merhaba arkadaşlar, ben doğum yapan ve depresyon geçiren annelere sormak istedim bebeğine zarar verme ile ilgili düşünceler, takıntılar yaşayan var mı varsa nasıl atlattınız paylaşabilir misiniz Asyasah Bir Dost

amin.. teşekkür ederim... H hazirangelini Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Kendi adıma tekrar söylüyorum ki asla bebeğime zarar verme düşüncesine girmedim ama ya hastalanırsa bişey olursa diye korkuyorum kaybetmekten Daha önceden çalışıyodum ve keske calısmasam diyodum patronum tam bi bas belasıydı o dönem calısmak zorundaydım dogum yaptıgımdan beri ewdeyim sezeryan oldum vajinismus ve 34 haftaluk hamileyken karnımın üstüne düştüm ve bebegın esi ayrıldı sürekli kilo kaybetti karnımda düşmesem de vajinismus yüzünden sezeryan olucakrım öyle görünüyodu bunun için çok suçladım kendimi fazla kilolarım ziyarete gelenler fazlasıyla delirtiyodu beni uykusuz geceler sürekli aglayan bebegım ve onu susturmayı becerememek hava soguk dısarı cıkamamak dogum sonrası bileklerimde olusan agrılar yüzünden bebegımı hala tek başına yıkayamamaj daha birsürü şey ama arada bi durup düşünüyorum da ben oglumu dünyaya getirdiğim için hiç pişman değilim iyiki dogurmusum H hazirangelini Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Allah sağsalim kucagına almayı nasip etsin bnmde oyle oluyodu hamileyken aklım cıkıyodu esımle yuruyuse bıle cıkmıya korkuyodum bıraz hareket etmese oluyodum korkudan ya benı son anda bırakıp gıderse dıye ama cok sukur sagsalım dogdu oglum ıyı seyler dusun cnm hazırlıklarını tamamla zaten bıse kalmamıs doguma :) A

Canım benim bebegimde tedavi ile oldu bende çok istedim bende dediğin gibi çok şey denedim en son 2. asilamamda çok şükür oldu bebeğim ama insan neler yaşayacağını bilemiyor bana doğum sonrası depresyon yaşayan bi arkadaşım demistiki kucağına alır almaz dünyanın en mutlu insani olmuyosun sevinmiyosun demişti bende senin gibi hayret etmiştim ben çok mutlu olurum demistim ama hayatımda hic depresyon yasamamisim meğer gerçekten doğum sonrası depresyondaysan hisse deniyormuş sun bireyleri yani dilerim senin de bebisin olur ve sen bunları yasamazsin.

tam olarak anlamadım bebeğe bişey olur korkusumu var yoksa ben ona zarar verecem dövecem korkusumu var... eğer bebeğinize bilinçli vurma yada bağırma durumu varsa lütfen sakin olun ve onu doğurmak için ne kadar çabaladığınızı ilk tekmesini felan düşünün hepimiz zaman zaman bulanıyoruz bir şeye kızıyoruz ama senini canından içinden çıktı bunu unutma

Ben Varım 5 aylık bi oğlum var cok mutluyum Rabbim bana anneliği nasio etti ama cok gerginlik var üzerimde sürekli aglıyorum uyuyan oglumu oturup seyrediyorum ona bişey olursa ne yaparım diye calısıyodum işi bıraktım eskiden olsa ewde otursam derdim şimdi ew üstüme geliyor aklımda deli sorular ve cevaplar Allah aonumuzu hayır etsin ama hiç ogluma bagırma yada zarar verme düşüncem yok sadece bişey olursa ne yaparım düşüncesi beni yoruyor M

Obsesif kompülsif bozukluk olabilir sizde. Bence çok beklemeden psikiyatriye gidin. R Ruken

Amin cnm inşallah bende seni çok iyi anlıyorum bende 2.5 sene bekledim çok şükür Rabbim verdi her ay bu sefer olur umuduyla beklemenin ne olduğunu çok iyi bilirim Rabbim sana da nasip etsin inşallah.. sebebi bilinmiyor demi infertilite o anlama geliyor sanırım bende de pko vardı Rabbim ol deyince oluyor inşallah senin içinde ol der canım olursa bize de müjde ver S su

merak etmeyin bunların hepsi geçiyor sadece biraz zaman bu düşünceler aklınıza geldiğinde bunların hepsi geçecek deyin düşünün hayatta neler neler yaşadık ama hepsi geçti bu bir süreç annede kaygılar olması, sinirlenmesi, özgürlüğünün kısıtlanmış hissetmesi bunları her anne az yada çok yaşıyor merak etmeyin

gercekten gecicekmi arkadasim. bunlar bende cok bunaldim bebegim. surekli aglayan bi bebek bazen bittim ben artik diyorum. tukendim bundan sonra hicbisey iyi olmicak bidaha hic mutlu olmicam diyorum.. bu bi surecmi gercekten gecicekmi ya hep boyle giderse.. sizde ayni şeyleri yasadinizmi her anne bigun rahata kavusuyomu zorluklar sikintilar bitiyomu.. H hazirangelini Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

İyilestinizmi bende 2021 postpartum depresyonu ve çocuğuma zarar verme tekintisi yaşıyorum. kurtuldunuzmu Stephanie

Ben 2020 de doğum yaptım ama hala bitmedi bu kabus dolu günler sizinki bittimi Stephanie

Allah yardımcıniz olsun benimkide 5 aylık herkes farklı yaşıyor demekki inşallah atlatiriz O düşünceler geldiğinde dua okuyun Allaha emanet edin yavrunuzu

Seninde doğumdan sonrami oldu cnm benim önceden ankdiyetem vardı zaten ilaç kullaniyodum ama zarar verme takıntısı ve depresyon çeşitli korkular doğumdan sonra oldu şimdide ilaç kullanıyorum mecburen doktur emzirmeyide kesmedi boyle gidiyoruz bakalim sen neler yaşasın simdi nasılsın ne kadar surdu çok soru sordum cnm hakkini helal et zeynep87

burda yazılanlara bakınca hem hayret ediyorum hemde gelecekten korkuyorum. ben 3 yıllık infertilit hastasıyım yani kısacası 3 yıldır sizi bunaltan aklınızı bedeninizi yoran evlat için çalmadık kapı okumadık yazı bırakmadım. bunalmadım mı fazlasıyla ağlamadım mı fazla fazla... milletten laf işitmedimmi tonlarca... eşime karşı eksik hissetmedim mi hemde çok fazla... paralar harcamadımmı milyarlarca SONUÇ NE BİLİYOR MUSUNUZ HİÇÇÇÇ SİZİN EN AZINDAN BÜYÜYECEK Bİ VARLIĞINIZ VAR BİZİMSE BÜYÜTMEYE ÇALIŞTIĞIMIZ Bİ HAYALİMİZ O DA YA OLUR YA OLMAZ

BENİM OĞLUM DAHA DOĞMADI. AMA İNANILMAZ KORKUYORUM OĞLUMU KAYBETMEKTEN... DÜN EŞİMLE Bİ DİZİ İZLİYORDUK VE ONA DEDİM Kİ EĞER Kİ DOĞUMDA Bİ AKSİLİK OLDU VE TERCİH YAPMANI İSTESELER OĞLUMU YAŞAT DEDİM... BÖYLE SAÇMA ŞEYLER GELİYOR İŞTE AKLIMA... ONU ŞİMDİDEN O KADAR ÇOK SEVİYORUM VE KAYBETMEKTEN O KADAR KORKUYORUM Kİ ANLATAMAM... 8 AYLIK HAMİLEYİM VE İLK BEBEĞİM ÜSTELİK

Canım ben psikologta psikiyatr da demedim ilaç kullanıyorum simdi seyus RABBİM;Bahşettiğin emanetini sana emanet

Hayır öyle değil temizlik takıntısı gibi dusunun istemek değil korku sadece yasamayan bilemez o yüzden yasayan Var mi diye sordum Allah korusun evlatlarimizi zeynep87

İNŞALLAH RABBİM TÜM İSTEYENLERİ ANNE YAPAR sanada rabbimden huzur diliyorum seni anlamıyorda değilim fakat inan senin yaşadığın şeylerin bir tesellisi var en azından mevcut bir varlık var elinde bizlerse yok olan birşey için çırpınıyoruz bence sadece allaha sığın ve bebeğini kokla eminim onun kokusuna hasret annelerde benim gibi düşünüyorlardır M

Buarada uzun ve karışık yazdım kusuruma bakmayın zeynep87

Evett canim simdi tedavi görüyorum iyiyim denebilir sende öncede anksiyete varmis ihmal etme canim tekrarlamistir belki hep cocuklarimin basina bisey gelmesinden korkuyorum simdi atlattim gibi sorun olursa cevaplarim çok zor biliyorum ama merak etme geçecek athena Goddess of

Öncelikle kendini suçlanmaktan vazgeç canım. İnan bana herşeyin sorumlusu bu. Kendimizi suçlamak. Değersiz-başarısız hissetmek. Şunu bil ki sen artık bir annesinin. Hiçbirşey senin kontrolünde değildi ama sen yine de dimdik ayakatasin tüm bunalımlarına rağmen bebeğine en iyi şekilde annelik yapmaya çalısıyorsun. Sezaryen zaten başlı başına bir travma. Vajinismus bir kabus tüm bunların üzerine hamile iken karnının üzerine düşmen, bebeğini kaybetme korkusu ve belki de çevreden sana gelen suçlamalar.. Çok doğal olarak, doğumdan sonra vücuduna bakıp kendini şişman ve 'boş' görmüş olmanın yarattığı depresiflik vs vs vs.. Kısacası. Hissettiklerin, yaşadıkların çok doğal. Şu an içinde bulunduğun bu süreci bence kendi başına da atlatabilirsin. Kendini sev. Bebeğine sarıl. Dua et. Film izle, kitap oku! Vücudun şu an zorlu bir görevi yeni bitirdi. Bırak biraz dinlensin hemen kilo vermek zorunda değilsin ki. Zihnindeki tüm olumsuzlukları bir kağıda yaz ve o kağıdı yırt at. Uzaklaşır onlardan. Kimse mükemmel değildir. Kimse annesinin karnında öğrenmiyor çocuk bakmayı. Bak misal benim iki çocuğum var, inan ikincisinde ilkinden daha acemiydim:) yaşaya yaşaya öğreneceksin. Çok uzun konuştum kusura bakma emi:) Sevgiler.. Ya ne ku M

Benim de aynı korkularım var aklıma geldiginde mahvediyor beni seni görünce yalnız olmadığımı anladim R Ruken

Canım, eğer 'bebeğine zarar verme'den kastın kendi bebeğinin canını yakmak istemen ise bizler sana burada yardımcı olamayız muhakkak bir psikoloğa görün emi. seyus RABBİM;Bahşettiğin emanetini sana emanet

Öncelikle kendini suçlanmaktan vazgeç canım. İnan bana herşeyin sorumlusu bu. Kendimizi suçlamak. Değersiz-başarısız hissetmek. Şunu bil ki sen artık bir annesinin. Hiçbirşey senin kontrolünde değildi ama sen yine de dimdik ayakatasin tüm bunalımlarına rağmen bebeğine en iyi şekilde annelik yapmaya çalısıyorsun. Sezaryen zaten başlı başına bir travma. Vajinismus bir kabus tüm bunların üzerine hamile iken karnının üzerine düşmen, bebeğini kaybetme korkusu ve belki de çevreden sana gelen suçlamalar.. Çok doğal olarak, doğumdan sonra vücuduna bakıp kendini şişman ve 'boş' görmüş olmanın yarattığı depresiflik vs vs vs.. Kısacası. Hissettiklerin, yaşadıkların çok doğal. Şu an içinde bulunduğun bu süreci bence kendi başına da atlatabilirsin. Kendini sev. Bebeğine sarıl. Dua et. Film izle, kitap oku! Vücudun şu an zorlu bir görevi yeni bitirdi. Bırak biraz dinlensin hemen kilo vermek zorunda değilsin ki. Zihnindeki tüm olumsuzlukları bir kağıda yaz ve o kağıdı yırt at. Uzaklaşır onlardan. Kimse mükemmel değildir. Kimse annesinin karnında öğrenmiyor çocuk bakmayı. Bak misal benim iki çocuğum var, inan ikincisinde ilkinden daha acemiydim:) yaşaya yaşaya öğreneceksin. Çok uzun konuştum kusura bakma emi:) Sevgiler..

sizi bu öfke patlamasına iten sebepler neyse onları acilen gidermeniz gerekiyor.. yorgunluksa birilerinden yardım isteyin, eşiniz ile ilgili problemler varsa onunla konuşun, ailelerinizden yardım isteyin öfkelendiğiniz anlarda bebeğinize sarılın, onu öpün, bu sizi sakinleştirir bunu yapamazsanız da bebeğinizin yanından ayrılın, sakinleşene kadar da onun yanına gitmeyin.. bu yazdıklarım da çözüm olmazsa mutlaka bir psikologa görünün.. acilen iyileşmenizi diliyorum.. M

Ben dediğim gibi oğluma zarar verme düşüncesine girmedim ama yinede cok gerginim mutsuzum ama biliyorum ki gececek daha agır atlatanlar var ne yazıkkı buarada Allah bağışlasın evladını :) QUOTE="musserife, post: 38993644, member: 645205"]Allah yardımcıniz olsun benimkide 5 aylık herkes farklı yaşıyor demekki inşallah atlatiriz O düşünceler geldiğinde dua okuyun Allaha emanet edin yavrunuzu B reyyan87

Canim galiba bir psikologa gitmelisin bende hep geçer diye bekledim ama geçmedi benimde 8 yasinda ve 3yasinda iki oğlum var ve su an tedavi görüyorum anksiyete bozukluğu bi arastir istersen sana uyuyormu ona gore çaresini bulursun M