Çalışan anneler burada mı? Of, avukatım. Avukat olduğum için de şu sıralar çok yoğunum. Sürekli davalarla, müvekkillerle ilgilenmekten evimi aksatıyorum farkındayım. Eşim açığı kapatıyor elinden geldiğince, Allah'ım herkese Kenan gibi anlayışlı, dürüst, düşünceli bir insan versin yarabbi. Neyse, geçen haftaydı sanırım kahvaltı ediyorduk. Bu işim dolayısıyla baya da gergindim, belli etmemeye çalışsam da yine patlak verdiğimin farkındaydım. Kahvaltı ederken kızımın bir anda ortamdaki sessizliği bozup 'Anne sen beni sevmiyorsun.' demesi bir anlık şok geçirmeme neden oldu. Eşim Kenan niye böyle düşündüğünü sordu, sevmiyor işte baksana sürekli işiyle ilgilenip bizi unutuyor baba dedi. Kenan'la kısa bir süre birbirimize kaçamak bakışlar attık tabii. Şok geçirdik ikimizde, tamam işimle fazla ilgilenen bir anneyim evet ama onu sevmeme gibi bir durumum asla yok. Binbir güçlükle doğurdum ben onu, düşük tehlikesi yaşadım, gebelik zehirlenmesi atlattım.. Bunca zorluğun karşısında meleğime kavuştum, nasıl sevmem ki? Hangi anne yavrusunu sevmez? 'Hayır anneciğim, ben seni çok seviyorum. Sadece bu sıralar çok yoğunum.' desem de inatla sen beni sevmiyorsun dedi hep. Ağladı, ortalığı dağıttı. Ben sarılmak istedim ona, sakinleştirmek istedim izin vermedi. Kenan onu kucakladı, elini öpe öpe sakinleştirip uyuttu kızımızı. Sinem neden böyle düşünüyor hala anlamıyorum. İşlerimin yoğunluğu bir unsur olmamalı, çünkü yeterince hatta yettiğinden fazla sevgiyle büyüyor. Eşimle -Allah nazardan saklasın- hiç kavga etmeyiz, zaten 8 yıl uğraştık birbirimiz için. Anneler babalar asla istemedi bizim evlenmemizi. 8 yıl sonunda da ikna oldular evlendik hemen. Yani demek istediğim, bu kadar sevgi dolu bir ailede büyütürken onu neden böyle düşünüyor? Sizin çocuklarınızda da var mı böyle şeyler? Bu arada Sinem 2 yaşında arkadaşlar.

Aslında bir pedogaga gitseniz çok iyi olur, çünkü baglanma yada aidiyet furumuyla ilgili size tavsiye verebilir bence

Evet anlıyorum ama bu sorunumuz geçen haftadan bu yana devam ediyor. Eşim doktor, genelde onun işi daha erken bitiyor benden daha erken evden oluyor. Önceleri baba-kız bana büyük bir hevesle kapı açarlardı. Şimdi eşim açıyor, kızım ise benden nefret eder gibi bakıyor artık. Üzülmemek elde değil, eşim takma kafana elinde sonunda düzelecek dese de içim içimi yiyor. Eşim ile kızım baya kaliteli vakit geçiriyorlar, ben ise eve bitik halde gelip direkt çalışma odama yönleniyorum. Davayı bırakmayı bile düşündüm, gerçekten depresyonda gibiyim.

Canım son zamanlarda beraber geçirdiğiniz aktiviteler azalmış olabilir kızın hafif çapta bir Histeri krizine girmiş senin onu sevdiğini bilmesi yetmiyor 0-3 yaş arası çocuklar görerek öğrenirler somut şeyler gerekir yani seni çok seviyorum kizimdan ziyade gece yatarken ona kitap okumak beraber banyo keyfi yapmak çiçek sulamak kek yapmak boyama yapmak beraber havuzda yüzmek vs. falan dışarıya cikamiyorsaniz beraber daha fazla aktivite yapın bu arada bol bol sarılıp opün Hiç moralinizi de bozmayin 2 yaş sendromundasiniz yaşadığınız özellikle çalışan anneler arasında o kadar çok yaygın ki ama asilamayacak bir sorun değil bence. Eşiniz sanırım kızınızla sizden daha çok zaman geçiriyor önemli olan çok değil kaliteli zaman geçirmek bu haftasonu beraber ana kız bir alışveriş yapın bakalım ikinize de iyi gelir