D damdan daha fazla konu dışına çıkmak olmasın diye, arkadaşımızın konusuna yönelelim. Ancak, ben de tek çocuğum, kardeşim olsun çok istedim zamanında ama olmadı. O yüzden böyle kardeş konuları beni de aşıyor, algılamakta ve oğlumun hislerini anlamakta sorun yaşayabiliyorum. Zamanla aşacağız sanırım herşeyi, fakat o 4 yaşındaki çocuğun ne dediğini ben de merak etmedim değil. E empatizm Benimki de aynısını yapıyor biliyor musun? Tanımadığı insanlar ile konuşuyor, mesela bizim mahallede bir kahve var, her gün orada geçerken herkese selam veriyor. Hayırlı işler diyor. Bir mağazaya gittiğimizde satış yapan kızlar ile diyaloğa giriyor. Yüz buldukça karşı taraftan, daha da samimi davranıyor. Bu beni çok korkutuyor mesela, yabancı olgusu yok gibi şu an. Konuşurken bizimki de konudan konuya atlar. Akşamları ben veya babasıyla uyumak ister hep. Uyumadan önce en az 10-15 dk muhabbet eder.

ama o haklı kardeşi olmuş ailenin kendi düzeni değişmiş bir de gelen giden artmıştır ilk başlarda ha bir de hadsiz teyzelerden biri laf arasında kendince şaka yapmıştır annesinin bebeği daha çok sevdiğini, bebeğin anneye ihtiyacı olduğunu, onun artık abi olduğunu vs demiştir bir süre sonra durulur tabii ama çocuk bu odak olmak isterken odak öbürüne kaydığı anda bozuluyor bu nedenle küçük az büyüyünce onunla birlikte bir şeyler yapmak da keyifli hale gelince daha kolay durulur sanki

açıkçası, doktora gidince dahili branşsa ilaçsız, cerrahi branşsa ameliyatsız kurtulamıyorsunuz. sizinki de o hesap olmuş sanki.. psikoloğa gitme ihtiyacı duyduğunuza göre sizin bazı tespitleriniz var zaten. sizin de düşündüğünüz gibi çocukla doktor doktor gezmeden işin ehli birini bulmak lazım.

ah keşke eşimin halası olsa bu kişiler dersin ki yaşlı eskiden düzen öyle imiş vs vs birisi rehber öğretmen, birisi de başka branşta öğretmen hem çocuğun özel alanına izinsiz dalıp hem de çocuğa çamur atıyorlar çocuk evin kurallarını bilmeli misafir gelince ona göre davranmalı gerekirse ceza almalı imiş iyi de evin kuralında o saatte oyun oynamak var sen gelip oyun arkadaşı anne ve babayı alıyorsun ben de hoşlanmıyorum ama yetişkinim sana katlanıyorum ama 5-6 yaşındaki çocuk bir katlanıyor iki katlanıyor 3. de patlıyor işte mesela onlar oyun arkadaşı anne babayı anlayamıyorlar kalabalık ailede büyümüşler anneleri hiç onlarla oynamamış ama ben tek çocuğum ve hep annemle oynadım kendi çocukları olmadığı için çocuğun neden bizimle sürekli oynamak ya da muhabbet etmek istediğini dahi anlayamıyorlar ki bir de büyüklerle yaptığımız muhabbet de çocuğa uygun değil ki teknik şeyler vs soruyorlar onları anlatıyorsun vs vs

işte orada belki uzman desteği gerekir hiç kardeşim olmadı ne hissedilir nasıl hissedilir bilmiyorum (((( ama oğlumun bir anısı var ana okulunda oğlum 3 arkadaşı 4 yaşında idi arkadaşının kardeşi oldu bir iki gün sonra oğlum geldi ve asla kardeş istemediğini söyledi neyse zaten kardeş yapmayacaktık bizden yana sorun yok lakin o 4 yaşındaki çocuk ne yaşadı, gelip buna ne anlattı da benimki böyle tepki verdi hala içimde yaradır ve merak ederim çocuklar kardeşi oyun arkadaşı gibi görüyor ama sonra da özel alanlarına çok fazla müdahil olduğu için şikayetçi oluyorlar

hiperaktivite tedavisi gören bir tanıdığımın oğlu var. ama davranışları inanılmazdı. kesinlikle 5 dk yerinde durmazdı. birkaç dkdan fazla bir konuya odaklanmazdı ve sürekli hayatını tehlikeye sokacak şeyler yapardı. ilk okulda öğretmeninin önerisiydi uzman yardımı almaları ama tabiki kabul etmediler. 40 dlık derSte kesinlikle durmuyordu yerinde sürekli kalkıp geziyordu vs. daha sonra çalışan televizyona tornavidayla dalıp çarpılınca götürmüşlerdi bir uzmana. ha bu arada bu bahsettiklerim 10 15 sene önce filandı. kendisi şimdi nişanlandı koca delikanlı oldu =)

AÇIKÇASI 6,5 yaşında oğlum var anlattıkarınız mevcut. 4,5 yaşında kızım var ondada haraketlilik lafa söze girme haraketleri var. Demem o ki bana göre fikrimce bu yaş çocuklarda olağan şeyler bilemedim şimdi.

Haklısınız. Bir sefer benim başıma da gelmişti. Genelde bana gelen misafirler de çocuklu olduğu için, onlar çocuk odasında oynuyorlar. Biz rahat edebiliyoruz. Ama çocuksuz misafir geldiğinde, bir defasında yerden yere atmıştı kendini şok olmuştum. Kardeşi yeni doğduğu zamanlardaydı, manasız ağlamalar, sanki dövmüşsün gibi ne ağlamak... Ama kardeşi etken diye düşündüm hep, ben de bir pedagog yardımı almak istiyorum. Fakat bizim avantajımız, kreşe göndermem oldu biraz. Kreşte maşallah gayet uyumlu, dikkat problemi görülmüyor, rahatsız olduğu şeyleri dile getirebiliyor. Adaptasyon problemi de çok yaşamadı. Son zamanlarda rahatsızlandığı için kreşe göndermeyi bıraktım. Önümüzdeki ay tekrar göndereceğim, fakat oğlumunda huysuzluk ve hiperaktivite tarzı belirtileri de tavan yaptı bu ara.

konunun uzmanı değilim ama şimdiye kadar yapma denileni yapmayan bir çocuk görmedim hiç :)

ama şimdi ben hala bir gariplik yok desem bir kere baba travması var şimdi de baba uzakta imiş ve o bunu anlamlandıramıyor etraftan takdir bekliyor olabilir işte kadınlara uyumlusun vs vs diyerek ki kötü değil iyi şeyler demiş "Bi ara çok afedersiniz evde burnunu karıştırıp bi yerlere sürüyormuş sonradan kendisi itiraf etti." bu hiç anormal değil her çocuk yapar anaokulu öğretmenleri neler neler anlatıyor hatta Gülse Birsel'in yazısı vardı kendi kızı ve çocukluğu hakkında bu konuda seninle geçirdiği zaman yetmiyor işte ya da huzursuz oluyor belki de sen de gideceksin sanıyor o nedenle yatarken de seni yanında istiyor ki bu da bana hiç garip gelmedi öpme, dokunma vs konusunda çok bir şey diyemem ama eksiklik hissediyor olabilir ya da o dokunsal sever ben sevmem dokunmayı hatta öpmeyi vs vs bazı anneler vardır akşam kreş çıkışında çocukları kırk yıl gurbette kalmış gibi öperler yahut sabah bırakırken de aynı sanki zindana bırakıyor gibi ben hadi iyi eğlenceler der ve ayrılırım mesela okul hayatını yazmamışsın yani öğretmeni bir şey diyor mu yoksa annem ilgileniyor dediğin hiç mi okula gitmiyor bir de anneanne ile büyüdüğü için her dediğinin olmasına takılı olabilir ha bu arada reyon vs düzeltmek de onun kalıpları var ve kimse o kalıptan çıkmasın, düzen bozulmasın vs vs istiyor babasının gitmesine bağlayabiliriz bunu yine konuşurken daldan dala atlamış şimdi bu bir belirti demiş konunun uzmanı ama ortam nasıldı acaba çocuk kendini belki çok rahat hissetti her şeyi anlatmak istedi, belki süre kısıtlaması var diye düşünüp her şeyi birden anlatmak istedi, belki o an onu bir şey rahatsız etti, çamaşırı-çorabı yahut karşıdakinin masasındaki eğik duran bir defter bunlar çocuk ve çok rahat karşıya müdahale edemiyor o nedenle rahatsız olduğu şeye etki edemediği için birden anlatayım vs demiş olabilir siz tıbbi olarak araştırtın tabii ama ben kızınızda baba ile yaşanan sıkıntı dışında bir sıkıntı olduğunu düşünmüyorum zira o hiperaktivite yahut dürtüsellik çok farklı o çocukları hiçbir uzmanlığım olmadığı halde okul bahçesinde bile anlayabiliyorsun esasen belki kızın hep birisine sarılırsa öperse vs ona iyi davranılacağı onun öpüleceği telkini iyi büyümüştür daha iyisi için çaba gösteriyordur zira benim oğlum da yardımseverlik üzerine yetiştirilmiş kreşte birine yardım etsin de ne olursa olsun kendi umrunda olmaz bile çenem çok düşmüşşş pardonnn

damdan'cım uzun uzun yazmışsın çok teşekkür ederim. Daha ayrıntılı yazayım diğer arkadaşlarda okurlar. Kızım babası evdeyken her akşam düzenli olarak aktivite yaparlardı, sonrasında büyük bir kavga sonrası evden gitti ve bi kaç ay sonra biz barıştık. Her haftasonu görüştük kızım baba sevgisini tatsın diye. Şimdi görev gereği yanımıza gelemiyor, ama gelme durumu var ihtimal. bende çalıştığım için annem ilgileniyor kızımla o yüzden bizde yanına yerlesemedik. Şimdi mesela dışarı alışverişe gidiyoruz ya, Tanımadığı bayanlara laf atıyor, işte kıyafetin uyumlu olmuş veya çok güzelsin gibi. Avm ye girdik diyelim orda ki reyonları karıştırıp, düzenliyor. Bi ara çok afedersiniz evde burnunu karıştırıp bi yerlere sürüyormuş sonradan kendisi itiraf etti. Evet tek çocuk ve bende çalıştığım için sadece akşamları ilgilenmeye çalışıyorum. Mesela akşamları uyuyacak, kırk kere yataktan kalkıyor, anne yanıma yat diyor böyle içli içli konuşarak.. neyse nadir de olsa yattığım zaman bu defa da :) sürekli konuşuyor ve elleri ayakları kıpır kıpır. Benim en çok üzüldüğüm insanlara çok yapışması ve dokunma duygusu çok fazla, Sevgisizlik hiç yok ama beni mesela hep öpmek ister. Danışman psikoloğun dediği, konuşurken hep konudan konuya atlamış buda bi belirtiymiş SouvveniR ❤+❤ = ❤❤ Anneler

Bu sorun bizde de var.. mesela devamlı gelen bi kuzenim var, onun torunu sessiz biraz da kibirlilikten kimseyle konuşmaz. Her geldiğinde kızıma kızıyor çok konuşuyorsun diye.. bende kuzenime kızıyorum ama içimden Peki çocuğunuz yatakda da kıpır kıpır mı?

İşte bize gelenler çocuksuz ve orta yaş üzeri haliyle kafaları götürmüyor :) Sizde de muhtemelen kardeş kıskançlığı olmuş.

Çok teşekkür ederim cevaplar için :)

Mesela bir pazar günü iznimde sayısız yapma oğlum dur kızım kelimesini kullanıyorum. Olan sadece bana oluyor çünkü gerçekten sinir harbi yaşıyorum. Hatta şu ''yapma'' kelimesini de suçu yok ama sevmemeye başladım

Ama benim kızım sanki kontrolsüz gibi, yapma desem de yapıyor. SouvveniR ❤+❤ = ❤❤ Anneler

Evet küçük olumsuzlukları görmezden geliyorum. Ama misafir geldiğinde maalesef görmezden gelemiyorum, çünkü rahatsızlık veriyor. SouvveniR ❤+❤ = ❤❤ Anneler

Zeki bir cocuk. Nisanlandigina gore sosyal becerilerinde sikinti yok. elektronige cok merakliydi. Bulgaristanda elektrik teknisyenligi yada o tarz bir sey okudu. Tam bilmiyorum acikcasi :)

valla çocukken vardı. çok fazla ve çok hızlı konuşurdu. en son 1 2 sene önce yine bir düğünde rastlaştık o kadar çok konuşmuyordu. ama aradaki yıllarda konuşması nasıldır çok bilmiyorum :)

Evet, uzak olması sorun olabilir devamlılık açısından. Fakat bir kerelik dahi olsa denemenizi tavsiye ederim. Alanlarında çok iyi oldukları ve sonuç odaklı oldukları için. Ayrıca, tavsiyelerde de bulunuyorlar, mesela "ben anadolu yakasındayım gelip gitmem zor oluyor, bana Anadolu yakasında neresini veya hangi doktoru önerirsiniz" dediğinizde nokta atışı yardımda bulunabiliyorlar. Tabii ki karar sizin.

Yapma diyerek davranışı pekiştiriyorsunuz. Görmezden gelmeyi denediniz mi küçük olumsuz davranışları? Dikkat çektiğini fark ettiği davranışları yapmaya devam edecektir.

Peki olumlu davranışlarına daha çok tepki verseniz? Böyle abartılı tepkiler ama. Onları pekiştirmek adına. Dikkat çekmeye, sizi denemeye çalışıyor ve başarıyor da.

ben hala babanın uzaklığının büyük etken olduğunu düşünüyorum benim eşim haftada bir gün eve gelmeyince çocuğun düzeni bozuluyor ki sizinki genelde yok bir de okulda vs diğer çocukların babaları geliyorsa cidden çok bozuluyorlar kıpır kıpır olmayanı mı var diyoruz ama işte uzman fark görüyor demek ki bir de mesela bakış açısı farklı çocuklar var oğlum "derste konuşulmaz, öğretmen ders anlatıyor, teneffüste biz konuşuruz, derste öğretmeni dinlemeliyiz" demişti bana ilkokula daha başlamadan bunu ben öğretmedim, anaokulunda öğretmişler daha doğrusu o genel öğretilenlerden böyle bir kanıya varmış "öğretmen ders anlatırken konuşulmaz" şimdi bu çocuk derste sağı solu ile ilgilenmeyince pasif oluyor, herkes gülüyor o neden katılmıyor deniyor çünkü o farklı düşünüyor ama tek tipleştirme alışkanlığımız onu garipsiyor yani olması gereken garip oluyor çocuk pasifize oluyormuş kendini ifade edemiyormuş vs vs ama çocuk kendini öğretmen tahtada ders anlatırken ifade etmemeli ki ona kendini ifade edeceği mecralar açılmalı biraz evde okulculuk oynayıp okul ortamını gözlemlemeye çalış o öğretmen olsun sen öğrenci önce sana neler yapacağını vs anlatsın sonra aile hikayesi anlattır yani işte bir kız annesi ve babası varmış nereye gitmişler ne yapmışlar vs vs mesela bir gün hikayeyi bir kız annesi ve babası diye başlat bir gün bir kız ve ailesi de yani kızın babayı ya da seni yerleştirsin hayatınıza mesela nereye gitmek isterlermiş ya da işte hikayeyi sen uydur bir çocuk varmış vs vs gece uyumak istememişi sence neden gibi hikaye tamamlamaca yaptır ha bunları değerlendiremeyebilirsin esasen uzmanlar da benzer teknikler kullanıyor ama çocuk tanımadığı birine kolay dökülemiyor yahut bir doğru cevap arıyor yani hikayenin bir devamı var da onu bulmak istiyor sanıyor oysa hikayeyi kendi uyduracak mesela aile resminde kim kimin yanında kendi ortada mı birine mi yakın biliyorsun uzman falan değilim ama ben babası iş gereği uzak olan çocukların sıkıntı çektiğini düşünüyorum o da bunu kapatmak için farklı taktikler uyguluyor bir de sen nasıl birisisin mesela ben çok konuşur hızlı konuşur uzun ve gerekçeli cümleler kurarım oğlum da buna benziyor tabii o küçükken cümleler saçma olmaya başlıyordu uzadıkça çünkü o benden öyle görmüştü çevre genişledikçe sıkıntı kalmadı mesela bir grup öğretmen ilkokul 1. sınıfta muhabbet edecek vaktimiz olsa keşke diyordu makul mantıklı konuşuyor sohbet edilebilir büyük gibi diyorlardı ama bir kısmı da pasif diyordu işte aynı çocuğa bence biraz daha gözlemlemeye devam et kızını

Benim korktuğum tek nokta var. Ufaklığı istemiyor büyük oğlum. Daha odasının önünden yürüteç ile geçerken bağrıyor : "anneeeee yine geldiiii" Ellemesine, dokunmasına, hatta odasına girmesine dahi müsade etmiyor. Son zamanlarda bu haller iyice tavan yaptı, odasının kapısını kapatıyor. "Yine gelicek, beni rahatsız edecek" gerekçe de bu. Misal oğlum yatağının üzerinde. Diğer ufaklıkta yürütecinde. Buna rağmen büyük oğlum tepki gösteriyor. Diyorum "oğlum bak o senin yanına çıkamaz, sen yatağında oyun oynarken oyununa karışamaz" ama anlatamıyorum. Araları ısınsın diye, ailece eşimle birlikte çocuklarla oynuyoruz. Yeterki büyük oğlum bunu yensin diye, ama sanırım henüz başarılı olamadık. Ne zaman geçer bu, hiç bir fikrim yok...

aynen öyle ya da mesela çocuğun sevdiği bri çizgi film var yani çok tv izlemiyor da işte o çizgi filmi seviyor saati vs belli hatta kim fark ederse aç tv yi başlayınca kaçırmayalım diyoruz evde bu esnada gelip biz seninle muhabbete oynamaya geldik diyorlar çocuğa o da sus diyor dibine giriyor tv nin biz kendi aramızda konuşsak bile gürültü oluyor zaten volümlü insanlarız 4 kişi evde olunca ses çok oluyor işte bir de tabii çocuk sahibi olmayıp çok bilenler var çocuk misafir yanında nasıl davranılır bilmeli imiş neden onlar varken böyle davranıyormuş vs vs çocuk misafir varken nasıl davranacağını yahut bir yere gidince nasıl davranacağını bilir de siz ne zaman ne yapacağınızı pek bilmiyorsunuz da denmiyor ha bu arada okul açıldığından hatta ondan daha öncesinden beri bize çok nadir geliyorlar ve akşamlarımız çokkkk huzurlu

Ya bir önceki mesajınızda o kadar güzel belirtmişsiniz ki. Gerçekten böyle, çocuğa ayrılan zaman önemli malesef. Hele ki biz çalışanlar için, en çok zaman yönetimi bozuyor dengeyi malesef. Herşey planlı programlı gitsin istiyoruz ebeveyn olarak, ama her zaman öyle olmuyor. Benimkinde bu tarz davranışlar kardeşi olduktan sonra daha çok ortaya çıktı. Çünkü misal, akşam eve gidiyorum yemek vs. derken zaten 6 oluyor. 7 gibi geliyor eşim, o 1 saat aralıkta büyük oğlum ile oynamaya çalışıyorum. Fakat ufaklığın ya altını almak gerekiyor, ya birşey yemesi gerekiyor veya farklı bir durum oluşuyor. İşte o zaman büyük oğlum huysuzlaşıyor. "Anne benimle oyna, anne bana baksana, anne şuna bak, anne bakar mısın" beni yiyor resmen. Eğer ufaklık hiç bir derdi yoksa, yanımızda duruyor. Ama ufaklık 10 aylık, tam tırmanma döneminde, koltuğa tutunup kalkmaya çalışıyor, bana tutunup kalkmaya çalışıyor. Hal böyle olunca elim kolum hep onda, düşüp kafasını vurmasın diye. Eh arada oyun da yapıyoruz, başlıyor abimiz "anne bana da yap, beni de gıdıkla"... Hal bu olunca iki çocuk biz yerlerde... Böyle hallerde sorun yok. Ama ne zamanki ilgilenmek zorunda kaldığım farklı bir işim oluyor, o zaman büyük oğlumun problemleri başlıyor. Eşim ile iki sohbet edemiyoruz mesela, araya giriyor veya televizyon izletmemeye özen gösteriyor, gürültü oluyormuş. "Susar mısın lütfen başım ağrıdı" diyor bacaksız mesela.

ben üçüncü de çok sinirleniyorum da diyorum ki gerçekten çok sinirleniyorum aynı konuda üçüncüyü tekrar edince en azından duyduğunu ama ısrarla yaptığını belirt bile diyorum arada

Evet cok konusuyor hic susmuyor, konusmuyor gibiyken bile agzi kipir kipir kendi kendine biseyler soyleyip duruyor. Soru sorma konusunda da öyle, dun okuldan aldim eve gelene kadar daldan dala: kandaki beyaz hucreler ne ise yarar, apandisit neden patlar, ben senin karnina nasil girdim, gullerin hepsi neden ayni renk degil vs vs vs. Bi de inanilmaz bir gozlemci, okulda neler olup bitiyor bir bir anlatir, kendisiyle alakali olsun olmasin. Bütün arkadaslarinin hikayelerini biliyoruz bu sayede :) Ustelik benimkinin biraz farkli durumlari da var, bunlara ragmen hic hiperaktiviteden vs suphelenilmedi. Ama dedigim gibi bizimki cok kuralci, okulda otur dendi mi otutur asla kalkmaz, arabaya binince emniyet kemerini takmadan arabanin calistirilmasina izin vermez gibi gibi... tuhaf takintilari da olan bir cocuk, okul pedagogumuz hic sorun olabilecegini dusunmedi mesela. Cok da irdelememek lazim sanki... bu konularda biraz gelenekci miyim neyim :) Bu arada hastanenin ucretini iyi bilmiyorum esimin ozel saglik sigortasi ve uskudar universitesiyle anlasmalari vardi dolayisiyla 70 tl gibi bisey odedik ama yuzde kaciydi bu, hic bilmiyorum.

Ya dün misal pastaneye girdik. Birşey istedi oğlum hadi alayım dedim, akşam yemek sonrası hep beraber yeriz. Tanımadığı bir kadın yaklaştı, "ay senin saçların ne güzel, gözlerin de maşallah" dedi başını okşadı. Hemen yanımdalar ama, bizimkinde de bir sıcak kanlılık... "Bak bana annem ne aldı" diyerek oyuncağını poşetten çıkartmaya çalışıyor, çıkarttı da sonunda. Kadına telefon geldi, kadın telefonda konuşuyor, yok bizimki illa o oyuncağı gözüne sokacak kadının. Kadın ilgisini yitirdiği halde, insanların üzerine giderek, "neden bakmıyorsun" veya "ama sana söyledim" "Anne beni duymadı" gibilerinden söylemleri olabiliyor... Bunu cinsiyet ayırtetmeksizin, herkese yapabiliyor. Laf atana aşırı bir muhabbet etme duygusu ile yaklaşıyor. Zaten anlatacak çok şeyi var maşallah, herkesle bunu paylaşmaktan çekinmiyor. Ben istiyorum ki, yabancı insanları bilsin. Tanımadıkları ile fazla diyaloğa girmesin. Onları benimseyici davranışlar göstermesin. Ama tabii 3,5 - 4 yaşında bir çocuktan bahsediyoruz. O kadar melek gibi ki içleri, doğal olarak kötülük nedir bilmiyorlar. Aile içerisinde de kötülük görmeyince çocuk öğrenmediği şeyden neden korksun ki? Değil mi? Diğer yandan da böyle düşünüyorum. Hamd olsun başına birşey gelmedi, sanırım bazı şeyler malesef ki yaşanarak öğrenilebiliyor...

ya bana hala her şey normal geliyor, mesela benim kızım da bişey konuşurken araya girip soru sorsan da hiç oralı olamadan konuşmasına devam eder, laftan lafa atlar, konuları kendisi seçer, bazen olur olmadık kişilere saçma sapan şeyler anlatır, bana hep normal gelmişti bunlar. bunlar çocuk sonuçta, bir yetişkin gibi düşünüp kurgulayıp davranmalarını beklemek fazla geliyor bana. bence mutlaka birlikte iyi bir uzmanla görüşmelisiniz.

Damdan'cım yoğunluktan dolayı cevap yazamadı. Tek çocuk olmasına rağmen her dediğini, anneanne de bende yapmadık doğruyu yanlışı öğrensin diye, reyon düzeltme durumu da, annem çok düzenli ve bozulduğu zaman da sürekli söylenir :) Belki annemi model almış olabilir. 3.5 yaşından beri kreşe gitti, şuan anaokulunda, öğretmeni ilk zamanlar işte çok hareketli ve çok konuşuyor, özellikle söz arasına girmesini söylüyordu, daha sonraları ben sordum şimdi nasıl diye, yine aynı ama sanırım ben alıştım dedi :) Danışman psikoloğun verdiği bi form vardı onu öğretmende doldurdu, fakat kendisi izinde olduğu için daha alamadım. Bu durumu öğretmenine anlattığımda, bazı örnekler verdi, bi öğrencisi hiperaktifliğini diyet yaparak düzeltmiş. Diğer örnek de çocuk çok zekiymiş ondan kaynaklıymış, çocuk okula başladığında okuldan şikayet almış fakat hiç ders çalışmadan yüksek notlar alırmış. Öğretmeni kızımın da çok zeki olduğunu, bundan da kaynaklı olabileceğini, hatta 1. sınıfa çok çok hazır olduğunu ve neden vermediğimi sordu. Bende akranlarıyla gitmesini istediğimi söyledim. Zeka olarak tam anlayamıyorum.. matematiğe ilgisi var ve basit çıkarma, toplama, problem çözme gibi sorular sorulsun istiyor. 4 yaşından beri 100 adetlik puzzle yapıyor, ay ne bilim ya şimdiki çocuklar zeki değiller mi zaten? Babasıyla ilgili ilk zamanlar sıkıntılar oldu, ama şimdi olmadığını düşünüyorum, olsaydı bahsederdi. Psikolog benim arkadaşım, kızımda tanıyor zaten, sanki sohbet edeceklermiş gibi odada görüşüldü, aynı zamanda diğer katta oyun odası da var, belki aklı oyun odasındaydı bilemiyorum... İşte psikoloğun dediği konuşurken konudan konuya atlaması ve kıpır kıpır olmasıymış. Hala daha psikiyatriye götürmedim konum hemen taşındığı için hiç öneri alamadım maalesef

Dimi ama acaba ben mi abartıyorum :)

Merhaba arkadaşlar. Öncelikle bu konuyla ilgili diğer bölümlerde bilgi bulamadım, lütfen konum hemen taşınmasın çok rica ediyorum 6 yaşını doldurmasına 2 ay kalmış bi kızım var, şuan anaokuluna gidiyor. Kızım, hareketli, çok candan çok sevecen, sürekli konuşmak isteyen ve özellikle eve misafir geldiğinde, dikkat çekici hareketlerde bulunup sürekli sözün arasına girip, konuşarak misafirlere rahatsızlık veren bi yapısı var. Bir türlü ayırt edemedik.. acaba diyorum huymu, karaktermi... bazen bakıyorum kızımdan daha hareketli daha yaramaz çocuklar var.. neyse. Bi danışman psikolog görüşme sonrasında, hiperaktif ve dürtüsüsellik şüphesi olabileceğini, ve bi psikiyatri bölümüne götürmemi söyledi. Tabii o an yıkıldım.. kabullenemedim İnşallah yoktur. İlaç konusunda ki endişelerimi söyledim, Gerekirse kullanmalıymış. Okula başlamadan, inşallah bu sorunu çözebiliriz Konuyu daha fazla uzatmak istemiyorum, sizleri sıkmamak için. Şuan çok çaresiz ve üzgünüm.. Sizlerden Anadolu yakasında ve devlet hastanesinde, en iyi çocuk psikiyatri Dr önerilerinizi bekliyorum. @pelin- - D damdan @Koalina Sizlerden de öneri bekliyorum. Edit: iki yıldır babayla görev gereği ayrıyız fakat her haftasonu görüşürüz.

beni çağırmışsın hayatım da anlamam ki bu işlerden burada yazdıklarım da kendi deneyimlerim ile okuduklarım yoksa bu alanda eğitimim vs yok ben başlığını görüp girmiştim de okumak idi amacım biraz daha anlatsana yani hangi hareketleri bu fikri oluşturdu anaokuluna gidiyormuş, orada nasıl yerinde oturuyor mu söz dinliyor mu başladığı etkinliği bitiriyor mu evde tek çocuklarda o sıkıntı var oğlum bir ara çok kızar konuşanın ağzını kapatırdı hatta bir ara vurmaya vs başladı bana vuruyordu ama ne zaman çocuğun bizimle geçireceği zaman kısıtlı akşam 5 te eve geldik yemek pişirip yiyeceğiz 9 da da yatacak bu ardaki sürenin bir saati belki 1,5 saati yeme içe fazlı ile geçiyor kalıyor geriye 2,5 saat o 2,5 saatin son 1 saati de uyku öncesi çizgi film ve kitap hazırlık vs vs işte kaldı mı 1,5 saat o arada da muhabbet edilecek oyun oynanacak okuldan söz edilecek vs vs o aklına geldikçe anlatacak konuşacak yeni oyun bulup hemen kuracak sen de oynayacaksın işte o anda habersiz ya da telefon edip evde iseniz biz X, Y Z size geliyoruz diye birileri geldi mi benim oğlan huysuz neden çünkü bizimle geçireceği kısacık zamanı çalınmış olacak da ondan hatta benim de hoşuma gitmiyor bacağımı koltuğa atıp yayılmış oğlumu gıdıklarken gelen birisi ben her şeyimi planlı severim oğlum da iki gün önceden planlı olsa idi o gelen kişilerin gelmesi o da buna bayılırdı ki bu gelenler de yabancı değil ve çok seviyor ama düzenine müdahale sevmiyor bu nedenle dürtüsel dediğin davranışların zamanını irdele bir de sürekli takıntılı olduğu bir şeyler varsa onları da yazarsan okuyalım

Kızım iki buçuk yaşında bende bu konuda araştırma yapıyordum. 1 buçuk ay önce doğum yaptım ve bu söylediklerinizin aynılarını yaşamaya başladık. Kardeşini kıskanmıyor hiç diye düşünüyordum ama meğer içine atıyormuş yavrum. Birde doğumdan 6 gün sonra eşim iş gereği şehir değiştirdi onuda iki haftada bir görüyoruz ilk başlarda sorun yokmuş gibiydi ama bir sorun sonrası ben babamı çok özledim artık gitmesin diye kriz geçirince onuda içine attığını farkettim. Ve bu aralar geceleri oturup uyurken kendi kendine konuşmaya başladı. Sürekli bir hırçınlık saç çekme vurma dikkat çekme yemek yeme konusunda problemler falan. Düzelecek insallah. Demek istediğim sizinde çocuğunuz babasına olan özlemini belli etmesede bu şekilde patlak vermiş olabilir. Umarım atlatırsınız en kısa sürede sizde.

Gerçekten mi! Peki gelişimi nasıldı okul hayatı ve sosyal hayatı? Ben en çok okulda başarısız olmasından endişe ediyorum -nemesis- Half

Benim oğlum 3,5 yaşında neredeyse 4 yaşına girecek. Aynı sorunlar mevcut ama bir doktora götürmek aklımın ucundan bile geçmedi. Şimdiki çocuklar bizim yetiştiğimiz dönemdeki gibi değiller. Daha algıları açık, daha herşeye dahil olmak istiyen, daha özgüven sahibiler. Bu da bunun bir göstergesi bence. Siz tabii ki yine bir uzmana danışın, o anlamda sizi engellemem. Ama avrupa yakasında bu konuda en iyi yer ve devlet hastanesi Bakırköy. Adı korkutmasın, konusunda uzman bir yer olduğu için öneriyorum. Müsait zaman ayarlayarak oraya da gitmenizde fayda var bence. Bir de merak ettim, gelişmeleri de yazarsanız, bizlere de referans olur.

E tamam bende oğluma yapma desemde yapıyor krize sokuyor yeri gelince. Yani uzmanlar bilir tabi ama çocuk bu tamam anne yapmayacam oturdum demez ki

Bizimki de öyle. En çok kurduğum cümlelerden bir tanesi "oğlum beni duymuyor musun? Bak yapma diyorum hoşlanmıyorum bu hareketinden, oğlum bak kızmaya başlıyorum lütfen yapma!" Sonuç = yaptığı eyleme devam...

Kizlarimiz tam yasit, benimki Şubat 2012 li, Oncelikle anlattiklarindan cok anormal bir durum oldugu yargisina varmadim ki eger misafir yanindaki davranislari anormallikse aynisi bizde de var. Cocuklu arkadaslarimiz geldiğinde onlarin cocuklariyla oynuyor ama cocuksuz arkadas/akraba geldiğinde asla rahat vermiyor, odasina goturuyor oyuncaklarini gosteriyor, hadi oyun oynayalim diye tutturuyor. O yatana kadar dogru duzgun iki laf edemiyoruz, ben de mumkun oldugunca normalde cikarmadigim oyuncaklarini çıkarıp tek basina oyalanmasini saglamaya calisiyorum ) Okulda cok uslu ve sorunsuz bir cocuk ama evde kucuk sinir krizleri gecirebiliyor, zaman kavrami cok oturmus degil, gec kalacagimiz zaman acele etmeyi, ya da yapmak istedigi seyi ertelemeyi sevmiyor, asiri huysuzlaniyor, en ciddi sorunlarimiz bunlar. Hareketlilik bu yas donemi icin zaten normal geliyor bana, koltuk tepelerinden inmiyor yemek yerken bile poposunu sabit tutamiyor onun yemek yedigi sandalyenin dosemesi yirtildi o derece. Dr. Konusunda net bir oneride bulunamayacagim en son 4 yasindayken konusma problemi icin np beyin hastanesinde cocuk psikiyatristine goturmustum, sonra okulun pedagogu ilgili oldugu icin devam etmedim. Ama hastane guzel kadrosu geniş, cocuk psikiyatristleri de var 2 tane onlari dusunebilirsin.

Profesör Özgür Yorbik, çocuk psikiyatristi, özel muayene önerebilirim, ama psikiyatrik bir durum gibi gelmedi bana durumu. Aygül Aydoğan oyun terapisti onu da önerebilirim, oyun oynayarak çocuğu çözümlüyor.

Ya bak işte bu cümleye çok kızıyorum. Ama malesef hepimizin başında bu şekilde birileri var. Benim bu noktada tek dediğim laf "çocuğunuz olunca siz bu şekilde yaparsınız" veya çocuğu varsa da "siz öyle büyüttünüz herhalde" oluyor. Eşimin halaları ile görüşmüyoruz bu yüzden. Çocukları resmen "sustalı maymun" kıvamında istiyorlar. Ama adı üzerinde "çocuk". Hoplar, zıplar, koşar, durduğu yerde durmaz kısaca. Bende farklısını istemem zaten. Koltuk kenarında süs gibi duran çocuklar tamam iyi güzel olabilirde, benim mizacıma da ters açıkçası... Benim çocuğum hoplar zıplar koşarda. Doyasıya çocukluğunu yaşamalı zaten. Ama hiperaktivite konusunu açıkçası ben de irdelemedim hiç. Belki de irdelemeliyim veya bir pedagoga danışmalıyım. Ben de bilemedim...