arkadaşım sana katılıyorum. bende sezeryanla doğum yapanlardanım. ameliyatlı olunca haliyle senin yanında kalan birileri gelen giden oldu. kızımın doğumundan bir kaç gün sonra ben kızımı benimseyebildim. çünkü evde yalnız değilsin eşinle birlikte değilsin. kızına sadece emzirmek için kucağına alıyorsun. diğer bütün işlevleri diğer aile bireyleri yapıyor. öyle bir duruma geldiki kızım ağlayınca bende değilde başka kollarda susuyor. en son artık anneme söyledim bri kaç gün biz yalnız kalalım bakalım yapabilecekmiyiz falan filan diye ama gelin görünki annem bunu yanlış anlamıştı. ağlayamıyor içime atıyordum ve bağazımda düğümleniyordu. bu yazını okuyana kadar acaba kadının kalbinimi kırdım bencillik mi yaptım diyordum ama yalnız değişmişim ve olması gerekende buymuş. şimdi artık evde eşim ve kızımla yalnızız gelen giden oluyor ama gece yatağımızda üçümüz oluyoruz :sm_cool::sm_cool: lostsun

emiinecim geçmiş olsun ama dünde sordum sorununun ne olduğunu anlayabilmiş değilim.. hoş anlasamda böylesi hassas bir dönemde sana ne kadar yardımcı olabilirim onuda bilmiyorum ama en azından eğer benim yaşadığım bir sorun ise belki nacizane tavsiyede bulunabilirim... canım lohusa sendromu bilimsel olarak kanıtlanmış bi gerçek öyle sanıyorum ki sende kendininde bahsettiği gibi yaşayamadığın bir takım duyguları bu hassas dönemde dışa vurumunu yaşıyosun... ben de bahsettiğin gibi bir durum yok ama hala çok hassasım bende.. umarım hamileliği atlattığımız gibi bu hassas dönemide sağ salim atlatırız canım bana sorarsan senin en iyi ilacın en iyi doktorun kendinsin canım bende vakti ile psikolojik anlamda badereler atlattım ama hep kendi çabamla yendim sende bunu yap lütfen bebeğinin senin sütüne bu denli ihtiyacı varken lütfen bu tür sakinleştirici ilaçlara vücudunu alıştırma... Allah yardımcın olsun arkadaşım ama sende biraz gayret etmelisin bunu da unutma... çelik198408 Çok

eminecim genelde bir çoğumuz lohusa depresyonunu yaşıyoruz ve bende yaşadım sebepli sebepsiz ağlama krizlerine girip için için ağlıyordum. neden yanımda hiç kimsem yok annem k. valdem falan diye ev işlerine yetişemiyorum diye sonra yanımda olsalar neden varlar ve herşeyime karışıyorlar diye falan sebepli sebepsiz bir sürü şey işte herşeyimizle bebeklerimize odaklıyızya bu aralar malum eski düzenden eserde kalmadı gezmeye bile cıkamıyoruz giyinmek bile çok zor geliyor eeebebeklerimizinde bir düzenleri yok daha ama ne yapalım sende benim gibi şöyle bir silkelen bakalım ne o yelkenleri şimdiden suya indirirsek sonra ne yapacaz hem miniklerimizin bize ihtiyaçları var bizlerinde o miniklere artık bir ömür onlarla bütünleştik öyle değilmi sabır arkadaşım sabırrrrrrrr herşey düzene girecek hiç merak etme ve eren bebeği ve kendini düşün allaha emanet ol canımmm doru Bayboram minik

bende yaşadım. ben annem dahil kimseyi görmek istemiyordum ve ağlıyordum sürekli.:mymeka:biri eve geldimi sanki gezmiş dolaşmış bana hava atmaya geliyomuş gibi düşünüyordum ben çocukla:ecrin_bebek: bir yere çıkamadığım için deliriyordum. şimdi saçma geliyor ama o dönem kötüydüm. atlatırsın canım sende. Allah sağlık versin.. a. s.

ne zaman geçicek bu ağlama krizlerii maşallah gelen giden gecemiz gündüz gündüzümüz gece oldu valla oğlumla

emineciğim bu konuyu açtığın iyi oldu hayatım. sanırım bende de başlıyor bu depresyon. ya nasıl anlatsam eşime uzağım biraz, hamilelikte bu yoktu. çok farklı bir duygu ya. annem yanımda oda gider yakında bu sefer hepden başlarım ben depresyona. bebeğim canım kızım var iyiki, ama lohusa depresyonu tuhaf bişiymiş. derdimi bile bende anlatamadım bakın. düzene girsek herşey yoluna gircekde. kuzucuğum benim onun kokusu yetiyor. eşimi gözüm bile görmüyor bazen kurmis

eminecim bende loraya katılıyorum şöyleee kendine gel bakimmm noldu sana öyle... hem bu şekilde psikolojik ilaçları kullanırsan kafan yerinden kalkmaz güzelim hadi bakalım göreyim seni ağrın sızın olsa dahi psikolojin bozukta olsa sakın salma kendini arkadaşım... güçlü ol ben iyim de kendine herzaman ozaman zorluklar dahada kolaylaşıcaktır... bu arada umarım etrafındakiler canını sıkmamıştır... kelebegim

Site içinde Doru'nun yardımıyla bulduğumuz bir formül var göğüs uçları için. Ben de ilk başlarda bilmiyordum ve iki göğsümde de yarıklar oluştu. Emzirirken içim cızlayıp durdu. Acıdan dudağımı ısırıp kanatmışım hatta. Neyse bu formül çok iyi geldi. bana. Sürekli emzirmeye devam ettiğim için yaralarım tamamen geçmedi ama artık eskisi kadar çok acımıyor. Ayva çekirdeklerini çay tabağı gibi küçük bir kaba koyup üzerlerini örtecek kadar su koyuyorsun Birkaç saat sonra su jelleşiyor. Bunu uçlara sürüyorsun. Lasinoh krem kullanıyordum ve hiç faydasını görmedim ama bu jelin farkını hissediyorum. Emzirirken yaralar kolay kolay iyileşmiyor diye göğüs uçu ile emzirenler varmış. Bu formülle birlikte göğüs uçlarını da kullan istersen. Çamaşırıma bulaşmasın diye de kotex'in yumuşak yüzeyli günlük pedlerinden makasla üç parça haline getirip, birer tane çamaşırıma, göğüs uçlarımın denk geldiği yerlere yapıştırıyorum. Her emzirmeden sonra göğüs uçlarımı yıkayıp jeli sürüp ped yapıştırdığım sütyenimi kapatıyorum. Belki fikir olur dedim.

eminecim seni anlayabiliyorum benim ik hamileliğimde olmuştu insan eşinden etrafından daha fazla ilgi bekliyo ben daha çok yanlız kalmak istemiyordum kayınvademler yanımda kalıyordu bebeği 20 gün doğrudüzgün benimseyememiştim kimse benle kalsın istemiyodum ama doğumumda Allaha şükür daha iyiyim çünki yanlızım kızımla kendim ilgileniyorum en kısa zaman da atlatırsın umarım fenerbahcemine84

eminecim bende iradenle bu sorunu yeneceğine inanıyorum, ilaçlarla nereye kadar, minik meleğinle yaşayacağın güzel şeyleri düşün sürekli, Allah yardım eder de bir an önce eski haline dönersin inşallah

ben de sebepli sebepsiz ağlıyorum kızıma bakıyorum ağlıyorum o ağlarken ben de başlıyorum ağlamaya.. sonra da annem kardeşim eşim bana bakıp ağlamaya başlıyorlar çünkü çok acıklı ağlıyorum farkındayım.. ne biliyim işte anlatamıyorum da içimdekileri uzun zamandır bi çok şeyi yapamamak eskisi gibi yaşayamamış olmak ve bunun hala sürüyor olması sürecek olması içimizi daraltıyor olabilir... örneğin; kot pantolonuma henüz giremiyorum ve 10 kilo fazlam var.. örneğin; bebeğiniz yanında olmadan fazla uzaga gidip işinizi göremezsiniz kuaföre gitmek gibi.. kızım canım kızım ama herşey senin için..

bende bişey oldu sandım emine ya benimde çok hassaslaştığım zamanlar oldu hiç bişe yokken eşime bağırıp çağırıp kavga ettiğim anlar oldu laf aramızda sonradan çok üzüldüm hep geceleri kızım kalkıp ağladığında bende ağladım ben bakamıcam bu çocuğa diye ama eşim hep bana sarılarak destek verdi allah razı olsun ondan hep şefkatliydi çok üzüldüm sonra bebeğimin bana savunmasız bakışlarını gördükçe ama hep ileride yaşayacağım günleri düşündüm sonra dedim ya sağolsun eşimde çooook yardımcı oldu bu dönemi atlatmamda ama allah şükür artık öyle bir sorun kalmadı birde kış hava soğuk evde oturmak zorunda olduğumuz için daha zor oluyor bu dönemi atlatmak ama allahın izniyle sizlerde atlatacaksınız en kısa zamanda etrafınızda ki insanlardanda yardım isteyin anlayışlı olmalarını söyleyin ki bu zaman daha da kısalsın ama en büyük yardımcınız eşiniz olacaktır bebeklerinizle bir ömür boyu mutlu olmanın tadını çıkarın ve elinizden geliyorsa bu psikolojiyle kimseyle tartışmaya girmeyin ve kırmayın ayrıca bize gelen giden olmadı çok şükür sadece annem vardı o da olsun dimi ama sevgiler...

canım ya olur böle şeyler ve eminimki çok çabuk atlatırsın çünkü sen çok güçlü bi annesin eeee azcık naz da yapalım demi ama biz yapmak istemesekte vücut istiyo en kısa sürede seni arayıp doğurdum demek istiyorum kurmis

eminecim bak sende bende sitede bütün doğum yapan kadınlarda sebepli sebepsiz ağlamalar sıkıntılar bunalımlar yaşıyorlar bence kendine biraz zaman tanı sonuçta yeni doğum yaptın eşinin ve ereninin desteği sevgisine sığın bu günlerin geçeceğini düşün ve hemen o ilaçlara sarılıp medet umma herkes atlattı Allahın izniyle sende atlatacaksın bana inan ben 2 hafta boyunca gece gündüz hıçkırıklarla ağladım sebebini anlayamadığım sıkıntılar yaşadım derdimi anlatamadım ama çok şükür azaldı ve dahada azalacak bebek uyurken çıkıp biraz dolaş hava al ben 40 çıksın mantığını sevmiyorum insan dışarıya çıkmak için 40 gün beklememeli heleki bu psikoloji varken.. Elvira acı sözler dilin

piiişşşşşşttttt açılın bakayım, deprosyana girecek biri varsa oda benim. Düşünün sizin yaşadıklarınızın iki katını yaşıyorum. İki kat yorgunluki iki kat uykusuzluk, iki kat çaba... doğumdan beri daha iki saat deliksiz uyuyamadım. Birini doyur, altını temizle, gazını gider derken diğeri acıkıp uyanıyor. böyle böyle günler geceler akıp gidiyor. bense ayakta uyuyorum. Ev işi falan unuttum gitti zaten, kendime bile bakamıyorum. söylemesi ayıp kaşlarımı uzun zamandır ilk defa bugün alabildim ama ben herşeye rağmen çok mutluyum, yazdıklarımda kesinlikle şikayet değil, durumumu yazdım sadece. iyiki doğurmuşum kuzucuklarımı, onların bir gülümsemesi bana tüm yorgunluğumu unutturuyor. şimdiye kadar hiç sevgisiz bakmadım kızlarıma, onlara her baktığımda içim eriyor. çok küçükler, masumlar, tamamen bize muhtaçlar. nasıl onlar için olumsuz düşünebilirimki. neden depresyona giripte onların sağlıklı yaşama-gelişme hakkını ellerinden alayım. biz sağlıklı oldukça, onlarda sağlıklı olacaklar. emineciğim pozitif olmaya çalış canım. herşey beynimizde bitiyor. 9 ay boyunca ne büyük heyecanla bu anları beklediğimizi düşün. hatta geriye dönüp aralık anneleri topiğimizi baştan oku istersen. iyi geleceğine inanıyorum. erenimizin en başta sağlıklı bir anneye ihtiyacı var. öptük sizi güzel anne ve paşasıa. s. kurmis

bende hep yalnız kalmak istiyorum kimseyi istemiyorum herkesler batıyo bana.. her akşam mutlaka bi posta ağlıyorum sebepsiz annemde üzülüyo kızım hepimiz geçtik böyle dönemlerden diyor. ama ne biliyem garip duygular içindeyim karnıma bakıom ağlıyom oğluma bakıom ağlıyom canım hiçbişey yapmak istemiyo yalnız değilsin bu yolda emine

kızlar panik yok bu annelik hüznü yaşadığınız. yakınlarınızın desteği ile atlatırsınız. ben de yaşadım 13 yıl önce gerçi ben zor atlattım. çünkü doğum sonrası rahatsızlıklarım olmuştu. ben tekrar hamiş kalamak istiyorum. geçen ay düşük yaptım. rabbim tekrar anneliği yaşatır inşallah:Saruboceq:

teşekkür ederim. bu yontemı de denemıştım ama ben bı faydasını goremedım. her gecen gun daha da kotuleşiyor. lansinoh da var başka kremler de aldım ama yok yok yok. benım kız hep aynı yerden sıkmayı sevıyor hatta bi göğsümün sütü kesilmek üzere acıdan ve az emzırmekten. diğerine yoğunlaşmıştım. şimdi diğeri daha beter oldu( zor bu annelık zor... C

depresyona girmemek için kendimi zor tutuyorum sabaha kadar ağladım eşimin her yaptığı batıyor yavrum canım oğlum annen senin için sıkacak dişini ve sen büyüdükten sonra söz veriyorum bu günlerin acısını sıkı bir depresyonla çıkarıcam ama şimdi değil.. şimdilik ağlama krizleri ve sağa sola bağırmalarla devam edicem gibi görünüyor.. her ne kadar sonradan üzülüp pişman olsamda. ademel mutluluğun doruk