işte böyle bi durumda dinlemeyince ne yapacakki insan ona bişey olmasındansa diyorsunuz ve çok hızlı hareket ediyorlar her an düşebilir. off yaaa E

Ben, çocuğunuza vurduğunuz için sizi "şeytan ya da doktorluk" olarak gören zihniyette değilim.. Tabii ki hiç bir zaman sopayla, ü ağız burun kırarcasıya bir çocuğu dövmek taraftarı olmadım.. Surata tokat atılmasından da hazzetmem. kulak ya da göz için geri dönülemeyecek zararı olur.. Ya da daha "hayır" "yapma" "olmaz" kelimelerini kullanmadan, kulanırken veya bunları bir kere kullanmışken atılan gereksiz şaplaklardan da yana değilim. Ama şu olsun istemiyorum: 1. Her sokağa çıktığımda minimum bir kere tanık oluyorum : 5- 10 yaşındaki veled annesine tekme tokat girşiyor.. sebep? "Neden istediğim olmuyor?".. Be güzel anne artık onun poposuna patlak zamanı gelmiş.. Daha ne durmaktasın? "Ay çocuğa vurulur mu? Konuşa konuşa anlatmak lazım".. e çocuk sna vuruyo? bu çok m u sağlıklı? Konuşmuşsun ve becerememişsin işte.. azmetmenin anlamı ne? 2. Bir şeyi yapamayacağını, yaşına göre anlayabileceği şekilde 10 kere anlattıktan sonra sonra hala gidip onu yapan çocuk. Örneği de şudur misal: Misafirliğe gelen komşu ya da iş arkadaşı çocuğu göz açıp kapayana kadar senin yatak odanda çekmece karıştırmaktadır. Ve annesi "aaa ama buraya gel canım" iye uzaktan bağırır.. kalkıp almaya tenezzül etmez ve çocuk karıştırmaya devam eder.. Evet minimum dozda şaplaktan daha iyi bir ev içi eğitim bulamazsın. Doktora görünmenizi tavsiye edenlerin acilen doktora görünmesini ben tavsiye ederim. Zira ben; Sokakta annesine vuran, oyuncakçı önünde arsızca kendini paralayıp "alacaksın bana onu o.. " diye anne ve babasına bağıran, okula gittiğinde öğretmenn karşısında elini beline koyup "sana ne?" diyebilen, herhangi bir öğretmenin yüzüne "eşek, gerizekalı, bi s.. git" diyebilecek kadar korkusuz çocuğun etrafta dolanması taraftarı değilim.. Belli yaş üstü ebeveynlerde anne babasındn şaplak yememiş olan var mı? Bir kere olsun yemiştir.. Hayır diyen yalan söylüyor ya da hatırlamıyordur.. Peki ne zararı oldu bize? Çok mu psikolojik sorunlu yetiştik? Geçin bu hollywood etkilerini.. Çocuk Amerika da dövülmez.. Çünkü Amerika daki sosyal yaşantıda buna gerek yoktur.. Çocuk bir bireydir. 18 yaşına gelince %70'i ya ilesinin garajına taşınır ya da ev tutar ve ayaklarının üstünde durmayı öğrenir.. İnsanları ve hayatı tanır. Bizdeki gibi 30 yaşına gelmiş ama hala evlenmedi diye ailesi yaşayan kesimde "çocuk dövmemek" o "çouğu" sadece korkusuz yapar.. Korkmayan çocuğunda başına bin türlü iş gelme ihtimali korkandan daha fazladır. korkmayan çocuk bir kere arsız olur.. Çünkü ceza sistemi konuşmak sadece.. yahu çizgi filmlerde bile hırsızlık yapılınca konuşa konuş "hımm olmaz ama küstüm" muamelesi ile cezalandırılan bir sistemi gerçek olarak nasıl çocuğa sunarsınız? Sunduğunuz da ne olur? İşte yukarıda saydığım; anne babadan korkusu olmayan, saygısı olmayan, arsız, terbiyesiz bir nesiliniz olur.. İyi bir şey midir? tabii ki değildir. Şimdi beni "ö kaka" ilan edecek çok bilmiş sevgili anneler.. "Benim oğlum - kızım 4-5 yaşında.. hiç dövmedim hiç de yaramazdeğil" diyorsunuz ya :) Külahımı bırakıp gidecem anlatırsınız ona.. Şimdi yaramaz ve arsız değil ise 5 sene sonra olur merak etmeyin.. Ha dayak yemese de arsız olmayan çocuk yok mudur? tabii ki vardır. numunedir. Siz o kumarı oynayın.. Benim çocuğum kıymetli.. Ben o kumarı oynamam.. Ne benim ne de oğlumun arkasından yarın kimse küfür etsin istmiyorum ben.. çünkü gördüm ki herkesin çocuğu kendine normal.. 5 yaşındaki veledin ardından elinde tabak yeme yesin diye koşturana da kendi çocuğu normal geliyor, 3 yaşında veled oyunçcakçının önünde avazı çıktığı kadar bağırdıında da normal geliyor annesine hatta kmi baba eğleniyor.. Uzun uzun psikolojik etkisi bıdır hıırı yazmayacam.. AKıllı antıklı, internet kullanan insanlarsınız.. Biraz kafa çalıştırıp hiç bir şey bilmiyosanız kıyaslama yapın.. kendi çoculluğunuz ve kendi çocuğunuzla ilgili.. Tekrar diyorum.. teme tokat olur olmaz çocuğa dalmayın tabii ki.. bu hastalık.. ama bir şaplak için sizi hasta yerine koymaya kalkanlara da kulak asmayın.. Şöyle anlatayım.. 1 yaşındaki oğlum sıralama aşamasında... benim evimde tek bir biblonun yeri değişmedi ya da herhangi bir şey olduğu yerden kaldırılmadı.. Sebep mi? oğlum poposuna yediği bir şaplak ile "hayır" ın ve o hayır sesinin tehlikeli bir şey olduğunu öğrendi.. 10 larca kez hayır dememe rağmen cd leri indirmeye kalkan oğluun poposuna bir şaplak yapıştırıp hayır dedim.. o oldu.. 2 aydır sadece hayır diyorum başka bir şey yapmama gerek kalmıyor :) Sonuçtan gayet memnunum.. Ben kötü bir anne miyim şimdi? kimine göre evettir ama; çocuğu kurcalamasın diye evini düzenini değiştiren, çocuk sakin dursun da ben ev temizliyim diye her istediğini çocuğun eline veren, aman ağlamasın diye bütçesini aşan harcamalar yapan ya da başa çıkmadığı için çakmakla oynamasına izin veren zihniyet benden daha kötü anne.. hani kim iyi kim kötü herkes buna krar verebiliyorsa diye söyledim.. Çok yadırgadım bir çok yazıyı.. Doktora görün ne demek ya? Nasıl bir adab ki bu? Sen gidiyor musun doktora da bir insanı bu şekilde yargılayabilyorsun? ya da hele ki yeni bebeği olanlar.. ben de ahkam kesiyodum oydu buydu diye.. hele bi durun. az büyüsün hareketlensin :) yatağında dut gibi yatan bebeğe tabii ki şaplak gerekmez.. kalksın ayağa ben o zaman sorucam size :) Siz bildiğiniz ve baş edebildiğiniz gib davranın.. Sadece çocuğu sarkastik etmeyin. :) yani kızdınız ve şaplağınızı indirdiyseniz bir yarım saat yüz vermeyin.. ya da olur olmaz herşey için vurmayın.. bağırmak da aynı şekilde.. mümkün mertebe sınırlarınzı zorlayın ve bir şeyleri tanımak için elne aldığında gık çıkarmayın.. ama tutturmasına izin vermeyin.. Kendinizi ona göre ayarlayın.. Hiç dayak atmamak kadar kötü bir şey varsa ççok dayak atmak. ama ev içindeki düzeninizi siz biliyorsunuz.. olabildiğince bağırmak ve şaplaklardan kaçının yine de gerektiği hallerde yapın.. Ama tutturması ve meraklı olması hallerini iyi analiz edin.. merak ettiği şeyi görsün ellesinfakat kontrolün kimse olduğunu uutasına izin vermeyin.. Dünya onun etrafında dönmüyor. İçinizi sıkmayın.. kötü hissetmeniznomal ama hepimiz büyüdük bir şekilde.. Kendi doğrunuzu en iyi kendiniz bulursunuz.. Eğer çocuğunuzun davranışlarını hiç bir şekilde kontrol edemez hale geldiyseniz bir uzman ile görüşün.. ama unutmayın orunlu olan hç kmse yok ortada.. siz ya da çocuğunuz sorunlu değil.. sadece ortak bir dil bulabimeniz gerekiyor.. Sevgi ile kalın :) fatmaaydin75

allahın şefahati hep üzerine olsun senin canım kardeşim... L

Benim 8 ve 9 yaşına giden iki tane kız çocuğum var. Okulla derslerle ilgili hiç bir problemimiz yok. İleride de inşaallah hiç sorun yaşamayız. Ama diğer çocuklarla beraberken nasıl kuduruyorlardı anlatamam. Bazen kendi çocuklarımı tanıyamıyordum. Evde hiç yapmadıkları yaramazlıkları dışarı gittiğimiz aile evinde yapıyorlardı. Tabi kendi evimize gelen çocuklar için bu süreç biraz daha farklı oluyordu. Böyle bir yaramazlık görülmüş şey değil. Ben önceden ne kadar uyarsam da tamam anne bir daha yapmayacağız söz veriyoruz gibi laflar ağlamaları hep havada kalıyordu. Oyunun ortasında bunları çekip alıp ayrı bir odada etlerini cimciriyordum. Ağlamaları duyulmasın diye sesimi yükseltip alçaltıyordum. Ben kızdıkça daha onlar daha fazlasını yapıyorlardı. Fakat hiç bir işe yaramadığını gördüğüm için kendi kendime sinir oluyordum. Baktım ki değişen bir şey olmuyor bende ne konuşmayı nede ayrı bir odaya çekmeyi bıraktım sadece söylediğim tek bir şey beni üzdüklerine sonradan pişman olamamaları gerektiğini hatırlatmak oldu. Böyle tek bir içlerini burkan söz onların üzerinde daha etkili oldu. Yani demem o ki onların yaptıklarına bizler ne kadar doğru bir şekilde uyarı mekanizması ile cevap verirsek bu isteğimiz o kadar etkili oluyor. Çünkü dayak arsızı denilen çocuklar böyle devamlı uyarıyı şiddet ile almayı isterler. Ama yapacaklarını devam ettirmekten de geri kalmazlar. Onun için siz siz olun sakın terbiyeyi dayak ile değil sadece onların duygularını okşayacak onlara dayaktan daha etkili olacak uyarı tepkimizle hissettirelim.

konuya tabiki herkes yorum yapabilir ama ben ne demişim okumuşsundur. çocuğum olmadan önce çok kızar ahkam keserdim söyleyenlerede sinir olurdum diye sende şuan aynı durumdasın onu anlatmaya çalışıyorum. sadece çocuğun olsun şöyle 1.5-2 yaşlarına gelsin ondan sonra gel ve bu konuyu bir daha oku o zaman bizim neden bahsettiğimizi çok daha iyi anlayacaksın. böyle çooook uzun yazmana edebiyat parçalamana falan gerek yoktu :)

akli başında insan zaten evire çevire dövmez. bende oğlum 3 yaşına gelene kadar daha sabırlıydım. bu yaşlara gelen bir erkek çocugunu zaptetmek gerçekten zor. zaten vuruyorum ya da bagırıyorum dediğim konular da aslında onun kendine zarar verecegi korkusundan anlık tepkiler. allah tüm çocoukları korusun çocugu olmayana da versin. çocuguna birkaç vuranı da anlayacak imkan versin. inanın kimse kıymaz evladına ama korku ve sinir karıışınca oluyor işte. ama sizlerin yorumları gerçekten iyi geldi. bir tane bile vurmamak gerektiğini anladım ve o anda başka odaya gitmeyi başardım. annelik mükemmel bir duygu yine de anne olmayanın ne o sevgiyi ne de o andaki bir tane vurmayı ya da bagırmayı anlaması imkansız. E

Çok iyi yapıyorsun, dün akşam bende çok sinirlendim sabrımın son noktasına gelmiştim hemen uzaklaştım gittim nefes aldım biraz senin yaptığın gibi kendimi yatıştırdım, sonra yanına gittim verdiği ilk tepki "sen bana kızıyorsun" dedim sabrımı taşırdın ama sende bana kızıyorsun dedim sarıldım öptüm

[URL unfurl=" Son düzenleyen: Moderatör: 28 Aralık 2019 Önceki

yazık çocuğa okurken çok sinirlendim kuzeninizin bir çözüm bulması lazım konuşsun eşiyle, psikologa falan gitmeye ikna etmeli, olmuyorsa boşanmalı böyle devam etmemeli çocuk için bu daha doğru olur bırakın babasını çocuğunda psikolojisi nasıldır kimbilir çocuklarını döven kişiler geleceği düşünmüyorlar o çocukta büyüyecek ileride nasıl o çocuğa söz geçirecekler ayrıca bu tarz çocuklar büyüyünce anne ve babaya bile şiddet uyguluyor ne ekersen onu biçersin E

sizin çocugunuz var mı? gerçi sanırım siz biraz sorunlu bir çocukluk geçirmişiniz benim oğluma ben bir kez vurdum bagırırım ama sadece disiplin edecek kadar. fazlası yok diyorsam yoktur.

Şurada okuduklarıma okadar sinir oldum ki o kadar çok ahkam kesen varki hayret diyorum ya. 2 tane çocuğum var bende bağırdım kızdım ve cezalar verdim. vurdum mu? evet poposuna vurdum. bunuda belirteyim sonra cani olmak istemem. 1. çocuğum olmadan önce bende herşeye tüü kaka derdim ve asla yapmam derdim. 2. başına gelmeden bilinmez miş 3. ne olursa olsun evettttttt çocuğa vurulmaz ama cinnet geçirir derecede vurmuyor insanlar. 4. ben şunu yapmam bunu yapmam diyen anneleri görüyorum resmen tükürdüğünü yalıyorlar bu şıklar saymakla bitmez. şunu da o minik beyinlerinize sokun ki kimse evladına zarar vermek istemez. bende dayağa karşıyım ama nush ile uslanmayanı etmeli tekdir tekdir ile uslanmayanın hakkı kötektir. yani bazı anlarda o popoya vurulan şaplaklar bile yeterli oluyor ceza olarak:))) hadi eleştirin...,

Merhaba, Uzman Pedagog Adem Güneş Bu siteyi incelemenizi tavsiye ederim. Ben çok faydalanıyorum. Ayrıca Adem Bey'in sıkı takipçisiyim, bir çok konuda çok faydasını gördüm. P papatyam_83

iki tane kız çocuğum var.8 ve 9 yaşlarındalar araları 11 ay olunca ikiz gibi büyüttüm. yaramazlıkları bazen hat safhada ama çıldırmamak için dövmek çare olmadığını bir önceki yazımda da söylemiştim. çünkü siz kızıp sinirlendikçe onlar daha fazlası için plan yapıyorlar. ama onları yoğun bir dış ortam imkanı sağlayabilirsek yorgunluktan yaramazlık yapmaya fırsat bulamazlar. biz ailecek şimdi yüzme sporuna başladık. kızlar hem suda rahatladılar hemde boyları uzayıp daha rahat bir ergenlik dönemi girişine yardımcı oluyor. yalnız kız çocukları oldukları için dikkat etmem gereken bir konu daha gündeme geldi. vücut temizlikleri. özellikle duştan sonra kukularını iyi yıkamıyorlar ve iyi kurlanmadıkları için mantar riski yaşadık. şimdi daha dikkatli olmalarını öğrettim ama inanın çocuk yetiştirmek dünyanın en zor ve aynı zamanda en tatlı işi bunu iyice öğrendim. her an yeni bir problem olabilir. Y

yahu, ne tuhaf yorumlar var. kadın kızmış vurmuş. dayak manyağı etmemiş. hiiiç birşey olmaz arkadaşım ama sen de vurdum gerisi gelsin deme tabi. insan bazen sinirlerine hakim olamıyor. dayaktan aptal olunsaydı tüm türk çocukları gerzek olurdu. hepimiz azda olsa 2-3 şaplak yemişizdir. benim benliğimde yara açmadı. açtığınıda sanmam abartmayın

o zaman bu videoyu izleyin arkadaşlar... sabiha paktuna keskin - çocuk ve kızmak video, Bebek Sağlığı, Anne ve bebek, Hamilelik Dönemi, Bebek Videosu izle. Bebek Sağlığı - Agubugu E

Sopa yiyenlere birşey olmuyor?Yani yemeyenlerden bir sorun mu çıkacak demek bu? Herkes siz değil. Her çocuk bir değil. Kimisine vurursun bunu kaldıramaz çok daha kötü olur. Kimisi dayak arsızı olur ''ne olacak en fazla vurur'' der. Kimisi de dayağı normal olarak kabul eder hatta aynını kendi evladına da uygular. Bir kere annemden tokat yedim. Azarı haketmiştim ama tokadı değil hem de herkesin içinde... Aklıma gelince hala gözlerim dolar, bunun için de asla affetmeyeceğim annemi. Üvey abim de zamanında babamdan çok dayaklar yemiş. Sonu kabristan. E

yemek yemiyor diye çocuk dövülür mü.. valla kafayı yiycem o zehir olur o yemek zaten en güzel yemeği koysunlar ablanın önüne ye diye bi tokat patlatsınlar bak bakalım o yemek mi zehir mi ablan için... allah ıslah etsin başka bişey demiyorum. L

Evet, elbette kötü bir annesiniz, aksini söyleyen açıkça yalan söylüyor demektir. Şiddetin her türlüsü kötüdür ama en kötüsü sizden küçük, kendisini savunamayacak durumda olan bir varlığa el kaldırmaktır. Ya çocuk yapmayacaksınız ya da hakkını vererek büyüteceksiniz. Daha minnacıkken dövdüğünüz çocuğunuz hep minik kalmayacak, büyüdüğünde o da size el kaldırırsa hakkıdır, o zaman hatayı hiç onda aramayın, hayırsız evlat demeyin, ektiğinizi biçeceksiniz! En azından sevilmeyeceksiniz, önemsenmeyeceksiniz çünkü önemsenmeyi, değer görmeyi hak etmiyorsunuz. Anne denilen varlık sabırlı, şefkatli ve merhametli olmalıdır, bu erdemlere sahip bir anne çocuğuna asla vurmaz. Sinirlerinizi bahane etmeyin, hiçbirimizin hayatı kolay değil, el kadar çocuktan hıncınızı çıkarmaya devam ederseniz Allah mutlaka sizi onunla cezalandıracaktır ama onun eliyle, ama yokluğuyla. Böyle devam ederseniz, bir gün mutlaka bununla yüzleşeceksiniz.

benim yeğenim 5 yaşında annesinden bayağı bir dayak yedi hemde evire çevire.. anaokuna başladı ve ikinci günü dayak yiyim eve döndü.. zaten çekingen.. öyle atılgan saldırgan bir tip değil..

sabredilmiyor diye bisey yok. sabredilmeli. annemin bende actigi yaralar hala kaniyo... simdi bende anneyim kizim daha 2.5 aylik, gözünden düsen her damla icimi parcaliyo nasil kiyarim. böyle düsündükcede anneme olan öfkem dahada artiyo. onu asla ama asla affetmiycem.

anlamayan anlamaz 6 qaylık bebegine bakıp ay nasıl yapıyosun diyorlar. bizde namızdan sopa yedik bir sey olmadı. onemli olan cocukla iletişimin bozulmamaı sevginin surekli ve yurekten oldugunu bilmesi 1 kere vurdun diye cani anne olmazsın bazen öfke baldan tatlı oluyor. ama yinede dikkat et iletişimin yerini almasın soooooon çare diye düşünüyorum. yani hangimizi annemiz biraz okşamadı. E

anne olup olmamak değil olay önce insansınız ve şiddetin az ya da çok diye bir kavramı yok bence bi insana ya vurmuşsunuzdur ya da vurmamışsınızdır evet bazen çok sinirlenebiliriz ama bu bizi haklı çıkarmaz eşiniz mesela size ufak bir tokat atsa ne hissedersiniz aa azıcık okşadı beni mi dersiniz bir eylemde bulunmadan önce kendinize bir 10 saniye verin ve empati kurmaya çalışın karşınızdakinin yaşına ve cinsiyetine bakmadan önce. Umarım ilk ve son vurmanız olur. ozlemix İç Dünyamın

noluyo sizlere yaa,,, vallaha sözlerle dayak yicem die ben de yaptığım bişiyi buraya yazamıyorum,, kadınağız üzülmüş içini dökmüş,, allah aşkına sizler hiç vurmadan devamlı okşayarak çoçuk büyütebiliyosanız bravo kendinize annelik madolyası takınız,., ama derdini açmış bir insanın halinden anlamak derseniz 0 sınız yani,, zaten hatasını anlamış sizin üzerine gitmenize ihtiyacı yok bu kadının,, hatasını görmüş,, ALLAH AŞKINA BUNU YAPMAYIN YAAA, YARIN ÖBÜRGÜN SİZ DE ya ben böle ki kötülük ettim DİE DERT AÇTIĞINIZ ZAMAN SİZE DE BÖYLE YÜKLENİLİRSE NELER HİSSEDECEĞİNİZİ DÜŞÜNÜN,, E

Benim oğlumda gerçekten tüketiyor beni, bazen çok öfkeleniyorum. Çocuğa şiddete karşıyım ve ben çözümü minder cezasında buldum, yaramazlık yaptığında minderine oturtuyorum ve hareketsiz kalmak onun için etkili bir ceza, sakinleşiyor ve tabi bende. Vurma cocuğuna, elbette otoriten olsun ama o savunmasız, senin küçücük parçan.

3.5 yasında bi oğlum var ve bazen sinirlerime hakim olamıyorum vuruyorum. hani vurmasam da bagırıyorum. su anda kendimi çok kötü hissediyorum((ben kötü bi anne miyim?ama gerçekten bazen sinirlerim kaldırmıyor... myzt Meleklerim kızlarım sağlıcakla gelin

Arkadaşım ben saat 8 ve akşam 6 arası çok yoğun çalışan ve çok stresli bir işi olan birisiyim. eşşek gibi çalışıyorum ve bedenen ruhen çok yorgun olarak eve geliyorum. her akşam yemeğimi kendim yapıyorum ve evim pırıl pırıl her akşam pastam böreğim bile oluyor. kızım bazen inatçılık ediyor benim de oldukça inatçı bir çocuk hatta ama sesimi dahi yükseltmem. altından girer üstünden çıkar onu yola getiririm. kontrol bendedir ama hiç çaktırmam. bazen birden şarkı uydururum o anki sorunla ilgili ve beraber gülmekten yerlere yatarız bazen de hiçbişey söylemem kenara çekilirim ve içimden dua okurum. veee geçer gider.. asla ve asla elimi kaldırmam. o kadar yorgun olurum ki bunu yaparken anlatamam. o kadar sıkıntılı olurum ki anlatamam. Ama kızım biriciğim bunu hiç bilmez. allah size evlat verdi onu güzel yetiştirin sevgiyle büyütün diye. vurmak ne demek yalnız kendi çocuğuma değil hiçbir kimseye hiçbir çocuğa ben el kaldıramam... yazık ve günahtır. arcak81 Serra'm

Eskiden dayakla çocuğu disiplin etmek çocuk yetiştirmenin doğal bir parçasıydı. Gerek evlerde anne babalar tarafından uygulansın, gerekse okullarda öğretmenler tarafından uygulansın çocuğa atılan dayak &#8220;cennetten çıkma&#8221; kabul edilirdi. Günümüzde çocuk dövmenin, biz bunu &#8220;fiziksel istismar&#8221; olarak tanımlıyoruz ki, çocuklar üzerindeki negatif psikolojik etkileri artık bilinmekte. Bugün bu yazıda dikkat çekmek istediğim konu, bazı anne babalar tarafından &#8220;hafifçe vurma&#8221; olarak nitelendirilen disiplin uygulamaları. Gerçekten oldukça şaşırtıcı; isteyerek ve planlayarak çocuk sahibi olmuş, sosyo-ekonomik seviyesi yüksek, kendileri eğitimli olan ve çocuk eğitiminden de anlayan , aklı selim insanlardan duyuyoruz bazen: &#8220;vallahi beni öyle çok kızdırdı ki poposuna şöyle bir tane indiriverdim&#8221;... veya bazen oldukça kendinden emin: &#8220;efendim bir yaramazlık yaptığı zaman, özellikle kendisine zarar verecek bir davranışta bulunduğu zaman bunun zararlı olduğunu anlatmak için şöyle eline bir iki kez vuruyorum ama acıtmadan&#8221; Belki de fiziksel olarak zarar vermediği için, psikolojik olarak ta negatif bir etkisi olmayacağı sanılan bu disiplin uygulamaları gerçekte ciddi anlamda hatalı anne baba tutumlarıdır. Çocuklarımıza bu hayatta öğretmek istediğimiz şeylerden biri öfke dürtülerimizi nasıl kontrol etmemiz gerektiği olmalıdır. Vurma eylemini bizzat gerçekleştirerek bunu elbetteki öğretemeyiz. Çocuklarımıza bu davranışla öğrettiğimiz tek şey vurmanın kabul edilebilir bir davranış olduğudur. Onların algıladığı &#8220;büyükler çocuklara veya güçlüler zayıflara vurabilirler&#8221; mesajlarıdır. Çocuklar için büyükleri özellikle de doğruluk timsali olarak gördükleri anne babaları ne yaparsa doğrudur ve onlar anne babalarını taklit ederek büyür ve gelişirler. Bir kız çocuğu annesinin topuklu ayakkabılarını giymeye meraklıdır; bir erkek çocuğu babasını traş olurken görür ve kendisi de traş olma oyununu oynamaya başlar. Aynen bu örneklerde olduğu gibi çocuklar elbetteki vurma davranışlarını da taklit etmeye başlarlar. Bunu oyunlarında kullanır, sonra da gerçek hayata geçirerek arkadaşları veya kardeşleri, yani özellikle kendinden küçük veya zayıf olanlar üzerinde uygulamaya başlarlar, yani aynen anne babasının yaptığı gibi... Böylece davranış problemleri baş gösterebilir. &#8220;Bu çocuk kardeşiyle hiç geçinemiyor&#8221;lar başlar, yuvaya veya okula gidiyorsa &#8220;geçimsiz çocuk, uyumsuz çocuk&#8221; gibi etiketler edinmeye başlayabilir. Hayata yuva döneminden bu şekilde başlamış bir çocuk için sosyal güçlükler birbirini kovalayabilir. Bu senaryo elbetteki bütün &#8220;hafif derecede dayak yemiş&#8221; çocuklar için geçerlidir demek yanlış olur fakat bu tip bir risk her zaman hem de yüksek bir olasılıkla vardır. Ayrıca çocukların edindiği bir başka mesaj da problemlerin kaba kuvvetle çözülmesinin uygun olduğudur. Ortada bir sorun varsa bunu çözmenin yollarından biri de vurmak olabilir, neden olmasın, zaten anne babası da bu yolu kullanmaktadır. Yapılan araştırmalara göre dayakla büyümüş çocuklar yetişkin olduklarında çocuklarını büyütürken bu yöntemi kullanırlar. Böylece bu döngü nesillerce devam edip durur. Bu eğitimli aileler çocuklarına sevgi göstermenin çocuğun özgüven gelişimi açısından ne kadar önemli olduğunu bilirler. Bu sevgiyi de gerçekten verebiliyor olabilirler. Fakat arada sırada belki bilinçli belki de kendilerine hakim olamayarak vurmalarına &#8220;ben çocuğumu seviyorum ve ona bu sevgimi gösteriyorum, arada sırada vurmalarım onu hiç etkilemez&#8221; derler. Biz buna psikolojide &#8220;rasyonalizasyon veya haklı çıkarma savunma mekanizması&#8221; diyoruz. Adı üstünde yaptıkları yanlışı rasyonalize ederler. Bu savunma bazı çocuklar için doğru olabilir. Fakat çocuklar kendilerini acıtan bir mesajı, bir de gerçekleşen vurma davranışı öfke doluysa sevgi mesajından daha fazla alırlar ve akıllarında daha fazla kalır. Hayatta en sevdiklerinden gelen böyle bir mesaj çocukların kafasını karıştırır, anne babaya karşı duydukları güveni sarsar. Dolayısıyla hayata ve insanlara karşı duydukları güven de sarsılır, artık dimdik durdukları zemin kayganlaşır, otorite karşısında korku duyan aciz çocuklar haline gelirler. Ne de olsa en sevdikleri böyle şeyler yapabiliyorsa herkes yapabilir... Öte yandan özgüvenleri ve kendilerine olan saygıları da sarsılır. Çünkü bu tür bir davranış elbetteki gülümseyerek yapılmaz. Vurma davranışıyla birlikte çok muhtemel yapılan diğer yanlışlardan biri de kullanılan sözlerdir. Örneğin &#8220;seni yaramaz, başbelası çocuk&#8221; gibi yaftalar, &#8220;bak hemen doğru dürüst davranmaya başlamazsan seni bırakıp giderim&#8221;; &#8220;bak bir daha seni hiç sevmem, annen olmam&#8221; gibi sözler de vurmalara eklenince çocuk için çok daha fazla yıkıcı olur elbetteki. Çocuk anne babası başta olmak üzere etrafındaki kişiler onu nasıl algılıyorsa o da kendisini öyle algılar. Ayrıca çocuk yetiştirmedeki en büyük hatadır belki de &#8220;sadece iyi çocuk olduğu zaman sevilebileceği yoksa sevilmeye layık olmadığı&#8221; mesajı... Çocuk anne babası tarafından her zaman ve her koşulda sevileceğini fakat bazı davranışlarının uygun olmayabileceği ve bu davranışlarının kabul görmeyeceği ama sevilmeye devam edileceği gerçeğini içine sindirerek büyümelidir. Psikolojik anlamda düşünüldüğünde dayağın hafifi ağırı olmaz. Fiziksel olarak ta olmaz aslında. &#8220;Hafif dayak&#8221; yöntemi kullanılmaya devam edilip te, artık çocuk sözel olarak kontrol edilemedikçe gittikçe ağırlaşmaya başlayabilir. Hangi noktada artık elin ayarının kaçtığını anne baba kendisi bile farkedemeyebilir. Ayrıca işin bir de etik yönü var. İster yetişkin olsun, isterse de çocuk olsun bir insanın vücudu kendisine aittir. Anne baba olmak çocuğun vücudunun da sahibi olmak ve bu vücuda istediğini yapma hakkına sahip olmak anlamına gelmez. Çocuğun vücudu kendisine aittir. Onu en güzel şekilde kullanmak onun en doğal hakkıdır. Ufacık elleri, ayakları, ufacık vücutları vurulmak için değil &#8220;keşfetmek&#8221; için vardır. Hiçbir çocuk, hiçbir davranış vurulmayı haketmez. Mutlaka ve mutlaka doğruları öğretmek için vurmaktan başka bir yöntem her zaman vardır. Bir doğru asla bir yanlışla öğretilemez. Eğer siz de vuran anne babalardan biri iseniz annelik babalık yöntemlerinizi gözden geçirmelisiniz. Öncelikle kişilik yapınızı, altta yatan nedenleri düşünebilirseniz: Dürtüsel yani dürtülerine hakim olamayarak bu davranışları sergileyen birer anne baba olabilirsiniz; çocuğun dönemsel gelişimlerini veya kapasitesini bilmiyor olabilirsiniz; eğer dayak hafifse zarar vermez diye düşünüyor olabilirsiniz.. kendinizi çok çabuk kaybediyor olabilirsiniz, vb. O zaman yapacağınız şey basit: hemen dayakla çocuk yetiştirmeye bir son verip profesyonel yardım alarak annelik babalık becerilerinizi geliştirebilirsiniz. Siz de çocuklarınızla sorunları karşılıklı saygı ve sevgi çerçevesinde çözebilirsiniz. alinti ema1 Hayat, sen plan yaparken başına

sana açık ve net sadece iki kelimem var arkadaşım... nekadar yorum yaparsan yap anne olmadın için kimse seni ciddiye almaz ikinciside ANNELERİN dediği gibi BOŞ KONUŞUYOSUN... ozlemix İç Dünyamın

2 şına geldi sayılır, umarım bir fiske bile vurmam.. kendim çocukluğunda dayak yemiş biriyim.. onedenle çocuğuma uygulamak asla istemem..34 yaşındayım bu arada.. şidete kesinlikle karşıyım..

yani şiddet demeyelim tabi ama dünyanın cennet olmadığını bilsin hata yaparsa cezalandırılacağını bilsin büyüyünce her hatamızın cezasını çekmiyo muyuz hepimiz

3 yaşını mayısta dolduracak bır oglum var.. ve ole anlar gelıokı sabır taşımı catlatıo... bu zmana kadar sadece 2 kere elıne vurdum, yapmaması gereken şeyı yaptıgı defalarca konustuktan sonra gene tekrar yaptıgı için. ama bagırdığım kızdıım anlar oldu elbet.. HAYIR ı ogretmek için cok savastım cok konustum.. çalışan bır anneyım ustelık vardıyalı gece gunduz duzensız bır duzenım var. yorgunluk uykusuzluk stres hepsı bınınce ust uste sabır taşı catlıor.. genelde konusarak sakın halletmeye calısıorum fakat ole anlar oluorkı bagırmak zorunda kalıorum.. şimdiyse HAYIR ı ogrendı bır bakışım yada bır sozum yetıor bakışımdan da anlıor... bir cocugu yetıstırırken hiç bagırmayan kızmayan bır anne olabılecegını dusunemıyorum. G

Söylediklerinin her kelimesine katılıyorum.. Ben de çalışan bir anneyim, 22 aylık bir kızım var.. Burada yazılan çoğu şeyi şaşkınlıkla okudum.. Kendi çocuğumuz olmasını koyun bir kenara, savunmasız, küçücük bir canlıya karşı en ufak bir şiddet gösterisi sadece bunu uygulayanın çaresizliğini gösterir... Karşı tarafın ne hissettiğine hiç girmiyorum bile... Üstelik en güvendiğinden böyle bir tepki görünce o küçücük yüreklerin ne hissettiğini bir hayal edin ondan sonra tepkinizi gösterin derim.. Kimsenin anneliğini falan eleştirmiyorum haddim değil ama ben bu konuda büyük konuşuyorum, benim elim kızıma asla kalkmaz kalkmayacak da... earth_angel9

benim çocuğum yok evli bile değilim ama sadece fikrimi paylaşmak istiyorum. evet çocukların dünyası çok hassas ama kızlar onlar hep sizin korumanızda olmııycak okula başladığı zaman ya da kreşte vs kimse onu sizin gibi pamuklara sarıp sarmalamıycak. evet çok şefkatli çok sabırlı olmak gerek ama biraz da onu gerçek dünyaya hazırlamak gerek diye düşünüyorum siz onu 5 6 yaşına en mutlu çocuğu olarak büyütebilirsiniz ama sosyal yaşamı başladığı zaman belki de kendini çok mutsuz ve savunmasız hissedicek. herkes ona sizin gözünüzden bakmıycak ki bi gün arkadaşı oğlunuza vuracak veya kızınızın saçını çekicek. bi soruyu yapamadığı zaman öğretmeninden azar yicek belki hakaret yicek hepimiz yaşadık bunları okul yıllarımızda ve ben üniversitedeym sürekli yaşıyoruz. benm demeye çalıştığım çok sabır zorladığı zaman eline vurdu diye hiçbi çocuğun dünyası yıkılmaz. ya da yıkılcaksa bile hemen yıkılsın o dünyaya alışıp daha büyük problemler yaşamasın çünkü gerçek dünya çok daha acımasız çocukların kuzu gibi savunmasız değil çok daha güçlü büyümesi lazım. tabi bu benim düşüncem..

siz anlamıyorsunuz galiba disiplinde dayağın yeri yoktur. fazla yada az önemli değil. HİÇ vurmayacaksın. VURAMAZSIN BU KADAR. AVRUPADA OLSA SENİN ELİNDEN O ÇOCUĞU ALIVERİRLER. O SENDEN ZAYIF SANA CEVAP BİLE VEREMEZ NASIL YAPABİLİYORSUN YOK POPOSUNAYMIŞ. POPOSUNDA SİNİR YOK MU ACIMIYOR MU POPO?CANI ACIYOR HA POPO HA YÜZ.. VURMA CANIM KARDEŞİM. L

izledim teşekkür ederim. zeytin

teşekkür ederim ya. tabi ki son çare zaten çocuk büyütmeyen ya da daha yeni anne olanın anlaması imkansız. bagırmakta çok normal hani sanki her gün sadece bagırıp dövüyorum sandı arkadaşlar. gerçi iyi oldu üzüldüm ama bunu bile yapmamam gerektiğini anladım.

yaa sanki bazilari canavar anne yapmislar bagiran kizanlari.. keske bagirilmasa ama oluyor arada.. dun kizim kapiyia cmis diasri cikmis kilidide acmis.3 yasinda kendisi. bi geldim icerden kapi acik odum koptum.. kostum aradim sitede cok garip bi yer cabuk kaybolunacak bi yer.. bi de yurtdsindayiz.. odum koptu aklim cikti.. buldum neyse ama sinirden patlayacgim.. ayni zamanda korkudan.. iceri girince o kadar cok bagirdimki hem agliyorum hem bagiriyorum.. ya basina bisey gelseydi, nedenaciyorsun kapiyi diye bagirdim.. gozlerindeki korkuyu unutamayacagim.. ellerim ayagim titriyordu korkudan. ben salonda o icerde agladi... sonra gelip ozr diledi sarildik ama o bakisini unutamiyorum.. gece falan uyuyamadim gozleri aklima gelince. gittim koynuna girdim sarildim optum beraber uyuduk.. ama insanin oyle anlari oluyor.. peygamberimiz cocuklara bagirmamis kizmamis tamam ama biz peygamber degiliz.. keske onun diger ozellikelrinide kendimize ornek alabilsek, sadece bunu degil...

ne demek istediğimi anlamışsınız işte. insan çok sinirlenince arada bacaklarına bir tane vuruyor ve ben bundan çok üzüntü duydugum için paylaştım zaten. evet çocugu olmayanlar da yazar ama bende çocugum olmadan önce o kitaplardaki gibi büyütecegime sanırdım. bu yüzden sordum o arkadaşa çocugunuz var mı diye. bir de gerçekten o bakıştan anlayacak nesil yok artık. siz de anlayacaksınız. fakat şu konu çok dogru kesinlikle vurmak yanlış. zaten benim oğlum özgüveni çok gelişmiş ve sonuçta ne kadar sevildiğinin farkında bir çocuk oldugundan benim bu kadar sorun yaptıgım bir tane vurma olayını o aslında bana karşılk vererek çözüyor yani bunalıma falan da girdiği yok. ama ben çok üzülüyorum o benim herşeyim bir tane bile vurmamalıyım.

Yazdıklarınızı okuduğum zaman çok tedirgin oldum. Benim iki tane kız çocuğum var. 8 ve 9 yaşındalar. İkisininde ders durumları gayet güzel. Okullarını sınıflarını başarıyla geçtiler. Biz eşimle her sorunumuzu konuşarak çözmekten yana olduk. Çocuklarımızın hatalı davranışları yüzünden yaşadıklarını anlatarak ders vermeye çalıştık. Ama sizi de anlıyorum bazen inanılmaz zor oluyor. Bizde ikisi de kız ve 11 ay ara ile doğdukları için ikiz yetiştirdim diyorum ben. Bizde en büyük sorun birbirlerini yaptıklarını beğenmedikleri için kendi yaptıkları söyledikleri doğru gibi düşünceleri var. Evde devamlı bir mücadelemiz var yani anlayacağınız. Yaptıkları hatalı davranışta zaten ben söylemeden odalarına gidip kapılarını kapatırlar. Ceza sürelerini ben belirlerim. Bazende en sevdikleri şeylerden mahrum ederim. Mesela bir hafta Tv Bilgisayar yok gibi... Ben hem size hemde çocuklarınıza herhangi bir spor dalı ile uğraşmanızı tavsiye edecektim. Hem siz hemde çocuklarınızı yorulurlar evde yaramazlık yapmaya halleri kalmaz. Bizde hem kızlarım hem ben yüzme sporuna merak saldık. Size kolay gelsin...

Kesinlikle katiliyorum benim yakin bir arkadasim henuz 2 yasindaki kizina oyle davraniyordu meyvesini yemek istemedigi icin mama sandalyesinde yemedigi tokat kalmadi ve en sonunda tasiyip yatagina firlatip atti uyumasi icin. O an cok uzuldum ben o zaman hamileydim ve cocuk her ne kadar zor bir cocuk olsada sabredip beklemek gerektigini ogrendim cunku dayak yiyen cocugun psikolojisi pek iyi olmaz simdi goruyorum annesinden hep korkuyo ve suan 3 yasinda.

arkadaşım biz burda bir konuyu paylaşıyoruz kişisel yorumlarınızı kendisine özel msjla yazın. en azından konuya ve onun dışındaki diğer kişilere saygı duyun. ohcanıma deysine diyorsunuz ama sataşma konusunda siz de fena değilsiniz

Benimde 2,5 yaşında bir oğlum var. Evet bazen sabrımızı taşırabiliyorlar benimde bağırdığım oluyor ama dövmeyin lütfen.. Sinirlerinize hakim olun. En güvendiği insanın ona el kaldırması içinde derin yaralar açacaktır. Kimbilir nasıl korkuyordur yazık yapmayın bir daha. Ne olursa olsun vurmayın. Gidin duvara vurunn yada çocuğun yanından uzaklaşın elinizi yüzünüzü yıkayın sakinleşin. Önce vurupta sonrada vicdan yapmanıza gerek kalmaz böylece.. E

4 yaşında bir kız çocuğu annesiyim. Çalışıyorum. Sabah 8 akşam 6 mesai saatlerim. Sadece haftasonlarım var benim yani. Önce bunu belirtmek istedim. Çünkü söyleyeceklerim bekar arkadaşlarımınkilerle nerdeyse aynı olacak. Birde çalışan anne olun da görün gibi bi mesaj okudum ona istinaden yazayım dedim. Kızıma bir kez olsun vurmadım, ne poposuna ne eline ne yüzüne. Kaldı ki neresine vurulduğunun önemi olmadığını düşünüyorum. Çünkü önemli olan bedeninde bıraktıklarınıdan öte ruhunda, kalbinde bıraktıklarınızdır. Yavaş, hızlı, hafifçe vurmak falan da fasa fiso benim için. Şiddet şiddettir ve kesinlikle öğrenilen bir şeydir. İLERDE SİZ YAŞLANIP ÇOCUĞUNUZA MUHTAÇ OLDUĞUNUZDA, BELKİ AKIL SAĞLIĞINIZI KAYBETTİĞİNİZDE, BELKİ ALTINIZA YAPTIĞINIzDA ZAMANINDA KATLANAMAYIP DÖVDÜĞÜNÜZ ÇOCUKLARINIZDA SİZE AYNISINI YAPACAK. ÇÜNKÜ SİZ ONLARA BAŞ EDEMEDİĞİNDE VUR MESAJINI VERDİNİZ. ŞİDDETİ ÖĞRETTİNİZ. Dövmek kelimesini ağır geliyor farkındayım ama siz bunu yapıyorsunuz. Ağır gelme sebebide annelik vijdanınızın size oynadığı oyun elbette. Çocuklarınızı eğitin. Sabredin. Örnek olun. En güzel eğitim uygulamadır. Kızım bir bakışımla ne dediğimi anlar çok şükür. Birşey hayır ise hayır olarak kalır. Evimizde kurallar ve sınırlar belirlenmiştir. Uymayanlar ceza alır. Bir akşam uyurken kitap okumamak gibi. Unutmayın onlar siz istediğiniz için bu dünyadalar. Sizi anne baba yapabilmek adına Rabbim tarafından size hediye edildiler. O'nun emanetlerine iyi bakın. D Dinamiss

ben şaşırıyorum gerçekten... ''zamanında bizde yenidik te ne oldu '' diyenlere... kesinlikle YANLIŞ... sizinle olan güven bağını nasıl zedeliyorsunuz bilemezsiniz... zararlarını yaz yaz bitmez... o minicik bedeniyle kime sığınsın annesi? o anı kendinizi onun yerine koyarak beyninizde canladırsanıza... değil vurmak yüksek sesle bağırmak bile zedeliyor ruhsal dünyasını... kızdığımız anlar olamayacak mı; tabiki olacak ama o an işte o an çok çok önemli... o anda sorunu değiştiremiyorsanız ayrı odaya çekilin... bağırmayın kızmayın... ve doğru iletişimi yakalayın... E

bende annemden her gün sopa yemedim çok sinirlendiği zaman vurdu ama yanlış.. eğer küçük bir kabahatine dayak atarsanız ilerde gerçekten dayağı hakettiği zaman tabi büyüdüğünde vursanızda sizi asla tınlamayacak herkes herkesi sinirlendiriyor siz gidip 30 yaşındaki kadına vurabiliyor musunuz? hayır çünkü yemez :) ama çocuk bağımlı olunca gücü yetmeyince vuruluyo tabi yok bizde sopa yedik nolcak ki diyenler anca kendilerine bahane buluyor. sen yedin diye çocukta mı yesin e kadın? otorite dayakla olmaz.. iyi bir anne disiplinli anne döven anne değildir.. çocuk dayak yemeyeceğini bile bilse annenin bir bakışından yada konuşmasından o şeyi niye yapmaması gerektiğini anlarsa o zaman iletişim kurulur.. bunu yapma şunu yapma dmeek yerine sebebi güzelce anlatılmalı 2 kere vurmuşsun birşey olmaz diye de bilinçsiz şekilde yönlendirmeyin konu sahibini çocuğun gönlünü alın bir daha yapmayacağınızı anlasın.. ve de çocuk küçükse o dayağın izi asla geçmiyor.. aman canım küçük hatırlamaz diyenler anca sallıyor.. 4 yaşındaki çocuk niye dayak yediğini bile anlamaz arkadaşlar anlamaz bilmez.. sadece şiddetin acısını, güvensizliği anlar. eğer 14-15 yaşındaysa ergenlikte oluyo gene vurulmaması lazım ama en azından niye yediğini, suçunu anlayabilir işinize gücünüze geleni değil beyninizden geleni yapın sayın anneler... sen çocuk doğurmadın anlamazsın cümlesi de o kadar saçma ki.. doğurmadım ama gökten bu yaşta inmedim bende çocuk oldum.. sizin anlamaz bilmez dediğiniz şeyleri daha iyi anlıyorlar bazen de

siz bağırıyorsunuzda peki o çocuğun pisikolojisini düşünebiliyormusunuz.. çalısıyorsunuz yorgunsunuz ve çocuğa patlıyorsunuz. hem daha 3 yaşında ne beklıyorsunuz. siz bağırdıkca tersını yapacaktır bütün cocuklar böyle. bağırmak yerıne dıkkatını başka seylerle çekseniz vede bıkmadan doğru cevabı versenız.. onların dünyası cok ayrı sadece bizden güzellik ve sevgi beklıyorlar. E

yaptığınızı bide çok güzel marifet gibi anlatıyorsunuz ya pess ettimm.. evet ahkam kesmek kolay buna ahkam diyorsanız bende ahkam kesiyorumm. dayak ile adam olur zannediyorsanız buyrun dayak atın. adam olurlar belkii.. Allah sabır denen şeyi vermişş her insan sabrının sonlarına gelir ama yavrusuna zarar vererek değil... bende de sabır kalmıyor bazen ağladığım zaman oluyor ama asla vurmam, kızarım ama bağırmam, güzellikle anlatırım tekrar tekrar.. bende böyle ahkam kesiyorum

demek istediğim vurun aklı başına gelsin gibi bişey değil zaten. insan önce çocuğunu tanımalı bazı çocklar bi bakştan anlar bazıları dayak yer ama hala devam eder.. burda önemli olan onu eğitmek vurduğunz halde yapıyosa demekki vurmak çözüm değildir. kuzenmin çocuğu çok şımarık bazen bişey yapınca poposuna eline vurunca hiç anlamıyodu sonra kucak cezası vermeye başladılar suç işleyince kucaklarına oturtuyolar sadece ve inanır mısınz bi daha yapmıycam diye özür dileyip duruyo. çok hiperaktif bi çock olduğu için birinn kucağında otrmak ona ceza gbi geliyo. vurmak değil ama onun zayıf noktasına göre onu eğitmek yanlış yapmamayı öğretmek güzel çözüm diye düşünüyorum

dediklerine bende aynen katılıyorum. forumu okurken bende sinirlendim ahkam kesmek çok kolay oluyor. kimse çocuğuna zarar wermek istemez. bende çok vurdum ne dese tersini yapan sabrımın sınırlarını zorlayan bir çocuğum vardı o insan psikilojisini hayatta bilemezler içinde olmadıkça. arkadaşın dediği gibi nush ile uslanmaynı etmeli tektir tektir ile uslanmayanın hakkı basbaya kötektir. ilk önce güzellikle anlatacaksın baktınolmuyor gerekeni yapacaksın. kimse burda ahkam kesmesin ben vurmam etmem diye. bizde zamanında çok dayak yedik çocukluk psikolojimizmi bozuldu biraz gerçekçi olun hayyatta

daha önceki yorumlarınızı okumadım, tesadüfen bu yazınızı gördüm lakin bekar bir kadın olarak da elbette yorum yapmaya hakkınız var. Yalnız bekar olmanızdan bağımsız olarak bir eleştiri getireceğim söylediklerinize müsade ederseniz; Öncelikle dayağa kesinlikle karşı olduğumu belirteyim. Ben çocuğumu dövmem, çocuklarını dövenleri de tasvip etmem ancak lütfen biraz makul davranacak olursak vurmak ve vurmak arasında fark olduğunu da kabul etmek gerekiyor. Bence de keşke hiç biri olmasa, herkes çocuğunu disiplinli bir şekilde ama ufacık bir fiske bile vurmadan büyütse ancak küçücük bacaklarıyla annesi tarafından sokakta çekiştirilirken düştüğü için evire çevire dövülen çocuğun annesi ile ebeveyneriyle inatlaşma dönemindeki bir çocuğun, sabırların taştığı bir anda bir tokat atan anneyle bir tutulması ve kötü anne ilan edilmesi de bana yanlış ve acımasız geliyor. Bu davranış anneyi hatalı bir anne yapar ancak kötü bir anne yapmaz. Ayrıca "yavaş bir vuruşun bile, ben senden güçlüyüm" mesajı verdiği konusuna katılıyorum ancak çocuğa televizyonu yasaklamak ya da çikolatayı yasaklamak da ben senden güçlüyüm mesajını veriyor. Sonuçta aynı çocuk anne babasına kızdığında hem de haklı bir sebeple kızdığında, anne babasına televizyonu ya da bilgisayarı yasaklayamıyor.. Yani aslında evet.. Ebeveynler çocuklarından güçlü ve çocuklar bunu bilerek, doğal bir süreç halinda kabulleniyorlar. Lütfen yanlış anlamayın. Bir tutmuyorum kesinlikle dayakla.. Ceza vermek bir yöntemdir ve dozunda ve doğru şekilde yapılırsa, en iyi yöntemdir ve dayakla kıyaslanamaz bile ancak "dayak yanlıştır" düşüncemizi bu mantığa dayandırmak hatalı olur diye düşünüyorum. Feslegen Kokulu Nane Durmak, yıkılmaktan önceki son adımdır. Anneler

Birincisi.. Bu forumun kurallarında çocuğu olmayan yazamaz diye bir kural olmadığına göre fikir beyan etme hakkım var. Peki çocuğum yoksa neye dayanarak yaparım bu yorumu? Çevreme bakarım, gözlemlerim. Kitaplar okurum.. Ailemin bana kattığı belli bir görüş vardır. Kitapalrda yazılanların bir çoğu çocuk olunca değişir. Çünkü ''kazın ayağı öyle değildir.'' Değişmeyecek olanlar da vardır. Hiçbir şekilde dayak iyi birşey olamaz. İki iki daha dört. Şiddet de şiddettir bunun azı çoğu yoktur. Dikkat ederseniz ben bağırmakla ilgili tek kelime de etmedim. Söyleyeceğimi de söyledim. Kendimle ilgili şunu söyleyebilirim. Çocukken de böyleydi şimdi de böyledir, bir bakış bir kelime nerede duracağımı anlamak için gayet yeterlidir bana. Bu sorunlu bir çocukluksa evet sorunlu bir çocukluk yaşadım, sorunlu bir insanım. Yine de atıyorum eşime, patronuma çok çok kızıp vuramayıp, yine çocuğuma çok çok kızıp vurmaktan iyidir. Çünkü bu çok açıkça gücüme sığındığımın göstergesidir. Esra

entelkedi konu konuyu açtı galiba. ama başımı döndürdün.

ayyy ohcanıma deysin hala aynısın okadar zaman geçti aradan geldim siteye ama hiç değişmemişsin herkese sataşıp kavga ediyosun hala yazık sana

3.5 yaşında ki bir çocuk ne anlar sinirden ondan bundan.. Nasıl vurabiliyorsunuz merak ettim doğrusu... Sinirlerinize hakim olun, yada doktora görünün... :80: 3.5 yaşında ki çocuğu dövmek ne demek ya vurmak ne demek.. Kıyamam ben ona :85: Lütfen vurmayı kesin Güzelce konuşup uyarın, birşeyleri dayakla değil konuşarak çözün.. Dayak kelimesinden bile tiksiniyorum, hele çocugun yanına hiç yakışmıyor, hiç kimseye yakısmaz da, masum kendini koruyamayan bir miniğe vuramazsınız... Şükredin ki annesiniz..

yemek yemiyor diye kıskardeşimde çok kafasın takıyordu ağlıyordu oğlunu dövüyordu.. çocuk inatçı oldu hala yemiycem diyo aç sada değilsede..:26:

bence de yorumlar çok acımasız olmuş. her insan hata yapar. önemli olan bunu anlayıp hatasından dönmek için çaba sarfetmesidir..

bende çok sinirli biriyim çocuğum olduğunda dövmek istemiyorum kesinlikle ve bende annemden inanılmaz dayaklar yedim ama insan bazen bi anlık sinirle yapabiliyo malesef yoksa hiç bir anne çocuğun canını yakmak istemez onun ufacık canı yansa annenin bin kat yanar size tavsiyem o sinirli anda başka bir odaya geçin derin derin nesef alın siniriniz geçecektir mutlaka . push ;

kimse kusura bakmasın o vurmuyorum kızmıyorum diyen annelerin büyük çoğunluğu ya çalışıyo yada etrafında kimsesi yok bütün ilgisi çocuğuna olan anneler.. çalışan bi anneyi baz alalım sabah 8 de gidiyo akşam 8de geliyo eve geldikten bir kaç saat sonra çocuk uyuyor bi tek tatiller ve hafta sonları var tabikide kızmazlar vurmazlar çünkü kısıtlı vakit geçirirler ama evdeki anne öle değil 24 saat bi çocukla geçirmek inanın ki insanın sabrını taşırabiliyor kızmayacağım kızmayacağım diye kendine ne kadar telkin versende öle bişey oluyoki artık tamamen sabrın bitiyor napıcan öle bi anda oğlum çok güzel yaptın bi daha yap tamam mı diyeceksin kusura bakmayında kimse bu kadar sakin olamıyor dövüp evire çevire yapmıyoruz heralde ama eline vuruyosun ama poposuna.. sonra ezikliğini hissediyosun ama olan oluyor.. öyle ahkam kesmek çok kolay herkes der hiç vurmayacağım bağırmayacağım kızmayacağım ama sabrın da bir sonu olabiliyor malesefff...

benim kuzenin eşi çok sinir bu konuda. çocuğa vura vura aptal etmiş. çocuk doğru düzgün cümle kuramıyor. çok çok basit şeyler için çocuğa bağrıyor, yazın yolda yürürken çocuklarla gülüşüyorlar diye kafasına su şişesiyle vura vura eve geldi. çocuk bu kırıyorda döküyorda. ki yaptığı şey çok doğal normal bişey. gülmek yani bunun için çocuğa kızılırmı. yapmasana yaa dedim yazık çocuğa ne yaptı şimdi diyorum, o biliyor suçunu diyor. arkadaş dondurma aldı çocuklara ortamın gerginliğini almak için, o yemeyecek cezalı diyor. sinirlerimize zor hakim olduk. çocuk boncuk boncuk gözyaşı dökerek yedi dondurmayı.. eleştirmek istemedim suratına karşı ama sınırını fazlasıyla aşmıştı. incimnaz

Daha dün yaşlı bir kadının herhalde torunu, çocuğun saçını başını yolduğunu tokat attığını gördüm çocuk, çncuk parkında aletlerle oynamak yerine parkın etrafında dolanmak istedi ama bir düşse aşağsı 10mt çocuk inat etti kadında dövdü acaip inatçı ve aksi laf dinlemeyen çocuktu, öyle anlar varki o an hemen akıl devreye girmesi gerek duygusal olursanız dayak kaçınılmaz oluyor incimnaz

allahım ayetı var cocuklara ve yaslılara merhametlı olunuz dıye cunku 2 kesımde bı sekılde güçsüz korunaksız bende keısnlıkle sıddetın her türlüsüne karsıyım ogluma kıyamam ama yerı gelıyro ıstemeden bunaldıgım anlarda bagrıdıgım oluyor vıcdan azabı duyuyorum bunun da caresıne bakıcam ınsallah kesınlıkle cocuklukta yasanan bu tarz korkutma dayak v. b seyler psıkolojıyı cok etkılıyor dayak care deıl unutmayın R

Annemden dayak yedim. Hem de dediğiniz gibi arada sırada olur canıımm lar kadar bile değildir belki. Yılda 2-3 tür en fazla. Ama ben unutamıyorum, unutamam da yaptıklarını. Ergenlik döneminde annemle ettiğimiz her kavgada o dayaklar aklıma gelirdi ve öyle davranırdım anneme. O benim canımı nasıl acıttıysa ben de öyle acıtmaya çalışırdım, acısı o kadar oturmuş ki.. Ben onun canını acıtmaya çalıştığımda başta vurmaya kalktı; bir daha en ufak elini kaldırdığını göreyim vurmana gerek yok ya çeker giderim ya öldürürüm kendimi dedim vuramadı bir daha. Gözümün kara olduğunu bilir gerçekten de yapardım. Benim yaptıklarım çok mu doğru? Tabi ki hayır. Ama o görüntüleri gözümün önünden kaldramıyordum, sonra üzdüm diye ben de çok üzülüyordum ama iş işten geçmiş oluyordu. Annemin bana yaşattıklarını kat be kat yaşattım sanırım ona, çok üzgün ve pişmanım. Ama o anlarda daha sağduyulu olamıyordum yaşımın da verdiği asilikle. Pişman mıyım? evet, hem de nasıl. o zamanlar bilmiyordum ama annemin önceki yıllardan kalma sinir hastalığı varmış bazen sinirlerine hakim olamıyor kriz geçiriyor resmen. Ben bunu o yaşımda bilemezdim, hoş şimdi bilmeme rağmen affedemiyorum, yaşdıklarının sorumlusu ben değildim çünkü. Bazen konuşuyoruz, o da pişman olduğunu anlatıyor, yapmamalıydım diyor gerçekten görüyorum nasıl üzüldüğünü. O yüzden dövmeyin çocuklarınızı, lütfen.. april_sun

Kesinlikle yanlış! bunu bir iki değil yüzlerce evlat yetiştirmiş bir öğretmen olarak söylüyorum. bir fiske bile bir çocuğun dünyasini karartmaya yeter. kimse kendini haklı bulmamalı ve insan böyle yetiştirilmez. uzun uzun anlatirdim ancak zamanim yok. kısa ve net şapplak maplak diye masumlaştirmayin o şapplağin etkileri çocukla beraber çığ gibi büyüyor. o çocuğa şaplaği reva görüyorsaniz sizinde hata yapinca alacağiniz ceza bir yumrukçuk olmali, cüsseye göre oranlarsak değilmi. D

şiddetin azı çoğu olmaz. şiddet şiddettir... şiddet konusunda ''nolucak canım arada olur öyle şeyler, biz hiçmi dayak yemedik annemizden'' diyen annelere de şaşıyorum. yazıktır günahtır, o masum yavrularınıza nasıl oluyor da eliniz kalkıyor. bumudur annelik... döverim de söverimde, çocuk benim diyemez anne. o bir bireydir, ham bir elmastır. bi zahmet sinirli olduğunuz anda çocuktan uzak durun. çocuk anne babanın aynasıdır, siz nasıl davranıyorsanız o da ilerde kendi ailesine ve çocuklarına öyle davranacaktır. dayakçı bir annenin ve babanın çocukları pekalaki şiddete meyilli çocuklar hatta anne babalar olacaklardır. maalesef ki bazı anne ve babalar çocuk sahibi olmayı hiç haketmiyorlar. Aymasali

benim 1 aylik bir oglum var. opmeye bile kiyamiyorum. ona asla el kaldirmiycam. ben annemden hic dayak yemedim. bir bakisiyla herseyi anlardim. nasil kiyabiliyorsun cocuguna. o senin merhametina birakilmis. bir hastaneye git de cocugu olmayanlarin halini gor. nasil hayattan sogumuslar. elindeki nimetin degerini bilmiyorsun. o cocugu koruyup kollayasin diye Allah seni anne yapti. sana gucu yetmiyor diye ona boyle davranamazsin. eltimlerden gorumcelerimden biliyorum. hepsi cocugunu evire cevire dovuyor. ve simdi cocuklari okulda dayak yiyor baska cocuklardan. kendinden kucuk cocuklar bile onlari dovebiliyor. hepsinin de cocugu pisirik, ozguveni olmayan, herseyden herkesden korkan cocuklar. sen de boyle bir evlat yetistir. zavalli ezik bir cocuk olsun. sinirlerine hakim olamiyorsan bi piskologa git. cocugunun gelecegini etkilediginin farkinda degilsin.

sadece birkez yavaşca yüzüne dokundum vurmak bile değil ama günlerce gece uyuyamadım pskojim bozuldu, elimi kaldırdığımda gözlerindeki korku kirpiklerindeki yaşş.. off aklıma geldiğinde elimi kırıp atasıp geliyorr. hatta sırf bu yüzden kaza yapıyordum nerdeyse nasıl insanlar var yaa nasıl dövebiliyosunuz nasıl nasıl nasıll?ki ben bunu yaptığım zaman gerçekden yılmıştım. şimdi onun her nefesinde her yaramnazlığında her kusmasında her herr herşeyinde çook şükür diyorum hep şükürr. yapmayın arkadaşlar lütfen lütfen yapmayın kendinize hakim olamıyosanız mutlka terapiye gidin..

ben aksine günümüz annelerinişn çok daha sabırlı ve bilgili olduğunu düşünüyorum. eski zamanlarda pedagog mu vardı eğitimlilermiydi. şimdi eminim herkesin evinde kitaplar var okuyorlar en azından kızılsa bile yanlış yaptığının farkında anneler ve kısa zamanda kendine çeki düzen verebilirler. eskiler sürekli dayak atarmış. asıl eskiler sabırsızmış... yellowdaisyy

bir forumda okumuştum: "Evet geçenlerde Pedagog Adem Güneş'in seminerindeyiz. Yüzlerce anne baba var dinleyen. Adem Bey şöyle bir soru sordu: Peygamber Efendimiz çocukları nasıl cezalandırırdı? Dakikalarca ses yok salondan. Sonra şöyle konuştu: 'Bunu hiç birinizin bilmemesine üzülerek cevabı ben veriyorum: Efendimiz çocukları asla, hiç bir durumda cezalandırmamıştır' Ben de bunun üzerine çok utanmıştım..." L

bence ailesinden zamaninda siddet goren insanlar cocugunun egitiminde bunun dogal oldugunu dusunuyor... yanliz cocuk varr cocuk var... ben bir magazada yoneticiyim ve her gun ailesiyle gelen 100 e yakin cocuk goruyorum.. bazilari gercekten ailenin gucu olmadan zaptedilemeyecek turden ama kimisi var cok efendi uslu.. cocuk ailenin disa yansimasi gibi.. cocuklarin anne babalarina bakiyorum.. efendi uslu olanlarin aileleride sakin insanlar.. yani cocuga anladigi zamanlardan beri nasil yaklasilirsa ona gore sekilleniyor... gorusum bu yonde.. saygilar

degil dayak kasimi bile catamiyorum, hemen yanima geliyor dudaklar bükülüyor " anne kizmaaaaa!" büyüdügünde ne olur nasil bir karakteri olur bilemiyorum, benimde canimdan bezdigim oluyor ama dayak atacak raddade degil, benim oglum cok soru soruyor bazen bunaliyorum " yeter artik " dedim mi musluklari aciyor. bende cocuklugumda annemden dayak yedim ama anneme karsi bi kinim yok, bilakis, kadin 5 cocuk büyütmüs, titiz bir es, huysuz kayinvalide, cocuklara ayiracak sabir ve zaman yokmus. kesinlikle kendimle kiyasliyip ben süper bi anneyim diyemem. simdiki nesil daha sansli, calisan anneler daha da sansli kendi acilarindan 24 saat bir cocukla sabirla vakit gecirmek aksamdan aksama görmeye benzemez bence.

evde ufak tefek şiddet önemli değil diyorsun yani

bu örnekler tüylerimi diken diken etti. bunları duyunca içim ürperti ne eşim ne ben asla böyle değiliz kaldı ki kendi yaptıklarıma bile kızdım benimki bunun yanında hiç halbuki. kıyılır mı ya. benim eşim daha oğluna sesini bile yükseltemez. . push ; E

gecenin bu vaktinde gözüme takıldı bu konu... başlık hiç hoş değil. ben ikiz büyütüyorum..2 yaşındalar.. çok sıkıntılı ve zor bir mesleğim var. evde gündüz kızlarımın bakıcısı var işlerdede bana yardım ediyor ama yemek bende.. akşam oturmam bazen 9 u buluyor. geri kalan tüm vaktimde onlarla oynuyorum, hiç kızmıyormuyum tabiki kızıyorum bazen bağırıyorumda ama vurmak çok ayrı.. savunmasız, minicik yavru.. bazen birbirlerini ısırıyorlar yada birbirlerine vuruyorlar ozaman bile biri ağlayınca niye engel olamadım diye üzülüyorum.. yavrularımız rabbimizin bize emanetleri.. biz onları bakmak ve korumakla yükümlüyüz... emanete hakkıyla bakmazsak rabbimin gazabından korkarım.. çocuk büyütmek gerçekten zor ve biraz değil çok sabır istiyor. anne bunu başaramıyorsa bence yardım almalıdır diye düşünüyorum..

Çocukken annem arada hafif de olsa dayak atardı ve şu an kendisiyle iletişimimiz çok zayıf, çocuğuma bugüne kadar asla el kaldırmadım, her şeyi konuşarak hallediyoruz, çocuğum gibi değil de arkadaşımmış gibi davranıyorum. Lütfen siz de çocuğunuza kalıcı zararlar verecek şeyler yapmayın.

arkadaşlar sanırım ben fazla üzüldüm ve size de yanlış anlattım ben çok yavasça vurdum bir kez öyle evire çevire döven bi cani anne yaptınız. ben oğlumun kıymetini çok çok iyi biliyorum. tüm vaktimi işimi bile bırakıp ona ayırdım. öyle dr. a görüncek bi sinirimde yok. herkes bu kadar çıgrından çıkar

HAY AĞZINA SAĞLIK ARKADAŞIM YAZIN SÜPER OLMUŞ. seninle aynı dertteyim. inanılmaz ama aklının almıycağı kadar iştahsız bir çocuk gücsüz kalıp olduğu yerden kalkmıyor bazen doktorada götürdüm herşey geçici oldu. tvde dizi izlerken bile beynim bu konuyla meşgül yedi 24 bunu düşünüyorum sinirlerim çok zayıfladı. içi içine sığmıyor. koltuğun üstüne çıktı kafamın üstünden kendini aşa bıraktı farkedemedim tutayım derken ki beklemedim bi hareketti tırnağım boynunu çizdi öyle fena oldum öyle sinirlendimkki canını yaktımamı yanayım daha kötüsü olabilirdi bunamı. öyle sınır zorluyolarki bazen. bide böle yaşamayanların ahkam kesmesi yokmu bittiğim nokta işte. saol herşeyi güzelce özetlemişsin teşekkürler.

canım ben seni çok iyi anlıyorum seni oğlumun son 1 haftadır tavrıçok garip, sabrede sabrede sabır taşına döndüm valla, ben alttan aldıça daha beter bağırıyor, bazen dayanamayıp kıçına vuruyorum, sonra susup özür diliyor, çocuğun sınırı bilmesi gerekiyor bence, yok kelimesini anlatmanın yollarını bulmak lazım, ama bu bir süreç ve sanırım sıkıntılı da olsa geçecek, sabırlı olmakta fayda var

Ne kadar yargılayıcısınız, ön yargılısınız. Kişiye kötü anne iyi anne demek bize mi düşmüş. Kişi yardım istiyor, kendini kötü hissetmese buraya yazma cesareti duyarmı? Bir çocuğa sahip olmak ve büyütmek elbette kolay değil, ilk önce bizi yatandan sabır dilemeliyiz, o layık görmeseydi bizlere gönderir miydi o melekleri? Hamileliği stresli geçen ve bunun sonucunda çok zor çocuklarda var. Çocuk hastanesinde 2 yıl çalıştım artık taburcu olsun diye yalvardığımız ne kadar çocuk var biliyor musunuz? Bu demek değildir anne babaları kötü davransın o aileleri psikiyatr yönlendiriyorduk. Annelerimizi zor durumlarla baş edebilsin, öfke kontrolünü yapabilsin diye psikologlarımızla görüştürdük. Çokta başarılı olduk. Kendi çocuğumda sabrımın tükendiğinde içimden "sabır Allahım" diye dua ettim, odadan çıktım, eşime verdim karanlığa kaçtım veya dışarıya çıkalım dedim o an sadece uzaklaştım siz de deneyin, öfke beyne geldiğinde "yapma, o senin, onu bu dünyaya ağlatmaya getirmedin, bir başkası kızsa delirirdim" derdim çokkk faydasını gördüm. Bu tür kendi cümleler muhakkak yüreğinizde vardır, sakinleşin sizin de yüzünüz nurla dolsun, yavrunuza yansısın. zonox Let it

sinir katsayısı tavan yapan sen mi söylüyorsun bunu. asıl sana yazık. kendini benle karıştırıyorsun ya çok komiksin gerçekten. kime sataşmışım doğru düzgün oku. asıl sataşan sensin. herşeyi sen başlattığın halde hala canın sataşmak kavga etmek istiyor ki utanmadan gelip yazıyorsun bana... kalbin kinle nefretle dolu senin, Allah ıslah etsin seni ne diyeyim artık. hala beni takip ediyorsun değilmi:)) I

bende arkadaşın evire çevire dövdüğünü düşünmüyorum. eskiden çocuğum yokken ayyy nasıl bağırırlar anlamıyorum ne kadar düşüncesizlik derdim. ama baktım bazen delirttikleri anlar oluyor sabrınızı zorluyor kendinize zor hakim olduğunuz dönemler oluyor.. o yüzden lütfen çocuğu olmayanlar ahkam kesmesinler. bekara karı boşamak kolay diye bir laf vardır. bu sözlerime hiç kusura bakmayın tepkide göstermeyin. çünkü bende sizin gibiydim hatta böyle dediğimde çocuğun olsunda bi göreyim seni bağırıyormusun bağırmıyormusun derlerdi. o kadar kızardımki ne alaka o kendine hakim olamıyorsa derdim.. başıma geldi gördüm. bide benim kızım asi hırçın falanda değil. ama çok dağınık evin altını üstüne getirir sesszce. ve sürekli bi toplama hali bunalıyor ve yoruluyorsun. yapma dediğim çok zaman oluyor üstüne inat edip yapınca bağırdığım oluyor. o yüzden gerçekten çocuğu olmnayanların yorum yapması çok anlamsız..

Öncelikle geçmiş olsun çok zor bir durum. Ben de çocuk sahibi olmadan önce bir çocuğa nasıl vurulur diyordum ama davulun sesi uzaktan hoş geliyormuş. Neyse size öfkenizi kontrol etmeniz için ibrahim saracoglu hocanın muz süt yumurta kürünü öneririm. Internetten araştırın. Ben denedim gerçekten ise yarıyor. Öfkenizi kontrol edemediginizde tekrar tekrar yapabilirsiniz Allah yardımcınız olsun

Benımde bir çocuğum olsa da beni keşke sinir etse elimi bile kaldırmazdım..:2: L

oglum 2 yasını bıtırcek onumuzdekı ay, sanırım 2 yas sendorumuna girdi, cok hırcın ıstedıgı olmadı zaman yere yatıp aglıyo, esyaları kırıp döküyo, cok sınırlenıyorum ccok, işte o anda camı acıp dısarıya bakıyorum, derın nefes alıp, gecicek ikrar buyuycek ikrar, sabır et ikrar, butun cocuklar boyle ikrar, onu sahıp oluyum derken ölümle burun buruna geldın, ölümü göze aldın ikrar, dıyorum ıcımden kendı kendımı tesellı edıyorum geçiyo annesın sen hataların elbette olucak canım, üzülme bidaha yapma cok pişman oluyosun zaten.. K