Duygu karmaşası yaşıyorsunuz. Doğru olmadığını düşündüğünüz düşünceler yüzünden birde vicdan azabı çekiyorsunuz. Depresyon, stres, gelecek kaygısı hepsi mevcut. Biraz derin bir nefes alıp kötüye odaklanmak yerine Biraz güzel şeyler düşünüp mutlu mu olsak ne dersiniz? Hayat bu kadar uzun değil. O yüzden ömrümüze Sevgi sabir şükür sigdiralim. Bu kadar olumsuz duygunun ne size faydası olur ne de evlatlarınıza. Şimdi hayatına bir bak. 2 tane evlat. saglikli sıhhatli. Hiç olmayanı da var... İşten kendi isteğinle uzaklasmissin üzerine korana var. İşi hiç olmayıp maddi zorluklar yaşayanı da var bırak annesi kimsesi olmayanı da var. Çocuğunuz size ait değil ; size bahsedilmis. onun sahibi değil annesisiniz. Onu koşulsuz seven kişisiniz. Başkaları sevmesin bu bebek sadece benim. Demek bencillik. O zaman senin annen de sevmesin. Senin annen neyse eşinin annesi de o. Ikiside anne. Sen gibi... Mesafe koymak güzel kavga etmektense. Şu dönemde korana var. Elbette ki kacinmaniz gerek ev gorusmelerinden. Çünkü bu korana yi insanlar hep en sevdiklerinden kapiyorlar... Sizin yerinizde olsam önce derin bir nefes alıp tüm olumsuz duygulari kenara bırakıp Şükür ederim. Senden daha zor durumda olanları gormezsek Hep derdimizi dert zannederiz. Bu bir nevi şımarıklık. Bunu. bir sizin için. Demiyorum. Kendim için de diyorum bazen bunu yapıyoruz. Sevin, şükredin, Anın tadını çıkarın yoksa mutlu olmayı kacirirsiniz. Uzun oldu belki ama inşallah işe yarar yazdıklarım. Boşuna bu kadar yazmış olmak istemem. Silkelenmeniz için yazdım. Yoksa bu yazdıklarımın bana bir faydası da yok. Çocuklarınızı hayırlı hayırlı büyütün.

Merhaba kizlar. Artik duygularimdan cok rahatsizim sanki baskasinin hayatini yasiyorum ve inanin aglayarak yaziyorum. Cok isteyerek ve bekleyerek 2. Bebegimi dogurdum. Ilk cocugum 7 yasinda. O 3 yasina gelenw kadar calismadim 3 yasina gelince ise basladim. Cok bunalmistim. Es ailesiyle ayni apartmandayiz kayonvalide elti gorumce... cok daralmistim bunortamdanve maddi olarakta sıkıntıdaydik. 4 senedir calisiyorum cocuguma annem bakti. Bana cok iyi geldi calismak arabamizi aldik biraz birikim yaptik ortamim degiati ozguvenim geldi ama icimde hep vicdan azabi oldu oglumu birakip ise gidiyorum die. 2. cpcugu yapip evimde cocuklarima bakicam die hayaller kurdum ve 2. Nasip oldu. Ama ben cok mutsuzum. Bebegim 40 gunluk. Hem korona hem bebek hic bir yere cikamiyorum. Ruhsal olarak kendimi baskasinin hayatinda givi hissediyorum. Simdiden sonra eve hapsoldum gibi ilk cocugumla ilgilenemiyorum uykusuzumm arkadaslarimla gorusemiyorum ve surekli kafamda kuruyorum esimin ailesiyle calistigim icin mesafe kurmayi basarmistim. Gelis gidis olmuyordu smdi bebek var gelip gisicekler ve yine cansikici konusmalar sevmedigim ortamlar. Ve cok sacma cocugumu onlarla paylasamiyorum kiskaniyorum. Cok dengesiz inis cikisli duygulardayim Hep evde olma fikri yetersizlik hissi surekli agliyorum. Neden 2. cocugu uaptim die tam rahata ermisken bebegimkde cok seviyorum sonra ona bakiyorum dusuncelerim icon vicdan azabi cekiyorumm. Napicam bilmiyorum bu lohusaliklami alakali gecicimi