babaya biraz daha tahammül edip bu ayrılıkları sırayla yaşatsanız? yani önce bakıcı gitse o gitmeden kreşe başlasa ve oraya alışmışken bakıcı gitse. bu duruma alıştıktan birkaç ay sonra ayrılacaksanız ayrılsanız? olmuyorsa sürdürmenin ne kadar zor olduğunu biliyorum. ben 8 aylık hamileyken ayrıldım. hamileyken veya küçük çocuğu varken bir kadının ayrılması için ya deli olması gerek ya da durumun dayanılmaz derecede kötü olması. oğlum babasız büyüyecek diye üzülüuyorum ama devamlı kavgalı bir ortamda gergin bir anneyle büyümesinden iyidir. işin tek iyi yanı babayı hiç evde görmediğinden ayrılık psikolojisi yaşamadı. çocuk ne kadar küçük olursa bence o kadar çabuk atlatıp alışıyor. belki bir pedagogdan da yardım alırsınız. deniz bulut annesinin bir

Teşekkür ederim. Acayip bir çıkmaz içindeyim. Zaten herşeye çocuk için katlanıyoruz. Baba ile hiç anlaşamıyoruz birbirimizi gördüğümüz kısa zamanlarda bile hep kavga ediyoruz, çocuğun kavga içinde büyümeside bana yanlış geliyor, aşağı tükürsen sakal, yukarı tükürsen bıyık hesabı. Evlimisiniz bilmiyorum evliyseniz çok çok çok düşünmeden kesinlikle çocuk yapmayın derim. Onların hiç bir günahı yok, ama çekiyor zavallılar. Böyle bir tecrübesi olan varsa başka fikirlerin belki bir yardımı olur..

bakıcı hem yatılı hem de çok uzun süre bakmış... zor olacaktır eminim. bir fikrim yok ama iyi dileklerim sizinle. inşallah çözüm bulursunuz sorunlarınıza. bu arada yatılı bakıcıların sadece filmlerde olduğunu düşünürdüm curiouss

bakıcıdan ayrılmanın üzüntüsünü atlatır. ama baba ne olacak... bence asıl konu bu... mutsuz bır evlılığı sürdürmeyın... birbirinize mi tahammül edemıyorsunuz... yoksa hayatın temposu karşısında yorgun düşüp tahammulsuzmu oluyorsunuz... sakın ve durgun bır hayat yasamıyoruz... ama aşk varsa herşey aşılır... biraz siz biraz eşiniz... ama yok olmuyor denılıyorsa yolları ayırmak en mantıklısı... çocuk bu ayrılıkla zaten yüzleştiğinde aniden büyür.. ayrılıkları kabullenmeyı acı bır şekılde öğrenir... hayat bu malesef... D

Annelerin hayatı fedakarlıkla geçiyor zaten, bu hep boyle. Mutlu bir evliliği olan bir kadın zaten ayrılmak istemez, ayrılmayı düşünüyorsa mutsuzdur zaten. Çocuk için hep katlanmalar... Bir yandanda hayata bir kere geliyoruz ve mutlu olmak istiyoruz, işte o yuzden çocuk yapmadan yüzbin kere düşünmek gerekiyor. Anne olmak isteyenler bunu lütfen unutmasın... deniz bulut annesinin bir

Çocuğum 3,5 yaşında ve 7 aylıktan beri aynı bakıcı bakıyor ona çok bağlı, bir yandanda eşimle problemlerim var ayrılma durumum olabilir babasınada çok bağlı bir çocuk. Ayrılırsak bakıcısından ayırmak zorunda kalabilirim. Ne yapmalıyım hiç bilmiyorum boyle bir deneyimi olan varsa beni bilgilendirirse çok çok memnun olurum.

Aşk zaten bitiyor belli bir zaman sonra, ama bizim aramızda saygı kalmamış en önemlisi bu sanırım. saygı bittimi yürümüyor. Şimdi barıştık ama çok uzun bir barışma olacağını sanmıyorum biliyorumki yine kavga edeceğiz.. Alttan alan hep ben olduğum için dayanma gücü kalmıyor insanda. Birde bakıcı problemi Filmlerde olmuyormuş demek:)) Biz abla kardeş gibi olduk artık bizden biri oldu. Ama onunda bir evi var gitmesi gerekiyor, nasıl olucak bilmiyorum diyorumki kreşe giderse belki orda arkadaşlarıyla olursa daha çabuk unutur öyle umuyorum. Bakalım allah hayırlısı neyse onu yaşatsın inşallah diyorum. Önerileriniz için tekrar teşekkür ederim.

Amin teşekkürler inanın anne olmak çok zor, moraliniz bozuk akşam eve gidiyosunuz sizinle oynamak istiyor, oynamak zorundasınız, çocuğa moralim bozuk diyemiyosunuz tabi :59 Bakıcısı yatılı kalıyor canım, banada bağlı ama sanki çocuk 2 annesi var gibi görüyor :) , allah yardımcım olsun bir yolu bulunur umarım, en üzücü olmıyacak şekilde... Esra

bakıcıdan ayrılmanın üzüntüsünü atlatır. ama baba ne olacak... bence asıl konu bu... mutsuz bır evlılığı sürdürmeyın... birbirinize mi tahammül edemıyorsunuz... yoksa hayatın temposu karşısında yorgun düşüp tahammulsuzmu oluyorsunuz... sakın ve durgun bır hayat yasamıyoruz... ama aşk varsa herşey aşılır... biraz siz biraz eşiniz... ama yok olmuyor denılıyorsa yolları ayırmak en mantıklısı... çocuk bu ayrılıkla zaten yüzleştiğinde aniden büyür.. ayrılıkları kabullenmeyı acı bır şekılde öğrenir... hayat bu malesef... G

Belki bir süre bakıcıyla birlikteyken siz de onlara eşlik etmelisiniz. Böylece birdendire ayırmaktansa bakıcının geliş sıklığını kademe kademe azaltarak halletmeniz daha sağlıklı olabilir diye düşünüyorum. Allah yardımcınız olsun..

Sizi cok iyi anlıyorum. Ayrılma icin daha cok erken. Ama kavga icinde de cocuk büyümeyecek. Kavga icinde cocuğum büyüyecek bence insan içindeki kötü ve yanlışa sürükleyen bir düşünce. Kavga etmemenin yollarını bulabilirsiniz. Daha az iletişim kurun kavga ortamı oluşacak iletişim vaktinizi bir süre azaltsanız bence biraz durulur ortalık. Cocuğu düşünmek bence kavga etmemeye gayret ile olacaktır. Bosanmamak degil sadece kavga etmemektir cocuk icin fedakarlık. Anne her zaman babadan daha fedakardir ve olmalidir

hımmm benım cocugum yok ama zor olucak sankı ama cıddı porblemın yoksa ayrılmayı dusunmesenız daha nede olsa bebekınız var babayada baglı ınşallah sorunlarınızı en kısa zamanda hayırlısıyla çözersınız cnm

kademeli olarak bakıcıyla görüşmelerini azaltarak başlayın bence ve daha fazla ilgilenin ama şımartın demek değil demek istemiyorum... ayrıca daha küçük eğer gerçekten çok bağlıysa zaten okul çağına gelmeden ayırmanız en iyisi gibi bence G