zannetmeyin ki yabancı anneler harika eğitim veriyor. pisliğin içinde çocuk büyüten mi ararsın, 7/ 24 fast food yediren mi, internetteki oyununu oynarken rahatsız etti diye çocuğunun canına kıyan mı, çocuğu ciyak ciyak ağlarken dönüp bakmayan mı, kış gününde sokakta cıbıl gezdiren mi.. örnekler o kadar çok ki bence aramızda dağlar kadar fark var yabancı annelerle. Türk çocukları diye kıyaslama yapmanız apayrı bir konu. çocuk çocuktur. Tüm dünyada çocuklar ağlar bağırır yırtınır. bence bu tür yorumlar yapmak için acele etmeyin. bu kadar ön yargılı da olmayın. yarın öbür gün anne olduğunuzda şu düşündükleriniz vicdanınızı rahatsız eder

size eğer imkanınız varsa dadı evde diye bir program var orjinal adını hatırlamıyorum ama onu izlemenizi tavsiye ederim nasıl ortalığı birbirine katan laf söz dinlemeyen yabancı çocuklar olduğunu göreceksiniz orada anne olmamışsınız inşallah olursunuz ama ne olursa olsun böyle kıyaslamalar yapmayın heleki yabancılarla bunun ne Türklükle ne yabancılıkla alakası yok ve sizde Türksünüz sonuçta

Bazen insanın sabrının tükendiği zamanlar oluyor. Bu hafta bizde hiç geçinemiyoruz, ben sabır göstermekte çok zorlanıyorum. Oğlunuzu yakınlarınıza emanet edip biraz kendinizle ilgilenin nefes almaya çalışın. Sinirlendiğinizi hissettiğinizde içinizden 1 den 10 a kadar sayın. Oğlunuzdan uzaklaşın yani başka bir odaya geçin. Bunlar benim denediğim yöntemler.

herkesin çocuğu callio değilki bi kerede ikna olsun :) anlatıyosun anlatıyosun anlamıyo :) anlıyoda işine gelmiyo desek daha doğru bende ikna yolunu deniyorum ama sonunda bağırıyorum tabiki çok üzülüyorum onun tatlı yüzünü görünce ayy hiç kıyamam yaa çok tatlı meleklerim ama bir o kadarda çileden çıkaran bücürler hele evimizin küçüğü neşemiz oğlum sevildiğini biliyo şımarıyo bir söyle iki söyle üçüncüsü bağırr ah ahh diyorum şu callionun annesi gibi bizde alttan alabilseydik herşeyi :)))) aybuke07 İKİ AŞK ANNESİ

çok yanlış bir genelleme olmuş.

kızlar sabiha paktuna keskin bile dövmüş oğlunu ben sabrımı taşırınca poposuna vuruyorum bazen eline, ama artık son haddime ulaştığımda oluyor..

sabiha paktuna keskin i takip ediyorum, çok meşhur evet birçok kitabını okudum aldım, hattta bir öğrencimi kendisine gönderdim, ama uyguladığı ya da önerdiği bazı yöntemler beni pek tatmin etmiyor, mantıksız geliyor, dolayısıyla ben o hanımefendiyi emeklerine ve biligisine sonsuz saygı duymama rağmen ekol görmüyorum. dolayısyla çocuğunu dövmesine hiç şaşırmadım. kısacık bir örnek vereyim, daha 1 ay oldu çocuğunuzun zekasını keşfedin adlı bir kitabını aldım kızım için. uygulama yaşı 2 den başlıyor, benim kızmda 2 yaşında. 2 yaş için önerdiği etkiniklere baktım çok çok şaşırıdm, örneğin anasınıfında yaptrılan bir resmin ayağını boyama çalışması vardı!! çok şaşırdım, 2 yaşındaki bir bebeksınır çizmeyi nerden blecek ki hadi payaçonun ayağını boya dediğinde boyayabilsin... G

Malesef ki bende oğluma çok bağırıyorum. Bazen kendime inanamıyorum ben böyle bir anne mi olacaktım diyorum.. Sonrasında bazen ağlıyorum hatta oğlumla dertleşerek o na sarılıp ağlıyorum.. o da sanki anlıyormuş gibi öpüyor beni suskun suskun... Bir an sinirlenip bütün hıncımı ondan alıyorum Ama benim ki sinirsel.. Hep dört duvar arasındayım hiç arkadaşım yok. eşim yoğun çalışıyor öyle ki 2 haftadır eve gelemiyor. Ve ben neredeyse 1,5 senedir bu hayatı yaşıyorum çok içe döndüm üzülüyorum kendime.. Şu an depresyon hapları da kullanmak istemiyorum oğlum küçük o haplar uyuşturup sersemleştiriyor gece ağlasa oğlumu duyamam diye korkuyorum. Bilmiyorum biz bu haldeyiz işte... Oğlum herşeyim... onsuz şu hayatımın hiç kıymeti yok... helinim08

bazen bagırmamak elde olmuyor bende cok bagırıyordum önceden herşeye kızıyordum ama şuan biraz daha dikkatliyim bagırmıyorum desem yalan olur ama gayret gösteriyorum cunku vicdan azabı duyup aglıyorum kızımda beni görünce üzülüyor gelip sarılıyor bu daha beter yapıyor beni neyse onlar daha cok küçük bagırmamaya calısalım inşallah . push ; cagancuk küçük aşkımla çok

tam bu konuyu okurken kızıma bağırdım (( en korktuğum şeydi çocuğuna bağıran anne olmak maalesef o da gerçek oldu. iki gündür evi tek başıma temizleyip topluyorum geri kalan zamanımda da öğrencilerimin sınav sorularını hazırlamaya çalışıyorum ve kızım dün bana "anne seni özledim" dedi (( biraz ilgilenmeye çalıştım bugün de tam oturdum bilgisayarın başına bana yine "seni çok özledim anne" deyince ben de "tamam kızım sen kalemletrini topla ben de bilgisayarı kapatıp geliyorum" dedim bir yerimden kalktım ki her yer yine darmadağın üstelik çikoltalı bisküvisini de halının üzerinde ezmiş ve sabahtan beri evi üçüncü toplayışım ben de şafak attı tabii evin içinde bar bar bağırıyorum kızım gelmiş başıma "anne özür dilerim bir daha olmayacak" diyor ama bu kaçıncı özür dileyişi tabi sonrasında kuzu gibi oldu sütünü içti ve uyudu ve şimdi "kızım senden özür diliyorum, bir daha olmayacak" ama bu kaçıncı özür dileyiş...

kızlar yanlış anlamayın yorum yapmak gibi bi amacım yok.. sadece aklıma geldi.. haliyle haklı olarak alaka kurmuş olabilirsiniz.. ama buraya yazan anneler en ince güzel duygularını paylaşmış.. ayrıca anne değilim sadece gözlemimi paylaştım yargılamak gibi bi amacım olamaz haddim değil.. kesinlikle ve kesinlikle çocuklarınız böyle olduğunu ima falan ediyor değilim amann diyorumm sakın böyle bi sonuca varmayın..

canım benim kızımda 1 yaşında bende kızıma çok bağırıyordum ama şu son dört gündür dikkat ettim ben ona bagırmadıkça ve inatlaşmadıkça yaptığını 2 defa yapıyor sonra bırakıyor uyukusu düzene girdi resmen ona bağırıp hüngür hüngür oturup ağlardım gerçekten sabretmek çok zor ama ne yapalım canım ya birde bu yöntemi dene istersen bide ben iş yaparken devamlı onunla oynuyorum hem işim bitiyor hemde o ağlamıyor biraz zor oluyor ama bu sayede kilolar gidiyor biraz uzun oldu canım:kedi:

benimde 2 yaşında bi oğlum var. bu zamana kadar çok fazla bağırıp kızdığımı söyleyemem. hep sabrettim ilgisini başka yerlere çekmeye çalıştım. ama bi iki haftadır kendimi tanıyamıyorum bağırıp kızmaya başladım artık. çok şükür eline falan vurmadım hiç. insanın bi sabrı var sanırım bi süre sonra dayanamıyo. ben bağırınca daha bi hırçınlaşıyo canavarlaşıyo sanki. hep sabır diyorum içimden ama dayanamıyorum bazen

Bazen sinirli olduğum zamanlarda oğluma bağırıp kızıyorum sonra pişman oluyorum. Hiç bağırmamak mı gerek ama o da nasıl mümkün olucak?Hiç bağırmayan var mı aranızda?Bağırdıktan sonra çok kötü hissediyorum kendimi offff bebeto aşksın sen cansın

evet sabrımın çok zorlandığı anlar oluyor amaa içime atıp, gözlerinin masumluğuna bakıp o an brden bağırmaktan vazgeçiyorum ama yaptığı yanlışı da es geçmiyorum, yaptığının yanlış olduğunu sözlerle ve harektlerle anlayacağı şekilde anlatıyorum, zaten anlıyor ve inatlaşmıyor, inatlaştığı anda da dikkatini başka birşeye yönlendirip o beni sinir ettiği işi yapmasını unutturuyorum::)):86: aybuke07 İKİ AŞK ANNESİ

Allah bizlere sabır versin, çok zor çocuk büyütmek. benim kızım gece 10-11 gibi uyanıyor ve artık sabaha kadar uyumuyor. uyuyabildiği geceleri nimet sayıyorum. sakin olmak çok zor. gündüz ise aralıksız uyuyor. artık nasıl bir yöntem deneyeceğimi şaşırdım. sürekli ayakta kalmak bizler için çok zor. kafayı yiyicem sanıyorum bazen. kendimi alıştırıyorum bunlara derken başka huylar ediniyor kendine. ZeytinKek

bende geçen gece bağırdım... uyumuyordu 2 saat boyunca salladım sinirlerim alt üst oldu... eşim de napıyosun sen deyince kendime geldim.. ertesi günüm iptaldi resmen... sersem gibiydim ve müthiş bi vicdan azbı duyuyordum... affedemedim kendimi... şimdi daha dikkatliyim... o bize allahın emaneti... sabır sabır... firuze-1524 Bal kız & Bal

bencede çok yanlış bir genelleme olmuş.. ben gördüğüm yabancıların çocuklarını hiç anlatmayayım :))) bir arkadaşın dediği gibi o çocukların gençliğini de biliyoruz, yurt dışında ailelerin ne kadar çok zor durumda kaldığını, psikolog psikolog dolandığını.. edep haya ahlak olmadığını. tamam türklerde deçok şımarık çocuklar var.. bundada ailenin suçu var doğru. ama türk çocukları şımarık ukala doyumsuz diye bir genelleme yapamazsınız.. kaç yabancı kaç türk çocuk tanıyorsunuz ki? K

hiç ağlatmayın vede en önemlisi sakın sakın bağırmayın... parmağınızı bile sallamayın sinirlendiğinizde... geçen geceye kadar başarabiliyordum bende bunu... ama geçen gece hayatının ilk azarını işitti... kendimden iğrendim... onu korkutmaya incitmeye hiç hakkım yoktu... ruhsal ve fizksel gelişimleri için en doğrusu bağırmamak çünkü birşey anlamaz sandığımız meleklerimiz herşeyi herşeyi okadar iyi anlıyorlarki... oğlum şuan 25 aylık... azarladığım gecenin sabahında kendimi günahkar gibi hissederken o ürkek kediler gibiydi... içim cızlayarak sordum: Anne gece yaramazlık mı yaptı? oğlum ürkek haliyle yüzüme bile bakmadan başını salladı... tabi kahroldum.. ona dedim ki, söz 1 daha asla olmayacak... gülümsedi ve bana sımsıkı sarıldı... ilk kez yaşadığım o azarlama olayını asla ama asla tekrar ne kendime nede oğluma yaşatacağım... uzmanların söylediği şu, onu ikna ederek istediğinizi gerçekleştirebilirsiniz.. çocuk eğitiminde ikna yöntemi geçerli... aşırı tehlikeli biriş üzerindeyse dikkatini sevdiği şeye yönelteceğiz... başka çözümü yok arkadaşlar... sevgilerle... S

uyumadığı için az önce bağırdım 5 yaşındaki bebeğime. ölücem vicdan azabından... hep söz veriyorum kendime ama olmuyor işte..

sizin dediğiniz bence başka birşey buradaki kimse çocuğunun doyumsuz ukala şımarık olduğundan bahsetmiyor bence ben okuduklarımdan öyle anladım en azından ve kendi adıma yorumunuzu hiç hoş bulmadım biz yaramazlıktan bahsettik daha çok ve ne yabancı çocuklar var terbiye sınırlarını zorlayan siz görmemişsiniz sanırım denk gelmemişsiniz tamam bizim işimiz zor çocuklarımız bizi zorluyo ama dediğim gibi sizin yorumunuz hoş olmadı bu şekilde