Umarım yakın zamanda. teşekkürler Y

Benimde 2 aylık bir oğlum var ama içimdeki sıkıntı, kaçıp kurtulma duygusu, ben ne halt ettim çocuk doğurdum düşünceleri, ömrümün sonuna kadar bir çocukla nasıl yaşayacağım, nasıl kendime bakacağım, tüm hayatım bitti, özgürlüğüm bitti düşünceleri bir saniye olsun aklımdan çıkmıyor. sonra bebeğime bakıyorum allahım çok güzel ben mi doğurdum şimdi bunu, ben nasıl böyle şeyler düşünebiliyorum diye suçluluk ve nankörlük duygusu sarıyor, her saniye kahroluyorum. hiçbir şeyden zevk almıyorum dışarı çıkmak istemiyorum, üstümü bile değiştirmiyorum yeri geliyor. siz nasıl atlattınız var mı bir tavsiyeniz.

6 aya yakın sürdü benimde depresyon. Ama namaz dua çok iyi geldi bide ümmü subyan duası okudum o çok iyi geldi C

sizinle dertlesince o günlere gittim. benim bebe uyurken bile uyanacak diye içim sıkılırdı :) oturup ben bu bebeği seviyor muyum sevmiyor muyum? diye düşünürdüm :) aç bırakmıyordum, ağlasa aman diyip kaçmıyordum ama içim bomboştu sanki. Ama şimdi o hallerini kucağıma verseler bi öpüp koklayabilsem ne güzel olurdu diyorum. kendi canımın derdinden o günlerin kıymetini bilemedim.

Çok normal, bebekli hayata alışmaya çalışıyorsunuz Geçici hisler bunlar, bebeğiniz büyüdükçe, siz ona o size bağlandıktan herşey daha güzel olacak emin olun Bir düzen oturtmak kolay olmuyor ama oluyor er geç Sağlık olsun yeter ki

Geçecek inan. herkes bizim kadar agır geçirmiyor ama bizim için biraz daha zor bi dönem. ben simdi ikinci bebeği istiyorum ilkinde yarım kalanları ikinciye saklıyorum inşallah bu lohusa depresyonu 2 bebekte de beni vurmazsa doya doya seve seve büyütmek istiyorum. imkanın ve bebeğini emanet edebilecegin kimse varsa bi yarım saat bile olsa onsuz dısari cik biraz yürü iyi gelecek Y

Lohusa lik depresyonu geçer guzelim

Geçer canım ben depresyondayım diyede düşünme düşündükce daha kötü oluyor pozitif düşün herşeyi

Loğusa depresyonu genelde bebek doğarken bizdeki tüm omega, vitamin falan ne varsa silip süpürüp kendine alıp öyle çıkıyormuş minnoşlar. Özellikle omegaya çok ihtiyaç oluyormuş o yüzden. Bir de nefes egzersizi yap. Gece kabuslarına, uykuda boğulma hissi gibi durumlarda faydası oluyor. Ben nefes egzersizi ile kurtuldum. Bebeğin uyudukça yat dinlen. Kolay gelsin.

Ooff bende oyleyimmm... bu lohusalık cok kotu cok zor bir donemmiş Sizinki nezaman gecti, nasıl gecti, kendinizi iyi hissetmek için ne yaptınız? Mel59

Hepsi geçecek merak etme. Hissettiklerin yeni doğum yapmış birçok kadının ortak kaderi :) Sen hiç endişelenme, zamanla çok daha iyi olacaksın. Güle güle büyüt :)

Yeri geliyor kendimi bu şekilde telkin ediyorum geçecek herkesin geçiyor seninde geçecek diyorum. ama bebekle bir yaşam sürmek, kendimle ilgili birşey yapamadan sürekli onla ilgilenmek bana ağır ve sıkıcı geliyor. diyprumki nereye kadar bu şekilde bakıp ilgilenebilirim. sonra korku sarıyor galiba hiç alışamıcam diyorum. sizde böyle hissediyor muydunuz C

Fırsat buldukça bebek uyurken siz de uyuyun ki enerji depolayın.

yok canım kendımede bakmassam kafayı yerım. Temızlıgıme bakımıma cok asırı duskunum doguma bıle makyajlı gırdım cıktım :))) Insallah cabuk gecer de normale donerım. Bebegımı cok sevıyorum depresyonluk sorunum yok cok sukur aksamları ıcıme oturan bı hıs benı delı edıyor sadece... C

Offf evet bu duyguyu cook iyi biliyorum şu an aynı şeyleri yasıyorum nerdeyse bende Nasıl atlattınız ç nezmn gecti.. Y

Bendede var suan aksamlari keyfim kaciyor

Vücudumuzu yani dolayısıyla dünyamızı da hormonlar yönetiyor. Hamilelik boyunca kendimizi iyi hissetmek için dopamin, endorfin, serotonin gibi mutluluk verici hormonları fazladan salgılıyoruz. Doğum anından sonra bu hormon seviyelerinde ciddi bir düşüş oluyor. Bunun yanı sıra süt hormonları da devreye girerek, ostrojeni yani bizi kadın yapan hormonu baskı altına alıyor. Bir anda depresif birer cinsiyetsize dönüşüyoruz :)) Annelik doğası gereği bu yüzden zor olsa gerek. Uzun lafın kısası tüm bu halin hormonlardan kaynaklanıyor. Birkaç ay sonra hormonların eskiye dönecek. Yani sen de normale döneceksin. Azıcık sabret :)

Daha kötüleri de yaşanıyor. gayet normalgeçecek çok şükür sağlığın yerinde bebegin iyi sakinmiş evde bunalmissindir. hormonların düzene girsin daha iyi olursun

Bende 27 haziranda doğum yaptım annemde doğumumdan beri yanımda ama haftaya geri döncek. Aklım çok karışık ilk zamanlar sürekli ağlıyordum çocuğuma bakabilcekmiyim nasil büyütcem iyi bir anne olabilecekmiyim gibi sorular... şimdi ise huysuzlandimi ugrasmaktan yoruluyor gibi oluyorum oysa allaha sükür cok bagiran bi bebegim yok sakin aslinda hemen anneme veriyorum bazen. Insallah bu durumdan bende çıkarım insallah annem gidincede bebegime bakabilirim Mel59

zaten bu sebeple zorlanıyoruz. cevremizde bize yardım eden bir nebze dinlendiren biri olsa böyle olmazdı. Allah kolaylık versin inşallah en yakın zamanda iyi haberlerini duyarım :) Y

Ben de öyleydim hatta bi aksam görümcemlere gittik oturduk ama benim ruhum bedenim çok yorgun ruh gibiyim. neyse kalktık eve dönücez inanin bebeği de götürecek olmak bi zoruma gitti. eee dedim biz hep böyle mi olucaz 24 saat yapış yapış bebegi bırakıp kaçasım gelmişti :) sırtımı dönüp uyurdum görmeyim diye. oğlumu gördükçe içim daralıyordu. Şimdi oglum 4 yaşında ve bütün dünyam oglum. onsuz bir hayat düşünemiyorum.

Öncelikle bebeğinin kokusunu içine çek bol bol.. Ardından o uyudukça send e uyu.. iş güç kalsın kenarda.. Birde dışarı çıkın birlikte.. Kendine bak.. salma konuşayım diye., 40 gün gece gündüz pijama ile dolşanlar gördüm yapma.. Eşinle konuş bu durumu; daha anlayışlı davranıp yardımcı olacaktır sana.:

Herşey geçmişti hayat çok güzeldi 1 hafta önce çok kötüleştim yine aynı hisler, aynı çaresizlik düşünceler sardı etrafımı. Bebeğimden soğudum napıcam bir umut olun bana.

30 haftalik hamileyim. Hamileligin tum skintilarini dibine kadar yasamis bir bayan olarak, Bir dogum kaldi diyordum. Lohusa depresyonu da mi var Daraldimmm

Bayanlar merhaba, 5 martta kızımı kucagıma aldım.. 16 Gunluk oldu saglıgı sıhhatı yerınde cok sukur fakat; Gel gelelım bana... Annem 10 gun yanımda kaldı cok yardımı dokundu sonrasında onu gonderdım kendım artık bakmaya hazır oldugumu hıssettım. Zaten cogu seyıyle ben ılgılenmıstım bebegımın. O bakımdan zorlanmıyorum zaten sakin bi bebiş. Ama nedensız bı sekılde ıçım buruk moralım bozuk bazen bebegımden bıle bunalıyorum sanki.. Akşam oldumu içim iyice bunalıyor sıkılıyor anlamsız bı huzun hıc keyfım olmuyor Hem yanımda bırılerı olsun ev cıvıl cıvıl olsun ıstıyorum hemde bunalıyorum Gunduzleri daha iyiyim genelde.. Benım gıbı hısseden varmı? Nasıl aştınız bu tarıf edılemez duyguyu paylaşırsanız cok mutlu olurum.. Cok muzdaribim bu durumdan Elaemi Sağlık

Ben bunun geçici bir dönem olduğunu bilip kendimi sürekli telkin ettim. sen de en kötü anında bunu düşün. zaten zamanla annelige alışınca bu kadar zor gelmeyecek. hissettiklerimizde haksız sayılmayız bir bebeğin sorumluluğu hiç kolay değil

inan bana çok iyisin daha da iyi olacaksın. Ben o kadar ağır geçirdimki oturup oğlumu mu ölürsem yoksa kendimi mi diye düşünürdüm. hiç sevmedigim bu bebege bir ömür nasıl bakıcam derdim. sonra o masum bebege bakıp bir de vicdan azabıyla kahrolurdum. Ama ben bile çok şükür 3 ayda atlattım. şimdi dünya bir yana oğlum bir yana. Bir zaman sonra en iyi arkadaşın olacak. için mi sıkıldı birlikte o park benim bu park benim takılacaksınız:) şahane Y

Maalesef henüz geçmedi 4 aylık olduk. psikolog ve psikiyatrdan destek almaya başladım bir kaç hafta çok iyi oldum anneliği benimsedim ama sonra yine bu düşünceler sardı etrafımı. terapiye gitmeye devam edeceğim. tek başına baş edemeyeceğine ikna olursan destek almano tavsiye ederim. ben 3 aylıkken gitmeye başladım geç kaldım. Y

İçime su serptiniz inanın sizle aynı duyguları paylaşıyorum. yüzüne bakıyorum çok tatlı çok güzel ama sonra daralıyorum sürekli ona bakıcam özgürlüğüm bitti, gitti, herşeyi onla beraber yapmak zorundayım sürekli yanında nasıl alışıcam herşeyi onla yapmaya, korkuyorum ona bakmaya elim ayağım titriyor bana ihtiyacı olacak diye. allah kimseyi çocuğuyla sınamasın ne hayallerle hamile kaldım, doğum yaptım ama yaşadıklarım beni korkutuyor. nasıl geçecek nasıl alışıcam, sürekli telkin ediyorum ama değişim nasıl başlıyor neyi kabullenmekle başlıyor alışma?

Boş yere demiyorlar 40 gün diye. Vaktinin dolmasını bekle geçecektir. Bu arada gündüzleri dışarıya çık hava al bebek de d vitamini alsın

Maalesef yok. bütün gün evde bebekleyim hiç nefes alamıyorum, annem çalışıyor, eşim dışarı akşamları çıkartıyor ama bebekle yine. Dediğiniz gibi herkes bu kadar ağır geçirmiyor, şans bize vurmuş anlaşılan. ben şu an 2. bir bebek isteyebileceğimi hayal bile edemiyorum, rüya gibi. belki bir gün bende isterim. ama bu yaşadıklarım o kadar korkunç ki hele insanın evladına karşı olması çok acı verici. geçtiğinde ilan edicem burdan kurtuldun diye. teşekkür ederim paylaştıklarınız için en azından yalnız olmadığımı biliyorum.

Benim oğlum çok ağlayan bir bebekti çok gazlıydı. kendi kendine oyalanmayı bilmezdi. ya emecek ya ayakta sallanacak ya da kucakta gezecek. 3 aydan sonra hem gaz sancısını atlattı hem de eline oyuncak alıp ufak ufak oyalanmaya başladı. Bu sayede sanırım ben de hem fiziksel hem de psikolojik açıdan dinlenmeye başladım. beni çok korkuttular şimdi zor diyorsun ama ayakkanınca daha zor diye. Ama hayır o uslu bebek annelerinin kuruntusu. ben oğlum büyüdükçe daha çok rahat ettim. C

Sanki iç sesim gibisiniz, aynı şeyleri yaşıyorum uyanacak diye paniğim içim daralıyor, aynen oturup bakıyorum seviyor muyum sevmiyor muyum, hiçbir şeyini eksik etmiyorum ama sadece yapıyorum görev gibi. bu günleri atlatıp evladıma şuursuzca bağlanıp tadını çıkaracağım günleri bekliyorum. inanın bana umut oldunuz. teşekkürler