Tesekkur ederim, cok incesiniz, hatirliyorum sizi Sosyal medya anneleri mi veriyor insana o hissi yoksa basari ve kazanma odakli egitim algisi mi bilemiyorum ama bilincli olmaya calisan anneler hep etkinlik annesi olarak buluveriyor kendini. Yapamadigi ogretmenlik icin de bir vicdan azabi yasiyorlar sizin gibi. Sizin bir diger dezavantajiniz da cocuk gelisiminde citayi ilerde gelisim sergileyen kizinizin belirlemesi. Oglunuzu muhtemelen yasitlariyla degil kizinizla kiyasliyorsunuz gayri ihtiyari. Bu sizi daha cok telaslandiriyor. Sık sık iyi gidiyorsun her sey yolunda diyecek birilerine ihtiyac duymaniz cok dogal. Bizler cocuklarimizin gelisimini kisa vadede gozlem yaparak degerlendirme egilimindeyiz. O sayilari 1 haftada ogrenmisti bu ilgi bile duymuyor. Kreste renkleri en son benim cocugum ogrendi. Sekillere ogretmeden bile ilgi duymaya basladi gibi. Bunu da cocugun beyin gelisiminin tek gostergesi gibi yorumluyoruz. Genelin ustundeyse sevinip genelin altindaysa uzuluyoruz. Oysa yetiskin basarilarimiz dogumdan itibaren cok uzun vadede sahip oldugumuz bir beyin gelisimi urunu. Soyle ornek vereyim ustun zekali bir birey her seyi cok hizli ogrenir, her zaman bir adim hatta bir kac adim ondedir. Ve ustun zekali cocuklar psikolojik sorunlar yasamaya da cok yatkindirlar. Lisede ustun zekali bir birey ergenlik buhranini abartili yasayip okulla ilgisini kesebilir, cok radikal kararlar alip okulu birakabilir, bublar hic utopik seyler degil malesef. Fakat mutlu bir ailede sevgi dolu yetismis normal zekada bir cocuk sinifinda en olmasa da duzenli olarak calisir, liseye gelir ailesinin destegiyle ergenlik buhranini daha dogru kontrol edebilir ve ortalama basarisini surdurur. Meslek seciminde, sosyal iliskilerinde bu kararlikta devam eden insan gunun sonunda basarili bir insan olmus olabilir. Ustun zekali cocuk lisede il dereceleri aliyordu ama gunun sonunda buhranina yenik dusen kendine ve insanlara kus bir birey de olabilir. Bilirsiniz basariya goturen sey zeka degil calisma disiplinidir. Demek istiyorum ki cocuklarimiz en cok seyi ogrenmesin varsin, ilk once ogrenmesin, hatta birilerinden gec de ogrenebilirler. Onemli olan onlarin insan olarak kiymetli hissetmeleri, vicdan sahibi olmalari, calisma ve ogrenme motivasyonlarini destekleyen mutlu bir yasantilari olmasi. Bu da etkinliklerden degil birlikte kaliteli zaman gecirmekten, dunya, doga, varlik hakkinda yaslarina uygun sohbetler etmekten, birlikte sokaklari, cimleri, pazar yerlerini, piknik alanlarini, ormanlari kesfe cikmaktan en onemlisi sevgi dolu oyunlar oynamaktan geciyor.

Sanırım dediğiniz doğru kendi karakteri var ve bunun için çabalıyor sizin kızınız gibi. Şunu ayırt edemiyorum konu sahibi de sınır olayından söz ediyor yA bu yaptıkları benim sınır problemim var da ondan mı bu davranışları sergiliyor mesela? İnsanların arabalarının markalarını ezberlemiş mesela arkadaşımız X in arabası Mercedes diyelim ki görünce x in arabası diyor diğerinin arabası Toyota diyelim ki onu ezberlemiş söylüyor herkesin ama herkesinkinü sokağa çıkınca sürekli aynı muhabbet algılarını iyi buluyoruz. Çocuk psikiyatrine gitmiştik o zaman da doktor normalin biraz üzerinde hareketli bulmuştu gelişim testine de girmişti 2 yaşındayken Sadece dil gelişimi biraz geri sizin kızınız gibi değil dua ediyorum bir an önce ilerlesin diye. Bazen kurduğu cümleleri bile inadına kurmuyor. Örnek vereyim anne cişim geldi inat ediyor söylemeyip gösteriyor Sınır sorunumuz mu var anlam veremiyorum. Konu sahibinin oğlu 4 yaşında mesela eğer böyle devam ederse 4 yaşına gelince aynı şekilde olursa diye düşünüyorum

Siz biraz parkta yasitlarini gozlemleyin, o zaman fazla beklentiye girdiginizi daha iyi anlayacaksiniz. Zeka kapasitesi yuksek cocuklarin ebeveynlerinin en sık yaptigi hata cocuk anliyor diye yasinin gereginden fazla beklentiye girmek, gereginden agir sorumluluk yuklemek ve dogal olarak bunlari karsilayamayan cocugu yargilamak. Dedigim gibi bu konular benim meslegimin bir parcasi ama ben bile cocuguma karsi ayni hatalari yaptim, hala kendime sık sık hatirlatirim, her seyi anliyor tamam ama o daha cocuk diye.

Sınırlarınız gevşek bence yanlış anlamayın ama. Ben olsam o ruju anında alırdım ve yaptığının yanlış olduğunu anlatır bırakırdım istediği kadar ağlasın. Çünkü öyle de ağlıyor böyle de fark etmiyor netice de

Bende şuan 2.5 diye böyle zannediyordum 4 te de aynı olursa yandık

Yok hayir ille de anne sinir koyamadigi icin cocuk sinir tanimiyor diyemeyiz. Belki fazlaca sinir koyup koymadiginizi da gozden gecirmeniz gerekebilir. Bu da bir ihtimaldir cunku. Cocuklar da biz yetiskinler gibi karakter karakter tabi ki. Oyle cocuk vardir ki onun benligine zarar vermemek icin sinirlari yunusatmaniz gerekebilir. Kimi cocuk kurallara uymaya isteklidir, kimi cocuk kurallari sorgulayip akilci bulmadan kabul etmez, kimi cocuk hicbir kurali baglayici bulmaz. Bazen anne baba hatalidir, bazen o cocuk oyledir. Bazen siz her seyi dogru da yapsaniz bir seyler yanlis gitmeye devam eder. O yuzden 2ye 2 ekleyip 4 edecek diye israrci olmamak, beklentiye girmemek cok onemli. Konu insan oldugunda 2ye 2 ekleyince bazen 0 bile olabilir. Her cocuga karakterine uygun muamelede bulunmak gerekiyor. Bu da sanat gibi yetenek ve gayret istiyor, zor gercekten. Bir de sendromlar var malumunuz. 2 yas, 3 yas, 4 yas sendrom sendrom ustune. Sendrom doneminde de olabilir su an.

Kac yasinda oglunuz D dgdln

İşte ben inat o inat bir yaşam sürüyoruz ama her şeye hayır diyen bir anne miyim diye kafam karışıyor. Mesela bir şey istediğinde annem aman ne olur alsan bir tane çocuğun var diyor sanki esirgiyormusum gibi. Annem gitti ben hala toparlayamadim, inatçı çok çok inatci

Mutlu çocuk için önce bizim mutlu olmamiz gerekiyor. Ben mutlu değilim ki neden değilim hayatımın son iki yılı iki bebeğin sorumluluğunun ağırlığıyla geçiyor. İlk bir buçuk yıl düzen kurmakla geçti. Yemek saatleri ve uyku saatlerinin düzenli olması beni benden götürdü. Bu konuda olması gereken bende ağır tahribat yaratsa da oldu. bu 18 ay çalışmadım ve kendi evimde değilde ailelerin yanında dönüşümlü olacak şekilde geçti. Annemde olsa kayınvalidemlerde olsa başka bir yerde düzen oluşturmak hiç kolay olmadı. Sonunda herkes kabullendi yatma saatleri 9 gibi. Yemek saatleri düzenli yemek seçmek yok. Kurallar düzenler beni bitirdi mutluluk mu kaldı Minnaklarimm... Anneler

Yani bence ilk baştan ipin ucu kaçmış size maalesef ki. Oğlum 2.5 yaşında her istediğini yapmıyoruz mesela sokakta baloncu görüyor istiyor almıyoruz ağlıyor ama yapacak bir şey yok. Geçen sabah canı kivi istemiş sanırım kivi diye ağladı ona evde olmadığını daha sonra yiyeceğini anlattım tabiki devam etti. Sanaldan biraz zaman geçtikten sonra sipariş verdim eve geldi sırf ağladığı zaman alışkanlık olmasın diye sipariş vermedim zaman bıraktım. Ama bazen cidden zıvanadan çıkarıyor insanı numaradan ağlıyor bağırıyor vs. Vs

Bir de ustun demiyorum ama zekasi goze carpan cocuklarin kisisel alani genelde genistir. Komut almak, sinirlanmak, kontrol edilmek, plana dahil edilmeden maruz birakilmak onlar icin daha zor tolere edilebilirdir. Boyle durumlarda egolarini korumak icin inada basvurabilirler. Siz anladigim kadariyla net, kuralci bir annesiniz. Eger cocugunuzun da kisisel alani genisse onun alanini ihlal ettiginizi dusunuyor olabilir. Ne demek yani ona ne yapip yapmayacagini siz mi soyleyeceksiniz? Ne demek yani davranislarini sinirlayabileceginizi mi saniyorsunuz? Anlatabildim mi size duracaginiz yeri gostermeye, birey olarak onu tanimanizi saglamaya calisiyor olabilir. Ben yukarda kizimin cok zor bir cocuk oldugundan bahsetmistim. Tam da bu yuzden cok zor bir cocuk. Bir ornek vereyim boyutunu anlamaniz icin. Kahvaltida balli ekmegi cok sever. Patates kizartmasi koydum onune. Oooh sen bunu ye bir de sana balli ekmek hazirlarim dedim. Surati dustu, niyeeee dedi seni yatirip agzina pekmez akitacagim demisim gibi. Kizim seviyorsun her sabah yiyorsun ya o yuzden dedim. Ben kendim istersem yerim sadece, senin bana zorla hazirlamana gerek yok, yemek istedigimde ben zaten sana soyleyebilirim dedi. Sabir gostermek hic kolay degil, sizi de anliyorum ama iste kucuk delikanli sadece karakterini ortaya koyuyor da olabilir. Bazen sabretmek disinda hicbir cozum olmayabiliyor.

Teşekkürler o kitaplara bakacağım, zaten ya bir pedagog yardımı ya da kitaplar okumayı düşünüyordum. Pedagog da kitap önerecektir zaten. Kriz anında hiçbir şey dinlemek istemiyor dahs cok artırıyor sesini o yüzden bir iki söyleyip duymak istemiyorsa ya yalnizsak duymazdan geliyorum değilsek onu oradan uzaklastiriyorum. Az önce bir zeytin krizmiz oldu Zeytin çekirdeğini ağzında çıkarıyor normalde ama tutturmuş bu zeytini sen sık. Sen çıkarabilirsin dedim sıkmadım krize girdi bu defa sinirlendigimi belli etmeden "Aaaa parka mi gitsek bisikletini alıp, hadi çabuk bitir de gidelim"dedim kriz bitti

Sıkmayın caninizi. Benim de iki cocugum var, buyugum 5 yasinda kiz. O da cok zor bir cocuk. Ama diger cocuklarda hic gormedigim bir olgunluga ve empati duygusuna da sahip ayni zamanda. Bir zaman sonra bu zorluklar cocuklukta kalacak ve cok guzel bir insan olacak insallah, hep oyle canlaniyor gozumde. Eminim sizin cocugunuz da bu zorluklari yaninda imrenilecek kisisel ozellikler de gelistiyordur. Bu yaslari gecince gercek cevherlerini gorecegiz insallah

Benimde bu aralar oğlumla ilgili sıkıntılarım var açıkçası bugün ağladım baya. Sanırım çok taviz veriyoruz bazı konularda. Evet ceza vermek doğru değil deniyor aman onu söyleme psikolojik etkilenir aman bunu söyleme derken boğazıma kadar geldi benim. Bugün patladım yapma dediğim ve sebeblerini açıkladığım herşeyi inadına gözüme baka baka yapıyor olmasından bıktım

Benimde 4 yas kizim var bu sene cok aglamaya ve istediklerini yaptirmaya calisiyo. ben genelde su yontemi uyguluyorum. evden cikarken bosey istemek yok diyorum mesela, markete giderken bir hakkin var, parktaysak bes dk kaldi gidecez falan diyorum. baslarda uymak istemedi ama zamanla alisti masallah baya rahatladim. yapma dedigim seyi bi kac uyaridan sonra yaparsa ceza veriyorum ama kimse bozmamali cezayi. ornegin bugun tv yok, bugun disariya cikmak yok gibi cezalar. tabi her cocugun tepkisi farkli. onemli olan aglasa da kurallari bozmamak. Allah yardimciniz olsun

O sandalyeye vurulacak Minnaklarimm... Anneler

Sizi tanımayı çok isterdim. Yorumlarınızı sürekli taklip ediyorum. Hatırlarsınız beni özelden de yazdık. İkiz bebeklerim ile etkinlik olayını falan konuştuk. Siz önerinizi uyguladım daha 26 ayliklar. Bağıra bağıra kıza kuse etkinlik yapmaktansa halı üzerinde üçümüz yuvarlanıp oyun oynamayi seçtim ve ikisi de çok mutlu. Sizle konuştuk sonrasında okullar açıldı. Seminer haftasıni bitirdik. Tabi okulda yaşıtları tek olan çocuklar var. Onların etkinlik yaptığını bilince eksiklik duygusu yine çöktü ve kreşe göndermek için bu yılın çabuk bitmesini istedim. O sırada okul rehber öğretmeni sanki aklımdan geçenleri okudu gibi. Sen sevgini ver gerisi hikaye abla dedi. İki tane algısı müthiş açık beben var onları izliyorum bir haftadır. Ele avuca sığmıyorlar. Gelecek yıl kreşte senin şuan yaptıramiyorum diye dert ettiğin şeyleri gözü kapalı yapar bunlar dedi. Sevgini ver yeter kreşte ne sevgi verecekler. Varsın rakamları da 2 yaşında öğrenmeyi versinler ne olacak ki dedi. İyi geliyor duyunda

Maşallah hiçbir sendromu atlamayip her birinin hakkını çok güzel veriyoruz

Konum burada farkedilmeyecek ama ben yine anlatayım. 4 yaşında bir oğlum var, zor bir çocuk. Surekli hiç olmayacak olanda ısrar ediyor. Mesela dün kreş dönüşü evimizin yakınındaki parka gitmek istedi gittik çok güzel eğlendi iki saat fln oynadı. Sonra baloncu geldi. Balon diye tutturdu, yanımda para yok diyorum asla dinlemiyor, balon da balon diye ortalığı inletti. Aglaya ağlaya tepine tepine eve geldik. Aslinda ATM yakındı, istesem gidip para çekerdim ama ağlayarak ve yoktan anlamadan istediği için bunu yapmadım. Bu sadece bir örnekti, böyle örnekler gün içinde devamlı yaşanıyor. Surekli onun dediği olacak. Biriyle konusuyorsam konuşma diyor beni çekip uzağa götürüyor, müzik dinliyorsam kapat şunu diyor kapattırana kadar bağırıyor. İstedigi her şeyi harfiyen ve o dakika yapmamı bekliyor yoksa apartmsn yollar vs inliyor ve bana vuruyor. Bu davranışlar bu yaş için normal midir yoksa ben ağlatmadan yapmalı mıyım delirmek üzereyim

Memleketteyim ve onun ağlama krizleri komşuların bile diline dolanmışti, dayısı fln artık azarlamaya başlamıştı, kendi çocuklarınin huyunu bozduğunu fln söylemeye başlamışlardi, lanet olsun dedim aglatmayim dedim ama sonuç olarak yine ağladı. Evde olsak direkt alirdim Purpplee Süper women Anneler

Benim henüz çocuğum yok ama üniversite yıllarından beri yetişkin ve çocuk psikolojisine ilgiliyim, alandaki yerli yabancı birçok kaynağı okurum hobi gibi bir şey benim için. Şimdilerde kendim de anne olmak istiyorum ve biliyorum ki hiçbir şey kitaplardaki gibi olmayacak ama yine de kriz anlarında işime yarayacak şeyleri aklımda tutmaya çalışıyorum. Bu başlıkta da çok güzel fikirler gelmiş. Benim okuduğum kitaplarda da genelde eğer o an istediği şeyi yapacak durumda değilsek ve çocuk aşırı tepki veriyorsa, dikkatini yine konuyla alakalı başka bir yere yönlendirme tavsiye ediliyor. Balon meselesi mesela. Çocuğun önce duygularını kabul edip, evet şu an balonun olsun çok istiyorsun alamadığımız için üzüldün ah bu çok kötü falan diye aynalama yaparak sonrasında işte şu an alamıyoruz ama gel bunu listemize yazalım, çizelim sonraki dışarı cikmamizda listemize bakıp alalım. Balonumuz ne renk olsun sence falan demek. Hayal kurdurmak. Yine önce duygularını kabul edip, ah keşke şimdi sihirli değneğim olsaydı ve hop diye bir para ağacı çıkarsaydim o zaman balonumuzu alırdik. Sence para ağacımız ne renk olurdu? Ya da paranız yokmuş mesela yanınızda ya balon için eve gidip cüzdanımı almam gerekiyor eve kadar yarışmak ister misin başlıyorum bir iki üç... Muhtemelen eve gidene kadar unutur bile balonu.. Hiçbiri ise yaramıyorsa o zaman sınırları koymak gerekiyor diyor uzmanlar. " Bu şekilde ağlamana bagirmana izin veremem toplum içindeyiz ve insanlar rahatsız olabilir şimdi seni eve götürüyorum," deyip ağlasa bile eve götürmeniz sonrasında duygu kabul etme gibi işlemlere evde sakinleştikten sonra devam etmeniz gerek diyorlar. Kitap olarak da çocuğunuza sınır koyma ve anne baba lütfen beni anla kitaplarını tavsiye ederim

Aslinda o yas icin sizi anlasa bile kurallara uymada zorlanmasi normal. Inadina yapiyor, dediklerimi anliyor ama yapmiyor diye dusunmeyin, yasinin geregini yapiyor. Cok guzel konusabilen, kendini ifade edebilen, iletisimi kuvvetli bir cocuk degil mi? Muhtemelen oyle be sizin beklentinizi yukselten sey de bu olmali. Benim kizim ustun zekali. 30 aylik kadardi, dedigim her seyi anlar, yetiskin bir birey gibi konusurdu benimle. Tuvalet egitiminde beni cok zorladigi icin tuvalette masrapalarla suyla oynamasina izin verirdim. Bir gun kakam geldi dedi tuvalete soktum, alaturka tuvalette tuvalet tasina bacqklari yetismiyor duz fayansa comup bekliyordu yapmayi. Baktim kaka yapacagi yok. Beklemekten yoruldum. Tuvaletten de en az 20 dakika cikmaz, cikarmayi denesem tubalet egitiminde gerileme olacak. Dedim ki kizim sen burda akilli akilli suyla oynamaya devam et, eger kaka yaparsan bana seslen tamam mi? Tamam annecim dedi. Cok ikna edici gorunuyordu bana haber verecegi konusunda Gittim bes dakika sonra bakmaya geldim. Kaka yapilmis, masrapayla ustune su dokuldukten sonra ezilmis, ezilen kakalar tuvalet tasina dogru suruklenmeye calisilmis. Tum zemin kaka doluydu ve kizim keyifle oynuyordu O kadar kisa surede o manzara nasil olustu hayretler icindeydim. Ama o gun sunu ogrendim. Bir cocugun kavrayisi cok guclu olabilir, kendini cok guzel ifade edebilir, her dediginizi de anlayabilir. Ama soylediklerinizi uygulama istegi gostermesi, kurallara uyabilmesi icin hala cok kucuk olabilir. Sonra kendime hayret ettim 2.5 yasindaki cocugu sirf seni anliyor diye gercekten kakayla basbasa tuvalette yalniz mi biraktin? O yasta kizimi ben de balkona saksilar arasina soksam inanin benimki de aynisini yapardi.

Aslında en başından beri ağladığı şeyi inatla yapmıyorum ama nedense bu huyundan vazgeçmiyor. Anneanneden kalma bir alışkanlık sanırım, sınırları çok zorluyor. Hem yapmıyorum hem de kötü bir anne miyim diye kendimi sorguluyorum sonra Mesela bu akşam saçma sapan bir şey yüzünden inatla ağladı yapmadım, iç çeke çeke uyudu. Sonra da bu konuyu açtım

Bende iki tane var yapisik cocuktan. babasina asla gitmezler. yemek bende, gezmeleri bende, oyunlari bende, uyumalari bende neden boyle anlamiyorum, babalari da baya ilgileniyo ama asla onunla yapmiyolar hic biseyi bazen yeter diye bagirasim geliyo ama sabir

Ilk mesajinizi okudugumda aklima gelen sey cocuga bakim veren kisilerin kurallar konusunda birbirini desteklememesi oldu. Sizden baska cocukla kimler ilgileniyorsa sizinle ayni durusu onlar da gostermeliler cunku aksi cocuga zarar veriyor, dediklerini yapinca iyilik yapmis olmuyorlar, bunu anlatabirseniz belki ise yarar. Siz cocugunuz hangi alanlarda tutturuyor az cok bir tablo olusturmussunuzdur kafanizda. Ornegin disarda her zaman bir seyler alinmasi icin tutturuyorsa daha evdeyken ona disarda yapacaginiz plani anlatin. Mesela, oglum yarin seni baban okula gotursun, ben de seni okuldan almaya gelecegim. Birlikte parka gidip biraz vakit gecirecegiz. Parkta yemen icin evden kurabiye, muz vs koyacagim cantama. Parktan sonra eve gelecegiz. Mesela markete gidiyorsunuz. Evdeyken plani anlatin. Birazdan markete gidecegiz, ordan ben bazi ihtiyaclarimi alirken senin de sabirla beklemeni istiyorum. Sana da istedigin bir gofret alacagim, baska bir sey almayacagiz. Ben alisveris yaparken sen de market arabasina oturup gofretini yiyebilirsin. Bunun gibi. Disarda tutturup agladiginda cocuk sizin degilmis gibi kayitsiz olun Goz hizasina inip su anda tutturuyorsun, bu dedigini bugun yapamayiz. Evdeyken bugun neler yapacagimizi konusmustuk seninle. Ama belki baska bir gun yapabiliriz. Sanirim su an aglamak istiyorsun. Tabi ki istedigin kadar aglayabilirsin, ben aglamani bitirine kadar seni burda bekliyorum. Aglaman bitince yanima gelebilirsin, aglaman bitince istersen konusabiliriz, aglaman bitince oyun oynamaya devam edebilirsin gibi duruma uygun bir sey soyleyin. Ve keyfinize bakin, hic umursamiyor gibi. Aglama siddeti azalip sizi duyabilecek seviyeye geldiginde ilgisini cekecek bir konusma baslatin. Mesela parkta bir bocek hakkinda cok sasirmis gibi kendi kendinize yorumlar yapip bocegi hayretle izleyebilirsiniz, sizi duyup gelecektir. Cocuk iyice rahatlayip modu tamamen degisince seni ben cok seviyorum diyip kucaginiza alin, biraz sevgi sohbeti yapin. Bugun istedigin sey olmadigi icin uzuldun ya da sinirlendin galiba, seni izlerken bunu anladim. Ama bazen istediklerimiz olmayabilir. Hem bugun olmuyorsa da belkinuygun olan baska bir gunde olabilir. Bugun balon alamadik ama belki baska bir gun alabiliriz. Evdeyseniz oyuna cevirip kendinizi komik komik yere atin mesela, banane ben su an helikoptere binmek istiyoruuuum, aliiii bana helikopter buuuuuul yoksa ben yerde tepinicem boyleeeee ühüüüü. Cocugunuz cok gulecektir bu oyuna. Evde boyle kendini yere atma oyunlari yapa yapa bu durumu stres yaratan degil eglence cagristiran bir olaya donusturebilirsiniz. Oyun oynama konusu ilginizi cektiyse aletha solter'in oyun oynama sanati kitabini tavsiye ederim. Her ebeveynin sahip olmasi gereken bir beceri oyun oynamak. Cunku cocuklarla ilgili davranis sorunlarini en hizli ve en guvenli cozme yolu oyunlar.

Nau nau

33 aylık 2.5 biraz geçti işte Purpplee Süper women Anneler

Ben de yaşadım bu süreci evden çıkmadan önce dışarı kurallarını belirle bunları ona söylet, söz al aksi davranırsa sonucuna katlanır doğru eve. Bu şekilde atlattık, ağladılar uzak durdum 1mt mesafede bekledim gelince de yanıma doğru taksiyle eve götürdüm. Böyle böyle ciddi duracaksın yelkenleri indirdin mi hep kullanır bu durumu

Bireyselliklerini keşfetmeye devam ettikleri sınırları sürekli denedikleri yaşlardalar maalesef ne kadar zor olacağını ancak tahmin edebiliyorum kolaylıklar diliyorum sizinle beraber tüm ebeveynlere Benim de küçük bir yeğenim var o da zaman zaman bu sınır deneme işini çok yapıyor. Normalde oyuncaklarını toplamayı öğretmişti kuzenim itiraz etmeden yapıyordu geçenlerde ben oradayken inadı tuttu yapmayacağım orada durmalarını istiyorum diye. Baktık ikna edemeyeceğiz oyuna çevirdik hemen. Neşeli şarkı açtık sonra da "Aaa oyuncak toplama kraliçesi kim olacak acaba? En çok oyuncağı bence ben toplarım" falan dedik ok gibi fırladı yerinden hemen kikirdeyerek hızlı hızlı toplamaya başladı hayır kralice benim diye diye Sonrasında da başına kartondan taç yapıp koyduk Kralicemiz diye alkışladık Siz de belki yine böyle tutturursa aaa en çok çekirdeği kim çıkarır ağzından bence ben yapabilirim falan diyip bir tane alıp abartılı hareketlerle çiğneyip çıkarın böyle kollarınızı kaldırın en güçlü benim gibi belki hemen oyuna dahil olmak ister

Çok guzel açıklamissiniz elinize sağlık Ben ona bir anlatmaya çalışsam da beni bastırıp hayır hayirr diye bağırıp kendi istediğine odaklanıyor. İstedigi şey o an olabilecek bir şey değilse kendini yerlere de atsa yapmıyorum, sönme olur inşallah en kısa zamanda. Fakat cevredekiler bana Allah yardımcın olsun dediğinde çok üzülüyorum yoksa ben sabırla o davranışın sonmesini beklerim. O oyunları da deneyeceğim yaptığının dışarıdan nasıl göründüğünü kendi de farketsin. Anneanne artık memlekete döndü, çok fazla taviz vermiş zamanında malesef, yazın bile çocuk ağladığında ay amsn istediğini yap da sussun diyordu. Tek başına çocuk büyütmek bazen daha iyi oluyor.

Aranizdaki iletisim genel olarak bu diyalogdaki gibiyse bana cok katı göründü. Surekli kurallarin vurgulandigi, cezalarin hatirlatildigi, surekli sınır cizilen bir iletisim sekli bu. Siz bu sekilde yaklastiginizda o da uyumlu davranirsa cocugunuzu sindirmiş olursunuz. Iki tane yoruma bakip kimsenin hayati hakkinda ben biliyorumculuk oynamak kimsenin haddine degil tabi ki. Sadece okudugum yorumlarinizla ilgili soyluyorum bunu, cocugunuz karakterini korumak icin sizinle bir savasa girmis olabilir, cunku onun bagimsizligini gozardi edip size itaatini saglamaya calisiyor gibi duruyorsunuz. Amaciniz bu asla demiyorum yanlis anlamayin, sizin amaciniz, kastiniz bu olmasa bile bu iletisim seklinin cocuk acisindan anlami budur. Benim size tavsiyem siz kendiniz bir psikologdan ya da psikolojik danismandan cocuga olan yaklasiminizi duzenleyebilmek adina destek alin.

hayır asla böyle değiliz sabah onu denemek için ne cvp verecek acaba diye bakmak için böyle bir konuşma yaptık bende kendi kendimi sorguluyorum bazen acaba sınırlarım yetersiz mi diye. 2 yaşındayken çocuk psikiyatrine gitmiştik birkaç şey danışmak için o zaman genel anlamda görüşmemizde doktorun sınır sorunumun olmadığını söylemişti ki o zaman eşim biraz daha katı davranış sergiliyordu doktor yumuşamasını istemişti.

O kadar haklısınız ki her cümleniz o kadar doğru ki. O kadar okudum sınır koyma şu bu olmuyor yani. Sesimi yükseltmeyeyim diye çabalıyorum anlatıyorum olmuyor ne yapabilirim. Allahım her günü robot süpürgeye dokunma ona vurma elleme diyorum üzerine biniyor. Bak terliklerini giyip öyle balkona çık kirli ayaklarınla girip çıkma lütfen diyorum günde 10 kere en az olmuyor. Birşey istiyor örnek su tamam bekler misin lütfen ellerim kirli diyorum asla beklemiyor bi sakin ol diyorum yA kafam kaldırmıyor. Balkonumuzda sebzelerimiz vardı diktik yaz başı seviyoruz birlikte bakmayı öğrensin istiyorum. Sabah 1 dk kahvaltı koyuyordum Oda balkona çıktı hortumu açtı tmm bak aşağı sakın su tutma annecim dedim arkamı dönmemle soğanın dibine suyu doldurmuş tüm çamurlu su balkona ve aşağı gitti. Daha 1 dk önce söyledim yA komşumuz rahatsız olur bak yapma diye ki hergün 100 kere söylüyorum. Balkonu yasakladım ve içeri aldım tüm sabahı içerde geçirdi. Kendiyle de çok ciddi bir konuşma yaptım eğer böyle devam edersen yapma diyip sana açıkladığımız şeyleri yaparsan jimnastik kursuna gidemeyeceksin mangala parka oyun alanına vs gidemeyeceksin dedim. Bir sürü boya kalemleri kitaplarımız oyuncaklar herşey her imkan var. Bana boyama yaptırıyor yA delireceğim artık sürekli bana yapışık yaşıyor sabah kahvaltımı yapamadım balkon temizlemekten. Olmayınca olmuyor gördük. Biraz ceza ve sıkı yönetim başladım evde

Brnimki bu ön konuşmalara direkt hayır cevabını veriyor. O zaman gitmiyoruz dediğimde tmm diyor ama gidince o hayır geri geliyor

Sinir koymaniz dogru ama yaklasiminiz yanlis. Tehditkar ve reddedici davranmissiniz. Genel tutumunuz hep kural bu, uymazsan ben de sunu yaparim seklinde ise cocugunuzu gercekten yaralarsiniz boyle yaparak. Bacaginiza masrapayla su dokerken suyu sakincasi olmayan bir yere dokmesini saglayin, cunku o an su dokmek istiyor. Bir kere bacaginiza su doktugunde hemen kural ve gerekce aciklamaniza gerek yok, esneyemeyen kati bir birey yapar bu onu. Kuraldan, rahatsizliginizdan hic bahsetmeyin o an, sabirli sakin gorunun. Yere mesela o an hemen bir terlik izi cikarin, zemin islak iz olusmuyorsa elinizle yere biraz su damlatin. Baaak ben buraya kendi izimi biraktim, sakin izimin ustune su dokme seni yaramaaz diyin muzipce. Bacaginiza su dokmek aklina bilr gelmez derhal izinizin ustune su dokmeyi dener. Bu sekilde cocuga yasakladiginiz davranisi bu yasak seklinde dille soylemek yerine yapmak istedigi sey icin uygun ortam olusturarak yasaga yaklasmamasini saglamaniz cok yapici bir yaklasim olur. Siz bacaga su doktugu icin onu cezalandirdiginizda akli hep bacaga su dokmede kalacak ve yeniden o konuda sizi test etmek isteyecek. Biraz oyuncu olmak gerekiyor. Komik, aptal, sacma rollere burunup cocugu guldurmek gerekiyor. Inanin cok hizli sonuc alirsiniz. Yine ayni oneriyi yapacagim, oyun iynama sanati kitabi oyun nasil oynanir, ne zaman gerek duyulur size cok islevsel bakis acilari kazandiracak.

Sabah sabah ki diyalogumuzu yazıyorum ( 06:00) Oğlum saat çok erken mama sandalyesine vurarak ses yapma lütfen o inadına vuruyor Oğlum ceza mı almak istiyorsun Evet Nasıl bir ceza Büyük Peki parka gitmeyelim Evet tmm Dondurma yemeyelim Evet

Her istediği tabiki yapılmamalı 4 yaşı bilmiyorum ama oğlum 3 yaşında ben sınırları net cizdigim için bana böyle yapamıyor ama babasına ve aile büyüklerine istediği her şeyi bu şekilde yaptırıyor ve ben benim koyduğum sınırlar aşıldığı için hepsine sinirleniyorum

Rahatsız olduğum şeyi yapmaması konusunda ısrar ettim ama onererileeiniz çok mantıklı. Ben sadece sinirleniyorum, bıçak gibi kessin atsın istiyorum hatta bir güç savaşına dönüyor sanki olaylar ama çocuk var karşımda dikkatini farklı yöne kaydirmak daha mantıklı, büyüyünce nasıl olsa bacağıma su dokmeyecek. Dusunuyorum da çocukken bana davrandıkları gibi davranmamaya çalıştıkça o yolda ilerliyorum sanki

Üzerime sürekli yapışık kuyruğum gibi bir çocuk artık nefes alamıyorum yeter diye bağırasım geliyor yA.

Ya mutlaka cok zordur iki tane birden. Mutlaka bir tanesiyle ilgilenirken daha cok verici olabilirdiniz ama inanin ikiz olarak buyumrk onlara erkenden sosyal beceri de kazandiriyor, bu cok buyuk bir avantaj. Tek basina buyuyen cocuklar da farkli sorunlarla buyuyor simdi. Ailenin nazli bebegi olarak ana okuluna basladiginda kendini kurtlar sofrasinda da bulabilirdi Ben pozitif olmayi severim, kader inancim kuvvetlidir. Hep derim ki benim iradem disinda o an o olmussa ondan daha iyi bir secenek benim icin olmadigi icindir. Ikiz bebekleriniz varsa bence vardir bir hikmeti. Hayirla, huzurla buyusunler

Ağlayıp bir de tehdit eden türü var bende. Ben de o zaman sana şunu yaparım, yemeğimi yemem, eşyalarını alırım, kendimi hasta ederim vb şekilde cümlelerle böğürmece. Asla asla yapmam, yapmıyorum, ağlasın. Yapılabilecek şey içinse ağlatmam mesela atm ye gidip para çekmem ama yanımda para varsa mutlu olsun diye alabilirim.

O bitince ön ergenlik başlıyor Hiç hiç bitmiyor ki sendromları, ergen doğdular bergen devam ediyorlar.

Evet mesela 26 aylik birer çocuk için arkadaşlik ilişkileri yerinde bu aylarda bir başka çocuğu kabul etmezken birlikte şuan evi başıma geçiyorlar çok şükür varlıklarına ikisini de çok seviyorum bu günlerde geçecek diyorum. Sizi takipteyim okuyorum konulara yorumlarınızı ve teşekkür ederim bayağı iyi geliyor yazdıklarıniz

Benimki de bana yapışık. Wc hariç her yerde benimle. Dediginiz gibi her türlü boyası, oyun hamuru, oyuncaklar vs var ama hiçbiri bensiz olmuyor nedense boş bile otursa ben de onunla oturacağım. Bunu kabul etmiyorum devamlı her şeyde ben olamam ama sonu gelmiyor. Krese gidiyor diye boyke sanıyordum yazın evdeydik yine aynı

Çok şükür kızımla kıyas etmekten yavaş yavaş uzaklaşıyorum hatta kıyası bıraktım diye bilirim bu kıyas en çok beni yordu. Sadece oğlum olsaydı bence ben çevre ile kıyasa koymazdim. Hiç dikkatimi de cekmezdi gelişimsel olarak ne kadar hızlı ne kadar yavaş diye. Beni de oğlanı da bu küçük fındık faresi bitirdi fındık gibi bir kız ama çok acayip bir şey. Oğlum bence bu kıyas işini kafamda bitirmemle açılmaya başladı. Çünkü şuan algısı bayağı iyi. bütün komutları alıyor. Babasıyla kendi aramızda konuşmalarımizi da takip ediyor kendiyle ilgili kısımları varsa tepki veriyor. El ısırma sönecek gibi onu da aşarsak çok şükür diyeceğim. Aslında tek derdim algılarını açmak. Etkinlik yaptırmak, kitap okumak, yada kitap üzerinde var olan etkinlikli setleri almamdaki tek temel düşünce algılarını açabilmek. Bunda eksik kalıyorum düşüncesi iyi gelmiyor. Tek bebeğim olsaydı kafamdan geçen her şeyi yapabilirdim diyorum. Her şeyi ucu ucuna yetiştirirken bunu da vermeliyim bunu da kazandirmaliyim. Şunu da öğrenmeleri gerekiyor bu alışkanlıkta olmalı derken çok daha yıpranıyorum. Bu kış sonrası her şey çok daha iyi olacak diye Umut ediyorum. Dediğiniz gibi artık bol sohbet ve bol kudurmali, yastık savaşli, yuvarlanmali geçiyor zaman. Yarın okullar açılıyor birkaç haftaya düzen ancak yerini bulur. Sonrasında daha iyi oluruz diye temenni ediyorum. Sosyal medyaya da artık takılmıyorum eskiden çok bakıyordum şimdi umrumda değil kim ne yapıyorsa yapsın modundayim.

Gecen WC ye girdi ben de içeride olacağım bensiz kaka da yapılmıyor tabiNeyse maşrapa ile bacağıma su döküyor, yapma diyorum yapicam diyor, yapma o mikroplu diyorum yapicam diyor. Bir kez daha yaparsan wc den cikicam dedim yapicam dedi ve yaptı ben de çıktım. Kakayi bıraktı WC den çıktı peşime geldi apartman inledi gece gece Hem de yarım saat flln. Sonradan pişman olsam da artık onu sevmeyeceğimi bana anne dememesini söyledim Belki dovsem ondan iyiydi ama söyledim sabrım aşırı taşmisti. Purpplee Süper women Anneler

Ben psikoloji egitimi almis biri olarak soyluyorum. Her seyi psikolojj ile aciklamak ve sadece psikolojinin yol gostericiligi ile ebeveynlik yapmak bizim toplumumuza uyumlu bir sey degil. Psikoloji bati kulturunde sekillenmis bir bilim daha cok. Psikolojide tavsiye edilen bireysellik, kisisel alana sonsuz saygi gibi kavramlar bize yabanci. Cunku biz cocugu kucagimiza alip mincira mincira sevmeden yapamayiz. E ama boyle sevilmeyi bakalim cocuk istiyor mu? O an annenin cocugu sevmek icin uyguladigi bedensel guc, yeri gelip sevgiyle totosuna vurdugu saplak cocugu sinirlanmis, edilgen ve caresiz hissettiriyor. Mu? Bence degil. Her seyi psikoloji baglaminda dusunerek hareket eden anne bana kalirsa daha cabuk tukeniyor. Cunku her cocuk pedagojik ogretilerde cizilen yollarda yurumeye uygun olmuyor. Ne yapsin bu anne. Bagirmamak adina kendi ruh sagligindan mi olsun? Ama o zaman yine cocuga dönmüş olmuyor mu hesap? Ben psikolojiyi cok onemserim ama icgudusel ebeveynlik, kar zarar hesabi, kosullara uygunluk ve totalde mutlulugu daha cok onemsiyorum. Ayrica su psikolojide bir gercektir. Kritik olmayan konularda bir parca psikolojik zorlanma yasayan insanlar daha guclu karakter gelistirirler. Hayatta karsimiza cikan her zorluk kritik olmadigi muddetce bizim sahsiyetimizi buyutur. Aman ondan incinmesin aman ona uzulmesin aman psikolojisi bozulur diye pamuklara sardigimiz cocuklar gercek hayatta gercekten basarili oluyor mu? Bence gercek hayata yeterince hazirlanmis bile olmuyorlar. Cunku hayat acimasiz, minicik cocuklar bile oyle acimasiz ki akranlarina karsi, insanlar kaba, sizi 3 cumleden fazla dinleyemiyorlar. Ara sira annesiyle catismak bence bir cocugu bunlara hazirlamakta cok etkili.

Tabiki de aksi düşünülemezdi

Of o kadar aynı ki Bir resim etkinlik vs yaparken yanından kalktığım an anneeee diye başlıyor bağırmaya Purpplee Süper women Anneler

Aynısını ben de çok yaşıyorum. Yapma dediğim şeye özellikle yükleniyor. Bir gün benim rujumu eline geçirmiş dudağını boyamış . Hemen silersem kıyamet kopacak diye biraz bekleyip öyle sildim silmeden önce de ruju sakladığı çekmeceden alıp başka yere sakladım. Sen ruju nasıl silersin diye yaygarayi kopardı ve sen şimdi görürsün diyerek ruju sakladığı yerden almaya gitti, baktı ki yok delirdi. Bunun krizini en az 40 dk çektim. Bu dönemlerde krizlere verdigimix tepkileri model alıyorlar diye sakin kalmaya çalışıyorum ama yıpranıyor insan.

Ne kadar guzel ifade ettiniz Aynı fikirdeyim. Bir kulture ait olmayan kodlarla cocuk yetistirmek ama ne yazik ki hic kolay degil. Bilmiyorum cocuk bolumundeki konulari takip edebildiniz mi hic. Annelerin bir cogu soyle diyor. Hic kimseye vurmamayi ogrettim cocuguma. Okula basladiginda kimseye vurma, biri sana soylerse ogretmene soyle dedim. Ama cocugum dayak yiyip yiyip geldi. Artik ben de ona diyorum ki sana vurana sen de vur. Bu durumun aynisini ben de yasadim. Sevgi dolu bir cocuk yetistirmeye calistim. Insanalara bakarken gozlerinin ici gulerdi kizimin. Parkta cocuklara bakar cocuklar guldukce kendi kendine sevinir o da gulerdi. 2 yasindaydi, 3 yasinda bir cocuk ev ziyaretinde kenarda yakalayip defalarca yuzune tokat atmisti kizimin. Kizim aglayamadi bile. Şok icindeydi. Ne oldugunu anlayamadigi icin kalakalmisti yavrum. O gun dedim ki sen hata yaptin. Sevgi dolu cocuk yetistirmek bu kulture uygun degil. Bugun 3 yasinda bebekten tokat yedi, yarin baskalarindan da yiyecek ve sevgi dolu yetistirildigi icin mutlu degil bilakis sevgi dolu yetistirildigi icin mutsuz bir cocuk olacak. Bununla yuzlesmek beni cok yipratmisti o donem. Cunku hayalinizdeki anneligi degil kosullariniza en uygun anneligi yapmak oluyor tek seceneginiz. Birinci sinifa yeni baslamis bir kucuk adamla gorusmeler yapmistim yillar evvel. Sinifta sinir krizi geciriyormus, siralari falan dagitiyormus ofke aninda, ogretmen bile tutamiyormus yerinde. Ama kucuk adamla konusurken hayran kaldim kendini ifade edisine, olaylar uzerindeki farkindaligina, durumu kronolojik aktarisina ve nedenleriyle aciklayarak hakli haksiz ayrimi yapma becerisine. Anneyle gorustum, cok saygili, kibar, cocuga karsili hosgorulu, aktardigina gore aile ortami sevgi dolu, kurallar demokratik isliyor. Abisi cocuga haksizlik yaptiginda anne babadan biri hakem oluyor, olayin ozetini geciyorlar, kim neden hakli kim neden haksiz olabilir diye cocuklardan degerlendirme yapmasini istiyorlar, cocuklar da bu degerlendirmeyi yapiyor ve haksiz olan kendini haksiz bulup ozur diliyor. Sahane degil mi? Kendi aile fanuslari icinde sahane ama topluma karistiginda malesef degil. Cunku 30 kisilik sinifta gunde en az 1 kisi cocuga haksizlik yapiyordu. Cocuk evdeki deneyinlerinden hareketle ogretmenine durumu aktarip hakemlik yapmasini istiyordu. Ogretmense her gun bir kac kere hakemlik vs ugrasmaya vakit ayirmak istemiyor, 30 cocuga okuma yazma ogretmeyi cocuklarin karakter ve sosyal gelisimlerinden daha oncwlikli buldugu icin bana sikayet getirmeyin diye cocugu susturuyordu. Bu yavrucak ugradigi haksizligin boyutunun farkindaydi, hakli oldugunu bile bile ogretmenin onu yok saydiginin da farkindaydi. Catismayi kendi kendine cozmesi icin tek basina birakildiginda dogru ya da yanlis catismayi nasil cozecegini bilmiyordu ve bu yuzden sinir krizleri geciyordu. Sinir krizi gecirdiginde anormal bir sey yaptiginin da farkindaydi ve tum bu durumlar onun basadebileceginden cok daha zordu. Oysa ailede hakki korunmadan, belki cogu zaman kanepe yastigiyla ayni pozisyonda aile uyeligi yapmis cocuklar haksizliga ugradiginda belki digerine vuruyor, belki tukuruyor, belki salak diyor belki ona kusuyor ya da umursamiyor ve o an kritik yaralar almadan cozuyordu catismalari.

Babada sizinle aynı fikirdeyim kalbim ısınıyor her cümlede

Çocukların sınırları olmalı, kuralları olmalı. Başı boş sınırını bilmeyen çocuk yetiştirilmesini doğru bulmuyorum. Bir akrabamiz çocuklar özgür olsun dedi, herşey serbest ve sinirsizdi. Şimdi ceremesini çekiyorlar. Kocaman oldular ama hala herşeyi isteme ve yaptırma. yapmazlarsa düşman olma ve beğenmeme başladı. Kadın başını duvarlara vuruyor neden zamanında sinir koymadım diye. Çocuklar varlığı da yokluğu da bilmeli. Paranın sınırlı bir kaynak olduğunu, her istediğimizi alamayacagimizi bilmeliler.

Çok bunsldigimda netten bu bir sendrom olabilir mi diye araştırıyorum.2 yaş,3 yaş bu defa da 4 yaş sendromuna uyuyor. Birebir aynı şeyler ve iki yıl sürüyormus

O kadar sorguladım ki kendimi, herhalde çok büyük yanlışlar yaptık da böyle oldu dedim. Meğer dehb varmış, dürtüselmiş Tabii internetten teşhis koymayın da bazen ne yaparsanız yapın olmuyor.

Naçizane eğitim sistemiyle çok ama çok çok çok ilgili olduğunu düşünüyorum. Bizler de bu rekabetçi sistemden geldiğimiz için çocuklarımız doğar doğmaz kendimizi bir yarışın içinde buluyoruz ebeveynler olarak ve daha ilk andan bu, çocuğa sirayet ediyor. Yurt dışında Hollanda'da yaşıyor dayımın çocukları orada doğdu büyüdü orada evlendiler şimdi çocuklarını da orada büyütüyorlar. Ne zaman gitsem en şaşırdığım şey çocukların yüzündeki saf mutluluk oluyor. O kadar mutlular ki... Gözlerinin içi gülüyor hepsinin, yatma saatleri belli kalkma saatleri belli hiçbir şeye itiraz yok, atıştırmalıklar ortada ama asla izinsiz yemezler, kendi aralarında kavga etseler kendileri çözerler. Dikkatimi çeken bir diğer şey de kendilerini çok güzel ifade etmeleri. Komşularının çocukları falan da öyle. Çocuklara birey olarak saygı duyulan at yarışında gibi koşturulmadıkları, özgür ve çocuk gibi büyüyebildikleri için sanırım. Ayrıca dışarıda da özgür rahat ve bir o kadar da kurallara uyan insanlar görüyorlar. Türkiye de ben gerçekten gözlerinin içi gülen mutlu çocuk inanın çok nadir görüyorum yok gibi bir şey. Çocuklar gece birlere kadar ayaktalar. Hele bir fenomen geçenlerde gece üçte canı çekti diye hamburgeciye gitmiş yanında daha bir yaşındaki bebekle benzinci köşesindeki hamburgercide sıra bekliyor. Ne düzen var ne bir şey çocukların hayatlarında. Mutsuz çocukların insanların sosyo ekonomik düzeyiyle ilgisi olmadığını da gördüm eğitimli ve maddi durumu iyi ailelerin çocukları da böyle maalesef. İsyankar, huysuz, tatmin olmayan çocuklar... Geçen aklımdan geçti ilgili olduğum ve anne olmak istediğim için buraya "Nasıl mutlu çocuk yetiştirilir?" Diye sormak istedim konu açarak sonra vazgeçtim. Çünkü eğitim sisteminden toplum yapısına kadar çok fazla değişen de var bu işin içinde, bireysel çabalarımız ve çocuğun doğuştan getirdiği karakter dışında. Açıkçası bir gün anne olursam çocuğumla ilgili tek hayalim gerçekten mutlu olması ve kendini bu dünyaya ait özgür biri gibi hissetmesi, geri kalanı onda, şöyle olsun böyle olsun hiç hayalim yok sadece mutlu olsun gerisi gelir. Ama Avrupa'da yaşayan bir ebeveyne göre on kat fazla çabalamak gerek belli ki mutlu ve sevgi dolu bir çocuk yetiştirmek için. Umarım başta eğitim sistemi olmak üzere birçok şey değişir artık güzel ülkemde de

Benim oğlum babasıyla dışarı vs giderdi şimdi ne olduysa gitmek istemiyor pek. Geçen marketten geldik ben poşetleri eve çıkarayım siz sitenin parkına girin dedim eşim tmm dedi oğlan bağlık çığlık eve geldi yapışıyor yA. Mesela odada o an boyama yapıyoruz ( 5 dk ancak zaten başka yapamayız ) susadım sen dur su alıp geliyorum diyorum anne anne diye bağırıp mızıldanıyor peşime geliyor bir daha aynı olayın başına oturamıyoruz o kadar verimsiz zaman geçiyor ki sanki böyle delireceğim

Yuzde 98 oraninda yapiyorum. Hayir dedigim yuzde 2 lik dilim için totosunuda yirtsa evete donmuyorum.

Algılaması çok iyi gerçekten söylediğiniz gibi sanki herşeyi yapacak anlayacak hissi veriyor. Acaba ben mi öyle hissettim diye düşündüm annem biraz zaman geçirdikten sonra siz böyle değildiniz bu çocuk çok farklı maşallah dedi kv de aynı şeyi söylüyor hep Ama tabi öyle olmuyor sanırım fazla beklentiye giriyoruz fark ediyorum ama biraz olsun yA biraz olsun anlasın istiyorum mesela robota vurma giyince vurmasın artık diye düşünüyorum. Arkamı döndüğüm an yapma vurma dediğim robota yeniden vuruyor deliriyorım artık 30 saniye önce anlattık ya