Esrar öyle kolay kolay bağımlılık yapmaz kullanan çok arkadaşım oldu kullanılan ortamlarda da bulundum biliyorum. Hatta bağımlılığı sigaradan bile daha az. Eşin kendi isteğiyle birden bire kurtarabilir kendini bu bağımlılıktan.5 sene daima içip birden bire bırakan insan tanıdım ben. Kurtaramam diyorsa işine gelmediğinden diyordur inan bana. Bu tarz konuları çok iyi biliyorum. Neyse asıl senin konuna gelirsek, eşin izin vermiyor bile olsa mutlaka psikolojik destek almalısın. Kendi kendine düzeltebilceğin bir durum değil bu. Kötü bir hayat yaşamışsın buradan bizim söylediklerimizle atlatabilcek sorunlar değil bunlar. Üzüldüm durumuna. Ya eşini ikna et ya da kendi başına bir doktora görün. İleride aşırı derecede obsesifliğe kadar götürebilir çünkü bu durum seni. Ne kadar erken tedbir alırsan o kadar iyi.

eşini ve bebğini bu kadar kıskanmanın doğru olmadığını sende biliyorsun üstesinden gelemiyorsun snırım bencede yardım al o ortamda bebeğiniz sağlıklı kalamayabilir,

Su an cok önemli olan madde kullanan esin. Ne kullandigini yazmamissin ama basiniza cok büyük dertler acabilir. Bence kendinle degilde esinin madde bagimliligindan nasil kurtulacagini düsün ilk basta, yoksa geleceginizi iyi görmüyorum. Bence ikinizde hazir olmadan su dünyaya cocuk getirmissiniz, biriniz madde bagimlisi, biriniz psikolojik problemi olan bir insan... Insallah bebeginize iyi bir anne ve baba olursunuz.

Insallah, Allahin izniyle Insallah esin esrari birakir ama cok zor.

canım benim hiç ama hiç üzülme. çocuğunu kıskanman tamamen lohusalık psikolojisi. ben daha ne manyak şeyler düşündüm lohusayken o geçecektir emin ol. belki 40 günde değil ama 3-4 aya hiç bir şeyin kalmaz. zaten eşinin ailesinin de bebeğe ilgisi yavaş yavaş azalıp normalleşecektir. şimdi yeni doğdu diye aşırı ilgi durumu sözkonusu yani. esrar konusuna gelirsek o bağımlılık, saldırganlık falan yapmaz tabi keşke bıraksa inşallah bırakır ama bu onu bağlar sana bir zararı olacağını sanmıyorum. tabi geçmişin etkileri kolay geçmiyor ama lohusalığı atlatıp bebişle ilgilenmeye başlayınca inan geçmişi düşünecek halin kalmayacak, o bebek yeter sana canım. onunla, onun için yeni bir başlangıç yap.

eşim bıraktığını söylüyor hep ama ben bunu söylemesine rağmen yakaladım kaç kez. yakın zamanda karşılaşmadım ama bu durumla ve bıraktım diyor, güvenmek istiyorum, elimden bişey gelmiyor. haklısınız destek almalıyım, ihtiyacım var farkındayım ama eşime anlatamıyoum. hele ki bu saatten sonra daha da zor, bi bebeğim var ve onunla ilgileniyorum hep.

senı boyle bıle dusunmen cok guzel cnm oncelıkle psıkolojık destek al hatta aıle terapıstınede gıdebılırsınız pekı esınle problem yasıyormusun

çok teşekkür ederim, umuyorum düzelir bu içinde bulunduğum durum bir an önce. anne olmak bambaşka bişey, erkende olsa, plansızda olsa ona sahip olmak çok güzel. Rabbim isteyen, isteyipte olmayan herkese nasip etsin inşallah. bu saatten sonra tek düşüncem bebeğime bi zarar vermek istemeden. ona kötü bi hayat sunarım diye korkuyorum bu problemlerimle.

cnm senı ıyı anlıyorum bnımde cocuklugumda problemler yasadım ne yazıkkı bunlar ıleleyen yaslarda etkısını bırakıyor bırde dogumdan sonra lohusalıkta gerıyor ınsanı... bu bendede oldu. kıskanman dogal dıyemıcem ama bende kızım dogdugunda bıraz pırpırıklıydım ama sonrada gectı gıtttı umarım esın bırakmıstır o ılletı aman ısterse bırakabılr yada destek alabılır sende destek al hıc cekınme hayatın daha guzellesecek artık yavrunnla o buyudukce anlayacaksın ınsanların erken cocuk yapmıssın lafını sevmıyorum sonucta olan olmus gule gule buyut cnm umarım mutlu bır aıle olursunuz...

eşimin madde kullandığını evlendikten sonra öğrendim. esrar denilen bela bişeymiş kullandığı. hep bıraktım, artık olmayacak dedi ama kötü bir olay karşısında yeniden başladı. hep inkar etti asla kabul etmedi. yardım etmek için konuşmak istediğimde kavga çıkardı. şu an ise artık bu madde olayından şüphelenmiyorum ve kullanmadığını düşünüyorum artık. konuşmak istesem kulansada kullanmasa da inkar edecek çünkü. ve evet bebeğim. bu kadar bilinçsiz bir şekilde, bu psikolojiyle dünyaya bi bebek getirmek istemezdim ama 1 sene içinde 3 kez ameliyat oldum ben, mecbur hamile kalmam gerekti. tüp bebek yaptırdık ve hamile kaldım. yoksa bir daha bebek sahibi olamayacaktım.

eşimle problemlerime hiç girmesem daha iyi, şu an bulunduğum daha doğrusu bebeğimden önemli değil artık.. ama açık olmak gerekirse cinsel, duygusal, fikirsel yönden hep bi sorun, anlaşmazlık. ama bu yaşadıklarımla bağlantılı olduğunu düşünüyorum bunlarında

dunyada evlattan daha degerlı hıcbırsey yok senın cabanıda anlıyorun bebegın ıcın.. ınsan esınden anlayıs ılgı goremeyınce herseyınden soguyor bende esımın donem donemm ılgısızlıgınden yakınıyorum halbuku bızde cok severek kac yıllık ılıskının ardından evlendık ama.. evlılık ıcın nedense hep kadınlar caba sarfedıyor..

Gözleri kızarık ve gözbebekleri büyükse içiyor demektir, bir de farklı bir kokusu var umarım gerçekten bırakmıştır ama. Bir şekilde ikna edin ama eşinizi bu konuda duyarlı olması lazım. Asıl bebeğiniz olduktan sonra mutlaka gitmelisiniz doktora onun da bu ortamda büyümesi sağlıksız olabilir. Kendi kendinize atlatmanız zor olabilir çünkü. Umarım düzelirsiniz.

Umarım doğru yerde açıyorum konuyu, bana ancak sizin yardım edebileceğinizi düşünüyorum kızlar. 36 günlük bir bebeğim var şu an. sorun ise bebeğimi çok ama çok kıskanıyorum. yeni olan bir olay değil aslında. 3 senelik evliyim ve eşimi de kıskanıyordum fazlasıyla, evliliğim kaç kez bitme noktasına geldi. yalnız bu kıskançlık öyle bildiğimiz kıskançlık değil, ben ailemde baba konusunda çok kötü durumlar yaşadım, sevgisiz bir ailede, şiddet, kavga, kıyamet ne ararsanız olan bir ailede büyüdüm. babam annemi bıçaklamaya falan kalktı kaç kez. kapı dışarı çıkmak, arkadaşlarımın olması yasaktı. çocukluğum bile yalnız bir çocuk olarak evin içinde geçti, okul dışında arkadaşım olmadı hiç. 19 yaşımda kaçar gibi ama sevdiğim, istediğim biriyle erkenden evlendim. hatta bu evliliği yapabilmek içinde evleneceğim güne dek çok dayak yedim babam ve abilerimden. sonuç olarak psikolojisi alt üst bir insandım evlendiğimde. özgüveni yüzksek, hiçbirşeyi takmıyormuş gibi görünen bir insan gibi davranıyorum hep, öyle görünüyorum ama içten içe asla öyle değilim, sorunların bir çoğu benden kaynaklıydı evliliğimizdeama eşimde madde kullanıyormuş, sonraları farkettim. şimdi bu madde olayını çözüyoruz yavaş yavaş. karmakarışık anlattım ama daha bu tarz şeyler sonucunda evliliğim özellikle ilk zamanlar çok sorunluydu. eşimi çok ama çok sevdim, baba yerine, abi yerine, arkadaş yerine koydum onu, herşeyim o oldu, ailesinden, annesinden, küçük kızkardeşinden bile kıskandım onu. özellikle kardeşinden :2: çok kavga ettik bu yüzden, naptıysam engel olamadım kendime, ona gülümsemesi bile içten içe yedi bitirdi beni. halada öyle ama biraz daha tahammüllü olmaya çalışıyorum, kavgalarımız bitsin diye. ailesiyle görüşmedim, gitmek içimden gelmedi, çok yakın oturuyoruz zaten, sağolsun annesi falanda dırdır eden bi insan değil, anlayışlı davrandı hep ben gitmesemde, yüzüm gülmesede. şimdi ise bebeğimi kıskanıyorum daha çok. kimse kötülüğümüzü istemiyor biliyorum ama gelsinler, sevsinler dahi istemiyorum. kendimi ikna etmeye çalışıyorum ama kucaklarına aldıklarında elim ayağım boşalıyor, gülemiyorum yüzlerine, gitsinler istiyorum bi an önce. gitsinler gelmesinler hiç. eşimede anlatamıyorum kendimi yiyorum sürekli. temizlik takıntısı oluştu bu zamanlar içinde aşırı derecede. eşimin ailesi bu konudada tamamen bana ters, hijyene asla dikkat etmeyen insanlar, bu yüzdende ayrıca rahatsız oluyorum.. evet belki eşim, çocuğum ve ben kapalı biyerde izole bi şekilde yaşayamayız ama içime, aklıma bunları anlatamıyorum. psikolojik destek almak istedim kaç kez ama eşimde buna karşı çıkıyor, bunları yaşadıklarıma değil benim kötülüğüme veriyor malesef, yardımcı olmuyor bana. boğulacak gibi oluyorum çoğu zaman. lütfen bi akıl verin bana