Allah bağışlasın meleğini, hemen hemen aynı şeyleri yaşadığım için yıllar önce, yaşadıklarını anlayabiliyorum... ilk bebeğimi 9 aylıkken doğuma günler kala dekolman plesenta yüzünden kaybettim, daha sonra da iki hamileliğim 3. ayda bebeklerin ölmesi sonucu kürtajla sonuçlandı, tam artık ümidimi kaybetmek üzereyken hamile kaldım ve 9 ay yasaklarla yaşadım, mecburen gününden önce sezeryan oldum tabii, şimdi 15 ve 10 yaşında iki kızım var bunları yazıyorum çünkü herşey insanlar için pes etmezsen birşeylere kavuşuyorsun, Allah kimseye bu acıları yaşatmasın... I

çok teşekkür ederim sizinkileri de allah bağışlasın başka acı vermesin

Oğlumdan önce iki hamilelik yaşadım ikisininde sonu hüsran hamileliklerim hep ani bebek ölümü teşhisiyle sonlandırıldı. Tam vazgeçmiştim aynı şeyleri bir daha yaşayamam kaldıramam derken 6 ay geçti. Ama tabii bu altı ayı bebek ölümlerinin sebeplerini anlamak ve araştırmak için birçok hastane ve doktor gezerek geçirdim elle tutulur bir şey de bulunmayınca hepten altüst oldum. Elde ettiğim bütün sonuçları ultrasonları tanıları tavsiye üzerine gittiğim bir doktora gösterdim. Doktor kesin olmasada bir teşhis koydu. Hamile kaldıktan 6 hafta sonra kullanmaya başlanacak bir iğne olduğunu ve bunu hamileliğim boyunca düzenli olarak yaparsam hamilelikte bir sorun olmayacağını söyledi.2ay sonra hamile olduğumu anladım. Tabii hemen doktoruma 4 haftalıktı öğrendiğimde hemen iğneler için reçeteler yazıldı raporlar çıkarıldı. hepsini tedarik ettim gününden önce ve 6 haftalıkken başladım iğnelere hamileliğimin ilk dört ayı kabus bulantılar baş dönmeleri bayılmalar ne ararsanız tabii ben bunları sürekli bebeğe birşey oldu acaba öldümü korkusuyla sürekli doktora gittim. Dört ayı atlatınca herşey kendiğinden biranda düzeliverdi. Doktorum bu süreyi atlattığımda artık korkulacak birşeyin olmadığını söylediğinde bende mutlusu yoktu.5. ayda hareketlerinide hissedince korkularımda bitti sonrası çok rahat bi hamilelik 37 haftalıkken sezeryanla doğum yaptım bebeğimi biran önce görebilmek için kendimi o kadar kumuşum ki önceden bebeğim odaya gelmeden ayılmıştım. Onu ilk görüp kucağıma aldığım anki mutluluğum tahmin bile edemezsiniz. Saatlerce ona bakıp bakıp ağladık eşimle bu bizim oğlumuz diye.