kızlar hakikaten bu çok çetrefilli bir konu. dün eşimle konuşuyorduk. kızım da yanımızdaydı. 6 yaşında. "kızım, yuvadan, sevgiye muhtaç, annesiz babasız kalmış bir kardeşin olsa ne dersin, ne güzel olur değil mi?" dedik. ya da işte buna benzer birşey. "nedenmiş o. sen doğursana. ben annemin doğurduğu kardeşi isterim." dedi. dehşet içinde kaldık. halbuki sevgi dolu, paylaşmayı bilen bir çocuktur. yorumsuz olarak paylaşmak istedim sizlerle. sevgiyle... B

evlat edinme benim de savunduğum, hatta bu konuda kendimi anlatamamaktan yakındığım bir konu. orta okul sıralarında meslek seçimimi yaparken başka etkenlerle birlikte, bir gün anne olursam çocuğuma yeterince zaman ayırabilmeliyim düşüncesi de vardı. Öğretmen olmak bu konuda en uygun meslekti. 19 yaşında evlendiğimde, okulum bittikten sonra bebek sahibi olma planımız vardı. Adı bile hazırdı. O zamanlar gençliğin de verdiği güçle hastalıklarımla baş ediyor gibiydim. zaten sayısı da daha azdı. Eski eşim beni dengeleyecek güçteydi, sağlıklıydı. 1yıl sonra ayrıldık. Aradan yıllar geçti. Ben de her sene yeni bir rahatsızlık çıkmaya başladı. Ömür boyu sürecek hastalıklar. Onlara alışmam, onlarla yaşamayı öğrenmem gerekiyordu. O zaman düşünmeye başladım. Hamilelik 9 ay, çok zor olsa da bir şekilde belki geçirebilir insan o süreyi. Ama ya sonra? Çocuk doğduktan sonra, yerde yuvarlayarak bakılmıyor. Onu düştüğünde kaldıracak, sevmek için kucağına, havaya kaldıracak, omzunda taşıyacak, hastalandığında kucaklayıp hastaneye götürecek anne-babaya ihtiyacı olacak. Kaldı ki sürekli sağlık sorunlarıyla boğuşan, sabırlı-anlayışlı olmayı zorlaştıran rahatsızlıklarla bir çocuğa nasıl işkence çektirilir. Hayatımdaki insanla şaşırtıcı derecede ortak hastalıklarımız. İkimiz de enine-boyuna düşündüğümüzde bunun, yani çocuk yapmanın yanlış olduğunda hemfikir olduk. Tabii ki yıllar ne getirir bilemeyiz. Belki yıllar geçtikçe tıp ilerleyecek, ya da biz hastalıklarımızı mucizelerle hafifleteceğiz. ruh halimizi hazır hissedersek bir gün, neden bir çocuğun ailesi olmayalım. Kendisine sorulmadan dünyaya getirilmiş, ve sadece o anne-babanın çocuğu olduğu için o anda ailesiz, yalnız olan bir çocuğa çocuk sevgisini, insan sevgisini vermenin çok da anlamlı olduğu düşüncesindeyim. En azından fiziksel olarak kendini toparlamış, okula başlayacak ya da başlamış olabilir mesela. Birkaç arkadaşın da dediği gibi "kan bağı" kavramına inanmıyorum. Etrafımda bir sürü yaşlı başlı kardeşin miras kavgası yüzünden küs olduğunu, birbirinin kuyusunu kazdığını gördükten sonra, öz evlatlar annelerini bilezikleri uğruna öldürdükten sonra, öz babalar kızlarına tecavüz ettikten sonra, lütfen kimse bana "kan bağı"ndan bahsetmesin! Önemli olan insanlık bağıdır, sevgi-gönül bağıdır. düşünün bir kere, neden eşimiz-dostumuz olur çoğu zaman yanı başımızda bir derdimiz olduğunda. Çünkü aynı sülaleden- aileden geliyoruz diye değil, birbirimizi sevdiğimiz için ilişkideyiz onlarla! Nil KK

selam arkadaşlar. 4 yaşında bir oğlum var artık bir kardeşinin olma zamanı geldi ama ben yeni bir çocuk doğurmaktansa annesi babası olmayan bir çocuğu evlat edinmek istiyorum. tabiki çok zor bir karar. bakım yada ona vereceğim sevgi konusunda endişelerim yok ama büyüdüğünde bu durumu ona nasıl anlatırız bizden koparmı, nasıl problemlerle karşılaşırız? yani aklımda bir sürü soru işareti var. yada şu anda hiç aklıma gelmeyen ne gibi problemler yaşarız.. aranızda evlat edinen yada bu konu hakkında fikri olan varsa lütfen paylaşsın. çünkü iyice araştırıp öyle karar vermek istiyorum. şimdiden teşekkürler A

canım sizi tebrik ediyorum emin ol kucağına ilk aldığın an aşık olacaksın dünyanın en güzel duygusu doğurduğuna bakmak çok kolay önemli olan yüreğinde doğurup bakmak sevmek rabbim inşallah hayırlı sağlıklı bir evlat nasip etsin aminnnnnn

cocuyum olmasa düsünürdün ben ama bir cocuyum varsa ve tekrar yapabilme imkanım varsa cocuyuma aynı kanı tasıyan bir kardeş daha yapardım sevğiler

ne tuhaf değil mi? bazı insanlar ellerindekinin ne kadar değerli olduğunun farkında bile değil. bebeğini evlatlık vermek isteyen arkadaşım şu anda zor durumdasın anlıyorum ama direnirsen, sadece ve sadece bebeğin için herşeyi göze alırsan gör bak allah sana ne kapılar açacaktır. herkes rızkıyla gelir dünyaya. yeterki annesiz kalmasın çocuklar. ben düşünemiyorum kendi çocuğumu başkasının yanında. burdan büyük konuşmak istemiyorum ama durumum ne olursa olsun, aç kalsam susuz kalsam bunu bebeğimle birlikte yaşamak isterim. öleceksek birlikte ölelim. zaten bir çocuğun annesiz kalması onu baştan yok etmek demek değil mi? çocuk esirgeme kurumunun önünden bile geçemiyorum ben ordaki çocuklarla göz göze gelmek beni öldürüyor. sen kendi çocuğunu nasıl vereceksin. üstelik hiç bir hata yapmamışsın. hatayı yapan düşünsün sen neden bu kadar herşeyden vazgeçiyorsun ki, ailenin bu duruma nasıl tepki vereceğini bilmiyorum ama haklıysan pes etme. sende sil aileni o zaman ve evladınla yoluna devam et. şimdi imkanlar çok, kadınlar öyle eskiden olduğu gibi perişan olmuyor. valiliklere yada her neredeysen yetkili bir yere başvur bak nasıl yardım edecekler. bebeğinden vazgeçme kardeşim onun acısı bir ömür geçmez bence. burdan ahkam kesmek istemiyorum ama şu anda yaşadıkların sana bunu düşündürüyor bence. biraz daha zaman ver kendine bak daha mantıklı kararlar alacaksın. allah yardımcın olsun... suayaz

öylesine ince ve öylesine muhteşem bir düşünce ki... ne mutlu size!! eğer uygun görüyorsaız ve üstesinden gelebileceğinize inanıyorsanız, neden olmasın ki.. sizin ellerinizde bir hayat var olacak ve sizin gibi bir hazineye sahip olacak... sevgilerimle..

Bizde başvurduk almak için ve herşey karar verene kadarmış artık kendimden eminim Allahımın izniyle o benim canım olucak, kendi çocuğum olma ihtimali halen devam ediyor sadece ihtimal düşük ama oda olursa evimde bayram olur. Eşimde benle hemfikir, biz yüreğimizin onu büyütecek kadar büyük ve sağlam olduğuna inanıyoruz. Annem hamileymişsin gibi sevindim kızım dedi, ne kadar sürermiş hazırlıklara başlayalım diyorlar, hayatımıza bi anlam kattı, karşılığını ona fazlasıyla ödeyeğim, gelince. Şimdiden bunca seviyorum bide elime verdiklerinde düşünemiyorum. Allah tepimizin yardımcısı olsun. S

cok güzel bir düsünce fakat yine de cocugunuz oldugu icin bir degil iki degil 5 hatta 15 kez düsünüp öyle karar vermeniz gerek. ayrica buna tam anlamiyla karar verdikten sonra da baska bir acidan yaklasmak gerek... cocuk esirgeme kurumuna birakilan cocuklardan cok az bir kismi evlatlik verilebiliyor... cogunun ailesi islerimi düzeltip geri alacagim dedigi icin evlatlik verilemiyor... yani o tv lerde gördügünüz yuvalardaki cocuklarin cogu evlatlik verilemiyor... evlat edinmek icin kuruma basvurup yillarca beklemeniz gerekiyor... inanin evlat hasretiyle yanip tutusan kendi cocugu olmamis veya olamiyacak olan o kadar cok kisi sirada bekliyor ki, sizin cocugunuz oldugu icin sira gelecegini sanmam.. bildigim kadariyla öncelikle cocugu olmayan ve cocuk sahibi olmasi muhtemel görünmeyen kisilere öncelik taniniyor ve onlar da yillarca sira bekliyor... 2-3 yil ortalama hatta iline göre 4 yil bekleyen bile biliyorum... umudunuzu ve sevkinizi kirmak istemem ama karar vermeye calisirken iyice arastirip ona göre karar verin ki sonunda hayal kirikligi olmasin... hatta benim fikrim - lütfen kizmayin ama - madem ki cocuk sahibi olmaniz icin bir engel yok kendi meleginizi kendiniz dünyaya getirin... ve hic bir zaman cocugu olamayacagi icin yillarca sira bekleyecek olan birinin misler gibi bebek kokusunu koklamasina engel olmayin... ama illaki ben iyilik olsun ihtiyaci olan bir cocukla ilgilenmek büyütmek istiyorum diyorsaniz da evlat edinmek yerine koruyucu aile olun... ailesi tarafindan durumum düselince alicam denilen cocuklar ancak koruyucu aileye veriliyor aile tekrar geri alan kadar... suayaz

boyle mubarek bır gunde boylesıne guzel bır karar almısın tebrıkler canım oylesıne buyuk bır sevaba gırersınkı... obur dunyanda bu dunyanda cok guzel olur ısallah o cocuga anne sevkatıyle yaklasman basını oksaman o cocugu ne mutlu eder sıcak bır yuvası olmasıda ama sabır işi ısallah bas edersın allah kalbının guzellıgıne gore hayırlısını versın pısman etmesın... suayaz

canım, öncelikle tebrik ederim... ayrıca sosyal hizmetlerin bu konuyla ilgili açıklamasını ekledim buraya Ancak şunun açıklanmasında yarar görmekteyiz; Oldukça düşük bir olasılık olmakla birlikte yukarıda belirttiğimiz gruplarda yer alan çocukların ebeveynlerinin günün birinde ortaya çıkarak çocuklarını arama ya da verdikleri rıza kararından vazgeçme riski bulunmaktadır. Ancak bu itirazlar ilgili mahkemeye başvurularak yapılması gerekmektedir. Dosya bilgileri Kurumumuz tarafından düzenlenen gerekçeli raporla birlikte gizlilik kaydıyla ilgili mahkemeye gönderilir. Sonucu ise hakim kararı belirlemektedir. Ailelerimizin (0-1) yaş grubu çocukları evlat edinmek istemelerinin önemli bir nedeni de evlat edinecekleri çocuğun yaşı büyüdükçe iletişim kurmakta zorlanacakları kaygısıdır. Oysa ki korunmaya muhtaç çocuklarımızın özelliklerinin yanı sıra ailelerimizin yıllardır çocuk özlemi çekmesi nedeniyle taraflar arasında sosyal çalışmacının da danışmanlığı ile kolaylıkla iletişim kurabilmektedir. Ancak öncelikle çocuğun aile sıcaklığını ilk kez tatması nedeniyle bocalayabileceği, sevgiyi sınayacağı unutulmamalıdır. Bu güvensizliğin aşılması ancak, ailenin sorun çözme becerisi, sabrı ve olumlu yaklaşımıyla mümkün olabilmektedir. Çocuk büyürken gelişim dönemlerine bağlı olarak pek çok farklı sorunla karşılaşılması olasıdır. Bu sorunlarla karşılaşıldığında biyolojik anne babalar gibi çözümü bulmak için çaba sarf edilmesi beklenmektedir. Çünkü çocuğun kişiliğinin öncelikle büyütüldüğü ailedeki ilişkiler ve sosyal çevre tarafından şekillendirildiği unutulmamalıdır. Bebek grubundan evlat edinmek isteyen bazı ailelerimizin sıraları gelip çocuk görmeye gittiklerinde beklenti düzeylerinin yüksek olması sebebiyle hayal kırklığı yaşadıkları gözlemlenmektedir. Bu nedenle korunmaya muhtaç çocuklarımızın gelişim özellikleri konusunda bilgi vermekte de yarar görmekteyiz; Korunmaya muhtaç çocuklarımız genellikle sağlıksız hamilelikler sonucu doğmakta ve kuruluş bakımına gelinceye kadar olumsuz koşullarda yaşamaktadırlar. Bu nedenle gelişimlerinin sağlıklı aile ortamında yetişen bir çocuk gibi olmamaktadır. Ancak aile yanına yerleştikten kısa bir süre sonra hızlı bir şekilde aradaki farkı kapatmaktadırlar. Evlat Edinilen Çocuğa Gerçeğin Söylenmesi Çocuğa evlat edinildiği sosyal çalışmacının önerdiği yaş ve zamanda mutlaka söylenmelidir! -Çocuk psikolojisi alanında yapılan çalışmalar ışığında çocukların bu durumu normal kabul ederek sorun yaşamamaları ve yaşatmamaları için evlat edinmenin açıklanacağı en uygun dönemin çocuğun henüz sosyal yaşama tam olarak açılmadığı, anne ve baba objesinin yaşamında birinci derecede önem taşıdığı okul öncesi çağ (4-6 yaş) olduğu bilinmektedir. Bu açıklamanın zamanında yapılmaması halinde çocuğun hazır olmadığı dönemde herhangi bir kaynaktan gerçeği öğrenme olasılığı çok yüksek olup, başta size olan güveninin sarsılmasının yanı sıra diğer insanlarla iletişimi bozulacak ve yaşamında onarılamayacak büyük bir yara açılacaktır. -Aile açısından ise yaşam boyu böyle bir gerçeği saklama zorunluluğu her zaman omuzlarında ağır bir yük olarak kalacaktır. Uygun olmayan şekilde gerçeği öğrenen çocuk da evlat edinen aileyi suçlayacaktır. -Çocuğa onu karnınızda değil kalbinizde büyüttüğünüzü, onun kendi çocuğunuz olmasını çok istediğinizi açıklarken asla biyolojik ailesini kötüleyen ifadeler kullanmamaya dikkat edilmesi, çocuğun kendi hakkındaki &#8216;beni ailem istememiş&#8217; duygusunun oluşmaması için büyük önem taşımaktadır.

mrb arkadaşlar ben 7 aylık hamileyim kocam beni amcamın kızıyla aldattı ve ailem benim evlenip ayrıldıgımı bilmiyo ortada kalmış durum dayım bebegimi evlatlık vermek istiyorum çok zor durum dayım cvp larınız bekliyorum en kısa zmanda E

öz çocugunuz oldugu halde uvey kardeş almayın sonradan çok sorun çıkıyor. yakın arkadaşım da kendi öz çocukları oldugu halde o aile tarafından evlatlık alınmış ve mutlu değil kesinlikle.

cnm benim teyzemde evlet edinmişti sonradan kendi çocuğu da oldu. Ayırım yapmıyorum diyor ama ister istemez yapıyor. Kendi öz çocuklarına daha farklı davranıyor. Kan çeker derler ya sanırım öyle bir şey. her ailede tartışma olur ama onlar tartıştığında kızı ben evlatlık olduğum için böyle davranıyorsun deyip duruyor. Normal şeyleri bile büyütebiliyor. Dengeyi çok iyi korumak lazım.

canım çok zor bi karar benim hiç çocuğum olmamasına rağmen kabul edemiyorum en basidi biliyorsunki eşinde sorun olanlar başkasının spermleriyle kendi çocuğunu doğurabiliyor ama işte onu bile ben kabullenemiyorum çünkü o tek benim çocuğum olucak ve sevdiğim adamdan olmuycak ben ikimizin bi parçası olmasını istiyorum işallah senin için hayırlısı olur bianda karar verme şunu düşün kardeşinin çocuğumu senin çocuğun mu hangisi senin için daha önemli? Y yorgun

Arkadaşlar sakın kızmayın ama bütün ters tepki verenler bence o yüreği taşıyamayan kişilerdir.. Sorunlar sıkıntılar öz kardeşler de olmuyor mu? Bu benim kanımdan olsun egosu da nedir? Bütün iş yürekte biter.. Arkadaşım seni can-ı gönülden tebrik ederim. Türkiye gibi bir yerde bunca ters düşünceli, içi kararmış insanın arasında bu kararı verebilmen senin için büyük gurur. Ben de kesinlikle evlat edinilmesinden yanayım.. O kadar çok bir çare bırakılan çocuk var ki.. Buyurun bir örneği de bir kaç mesaj önceydi.. Yani siz bir cana hayat vermekle diğer çocuğu olmayanların elinden bu hakkı almış olmuyorsunuz çünkü o kadar çok bir yuvaya muhtaç çocuk var ki Gerekirse psikolog desteğiyle uygun yaşta bu durumu açıklarsınız çocuğunuza, sizin de bu kadar büyük ve güzel bir yüreğiniz varken ne sorun olabilir ki? Ama şunu bilin ki insanlardan duyacaklarınıza kulak tıkamayı öğrenmelisiniz.. Benim kanım diye çıldıran egoistlere, dinen haram olur diyen sapık beyinlilere, illa ki ayırırsın diyen yüreği küçüklere... Hiçbirine aldırış etmeyin ve siz bu girdiğiniz kutsal yoldan asla vazgeçmeyin.. Bir cana hayat vermenin huzuru başka ne ile elde edilebilir ki? Ben kişiliğimden dolayı ömür boyu çocuk düşünmüyorum ama bir gün düşünürsem kesinlikle ben de bu yolu seçeceğim.. Bu dünyaya bir tane daha masumu getireceğime dünyaya gelme ve terkedilme şanssızlığını yaşamış bir cana anne olurum çok daha iyi..

çocuklar yeterli sevgiyi aldıktan sonra aralarında ayrım olmadıktan sonra hiçbişi sorun olmaz yok ilerde para dagılımıymıs bilmemneymiş bunlar düşünülcek şeyler deil bence eger böle sorunları düşüncek olunursa bunlar zaten normal kardeşler arasındada olur zaten ayrım yapcak insanlar kendi cocuklarını dogrumak yerine evlat edinmeyi akıllarından gecirmezlerdi ve birde ailesi gelirdi isterdi vs. idi bunları düşünmekte anlamsız geliyo bana şahsen bir cocugun annesi evlat edindigim cocugu gelip almak isterse vermekte zorlanmam yeterki cocukta onları istesin ancak arada görebilmek isterim ve bu istegime hiç bir ebeveynin itiraz edicegini sanmıyorum zaten evlat edinmenin amacı çocugu sahiplenmek deil ona sahip cıkmak onu korumak ona destek olmak sevmek gün geliyo kendi evlatlarımızda bizden ayrılıyo başka memleketlere okumaya calısmaya evlenmeye gidiyolar yapcak bişiy yok önemli olan onların mutlulugu diyoruz ayrılıga onların mutlulugu için göğüs geriyoruz

slm ayferel sen, in nezdinde öbür arkadaşlarada cevap vermek isterim öncelikle benim yüreğimde büyüttüğüm bir kızım var bundan dolayı insanların evlatlık diye konuşması bile beni çok incitiyor bence çok kötü bir kelime evet belki ben onu karnımda taşımadım karnımdan doğurmadım ama ben onu en önemli yerimde yüreğimde taşıdım ve yüreğimde doğurdum bundan dolayı evlatlık kelimesi benim içimi çok acıtır ve yanlışmı anlıyorum bilmiyorum ama insanlarda bir acıma hali var lütfen çocuklarımıza acımayalım çünkü onlar acınacak durumda değiller çok güzel bir şekilde bakılıp büyütülüyorlar ve en önemlisi sevgiyi uç noktada yaşıyorlar hissediyorlar heleki kedi yavrularıyla falan mükayese bile etmeyelim benim kızımı evet ben doğurmadım ama o benim özdende öz kızım kimse bu konuda itiraz bile edemez kimseyede bu hakkı vermem zaten herkes karnında taşıyıp doğurup bakabilir önemli olan yüreğinde yaşamaktır öbür takıldığım noktada neden ailelerin fikirleri bu kadar önemli sizin için anlamıyorum arkadaşlar evlat sahibi olacak olan sizsiniz aileniz değil biz bu konuda ailelerin fikrini bile sormadık bu benim ve eşimin kararı bizim dışımızdakiler dışardaki insanlar kim olursa olsun sizin hissettiğiniz duyguları ne kadar anlayabilirlerki onlar anne baba olmak istemiş ve olmuşlar sizin ne yaşadığınızı ne istediğinizi hiçbiri anlamaz o yüzden bence 3, cü insanların fikirlerine çokda önem vermeyin karşı çıkan olursada kapatırsınız kapınızı olur biter ama ilk başta itiraz eden insanlar bile sizden daha çok seviyorlar çocuğunuzu ya onlar doğursakda doğurmasakda rabbimizin bize emaneti sevmemek olabilirmi eşlerede çok takılmayın bence benim eşimde ilk zamanlar istemiyordu sevemem alışamam yapamam diyordu emrivaki yaparak yaptırdım ben bu işi ona ama gelin görünki kızına aşık onun gözünün içine bakıyor bir dediğini iki etmiyor yani erkeklerin biraz cesaretlendirilmeye ihtiyacı var onları cesaretlendirecek kişilerde sizlersiniz rabbim hepimiz hakkında hayırlısını versin niyetim kesinlikle kırmak değil bunu birebir yaşan biri olarak uyarmaktı S

eşimde benimle aynı fikirde çünkü o da çok merhametlidir. yalnız eşimin ailesi kesinlikle kabul etmeyecektir. burda biraz problem yaşarız gibi geliyor. oğluma iyi davranıpta ona ilgisiz kalırlarsa çok üzülürüm heralde. henüz düşünce aşamasında eşimle internette araştırma yapıyoruz. böyle bir tecrübesi olan birileri olsaydı bize daha çok yardımcı olacaktı ama yok galiba. ben üstesinden geliriz diye düşünüyorum çünkü biz zaten memlekette değiliz ve dönme ihtimalimizde yok. senede bir defa ailelerle görüşüyoruz o dönemide bi şekilde geçiririz diye düşünüyorum ama yinede nelerle karşılaşılır bilemiyorum. hiç olmazsa koruyucu aile oluruz. zaten bunu kesinlikle düşünüyoruz. ama ben herşeyiyle ilgilenmeyi istiyorum. yani bi gün gideceğini düşünmeden tamamen bize ait olsun istiyorum. bu yüzden anne babası ölmüş bir çocuk olursa daha iyi olur. çünkü bir iki gün bile bizimle geçirse vazgeçmek zor olur heralde. dediğim gibi şu anda araştırıyoruz hayırlısı bakalım S

Çok güzel bir karar vermişsin arkadaşım. Tebrik ediyorum... Çok sevaba girersin bunu yaparak inan bana. Bebekken mi alıcaksın...:uhm:

o kadar güzel düşünmüşsünüz ki... uygun bir yaşta ve gerekirse bir psikologda yardım alarak söylersiniz, bunun aşılmaz bir sorun olacağını düşünmüyorum. sizi çok tebrik ederim... A

Cnm bu yaşta boyle dusunmenı tebrık edıyorum Sakın kımsenın senı degıstırmesıne ızın verme

ıkı yıldan uzun sure olmus bu cumle yazılalı ama cok sınırımı bozdu benım bu verdıgı tepkı eger su baskasının spermıneyse bır lafım yok dusuncedır ama evlat edınme içinse bence cok sacma buraya yazılması bıle yanlıslık! . push ;

Ben de yıllardır ikinci çocuğu yapacağıma evlatlık alıp bir hayat kurtarırım diyorum ama annem kızıyor. Büyük konuşuyorsun, kendi çocuğun olmazsa diye. Bence çok güzel bir düşünce. Yetiştirme yurduna ziyarete gittik. Çocuklar üstümüze atladı. Bi poşet balon, bir patek çikolata alıp gittik ama o kadar sevindiler ki anlatamam. Bebeklerin bölümünü görmemize izin vermediler. Zaten bebekler fazla kalmıyormuş. Sıradaki ailelere veriliyormuş. Bir arkadaşımın tanıdığı evlatlık aldığı kız çocuğunu evde hizmetçi gibi kullanıyormuş ve mirası kalmasın diyenüfusuna almıyormuş. Koruyucu anne olarak bakıyormuş. Çok kötü kalpli insanlar var. Çok iyi düşünmek lazım. Bir kedi yavrusunu bile alıp oynuyorlar. Sevgiye, sıcak yuvaya alıştıktan sonra sıkılıp atıyorlar. Bu sorumluluğu kaldırabilecekseniz bence çok güzel bir düşünce A

Güzel bir düşünce ama aklıma hemen acaba kardeşler arasında ileride sorunlar olabilirmi? Hani özlük üveylik var ortada yani bu durum olursa sizde o çocuklarda çok üzülürsünüz gibi geliyor bana. Belki koruyucu aile olmak daha iyidir bu durumda. Neyse umarım vereceğiniz karar sizin için en hayırlısı olur. DUYGUCIKMAZI maskeli balo ve shte

sevgili kardeşim seni bu düşüncenden ötürü tabrik ediyorum benim çok yakın bir tanıdığım aldı evlat edindi şimdi kız evlendi bebek bekliyo inan o alan ailede kendi çocuklarıymış heyecanlanıyorlar elbetteki kendi çocuğunuda atmayacan gelenide hor görmeyecen yeterki ona anne baba sıcaklığıyla yaklaşabilesiniz elbette çevreden bisürü absürt şeyler duyacaksın ama eğer içine böyle bir ateş düştü ise geciktirmeden uygulamaya geç derim ben allah yar ve yardımcın olsun

Bir tane oğlun varmış.. Hiç şansını deneme.. Evde olan huzurunu bozarsın.. Bir tane öz bir tane evlatlık olan evlerde huzur hangi ailede görülmüş. E

Düşüncenden ötürü tebrik ediyorum arkadaşım, çok kutsal ve özel bir düşünce ama burada sadece senin değil eşinin düşünceleri ve gelecekte oğlunun evlat edilinen çocuğa davranışlarıda çok önemli. Bebek bakım ister, sevgi ister, günün birinde pişmanlık duyacaksan hiç girişme derim bu işe. Ayrıca aile bireylerinide unutmamak gerek. Saygılar... A