valla şaştım kaldim böyle anneler bana çokgeniş geliyor ben kızmı asla kimseye emanet edemem.. nereye gideceksem oda yanımda olmali.. fazlalik gibi görünmemli.. o benim can parem.. birde tatil aman aman bir saat ayri kalamam her ne olursa olsun.. sırf ben kendi keyfime iş yapacam diyeçocugumu başklarina asla aslaa emanet etmem lmaz: MorAnka

Aslında psikiyatristin faydasını görmedim ilaçlar verdi emzirdiğim için kullanamıyorum zaten ama şimdi terapiye başladım belki onun faydasını görürüm.. Evet bir şey olacak diye çok korkuyorum oğlum çok hareketli zaten ilgilenemezler başına birşey gelir diye endişe ediyorum.. 3 günlükken küvezde kaldı oğlum o günden beri inanılmaz bir kaybetme korkusu yaşıyorum. Aslına bakarsan çocuk için kötü bir durum olduğunu düşünmüyorum annesiyle beraber gayet de mutlu, tabi ki sosyal ortamlara giriyoruz yaşıt arkadaşları var oynuyor sosyal de bir bebek zaten.. Sorun şimdi değil de daha sonraları oluşabilir zaten o yüzden terapiye başaldım.. En azından 3 yasında kreşe falan verebileyim diye.. D

sen çok iyi bi annesin ayşecim... mert de düzelecek.. benimki de yapıyor arasıra... ben 3 aylıkken çalışmaya başladığım halde oluyor... yani sürekli seninle birlikte vakit geçirmesiyle de alakası yok bence... hem havale geçirdi ya zor günler yaşadınız... eşinle olan ilişkinize de yansımıştır... mert tam iyileşsin sizin de aranız düzelir... bizim evliliğimiz de egenin etrafında dönüyor.. o iyiyse herşey yolunda o hastaysa mızımızsa ben eşime bağırıyorum o bana... napalım.. geçecek bu zor günler... ayrıca bi kitapta okumuştum... bebeği ilk 18 ay ne zaman ağlasa kucağa almalıymışız.. ne istese yapmalıymışız.. bu onu şımartmazmış... çünkü bu ilk 18 ay anneye bağlanma dönemiymiş.. bu dönemi başarıyla atlatırsak ilerde kendine güvenen evlatlarımız olurmuş... o nedenle ben her ağladığında alıyorum kucağıma, hoşlanmadığı kişilerin kucaklarına vermiyorum, alınırlarsa alınsınlar, istemiyor diyorum, her istediğini de kendine zarar vermeyecek bişeyse yapıyor, ev bark kirlenmiş o dökülmüş bu saçılmış umrumda değil... çocuğumun 1 snlik mutluluğu için değer... tatile çocuğu bırakıp giden de nasıl anne anlamadım ben işe gidince anneme bıraktığım halde özlüyorum.. o tatil tatil değil işkence olur herhalde oğlumsuz..

valla hayretle okudum yazdiklarini ben kizimi mecbur olmadigim surece kimseye emanet edemem heleki tatile cikmak aslaaa onsuz bir hayat dusunemiyorum benden baskasi ona iyi bakamayacak gibi geliyor bu konuda cok hassasim MorAnka

Her bebeğin huyu suyu bir değil tabi. Benim kızımda bana çok düşkün değil, olmazsam yokluğumu hissetmez gibi geliyor. Bir ara baya bii üzülmüştüm, bana hiç düşkün değil diye. Beni sevmiyor mu acaba diye. Emmeyi de bıraktı. Sütüm azalmıştı. Bağı iyice kopardı benle ;(((( Çalışıyorum, bütün gün ananesiyle. Akşamdan akşama 2-3 saat görüyorum kuşumu. Bi de hafta sonları full görüyorum. Mutlu huzurlu bir evimiz var, bebeğimde çok mutlu. Allah bozmasın. Çok düşkün olması da iyi değil diyorlar. Büyünce anlar sarılır herhalde bol bol innuk

6. aya kadar çok sakin bir çocuktu, sonra yabancılamaya başladı ve benden başka kimseye gitmez oldu. Şiimdi 12 aylık ve ben artık sağlığımı kaybetmekten korkuyorum, sinir hastası olucam. tuvalete gidiyorum katıla katıla ağlıyor, uykusu geliyor tam 2 saat uyutmaya çalışıyorum beşiğine gidiyoruz tekrar tekrar geri geliyoruz. Ayakta uyumuyor, çingene salıncağı kurduk ondada doğru düzgün yatmıyor ancak uykusuzluktan gözleri kapanacak öyle uyuyacak ama ben bu arada isyan ediyorum, bıktım artık. Gören bu nasıl çocuk diyor. benim eteğimden 1 sn ayrılmıyor. Ben nerede hata yaptım bilmiyorum. Kayınvalidemi çağırdım ama faydası olamadı çünki benden başkasına gitmiyor. Bugün çok kötü bir şekilde bağırdım çok ağladı ama bende insanım dayanamıyorum. Eşimle sorunlarım var ve konuşmuyoruz içim çok dolu. Hiçbirşeyi yetiştiremiyorum. Haykırmak bağırmak istiyorum, başımı alıp gitmek istiyorum. Ben böyle bir yaşam hayal etmemeiştim. MorAnka

canım bu durumdan aslında bende pek memnun değilim insan kendi annesine bile güvenmez mi? Sen çalıştığın için tabi alışmışsındır senin ki normal üzme kendini benim ki anormal:)

Oğlum 4 yıl olacak neredeyse beni verem etmediyse seni de oğlun etmez merak etme... Bizim doğduğundan beri hayatımız etrafında dönüyor. Kendine özgüveni olan ben oğlumdan sonra bunu kaybettim çünkü çok çaresiz kalıyorum. Anneliği beceremedim diye sürekli kendimi suçluyorum. Eşimle birbirimize giriyoruz bizde. Aile de herkes seferber oluyor birbirine giriyor niye böyle diye. Öyle bir çocuk ki yemesi çıkarması her şeyi sorun bu kadar olur yani. Dr dr gezmekten iflahımız kesildi artık hele son 1 yılda hiç gitmediğimiz kadar dr yollarına düştük. Bebekliğinde koliği yüzünden dr dr gezdik şimdi kabızlığı, beslenmesi ve huysuzlukları yüzünden. Kendi haline bıraktık dünyanın en acayip yemek seçen çocuğu oldu çıktı. Hani dr lar diyor ya zorlamayın acıkınca yer diye zorla yedirenlerin çocukları şimdi her şeyi yiyor benim ki istediği yoksa aç geziyor üstelik şiddetli kabızlığımızda cabası. Allah tan geçen seneye göre huysuzluğu yok ama kabızlığı bizi mahvetti. Öyle bana çok düşkünlüğü yoktu seviniyordum rahat rahat anneannesine bırakırdım ama bu sene bana çok düşkün aynı şekilde babaya. 2 saat sonra beni arıyor hemen. Ben olmadan asla uyumaz gece kalkınca beni çağırırda babası giderse kıyametleri koparır hala. Ben de çok doluyum valla verem değil de ben yakında Bakırköylük olmazsam iyidir. Sana da Allah sabır versin. Geçecek bugünler diyorlar bana da bende sana diyeyim bari...

Arkadaslar lüften yanlis anlamayin ama bence bu ne sizin icin nede bebegin gelisimi icin faydali degilki... Bakin sürekli annesine yapisik sürekli annesine adapte olan bir bebek yarin öbür günde annesi olmadan sorunlarini cözmeyen bir yetiskin olur. Benim büyük kizim hala daha cogu seyde benden yardim ister, anne nasil yapicam bunu, bana yardim et ben tek basina yapamam der, kendine güvensizdir...8 yasinda... tamam tabikide ben her zaman annesi olarak yanindayim, tabikide onun icin canimi veririm... ama genc bir kiz evli bir kadin oldugu zaman yaninda olamicam... her probleminde kosamicam belki... Kücügü 3 yasinda, ve simdiden ben yapicam diyor, boyundan büyük seylerde bile benim yardimimi istemiyor, o kadar kendinden emin o kadar kendine güvenen bir cocuk ki inanin cevrem hayret ediyor... Bir cocuk ne kadar genis bir cevre ile büyürse o kadar genis bir kapasitesi oluyor... ben bunu anladim... Ilk cocugun verdigi tecrübesizlikten dolayi cogu kadin böyle bebegini 24 saat yanindan ayirmayarak kimseyi bakimina dahil etmeyerek iyi birsey yaptigni saniyor, ama inaninki ilerde cocugnuzda ve kendinizde bunun hicte öyle cok iyi birsey olmadigni anliyorsunuz... Umarim beni yanlis anlamasiniz... sevgiler nilim

Allah hepinize sabır versin :S

vereliniortak beni anlattin valla aynen herseyim o hep yapisik olalim :ecrin_bebek: Gxuxlsxuxm

ama bu cocuktan cocuga degisir ki her cocuk ayni olmaz ornegi cok yakinimda teyzemin ikizleri vardi anneannem buyuttu annesi cok az ilgilenmistir hic annesini aramazlardi herkesler kalir oynarlardi ne olduysa ilkokul doneminde oldu annesi okula goturdu getirdi onlarin yanliz basina bisey yapmalarini engelledi hep sonra neoldu 1 tanesi anneci universite bile okuyamadi annesi olmadan digeri 20 saatlik yolda tek basina universite okoyor ve cok sosyal bir cocuk bebeklik cok onemli bence kendini hep guvende hissetmeli bu guvende annede gizli bence ayrica buyudugunde yani bana gore 2. 3 yastir bebegin donum noktasi kendi kendine biseyler yapmasina izin vermek onu yonlendirmek arkadas ortami yaratmak bunlar olduktan sonra kendine guvenen bireyler yetirstiririz bence en azindan ben oyle dusunuyorum her cocuk ayni deildir unutmayalim lutfen specialx Hayat seninle

bidaha bu gunlere donemeyecegiz valla onu hic uzmeden buyutmek istiyorum noralde odasi ayri hep odasinda yatar ama gece uyanir bazen yanimda yat, ak ister alirim simdi gece 1 yada 2 de uyaniyo yanimda yatmak istiyo saclarimi seve seve uyuyor kuzum sabahta cok mutlu uyaniyor cok cabuk buyuyolar ya hastaneden eve geldigimiz gun sanki dundu hep mutlu bebek olsun istiyorum Gxuxlsxuxm

arkadaşımın kızı 9aylık 1 yıl ücretsiz izin aldı bitmek üzere olduğu için, bakıcısıda bebeğe alışsın diye bakıcısı işe başlayalı 3 ay olacak nerdeyse ve kızını bırakıp heryere gidiyor kızının gıkı çıkmıyor ya bakıcısı ile okadar mutluki annesi dişariya çıkarken el saliyor gülücükler atıyor geçen hafta günü birlik şehir dışına çıktılar eşiylen kızını getirmedi hiç aramamış annesini haftayada 3 günlük bi seyahata gidecekler ve kızını yine bırakacak ve eminim çocuk yine hiç ağlayıp sızlamıcak oda bebek bizimkilerde bebek o annesini bi parçası sanmıyormu yani ben bu işin içinden çıkamadım

anne kokusuna alışmış olmasın öyle derler . push ;

valla nekdar yapisik gezecekki bize en fazla 2.5 yasina kadar bidaha bizi begenmezler arkadaslarini tercih ederler. ilk bebegim oldugu icin olabilir ama hamileyken anlamamistim bu kadar ona baglanacagimi kizim 9 aylik olacak biri kucagina alsa kiskaniyorum valla :kedi:

Birde sizin bebeler başkalarına gülüyormu, benim oğlan anne babadan başkasına gülmez, karşıdaki şaklabanlık yapsada asla gülmez çok ciddi, kaşlarının altından bakari iyice inceler, biri ona baksa hemen bana sarılır.

ne münasebet, ne demek "çok geniş".. nasıl bir yorumdur bu böyle.. fazlalık ne demek? ne yani "yapışık ikiz" gibi gezince mükemmel!!! anne mi olunuyor? bana göre de "aman peşimi bırakmasın, her an birlikte olalım" demek son derece hastalıklı bir düşünce.. ama burada kimseyi eleştirmiyoruz değil mi? Ayrıca çalışmak keyfe göre yapılan bir iş değildir hanımefendi.. Çocuklarımızı en az sizin kadar seviyoruz endişe etmeyin.. Yorumunuz çok ama çok kırıcı.. Sonrada eşler anneye düşkün olunca "aa benim eşim annesine çok düşkün neden acaba? bıktım bu huyundan" deniyor.. neden acaba? hey yarabbi... :umursamaz: cnmkzm

Oğlumdan 1 gün büyük bir akrabamın oğlu var ve hiç annesin aramıyor. Annesi giidiyor onun hiç aklına bile gelmiyor. Onlar nasıl duruyorda bizimkiler durmuyor, büyütürken hatamı yaptık diye düşünüyorum. Çocuk oturuyor annesi dantel örüyor. nilim

sanırım seni en iyi ben anlarım aynı dertlerlen boğuşuyorum kızım 13 aylık aynen anlatığın gibi iki dk tuvalete gitsem çıldırmış gibi ağlıyor üzerimi giymek için yatağına koyuyorum düşmesin diye nefes alamayana kadar bağrıyor bazen sabrımın sonuna geliyorum bağrıyorum ona tabii sonra vicdan azabı çekiyorum ama elimde deği o an dayanamıyorum tek bakıyorum kızıma annem çok uzakta kayinvaldem aynı şehirde ama aramız araba ile 45 dk sürüyor olan bana oluyor sonra akşam eşime patliyorum oda bakıcı bulalım bitane diyor ama kimseye güvenemiyorum ayrıca çalışmıyorum kızım için işimi bıraktım ne bakıcısı diye düşünüyorum off off bazen kafayı yemek üzere oluyorum Z

Ben mi anormalim yaa... Çalışıyorum ondan mı bilmiyorum ama ne bende ne oğlumda öyle bir bağımlılık yok. onu seviyorum ama işe girdeken ya da bi yere giderken gayet rahat bırakıyorum o da arkamdan falan ağlamıyor öyle. Kendimi çok kötü hisettim şimdi. Acaba gelişiminde sorun mu var ki? Z

canlar her bebek farklıdır... ben oğlumda aşama aşama değişik hal ve hareketler yaşadım. zaman zaman değişik huylar çıkacak.. şu an 5 buçuk yaşında ve yeni oturdu karakteriii. biraz sabır. bunlar geçici buna emin olun.. çocuklar her yaş döneminde değişik şeyler yaşıyorlar, ergen psikolojisi gibi bebeklerinde bu tarz dönemleri var...

her bebegın gelısımı farklı.. benım oglumda gecelerı cok sık uyanırdı... gunduzlerı cok az uyurdu.. aylar gectıkce duzene gırıyor sız sakın olun sız stres yaptıkca onada etkı edıyor ben oğluma 4 aylıkken yer yataga yaptım oyuncakları koydum.. aylar gectıkce kendı kendıne oynamayı ogrendı... o aglarken sız sakın olun dıkkatını basa yone cevırın.. bıraz zaman lazım MorAnka

Canım zaten bizde oğlumuz yüzünden problemliyiz. O doğunca birbirimizi unuttuk hayatımızı ona adadık eskisi gibi birbirimize ilgi gösteremedik haliyle, yakın zamanda bir hastalık geçirdi oğlum ve ikimizde çok gergindik o hasta diye sonra büyük bir kavga ettik ben konuşmuyorum o konuşmak istiyor ama iyice pişman olmasını istiyorum. Kayınvalidemde bizdeydi oğlum hiç rahat durmuyor hepimiz birbirimize girdik, çok yıprandım artık. kibela24

valla önce sabır diyorum zor aynı şeyleri ben de yaşadım sizi anlıyorum sanki ömrümün on yılı gitti umarım zamanla düzelir:1ninca:

bende üstüne çok düştüm, ağlatmamak için elimden geleni yaptım, gık dese yanında bitiyordum, çevremdekiler çok kızıyorlardı hiç dinlemedim. Sabah beni çıldırttı bende yazıp rahatlamak istedim.

valla yok, ben de kendimi anormal hissettim.. 2 oğlum var hafta sonları annanelerinde kalmak isterler ve kalırlar.. onlar benim ömrüm, herşeyim.. onları annanesine bırakıp yurtdışına çıkıyorum ve ağlamıyorlar.. el sallarlar, "bize araba al" der büyük oğlum.. annanelerinde harika vakit geçirirler üstelik.. alışverişe de giderim, yemeğe de.. gelişiminde bir sorun olduğunu düşünmüyorum.. sürekli fikir aldığım pedagoglarım, çocuk gelişimi uzmanı arkadaşlarım var.. hepsinin ortak fikri "mutlu anne-mutlu bebek".. bilmiyorum ama ben haftada birkaç saat ayırmazsam kendime, buhran geçiririm herhalde.. bilmiyorumkismile Z

o gün o psikolojiiyle açtım bu topiği 2 gündür oğlum çok iyi maşallah. Bu başlığı görende beni cani bir anne sanacak. olumunekankayizsmile BeyazBulut

cnm benim oğlan şimdiden başladı ben odadan çıkınca arkamdan ıııılamaya:) çığlık atıyor ama kızma nolur bebeğine... bebekler annenin kendilerinin bir parçası kolu mesela olduğunu sanır ve ondan uzaklaşınca çok korkarlarmış düşünsene birden kolun kopup gidiyor! parçalandıklarını sanır ve ağlarlarmış... benim oğlan babasında bile durmuyor düşün halimi. ama geçecek bu da geçecek. eşinle problemlerine d eçok üzüldüm umarım bi an önce düzelir bebekler evin gergin ortamından da çok etkileniyorlar cnm bence bi an önce çözün meselesinizi. biz bi gün tartışmıştık eşimle o gün oğlan akşama kadar sebepsiz yere ağladı durdu çıldırttı bizi. hem de gezmedeydik düşün yani. MorAnka

evet Pollaynnam, mesela annem-babam bile benim oğlanlara cevap yetiştiremiyor.. tek söyledikleri "siz böyle değildiniz".. sevineyim mi, üzüleyim mi karıştırdım sempatiksalakcinni neyse allah sağlık versin eksik etmesin yavrularımızı.. biraz büyüyünce geçer sanırım.. inşallah kafamçokkarıştı . push ; A acer28

vallah işte bende aynı senin gibi düşündüğüm için şuan kızım ile yapışık ikiz gibiyiz kafamçokkarıştı nilim

ben de asla bebeğimsiz duramam başkasının kucağında fazla kalsın dayanamam. ne bileyim ben bebeğime yapışık ikiz gibiyim. benimki daha 4.5 aylık beni ve babasını ayırt ediyor benim sesimi duyduğunda heyecanlanıyor başkası kucağına alınca dudaklarını büzüp ağlıyor. ben bitiyorum bu duruma. hep bana yapışık olsun istiyorum aslında bennn :kedi: belki haklısınız nefes alamayacaksınız kendinize vaktiniz kalmayacak ama ne bileyim hayat onla güzel zaten varsın bana yapışık yaşasın bu beni çok mutlu eder. opuyorumnanaktan nilim

aynen:) başkasına gülünce kıskanıyorum ben. geçen memlekete gittik anneme babama bir gün sonra alıştı onlara gitti oynadı güldü ay nası kıskandım:) nilim

evet aynı şekilde düşünüyorum biyerde bi hata yaptım ama nerde bulamiyorum doğduğu günden beri her an yanında oldum 1 yaşına gelene kadar bir an olsun ayrılmadık nezamanki kızım 1 yaşına girdi ozamandan beri 1-2 saatliğine bırakıp biyerlere gidebiliyorum ilk kez yanlız dışarıya çıktığımda çok kötü bişey yapiyormuşum, eşim kızıma bakamıcak diye korktum 10 dk da bir telefon açıp sordum eşimde sinir olmuştu madem böyle yapcaktın niye gittin diye belkide çok fazla üzerine düştüm oda buna alıştı hatam bu olabilir işin kötü tarafı bensiz yani yatağında bile uyumuyor artık MorAnka

ben ilerde böyle bir problem olacağını düşünmüyorum. zaten uzmanların dediği de bebeğin belli bir yaşa kadar anne güvenini kazanması yönünde. bununla ilgili kitaplar da okuyorum. kucağa alma alışır her ağladığında koşma seni kullanır gibi laflar kesinlikle yanlış. bebek tanımadığı bir dünyaya gözlerini açtı ve 9 ay boyunca tek tanıdığı annesiydi çünkü onun bir parçasıydı. eh şimdi onu bundan mahrum etmeye hakkımız yok diye düşünüyorum. ayrıca arkadaşımın çocuğuna bakıcısı bakıyor ama annesi eve gelince yine yapışık ikiz gibiler. çünkü çocuk annesinin yanında en çok mutlu oluyor e haklı da. elbette ben de yeni çevrelere de sokuyorum onu. anneannesi ve dedesiyle çok mutlu. yabancıları ilk başta yadırgayıp ağlıyor sonra alışınca onlara da gülücük atıyor. ama annesini tanımalı onun yanında olduğunu bilmeli diye düşünüyorum. seni tabiki de yanlış anlamıyorum bu konuda herkesin fikri ayrıdır hepimiz aynı şekilde büyütemeyiz bebeklerimizi çünkü doğrularımız farklıdır. bu bir tercih meselesi ben böyle olmaktan memnunum. bebeklerimiz sağlıkla mutlu bir şekilde büyüsünler inşallah. sevgiler. KIZLARIMCANLARIM

valla bende oğluma bağımlıyım bir an olsun yanımdan ayırmadım ağlamadan kucağıma aldım ikiz gibi dolaşıyoruz evde. psikiyatriye gitmek zorunda kaldım çünkü anneme bile güvenip bırakamıyordum şimdi evimin altındaki markete gidebiliyorum çok büyük bir gelişme benim için. Ama eşimle baş başa bir yere gitmek 1-2 saat oğlumsuz vakit geçirmek henüz benim için hayal.. innuk

Aynen Ofisim eskiden çocuk büyütmek çok kolaymışş şimdi ki çocukların hallerine tecrübeli büyükanne dedeler bile hayret ediyor

ah ne çok dertliymişim bu konuda mafoldumben konu sahibi arkadaşım iyiki bu konuyu açmıssın vallah az da olsa içimi boşaltım aynı zamanda senden özür dilerim konunu rehin aldım :kedi: MorAnka

Saol canım, o gün çok mızmızlanınca çok sinirlendim uykusuzdum zaten. Şimdi çok akıllı, 3 gündür babasıyla hayret ediyoruz haline. Eşimlede aram düzeldi, o hasta olunca birbirimize bağırdık. Sabihanın kitaplarını bende okudum 18. aya kadar özgüven önemliymiş, kucaklamak dokunmak çok önemliymiş ama çevremde bakıyorumda herkesin çocukları kendi kendine oynuyor hiç tanımadığı kişilere gidiyor olunca ben de bunaldım, aslında doğru olan yani bilimsel araştırmaara göre benim çocuk gibi olanmış. Eğer çocuk yabancı biri kucağına aldığında ağlamıyorsa mutlaka araştırılmalıymış. Tatil olayını bir çok kişi yapıyor, çocukla tatil yapılmaz diye ananeye babaneye bırakan bir çok insan var, ben asla bırakmam, nasıl tadına varırırm ki aklım hep mertte kalır. olumunekankayizsmile

kızım 1,5 yaşında evin içinde ben nereye gitsem oda benimle oraya gelir, mutfaktaysam ayağımın dibine oturur, bişeylerle oynar, çekmeceleri boşaltır, yerleri ıslatır biberonuyla, tuvalete gitsem direk dalar, asla kapıyı yüzüne kapatamam hemen başlar ağlamaya, ben tuvaletimi yaparken o dolapları boşaltır :)) oturma odasındaysak o yerde oynarken yada koşarken ben pc başında takılırım, tv izlerim, babası gelince beni bir an unutur ama sonra gene tepeme çıkar, en çok anneme güvenirim, ona bırakırım, gece de kalır onda, annemle babamın ortasında yatar :)) benimkinin sorunu evde beni izlemesi, benim olmadığım ortamda beni aramaz, ama kapı aralığından görsün kudurur gelmek için.. zor süreçlerden geçtik geçiyoruz, biraz sabır, zaten sonra hayatın içine dalınca unutacaklar bizi, çok değil şurda 1-2 yıl sonra kendi başlarına oynayabilecek, arkadaşları olacak, dertlerini anlatabilecek, bizi anlayabilecekler, o yüzden hiçbişey demiyorum, bağırmıyorum, adı üstünde bebek o anlamıyorki, anlasa eminim en son üzmek isteyecekleri kişi biz olurduk.. mersel ikinci kez anne

sanırım birazda alıştırmak lazım benim tanıdığım 2 arkadaşım da aynı sorunu yaşıyor birinin oğlu var 3 yaşında diğernin kızı oda 4 yaşında kızı olan arkadaşım çalışıyor kreşe ilk verdiğinde depresyona girdi psikolağa filan götürdüler doktor seni kaybetme korkusu yaşıyor demiş diğer arkadaşımda çok düştü üstüne oğlunun kimseye bırakmadı aman ağlamasın bakamazlar yemek yediremezler dedi şimdi kimseye bırakamıyor heryere birlikte gidiyorlar ben kızım doğduğundan beri arasıra anneme bıraktım annemin yakın olması benim avantajım tabi 8 aylıkken işe başladım bana düşkünlüğü artttı sadece ama yinede allaha şükür herşeye ağlayan çocuk değil zaten en ufak bir ağlamasıında hemen yanına gitmem alışması lazım diye düşünüyorum çalışmak olmasada allah korusun hastalık veya başka bir mecburiyet için birine bırakabilirz hayat bu herşey insanlar için ayrıca okul çağı geldiğinde alışması daha kolay olur kendimden biliyorum okulun ilk günü çok ağlamıştım annem bırakıp gitti diye . push ; D

olmamak ta haklısın aslında. çünkü geçmiyor.. sadece zamanla mutasyona uğrayıp farklı sorun olarak çıkıyor karşımıza.. önce süt emdi-emmedi, sonra aman emekledi, sonra 3 yaş sendromu, sonra okul sendromu v. s.. kim ne derse dedin anne olmak 20 sene öncesine göre artık kat kat zor.. allah işimizi kolay getirsin.. bilmiyorumkismile tria mucize

evet ama bütün bebekler annelerini kokularından tanırlar, bazı bebekler anneyi aramaz benimki saniye ayrılmıyor yanımdan, her tuvalete gidişimde çığlık çığlığa ağlıyor.

yok ben bu bakıcı işini iyice kafaya taktım ev işlerinde yardımcımız zaten var o sorun değil daha doğrusu bakıcıdan ziyade oyun arkadaşı olabilir okullar tatile girsin çocuk gelişimi okuyan kızlardan araştıracam bi arkadaşım tavsiye etmişti o kızına öyle bir bakıcı ayarlamıştı hem yeme alışganlığı değişti hem bensiz durmayı öğrendi diyordu haftanın 3-4 günü bikaç saatliğine öyle birini bulursam hemen ayarlıcam hem ben de az nefes almış olurum, çarşıda pazarda işim gücüm oluyor onları hallederim rahat rahat; kızımı nasıl getircem derdim nasıl gidicem derdim olmaz kuaföre gidecekken bile 10 takla atiyorum benim kızım babanesinde ve babasında çok güzel duruyor benim derdim gün içinde örneğin haftanın 2 günü babanesine bırakıp havuza gidiyorum, arada yine babannesine bırakıp eşimlen çıkıyoruz felan ozaman hiç sıkıntı yaşamiyoruz ama evde onu iki dk yanlız bırakmaya gelmiyor

herkesin cocuguna yaklasimi ve dusuncesi baskadir 5 tanede cocugum olsa ayni olacagim ben specialx Hayat seninle

Ilk aylar cok önemlidir... cok fazla üstüne düstügün zaman cocuk gercektende anneden baska kimseyi istemiyor... Bende büyük kizimda öyleydim... biraz mirildansin hemen kosardim, aglamdan kucagima alirdim, gik dedirtmezdim... ve gercektende bensiz durmazdi, annemi kardeslerimi her gün görüdügü halde bir isim oldugu zaman zar zor birakabiliyordum. Rahmetli annem kizardi, yapma kizim cok fazla üstüne düsme, bak sensiz durmuyor, biraz birazda bizde kalsin aglasada birsey olmaz alisir diye... ama ben dayanamazdim. Ne oldu? Kendime yaptim...3 sene elim kolum bagli gibi yasadim, sosyal hayatim kalmamisti dogru düzgün. Ikinci kizimda tamamen farkli oldum, yeri geldigi zaman yatagina koydum mirildansada hemen almadim, karni tok alti temiz hasta falanda degil dedim ve baktim isime gücüme... esimi ailemi cevremi bir cok kisiyi bakimina dahil ettim, yardim istemekten cekinmedim... öylelikle cok daha rahat gecirdim bu süreci. Süperwomen degiliz arkadaslar... yardim istemekten cekinmeyin...1-2 saat bile olsa birine birakip cikin bir carsi pazara... biz anneler iyi olmamiz gerek ki cocuklarimizada iyi bakabilelim... yorgunluktan uygusuzluktan stressten yipranmis bir annenin hic kimseye faydasi olmaz... nilim

evet çok haklısın.. o bıraktığın forumda da aynı hikayeydi maalesef.. Annelliği normal doğum yapıp, süt vermeyle kısıtlandıran bir anlayış içindeyiz.. Çocuğun düşkün olması ile bağımlı olaması arasındaki fark kavranamıyor ne yazık ki.. Başkalarını yargılamak da üstümüze tanımayız millet olarak :umursamaz: zuzu08 yakışıklı