Yazanlar olmuş ama erken de olsa ben de 2 yaş sendromu olduğunu düşündüm. Benim ilk çocuğum da erken başlamıştı. Sonra düzeldi sonra yine başladı. O zaman baya araştırmıştım. Zor bir sendrom ama araştırmışsınız zaten. Allah kolaylık versin. E

Bende çözümü dikkat dağıtmakta buldum. Çünkü 3 yaşına gelene kadar onlar için kural yoktur, "Hayır" sadece oyundan ibarettir. Yapmasını istemediğim birşey varsa hemen bir oyun uyduruyorum, o gelmezse kendim oynamaya devam ediyorum, sonra dayanamayıp oda geliyor. einstein

Bu kitap kaç yas arası cocuklara yönelik hazırlanmış?

Evet çok teşekkür ederim bu dediklerinizi uygulayacağım

Acaba yanlış mı yapıyorum dedini bende bana göre olanı yazdim. Hiçbir çocuğuma asla orayı, elleme, sen oyuncaklarinla oyna demedim. Bu dolap ve içinde elbise var, mutfak eşyası var dedim gösterdim. Bunlar mutfağa ait, bunlar bilmem ne diye anlattım sabırla her defasında. Şarkı aoyleyecegi zaman isterse veriyorum tencere kepçe. Bunun dışında evde oynayabileceği bir çok alan oluşturuyorum zaten. Sınırlar bu şekilde çizilir. Dolap eşyasını yere dökerek, kurcalayarak merak giderme, gelişim saglanma olmaz bana göre. Çocuklar sınır ister. Sınırı olmayan çocuk zamanla söz dinlemez hale geliyor. Düzgünce konuşunca beni anlamıyor diyorsunuz, bunun nedeni net çizgilerin olmamasıdır bana göre.

Kafasını duvara vurmaya başladığı anda onu tutmayın, durdurmayın, hatta harekete dair tek kelime etmeyin. Elinizi kafası ve duvar arasına koyun ve mesela hadi sana masal anlatayım, hadi kırmızı arabayı bulalım, hadi gel ayıcık saklanmış ona bakalım vs. deyin. Muhtemelen duvara hamle yapacak, yana kayacak ve devam etmek isteyecek siz de aynı şekilde eliniz koyup mesela kırmızı balık şarkısını söyleyin. Mesela siz burada sakin ve net bir şekilde sınır koyuyorsunuz. alternatif koymadığınızda inatlaşma başlar ama tekliflerinizle alternatif alanlar da yaratmış oluyorsunuz. Yani sınır, disiplin; pskolojik şiddetle aynı şey değildir. Üstelik kızdığınız ve dikkatini dağıtmadığınız sürece harekete büyük anlam yüklemiş oluyorsunuz. Böylelikle dikkatinizi çekmek istediği her anda olumsuz davranışı sergilemesine yol açmış oluyorsunuz. Bu da olumsuz davranışı pekiştirir. Umarım netleştirebilmişimdir. P Pretty little

Evet ben de bununla ilgili birkaç şey okudum ama erken olduğunu düşündüğüm için çok üzerinde durmadım açıkçası. Tekrardan araştıracağım bunu teşekkür ederim La Que Sabe Atanamamış

17 bucuk aylik oglumda yaklasik 2 aydir 2 yas sendromu belirtileri var. Cok erken diye dusjnup ustunde durmamistim ama baktim birebir uyuyor. Yapmamasi gereken bir seyi yaptiginda gozumun icine bakip guluyor, devam ediyor. Oyun saniyor. Ben uyarmaya basladim artik sert bir sesle. Ama pek fayda etmiyor sesli sesli guluyor. Dediklerimi cok iyi anlamasina ragmen yapmiyor cani istemezse. Hadi bezini degistirelim dedigim andan itibaren kaciyor gulerek. Kucagimaalip gotursem o an istemiyorsa aglama krizleri de eslik ediyor. Sinirlari olmasi gerektigini dusunuyorum. ama daha o sinirlari oyun sanmak istiyor. Surda bekleyeyim ben de onerileri P Pretty little

Şöyle bir uzman görüşü okumuştum : Çocuklara yapmamasi gereken bir şey söylediğimizde, o durum zihninde canlanır. Mesela ' cam bardak kırılabilir ona dokunma' deyince çocugun kafasında bu canlanıyor ve bardağa dokunup bunu deneyimlemek istiyor. Bunun yerine alternatif bir şey önermeyi deneyebiliriz. 'oyuncak bardaklarini getirmemi ister misin?, mutfaktaki plastik kaplarla oynayabilirsin.' gibi öneriler. Ağlayıp tepinme olayıni siz ona kızsaniz da, otoriter bir ebeveyn olsanız da yapar. Ben böyle kriz anlarında, bunu çok istediğini biliyorum güvenliğin için onu sana veremem sakinleşmen için sarılabiliriz, diyorum. Elbette yine de ağlıyor çocuk :) bu bana bir sorun gibi gelmiyor, bazen içlerinden ağlamak geliyor sebep arıyorlar zaten. Negatif enerjilerini boşaltıyor olabilirler ağlayarak. La Que Sabe Atanamamış

ben de bu tarz eğitimlere sonuna kadar katılıyorum +1 bir de dikkatini dağıtmaya, başka şeylerle meşgul etmeye çalışmaktansa eğitim vermek gerekiyor diye düşünüyorum ki neden- sonuç ilişkisi kurulabilsin. Alys

İnanin anlıyorlar. En yaramazi, en huysuzu anlıyor. Yeter ki inadına girmeden, nedenini söyleyerek, ses tonunu ayarlayarak hayır demek ve başka bir yere yönlendirmek. -EarthLing- ben Can nedir şimdi bildim... Anneler

Daha öncede bu konuyla ilgili yazmıştım. Antik kuntik gelisimcilerin uydurduğu " keşfetmek " eylemi tamamiyle saçma. Yahu evin çekmesini, dolabını niye kesfetsizln çocuk. Ne işi var orda, zekası mi gelişecek? Dolaptan istediği bir tencere kapak, varsa veririm yoksa dolaplarimi acamaz çocuklar. Aklınızın alabilecegi her türlü oyun kuruyorum onlara, rahatlar, eğleniyorlar, kesfediyorlar ancak dağıtmak, dolap içleri sınırı asmaktir Her çocuk evin düzenini bilmeli, kurallarına göre yetistirilmelidir. Bqzen öyle çocuklar geliyor ki evime, masamın ustunde tek bir esya dahi birakamiyorum. Evim berbat hale giriyor. Kesfetsin diye büyütülen çocuklar bunlar işte. Benim cocuklarimda fazlasıyla huysuz, hareketli ve yaramazlar. Ancak kurallarla büyüdüler. Ve asla taviz vermem. Bağırmak değildir bunun yolu, kararlı ve net olmaktır.

Ona zarar verecek durumlara engel oluyorum ama mesela evin çekmecelerini karıştırıyor bosaltiyor en basiti buna engel olmuyorum çünkü bu da merak duygusuyla yaptığı gelişiminin bir parçası. Ama biraz abartıyormuyum acaba diye düşünüyorum acikcasi KudrAlobar Ayak

Selam hanımlar 16 ayı bitmek üzere olan yaramaz bir erkek çocuk annesiyim. Benim ufaklık da her çocuk gibi yaşının getirdiği bütün yaramazlıkları yapıyor sağolsun. Ben de sonsuz bir hosgörüyle engel olmuyorum ki keşfetsin engellenmiş hissetmesin kendini. Ama gelin görün ki son zamanlarda aşırı derecede inat olmaya, istediği olmayınca ağlamaya başladı ki asla ağladığı zaman istediğini yapmayız buna alışmaması için. Bu hareketlerini görünce ikilemde kaldım açıkçası. Acaba hiç kızmadığım için ilerde sınır tanımaz doyumsuz inatçı bir çocuk olur mu diye düşünüyorum. Ama kızmak da istemiyorum içim elvermiyor. Siz nasıl davranıyorsunuz çocuklarınıza bana da bi taktik verin Just

Yetişkinler ve çocuklar arasında fark var ama değil mi? Dikkat dağıtmak her yaşta yapılmaz zaten. Ek olarak sizin bahsettiğiniz dikkat dağınıklığı bu sebepten olmaz.

Tabiki siz öyle düşünüyor ve o şekilde yetiştiriyor olabilirsiniz herkesin düşündüğü doğrusu farklıdır. Ama sonuçta çocuğun yaptığı her eylem zekasını geliştirmeye yönelik olacak diye birşey yok adı üstünde çocuk bunlar. Etraflarinda gördükleri bize basit gelen herşey onlar için çok değişik. Dolayisyla alakasız eşyalara sarmaları çok normal. Tabiki de evin kuralları olmalı size bu konuda sonuna kadar katılıyorum ama bunun yolu burayı elleme oraya dokunma seni ilgilendirmeyen şeyler e bulaşma sadece oyuncaklarla oyna değil bence. L

bence burdaki olmuyorum kısmı zaten sorunun nerede olduğunu apaçık gösteriyor.

Arkadaşlar dikkat dağıtmakla ilgili örnekleri okuyorum acaba şurayı kaçırıyor muyuz diye düşündüm bu şekilde yaptığı işe odaklanması engellenenen çocuklar ileride dikkat dağınıklığı sorunu ile karşılaşıyor. Ve bu sefer de neden bu çocuk odaklanamıyor diye düşünülüyor. Ben konu sahibini özgürlük anlayışının çocuğun keşfetmesine yönelik olduğunu okuyorum bir çocuk için annesinden bu şanslı alanı bulabilmesi ne güzel kutluyorum. Tehlikeli davranışlar için sınırlar kesindir, nettir ve herkes içindir. Misal yanımda yetişkin bir arkadaşım da kafasını duvara vursa zarar göreceğini söyleyerek onu durdururum ama gel film izleyelim demek onu durdurmaz. Neden kafasını duvara vurma isteği geldi burada hangi ihtiyacını karşılıyor altında yatan sebep ne bunu bulmak lazım 1Sen

Kızmaktan kastım bir şeyi yapmamasını sert bir şekilde söylemek. Maalesef ki sakin kalarak söylediğimde pek etkili olmadığımi düşünüyorum. yapmamasi gereken birşeyi yaptığında gayet sakin oğlum yapma dediğimde anne diyip bana bakarak yapmaya devam ediyor. P Pretty little

Benim oğlum da 21 aylık. Sınırları yapma etme diyerek değil önlem alarak koyduk. Tüm çekmecelerde bebek kilidi var, tüm köşeler köşe koruyuculu, tv ünitesini vs kaldırdık, avizelere balon, top atıyor sallanmasını izliyordu avizeleri kaldırdık sadece duy kaldı, koltuktan aşağı atlıyor minderler yerde, ev savaş alanı haline döndü ama evin içinde ona tehlike oluşturacak bir şey bırakmadık şimdi sınırlı alanı içinde özgür, biz çözümü böyle bulduk tabi hala kendini tehlikeye atacak bir şey yaratabiliyor kriz çıkabiliyor ama sürekli hayır yapma etme dur demektense evin görselliği gitsin konforumuz azalsın ama o Özgür olsun dedik P Pretty little

Cocugunuz zaten oyun kuracak yasta değil. Siz onunla oynarsaniz sizinle oynar. Istemezse de oynamaz. Ama oyuncaklarını, odasını bilmesi gerekiyor. Her seferinde sessiz kalip ortaligi dagitmasina musade ederseniz bunu ogrenemez Ben de cocuklara bagira cagira öğretmedim. Oturdum her seyin ne ise yaradığını gosterdim. Cok ilgisini ceken seyleri ortadan kaldirdim, yada ona verebilecegim seylerse oyuncaklarinin arasina koydum, gitsin oynasın. Ama sirf ne yapacagini bilmedigi icin dağıtmasına izin vermedim. Cocuklarin zekasını asla hafife almıyorum. Sizi gayet anlar. Bunun adi anneyi parmaginda oynatmak bana gore.

18. aydan sonra beklenir aslında. Çocuğun bireyselleşmesi ile ilgili bir durum. Kısıtlanmayan, özgür bırakılan çocuklar daha erken bireyselleşmeye eğilimli olur genelde. O yüzden sizde erken geliyor olabilir birazcık. TheQueeninthenorth

İnanin anlıyorlar

Çocuklar sınır severler. Kendilerini güvende hissetme yollarından biridir. O yaramazlıkların bir sebebi de sınırı keşfetmektir zaten. Yalnız sınır koymak, disiplinli olmak neden kızmakla bağdaşıyor onu anlamadım. Sakin kalarak da kural uygulayabilir sınır koyabilirsiniz.

Sınırlarınız olsun. Cocuklar otoriteye kurala ihtiyac duyar einstein

22.5 aydan bildiriyorum. Oğlum bugün güne keyifli başladı, kızım annemdeydi almaya gittik evde neşeli pıtırcık hallerine dayanamayip aldım çocukları annemi sahile indirdim, temiz hava alır eve gelirken yolda arabada uyur diye. Yürüdük, parka girdiler biraz. Çift salıncaklar varya hani, iki kişi biniyor, önce ona bindi, kızımla ikisi, annemi cafeye oturttum kahvesini içsin bizi de görür parkın dibinde cafe. Önce kızım salıncaktan kalkmasın diye mızıldandı, kızım sallanmak istemiyor, annem oturuyor oda gelsin diye söylendi. Annem gelmeyince biz gittik oturduk, şekerliğe su dökemediği için kriz çıktı. Ağlıyor ne de olsa diye arabaya götürdüm kucağımda, yüzümü tırnakladı, oto koltuğuna oturmuyor, poposunu kaldırıyor falan. Ağlıyor tabi böğüre bögüre. Annem kıyamadı indirdi arabadan, kadının elinden tuttu cafeye doğru gidiyor, kafasına takmış ya yapacak. Zar zor ikna edip bindirdik arabaya ama bana küstü, yüzüme bakmıyor. Yolculuğun 5. dakikasında uyuyakaldı. Aşırı inatçı benim oğlumda, asla vazgeçmiyor kafasına taktığı şeyden. Ben sabırla anlatıyorum, yapmaması gereken birşeyse izin vermiyorum tabi sonu kriz. Zamanla azalarak bitiyor kızımdan biliyorum, ama azalana kadar epey yıpratıyor süreç. Kolaylıklar dilerim 1Sen

Kızıyorum ben ama kendi kendime Kendimi amele gibi hissettiğim çok oldu. Ne bu böyle yap işlet devret dedim yapacak bir şey yok büyüyorlar işte. Her çocuğun karakteri farklı. Kimini kendi haline bırakmak gerekir kimini de tatlı dille tenkit etmek. Siz çocuğunuza en uygun yöntemi kendiniz bilirsiniz

Engellemeye çalışmayın. En büyük hata bu, engellemek yerine dikkatini dağıtın. Yapmak istemediği şeyleri zorla yaptırmayın, bir müddet bekleyin tekrar deneyin. Engellemeyin ama sınırları olsun, kontrolün sizde olduğunu bilsin. Otorite figürü çocuklar için çok önemli. Hayır'ınız asla evet'e dönüşmesin. Ya da siz hayır derken eşiniz evet demesin. Bir de çok hayır demeyin. Yapmak istedikleri kendine ya da bir başkasına zarar vermeyecekse bırakın yapsın. Kısaca böyle. Bu dönemle baş etmek için çok okumak lazım. Zor bir dönem. "Anne baba beni anla" adlı bir kitap var. Ondan başlayabilirsiniz okumaya.

Allahım hepsi aynı bu modellerin galiba

Evet son söylediklerinize ben de katılıyorum gerçi çevremdekiler daha küçük hayırdan anlamaz diyorlar valla ben de şaşırdım choccywhoccydoodah

ben de bu tarz eğitimlere sonuna kadar katılıyorum +1 bir de dikkatini dağıtmaya, başka şeylerle meşgul etmeye çalışmaktansa eğitim vermek gerekiyor diye düşünüyorum ki neden- sonuç ilişkisi kurulabilsin

Erkek çocuğum var. Erkek cocugu yetistirmek zordur kız cocuklara göre Mutlaka sınır koyun, acımayin bunu onun iyiligi icin yapin. Uyku saatlerine, düzenine dikkat etsin. Kural taniyan bir cocuk olsun. Çünkü ileride önüne gecemezsiniz. Imkan olsa geriye gitsem, o kadaaar farkli yetiştirirdimki cocugumu simdiki aklimla.. Her istedigi olan cocuk mutlu olamaz zaten.. P Pretty little

Canım biz de hiç yasak koymadık. Neredeyse herşeye sınırsız erişimi vardı, tek kuralimiz ekran ve aburcubur konusunda, hala da öyle. Onun dışında esnegiz. Ama bizim cocuga başka türlüsü olmaz, olmuyor yani. Seninki kaldiriyorsa oluyorsa elbette keşfetmesini de desteklereyerek az daha sinir koy derim. Daha bugün bir sıkıntı yaşadık, 4 yaş oldu bu arada. Hastaneye gittik beraber döner kapısı var, tek başıma gecicem diyor, ama kapıyla beraber de dönmüyor Carpicak yani kapı, dusucek, ama anlamıyor, şimdi gülüyorum da o an bağırıp da hastanedekiler bize bakınca baya üzülmüş ve ne yapacağımı bilememistim Neyse, normal seninki de. Ama dinletebilirsen şimdiden dinlet derim. Yoksa bağımsızlık benim karakterimdir sözünün canlı örneği gibi dolaşıyorlar Örnek, balığın suyunu tek başıma degistiricem, Çayı ben demlicem, Siz hastaneye gidin gelin ben tek kalicam gibi . push ; 3nity

Olay bagirmak cagirmak degil net sekilde sinir koymak Ben bakisimdan anlar oglum yapilmamasi gerektigini, ogluma hic bagirmadim mesela ama net konusunca anlar ve yapmazdi simdi 11 yasinda gozlerime bakar ve bakışımdan anlar Bir de 3.5 yasinda kizim var, o bakistan, sakin konusmaktan vs anlamaz, ona daha kesin bir dille biraz sertce hayir bunu yapamazsin derim, aglar bogurur tepinir, burada is annede bitiyor siz net durusunuza devam ederseniz aglamanin bir cozum olmadigini bir sure sonra anliyor, ama yipratici bir surec gercekten

buyume ataklari konusuna bakabilirsiniz bence. Tam haftalar cocuktan cocuga degisse de, su program zamaninda benim isime cok yaramisti. Büyümek Kolay Değil: Bebeklerde Büyüme Atakları | Anneysen B Bahar

2 yasinda oğlum var, mümkün olduğunca keşfetmesine izin verdik. Hala da veriyoruz. Yalnızca tehlikeli durumlar da hayır diyoruz, onu da aciklayarak. Tabiki tamam demiyor her zaman, bazen ağlıyor, bazen sinirleniyor ama duygularıni aynalayip, şefkat göstermeye çalışıyoruz. Aslında bebeklerin fizyolojisi ile ilgili bilgi sahibi olunca öyle ağlayarak birşey yaptırma gibi birşeyi düşünmediklerini anlıyorsunuz. ağladıklari şey gerçekten onlar için acı verici oluyor. Hatta bize saçma gelen şeyler dahi onlar için önemli. Sinir koymak disipline etmek, ödül ceza vermek demek değil. Pozitif disiplin, şiddetsiz iletişimi araştırın. Ayrıca "oyun oynama sanatı" diye bir kitap önerebilirim. askitotomsu Yiğit Aras_SMA

Aynı benim oğlumu anlattınız. Evde bez değiştirmek çok büyük bir olay bizim için de:)benimki bugünlerde kafasını sürekli duvara vurmak istiyor oğlum yapma diye kızıyorum gülerek yapmaya devam ediyor dediginiz gibi. Bu anlarda nasıl yaklaşmam gerektiğini bilemiyorum açıkçası.

İnatlaşmak için iki kişi gerekir derler inatlaşmada istediğini keşfetmeye çalışmanızı önerebilirim. Çekmece örneği basit ama iyi bir örnek burada toplamaktan yorulup bir süre bağırmak yerine güvenli sınır konulabilir boyunun yetiştiği alttaki iki çekmeceye onun ilgisini çekecek şeyler koyup dağınık olduğunda da burası hakkında düşünüp dert etmemek gibi. hem çocuk çekmece ile oynar hem siz burayı devamlı toplayarak yorulmazsınız. Ağlamasını susturmaya çalışmak yerine sebebi tahmin ediyorsanız sormayı dener misiniz? Mesela ben kırmızı kamyonu istiyorum diye ağlamaya başladı ama elindeki kamyon mavi. Elindeki kamyon kırmızı olmadığı için mi ağlıyorsun? O kamyonun kırmızı olmasını mı isterdin? Kırmızı kamyon olmadığı için ağladığını görüyorum çok mu üzüldün gibi. Çok öfkeli ve şiddetli bir ağlaması varsa zaten sizi duymayacaktır, sakinleşmesini beklemek en güzeli. Ama burda git odanda ağla ya da sus öyle gel, ağlarsan yapmam susarsan konuşurum gibi enerjilerle değil de; Ağlıyorsun ben de ne için ağladığını merak ediyorum ağlayan halini de kabul ediyorum bana sarılmak ister misin ya da bana anlatmak ister misin diyerek bir bekleme süresi sakinleşmeyi kolaylaştırabilir. Ağlamanın da gülmek kadar doğal olduğunu hissettirmek ağladığı için çocuğu utandırmamak onun duygularını ifade etmeyi öğrenmesini kolaylaştırabilr.

Yok yok değil, bizim elimizdekiler böyle. Daha itaatkar daha makul modelleri de mevcut da biz malzemeye bakicaz yapicak bişey yok P Pretty little

Arada sirada hayir demekten zarar gelmez bence. Oglum henuz 10 aylik, sorunuza cevap verebilecek tecrubem yok. Ama evimize misafir gelen ve sinir tanimayan cocuklardan cok cektigim icin kendi cocugumun ozgurlugun baskalarinin esyalarina zarar vermekle alakasi olmadigini, atiyorum mesela mutfak tezgahindaki 5 muzun hepsinden bir isirik alip birakmak, buzdolabini karistirmak, ya da orta sehpanin tum zimbalarini itinayla sokmek olmadigini bilerek yetismesini istiyorum. Genelde evde bunlari yapmanin normal oldugunu dusunen cocuklar baskalarinin evinde de yapmaya kalkiyor.

Oooo inat konusunun uzmanı oldum ikizler sayesinde. Yaklaşık sizin çocuğunuz civarinda oyuncak istedi. Önce dağıttıklarıni topla dedim, inat etti 45 dakika ağladı. Vermedim. Once topladık beraber sonra verdim. Her inatlastiginda süre azaldı. İki yaşını geçti, şimdi bayağı azaldı. Heeee birde ağladığı zaman " bana ağlayarak birşey yaptiramazsin önce sakinles"diyorum. sonra sarılır, öper, gazını alırım. Ağlamak yok biz konuşarak anlaşıyoruz filan diyorum. sonra ya istediğini yaparım, yada oyun oynarız. Sabır ve zamanla azalıyor. Önemli olan sizin duruşunuz. Tecrübe ile sabit, bitiyor.

Bir kere de kesfedemedigi cekmecede 50. De ne bulmasini umuyorsunuz? Cocuk gelisimci, psikolog, öğretmen falan degilim, ama sizin gectiginiz yoldan 3. Kez geçmekteyim Evde hic bir cekmecenin 50 kere bosalmasina izin vermedim. bunun kimseye faydasi yok. Her seyin bir siniri var. Cocuga bir yerde dur demesini bilmelisiniz. Su an ki durumunun sizin tutumunuzla alakasi var mi bilmiyorum, ama bu ozgur kesfeden cocuk ekolu ebeveyni cocuga kole yapma uzerine mi Kurulu anlamlandiramiyorum.

Neden abarttığını düşünüyorsun?Kendi yaptığının doğruluğu ile ilgili çeliştiğin yer neresi anlamak istedim? P Pretty little

Bu hareketlerini görünce ikilemde kaldım açıkçası. Acaba hiç kızmadığım için ilerde sınır tanımaz doyumsuz inatçı bir çocuk olur mu diye düşünüyorum. Bu yazdığınızda şimdi yapmadığınız bir şey yüzünden ileride karşılaşabileceğiniz durumlar için endişelendiğinizi okuyorum. Burada içinizdeki ses ile elalemin sesi çakışıyor mu. Anladığım kadarıyla özgür, keşfeden, rahatlıkla oynayabilen bir çocuk olmasını isterken inatçı, sınır tanımaz bir çocuk olmasından da korkuyorsunuz. Ağladığında da ona alan açmanızı önerebilirm. Neden ağlıyor? İhtiyacı ne? Onun ağlamasını engellemek ya da ağladığında istediğini yapmamak yerine merakla ona sorabilir misiniz bunları? Duyu regülasyonu ve aynalama üzerine biraz okumak da iyi gelebilir. S

Dediginiz gibi özgürce oynayabilen kendini ifade eden kısıtlamayan bir çocuk olsun istiyorum dolayısıyla her zaman şöyle düşünüyorum kendine ya da etrafa zarar verecek birşey yapmadığı sürece çocuğu kısıtlama. Verdiğim çekmece örneği en basiti. o çekmece 50 kere boşalsa 50 kere yerine yerlestiriyorum bi tepki vermeden. Ama bazı kurallarimiz da var tabiki mesela ağlayarak istediği hiçbirşeyi yapmayız sakinleşmesini bekler açıklamaya çalışırız babası da ben de. Ama son zamanlarda inatlasmaya başladığı için bende de bu düşünce oluşmaya başladı. S

Tabikide anne babanın bebeğe köle olması değil. Bizim de kurallarimiz var belki eksik ifade etmiş olabilirm konuyu açarken. Benim biraz daha özgür birakma dusuncem sadece oyun karistirma vs icin gecerli. Cunku oğlum oyuncaklarla oynamak istemiyor ben kitap okuyorum onunla oynuyorum ama o bireysel de takılmak istiyor 3nity

Çocuklarımı annelik icgudulerime göre büyütüyorum, her çocuk farklıdır ve o farklılığına göre yetiştirilmesi gerektiğini düşünüyorum. Asla sesimi yukseltmem, ki öyle bir hakkımız olmadigini düşünüyorum. Kolay kolay hayır demem, tehlikeli durumlarda hayır çünkü bundan dolayı diye anlatirim. Hayirim evete dönmez. Keyfi ağlamaya hiç prim vermem, neden ağlıyorsun diye sorarım öylesine bişey tutturmussa anladım ama üzgünüm bu olmaz derim izin verirse sarılırım vermezse biraz ağla rahatla derim yanında durarak. Çekmece dolap konusu da ben bütün dolapları açıp gösterdim, bir tanesini de ona uygun hale getirdim. Kendi dolabini karıştırmasına izin var sonra toplayacak. Ha tabii ki diğerlerini açıyor döküyor toplamiyor vs ama bir süre sonra bitiyor. Sınırları sevgiyle ve sert olmadan çözmekten yanayım ben. Şiddet psikolojik baskı vs olmadıkca her anne kendi yöntemini oluşturmalı bence

Selam hanımlar 16 ayı bitmek üzere olan yaramaz bir erkek çocuk annesiyim. Benim ufaklık da her çocuk gibi yaşının getirdiği bütün yaramazlıkları yapıyor sağolsun

Aslında kararlı olup olmadığınızı tartıyor. Sınır yoklama dediğim şey bu. Sert olmaktan ziyade kararlı olmak gerek. Geri adım attığınız anda kendi sınırını genişletiyor.

çocuğum yok ancak yakın çevremden gözlemlediğim sınır konulması gerektiği yönünde. evet, zor oluyor bu belli ancak sınırsız hoşgörü gören çocukların ileride aynı şeyi çevrelerinden beklediklerini ve bunu elde edemeyince çok hırçınlaştıklarını gözlemledim.

Her çocuk özeldir, farklıdır. Ben sınır çizilmesi taraftarıyım. Aynı hatayı kendimde yaptığım İçin söylüyorum.

2 yaş sendromu için henüz erken birazcık ama belirtiler uyuyor gibi. Muhtemelen yavaş yavaş iki yaş sendromuna giriyor ufaklık. Bu konuda bir şeyler okursanız işinize yarar diye düşünüyorum. Zor bir dönemdir hem bebekler hem aileler için.