Benim 40 günde büyük çoğunluğu gitmişti şu ann4 aylık ara ara yokluyor

Kızlar Bu lohusalık depresyonu ne zaman geçiyor Allah aşkına bebeğe baktığımda sürekli ağlıyorum nasıl büyüyecek çok küçük diyorum kafayı yedim iyice (

Ben ciddi ağır geçirmiştim 40 çıkınca biraz rahatlamıştım ama mekan değişikliği çok iyi geliyor

Geçecek merak etmeyin 40 çıkana kadar ağlamalı duygusal yoğunlukla geçer. 3 ay bitene kadar biraz daha azalır. Hamilelikten önceki zihinsel rahatlığa emzirme döneminden ya da 1 yaşından sonra kavuşuyorsunuz

Eşinizin desteği ve bebeğin bakımında, yapılacak işlerde ortak olması, anlayışlı davranması, sizin az da olsa kendinize vakit ayırabilmeniz çok önemli. İnşallah en yakın zamanda kendinizi daha iyi hisseder ve de bu depresyonu atlatırsınız. Ara sıra kısa süreliğine de olsa dışarı çıkın veya bir araba ile gezmek bile biraz havanızı değiştirir. Farklı bir ortamda bulunmak temiz hava iyi gelir.

Anneliğinizi kutlarım umarım en kısa süre içinde içinde bulunduğunuz ruh halinden kurtulursunuz. Şu an size günler geçmek bilmiyor olabilir ama zaman o kadar hızlı akıyor ki bu süreçte ne zaman büyümüş anlamayacaksınız bile. Süreç içerisinde bebeğiniz yeni yetenekler kazandıkça ve sizinle etkileşime girdikçe vakit geçirmek eğlenceli hale gelecek. Eger icerisinde bulunduğunuz sizi kötü etkileyen ruh halinden dogumdan sonra 2 aylik surecte de kurtulamazsanız destek alın mutlaka. Siz dogum yaptınız yaklasik 9 ay boyunca vucudunuz buna hazirlandi. Su an yenilenme surecindesiniz. Vücudunuz yeni doneme uyum sağlamaya çalışıyor. Bu hormanlarin değişimi, bebege uyum saglama ve alisma sureci de ister ister psikolojinizi etkiliyor.

İlk 4 ay ağla ağla mahvolmuştum 6 aydan sonra geçti benimki

Ne güzel yazmışsınız bir nebze olsun içim ferahladı

Hele ki ilk çocuksa insanı en çok yoran belirsizlik oluyor. Diş çıkarcak ben napıcam, ek gıda nasıl olcak, emzirme ayrı bi dert ona göre giyincem ne zaman istediğimi giyebilcem, ne zaman arkadaşlarımla rahat takılabilcem, eşimle akşam film gecelerimiz yalan oldu, özel hayat ne zaman düzene girecek, evden ne zaman çantamı alıp kafama göre çıkıp bi bakkala bile tek gidicem gibi gibi zibilyon tane soruyla boğuluyor insan. İnsanların sürekli bugünleri özleyeceksin demeleri, en rahat bu günlerin ilerde daha zor olucak demeleri insanın sıkıntısını arttırıyor malesef. Şuan çocuğum 15 aylık ve ilk çocuğumdu. Ve şuan ki aklım olsaydı onunla çekilebildiğim kadar fotoğraf ve anı biriktirirdim, insanların söylediği olumsuz şeylere kulaklarımı tıkardım, bebeğimle heryere gider hiçbişeyden geri kalmazdım. Ağlarsa ağlasın bebek o ağlayacak tabiki varsın gittiğim yerdeki insanlar rahatsız olsun benim kafam dağılsın derdim. Ama size ileriki günlerden güzel günlerden haber vereyim: Bebeğinizi olabildiğince bebek arabasına alıştırın, oto koltuğuna alıştırın, desteksiz uyutmaya alıştırın, ek gıda serüveniniz başladığında eline üzüm dahi verceğiniz günler olduğunda aman mama sandalyesine oturtmayayım yerde de yesin demeyin muhakkak ona da alıştırın. Yarın öbür gün cafeye bi kahvaltıya arkadaşlarınızla eşinizle vs gittiğinizde rahat edersiniz emin olun. Ve mümkünse çocuğunuzu tek büyütün evet zor gelecek ama ilerde ilerde dediğim çok uzun bi zaman değil 8-9 aylıkken o çocuğun hal hareketleri karakteri oturacağı zamanlarda hırçın bi çocuk olmasın. Siz büyütün sevginizle onu. Ve 1 yaşına geldiğinde mükemmel bi uyumunuz olacak sabredin zor ama geçecek annesi. Ben hep onunla uyurdum uyuyayımda günler günleri kovalasın derdim. Her gecenin sabahı oh 1 gün daha devirdim derdim. Diyorum ya belirsizlik kaygı insanı mahvediyor. Düzelecek herşey emin olun düzelecek.