aslında kreşde çözüm değil, sonuçda ben eve 7de dönüyorum çalıştığım zaman, kreşde bu saate kadar kalabilecekmi çocuk? sabah 7den akşam 7ye kadar kreş ortamında kalmasıda ne derece doğru olacak eğerki kalsa bile,, benim bildiğim 5 6 gibi kreşden çıkıyor çocuklar, yani yine birine ihtiyaç var kreşden sonra çocuğu alması için. dirim

ben de hala işteyimKızımı çok özledim:18: Her çalışan benzer durumda demek ki.. Peki neler yapıyorsunuz akşamları ya da hafta sonları birlikte&#8230; konuşalım bunları mutlak yeni şeyler bulacağız ya da birbirimizden öğreneceğiz. mhtp tutun bana

kızlar ağlattınız beni zar zor okudum gözyaşları içinde bende kuzumu 19 aylıkken bıraktım şimdi 27 aylık ama hala alışamadık off off ço zor anne olmak çalışan anne olmak ben c. tesi 1 e kadar da çalışıyom artık isyanlardayım arcak81 Serra'm

hanımlar, 2,5 yaşında bir kızım var, 6 aylıkken işe başladım, 23 ayına kadar emzirdim, emme olayımız biterken zannettim ki yavrum için artık benimle bakıcısı arasında bir fark olmayacak. eskiden meme için özeldim, şimdi o da kalmadı diye düşündüğüm bile oldu. komik biliyorum ama sizde biliyorsunuz ki annelik bazen ziyadesiyle komik. eve gidiyorum, çok şükür ki bakıcımız yemeğimizi yapmış oluyor, ben kızımla oynayarak başlıyorum akşamıma, bu benim için büyük bir şans, biliyor ve şükrediyorum. ağdalar ve kaş almalar 1 saatlik öğlen aralarında, alışverişlerde aynen öyle. kızımla neler yaptık neler yapıyoruz a gelelim, sizler de bu minvalde yazın ki bilmediklerimiz, uygulamadıklarımız açığa çıksın, az zamanda çok iş yapabilme gücümüzü arttıralım. babası eve gelinceye kadar yaklaşık 1 saatimiz var evde bize özel. yerlerde sürünmeler, top oynamalar, saklambaç, onun aslan benim ceylan olmam vs. oyunlar kendimi daha aktif hissedebildiğim akşamlarımızı süslüyor. ama bazen bende çok yorgun oluyorum. bir formül uydurdum ama ne kadar doğru ne kadar yanlış bilmiyorum. o akşamlarda onu kucağıma alıp en sevdiği çizgi filmi koyuyorum tvye, beraber koyun koyuna izliyoruz, ben sorular soruyorum, bu kimdi bunun amacı ne, bunlar arkadaş mı, şimdi bu küstü mü falan diye. daha hareketsiz şeyler yapmaya çalışıyorum, resim çizmesi için gerekli alet edavatı hazırlayıp bana hediye yapmasını istiyorum, yanına uzanıyorum, o bir şeyler yapıyor, bende yorgun bedenimin ağrıyan başımın arasında, harikasın tatlım bu güneş mi falan diyorum. masal anlatıyorum mesela, bayılıyor kızım buna. babası gelince biraz daha rahatım, çünkü benim yavrucak acaip boğuşma meraklısı, babası biraz onun gazını alabiliyor, alt üst çık in derken keyifleri yerinde oluyor. annelerin sürekli kendini suçlar vaziyette kalmasının çocuk için iyi olmadığını düşünüyorum. eksik de kalsam, ben sana eksiğim diye bakmamaya çalışıyorum kızıma. çünkü anlıyorlar ve bunu, inanın bana, şantaj malzemesi yapıyorlar, ben elimden geleni yapıyorum, evde olan ve de harika bir anneye sahiptim, ama o bile şimdilerde "yavrum biz işten güçten senin kadar bile oyun oynayamıyorduk" diyor. önemli olan hem iletişim hem de sevginin doyasıya hissettirilmesi. sevgi hissi ise aslında ne oyuncakdan ne sürekli yanında olmaktan geçmiyor, gözlerimizden geçiyor, dokunuşlarımızdan. kendinizi suçlamayın, sevgi dolu çocuklar yetiştirmek istersek sevgi dolu çocuklar yetiştireceğiz. dirim

kızlar keşke benimde çarem olsa... haftanın beş günü birlikteyiz. ve eşimde demiyorki rahat edemeyiz diye temelli kayınvalideyle yaşayanlara Allah kolaylık versin diyorum oyüzden. birde 2 yaşına kadar bu şekilde idare etmeyi düşünürken eşim 3 yaşında kreşe veririz dedi bazen kreşi kurtuluş olarak görüyorum. ama evde bakılması kreşten kat ve kat daha iyidir yine diyerek kendimi rahatlatmaya çalışıyorum bende şöyle yapıyorum. uyurken bütün işlerimi halletmeye çalışıyorum. uyandığın dada onlar oturma odasında otururken bizde oğlumun odasına gidiyoruz. orda birlikte vakit geçirmeye çalışıyorum. birlikte emekliyoruz, evde gezdiriyorum sırf beni çok sevsin diye şımartıyorum. ama okadar yoruluyorum ki belki sabaha kadar bin defa kalkıyor uykusuzluktan yorgunluktan ölüyorum COTURNIX İnci

canım senin işin daha zormuş beraber yasadıgınız ıcın sıze ozel bı zamanının pek yok gıbı ama annenın yerı baskadır oyle düşünme cocuklar oyunlara bayılır ama anne sevgısının yerını tutamaz öp kokla onu sarıl elinden geldiğince Allah kolaylık versın S

canım ya çok duygulandım benimde kızım 1 yaşında aynı durumdayım ki ben 3:30 da evde oluyorum buna rağmen kendime hiç vakit ayıramıyorum hep bi yorgunluk uykusuzluk halindeyim vede tabi çocuğumla verimli güzel zaman geçiremiyomuşum hissi yakamı bırakmıyor. herzaman bebeğim için şükrediyorum ama bazen kızım uyurken eskiden ne kadar rahat olduğumu düşünüyorum insanın hasta olunca, canı istediğinde kafayı yastığa koyup uyuyabilmesi büyük bir lütufmuş, alışverişe gidip acele dönme telaşı olmadan gezmek vs. vs. suçluluk duyuyorum ama bunları düşünüyorum. Yalnız değilsin

aynen öyle bende aynı ikilemde kaldım oglumu kreşe vermedne once kayınvaldem ben bakarım gelır kalırım haftasonuda eve gdıerım dedı krese basladıkatn sonra oglum sık hastalanınca acaba mı dedım yanlsı mı yaptık ama yok 1 gün kalmak zorunda kaldı kayınvaldem evde tadılat vardı onda bıel acayıp stres oldum kı kayınvaldem cok ıyıdır anlayıslıdır ama esım de istemedi rahat edemeyiz diye. bencede arkadas baska alternatıfelr bulabılıyosa daha ıyı olur mecbursa bısey dıyemem tabi:26: COTURNIX İnci

özel kreşler de problem yok. devlet kreşleri 5 e kadar diye biliyorum. kreş iyi yine. yarın birgün okula başlayınca napıcaz. etüt merkezleri var. bıkacaklar artık. sıcacık ev ortamı dururken sabahtan akşama kadar dışarda nasıl olacak bilmiyorum arcak81 Serra'm

Merhaba herkese, Ben bir çalışan anneyim.. Hem de yoğun çalışan.. 1,5 yaşında minicik bir kızım var&#8230; Çalışan anne psikolojisindeyim; ona yeteri kadar zaman ayıramadığımı düşünüyorum. Aslında kendim için özel bir şey yapamaz oldum o doğduğundan beri; kuaföre gidemiyorum, kaşımı bile iki iş arası alabildiğim kadar parça parça alıyorum asla tam vakit ayırmadım şimdiye kadar. Örneğin; yemek yaparken soğanın kavrulması esnasında gibi.. Bunun dışında akşam 19:30 gibi evde oluyorum yemek vs derken zaman su gibi akıp gidiyor. Diğer çalışan anneler ne durumda merak ediyorum. Yaşadıklarımızı paylaşalım lütfen&#8230; M

malesef yanlız geçirdiğimiz vakit yok. bitek geceleri. oda yanımdaki beşikte uyuyor. hep onları görüyor. hele bugün kahvaltıda kucağımdaydı. dedesine gitmek istedi. kayınvalidem de farketti. dedesine gitmek istiyor çocuk diyor. bilse nasıl üzülüyorum. COTURNIX İnci

merhabalar benim bebeğim daha 2 aylık, 5.5 aylık olduğunda işe geri döneceğim, bebişe babane ve dedesi bizim evde bakacak, yatılı olarak kalacaklar sadece h. sonları evlerine gidecekler, bi kere bu büyük bir stres kaynağı oldu şimdiden, bazende düşününce en mantıklısının bu olduğuna emin oluyorum, en azından gözüm arkada olmayacak, evde yemek pişecek, akşam geldiğimde bide yemek pişir derdim olmayacak, temizlik için zaten şu anda bile 15 günde bir kadın geliyor, işe başladığımda haftalık almayı planlıyorum. ama asıl zoru bebeğimi evde bırakıp gitmek, sabahdan akşama kadar göremeyecek olmak, 2 saatliğine bile yanından ayrılsam, eve döndüğümde çok özlemiş oluyorum ben onu, o beni.. şu anda bile gözlerim doldu, annelik bambaşka birşeymiş gerçekten. Allah hepimizin yardımcısı olsun. dirim

ben de çok erken başladım çalışmaya. ama şimdiki aklım olsa Çalışmazdım diyorum. Bilmiyorum bırakmayı göze alırdım belli bir dönem. Giden zaman geri gelmiyor çünkü. Şimdi biraz daha büyüsün senin prenses gör bak daha kötü olacak ayrı kalmak. Allah hepimize yardım etsin. VAZGECILMEZIM DÜDÜKSÜZ

kızlar nasıl duygulandım yazdıklarınızı okuyunca bende hikayemi anlatayım.6.5 aylıkken işe başladım. şimdi 10.5 aylık oldu oğlum. birlikte geçirdiğimiz zaman okadar az ki sizde olduğu gibi. öğlenleri de gidiyorum eve kayınvalidemle dedesi bakıyor oğluma bizim evde oğlum dedesini çok seviyor haliyle. gezdiriyor oynuyor felan derken ben akşam oynamak istediğimde dedesinin kucağına atlıyor. bende çok üzülüyorum. kayınvalidemler bizde kaldığı için yemek yap, hazırla, bulaşığı yıka, çocuğun yemeğini hazırla, akşamları çay çayın yanına bişeyler koy, getir, kaldır derken azcık vakit kalıyor bize. gerçi oğlum şikayetçi değil bundan dedesi, babası, babaannesiyle oynuyor odada. ben mutfakta. çarede bulamıyorum onlara yakın bana uzak kalacak, beni sevmeyecek diye çok üzülüyorum. arcak81 Serra'm

bende çalışan anneyim. oğlum 18 aylık. işlerimi bitireyimde oğlumla kaliteli vakit geçireyim diye bakıcıdan biraz geç alıyorum oğlumu. sonra onunla kitaplara bakıyoruz. karalama yapıyoruz. kovalamaca, top falan oynuyoruz. ama yeterli olmuyor sanırım. daha konuşamıyor oğlum. dediklerimizi yapıyor ama baba demeyi bile beceremiyor. yaşıtları cümleler kuruyor. bazen diyorum okulda 40 çocuğa yeterli oluyorum uğraşıyorum kendi oğluma bişey veremiyorum... artık neredeyse bunalıma giricem. bakıcısında sakin olan çocuk bende nazlanıyor. mızımızlanıyor.. D Dinamiss

çok zor olacağının farkındayım, 40 gün lohusalık boyunca yanlız bırakmadılar ya annem ve kayınvalideler yanımdaydı ve çok çok bunaldık, ama şu an yapacak başka birşey yok gibi, bizim semtte ev baktılar bulamadılar, kendi evleri çok soğuk dolayısıyla gelip bizde bakacalar, en azından deniycez, olmadı ben işten çıkıcam bi süre, bebek kendine gelip kreşe verdiğimde gözüm arkada kalmayana kadar ben bakarım sonrasnda devam ederim iş hayatıma diye düşünüorum. arcak arkadaşım eşimde diyor rahat edemeyiz diye ama deniycez bakalım şu an başka şansımız yok. arcak81 Serra'm

Merhabalar benim de 22 aylık bir kızım var.. Kuzucuğum 7,5 aylıkken işe başladım bende.. Kesinlikle büyüdükçe daha da zorlaşıyor ayrılmak... Sabahları arkamdan ağlaması akşamları bazen küsmesi tavır yapması mahvediyor beni.. Elimden geleni yapıp o uyuyuna dek beraber olmaya çalışıyorum... Ev işlerini de yemeği de özel işlerimi de sürekli erteliyorum.. Allahtan eşim herşeye yardım ediyorda bir şekilde ev işleri yürüyor.. Ama gene de içimde sürekli bir korku var, sanki kızım benden uzaklaşıverecek gibi, sanki benden çok başkalarını sevecek gibi.. Hala emiyor benimki 1 ay sonra emmeyi bıraktıracağım.. En çok da bundan korkuyorum, hani şimdi aramızda çok özel bişi var, benden başkasıyla yapamadığı sadece benle paylaşabildiği bir duygu... Emmeyi bırakınca uzaklaşır mı diye içim içimi iyiyor... Genelde tüm işlerimi hafta içi akşamları azar azar yapmaya çalışıyorum.. Özellikle hafta sonlarını onun nazıyla oynayarak geçiriyorum.. Şimdilerde o da öğrendi anne tatil diyor cumartesileri beraber uyandığımızda :) Bende bu tatil günlerini daha da özel yapmak için ne gerekiyorsa yapıyorum.. Günün her anı birlikteyiz bir kere.. En çok kitaplarını seviyor kızım.. Sürekli okuyoruz.. Mutlaka dışarı çıkıyoruz, oyuncakçılara bayılıyor en çok oralarda vakit geçiriyoruz.. Şimdi bebek tiyatrosu diye birşey keşfettim.. Bakalım ayın 25 inde oraya gideceğiz... Yani aslında tatil zamanını özel kılacak annesi babası ile sürekli beraber olacağı şeyler yapmaya çalışıyoruz.. Ama ne yaparsam yapayım günün büyük çoğunluğunu benle geçirmemesinin yarattığı vicdan azabından tam olarak kurtulamıyorum... Alya AZRA'M ABLA

Ben de ikizlerimi bırakıyorum, malesef, hergün yeniden kahroluyorum ki, sizin kadar erken bırakmadım, Annem bakıyor, herkes neyseki annen bakıyor diyor ama ben ayrı olduktan sonra, hepsi çok zor.. hele bebekken bırakmak ne zor, Allah yardımcımız olsun.. . push ; annesininkuzusu

Canım çok zor bir karar seninki. Ben aynı şeyi kendi annem ve babamda uyguladım çok zor oluyor kendi ailen bile olsa. Nedenlerini zaman geçtikçe birlikte yaşadıkça anlayacaksın ama ben kararını etkilemek istemesem de birkaç örnek vereyim&#8230;. Bir kere çocuğuna bakıyor, ve temizliği yemek vs derken tömbet altındasın. Bunun sıkıntısını ya maddi destek verecek atacaksın üstünden ya da ilgi alaka ile. İkincisi eski kuşakla yeni kuşağın çocuk yetiştirme teknikleri farklı ama çocuk evde tüm gün onlarla olacağı için senin kurallarından çok onlarınki geçecek. Eğer %80 ortak paydanız yoksa eğitim konusunda çok zor. Mesela senin hayır dediğin şeye dedesi dayanamayacak &#8220;gel kızım, kızma benim kızıma &#8220; diyecek. Torun kanatlarının altında sonra sen çırpın dur X kurama göre çocuk büyüteceğim diye. Ev ev üstünde çok zor. Benim hala annem kalıyor bizde arcak81 Serra'm

Çalışan anne psikolojisi&#8230; hepimizde az biraz var bu duygu merak etme&#8230; Günümüzün 10 saati gidiş geliş 12 eder dışarda geçer, evde yavrularımıza vereceğimiz 2-3 saat var o da tamamen onun değil.. yemek, temizlik vs&#8230;o yüzden hep kendimizi suçluyoruz&#8230;. Ama hepimiz çocuklarımızın süper zeki olmasını arzu ediyoruz istiyoruz&#8230; Hatta forumlarda bir konu vardı görmüşsünüzdür belki &#8220;1,5 yaşında mı ne 10 kadar sayıyormuş&#8221; arkadaş normal mi diye soruyor. Şimdi normal mi sorusuna karşı negatif cevap anormal verilir ama anormal de eksi olan bir şeydir. Bu arkadaşın çocuğu 10 a kadar sayıyorsa iyi bir şey olduğu şüphesiz ama bizden duymak ister ki: arkadaş çocuğun çok zeki, süper zeki hatta, bir IQ testi falan yaptır. Yoksa anormal desek anormallik bu işin neresinde. O arkadaşı abartı bulmuyorum tam olarak ama konu başlığı farklı olabilirdi. Bunu da annelik iç güdüsüne verdim. dirim

Keşke ikiz olsalardı diyorum bende evde kardeşiyle oynadı&#8230; Evet çocuğun akşama kadar dışarda olması o elbiselerin içinde son derece kötü. Belki şöyle olabilir: evde anneanne babaanne bakar günde 1-2 saat oyun grupları için kreşe gider. Ben düşündüm öyle bir şey ama kızım 1,5 yaşında olduğundan kabul etmediler. Annanesinin gözetiminde oynasın dedim hiç kabul etmediler en az 3 yaş dediler. Bir de bizim oturduğumuz yer eşimin işinden dolayı küçük bir yer büyük kreş yok yani. dirim

aslında çalışan anne olarak bunalrın hepsini baştan göze almış oluyoruz istemesek te yani evde kreşte okulda anneannede babaannede cocuk bı yerde olacak malesef evden uzakta ınsallah bız ıyı bır anne baba oluruz da cocugumuzun karakterınde en onemlı olan degerlerı öğretebilirz. bunları basarabılırsek aılesıne ülkesine topluma faydalı bır ınsan yetıstırmıs oluruz. yoksa görüyoruz haberlerde yeni nesil cok saygısız herseyı erkenden öğreniyolar yanı öğrenmemesi gereken seylerı de daha hırcın agresıf bu kısıler ılerde sorunlu oluyor malesef hayatın her alanında bize de cok görev düşüyor kısıtlı zamanlarımızı iyi değerlendirmek adına dirim

öyle canım dediğin gibi bunu göze alarak bilerek dünyaya getiriyoruz. ama gerçekten zor. bugün öğlen eve gittim ve dönerken ağlamamak için kendimi zor tuttum. keşkeler çok şuanda... bu durumda 2. bir çocuk nasıl olurdu diye düşünüyorum gerçekten çok zor... önemli olan kişiği, karakteri. inşallah saygılı akıllı güzel evlatlar yetiştiririz. dirim