Oğluşum henüz bir yaşına girdi. Zor bir gebelik sonrası erken doğdu.. ve çok özel bir ilgi ile anne ve baba olarak onu 10. aya kadar getirdik. Sadece bir ay süt verebildim ona; çok üzgünüm ki çok hastalandım ve epilepsi ilaçları içmek zorunda kaldım. Sütüm de stresten kesilmişti zaten Bu arada doğum raporum biter bitmez çalışmak zorunda kaldığım için oğlumla daha çok işi benden daha önce biten babası ilgilendi uzunca. Ama yine de beni tanır, sarılır "annemmmm" bile derdi daha 6-7 aylıkken.. şaşırır kalırdık..7-8 aylıkken örümceğinde arkamdan koşarak "annniiiii" diye bağırırdı... çok hareketli çok güleç yüzlüdür.. Ama 10 ayllıkken artık bakıcı bulmak zorunda kaldık. Çünkü annelerimiz yaşlıydı ve ilgilenmesi gerçekten zor olmaya başlamıştı. Bakıcımız çok şükür dünya iyisi ve mükemmel bakıyor bebişimize.. Onun gibi biri hiç bulamazdım herhalde... ama benim çok içimi üzen bir derdim var... oğlum artık bana anne demeyi bıraktı.. bakıcısının ismini bile söylüyor ama ben eve gelince beni istemiyor... daha çok bakıcısını ve babasını istiyor.. benimle oyun da oynamayı sevmiyor.. yüzüme patlatıyor.. vuruyor, git diyor.. çok agresif oldu birden.. Beni ilgi alanından çıkarmış gb; kucağıma alınca da babasına gitmek istiyor... Acaba tüm bunlar emziremediğim için mi? Çok üzgünüm çok... K