Bence siz müdahil olmayın onlar kendi arasında halleder. Ama çok isterseniz çocukların seveceği bir şey hazırlayıp kızınızın paylaşım günü yapabilirsiniz. M MinikPapatyacik

Evet kızım nazlı bir kız gerçekten takılmıyorum bir çok şeye çocuktur küser barışır kavga eder zarar vermeden vurur takılmam kızımada derim arkadaşlıkta olur böyle şeyler diye yeni öğrendiği dünyayı acımasız olarak bilmesi üzüyor filmdelisi

Kesinlikle katılıyorum Bizim evde küfür eden kimse yok Benim minnak öyle bişey söylüyor ki ne yapacağımı şaşırıyorum o an birinin yanında söylese dediğiniz gibi ana avrat küfür ediliyor evde sanırlar Sokakta küfürün haddi hesabı yok Ben duymak zorunda kaldığım halde utanıyorum Çocuk bu doğruyu yanlışı İyiyi ve kötüyü görerek ayırt edecek Ben ebeveyn olarak doğru ve yanlışı tanımlayabilirim sadece Duygu olarak ona bunu hissettiremem Bunu da tecrübe ederek yaşayacak Yaşlarından büyük tecrübeler yaşatmasın Rabbim çocuklarımıza

Söylediklerinize genel olarak katılıyorum. Ancak çocuğa "küserim ama" dedirtmemekte ablanız haklı. Bu cümlede hem tehdit var hem de bu tehdit sonucunda çocuğun kendi duygu/isteklerinin önemsizleştirilmesi var. Çocuk doğruyu yanlışı değil karşısındakinin tehditine boyun eğmeyi öğrenmiş oluyor. Çocuk gelişimciler bu nedenle oldukça karşılar bu tarz manipülasyonlara. Borellus80

Ohooo daha nelerle karşılaşacak, çok küçükler daha. Akran zorbalığı diyebilmek için çok erken. Hayat yolu çok uzun, bu kadar kırılgan olması çok üzer onu. Sınif değiştirmek çözüm değil, çocuklar yine benzer çocuklar olacak muhtemelen. benyeniyimgaliba

Evet 5 yaşta güncelleme geldi bu çocuklara yahu. Saçlar, başlar, tokalar, onda var bende niye yoklar, küstüm oynamıyorumlar git buradanlar, oğlan onu öptü beni de öpsünler. ay vallahi bayılazam küçük ergen olmuşlar WOLFROG Ekşiden aynı tadı

Çocuklar çok acımasız, hani diyorlar ya dünyayı çocuklar yönetsin diye. Onlar yönetse bugünleri mumla ararız. Küçükken anaokulunda benim de birisi saçımı çekmişti, dizime tekme atmıştı. Ben böyle yaşamıştım zorbalığı. Çok sessiz, sakin bir çocuktum. Kavga bilmezdim, kalp de kırmazdım. Çünkü öyle yetiştirildim. Ama maalesef anne, baba olan her şnsan iyi kalpli olmadığı ve anne-baba olmak için vicdan şartı aranmadığı için böyle kötü kalpli çocuklar tarafından iyiler zorbalığa uğruyor. Ben lisede toparlamış ve artık hakkımı alabilir olmuştum. Ben şuan anne değilim ama ben sessiz kalamazdım. Gidip çocuğu dövün demiyorum ama ben olsam okulunda zorbalık yapan çocuğa bağırıp bağırmadan 'Sen bunları söylediğinde Ayşe, Fatma artık kızınızın adı neyse, o çok üzüldü ağladı. Arkadaşının kalbini kırmak istemezsin değil mi bir daha söyleme öyle şeyler' gibi bir şeyler söylerdim. Ben çocukalr arasında böyle bir şeye şahit olduğumda üstüme vazife olsun, olmasın zorbalık yapanı uyarıyorum. Büyüyünce kötü biri olacaksın, böyle yaparsan seni kimse sevmez ve hiç arkadaşın kalmaz diyorum. O zaman özür diliyorlar karşısındaki çocuktan. Ne yaparsanız yapın bence sessiz kalmayın. Ben çok üzüldüm kızınıza minicik canım benim öpün onu benim için

cocuklar malesef herseyi hemen söylerler bunu bilin duygularıda anliktir. yani alışmayı öğrenmeli sinif değiştirmek bence suan gereksiz yoksa surekli degistirrisiniz. . ogretmen iyise zamana verin cocuk bunlar

Valla 1. sinifta ben çok zorbalık gördüm beslenme çantamı çalıp kafama yumurta atmışlardı simdi bunları duyunca da ahhh keşke bana da sadece şapkan ne biçim deselerdi

Çocuğum bir şeye üzüldüğünde ben de çok üzülürüm ama bunlar çocuk ya. Seni sevmiyorum dese nolacak? Ertesi gün tekrar sever Ayrıca sevmezse de sevmesin. Siz böyle yaparsanız çocuğunuz hep onaylanmak isteyecek size söyleyeyim. "Sevmezsen sevme sen bilirsin" demesini bilmeli bence. Bunun üstüne gidip sınıf değiştirmeyi bile düşünmek çok ilginç. Şiddet varsa amenna, hakaret varsa amenna, ama çocuğunuza seni sevmiyorum denildi diye bunları düşünmeniz doğru değil. Benim kızım 4 yaşında ve "sanırım Ayşe beni sevmiyor anne" dedi bir gün. Ben de herkes herkesle anlaşmak zorunda değil canım, bazı çocuklar diğer çocuklarla daha iyi anlaşıyor. Sen de anlaşabildiğin çocuklarla oynabilirsin diyorum. En çok kimi seviyorsun dendiğinde de "kendimi" diyor

Aileyle alakalı ama artık yoruldum aynı yaştalar hayat tam olarak acımasız ama daha 5yaşında öğrenmesine gerek yok yeni nesil çok zor

Yeni nesil daha zorba biz böyle değildik. zaten çoğumuzun ne doğru düzgün bi oyuncağı vardı ne sürekli değişen kıyafetleri. genelde 2-3 kardeş ve kuzenler de olduğumuz için de evin içinde bazı şeyleri öğrenip okula öyle giderdik. dalga gecen biri olursa dalga gecen dışlanır, dalga geçilen kollanırdı. şimdiki nesil genelde belli bi yaşa kadar tek çocuk, doğru düzgün komşu yok akraba yok ve çoğu sosyal kuralı okulda öğreniyorlar. Günlerde kısır partilerinde cık cıklayan çok ayıp diyen teyzelerden bile bazı sosyal kuralları öğrenirdik düşünün. şimdi öğretmen görürse müdehale ediyor ama görmediği de çok oluyor. 5 yaşında bi çocuk tam empati kuramaz hatta karşındakini üzmek ona ilginç bile gelebilir. Biz kimsenin çocuğunu kontrol edemeyiz, öğretmen arkasını döner çocuk gene söyler. Bu noktada yapılacak en en iyi şey kendi çocuğumuzu duygusal olarak güçlendirmek, yukarda bi arkadaş güzel anlatmış, "herkes herkesi sevmek zorunda değil, o an canı senle oynamak istemiyo olabilir, ponponlarınla dalga geçilmesi seni üzmüş anlıyorum ama bence çok güzeller, renklerine bayılıyorum hele şu üstteki pembe en sevdiğim " gibi gibi bol bol telkinlerle çocuğun kırılan kalbini bi nebze onarıp sosyal hayata geri karışacak cesareti bıkmadan usanmadan ona aşılamak. zaten hazır cevap veya kendini iyi ifade eden bi çocuk olduğunu söylediniz, bi süre sonra çok yaratıcı cevaplar verip hazır cevaplılığını pekiştircek görürsünüz

Salın biraz çocuğu.. tek çocuk o degil premses yetistirince böyle sorunlar oluyor. Arladaşlar arasinda olur oyle deyin gecin. Şimdi bu olaya aşiri tepki verirseniz bisey var sanacak çocuk. Ilerde sevgilisi ayrilir seni sevmiyorum. derse yataklara düşer demekki.. çocukla cocuk olmayın. Anne olgunluğu gösterin sıcak bir gulümsemeylenolur oyle arkadas arasında derseniz sakinleşir çocuk

Muhtemelen kizi arkadaşını kızdıracak, hoşuna gitmeyen bisey yapmıştır. Misal, ikiside aynı oyuncagi alacakken kizi almıştır oda oyuzden demiştir. O yas için böyle basit durumlar bile önemli. Benim kızımda 4 yaşında, hoşuna gitmeyen durumlar olunca aynısını söylüyor. Ben seni sevmiyorum, bu evden gidecem artik gibi gibi. 5 dk sonra unutup canım annem diye konuşmaya başlıyor.

Bayıldım yorumunuza. Özellikle son cümle harika

Tabii ki emin değilim, çocuk tabii ki yaralanıyor. Farkında değilim mi sanıyorsunuz? Ama "bana seni sevmiyorum dedi" konulu bir sorunu da olmuyordu haliyle.

Narin bir insan değilim kızım hassas evet ama sadece benim sorunum aynı yaştaki çocukların birbirlerine bu denli yaklaşmaları basit gelebilir ama böyle birşeyden üzülmesi.. yenGEnC

Ben ilkokuldayken babası olmayan çocuğa p. ç hasan hahaha derlerdi, çocuk s... git lan deyip gülerek oyununa devam ederdi. Alışıyor insan demek ki.

Konu sahibi "seni sevmiyorum" çok da sıkıntılı gelmedi bana. En çok bizim çocuğumuz sevilsin, bütün oyunlara dahil edilsin vs istiyoruz ama karşıdaki de çocuk. Belki onları rahatsız edecek bir şey yaptı. Benimki de birgün okul çıkışı konuşurken oyuna dahil edilmediğini söyledi. İçime öküz oturdu tabii. Dayanamadım öğretmene "sürekli bir dışlanma var mı" diye sordum. Meğerse oyunda benimki arkadaşını itmiş o yüzden almamışlar. Aslında bunlar hayata hazırlıyor. Arkadaşını itersen onlarla oynayamazsını öğrenmiş oldu. Ertesi gün oyunlara dahil oldu zaten. Sizinki de böyle bir durumdur belki.

O kadar büyütmüşsünüz ki. Ohoooo daha neler denilecek neler yaşanacak. Pembe panjurda büyütmeyelim şu çocukları. Kendini savunmayı, yeri geldiğinde laf söylemeyi de öğrenmeli. Oturup bunu kafaya takacak kadar, alıp kızınızla "herkes birbiriniz sevmek zorunda değil annecim " diyebilmelisiniz. Aksi taktirde kızınızda sizde çok üzülürsünüz.

hıh, tam da bunu öğrettiğim oğlum 1. sınıfın ilk haftasında müdüre gönderildi. O yetmedi sürekli rehberlik vs, kaç kere okula seansa gittim. Niye, başkası öğretmemiş çünkü. Yok silgini parçalamış, yok arkadaşının kitabını çizmiş. Soruyorum niye diye, o da bana yaptı, uyardım bir daha yaptı ben de karşılık verdim diyor, yani öğrettiğimi yapmış çocuk. İlk 2 ay böyle geçti, sürekli şikayetle. En son öğretmeni uyardım 'ben çocuğuma kendini korumasını, şikayet etmemesini, ona zarar verene müsade etmemesini öğrettim, keşke ağlanma sızlanmayı kendisi yapınca ses çıkarmamayı öğretseydim, işler çirkinleşirse oğlum ciddi boyutta kendini korumada yeteneklidir, benim gücümün yetmediği bir çocuk, sonucu değil sebeplerini değiştirmeye çalışın çünkü dünya düzenidir etkiye tepki, haksızlığa susmaz o çocuk ' diye konuştum. Son oldu şikayet Ben de biri sana bir şey yaparsa avazın çıktığı kadar öğretmeeeniiiim diye bağır ağla sızla oğlum, problem çözme becerini daha büyük olduğun yaşlara sakla dedim, ne yapayım...

Başka bir arkadaşıyla oynadığı için söylemiş kızıma evet ne yazık ki çok acımasız şapkasını ponponuyla dalga geçtikleri için artık şapka takmıyor basit konular ama ne yazık ki onlar anlamıyor

Hayır sadece sarılıp ağlıyor konuşuyoruz sonra anne kapatalım artık konuşmayacağım diyor

Ben nedense zorbalık göremedim çocuklar arasında olan bir şey gayet normal geldi hatta

Kesinlikle bazen çocuğun içinde oluyor. Evde asla küfür duymayan çocuk anaokulunda bi duydu diye 2 senedir unutmadı ve sinirlenince saydırıyor. Dışarda yapamıyor Allahtan ama biri duysa evde ana avrat düz gittiğimizi sanır Edit: Düşündümde o dönem ben de o çocukların ailelerinden öğrendiklerinden emindim. Demek ki neymiş, hayat öğretiyormuş.

5 yasinda cocuklar dalga gecmeyi nerden ogreniyor yahu?Kurtlar mi yetistiriyor bu bebeleri benyeniyimgaliba

Bu bir zorbalık değil ama çocuklar koz olarak sevgi, oyun oynama, arkadaşlık duygularını kullanıyor. Bunun önüne aileler geçmek durumunda ama malum aile temelinde çoğu çocukta bu eğitim yok. Siz de şuan çocuğunuza bu eğitimi veremiyorsunuz o güçsüz kalıyor. Çalıştığım kurumların hiç birinde bu sebeple sınıf, öğretmen ve arkadaş çevresi değiştirilmedi. Önce siz duygusal gücü hissedin çocuğa da asilayin. Evet arkadaş da olsa aileden birisi de olsa kimse kimseyi sevmek zorunda değil ama saygı duymak zorunda. Kızına seni sevmemesi gayet olağan saygısizlik yapmadığı sürece olacaktır bu ilişkiler dozunda konuşun ve sürekli bu konu gündemimiz olmasın. Benim tavsiyem budur.

Çocukların zorlandığını görmek ebeveynler için zor olabiliyor ama biraz abartmışsiniz

Yani bunlar hep yaşanıyor malesef alışması gerekecek. Ailelerde herkes çocuklarını sever anne baba teyze hala amca dayı, ama dışarı çıktığında herkes onu sevmek zorunda değil ve bunu malesef öğrenmeli. aynı yaşta oğlum var. sınıfında bir kız arkadaşı var ve oğlumdan hoşlanmıyor. bir gün gelip anne beni oyununa almadı evcilik kızlar oynar dedi bende baba olabilirdim dedi. erkeklerde evcilik oynayabilir seni oyununa almazsa sende başka oyun kurabilirsin seninle de oynarlar dedim. yada aarkadaşının biri şaşkın salatalık demiş oğluma üzüldüm dedi. rahatsız olduysan sana öyle dememesini söyle dedim. yine derse öğretmenine söyle konuştuk geçti. aile ortamı çocuğun gururunu kıracak laflar hareketlerden uzak bir ortamdır. okul ise karışık bir ortamdır çocuklarımızı balon içinde büyütemeyiz alışmaları başa çıkmayı oğrenmeleri gerekiyor.

Bir anne olarak sizin hassasiyetinizi anlıyorum fakat "seni sevmiyorum" da zorbalık değil. Bu kadar narin, hassas çocuklar yetiştirmemenizi tavsiye ederim çünkü ilerleyen dönemlerde daha neler görüp duyacaksınız ohoooo... (Not: 3. Sınıftan bildiriyorum )

Kesinlikle küçük ergen gibiler

Anaokulu velilerinde son yılların moda iki kavramı; Zorbalık ve travma. İkisinin de çok yanlış anlaşılıp yorumlandığını gözlemliyorum. Bir örneği de bu konu.

Kiziniza üzüldüğünüzu bukadar ona karşı belli etmeyin. Yoksa kendi kendine başa çıkamaz. Benim kızımda 2. sinifa gidiyor. Komşunun kızı ile aynı siniftalar. Daha önce anlasiyorlardi. Okul başladığından beri sürekli küsüyor arkadaşı. Öğretmenleri her hafta matematik sınavı yapıyor. Benimki 80 100 arası alıyor diye kızıma inek demiş küsmüş. Kızımda gözlük var ayakkabısına tokasina kadar eleştirip üstüne gidiyormus. Kızım bana anlattiginda o küsüyorsa sende konuşma başka arkadaşınla oyna dedim. Onu ne kadar umursamazsan okadar seni rahat bırakır dedim. İki gün sonra barışmak istiyor anne mektup yazdı bana dedi geçen kızım. İllaki eleştiri alacaklar manipüle edilecekler yani biz yanlarında yokuz. Biryere kadar müdahale etmeliyiz diye düşünüyorum. Geçen yine kızım dedi anne bı arkadaşım benim sacimla dalga geçti diye dedim yarın hemen annesiyle konuşacağım böyle bişey olamaz falan diye tepkisini merak ettim. Anne saçmalama öylesine anlattım büyütme dedi. Alisacaklar zamanla yani

Bazi seyleri ailelerde öğreniyor cocuklar. Kiziniz arkadaşının hosuna gitmeyen bisey yaptiginda "seni sevmiyorum " dediyse muhtemelen aileside cocuga boyle davraniyordur. Dalga gecme konusunu birbirlerinden ogreniyorlar. Sanirim bunlarin onune gecmek mumkun degil. Cocuklarimiz tecrube kazanirken kalpleri kirilacak

Cocuklarda zorbaligi asla onaylamiyorum tabi ki, zorbalik eden cocuklarin da ailelerinin yapmasi gerekenler var. Konumuz bu degil. Ama zorbaliga maruz kalan cocuklarda genelde bu zorbaligin bir sebebi oluyor. Engelli cocuklar, fiziksel oalrak bir kusuru veya farkliligi olan cocuklar vs. Her ne kadar korkunc derecede yanlis olsa da coxuklar bu tarz seylere karsi zorbalik yapiyor. Sizin kizinizda eger zorbalik gormesine baska bldiginiz bir sebep yoksa benim tahminim siz "cok sosyal yetistirdik" diye diye her seyi ben biliyorum kivaminda diger cocuklara karsi üstenci tavirlar sergileyen bir cocuk yetistirmissiniz gibi geldi bana. Bu sbeeple dige rcocuklar ondan hoslanmamis olabilir. Diger cocuklarin aileleri onlarla konusacak ama sizin de kizinizla diger arkadaslarin senin kadar spor sinema tuyatro faaliyetine gitmiyor olabilir ama onlarla yine de cok iyi anlasabilirsjn, her seyi en iyi sen bilmiyorsun demeniz lazim bence. Tahmjn sadece ama sizin gibi donanımlı cocuk yetistiricem derken bu hataya dusen cok aile var

İyi geceler hanımlar Kızım 5 yaşında anaokuluna gidiyor bugün okulda yaşanan bir olayı danışmak istiyorum size Kızım aile hayatımızda sosyal bir çocuk tiyatro, sinema, spor faaliyetlerine sürekli giden ve kendini açıkça ifade edebilen bir çocuk Bugün okulda kızımın bir arkadaşı normal zaman da komşumuz bize gelip oyunlar oynayan kız birden kızıma ben seni sevmiyorum zaten demiş bu cümlesine kalbim o kadar acıdı ki öğretmen müdahale etmiş hemen Kızım çok duygusal arkadaşları olsun istiyor ama işin sonunda her seferinde bir şekilde zorbalığa uğruyor bu en ufacık konu çocuklar bu konuda çok acımasız daha önce kızımın giydiği kıyafetiyle dalga geçtiler bunun için çok ağladı, sınıf değiştirmem kızım öğretmeniyle çok iyi anlaşıyor ayrılmak istemiyor Ne yapa bilirim nasıl yol izlemem gerektiğini bilmiyorum kızım arkadaşları olsun istiyor ama her seferin de. üzülüyor verdikleri cevaplar için aynı yaş grubu ama çok zorbalar nasıl başa çıkabilirim bilmiyorum tecrübeli anneler yardımcı olursa sevinirim

Her yaş grubunda var bu maalesef, kizınızda alışacak buna zamanla. 10.5 yaşında kızım her sene benzer şeyler yasıyoruz bir şekilde. Kızımın sacı beline kadar uzun, ben minik lastik tokalarla degişik modeller yapıyordum 2. sinıftaydı hic unutmam, sitede arkadaşları bayılıyordu saclarina mesela, anne bu tokalardan alalım banada yap diyorlardi, bir ara hepsi ayni model geziyordu kizların, ama okulda bir kız sacın çok cirkin olmuş diyordu her seferinde. Kızımda üzülüyordu. Bende güzel olmasa saçın x arkadaşında yaptırmazdı degil mi, arkadaşın beğenmemiş olabilir ama önemli olan senin beğenmen vs diye anlatıyordum. Bu senede kızımın öğretmenleri cok güzel buluyor saçlarını, matematik ögretmeni saci açıksa derste gelip oynuyormuş sacıyla ders anlatırken kadın, degişik bir model örgu vs yaptıysak güzel olmuş falan diyormuş. 2 tane kiz arkadaşı boyun uzamaz, kısa kalırsın sacların uzun ya ondan demişler ki kendileri kizımdan daha ufak tefekler, saçları omuzlarında. Bende dedim bak o arkadaşların senden kısa, sacla ilgili olsaydi onlar senden uzun olmalılardı. Arkadaşların yanlış biliyor. Oluyor yani böyle seyler. Cok takılmamak lazım. Üzülüyor cocugunuz muhakkak ama alışacak. Gönül ister ki hicbiri kirmasın birbirini ama öyle olmuyor. Fiziksel temas, hakaret vs olmadıgı sürece normal kabul ediyorum artık ben bunu, üzerine konusup kapatıyoruz konuyu.

Benim o yaşlarda kızım var Inanamiyorum bazen böyle küçük cocuklarin nasıl öğrendiğini böyle şeyleri ee bizimkiler yapamıyorsa ailelerinden mi öğreniyor diyorum bazen Benim kızım da gözlük takıyor nine demisler bir defasında Bazen tek başıma oynuyorum oyuna almıyorlar diyor o zaman çok üzülüyorum ama maalesef yapacak şey yok böyle böyle öğrenecekler

Yazdıklarınızda zorbalık yok bana kalırsa. Çocuklar birbiriyle oynamayabilir, birbirlerini sevmeyedebilir. Biz yetişkinler gibi bunu açık açık söylememe kısmını beceremeyebilirler sadece. Benim çocuklarımda oldu benzer durumlar. Kendileriyle oynamak istemeyen arkadaşları olduğunda bunun çok normal olduğunu söylüyorum. Onların da oynamak istemediği arkadaşları oluyor. Dalga konusu da asagilama içermediği sürece anormal değil. Bunları yaşayıp, görecekler, böyle böyle iletişim becerileri gelişecek.

Ayrıca bu yaş grubu için "zorbalık" tanımı doğru değil. Hepsi çok küçük ve hem kendilerini tanıyıp hem isteklerini dile getirmeyi öğreniyorlar. Bunu yaparken "yaşları gereği" bencil olabilirler. Sizin kızınıza tutumunuz biraz fazla hassas bu şekilde davranmamanızı tavsiye ederim. Bu arada 9-6 yaşında 2 çocuğum var emin olun bilmeden konuşmuyorum. Sevgiler

Anasınıfından zorbalığa örnek vereyim, makasla birbirlerinin saçlarını kesmişler! Ne hikmetse benimkinin katılmadığı bir eylem olmuş, 2 ay rehberlik desteği aldı çocuklar.

Ama hangimizin ismiyle, tipiyle, giysisiyle dalga geçilmedi ki? Ya da hangimiz arkadaşlarıyla küsmedi? Bununla başa çıkmayı öğrendik. Şu an sınıf değişse yarın diğer sınıfta da çıkacak böyle bir sorun. Benim kızım da 4.5 yaşında ve küstüğü arkadaşları oluyor. Biz bile hoşlanmadığı bir şey yapsak/istesek seni sevmiyorum diyebiliyor. 5 dk sonra hayır çok seviyorum oluyor. Anne bugün sare bana elbisen iğrenç dedi diye geliyor bazen. O elbiseyi bir daha giymicem diyor. Burada bence önemli olan çocukla ağlamak değil mücadele yollarını göstermek. Cevap vermesini kendi düşüncesini savunmasını öğretmek. Geçen gün yine sare bu elbisen anne elbisesi gibi diye dalga geçmiş. Hayır benim elbisem anneler için değil kızlar için, ben çok seviyorum diye söyledim sareye dedi. Yani böyle böyle insan ilişkileri, sınırlar vs öğreniliyor. Benim çocuğum da çok nazlı ama onların iyiliği için biraz mücadeleci kendi haklarını savunan ve kendine yetebilen şekilde yetişmeleri gerekiyor

lütfen bilinçli anne olun, ki oylesiniz fark edip dinlemişsiniz ne güzel. Ben çmrüm boyunca kızınız gibi zorbalık gördüm okula gitmeyeli yıllar oluyor hala daha üstümde o denilenler, depresyon ve okjl uzatmaya kadar gitti mesele, lütfen kızınızın psikolojisiyle iyi ilgilenin ufacık çocukların dedikleri yıllarca yara olabiliyor E

Bu konu en basiti giydiği kıyafetlerle konuşmasıyla annenin eşyalarını mı giyorsun sana bişey almıyorlar mı diye bir çok şey dogadostupanda

Seni sevmiyorum'un zorbalık olduğuna emin değilim. Kızınıza "arkadaşların her zaman seninle oynamak zorunda değil, sen de istemediğin zaman oynamayabilirsin. Bunu düzgün şekilde belirtmen yeterli" yi anlatmanızı öneririm. Yani diğer çocuğun da evde kendi kendini doldurup seni sevmiyorum demeyeceğini düşünüyorum. Bu yaşta küsüyorlar, kızıyorlar... Okul başladığında benimki de mıy mıy aşırı sevgi kelebeğiydi, şimdi "kavga ettik gittim başkasıyla oynadım onunla mı uğraşıcam" ya da "az önce küsmüştüm şimdi barıştım" şeklinde.

Hiç bahsetmedim Öğretmene bile söylemezdim Kendi başıma çözmeye çalışırdım

Evet haklısınız artık zorbalık tanımı da değişiyor bence

Oglum 3.5 yaşındayken kendi aralarında konusan yetişkin birilerinin b. k dediğine sahit oldu. 1 sene önüne gelene söyledi bunu. Ben evde öğretmedim, kaka diyoruz normalde tuvalet konusunu konuşurken, ama biri duysa bizden ogrendi sanacak. Sensör var sanki bu çocuklarda, hemen kapıyorlar kötü kelimeyi, koskoca cümleden cekip onu ögreniyorlar. Her zaman ailede öğrenilmiyor. Kızimda anaokulunda arkadasından pislik demeyi öğrenmişti 1 sene sinirlenince pislik dedi herkese.

Çocukları cam fanusta yetiştirmek de hiç hoş değil, resmen çocuğun duygusal bağişikligini düşürüyor. Benim ablam da oyle, ananesinin çocuğa 'kuserim ama' diye bir şeyleri yaptırmak istemesi bile yasak bırak çocuk darlansin. Darlana darlana sınırlarını korumayı öğrenir. Onu sevmeyenlerle nasıl mucalede edeceğini öğrenirse ileride o kadar güzel idare eder bu durumları. Yeni nesilde herkesin çocuğu prenses gibi yetisiyor, sevgi cemberiyle sariniyor. Okula bir gidiyorlar, bir sinif dolusu paşa/prenses. Hiç bir özelliği yok çocuğun o insanlar arasında. Böyle bir yüzleşme bana korkunç geliyor. Okul öncesi zorbalıkla nasıl mücadele edeceğinizle ilgili çok fazla kaynak var. Bence izledikçe sizin de nasıl yaklassaniz daha sağlıklı olacağına dair bir fikriniz olur Çocuk benim çocuğum/yeğenim olsaydı ona herkesin herşeyi sevmeyeceginden, bunun çok normal olduğundan bahsederdim. "Mesela baban brokoliyi çok seviyor, sen de çok seviyorsun, çok sağlıklı. ama ben hiç sevmiyorum' gibi örnekler verir, ondan da benzer, genelin sevip onun sevmediği şeylerin örneklerini ister, sohbet sonunda bziim sevmememizin o şeyin değerini kaybetmecegine varirdim. Çünku hayatı boyunca pek çok insan onu sevmediğini, onla oynamak istemediğini söyleyecek, hatta onunla dalga geçecek. Bunu engelleyemez kimse. Sadece bunun kendisiyle değil söyleyen/sevmeyen kişiyle ilgili bri durum olduğunu bilse bile süreci daha kolay atlatır

Onlar bir küser bir barışır ama kendini savunmayı öğrenir öğretmen izliyor onları çok müdahale etmeyin bence benim kiler de biri kusuyo diğerleri araya giriyor bir bakıyorsunuz oyun devam ediyor sorun olmuyor sınıfı değişmek abartılı olur

5 yaş grubunda bu yapılana gerçekten zorbalık denir mi emin değilim. 5 yaşında bir kızım, 7 yaşında bir oğlum var. Oğlum bazen kızımın yanında, "o benim kardeşim değil, sevmiyorum onu ben. Keşke çöpe atsan onu ya da başka birine versen" tarzında konuşurdu. Kızımın üzüldüğünü farkediyordum tabi ama ne yapabilirim, oğlumun ağzını bantlayacak halim de yok.. Bu durumda ikisiyle konuşmalar yaptım. Oğluma kardeşini sevmek zorunda olmadığını ama onun benim kızım olduğunu ve kendisini ne kadar seviyorsam kardeşini de o kadar sevdiğimi, dolayısıyla kardeşini bu şekilde incitmesine izin vermeyeceğimi söyledim. Sevmeyebilirsin ama beraber yaşıyorsunuz, saygı duymak ve kabullenmek zorundasın dedim. Bu arada, oğlum kardeşine çok düşkündür aslında :) Sadece ona kızdığı zaman onu incitmek için söylediğini biliyorum. Kızıma ise aslında abisinin onu sevdiğini, merak ettiğini çeşitli örneklerle anlattım. Evet tam tersini söylüyor ama sana kızdığında seni üzmek için bunu yapıyor, işin aslı bu değil dedim. Geçenlerde yine benzer bir olay yaşadık. Kızım yan yan bana bakıp güldü, ben de güldüm. Oğlum farkedince o da güldü, sonra oynamaya devam ettiler. Uzattım ama konuyu toparlayacak olursam, bu yaş çocuklar kızdıklarında karşı tarafı nasıl inciteceklerini buldukları an oradan yürüyorlar. Ben başka çocuk da değil, aynı evin içinde olan kendi çocuklarımda bunu yaşıyorum ve denge bulmak çok zor oluyor. Siz kızınızla uzun uzun konuşun. Belki kızınız karşı tarafın hoşuna gitmeyecek birşey yapıyordur? Ya da fazla iyi davranıyordur? Çocuklar gerçekten acımasız. Zorbalıkla ilgili kitaplar var Burcu Berk serisinde ya da Teo serisinde. Onları okuyun. Sorular sorun. Bakalım ne anlatacak kızınız.

Bence bu zorbalığın yanından geçmez böyle herşeye takılan velilere de kılım, onlar kalbi kırılır mı fln diye düşünemiyorlar, adı üstünde çocuk bunlar duygular davranışları yetişkinlerle çok farklı

ben bununla ilgili yapılabilecek bir şey olduğunu çok düşünmüyorum. çocuklarımızı güçlü yetiştirelim ki onlar ufak şeylere alınmasın. birinin onu sevmemesine üzülmesin ağlamasın. ilerde de sevmeyenler, sevmediğini dile getirenler olacak bunu engelleyemeyiz. bence çocuğunuza herkesin herkesi sevemeyeceğini birinin bunu dile getirmesinin onu çok üzmemesi gerektiğini anlatabilirsiniz.

İki çocuğum var. Ben olsam hicbisey yapmam. Kızınız gülüp geçmeyi, aman bende sanki sana çok meraklıydım demeyi öğrenmeli. Yoksa çok üzülür. Aynı şeyi oğluma da yaptıkları oluyor, duygusal dayanıklılığı yüksek olan bir çocuk olmasına rağmen, bir kere duvar kenarına gidip ağlamamak için kendini tuttuğunu gördüm, içim eridi. Hicbisey yapmadım. Koca okulda başka çocuk mu yok, onu bıraktı, başkalarıyla oynuyor. Herşeyini ben cozersem ileri de kendisi hiçbir problemini halledemez. Belirli ölçü de mudahele etmeliyiz, ama mümkün oldukça da bence bırakalım kendileri baş etsinler.

Sizin o anda karşı tarafa nasıl tepki ve cevap vermesini öğretmeniz gerek. Malesef karşı tarafı değiştiremiyoruz zeynones

Benim de aynı yaş oğlum var ve benzer şeyler yaşıyor. Her gün eve o dövdü bu sövdü, kimse benle oynamıyor beni sevmiyor diye geliyordu minnoş oğlum. Sonra anladık ki meğer 'zorba' olan benimkiymiş. Arkadaşlarını itip kakan, bağıran ve iyice rezil olmak istemediğim için söyleyemeyeceğim şeyler Benim evde kedicilik, miyavlamacılık, birbirimizi burnumuzla sevme oyunları oynadığım, su tabancası dahi almadığım, hiçbir şiddet içeren oyuncağa izin vermediğim evlatlarım bunları yapıyor. Diyeceğim o ki, zorbalar annesi olarak hepsi evde yetişmiyor inanın. Birbirlerinden görerek, duyarak ve özellikle kontrolsüz şekilde ekran tablet tv oyuna maruz kalan çocukların hareketlerini, benimkiler gibi görmemişler anında kapıyor, sonuç bu. Çocuklardan önce ebeveynleri eğitmek gerek, ben daima kendilerine kötü davranan, bir şeylere zorlayan hatta 'yapmazsan küseriz oynayamazsın, bakamazsın' gibi tehditlere yönelik uyarıyor, zaten konuşma seni haketmiyorlardır, arkadaşın olsun diye isteklerinden huyundan vazgeçme yalnızlık güzeldir diye öğretiyorum. Siz de bu yolu deneyebilir, kendini koruması adına bir adım atabilirsiniz.

Zorluk yaşadığı yerden alıvermek zaten iyi olmaz böyle böyle zamanla öğrenecek. Baş etmeyi, çözüm bulmayı, kendine sınır çizmeyi, duygularını doğru ifade etmeyi böyle iletişim halindeyken öğreniyorlar. Acı da olsa... Siz ona sadece bu anlamda destek olabilirsiniz. Derinleştirmek yerine evet olabilir onun seni sevip sevmemesi seni kıymetsiz kılmaz ki gibi tek cümlelik konuşmalar yeterli olur. Tavuk_suyu_

Bence zamana bırakın düzelir zamanla yaşı daha çok küçük herşeyi yaşayarak öğrenir şu an yaşı küçük olduğu için ona kırıcı gelen şeyler ileride geçecektir. Bu çağlar hep arkadaşlarla küsme, barışma, kırılma, oynama yeri gelir kavga etme bile olabilecek çağlardır. Zamanla sizde göreceksiniz ki herşey zamanla yerine oturur. Kendi haline bırakın konusunu çok açıp üstelemeyin. Sınıfını da değiştirmeyin öğrencilerle alır illaki dert etmeyin.

Peki kızınız bu duruma aşırı mı tepki veriyor? H

Kardeş biz evde zincire vurup önlerine tasla yemek koyup, kim koparırsa zinciri onundur oynamıyoruz. Evet haydut gibiler, katkım sıfır hatta böyle disiplinli diktatör diye anılan olduğum için ancak haydut gibiler, olmasaydım düşünemiyorum. Benim kendimce gözlemim, okula kadar kalabalık akranlarıyla olan çocuklar çok daha erken öğrenmiş oluyor her şeyi ve sakin şekilde birkaç arkadaşla aynı çevredeki çocuklar, sizin oğlunuz gibi adapte güçlüğü çekiyor. 3 5 çocukla muhatap olmuşluğu, kardeşleri kuzenleri olan, farklı yaş gruplarıyla sürekli iletişimde olan çocuklarla kıyaslayamayız.

Evet bir de evde suuüüt diye bağırmaya başladı dedim noluyor bir gün okulda durmam gerekti bir çocuk gördüm tuvalete giderken suuuüüğğtt diye bağırıyor heh dedim şimdi belli oldu

ya bende ilkokulda hafif tombul bir çocuktum Sarışın bi çocuk vardı hiç unutmam onu Küçücük bişeydi zıplayıp omuzuma vururdu her gün şişko diye Sınıfın kapısında beklerdi beni mütemadiyen

Burada da zaman zaman konular aciliyor; malesef basilarimiz hayatta arkadas edinme konusunda cok sansli olamiyoruz. Bir yerden uzaklasiyir insanlar, benim suratima enerji meselesi diyen bile oldu. Bence kizinizi buna hazirlamalisiniz. Hayatta hep yaninda arkadaslarinin, hayatinda birilerinin olmasina gerek yok. O bir birey. Baskalarina ihtiyac duymadan eglenebilir, var olabilir, oyun kurabilir.

5 yasin da yeni mi banane demeyi öğrendi, çok tatli ya :):):)

Sizce alışıyor mu içinde kimbilir ne yaralar gizliyor evde gizli gizli ağlamadığından emin misiniz?

Bazı yorumları hayretle okudum. Çocuklar başkasıyla empati yapmaya 4 yaşında başlıyormuş. O nedenle zaten minik de olsa çocuklar sokaktaki kediye acıyabiliyor. Tamam çocuğumuzu güçlü yetiştirelim de vicdanlı da yetiştirelim. Ne yapalım yani çocuk kendi kendine öğrensin güçlü durmayı diye önüne gelen vursun, kırsın, sözler söylesin madem. Bence bunlar aileden geliyor. Ailesi sevmiyorum seni dediğinde, konuşsa bak böyle dediğinde kalbim kırılıyor, üzülüyorum, beni üzmek ister misin gibi bir şey dese bence o çocuk başkasının bu söz karşısında kalbinin kırılacağını anlar. Her şeyde müdahil olmayalım ama bazen de müdahil olmak şart. Ben kreşte uğradığım fiziksel şiddeti anlatıyorum, üye beğenmedim işaretliyor. Kusura bakmasın artık küçük yaşta ailesinin insanlıktan uzak yetiştirdiği çocuklardan dayak yediğim için.

Böyle böyle pişecek. İnsan çocuğuna çok hassas oluyor ama nereye giderse gitsin zorbalık olacak, belki o da yapacak. Sağlam, dayanıklı çocuklar yetiştirebilelim inşallah.

Bende ilk hayalkirikligimi 1. sinifta yasadim. Ozenerek yaptigim resme igrenc olmus demisti arkadasim sizin yapabileceginiz bisey yok bence

Sınıfında vuran kıran iten çocuk yoksa kalsın çünkü neler neler var anlatsam şaşırırsın Bunları her yerde yaşayacak kaçış yok, birde bu kadar şeyde sen el atarsan çocuk bunu hayatının her döneminde çözüm olarak kullanmaya çalışabilir daha çok konuşarak anlatarak aşmaya çalışmak lazım

Neden öyle bir şey demiş ki diğer çocuk? şaştım kaldım Çocuğum yok, tavsiyem de yok ama yeni nesil çok acaip yetişiyor ne empati var ne sevgi varsa yoksa zorbalık ve karşıdakini sindirmeGeçende bir video izledim, ilkokul kızı kendinden daha küçük bir kızı yere düşürdü sonra saçlarından tutup kafasını yere çarptıBu olay basbayağı okulda olmuş. Yeni nesilden korkuyorum, açıkası bizleri iğneyle falan uyutacaklarını düşünüyorum yazdıklarınıza da hiç şaşırmadım. Çocuklar artık ciddi şekilde acımasız, empati yoksunu ve şiddet yanlısı yetişiyor. Kızınıza tavsiyem başka arkadaş baksın başka kız grubu yok mu sınıfta?

Özgüvenli olsun diye prens/prenses edasıyla yetiştirilen yeni nesil ebeveynlerin çocukları, gerçek hayata girdiklerinde bir 'seni sevmiyorum'la yıkılacak kadar özgüvensiz, zayıf oluyor aslında. Tavsiyem çocuğunuzu dünya onun etrafında dönüyormuş gibi değil de, dünya yansa da kendisinin birey olarak değerli olduğu yönünde yeriştirin.

Birebir olmasa da 4.5 yaşındaki kızım kreşten "x benimle oynamadı, y beni oyuna almadı" falan diyerek geldi birkaç kere. Ben "o zaman sen de başkalarına takılsaydın, bugün başka bir arkadaşıyla oynamak istemiş olabilir" gibi şeyler söyledim. Yaşıtının sevmemesinin çok altı dolu bir laf olduğunu düşünmüyorum. Bugün kapışıp yarın barışıyorlar

Herkesin kızınızı sevemiceğini öğretin başka yol yok Ben de kızıma aynısını söyledim sınıftaki bir kozla arkadaş olmak istedi başta iyi giderken koz zorbalıga başladı ben de kızıma istemiyorsa zorlama dedim Bıraktı kimseyle arkadaş olmamaya karar verdi şimdi de en yakın iki koz arkadaşı var Aslında benimki kimseyi takmaz ama herkes birisiyle partner olunca tek hisseti şimdi de sallamıyor kimseyi Kızınızı bu ortamlara hazırlayın bu hayatın ta kendisi büyüdüğünde de farklı olmayacak pişmesi lazım

bu zorbalık değil. siz de olaylara narin yaklaşırsanız kızınız hayata karşı savunmasız olur. herkes herkesi sevmek zorunda değil. daha akılcı ve mantıklı öğütler vermelisiniz. evham yapmaya gerek yok. böyle böyle pişecek.

Karşı tarafta yetişkin olsa konuş diyeceğim ama onlarda çocuk ve aileden gelen eğitim herkeste farklı. Yaş aldıkça belki evladınız da önemsememeyi öğrenecek. Umarım çocuk sahibi deneyimli anneler fikir verir bilemiyorum bu konuda sabit somut bir yol bulamadım.

Benim de anaokuluna giden oğlum var Her gün şikayetle gelir Dinlerim ciddi sonuçlar doğurabilecek durumlarda öğretmeniyle iletişime geçerim Onun dışında ki durumlarda arkadaşlarını şikayet etmemesini aralarında çözmesini söylerim sürekli

Siz düzgün yönlendirdiğinize emin misiniz süreci? O yaştaki çocuklar ponponla alay etmez. Bir şey hoşlarına gidince kıkırdıyorlar ve genelde eşyanın/oyuncağın/kıyafetin sahibi alınganlık ediyor. Bizim sınıfta da benzer durum oldu. Bir kutlama sırasında çocuklardan bir tanesi öğretmeni aşırı sevdiğinden canını yediğim mi ne demiş, öğretmen gülmüş çocuklar da peşinden gülmüş. Akşam çocuğun annesi WhatsApp gruptan darlamaya başladı bizi, işte çocuklarınız gülmüş oğlum ağlıyor lütfen çocuklarınızı uyarın diye. Dedim ki bu uyarılacak bir şey değil, çocukların da hoşuna gittiği için gülmüşler ama durumu öğretmen eşliğinde açıklasınlar, üzülmesin. Ertesi gün bunun dalga geçme olmadığını, hoşlarına gittiği için güldüklerini açıkladılar. Kapattık konuyu. Bu konu olduğunda kızım daha 6 yaşına girmemişti.

Size katılıyorum o yaş grubuna göre çocuklar kıyafetin kötü diyorlar seni sevmiyorum diyorlar benim kızım da çok sosyaldir ayrıca kibar konuşur anaokuluna gidiyor 2 yıldır bu senekiler çok afacan huyu suyu değişti banane banane demeyi öğrenmiş Niloyatospikk Bir sürü işim

Çocuğunuz sizin yüzünüzden bu kadar hassas bence. Annesi olarak siz bile burada acındırıyorsunuz kendinizi ve kızınızı. Ne bilim bana biraz böyle fazla mıymıy geldiniz. E çocuk da öyle yetişiyorsa çok normal bu kadar alınması

Harika bir yorum

Biraz komik gelebilir ama kızınız değil de siz narin olabilir misiniz acaba

O yaşta küsmeler vs. çoklukla oluyor, muhtemelen yapabileceğiniz bir şey yok, yetiştirilmeyle alakalı demek ki öyle görmüş çocuk, sınıf da değişmeyecekmiş. Yaşayarak öğrenecek kızınız da... Dünya, hassas kalpliler için cehennem.

Okul öncesi ve ilkokulda bu kadar zorbalık oluyor artık öyle çok çok büyük zorbaliklar lise de başlıyor ve yıkıcı oluyor çok yazık.

Oğlum kendisi istemişti sınıf değiştirmeyi öğretmen ve bakıcı iyi diye ben istemedim şimdi de kavga ettiği çocukla kankalar çocuk işte

Bir anne olarak hassasiyetinizi anlıyorum ama zorbalık çok ciddi ve daha sert bir kavram. Kızınızın arkadaşlarıyla yaşadıkları ne yazık ki normal şeyler. Aslında normal demeyelim de hayatı boyunca karşısına çıkabilecek şeyler. Sanırım sizin kızınız narin biraz. Diyelim sınıfını değiştirdiniz başka sınıfta farklı olacağını mı düşünüyorsunuz? Çocuk bunlar bugün küser yarın barışırlar.

çocuklar normal aslında. oğlum da bana işine denk gelmediği zaman beni sevmediğini, evden gitmemi ister... ama ben ona hiç git demedim, yada seni sevmiyorum, demedim... I

Ailesinin "yapma" dediği şeyleri yapmayan bir aileyiz zaten. Ama çocuğu her türlü şeyden korumak bana çok saçma geliyor. Karşındakine 'kuserim ama' demeyi yasaklayana kadar çocuğa 'karsindakinin küsmesi önemli değil, istemediğin hiç bir şeyi yapmak zorunda değilsin' ogretilse bence cok daha faydalı olur. Sen iyi korursun, çocuk bu lafı 10 yaşına kadar duymaz, ama okulda kız arkadaşından, şundan bundan elbet duyar. Ne tepki vereceğini bilemez bile ilk kez karşılastigi için. Sağlıklı değilse bence bu da sağlıklı değil. Cocuklar bazen küçük kucuk hayal kirikligina, üzüntüye uğramalilar ki bunlarla baş etmeyi öğrensinler. Hiç uzulmeden, kötü insanların varlığını bilmeden el bebek gül bebek büyütmek çocuğa yapılacak en büyük haksızlık bence. Sonra gerçek dünyada saf saf kalıyorlar, basit seyleri bile büyütüyorlar - bkz cevremizde ailesi tarafından el bebek gül bebek, fanusta büyütülmüş çoğu insan

Sevgi dolu, paylaşmayı ve yardımlaşmayı seven, arkadaş canlısı, iletişimi kuvvetli, sosyal bir çocuk yetiştirdiğim için oğlumun anaokuluna başlamasıyla birlikte büyük bir pişmanlık yaşadım. Çünkü sınıf mevcudiyetinin büyük bir bölümü çocuk değil haydut ve oğlum malesef ki adapte olmakta çok zorlanıyo. Bizim gibi annelerin ve çocuklarının kaderi bu olmamalı ya çok üzülüyorum.

Çok cabuk arkadaş olabilen bir çocuk değil melasef kızım diğer çocuklarla da arkadaş ama daha çok samimi oyun oynadığı 2arkadaşı var anlatıyorum bir başkasının bizi sevmesine ihtiyacımız yok biz seni seviyoruz sen kendini seviyorsun bu yeter diyorum ama anlamıyor Pinkflambe