aynen bende. benim oğlumada bişey olurmu. ona bişey olursa nasıl dayanırım diye korkuyorum. panik atak oldum valla ABERK Canım

Annelik duygusu karışınca kanımıza tüm çocuklara annelik yapar oluyoruz. Canımızdan can çıkınca anlıyoruz sahiplenmeyi, karşılıksız sevmeyi, kendimizden önce başkasını düşünmeyi, aç kalıp onu doyurmayı yani anne olmayı... Bende geçen gün tv de evlat hasretinden ağlayan bir çifti izledim onlar ağladı ben ağladım ne dua ettim Rabbim isteyene versin, onlarda bu duyguları yaşasın diye. Bütün bu paniklerimiz, duygusallığımız evladımıza olan hasret ve bitmeyecek sevgimizden olsa gerek. Ama herşeye değer o iyi olsun ben zamanla sakinlerim herhalde yada bir ömür boyu lohusalığa devam ha ne dersiniz? C

kızlaaarrr biraz kendinize gelin ama siz böyle yaparsanız minik bebekleriniz nasıl hayata tutunacak anneleri güçlü olsunki bebişlerde annelerinden güç alsın dimi ama.. cottonheart Zeynebin

arkadaşlar doğum yapalı 9,5 ay oldu. o günden sonra herşeye ağlıyorum. paranoya, panik atak her ne ise hepsinden oldum galiba. sizde böylemisiniz. bu anne olmaktan mı kaynaklanıyor yoksa bende mi bi problem var.:çok üzgünüm::. hele dün duyduk duymadık formuna bi göz atim dedim. orda dünyalar tatlısı bir bebek gördüm adı efe. ama ölmüş. o minnacık bebek ölmüş. onu gördüm koptum zaten bide bir anne kollarında lösemiden ölen 1,5 yaşındaki bebeğinden bahsetmiş. yani neler hissedeceğimi bilemedim. işteydim zaten rahat da ağlayamadım. boğazım düğümlendi eve gidince eşime anlatırken olay koptu hüngür hüngür ağladım. bütün gece o güzel efenin resmi gözümün önüne geldi. kendi bebeğime bakıp bakıp ağladım. kendimi hep o annelerin yerine koydum. bir anne buna nasıl dayanır. minicik bebeğini toprağa verir. nasıl kabullenebilir bu acıya. allah kimseyi evlat acısıyla sınamasın. bu acıyı kimseye yaşatmasın. evlatlarımızı bize bağışlasın.:a015:

benımde 7 aylık bır bebeğim var.. butun vaktım onunla.. bendede panık atak basladı.. umarım duzelır.. herseyı kafaya takıyorum.

zaten hamilelik öncesi yaygın anksiyete bozukluğu tedavisi görmüşrtüm 1 yıl kadar. ailemde üzücü bir sürü olay peşpeşe gelmişti ve ben kaldıramamaıştım. doğum yapalı 7 ay oldu. sıkıntı lar doğumdan sonra aynısı gibi yenilendi. sadece kaygı düzeyim artsa endişe duygusu hissetsem neyse. yiyip içememekten 10 günde 10 kilo verdim. oğlum 6,5 aylık 49 kiloyum. herşey ama herşey bende kaygı uyandırıyor, kaygı kalp çarpıntısı yapıyor. başlıyor bağırsaklarım çalışmaya gurul gurul. ağzıma aldığım şeyi öğürmeye başlıyorum. hiçbişey yiyemiyorum. zor bir bebeiş sahibiyim. bir de öğretmenim. hergün 3 saatim yolda geçiyor. bütün bunlar yüzünden yıkılmak üzereyim valla... yiyememek çoooooooook kötü arkadaşlar. psikoloji zaten sıfır. nolcak böyle böyle bilmiyorum... SEVCAN_84