accessdenied

"Uykuya gidip de yarım saatte dışarı çıktım mı evde zafer turu atıyorum. Uykudan ölen çocuğun nasıl olup da 1 saat yatakta beni soru yağmuruna tuttuğunu anlayamıyorum. Gözünü kapatır uyursun, bunu çocuğa öğretemiyorum. Sanırsın yarın iki vizesi var, sanırsın senedinin günü geldi, sanırsın çeki karşılıksız çıktı da sıkıntıdan uyuyamıyor. Lan çocuksun, kafa pırıl pırıl devrilip uyusana?!" M

-Bakamıyorsun ki çocuğa! -Sen bak o zaman -Senin gibi vaktim olsa tabi bakarım -Ben çalışayım sen evde otur bak o zaman -Demesi kolay, daha el kadar çocuğa bakamıyorsun... -Çocuk bakmak çok kolay çünkü -Ya yemeğini yedir, oyun oyna başka ne? -Hıı tabi o kadar canım -Her gün hasta yahu çocuk! -Ya ben ne yapayım, evde palto mu giydireyim? -Gerekirse... gerekirse!! -Süpersin ya, çok iyi biliyorsun bu işleri -Senden iyi biliyor olabilirim Çocuk hastalanınca böyle olmayarak başlayabilirsiniz misal. 1. Yemek yemiyor, oyuna dönüştürsek mi? Bu yaşıma kadar çok büyük badireler atlattım, depresyonlara girip çıktım, dibe vurdum, yukarı çıktım, düştüm, kalktım ama bir kere olsun psikologa, psikiyatra gitmedim. Hep kendim mücadele ettim, belki bir ayda geçecek bir problem için yıllarca uğraştım. Ancak ne zaman çocuğumuz oldu resmen aile psikologu edindik. Çocuk s. çsa psikologa gittik, kuvvetli osursa, sesini yükseltse, yemek yemese, ağlasa, hüzünlense psikologa gittik. Bilinçli ebeveyn kavramının dibini gördük 5 yılda. İşte bu psikolog turlarından aklımda kalan tek bir şey var, eğer çocukla ilgili bir sıkıntı varsa, bir şeyi yapmıyorsa, inat ediyorsa, sizin damarınıza basıyorsa çözümü basit; "oyuna dönüştürün". Yemek mi yemiyor, yemek yemeyi bir oyuna dönüştürün; paylaşmayı mı bilmiyor, paylaşma oyunu oynayın; tuvaletini mi yapmıyor, s. çmayı bir oyuna dönüştürün; okula mı gitmek istemiyor, okula gitmeyi oyuna dönüştürün. En son anaokulunda verilen boyama çalışmalarını yapmak istemediğinde, eşim yine zıpladı psikologa gidelim diye. tüm olgunluğumla ve bilinçli ebeveyn pozumla cevap verdim "başlarım psikologuna, fazla paran varsa bana ver. Yapacağımız şey basit oyuna dönüştüreceğiz" dedim. Bu olgun tavrım karşısında eşim geri adım atmak zorunda kaldı. Çocuğu karşıma aldım, "bak evladım bu bir ödev, bir iş değil ki bu bir oyun" dememle "beni kandırmayın, bildiğin ödev bu oyun falan değil" şokuyla sarsıldım. El kadar bebe oyuna dönüştürme işinin bir kolpa olduğunu algıladı da bizim psikolog hala "oyuna dönüştürün" deyip 200 liramızı emmekten bıkmadı arkadaş. Demem o ki oyuna dönüştürme işi yemek yedirmede, kitap okumada, diş fırçalamada işe yarıyor da her şeyi oyuna dönüştürmeye kastın mı olmuyor işte. Tamam çocuk dediğin yarı gerizekalı ama o kadar da değil. Bu noktada bence artık çocuk psikologları kendini biraz geliştirmeli. Ota b. ka oyuna dönüştürün önerisini vermekten uzak durmalılar. Anaokulunun kapısına bir gidiyorum, ayakkabı çıkarmayı, montunu giymeyi, suluğunu alıp sınıfa gitmeyi oyuna dönüştürmüş ebeveyn görmekten içim kıyılıyor. 2. Lütfen bu gece bizim yanımıza gelmesin! - Lütfen açın kapıyı! ne olur çıkarın beni, bir daha yapmayacağım, gelmeyeceğim yanınıza, ne olur alın beni! En son bunu düşünürken yakaladım kendimi. Çocuğu odasına kilitlemişim, annesiyle kulaklarımıza tıkaç takmış uyuyoruz. Yahu bir çocuk her uyanmasında neden kalkıp anasının babasının yatağına girer? Ne zaman biter bu? Ne zaman uyanınca kendiliğinden tekrar uykuya dalmayı başarır bunlar? Yemin ediyorum tilki gibi sevişiyorum. millet "canım, cicim, sevgilim, aşkım, bebeğim" diyerek sevişir ben "oğlan mı kalktı?", "sesi mi geldi", "dur biraz bir şey duydum sanki" diyerek sevişiyorum. Öyle ki artık üst tarafımızı çıkarmadan sevişiyoruz ki odaya gelirse en azından yorganın üstünde giyinik bir anne baba görsün de travma yaşamasın. Her çocuk mu böyle yoksa bizimki mi kıl bilemiyorum. Ödip kompleks falan mı yapıyor, anasını benden mi kıskanıyor bilmiyorum. Ne zaman hanımla biraz yakınlaşsak, "anneee" diye bağırarak odaya damlıyor, sanırım annesini kötü kalpli babasının elinden kurtarıyor. 5 yaşında olmasa karşıma alıp konuşacağım ama bu yaşta ne diyeyim, akşama kadar dövüşçülük diye koşturan bir çocuğa "anneni benden kıskanman çok saçma" temelinde bir konuşma ne ifade eder bilmiyorum. 3. Uyuyamıyor bu ne yapsak ki? - Eee peki sonra ne olmuş - İşte onlar da şatoya gitmişler hep beraber - Hangi şatoya - Olm masalın başında dedim ya, büyük şato hani - Kim gitmiş - Hepsi - Kim yani - Yavrum gözünü kapat dinle sen böyle soru sorunca uyuyamazsın ki... ... - Sonra kötü kraliçe çıkmış dışarı - En kötü olan mı? - Soru yok!!! Yemek yemeyi bilmese, yedirirsin; okuyamasa, okursun; kalem tutamasa, öğretirsin; oyun oynayamazsa, oynarsın da uykuya dalmayı bilmeyen çocuğa ne yapılır bilmiyorum. Kaç masal okuduğumu kaç ninni söylediğimi unutuyorum bazen. Yeri geliyor çocuk gelişimi kitaplarının çalışma kampını andıran, odasına kilitleyin bırakın ağlasın nasıl olsa uykuya dalacaktır türünden insanlık dışı önerilerini uyguluyorum ama bana mısın demiyor çocuk. Uykuya dalmak nedir bilmiyor, öğretemiyorum. Uykuya gidip de yarım saatte dışarı çıktım mı evde zafer turu atıyorum. Uykudan ölen çocuğun nasıl olup da 1 saat yatakta beni soru yağmuruna tuttuğunu anlayamıyorum. Gözünü kapatır uyursun, bunu çocuğa öğretemiyorum. Sanırsın yarın iki vizesi var, sanırsın senedinin günü geldi, sanırsın çeki karşılıksız çıktı da sıkıntıdan uyuyamıyor. Lan çocuksun, kafa pırıl pırıl devrilip uyusana?! Bir saat sonra, 10 dakikalık sessizliğin ardından... - Kraliçe hani o siyah giysili olan mıydı? - ... - ... - O prenses değil miydi ki? - La uyusan ya!!

10. Kendi kendine oynama alışkanlığı Çocuk psikologu aynur çildırın: "çocuğun hayal gücüne hiçbir yetişkin ulaşamaz. kendini odasına kapatıp, kendi kendine konuşarak uçaklar uçuran bir çocuğun hayal dünyası, yetişkinlerin henüz varlığını bile bilmediği bir yer." Ayşe Sorumluebeveyn : onu odasında legolardan şatolar yapıp ejderhalarla savaşırken izlemek sanırım dünyanın en keyifli işi. Salih Elitbaba : bazen yanına ilişeyim, onunla formula 1 yarışları yapayım istiyorum ama, odası onun alanı girmeme sıklıkla izin vermiyor . Ben : odasında 10 dakika kendi başına vakit geçirse de bir çay içsem diye sıklıkla allah'a dua ediyorum!! Lan olm milletin çocuğu nasıl bir şey ben anlamıyorum. "Sabah bir girdi odasına, baktım oynamaktan yorulup uyumuş, üstelik pijamalarını giymeyi de unutmamış!" milletin çocuğu "akşam uyumanıza yardımcı olur anneciğim, babacığım" diyerek birer kadeh şarap ikram edecek olgunluğa ulaşmış, kurduğu hayal dünyası ile ailesinin yaşamını boyuyor, hayali arkadaşlarını anne, babasıyla tanıştırıyor, bizim ki de "baba hadi atçılık, baba hadi kılıççılık, baba hadi boyamacılık..." diye diye her oyununa beni, anasını katma peşinde koşuyor. Yahu el alemin çocuklarını örnek alsana, yarattığın eşiz hayal dünyasına sokmasana bizi, lan bir hayal dünyan olsa ya? Bugüne kadar odasında tek başına oynama rekoru 17 dakika falan, o da yeni bir oyuncak alırsak. 17 dakikada oyuncağı kırıp atıyor sonra baba kılıççılık. Yahu tamam kılıççılık ama milletin çocuğu ejderhalar ile savaşıyor, sen de en azından bir keçi falan öldürsene tek başına. Yok, sanırım ben o eşi menendi bulunmayan çocuk hayal dünyası nedir hiç bilemeyeceğim, saatlerce odasında kendi başına oynayan çocuğumu izleyip kahvemi yudumlayamayacağım. "Evladım elimde çay var yanacağım!!" diye inliyorum, bizimki kılıççılık derdinde. hay kırılsın o kılıcı alan ellerim. Bir de ışın kılıcı almışım ki o yalancı kılıç çınlama sesi akşama kadar beynimi daha iyi pelteye çevirsin diye. Sevim Çocukyetiştiren: "6 saat odasından çıkmadığı günler oluyor." niye uyuşturucu falan mı veriyorsunuz sabiye? Terbiyesiz sorumlu ebeveynler sizi ya. 11. Yoksa çocuğum bir pısırık mı? - Oğlum kardeş oynamak istiyor niye kaçıyorsun? - Yavrum vermesene oyuncağını, senin elin yok mu git al - Oğlum cevap versene arkadaşa bak bir şey soruyor - Sen isteyemiyor musun? - Dilin yok mu senin - Bak herkes kayıyor hadi çık - Oğlum sıra senin, niye binmiyorsun, sahip çıksana sırana... Böyle geçiyor günleri pısırık çocuk sahibi ebeveynlerin. Evet, benim de. Hani derler ya Allah açılıkla, yoklukla imtihan etmesin diye, ben Allah pısırık evlat ile terbiye etmesin diyorum uzun zamandır. Karışmayayım, kendi sorunlarını kendi çözsün, kendine güvenli bir birey yetiştireyim derken çocuk elimde patladı resmen. Dualarım bu pısırıklığın ergenlikle beraber silinip gitmesi. Teyzelere bakılırsa onların çocukları da böyleymiş ama şimdi atom mühendisi olup NASA'da genel müdür olmuşlar ama benim hiç umudum yok. Ölecek olan hastaya son günlerini iyi geçirsin diye söylenen yalanlara benziyor her lafları. İleride düzelirmiş, torunu da böyleymiş, küçükken pısırık olan çocuklar ileride çok başarılı oluyormuş, vs. Yalan yalan yalan. Bu çocuk ileride bankacılıktan öte geçemez, şimdiden görüyorum bunu. Müşterinin karşısında iki laf işitince hemen güvenliğe kaş göz eden gişe memuru elektriği alıyorum kendisinden. umarım yanılıyorumdur. Bonus - Şu 22 bin şeyi sakın unutmayın!! İlk çocukta çok hevesliydik. Haftalık olarak çocuk gelişimini gösteren 1000 sayfalık bir kitap, çocuk eğitimini anlatan 500'er sayfalık iki kitap, bebek ve çocuk yemekleri üzerine biri yabancı iki kitap, daha da ileri gidip ergenlik dönemi sıkıntıları ile ilgili bir kitap, çocuğunuzla etkinlik yoluyla iletişim kurun türünden bir kitap, 2 tane masal kitabı, 2 tane cd'li hikaye kitabı, çocuk oyunları kitabı, nasıl iyi bir ebeveyn olurum kitabı, çocuk için evdeki tuzaklar kitabı, vs. derken yaklaşık 50 tane kitap aldık. Sonuç ortada, bir proje gibi yetiştirelim, 12 yaşında üniversiteye gitsin diye çıktığımız yolda oğlanın 4+4+4'ten bile kazasız belasız çıkabileceğine olan inancım bir hayli zayıf. Konumuz benim oğlan değil, o konuda zaten yeterince yaralıyım bir de sizi darlamak istemiyorum. Konumuz şu ki, gerek satın aldığımız ve gerekse de internet üzerinden edindiğimiz bilgiler ışığında normal bir çocuk yetiştirmek için, bakın normal diyorum, bir ebeveyn asgari 22 bin şeyi göz önünde bulundurmak zorunda. Doğduğu günden itibaren kesintisiz şekilde hatırlaması gereken 22 bin madde var. Yemesinden içmesine, uyumasından yürümesine, oynamasından gelişimine, sağlığından sporuna, gazından tuvaletini yapmasına, tırnak kesiminden banyosuna, konuşmasından tuvalet alışkanlığına, sosyal ilişkilerinden aile bağlarına kadar değişen alanlarda 22 bin maddeyi bilmeli ve yeri geldiğinde kullanmalısınız. "Hass.. tir lan oradan, anamız bizi böyle mi büyüttü?!" dediğinizi duyar gibiyim de, sen ne biliyorsun ananın seni nasıl yetiştirdiğini? İllaki kitaplardan öğrenmesi gerekmiyor, default olarak gelen analık içgüdüsü ile yetiştirmiş işte, kaldı ki bu soruyu sorduğuna göre birkaç noktada başarısız olmuş da diyebiliriz. Peki neden bu baskı altında hissediyoruz kendimizi? Neden bu 22 bin maddeyi bilmek zorunda bırakılıyoruz? Neden Avrupalı, Amerikalı gibi serbest yetiştirme ilkesini benimsemiyoruz? Çünkü gerek kamu spotları gerekse de reklamlar bize sürekli nasıl bir ebeveyn olmamız gerektiğini anımsatıyor. Bunu bunu yapmazsanız kendinize ana baba demeyin diye diye ağzımıza ediyorlar. Adam giymiş beyaz önlüğünü, takmış stetoskobunu sana "Çocuğa günde iki çay bardağından fazla mama verme!" diyor, hadi sıkıysa versene bunu duyduktan sonra. Tamam diyorsun, bu adamı dinleyeyim, ama kaynanan oradan "bu çocuk aç!" diye ünledikçe kimi dinleyeceksin? Kamu spotu mu kaynana mı? Demek istediğim bu da değil, çocuk yetiştirmek bu kadar zor olmamalı onu diyorum. Hele bir de kardeşi falan oldu mu, kıskançlık falan giriyor devreye olaya kafadan 7 bin madde daha ekleniyor. Lan olm o kadar bilgiyi alacak kafam olsaydı "London Schools of Economics"de okurdum ben. Derhal pediatrist, çocuk psikologları, gelişim uzmanları, vb. kişilerden oluşan bir şura toplansın ve bu 22 bin madde, azami 100 maddeye çekilsin. Yanlış bilgiler atılsın, aynı bilgiler bir araya getirilsin, az önemli olanlar elensin de biz de biraz nefes alalım yahu. Mesela bu liste güncellensin. devir vampir, kurtadam, Minecraft, Regular Show, Adventure Time, vs. devri. çocuğun kendisini Pokemon zannettiği devirler geçti, mesela kendini vampir zanneden çocuğa karşı neler yapmalıyız bir türlü bulamıyorum. Psikologa gidiyorum adam kendini örümcek adam zanneden çocuğa uyguladığı terapiyi uyguluyor tutmuyor haliyle. Demem o ki, anne baba olmadan önce bunları bilin, küçük çocuğunuz varsa kendinizi hazırlayın, nedir ne değildir farkında olun. Doğan büyüyor bir şekilde diyen büyüklerinize kulak vermeyin, büyüyor ama sonunda kurt adam mı olacak, Optimus Prime mı olacak size bağlı. Bizimki geçen alerji gibi bir şey olmuş. vücudu kabardı, suçiçeği zannettik. Gittik doktora, alerji dedi ama geçmedi, sonra psikolog bir arkadaş "bunlar stresten olmuş, size hissettirmiyor olabilir ama kardeşini kıskandığı için stres yapmış, içine atmış" dedi. Lan olm 8 yaşındaki çocukta ne stresi? Ben günde 15 saat çalışıyorum, işler bir bir g. tümde patlıyor bunun 6 aylık bebeği kıskanması gibi strese girmedim. Hem içine atmak nedir? Babasına "şat dı fak ap, yo mada faka" diyen bir çocuk, neyi içine atıyor onu da anlamadım ki?

ebeveyn olmak böyle bişey çok keyifli bir anlatım olmuş :)

Okurken cok guldum dogrusu dusundugumuz yasadgimiz cogu sey ne kadar hos anlatilmis