Ona her bagirdiginizda sizden bir adım uzaklaştığını düşünün. Ve bu uzaklik yıllar sonra aranızda bir uçurum olusturuyor. Çoğumuz kolay büyümedik. Ama şimdi bilinçliyiz. Okuyoruz, dinliyoruz. İmkanlar bol. Tabi bagirmayacagiz diye kontrolsuz ve sınırı olmayan çocuklar yetiştireceğiz anlamına gelmiyor. Sınır koymamakla özgüven eksikligini karıştıran insanlar da az değil malesefm. Ama önce sizin kendi ruhunuzu iyileştirmeniz lazım. Siz iyi olursanız çocuğunuza da iyi gelirsiniz. Zaten bu sebepten dertlenmek bile çabaladiginizin göstergesi. . push ; M

herkesin anneliği kendine. o melek gibi sakin yumuşak başlı dediğiniz kadınlardan biriyle birlikte vakit geçirdim bir süre çocuk hık dedi ceza hop dedi ceza. e bağırmıyor evet ama psikolojik şiddet bence. o yüzden anneliğinizi kıyaslamayın kesinlikle. bağırmakla yüksek tonda konuşmak arasında da fark var. çocuklar herşeyi anlıyor büyük insana anlatır gibi anlatın kızdığınız şeyleri bir ton yüksek perdeden. benim ufaklıkta sınırları zorluyor çoğu zaman. ama büyükte yaptığım hataları yapmıyorum ille herşeyin kuralına uygun olmasına gerek yok diye düşünüyorum mesela şimdi. biraz rahat olursanız daha kolay olacaktır.

Dedikleri gibi annenden bunu gördüysen yapmaman gerekir. Çocuk için bir uğraş bulsanız.

YouTube da pedagog Adem Güneş videoları var güvenli bağlanma ile ilgili kendinizi de bulacaksınız anlattıklarında bakmanızı tavsiye ederim

sinirli oldugun anlar cocugun hasta oldugunu düsün yada basina kötü birsey geldigini düsün o an melek kesilip sim ski sarilirsin

Canım ben bebekliğini düşünüyorum mesela, bir daha o günlerin asla geri gelmeyeceğini.. Tabi şimdi yaşanan zamanında öyle.. Böyle bakınca daha sabırlı oluyorum, onlar birer melek.. Ne kadar zorlasalar da bizi üzmek için bilinçli kötülükle birşey yapmıyorlar. Sadece bebekler, çocuklar, masumlar. Bunu hiç unutma, bu günleri geri gelmeyecek ve çok özleyeceksin.. S Spizella

Zor bir ailede büyümek Çocuğunuzla birlikte büyümek Bu iki kitabı okuyun lütfen çok fayda göreceksiniz

Ailenizden bunu gorduyseniz aslinsa tem tersi olmaniz gerekir Gundelik hayatinizda da sinirli bir insan misiniz?

Güzel anneler. Hepinize çok teşekkür ederim. Sanırım mükemmeliyetçilik yapıyorum ve kendimi biraz hırpalıyorum. Mesajlarınızı okuyunca bir de o açıdan bakmaya çalıştım. Evet, kıyaslıyor ve kendimi hep yetersiz görüyorum nedense. Diğer yöntemleri ise deneyeceğim S

Doğru söylüyorsunuz. Aslında ben azardan ziyade psikolojik şiddete maruz kaldığımız için çocukluk çağımda şimdi toparlamakta zorlanıyorum sanırım. Dediklerinizi oldukça aklıma getirmeye çalışıyorum. Ama sinir anında sanırım insanın aklına gelmiyor. Ya da benim gelmiyor :) Söylediklerinizi hatırımda tutmaya çalışacağım, sevgiler :)

Bende melek gibi sakin degilim hatta disada cok fevri bir insanimdir ama cocuklarima bagirmam, belli bir dozda bagirmak psikolojik siddettir, gercekten cok etkileniyorlar bundan Cok sinirlendiginizde yanindan ayrilin cocugun, biraz sakinlesip oyle donun yanina

Merhaba sevgili kk üyeleri ve özellikle anneler, 4-5 yaşlarında bir çocuğum var. Her çocuk gibi zorluğu var elbette. Ama aşırılığı olan bir çocuk olduğunu söyleyemem. Kendi başına vakit geçiremeyen, sürekli benimle iletişim halinde olmak isteyen bir çocuk. Yeri geliyor tuvalette beş dakikadan fazla kalsam kapıda bitiyor. Bunda tek çocuk olmasının da etkisi vardır belki. Bilemiyorum. Neyse, asıl mesele kendimle alakalı. Tahammülsüz bir anne olduğumu düşünüyorum. İnsanların dediğine göre sabrımı zorluyor ve iyi sabrediyorsun diyorlar. Ama sebep ne olursa olsun, ben ona karşı sabırlı olmak istiyorum. Bağırdığım, azarladığım çok zaman oluyor. Gece o uyuduğu zaman ise yüreğimdeki pişmanlıkla kalakalıyorum. Çocukluğumda sabır, sükunet, tatlılık görmedim, evet. Almadığımı vermekte çok zorlanıyorum. Ama yine de başarmak istiyorum. Ben bize karşı sinirli bir anne ile büyüdüm ama kendi anneliğimde aynılarını yapıyorum -her ne kadar yapmaktan korksam da -elimde olmadan öğrendiklerimi kopyalıyorum. Artık kendimle mücadele etmekten yoruldum. Herşeyden öte çocuğumla sıcak bir ilişkim olsun istiyorum. Özetle, bana sabrın yollarını, kullandığınız yöntemleri, çocuğunuza karşı çok öfkelendiğinizde nasıl sakinleştiğinizi, o an nasıl baş ettiğinizi.. öğretir misiniz?

Ben 5, kardeşim 4 yaşındayken babam vefat etti. Annem 24 yaşındaydı babam vefat ettiğinde. Babaannem ve dedem bize yerleştiler daha iyi bakabilmek için. Ama annemi istemediler. Özellikle dedem gözümüzün içine bakardı, çok çok severdi bizi, fakat annemi evden kovardı, bizim gözümüzün önünde. Yıllarca böyle sürdü. Annem bizim için katlandı. Yeri geldi bize bağırdı, çağırdı, dövdüğü oldu ama öyle bir ortamda neye, nasıl, ne kadar sabır edebilir ki bir insan. Annemi çok iyi anlıyorum. Size vuracağıma ellerim kırılsaydı diyor annem. Anneciğim sen çok çok iyi dayandın, emin ol senin fedakarlıkların bize yeter, o zaman öyle olması gerekiyordu. Belki başkası olsa aklını yitirirdi diyorum. Bana böyle düşündüğüm için sarılıp, öpüp, kokluyor. Benim şu an 2 yavrum var araları 2 yaş. (8 yaşında oğlum, 6 yaşında kızım) Şimdiye kadar hiç vurmadım, dövmedim, hakaret, küfür asla etmedim. Yani annem beni dövmüştü ben de döverim, vurmuştu ben de vururum değil. Annemin şartları, bakış açısı, içinde bulunduğu ruh hali başka, benim ki başka. Lütfen ben de ailemden gördüğümü yapıyorum demeyin. Onlar bize muhtaç, verirsen yer-içer, vermezsen aç-susuz, tatlı dille anlatırsan öğrenir-cesaret bulur, terslersen içine kapanık- özgüvensiz olur. Siz güçlü olun, onun size muhtaç olduğunu, sizin onu isteyerek dünyaya getirdiğinizi, karakterinin sizin davranış biçiminiz ve yaklaşımlarınızla şekillendiğini unutmayın inşaallah Böylelikle daha güzel, dürüst, temiz yürekli bir evlat yetiştirirsiniz emin olun. Onu dünyaya siz getirdiniz Onun tercih hakkı yok. Ama öyle olun ki tercih hakkım olsa annem olarak başka anne asla istemezdim diyebilsin :) Şunu da unutmayalım kimse mükemmel değil, hatalarımızın farkında olup, düzeltmeye çalışmak ne kadar güzel bir adım sevgiler :)

Cok melek insanlarin cocuklarinin agzindan kufur eksik olmadigina sahit oldum ben, sorumlusu sokaktan gecen adam degil tabii ki anneleri. Gorunuse aldanmayin, kendinize de haksizlik etmeyin derim

İçime içime çığlıklar atıyorum yeteeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeer. Daha anlayacak yaşta değil benimki( 2 yaşında) belki 4,5 yaşında olsa ben de kızar bağırırım. Suçlu hissetmek kadar normali de yok hepimiz insanız hepimizin ağzından istemediğimiz şeyler çıkıyor sma yastığa başımızı koyduğumuzda içimiz rahat etmiyorsa bu bizim iyi insan olduğumuzu sadece davranışlarımızı kontrolde daha çok çabalamamız gerektiğini gösterir

Yani, bilmem. Genel olarak çok sabırlı olduğum söylenemez. Böyle melek gibi sakin insanlar vardır ya, onlardan değilim. Milana22