Yahu çok tatlısınız, güldüm çoğu kez ama üzüldüm de çünkü belli ki yoruluyorsunuz. Kuzenimin çocuğu da kolikti, yeni yeni kendine gelir oldu 13 aylık o yüzden sizi gözümün önünde canlandırabiliyorum... Keşke şöyle arada bir 2-3 saat size gelip hal hatır soran bir eş dost olsa bari kafanız dağılır

Tuvalet kısmı da dahil pek çoğunu yaşadım ve yaşıyorum. 3,5 yaşında ve en iyi ihtimalle haftada 1 kaka yapıyor mesela. Saatlerce ağlayarak, ağlamaktan evin farklı noktalarına kusarak, kendi de ter içinde kalıp helak olarak yapıyor... Yediği şeylerin çeşidi iki elin parmaklarını geçmez. Kendi kendine uyumaz, gece bizden ayrı yatmaz. Yatarken tekmeler, kendi üstünü örttürmediği gibi bizim üstümüzü de açar. Eşyaları, oyuncakları kırıp dökmeye, evin her yerini dağıtmaya, karıştırmaya bayılır... Bu sene anaokuluna başladı. Sabah 8-akşam 5 arası evde olmuyor. Felaket özlüyorum, yanımda olsa da koklasam, öpsem, mıncıklasam diyorum. Ama saat 17:15 itibariyle beni çıldırtmış oluyor, sabah olsa da okula gitse diyorum bazen Sonuç olarak bazı modeller böyle...

kıyamam sıze allah yardımcınız olsun 9 aylık bı kızım var dedıklerınızın hıc bırını yasamadı hep sakın bı bebektı ılk dıslerı cıktıktan sonra sımdılerde sesınıde farkettıgınden dolayı habıre bagırma cabasında oyun olarak o bıle garıp gelıyo bana napıcagımı bılemıyorum sızı okuyunca kızıma sukrettım sıze de dua ettım rabbım bıran once sakınlesmesını nasıp etsın

Benim oglum anlattiklarinizin katmerlisiydi.. Herkes cocugunun bebeklik gunlerini arar, ben gitsin gelmesin diyorum cunku suan oglumla cok mutluyum. Kivama gelmesi 3,5 yasinda oldu, 3 yasinda duzelir gibi oldu sonra kardes geldi filan derken simdi bin sukur cok sukur super bi abi. Oglum sabahtan aksama kadar araliksiz aglardi ki 2 yasinda cocuktu. Disarda yerlerde surunurdu, bagirirdi ve isin kotusu herkes beni suclardi.. sen nasil annesin de bu cocuk boyle.. bas elestiren de esimdi.. Kizimsa oglumla alakasiz bi cocuk. Sanki ikisi kardes degil, beni zorlamayan kendi halinde bin sukur. Yemek yemesine bu kadar takilmayin, bnm oglumda yemezdi, yasitlarindan hicbir eksigi yok. Ve acilen annenizle arayi duzeltin. Oyle nimet elle tepilir mi? Bn yurtdisindayim, iki cocukla kimim kimsem yok ve keske yakinimda bi aile buyugum olsaydi.

Ne ara konu actimda icimi doktum ben yaaaa

Cok fenaymis yaw

Ay yok ilk bir kaçına hak verdim. He bu da var bu da var dedim ama bir yerden sonra kalakaldım. Kız o ne zor bebek öyle. Yok anam ben şikayet falan etmem. Allah çarpar mazallah :) Allah sabır versin sana :) Ama geçecek be. Öyle öyle 1 yıl geçmiş bak. Benimki de 2 buçuk aydır tam yürüyor. Kucaktan insin kollar rahatlasın dedik de bu sefer dağcılık kariyerine yöneldi. Bildiğin duvardaki peteğin üstüne çıkıp yürümeye uğraşıyor..

Benimki de acayip dağitiyor herseyi Her odada hemde ama hic bantlamadim Keyfince dagitiyor sonra icimden söve söve topluyorum :) sonra kendime sovdugume farkina varip susuyorum Gunde bir kac kez topluyorum son turu babaya birakiyorum o gelince topluyor :)

Valla arkadaşlar bu sıralar çocuk düşünüyordum, şu an far görmüş tavşan gibi ekrana bakıyorum. Allah yardımcınız olsun

Tabiki de durulacak. Bana herkes derdi, kucukken burundan getiren erkek cocugu buyuyunce duruluyor diye, gercekten inanmazdim. Benim oglum durulduysa herkes durulur. Annem ve babam bigun bnm sipayi parka goturduler, cok kucuk degil nerdeyse 3 yasina girecekti. Oyle bagirmis, oyle tovbe Yarabbim anirmis ki, parkin karsisinda oturan apartman sakinleri balkona dokulmus, bi adam tehdit savurmus hatta sizi polise veririm alin su cocugu surdan diye. Eve geldiler bizimkiler kipkirmizi, annem agladi aglayacak. aksam bagir bagir bi hal olurdu, sebep yok. Ac degil susuz degil oyun oynaniyor vs. Bigun esimin agzini aramislar, cocuk hasta mi niye bagiriyo diye.. sanirsiniz iskence goruyo essek sipasi. Bunlari yaziyorum inanin iyi hissedin diye. Cok sukur karakolluk olmadan buyuttuk 2 -2,5 sene sabir. Yeterki saglikli olsun. Konusmaya baslayinca o halleri kalmiyor hatta tadindan yenmiyor.

Çok samimi olduğum tek dostum var öyle hani rahat takıldığım, kızcağız da çalışıyor yani. Herkes çalışıyor kuzenlerden de, millet işinde gücünde, ayıp olur gel bebemi az eğle desem.

Ben de bazı çekmeceleri ona bıraktım o dağıtmanın keyfine varsın, ben de huşu içinde tekrar tekrar katlamanın.. Dün gezmeye gideceğiz diye çanta hazırlarken boş bıraktım odaya geldim ki kendi badi çekmecesini yere boşaltmış eseriyle övünüyordu..

Merhaba ruh ikizim. Ne tuhafki annelerimizde ruh ikiziymis. Benim kizimda 16 aylik. Asiri aglamasi, tutturmask yoktur, ilgisi cabuk dagilir. Amaa diger soyledigin her sey bizim icinde gecerli. Kafamda deli deli sorular. Yemeden nasil yasiyor? Bu meme bagimliligi ne olacak? Binlerce defa ev toplamaya ne zamana kadar devam edecegim? Artik kollarim cekmiyor, gun icinee kucagima almamayi nasil saglayacagim? Bunlari cok uzun sure sordum kendime. Cevap alamadim. Esim 6da geliyor. 6ya kadar evde basicak yer olmuyor genelde. Ben sabah 7de basliyorum evi toplamaya. Son yarim saatte ultra guc moduna alip evi toplayip kapatiyorum odalari. Esim gelince her yeri tekrar aciyorum ve tekrar dagitiyoruz. Sonucta o toplu gordu mu, gordu. Yemesine bi duzeni olsun diye cooook ugrastim. Basardim da. Ama bu azi disleri bizi bitirdi. Son noktayi koydu. Meme disinda cok bir seu yok bogazindan gecen. Annen yardim etmeden daha rahat olucaksin emin ol. Annemi haftada 1 gorurum. Yarim gun. Daha kimseye birakipta bir yere gitmedim kizimi. O kadar soz haklari olmasini istemiyorum cunku. Sonuc olarak beben anormal degil. Sende degilsin. Bagirmak asla cozum degil. Engellemekte. Raflarinin ve cekmecelerinin bir kismini karistirmasina izin ver. Gerisini yasakla, ogreniyorlar rahatlikla. Uyurken kendinle ilfilen sadece. Cay kahve kitap dizi ne varsa artik aklinda. Bol bol muzik dinleyin dans edin, yor bebegini. Hala sonuca gelemedim. Suan geliyorum. Geciyor. Buyuyorlar. O haylazliklara guldugun vakitler yanina kar kaliyor, kizip kacirdigin vakitlerde pismamligin oluyor.

kizim 17 aylik ilk zamanlar aynen yasadiklarinizi yasadim surekli o agliyor ben sinirlenip bagiriyordum. yardim edece k kimsede yoktu. yapayalniz bi sehirde surekli evde ne gelen var ne giden ve boyle bi bebekleydim. o inatlasiyor bende onunla inatlasiyordum. sonra 7 ay oldu bi durdum ben napiyorum ya dedim. o bi cocuk ve ben cocukla cocuklasiyodum bilmeden. sonra kendi kendime soz verdim ne yaparsa yapsin ses etmiycem. basardim da serbest biraktim tabiki belli sinirla icinde. eskiden her gittigimiz yerde herkes ayy ne kadar yaramaz agliyor surekli derken su an herkes inanamiyor ne kadar uslu bi cocuk diyolar. ha uslu pisirik degil cokta sosyal bi cocuk. yani diyecegim o ki o bir bebek bunu kabullenin once inanin daha kolay olacak hersey.

Ah gangstam gunlerdit aklimdasin bi mesaj bile atamadim kendi telasimdan Kiyamam yaaa zor gunler geciyor, ama gececek, duzelecek Ben uslu bir oglan anasiydim, bana herkes tadini cikar seninki gibiler sonradan aziyor diyordu sacmalamayin cocugun karakteri bu diyodum meger onlar sacmalamiyomus ben basima gelecekleri bilmiyomusum, brnimki de okula baslayinca azdi ama ne azmak O yuzden seninki de bikac sene sonra durulacak diyim, azicik sık disini, cok zordur tahmin edebiliyorum Acaba oyun grubuna falan mi gotursen degisiklik olur oglana da sana da Bol sabir diliyorum kuzum

Aminn inşallah. Şöyle plastik kaşık çatallar falan koysan çekmecelere nasıl olur acaba. Kevgir kaşık falan:) herkes geçiyor bu yollardan biz de geçeceğiz öyle düşünmek gerekiyor eski rahat günlerimi hiç getirmemeye çalışıyorum aklıma geçecek diye telkin ediyorum sürekli. Bol sabır diliyorum ben de Edit: parmaklarını sıkıştırıyor demişsin dikkat etmedim pardon ozaman haklısın kitlemekte:)

Gece nadiren uyanır, insan arar yanına. Yanına yatınca kaldığı yerden uyumaya devam eder gece uykusunu. Ondan yana rahatız en azından, dilimi ısırayim. Eşimin eve gelişi 9u bulur.

Senin bebe x 5 = benim bebe 3 yaşına kadar yolu var diyorlar, 3ten sonra rahat edersin korkma .. e bu durumda benim 1 yılım kalmış.. sana kolaylıklar diliyorum :)

Yazın yazın, gözümde çok tatlı bir yaramaz canlandı, zevkle dinleriz

Geçer zamanla merak etmeyin. Yemek olayında da benim kızım çorbayı yiyemezdi mesela, çok dikkatle azar azar yedirirdim ama öğürürdü. Anaokulunda yemeye başladı. Çeşitleri fazla tutar, kemik sularıyla yapardım çorbalarını. Sevmedikleri yemekleri bırakır, başka hazırlardım sizin gibi. Ama geçecek diye düşünün, yarın bugünden iyi olacak, diğer gün daha da iyi. Küçüklüğünü özleyeceksiniz bile. İnsanlara anlatmayın, bize yazın. Evlenmek üzere olan bir genç kızın, çocukken nasıl misafirlikte altına kaçırdığını konuştuklarını duydum, saçma sapan insanların saçma sapan hareketleri.

Ben seni anladım. Bende klonlandığımı hayal ediyor, birisini sahile balık ekmek yemeye, diğerini yatağa uyumaya gönderiyordum Benimkiler üç taneydi,3cüsünün ilk aylarında 2sinini tuvalete alıştırıyor,1cisine faaliyetler yaptırıyordum. Fakat düşünüyorum da, senin kadar bunalmadım yine de. Allah kolaylık versin. Çocuğunu şikayet etmiş gibi üzülme sakın. İnsan yalnızca paylaşmak istiyor. Fakat şu anda yemediklerini zamanla daha iyi karşılayacak. Ondan emin ol. Kardeşimde fasulye filan ezip çocuğunun köftesine karıştırıyordu. Acele etmemesini, söylenildiği gibi hepsine birden alışamayacağını söyledim. Şimdi bir çoğunu yiyor. Aşama aşama bunlar.

Kız konularını hep okuyasım geliyor ama hep üşeniyorum bacım kitap yazaydın

Ne çektim o sarı inadından ben de ah ahh geçmişe gittim resmen. Şu an sarılık ve inat evrimleşmiş şekilde ödev yapmamak için bana bakmakta..

Evet benimki de kesinlikle hiçbir çorbayı yemiyor. Biberona da koydum, kaşıkla da içirmeye çalıştım, ekmek banarak da denedim imkanı yok. Artık ben de çorbaları krep yapıyorum, kah peynirle domatesle karıştırıp ekmekle kamufle ediyorum, kah çöreklere, böreklere, köftelere... Öyle yiyor bin bir zahmetle. Aynısını ben de yaparmışım Çok dua ettim, annemin anlattığından, bana çekmesin diye. Babası da o kadar uslu bir çocukmuş ki yani, anlatırdı kv, hayretle dinlerdim. Yok, yemek seçme huyu bana, ağzında biriktirip tükürme huyu teyzesine, inadı dedesine, tilki uykusu anneannesine... Sülalede kimde ne arıza varsa, Voltran gibi çocuğumda toplanmış. Buralardan bol bol dinlersiniz bana hey heyler geldikçe, açılışı da yaptım, yazar dururum artık her yeni derdinde. :/ Teşekkürler okuyup, yorumladığınız için. Yorumlar iyi geldi, rahatladım.

İnatlaştığım yok ki, evin içinde her yer onun. Salonumun halini görseniz, oyuncakları, dolaptan çıkarıp taşıdığı kap kacak, giysiler... Oynasın yeter ki kendi kendine, her şey önüne serili. Şu zamana kadar bağırmadım, hatta sinirlenmedim bile, oynattım ettim, her seferinde de anlasın-anlamasın tane tane açıklarım, konuşmasına da katkısı olsun diye. Ancak git gide dozunu arttırdı. Uyarıyorum, inadına gidip yapıyor. Eğilip karşısına oturup güzel güzel anlatıyorum, dokunmasına izin veriyorum mesela, tamam bak işte böyle, merak ettiğin için gösterdim, artık ellemeyelim buna vs vs anlatıyorum. I-ıh. Olmuyor. Zaten çocuk olduğundan göz yumuyorum ya. Bir kez bağırdım, onda da artık 1 senenin ardından... Her gün kesilmeyen bir uluma, ağlama... Bana da geldiler o an. . push ; esergry Nirvana Anneler

Cocuguna "bebe" diye hitap edenlerden irite olan bir tek ben miyim? G

Yok emmiyor. Ağzında biriktirip tutup çıkarıyor işte, tükürme dediğim o esasen. Evde köşeleri koltuk arkalarını seçiyor bunun için de.

Amiin.. İyice bi gez doy hayata. Sonra artık şansına ne çıkarsa :)

Herkes çalışıyorsa zor tabii, eş nasıl? Geç mi gelir eve, geceleri falan uyanıyor mu hala sizinki?

Su an yazdiklarinizi 16 aylik kizimin dagittiklarini toplayarak okumaya calisiyorum. Benimki oyuncakla da oynamiyor, koltuk minderlerini yerlere atmak dolaplari karistirmak, kumandalari kirmak en sevdigi hobileri, bir de aksama kadar coraplarini kac kere cikariyor bilmiyorum ayaklari ciplak vaziyette geziyor. Ben 16 yasinda abisi oldugu icin 10 dakika kadar ona veriyorum ama oda bu kucuk canavara fazla sabredemiyor. Cocuk buyutmek zor. Bir de benim 3 tane Allah hepimize kolaylik versin. Aminnnnn.

Çocuk markette dolap kilitleyiciler var aldınmı bilmiyorum pratik görünüyordu çocuk güvenlik bölümünde

Ayni benim kızımı anlatmişsin benimkide kolikti neler yaşadım neler. 4 saat kesintisiz ağlamadan sonra acile atmiştik kendimizi kesin bişey var diye doktora anlatırken ağlama krizine girmiştim Şu an 7 aylık ve gün boyu yapişik geziyoruz öyle oturt oyıncaklarıyla oynasın falan yok hayal yani. Gece on kez kalkar hala inan doğduğu günden beri uykumu alamamişimdir. Eminim yürüyünce seninki gibi olacak. Yapacak birşey yok bazı çocuklar böyle demekki. Alışmak lazım sanırım yada relax olmak. Çekmeceleri boşaltmani tavsiye ederim onun yetişebildiği öyle okumuştum bir yerde ki merakını gidersin. Sevdiği oyuncakları boş pet şişeleri koy:) dilerim şu günleri gülerek anlatacağımız günler de gelir

Tukirmesi cok enteresanmis hic duymamistim Emiyor mu hala? Yokuspokus

Arka ocakları kullanıyorum zaten, boyu yetişiyor ön tarafta saplara parmak ucuna kalkıp Odaları baya yoluna koydum, birkaç masa kenarı var sivri, ilk fırsatta onlari da kaplayacagim. Oldukça aksiyonlu olacağına eminim. Balkonlar alçak, esas oraya ilave korkuluk lazım. Ayh.. Yokuspokus

Amin. 2 yaş kreş... Bilmiyorum, artık o zaman düşünürüm onu da. İnşallah düzelir. Denas14

8. aydan sonra uyku düzene girdi benimkinin, yatak odamın ortasında duvardan duvara salıncak var ancak öyle uyuyor işte. Oynayacağı dolaplar ayırdım, boş çekmece ve dolap pek ilgisini çekmiyor. Çekmece başında da bekliyorum ara ara, parmaklarını sıkıştırmasi an meselesi... İnşallah gelir, sana da bol sabır diliyorum.

cennet bu yüzden annelerin ayakları altında galiba. Allah sabırlar versin. seneye kreşe yollarsınız yarı zamanlı eminim o zaman böyle olmaz düzelir.

Memur dağcı olsun bizimkiler. Masabaşı işi yaparken düşünemiyorum masanın üstünde amuda kalkarlar kesin..

Senin de işin başından aşkın zaten canım, konuşmasak da aklımdasın. İnşallah düzelir, düzelsin... Oyun grubu, bilmiyorum, kendimi bi kılığa sokabilsem, kuzenlerin bir yaş büyük çocukları var, onlarla buluşturacagim yeniden, ama şu son zamanlarda hele, bir hafta ormanda kalmış gibi pasakliyim. Yemesi hepten zorlaştı. Her yere tukurmesi filan.. Yokuspokus

Dişler de ayrı dertti zaten... Aynen, biraz bakınca söz hakkı oluyor. Hani desin yine, kulağımı tıkar geçerim. O da seviyor torunuyla vakit geçirmeyi, oğlan da seviyor, hep beraber oynuyorlar filan ama işte, tikli kadın, her şey mesele. Pencere açık mesele, kapalı mesele, çocuk ne giymiş mesele, giymemiş mesele vs... Sonra da tonla laf... Oynuyoruz gün içinde zaten, dans da eder, parmak şıklatmaya çalışır hatta, içinde plastik kap kacak olan ve birkaç giysi dolabı açık mesela. "Burada oynayabilirsin" diyorum. Ama çocuk gidip cam kavanozların olduğu dolabın önünde ağıt yakıyor. Geçecek... İnşallah...

Bu nasıl bi yorum ya kahkaha attim Kızlar Allah yardimciniz olsun, kolaylık versin

Selam hanımlar; Şu güzelim, romantik sonbahar günleri tatlı bir serinlikle buluşmuşken, şimdi tam gezmeler tozmalar ohh... İyisiniz umarım. Ben de aynı sonbahar günlerini, evde bebeyle delirerek geçiriyorum-bazen de sokakta bebeyle delirerek. Biraz yazayım, şikayet edeyim çocuğumu da rahatlayayım dedim, benzer durumda olanlar "Geçecek, sabır, çocuk işi zahmetli iş bak bilmiyor muydun sanki, düzelir, bebe bu türlü türlü huyu olur, normaldir, kız bırak dağılsın ortalık amaan" filan desinler, kendilerinden, kendi hayatlarından kesitler paylaşsınlar, ben de şu dünyada tek çocuk büyütmeye çalışanın ben olmadığımı hatırlayayım istedim. Baya oluyor, annemle yine ve yeniden takıştık. Çocuk üzerine direktiflerinin dozunu arttırıp, eleştirinin tadını kaçırınca, ben de "Artık hiçbir yardımını ve çocuk ile ilgili tek cümle konuşmanı istemiyorum" dedim resti çektim. Gurur da yaptım ve bir saatliğine bile olsa artık anneme bırakmıyorum oğlanı. Anlayacağınız , yeni yürümeye başlamış meraklı ve sürekli depar halindeki bebemle, sıfır mola mesaisindeyim günlerdir. Eh çocuk yürüyünce, evde hiçbirimizin totosu yer göremez oldu pek tabi. Bugün bile dolaplar kaç kere deşildi dağıtıldı toplanıldı, sayamadım. Çoğunu bağladım-kilitledim ya da bantladım artık. Ancak açmak istediği dolabın karşısına oturup ağlayıp duruyor, zorluyor, vazgeçmiyor çocuk... Sonra onu unutturmak için başka şeylere dikkatini çek vs... Gün içinde kaç kez tekrarlanıyor bu merasim inanın bilmiyorum, bağırmamak için dudaklarımı ısırıyorum bir noktadan sonra. Bir diğer sorun, yeme içme sorunu... Bazen öyle gün geçiriyor ki "Bir çocuk açlığa bu kadar nasıl dayanabilir?" diye kendi kendime soruyorum, anlayacağınız aç da bıraktım yemesi için, yemiyor. Yemek istemediğini kesinlikle yemiyor. Bu yüzden de çocuk düzenli beslensin, öğün yesin diye aralıksız bir şeyler pişiyor evde; onu beğenmedi şunu yap, bunu yemedi öbürüne kat, şunu yarım bıraktı hadi bundan krep yap, sote yap, ekmek yap öyle yer belki vs vs... Bugün pirinçli çörek yaptım mesela. Sürekli, bitmeyen bir pişirme işlemi, bitmeyen bir bulaşık makinesi yerleştir-yıka-kurula-kaldır işlemi... Bitmiyor... Off... Benim bebe kolikti, 4-5 ay kesintisiz ağlamaları vardı, rahat bir 5 saat ağladığını bilirim her gün. O süre zarfında yanımda annem ve eşim olmasa, sanırım delirirdim. Psikolojik olarak yeni anne olmuş bir kadını bitiren bir şey, her gün beş saat kesintisiz ağlama sesine maruz kalmak ve teselli için kendini parçalamak her insanı bayıltacak stres seviyesine getirirdi muhtemelen. Ben öyle oluyordum şahsen, 2 kere filan bayılmışımdır herhalde bu 5 aylık süreçte. Yaşamayan bilmez, kimse de yaşamasın ya... Bu kadarını yaşamasın. Neyse, o süre boyunca mecburen kucak-meme yapışık hale geldik. Göbek fıtığı vardı, daha fazla ağlamaması için artık neler yaptım, ne hallere girdim... Uzun hikaye... İçim şişti aklıma gelince yine. Güya çocuğu serbest, bağımsız yetiştirecektim; evdeki hesap çarşıya uymadı, bebem etek bebesi oldu iyice. Kucaktan indik eteğe yapıştık şimdi. Dolap karıştırmadığı ve ağzına doldurduğu lokmaları koltukların arkalarına tükürmediği zamanlarda, paçama tutunur ve sürekli çekiştirir, çoğu kez kucağa alıncaya kadar da uluyarak ağlar. Bu ağlama seansları eşliğinde yemek pişirir, tuvalete girer, ortalık toplar, temizlik filan yaparım. Kucağıma almayayım diye çok direniyorum, ağlayıp ağlayıp susacak nasılsa diyorum ama susmuyor. Hali hazırda ağlama şiddetinden iki lokma yediğini de kusuyor. Mecbur artık kucağa al, gezdir, teselli et, kucakta yeniden yedirmeye çalış kuşları böcukleri göstere göstere vs vs... Kollarım bir noktadan sonra taşımıyor, gittikçe ağırlaşıyor. Bu 13 aydır böyle... Kollarım pehlivan koluna döndü. Akşama eşime zor yetişiyorum, benden oğlanı devralınca artık masayı hazırlama işleri iki muhabbet, vs derken uyku saati, uyku öncesi kaka faslı, bir de onun tesellisi filan... Gangstanın cesedi evin yatakodası kıyılarına vuruyor, bir iki sevişebilirsek ne ala... Hah, nasıl unuturum, bir de tuvalet sorunumuz var, bitmek tükenmek bilmeyen. Doktora ayrı götürdüm, ebe hemşireye ayrı sordum, pedagoga ayrı sordum. "Kimi çocuk yapar böyle, erken farkına varır vücudunun, kaka yaparken korkabilir, vücuduna bir şey oluyor diye, öfkelenebilir, ağlar, kendini sıkar vs; siz mümkün olduğunca sakin kalmalısınız, kesinlikle bağırmayın, "Rahatla kuzum, izin ver çıksın canım, yanındayım ben" falan filan teselli verin." dediler. Zaten öyle yapıyorum ama o kadar yıpratıcı bir şey ki... Doğduğundan beri totosuyla bi derdi var çocuğun, olmayacak yav toto olmayacak onda, kaka yapmayacak. Her tuvalete çıkacağında kendisini öyle bir kasıyor, kilitliyor ki dizlerinden çekmek, oturur pozisyon aldırmak imkansıza yakın. El kadar bebe dersiniz, ne kuvveti olacak dersiniz belki ama eşim bile zor tutuyor çocuğu, o kadar kuvvetle kendini sıkıyor, ter içinde kalıyor, kendi kendinin de canını yakıyor üstelik. Dışkısını tutmaya çalışırken küçük bir basur bile çıkarmıştı. Sürekli gözüm her yanında olduğundan çabuk fark ettim doktora gittik; dışkısının kıvamını kontrol altında tutabilmemiz için şurup verdi. Çünkü kendisi yapmamak için kastıkça ve yapmadıkça, kabız ediyor kendi kendini. Şükür ki totosu düzeldi, kalmadı bir şeyi ama işte gün aşırı filan şurubu verdikçe, diyorum kendi kendime "Yedikleri yarar mı ki böyle?" onu da dert ettim kendime. Her gün her gün, her kaka memleket meselesi... Bir de kesinlikle çocuğa ayakkabı giydiremiyoruz. Giymiyor. Ayaklarını yere vuruyor, yürümüyor ve oturup yeni bir kesintisiz ağlama seansına başlıyor. Önümüz kış, havalar git gide soğuyor, ben ne yapacağım bu çocuğu artık bilmiyorum. Çarık çorap aldık bari onu giysin, mümkün değil, yine olay... Patik aldık onu giysin, yine olay... Artık çift kat çorap giydiriyorum ne yapayım. Ne biçim bi cinsliktir bu çözemedim. Her şeyi deniyorum, sarı inadı mı denir nedir bu, erken 2 yaş sendromu mudur bilemedim. Evi iyiden iyiye ele geçirdi, yönetiyor, oynatıyor parmağında. Tüm bu hengamede günlük 1-2 saat dokunulmadan dinlenirdim annem yardımcı olurdu da. Şimdi onu da elimin tersiyle ittim. Yani sürekli sürekli söylen söylen, zaten çocuk tepemde, 2 saat için çekemem ya dedim, o kadar eleştiriyor ki... "Çocuğu üşütürsünüz, yok o pencereyi kapatın" vs vs... Ya evin havalanması lazım! Neyse bu en basiti, kadının huyu, anlamıyor, anlatamadım bir türlü. Benden sonra kardeşim ve babam da demiş artık "Bi çeneni tutamadın değil mi?!" diye. "Ne söyledim ki ben?" olmuş yine. O bir şey söylemez zaten, ne söyler ki o. Sanki her şey güllük gülistanlık, çocuk süper sorunsuz, bi penceremizin açık olduğu dert. Bakıcı alayım desem, kendi bebeme ben zor katlanıyorum, elin kadını bağırsa, iki vursa; garibim derdini de anlatamaz, zaten sorunlu çocuk iyice mahvolur. Bu riski de almak istemiyorum. Neyse... Her çocuk böyle değil, biliyorum; dozunda nazlananlar var; bir iki ağlayıp yüz verilmeyince susanlar var. Kusana kadar saatlerce ağlamak nedir ya, önceden oturur ben de ağlardım, şimdi dudak ısırıyorum, diş sıkıyorum ilgilenmeyeyim, bağırmayayım çocuğa diye ama geçen hafta 13 ayın ardından artık bağırdım. Onda da içim paramparça oldu "Bağırdın da sustu mu, anladı mı bağırdın da sanki" diye kendimi yedim. Tv açtım oturttum önüne artık, bir saat öyle dağıldı ilgisi. Ben bu çocuğa bundan sonra hep tv mi açacağım, başka çaresi yok mu? Yine geldi beni çekiştiriyor şimdi, peşimde zaten sürekli, uykusundan uyandı ve sırıtıyor "Nerede kalmıştık?" der gibi bakıyor. Babam aradı, o gelecekmiş. Gelsin de azcık dede dedeee diye ona sarsın, yıldım. Annem kendisi gelmiyor şimdi ya, babamı mı yolluyor napıyor; "Ne alemdeler, oğlana yediriyor içiriyor mu bak bakim" filan gibisinden. Amaan. Daha ne kadar sürer böyle, kene gibi... Kendi kendine oynamaya alıştırmaya çalışıyorum; 5 dk... 5 dk en fazla... Sonra yine yanımda, kucağımda, eteğimde, sırtımda, omzumda, kolumda, bacağımda... Beni klonlasalar ne güzel olurdu, şöyle her odada bi tane benden olsa, çocuk her odada gitse öbürüne yapışsa birer saat... Oof off...

Benimki Allahtan biliyor dağınık olduğumu iyi yapiorsun canım en azindan düşüncelisin

Ne yapacaksın? Her işin olduğunda tehlike saçacağı odanın kapısını arkandan kapatıp onu en azından gözünün önünde tutmaya çalışacaksın. Tabi yapma oğlum/kızım nidalarıyla.. Ocağa yemek koyarken aksiyonun dibine vuracaksın..

Yok böyle kuzendir, yakın arkadaştır daha çok samimiyetiniz olduğu insanlar diyeyim. Öyle insanlar ayıp aramaz hem gelir bebeği sever hem sizi biraz rahatlatır hem böyle psikolojinize iyi gelir. Vallahi yakın olsam gelirdim

Plastik kap kacaklarin olduğu dolaplar oynuyor zaten. Bi de boş bir cekmeceye oyuncaklarını dolduruyor filan öyle takılıyor. Ama kavanozlu dolaba, buzdolabına ve deterjanlarin olduğu dolaba takmış durumda. Unutturuyorum bir şekilde işte ama her gördüğünde yine o dolap açılacak, öyle... Geçecek..

benim kedim var bazen o bile yıldırıyo miymiy. buna can dayanmaz herhalde 2 yıl diyordum kendime 5 yıla çıkardım çocuk planını :))

Gelen giden olsa, onun ağırlaması da ayrı dert olur, rahat ettiremedim, kafası şişti diye hayıflanırım.

ay ben çocuğunuz 2 yaşında sandım 3 yaşında verilmeye başlanıyor ya daha 1 yaşındaymış. 2 yaşında da verilir ama öğretmenlerin çok iyi ilgilenmesi lazım, biz kendimiz yediriyorduk 2 yaş grubuna yemek. ya da birlikte oyun grubuna gidersiniz.

Bana cocugun cok tatli geldi gel de bana sor diyorsun kesin.. kusana kadar aglamasi gercekten bir anne icin uzucu ve yipratici ne derdiniz var deme yiyonuz iciyonuz yatiyonuz ne istiyonuz bizden ikibucuk yasina yaklasmistir simdi benimkide cok dagitirdi esyalari cekmeceleri ben aman karsistirsin derdim keşfetme merak etme donemiymis pedagog oyle diyor hani. ee toplayan yine biz. Allah acidi da cok dagitmiyor simdi esyalarini cekmecesine katlar koyar sofrayi kaldirir yatagini kaldirir ise yaramis pedagogun dedigi diye seviniyorum. ee napalim bizim sinirler yipranirken onlar da buyuyor..

Sarı inadı deyince güldüm baya. Bendeki de aynı sarıdandı. Şuan 4 yaşında. İyiyiz artık. Arada tutuyor gene. Ağlarken kusmaları bilirim. Göbek fıtığı benimkinde de vardı. Sekiz aya kadar gündüz uykusu yoktu. Yanımda da yardımcı kimse yoktu. Ablası vardı bir de okula giden. Üstünü bile örtemiyordum uyurken yeni doğduğunda bile. Hemen tekmeler uyanırdı. İki yaşa kadar biraz yapışık kucakta koala, bacakta panda modunda gezdik. Zamanla iyiye gitti diyeyim. Bazısı böyle çıkıyor yumurtadan. Bol bol sabır diliyorum size. Eve temizlik için yardımcı alın.

okudum hem guldum hem uzuldum. malesef kolik bebeklerde bu tarz seyler olabiliyormus. ne diyeyim. Allah yardim etsin.

Cok zor kuzum haklisin allah sabir versin Insallah birkac aya duzelir

Onu buna karıştıra karıştıra her şeyi mümkün olduğunca yedirmeye çalışıyorum. Mesela kesinlikle mercimek çorbası, mercimekli köfte, mercimekli bir şeyler yemiyor. Ben de mercimeği haşlayıp suyunu pilava-makarnaya katıyorum, posasını da iyice çekip, zeytinli çöreklerin arasında oynaya oynaya, iyi günündeyse yediriyorum. Falan filan... Kafam patlıyor bazen nereden ne yedirsem, nasıl kamufle etsem diye düşünürken. Milana22

Aşamadığımız bir inadı var, aşamadığımız ağlama nöbetleri... Çok direndim ama işte kusana kadar ağlaması... Mecbur artık müdahale etmek zorunda kalıyorum. Sonunda ağlayarak istediğine ulaşmış oluyor ve bu hareketi pekişiyor bir yandan. Yukarı tükürsem bıyık, aşağı tükürsem sakal misali... Değil üç, ikinci çocuğu bile düşünemiyorum. Tekiyle zor baş ediyorum, aynı modelden bir ikinci daha olsa artık ben iptal. Çevreme karşı ses etmiyorum, hani burada bi yazdım işte artık, bir de sağ olsunlar telefonda görüştüğüm buradan arkadaşlar var, onlara dert yanarım arada. Bizim akrabalar filan bilmezler, hatta "Siz ne kolay çocuk büyütüyorsunuz geze toza" derler . Ben de bazı bazı "Dışarıdan bakınca öyle görünüyor demek" der gülümser geçerim. Anlatmam. Anlamazlar zaten. İnşallah bu kadar seçmez ya zamanla, çok yemek seçiyor.

Az önce çamaşır teline tırmanmaya çalışan yavruyu hayretle izledim. Ağzım açık kalmış öyle mal mal bakmışım. Dağcılık kariyeri zor mudur ki? Memur olsa her ay düzenli maaşı olurdu en azından Konu sahibi senin totosunu kabullenemeyen yavrun gerçekten ekstra zorluk seviyesinde. Ya sabır çektirir bol bol.

Amin.. Çok uzatmak istemedim, dahası da var. Ağlamasa bu kadar, bi de yese düzgünce yetecek bana. Napam, çekiyoruz işte nazını, eziyetini bir şekilde sabır diyerek. M Manap Manam

ben de 21 aylik ve 4.5 aylik benzer model var. valla suanda ikisi de ayni anda uyudu bir mucize gibi mutfagi toplamaliyim ya da biseyler yemeliyim ama kk da takiliyorum. ALlah akil versin bana da...

Neden ki? Sebebi nedir. bende bebe, bebem derim. Şive den biraz benimki mesela.. neresi itici?

Evden, eşimin iş yerine yürüyüş yapalım dedim geçen gün; oğlanın da eline havuç vb. tutuşturdum; arabasında tıngır mıngır yiyerek, insanları izleyerek gezelim diye... Önce ayakkabı giymemek için bi apartmanı yıktık yeniden ve yine. Sonra pes ettim, "Giyme çocum, giyme tamam; aklın biraz daha erdiğinde giyersin kuzum. O zaman bi çorap daha giyelim de ayakların üşümesin" dedim, ikinci çorabı da nazlana nazlana giydik. Biraz ilerledik, bebek arabasında kıpır kıpır, sürekli bir inme isteği. Derdi inip, kendi sürmek arabasını. Neyse az gönlünü yaptım, bir de ayağına bir şey batmasın diye dikkat içindeyim. Sonra kucak istedi, araba bir elimde, kolumun birinde oğlan, bir parka oturduk. Orada çiçeklere baktık vs. o arada arabaya bindirdim yeniden. Sonra yolda gördüğü her beyaz saçlı adama dedeee diye bağırmalar... Gülmeyeyim diye tutuyorum kendimi. Sinirimi aldı zaten o hali. Havuçları kah yedi, kah yerlere attı. İş yerine yakın bir kafede soluklanıp bir bardak kahve içeyim dedim, mümkün mü? Ağlıyor "Arabadan çıkar" diye... Başka kadınlar var bebesiyle gelmiş, çocuklar arabalarında oturur, elinde oyuncağı oynar öyle, kraker kemirir filan uslu uslu. Benimki elindeki oyuncağı fırlatır, kemerini çeker, ulur ağlar... Millet rahatsız olmasın, sussun da diye yine kucak... Kahvemi içtim mi içemedim mi, hesabı hangi ara ödedim de çıktım bilmiyorum, hepsi ışık hızında gerçekleşti. Oradan babasının yanına. Güvenlikteki ablaları ile oynadı , onlara bulutları göstermeye çalışıyor filan. Sonra yeniden "Al kucağa" diye gerisin geri bana... Gittik kedi sevdik vs derken artık oyaladım durdum. Eve döndük ama, kollarım sızım sızım, belim tutmaz neredeyse, bir de herkesin içinde ağlama krizine girip kusmasın stresi derken gün bitti. İnşallah derdini anlatmaya başlayınca dediğiniz gibi, durulur biraz. İnanın ne ayakkabılar aldım hevesle, birini bile giydiremedim, ne şapkalar, bereler... Hepsini çeker atar. Dışarıdan kah bakarlar "Ay bu çocuğun ne derdi var" bakışı atarak, kimi gelir o hengamede "Kucağa alıştırmışsınız durmaz tabi arabada" der ki o an ağzına çakasım gelir... Öyle işte.

Yani, konuyu anlatışınızdan zaten çözüm odaklı değil de iç dökme amaçlı olduğunuzu hissediyoruz :) Sizi rahatlatmak adına söyleyeyim gerçekten yalnız değilsiniz. Anneye de fazla küs kalamazsınız zaten, arada gelsin bence daha iyi olur gibi

Kocanı anlıyorum

Allah kolaylık ve sabır versin diyorum sadece

Allah yardımcın olsun canım. Eskiye döndüm tüylerim ürperdi yine. Benim bebeğim de kolik değildi ama gazlı bi bebekti beşik başından kalkamazdım salla salla salla tuvalete gidemezdim. Benim eşim de yardımcı değildi tek başıma ağlaya sızlaya büyüttüm. Yeme içme konusu bizde de sorundu. Kusmuk temizlemekten bıkmıştım. 2.5 yaşında hala daha blendırdan geçirip yediriyorum zorla. Dolap çekmece kapı pencere herşeyi çocuğa göre düzenlemiştim çekmecelerin kulplarını söktüm öyle kullandm filan. Ozamanlar bugünşer hiç geçmeyecek gibi geliyordu. Ama şimdi daha iyiyim. Çok şükür rabbime. İnsanın modu çok düşüyor gerçekten yaşamayan bilmez. Ortamlarda sanki hep çocuğumdan şikayet ediyor gibi oluyordm üzülüyordm da ama beni anlayan birilernn olmasını istiyordm. Ah ahh rabbim bidaha yaşatmasın. Canım çocuğuna da hergün 88 kere ya halim esmasını oku

Çocuk yapmayın. Kedi alın Bu nedir, bu nasıl biseydir.

Ay Allah razi olsun. Esimin hala daginik evde psikolojisi bozuluyor. Alisamadi garibim. Bende hemen morali bozulmasin diye kisa sureli bi goz yaniltmasi yapmak zorunda kaliyorum