebebiyle karşılayamadıgımda daha cok uzulurum. allah güç kuvvet sağlık vermiş neden çalışma imkanım varken çalışmayayımki. şu devirde boş duran çok az millet sarma sarıp satıp para kazanıyor. boş boş oturup ımkansızlıgından bahsedene hiç acımıyorum nedense.

çok zor şimdiden 6 kilo verdim bence çocuk anne ile olmalı kimse onları bizim kadar anlayamaz smile6081 Gözlüksüz bakıyorum hala

cidden çok çok zor, bir baba bunu anlayamaz. ya da çalışmayan bi anne idrak edemez heralde. o an ilk bıraktığın anlar nasıl için yanar, nasıl ağlarsın. sonra sadece ağlamaklı olur, en sonunda alışırsın ama geçmiştir artık vakti bi çok şeyin. ilk kelimelerini söylediği zaman siz yoksunuzdur yanında. hep bir koşuşturmaca anında öğrenirsniz ilk kullandığı kelimeleri, ilk öğrendiği şeyleri... şükür ki yarım gün çalışan bir öğretmenim. ya tam gün çalışsam ne olurdu acaba? heralde ya psikolojim çok bozuk olurdu, dayanıklı biri değilim çünkü. ya da işimi bırakırdım. kızım 4 yaşına yaklaştı diğer kızım da 1 ay sonra kucağımda olur inşallah. çok şükür yalnız büyümeyecekler. abla kardeş idare ederler inşallah birbirlerini. . push ; K

bebegını bırakacak bırılerı varsa ve onlara guvenın sonsuzsa bebekte bakacak kısı yada kısılerı sevıyor ve onlarla mutlu ıse çalışan anne olmak çok güzel birşey...

Büyük kızım şu an 3 yaşında 9 ay onunla beraberdik işe başlamadan 1 ay önce ağlamaya başlamıştım tekrar iş hayatına dönmek onu evde bırakmak çok çok zordu 9 ay gayet güzel kilo alan bebek o ay sadece 50 gr almıştı, tüm düzenimiz alt üst olmuştu aslında doğum yapan anneye en az 2 yıl ücretli izin verilmesi gerek 3 yıl olsa daha da süper olur bebeklerimizin ilklerini görmek büyürken onların yanında olmak en doğal hakkımız bence 3 yaşına gelene dek yanında olsak sonra onu kreşe ya da anaokuluna versek süper olmaz mıydı 3 ayık,5 aylık bebeği bırakıp işe gelen bir anne o işte verimli bir şekilde çalışabilir mi her an aklın bebeğindeyken, şu an 2 kızım var biri 3 yaşında diğeri 19 aylık aylarca bakıcı aradım izin rapor hakkımı sonuna kadar kullandım çalışan annelerin hakkını koruyacak bir tane bayan milletvekili ya da bakan yok ne yazık, geçen ay büyük kızım anaokuluna başladı küçük kızıma da bir arkadaşın eşi bakıyor kafam öyle rahat ki bu zamana kadar çok fazla yıprandım allah sonunda dualarımı kabul etti sanırım allah tüm çalışan annelerin ve minik meleklerinin yardımcısı olsun iyi niyetli, içi çocuk sevgisiyle dolu, allah korkusu olan bakıcılar nasip etsin hepimize . push ; tria mucize

çok duygulandım... FASULYA Kuzum Sana Emanet

Ben de artık ciddi anlamda çalışmak istiyorum, 4 yaşında oğlum, haftada 3 yarım gün kreşe başladı, tam güne çeviririm diyorum, ama C. tesileri kreş yok o zaman ne yapacağım. C. tesileri çalışılan bir yer. Bir iş fırsatı çıktı eşim istemedi bu yüzden. Düzenimiz iyice otursun öyle bakarsın falan diyor. Çocukla nasıl olacak diyor. Oğlum 1 yaşındayken 1,5 yıl iş aradım bulamadım. Anneannesi bakacaktı. Ama şimdi bakamayacağını söylüyor. Üstelik köye gidip geliyorlar sürekli. Oğlum öğlen onu alacağımı biliyor bu şekilde bile zor bırakıyorum sabahları ağlıyor peşimden. Annem de sana çok düştü sen iş hayatını unut diyor. Hem kendimi hem çocuğumu düşünüyorum büyük ikilem içine giriyorum. İnsanlar 2 çocukla bile çalışıyor biz tek çocukla hiç bir işe kalkışamıyoruz diyorum. Yaş da ilerliyor. Allah aşkına annesi k. validesinin bakma imkanı olmayan anneler nasıl yapıyorlar. Çocuk hasta olsa noluyor. C. tesilerini nasıl hallediyorlar. Çocuk okula başlayınca daha fena yarım gün okul var. Off ki ne offf uykularım kaçtı benim kaç gündür...

bende çok korkuyorum biri 2yaşında biri 6yaşında 1. sınıfa gidiyor yarın işe başlıyorum babamız vardiyalı birisini bulana kadar bi şekilde idare edicez ama ufaklık bana çok bağlı nasıl olucak bilemiyorum rabbim yardımcımız olsun

anlıyorum seni canım bazı bebekler böyle, ama alışmak zorunda bir iki almaz sonunda almak zorunda çünkü aç kalamaz :) eğer bebeğiniz büyükse katı gıdaylada beslenebilir çeşitli püreler vs. belki ilgisini çekecek oyun parkı filan alabilirsiniz ben almıştım işe başlamadan önce şimdi onlarla oyun oynuyor vakit geçiriyor elbette bir yol bulunur canınızı sıkmayın sevgiler.. ozcanan NAR

Kimseler yok mu..

Bizim gönlümüz bebek sürekli bizi istesin, sürekli bizi umursasın, bizsiz yapamasın istiyor, böyle olmayınca belki duygularımız inciniyor, üzülüyoruz ama bu aslında iyi bir şey. Anne babaların esas amacı çocuğunu özgür, bağımsız, kendi başının çaresine bakan bireyler olarak hayata hazırlamak olmalı çünkü. Zaten kendi duygularını tatmin etmeyi değil, çocuğunun ruhsal gelişimini düşünen anne babalar çocuğu kendine bağımlı kılmamalı. Sosyal bireyler olmaları onlar için çok daha iyi. Biz ölüp gidince yalnız mı kalsınlar bu hayatta? Onlar büyüdükçe gittikçe fiziksel olarak bizden daha fazla ayrıldıklarını mecburen göreceğiz. Kreş, okul, üniversite, belki yatılı yurtlar, belki yurtdışı, evlilik... bütün bunların yanında bizim çalışmamız ayrıntı sayılır. Ayrıca her zaman dibimizde olmak istememeleri bize olan sevgilerinin daha az olduğu anlamına gelmiyor. İnsan yavrusunun gözünde görüyor sevgiyi. Üzülmeyin, mutlaka ihtiyaç duyuyordur bebişiniz annesine. Ben bu yaşımda hala anneme ihtiyaç duyuyorum bazen sadece onun yanımda olmasını istiyorum. Bebek istemeyecek mi? Ama kendi başına oyalanabilmesi veya başkalarıyla da iletişim kurabilmesi için arada onlara fırsat vermemiz lazım. Çalışıyor olmamız bu fırsatı yaratıyor bence. Tabi abartıp olağanüstü kariyer yapıcam diye çocuğu ihmal etmeden çalışmaktan bahsediyorum. BeyazBulut

Valla başlayınca geliyor gerissi sanırım ama o ilk günü atlatmak çok zormuş canım.. C

pazartesi işe başlıyorum... mutuszum o bensiz ne yapar çok ağlarmıyokluğumu hissedermi karnı doyarmı altı çok kirli kalırmı.. babaennesi bakıcak ama bakmayı bilmiyor. hiç gidesim yok istifa etmeyi düşünüyorum ama bu kadar yol aldıktan sonra bırakamam onun geleceği için çalışmalıyım. devlet calışan anneleri düşünmeli. M

Bazı annelerin çok fazla duygusal davrandığını görüyorum siz çocuklarınızdan sanki temelli ayrılmış gibi davranıyorsunuz oysaki büyük bir şevkle akşam bebeğinize kavuşacak olmanın düşüncesiyle işe giderseniz çok daha rahat olursunuz bence ben üç aylıkken bırakıp işe gittim halada devam ediyorum onlar için çalıştığınızı anladıklarında gün gelip size dua edecekler. ayrıca çalışan annelerin çocuklarının daha özgüvenli bireyler olarak yetiştiğini görüyorum... çalışan tüm annelere selam olsun sevgiler...

Kısa yazmak zorundayım kızım pc ile oynuyor:) 9aylıkken çalışmaya başlayanlardanım işim kolay değil allah ıma şükür içimiz rahat ama anlatcam sonra muhakkak P papatyam_83

çok haklısınız gerçekten bazen duygularımıza yenik düşüyoruz saçma sapan şeyler için üzülüyoruz ben çok yaptım bu hatayı yeni yeni anlıyorum