Bence herkes çocuk olduğunda ailesine biraz çektirmiştir. Kendi çocukluğuma göre yazayım. İstedikleri kendilerinin ciddiye alınması. Ama çok da ciddiye alıp sanki aranızdaki önemli bir sorunmuş gibi davranmayın. Yarısını dinleyin anladığınızı belirten cümleler söyleyin sonra şakaya vurun. Ve cidden o hareketinize dikkat edin, yapamayacağınız bir şeyse neden yapamayacağınızı anlatın. Ama kısa öz olsun. Sana yeni telefon alamayız çünkü paramızı şu an şuna harcadık yeterli paramız yok gibi. Telefona bakmanı istemiyorum çünkü bu odaklanma süreni azaltıyor, ileride sana çok sorun yaratır. Süreni ayarlamaya çalış diyin. Bırakın ayarlamaya da çalışsın. Bazen ufak uyarılar geçin ama genel olarak sorun yoksa derslerinde vb ya da biliyorum ama daha azaltamadım falan derse tamam kendin hallet bakalım falan diyin. Hayatında rol oynamasını hatta bağımlılıktan kurtulmayı bile kendi kendine öğrenmeli. Durumun farkındaysa ipler onda olmalı. Bu sürede tamamen bireymiş gibi her işi ona yüklemeyin çocuk gibi ilgilenmeye devam edin. Benim ergenlikten anladığım hala daha çocuk gibi ilgilenilmek istiyorlar, yemek vb önüne gelsin. Gerekirse odası toplansın ama birey gibi dinlenilmek, ciddiye alınmak, arkadaşlarıyla büyükken yapılacak şeyleri yapmak istiyorlar. Buna uygun davranmaya çalışın, sık sık ders çalışmazsa hayatının ne kadar kötü olabileceğini anlatın, okumanın önemini öğretin. Derslerinde yardımcı olun ya da dershaneye yazdırın. Bunun için sizin de uğraştığınızı görsün. Ergenlikte en tehlikelisi dersleri boşlamak bence gerisi bir şekilde düzelir. Arkadaşlarıyla çıkmasına izin verin avm, sinema vb yoksa içinde kalır. Gerekirse siz alın siz bırakın. Yaşının biraz küçük olduğunu her yere izin verilmeyeceğinden bahsedin. Sigaranın yaptığı hastalıkları, nasıl üste kokunun sindiğini, insanların seni nasıl bağımlı gördüklerini ikinci sınıf vatandaş muamelesi olduğunu vb anlatın. Bazı şeyler için yaşın gelince yaparsın diyin 18'e kadar bekletin. En azından biraz olgunlaşırlar. Yapacaklarsa bile yapmazlar. Sevgili yapabilir cinselliği 18e kadar ertelemelerini isteyebilirsiniz, ayrıca biraz uzun ilişkide birbirinizi tanıdıktan sonra gibi akıl verin. Ayrılmam dediklerinle ayrılırsın tabii olabilir ama gençken seni çok etkiler o yüzden ertele vb diyin. Herkesin aklı bir karış havada karşıdakine sen de o da sana kötü davranabilir. Olgunlaşın diyin. Cinsel hastalıklar olduğunu bu yüzden ileride de kondom kullanması gerektiğini internetten araştırma yapmasının uygun olacağını söyleyin. Zaten erken ya da sevgilisi vb yok diye düşünüyorsanız bu konuşmayı erteleyin.

Eylülde 11 olacak bir tane de bende var aynından. Tamam bebekken huysuzdu falan ama bu bambaşka birşey yani. Birşey söylüyorum, uyarıyorum" hee anne sensin diyor ", bana bana annesine Ne bileyim azıcık kızsa gözleri doluyor, aglamaklı oluyor. Bazen sitem ediyor beni kimse anlamıyor diye. Bazen keşke dogmasaydım diyor. Ki mutlu, neşeli bir çocuktur normalde. Sakin olmaktan başka yol yok. Sabırla atlatacağız.

ağlamanıza güldüm kusura bakmayın. bu kadar dayanıksız olmayın ergenlik dönemi başlıyor, 15-18 yaşlarında napacaksınız şimdiden ağlarsanız? O1deren87

Ergenlik dönemi bazı çocuklar daha hırçın oluyor üzmeyin kendinizi bende şu an iki ergen var çok iyi anlıyorum seni ama geçici bir durum bu N

Siz 1 ay boyunca sabirli olsaniz sinirlenmeseniz sakince konuşup size uygun olmadığını söyleyeceğiniz şeyleri söyleyin taktik degistirin 1 ay disinizi sıkıp deneyin cok sinirleninde oda degistirin. onada sakinleşince konusuriz diyin surekli. birde dijital babayi takip edin internt ile arasi nasil internet youtube takip edilmeyen cocuklar bu alanda kötü örneklerle dolu o yuzden dijital babayi takip edin derim. aktivite yapin beraber imkaniniz varsa

11yasinda oglum bana surekli karsilik veriyor cabuk ofkeleniyor keske annem olmasaydin cok kullaniyor ve bu beni cok uzuyor geceleri agliyorum, Aradan biraz zaman gecince uzulup ozur dikiyir benden. Artik yuz göz olmaktan yoruldum tavsiyelerijiz nelerdir benle ayni durumda olan var mi acaba?

o yaşlarda anne babasına keşke annem babam olmasaydınız, ben mi dedim doğurun diye rörörö saçmalamayan yoktur ya. çocuğum yok ama bana aşırı normal geldi

Hep böyle miydi? bana ergenlik hırçınlığı gibi geldi açıkçası, hormonlar değişirken insan canavara dönüyor

benimde 9 yaşında bir oğlum var arada bir o da sinirlenip birşeyler söylüyor, sonra hemen gülüp konuyu değiştiriyoruz, çocuk onlar daha çok ciddiye almamak lazım, şöyle düşünün 18 yaşına gelene kadar bir birey olabilmeleri için kişiliklerinin oturmuş olması lazım ve bunun icinde zaman lazım, tabiki saygısızlığı hoş görmeyin ama konuşun çocuk olabilir ama empati yapabilir, ben en başından beridir arkadaş gibiyim bunun yanlış olduğunu fln çok söylediler ama bu da benim yetiştirme şeklim deyip devam ettim, beraber sinemaya gidiyoruz, onun sevdiği müzikleri son ses açıp arabada geziyoruz, abur cubur yiyoruz o sıkıcı ebeveynlerden hiç olmadım, hiç ders çalış demedim ama hemen kalkar ödevlerini yapar, evi toplar, sözümün dışına hiç çıkmaz, yani diyeceğim çocuğunuzla arkadaş olun anne ve baba olmak bir görev değil, sevgi ve empatiylede mükemmel çocuklar yetişir C

Artık ne çocuk ne genç değişiyor ama adapte olamıyor sizce çok normal değil mi? Özgür bırakın ama kontrollü olun kararları o aldim sansin ozguvenini zedelemeyin en önemlisi bebek gibi davranmayın

Oğlum 14 yasinda. ah nasil uğrastıgımı bi bilsen. ne kadar gıcık aldıgim sevmedigim şeyler varsa onlari seviyor. kiz kardesi 9 yasinda her dakika kiza giciklik verir aglatir. yan yana getirmiyorum artik onlari. 1ay öncesine kadar asiri öfke nöbetleri vardi sinirlenince herseyi fırlatıyor du. bi karar aldim sonrasinda. ılımlı yaklastim. elestirileri azalttim Ben daha sakin olunca oda sakinlesti. tabi kolay degil insan disini sıkıyor sırf kızmamak icin. öfkelendigimde herseyi kirip parcalamak istiyorum dedi bende şoyle bise önerdim. her öfkelendiginde icinden ihlas süresini oku dedim. yapti ve basardi cok sükur. çokda dil döktüm tabi konustum. çogu kez suyuna gittim. Ah ah anne olmak sabır isiymis. çocugu kücük olup uyumayan yaramazlik yapan cocuklariniza hic uzülmeyin ergenlik daha zor.

Aslında nasil davranacagimi sasirdim, sonuctta bende bir insanim bazen sabrım tukeniyor ve ona karsi bende kirici olabikiyorum bunun da farkindayim. Iyi davraniyorum bu kez tamamen karsilik veriuor saygisiszca davraniuor, bende sinirlenip karsilik verince o daha da sinirleniyor derkenn bir kısir döngü icinde buluyorum bizi. Ne yalan soylim ilerisi icin cok umutsuzdum ama mesajijizi gorunce boyle guzel evlat oldugunuzu duyunca icime ferahlik geldi

Bağımsızlık istiyor hanımefendiler beyefendiler. Fiziksel ve ruhsal, onlarda bir şeylerin değiştiğini fark ediyorlar. İsyanlarını hemen bastırma yoluna gitmeyin, bırakın biraz söylensinler. Tüm dünya herkes onlara karşı olsun. Benim düşünceme göre bir noktada anneden ötesine ihtiyaç duyuyorlar. Yani kontrol sahibi ebeveyn yerine derdini paylaşacağı bir arkadaş seviyesinde olmamızı istiyorlar. Bunu niye söylemiyorlar derseniz kendileri de bilmiyor çünkü. Anneye "ya ben ders çalışmak istemiyorum bu dersi sevmiyorum veya bu yemek iğrenç olmuş yemek istemiyorum" diyemez ama arkadaşına söyler. Tabii günün sonunda iyi olan her şey onlardan kötü olan bizden. Üzücü ama geçiyor gidiyor, ya hatırlanmıyor ya da komik hatıra olarak hatırlanıyor. Mesela neye karşılık veriyor? Ben de 2 çocukla o dönemlerden geçtim. Kendilerine karışılmasını istemiyorlar. Sofra kuruluyorsa anne ben acıkmadım sonra yerim veya canım o yemeği yemek istemiyor dediklerinde ısrar ederdim. Hayır sofraya saygısızlık etme, hep beraber oturacağız derdim. Şimdi; ben sana tekrar yemek hazırlamam kendin halledersin diyorum. Yani düzene uymak istemiyorsan başının çaresine bakarsın anlaşmamız bu. Benim kız da sen istedin çocuğunun olmasını bana sormadın veya sen niye böyle annesin dediğinde "kızım kaç zamandır bunu söylüyorsun yok mu yeni bir şeyler diye espri yapıyorum. Sence ne yapsam cool anne olurum diyorum. Sene sonu okul kapanışında konuşma yapsam herkes x'in annesi ne cool der mi diyorum, 3 sefer kızıyorsa 4. de yaa anneee deyip kaçışıyorlar. Yani ben ciddiye almıyorum beni eziklemelerini. Ben alaycı yolu seçtim ve şimdi bir sorunumuz yok. Seni sevmiyorum anne için mesela "bak sonuçta beni sevmeyeceksen şunu yapmayayım almayayım boşa gitmesin veya olsun benim sevgim ikimize yeter" derdim. Ders çalışma saatlerini sistemlerini kendileri düzenlemek istiyorlar. Sınava teste kendi yöntemleriyle kendi belirledikleri zamanda çalışmak istiyorlar. Ben de kontrolü veriyorum onlara ama kötü not olursa sorumlu onlar. Ben anneyim ve ben ne dersem o olacak artık yok, niye senin dediğin oluyor deyip her şeyi çatır çatır sorguluyorlar. Yemeğe gidiyoruz diyorsun hangi restoran sorup menü inceliyorlar. Ben beğenmedim menüyü gelmiyorum diyorlar. Odalarına çat kapı zaten girmek yok, temizlik düzen vs. ben planladım şu gün yapacağım toplayacağım odamı diyorlar.

Çok normal bence. Ergenlik yaşı tam da. İnatlasmayin. Ustelemeyin ve akıl vermeyin. Kendi ergenligimi hatırlıyorum evdekilere düşman gibi bakiyormusum bilinçli yapmıyordum. Bir gün babama bakarken ki görünümümu aynada tesadüf gördüm. O an idrak etmiştim niye böyle bakıyorum diye. Bilinçli değildi Allah o dönem anne babama kolayliklar verseymis benimle choccywhoccydoodah

Ergenlikten olabilir. Psikolojik sıkıntısı olabilir. Hemen ağlamayın. Karsinizda yetişkin değil çocuk var

Ayni yaslarda oglum var. Cok sakin narin olan cocuk arada dediginiz gibi oluyor. Ergenlik donemi yaklasiyor. Sesini yukseltip sinirden aglamakli oluyor mesela. Sakince sorun ney, canini ne skti diyince pat pat dokuluyor. Ardindan o ergen huysuzlugu gidiyor. Sakinliginizi korumaya calisin. Zor biliyorum, fakat Boylece iletisiminiz daha kolay olur. Bana gecen cok garip bir annesin dedi nasil icine oturdu. Halbuki telefon ile oynamaya izin vermedigim icin dedi.

Eşinizin size karşı davranışı nasıl? J janemarple

Normalmiş bu dönemde. Okula gidip rehber öğretmeniyle gorustum oglumun. evde kendini gayet güzel savunan fırtınalar estiren pasamiz okulda arkadaşlarına hayır diyemiyormus. R. ogretmeni özgüvenini kıracak davranışlardan kaçının dedi. Elestirmeden, fazla yasaklar koymadan, sikmadan ve en önemlisi bagirmadan. Eee Kuralsız kaidesiz nasıl olacak dedim kendi kendime. herseyi tek tek tane tane anlatmaktan kelime haznem genişledi. Bu aralar sınav haftaları olduğu için ekstra gerginlik var. Allah yardımcımız olsun. Şaşırdık nasıl davranacagimizi.

Hiç unutmam 8. Sınıf falandım. Anneme keşke ölsen seni hiç sevmiyorum demiştim. oysa kadın zebani gibi babamdan bunalmış, neler yaşamış ve yaşıyordu ama çocuksın işte. Sen annenden her şeyin iyi olmasını bekliyorsun falan. Yıllar geçti hala çok üzülürüm. Hala içime oturur. Şimdi anneme çok iyi bakıyoruz kardeşlerimle ama kendimce ne yaparsam yapayım telafi edebildiğimi düşünmüyorum, belki annem unutmuştur bile. Yani o daha çocuk. Belki ikinizin de farklı dertleri ve sıkıntıları var. Bizim zamanımızda kimse bizi düşünüp bir uzman desteği alalım demedi ama siz alabilirsiniz. Belki evladınızın cidden başka sorunları vardır, belki sizin vardır, belki sadece tipik ergendir

O yaşta bu evrelerden geçmeyen yoktur bence

Ben varım. Oğlum 10 yaşında. Eskiden beni mutlu etmek için etrafımda pervane gibi dönerdi. sürprizleri, sevip okşamalari bitmezdi. Şimdi karşılık da veriyor, yüz defa yapma dediğimiz şeyleri de yapıyor, öfkelenip bağırdığı da oluyor. Bende ilerde baş edemem diye tedirginim açıkçası. Konunuzu takipteyim, tecrübeli anneler bizi ayrldınlatır belki. B bafelix

Endişelenmeyin, benim kızım da 12 yaşında ve şu anda çok hırçın. Hem bana, hem babasına karşı bu şekilde davranıyor. Normal bir durum ergenlik döneminde.