canım ben de epiduralle başlayıp genel anestesi ile biten bi sezeryan yaşadm hastanede iki gün kaldım ilk gün annem ikinci gün eşim kaldı hastane sonrasında ise ne annem ne kayınvalidem gelebildiler ananem geldi yanıma eve geldiğim ilk gün mutfaga geçtim yemeğimi yaptıp kirlileri de makineye yerleştirdm sonrasında da bu böyle devam etti zaten doktorun hareket etmeni öneriyor daha çabuk iyileşiyormuşsun ama oğlum ağladıgında kalkıp kucagıma alamıyordum beni tutup kalkmama yardımcı oluyorlar oğlumu da kucagıma veriyorlardı bunları da geceleri eşim yaptı zaten yani işleri kendin halledebilirsin eşin de yardmcı olur evde kendini iyi hissetmemene neden olacak birinin kalmasındansa varsın kalmasın çünkü senin moralinin iyi olması lazım süt olması açısından polypoly EvLi MuTlU

Bende genel anestezi ile dogum yaptım esın yardım ediyorsa gerek yok baskasına ama diğer yavrun kaç yasında bendede keske gelmese moralin bozulacaksa en önemli şey senin moralin süt acısından gelse de umursamamaya çalış keyfi bı olay icin. Yardım dili bu sonuçta bosver bı anlamda sorumluluğu ekstra bişeyl yapmio oyle duşun tatlim

canım, inan bana herkesin bünyesi o kadar farklı ki... ben hamileyken hemşire arkadaşım " sezeryandan 2 gün sonra evde annemle börek açtık" dedi diğer bir hemşire "ben ameliyattan sonra kişisel temizliğimi bile kendim yaptım" dedi.. ama gel gör ki, ben sezeryandan 1 hafta sonra bile yatakta sağdan sola dönemiyordum... ameliyattan 4 gün sonra bile afedersin klozetten annemin boynuna sarılmadan kalkamıyordum. gerçi benim kesi yeri normalden fazlaydı. onun da etkisi vardır muhakkak.. ama herkesin hikayesi farklı yani... şimdiden bilemezsin demeye çalışıyorum. ama sana tek tavsiyem, sakın kendini yatağa bağlama... doktor "yürüyebilirsin" dedikten sonra sürekli koridoru turla.. ama hızlı hızlı ki rahat gaz çıkarasın... sonra eve geçince de yapabildiğin işleri kendin yap. ağır kaldırma, çok yukarılara uzanma yeter..

mutlaka ilk günler birinden yardım almalısın... bende sezaryen oldum. benim bebeğim kiloluydu, dolayısıyla kesikte büyük oldu. annem yanımda kaldı. öğlenleri annem geceleri eşimin yardımıyla 2-3 haftayı atlattım. en büyük zorluğu yerinden kalkmak yada uzanırken doğrulmak. dikişlerin canını çok yakıyor. kaldıki yeni doğan bebek ağlar, altını pisletir, süt içer, kusar, terler hep yanında biri olmalı ki bunların üstesinden gelsin. özellikle 1 hafta pek rahat oturup kalkamıyorsun. açıkçası yanında biri olmalı arkadaşım. yani öyle çokta kolay değil. bebek ağlıyordu eşim önc beni doğrultuyordu, sonra bebeği kucağıma veriyordu, bitince bebeği koyuyordu beşiğine beni uzandırıyordu. tabi belki daha çabuk toparlanırsın. ama ilk hafta çokta iş yapma çamaşır yemek vs. dikişlerin yeni çünkü... yardım edenin varsa hiç geri çevirme derim ben... seda1986 çooook