Koca bulmak ne ya? Üslubunuza dikkat edin. Sizin şu an anlayacağınız bir konu değil bu açıklama yapmayacağım iyi forumlar.

1300 nafakası var arada kıyafet alıyor fln. Baska bir oğlu da var ona ödediği 5200 nafakayi öne sürüyor sürekli, sabah mesaj atmayı düşündüm ortak ödeyelim psikologa gitsin diye ama yine bahane bulacak canım sıkılacak diye vazgeçtim

Babası daha fazla görüşmek istemiyorsa zorla kapısına mi bırakayım peki? Bunalıp çaresiz kaldığım bir anda çaresizlikten aklımdan bunu bile geçirdim dedim baska bir şey yazmamışim gibi sadece buna mi yogunlasalim. Psikolojik destek de uygun vakit olunca tabiki düşünüyorum

Hanımlar konu sahibini yanlış anlıyorsunuz Gördüğüm kadarıyla kadın kendini o kadar caresiz hissetmiş ki buraya derdini acmis Çocuk büyütürken insan ister istemez yapmam dedigi şeyleri yapabiliyor Şuan bunalmislik hissi ile ağzından bu sözcükler dökülüyor.

Çok güzel anlamışsınız beni Anneyiz ama kusursuz değiliz, kitaplardaki her şeyi harfiyen uygulayacak kadar. Saniyelik her şeyden soguyabiliyor insan, sürekli bir duygu değil zaten. Kredim var krizden etkilendik haliyle ama ilk firsatta başvuracağım, dertleşmek adına bana da iyi gelir

Anne olduğunuz zaman bu konuyu tekrar konuşalım, teşekkürler

Evet öyle de olabilir, davranışları dönemsel mi tepkisel mi bunu merak ediyorum esasen. Donemsel ise de iyi yönetmem gerekiyor bu noktada cunku karakter bu yaşlarda oluşuyor. Oglum doğduğundan beri hiçbir sendromu eş geçmedi bu arada.

Pasif agresif bir tutum. Ve garip gelebilir ama güven kırıcı. Şöyle ki siz onun için kusursuza yakınsınız. En bilensiniz en güçlü en güvenilir. En zayıf olmamalısınız. Sizi bu kadar üzebildiğini görmesi bile agresiflik yaratıyor olabilir çünkü denge şaşıyor.

Fıtratla da çok ilgisi var bence de, ben de çocukken çok inatmisim babası da inatçıdır, sırf genetik bile olabilir bu durum. . push ; T

Sizi tanımam etmem. Bakın burda çocuğu için gelişimi karakteri için tavsiye arayan çol güzel bir annesiniz. Emin olun bir yerlerde hata yapıyorsunuz. Mesela küsüyorum gidiyorum demişsiniz. 5 kere denedm olmadı diyemeyeceğiniz bir mevzu bu. Sizin kızarak küserek içeri gitmeniz mesela pekiştiriyor bu davranışlarını. Bir pedagog ile birlikte nerede hata yapıyorsanız onu değiştirin. Kesinlikle bizimle ilgili. Boşanma sonrası sandığınızdan fazla da etkilenmiş olabilir geçici de olabilir bilemeyiz. Umarım çare çözüm bulursunuz. Bu şekilde giderse ergenlikte çok başınız ağrır. Sorunun bu yaşta farkına varıp geçiştirmediğiniz için de tebrik ediyorum.

Bu sizin icin geverli bir durum kuzum konu sahibesinin durumu belli degil simdilik girlinred

Bu ne saçma bir cevap yahu. Çocuğa otorite sağlaması için "başka baba" bulmak ne kadar da mantıklı gelmiş size ANNE olunca... Eski eşimle daha sık görüştürmek isterim bile dememişsiniz başka adam düşünmüşsünüz ki ANNE olarak 5 yaşında bir erkek çocuğu için çok daha travmatik olabilecekken... Anneliğin de böyle şeyler düşürdüğünü ilk defa görüyorum... Otoriteyi anne de sağlayabilir bu arada... psikolojik destek aldırın bence de çocuğunuza...

Ben anneyim, dört yaşında bir oğlum var. Benzer şeyleri biz de yaşıyoruz ama ondan "soğumuyorum". Garip geldi bu bana. Sırf otorite olsun diye elin adamını başına baba diye getirme fikrine hiç girmiyorum bile...

Pedagog yardımı alsanız iyi olur. Sizin tutumlarınızda hata çok daha yüksek diye düşünüyorum. Çocuğunuzun derinlerde yatan bir sıkıntısı var siz de doğru davranmıyorsunuz. Konuşarak derdini anlatsın veya işte asabi davranmasın bir kere 10 kereyle olacak gibi değil. O kadar uzun süre lazım ki ilmek ilmek. Rol yapmadığınıza ona trip atmadığınıza ağlayarak birleyi elde edemeyeceğine kesinlikle emin olmalı. Emin olana kadar da tepkisi artarak devam edecektir.

Tek başıma bir yetersizlik hissine kapıldım Bir an. Gecenlerde bir arkadaşım eşi ve çocuğuyla bize geldi, gelen çocuk oyuncakları fırlatıp atıyordu gülüyordu bağırıyordu, annesi uyarıyor baba susuyor çocuk kaile almıyordu. Babasi en son normal ses tonuyla uyardı ve çocuk tmm deyip duruldu. Erkeklerden çekiniyorlar gibi çıkış yolu olarak gördüm bir an için ama sırf bu düşünceyle evlenemem zaten o ayrı, bunalım anında düşündüm öyle Purpplee Süper women Anneler

Bunu mu anladın koca konudan? İyi forumlar Purpplee Süper women Anneler

gizemliasli sırasıyla her yazdığıma beğenmedim atmışsın, çocuğun yokken empati yapmanı beklemiyordum zaten

Bunun anne olmakla alakası yok. Psikolojisi zaten iyi olmayan bir çocuğa annesinin, küsmesi, onu görmezden gelmesi doğru değil. Buna çözüm olarak koca bulmayı düşünmesi de doğru değil.

Valla evde gördükleriyle alakası yokmuş. Ben de hep öyle düşünürdüm ama küçük kızım iki yaşındaydı istediği olmayınca ayağını yere vurup avaz avaz bağırırdı. Ona bağırmadık, birbirimize de bağırmadık... meğer eşim küçükken öyleymiş, istediği olmayınca ortalığı yıkıyormuş. galiba fıtrat meselesi. Küsmüyorum, soğumuyorum ama kafam götürmüyor başıma ağrılar giriyor.

Benimkinin öyle zorbalık edecek arkadaşı yoktu ki iki yaşında. Şimdi beş oldu. Zaman zaman hala yapıyor ama zorbalık falan gördüğünden değil yani.

Hani çocuk bir konuda ağlar sızlanır, koltuğa oturup, onun ağlamasının bitmesini beklersin bu doğrudur. Ama bu onu görmezden gelip, onu görmek istemiyorum tavırların çok yanlış. Koca bulmak yerine bir pedagog desteği alsan çocuğa iyilik yapmış olursun. Anne babası ayrı, yaşıtlarından zorbalık gören ve annesinden de bu şekilde saçma davranış gören çocuğun böyle bu şekilde kendisini ifade etmesi normal. Bir pedagog desteği al.

Merhabalar,5 yaşında bir oğlum var. Disarida kendine vuran çocuklar oluyor kendini savunmuyor bile sadece ağlıyor, vuran bir çocuk değil ama evde istediği olmayınca sinir krizi geçiriyor, bana bağırıyor, emrediyor, vuruyor, kapı çarpıyor fln. Konusarak anlaşmayi öğretmek istiyorum kendisine, bunu ilke edinsin istiyorum, yetişkin olunca beni ve çevresini taklit edecek biliyorum, ona iyi örnek olmaya çalışıyorum fakat konuşmadan da anlamıyor. Oyuncaklarini saklıyorum, bir süre konuşmuyorum. Aslinda küsmek istemiyorum fakat o an gerçekten ondan soğuyorum ve konuşmak görmek istemiyorum. Bu halleri beni çok üzüyor ve düşündürüyor. Ona çok sevgi gösteriyorum, ihtiyaçlarını her anlamda karsilamaya çalışıyorum fakat aşırıya mi kaçıyorum acaba diye düşünüyorum. Babasiyla ayrıyız, sırf bir otorite olsun diye evlenmeyi bile düşünüyorum uygun biri karşıma çıktığında. O kadar çığırından çıkıyor ki bunu bile düşündüğüm oluyor o an. Dönemsel bir durum mudur bu? Öğretmenim çocuklarla işim fakat annelik ile öğretmenlik çok farklıymış Teşekkürler

Aynen öyle, teşekkürler beni anladığiniz için. Anne de olsak bunalıyoruz ama yine de ne olursa olsun çocuğumuzun yararını gözetiriz, her şeyde ilk onu düşünürüz. Ben tek olduğum icin kaygılarım var biraz, bulunduğumuz ilde akrabamız da yok. Simdi böyleyse ergenlikte ya baş edemezsem diye korkuyorum. Bosanmis bir arkadaşımın ergen oğlu onu dövüyor bıçak çekiyor. Bu gibi şeyler var bu dünyada. Allah göstermesin. Sadece kadın olunca beni saymayacak mi acaba diyorum. Kesinlikle psikolog ile ilerlemem gerekiyor, vakti geldiğinde o yola da gireceğim. Simdilik sadece birsz iç dökme amacıyla, belki yalnız olmadığımı görmek için açtım bu konuyu, yargılanmak için değil. Tecrubeleri öğrenmek istedim.

Ah anlıyorum sizi bazen insan gerçekten ne yapacağını bilemiyor, sabrı taşıyor hele de yalnız büyütüyorsunuz ama yaptığımız yanlış davranışlar sorunu daha çok büyütüp çıkmaza sürüklüyor. Benim tavsiyem öncelikle sizin öfke kontrolü ve çocukta sınırlar eğitimi almanız. Bir çok psikolog veriyor, isterseniz ben bir isim önerebilirim. Sonrada bütçeniz el verirse oyun terapisi. Dışarda yapmıyor bana yapıyor dmeişsiniz ya çünkü en güvendiği insan sizsizniz o yüzden çok normL

Maddi olarak 3-4 ay atar yani

Hepsini yaptım söyledim, sadece istediği şeyin olmasına odaklanıyor, inat ediyor. Bir kere hayır dediğim şeyi kesinlikle yapmıyorum da zaten, olmaz derken kas bile catmiyordum ama ne yaptıysam olmadı ondan bu bezginlik zaten Purpplee Süper women Anneler

İsim alabilirim, bir yerde bulunsun teşekkürler Purpplee Süper women Anneler

sebepleriniz varsa bilemem diye bu yüzden yazmıştım... Uygun vakit olunca kısmını anlayamadım ben... Purpplee Süper women Anneler

Evet aynı şekilde düşünüyorum. Acaba bir yerde yanlış mı yapıyorum diye kendimi sorguluyorum en başta. Küsen kişiye sinir olurum oğlum küsme davranışını hiç öğrenmesin bile isterdim oysaki, evet küsmek yanlış, onu da istemeden yapıyorum iki defadır, gelip özür diliyor hatasını anlıyor beni gulmezken görünce. Evet dediğiniz gibi acil olarak yapmalıyım uzmanla görüşme işini, haklısınız. EK : Bu arada ona öyle örnek olmak istiyorum derken metinde düzenleme yaparken o cümleyi duzeltmemisim, ona iyi örnek olmak istiyorum olacaktı. Yanlislik olmasin.

Yorumunuz için teşekkürler. Bu arada küsüp içeri gitmek değil aslında, olay nerede oluyorsa orada bulunuyorum. Normalde gülen, kucaklayan, öpen biriyken üzgün duruyordum susuyorum ama özür dileyip kendini opturuyor gönlümü alıyor 10 dk içinde sakinlesince Once_upon_a_time

Ben artık öyle düşünüyorum ama çekecek sabrım kalmadı. Aynalama yapıyorum, kendimle hikayeleştiriyorum: geçen resmimi yanlış boyadım boşa gitti diye ağlaya ağlaya bir hal oldu. "Bütün emeklerinin boşa gittiğini düşünüyorsun" dedim. Evet dedi salya sümük. Benim de başıma gelmişti küçükken, şöyle yapmıştım düzeltmiştim falan dedim. Sustu ve düzeltti. Duygularının anlaşıldığını, başkalarının da yaşadığı normal bir şey olduğunu bilmek istiyorlar böyle durumlarda. Ama ben de insan evladı olduğum için bazen kızıyorum, bazen görmezden geliyorum, bazen git sakinleşip gel diye kovalıyorum... insan her zaman yapılması gerekeni yapamayabiliyor. Ama evlenmenin duruma katkısı olacağını sanmıyorum, bunu unutun

Haklısınız iş geregi cocuklarla ilgilenmek ve ebeveyn olmak cok farkli. Onu daha mutlu edeyim derken siz mutsuz olursunuz sirf bu yuzden evlenmeyi düşünmeyin. Bu günler de geçecek kendinize güzel telkin verin. Her şeyi dört dörtlük yapmaya çalışmayın. Bizim de hatalarimiz oluyor Aranızda kriz anlarında bir yöntem bulmaya çalışın En olmadi bir uzmana görünün. Bunda kötü bir şey yok Zor zamanlardan geciyorsunuz

Aşırı inatçı dediğim dedik. Anne baba olarak biz de öyleyiz fakat bunu kırmak gerekiyor evet. Psikolog kesinlikle düşünüyorum çünkü kroniklesmesini istemiyorum. Disarida çok farklı, öğretmen arkadaşlarım onu ben okutacagim diyorlar sırf uyumlu göründüğü için ama gücü bana yetiyor

Aslında problem çocuğun verdiği tepkiler değil emin olun tamamen bize göre şekil alıyorlar. Şimdi senaryoda ben olsam birtanem biraz sessiz olur musun içinden ağlamak geliyorsa ağlayabilirsin ama rahatsız oluyorum sen çok bağırınca derim. Ne yaparsa yapsın ananeyi tekrar asla aramam. Asla ama asla kızmam oflayıp puflamam küsmem çünkü bu çocuğun eline ipinizi verir. Siz annesiniz o çocuk. Seni çok seviyorum ama şuan olmuyorsa olmuyordur. Ağlasan da kendini yerlere atsan da durum bu. Sana inat yapmıyorum senle güç savaşında değilim seni seviyorum ama durum bu mesajı. Böyle alışmış bir çocuk için belki tepkilerini normale döndürmek 50 den fazla, dozu artan tekrar denemeye gidebilir çünkü yaş büyüdükçe zorlaşıyor.

Baba nasıl biri? Oturup düzgünce konuşabilecek biri mi? Babayla birlikte yol alsanız bu konuda.. Sadece sizde olmamalı sorumluluk o da ilgilenmeli baba eksikliği öfke yaratıyor..

Olabilir de olmayabilir de. Eşimin amcası İstanbul'dan bize misafir gelene kadar ben de hep kendimi suçluyordum. Nerede yanlış yaptım diye sebep arıyordum. Ne zaman ki adam "aynı senin küçüklüğün, aynı hareketler" dedi, ben ahaa işte bu dedim

Beni üzdüğünü anlaması için biraz mesafeli davranıyorum ama tabi hiç yapmamak en iyisi. Evet yardımı kesinlikle düşünüyorum, çocuğuma yapacağım en iyi yatırım bu olacaktır. Kristialia Her dileyen alır, arayan bulur, kapı çalana

Destek ihtiyaci olan cocuga bi psikolog yerine koca aramak.. hmm. Ok.

Otoritenin babayla alakası yokki. Babasız büyüyen birsürü çocuk var. Ayrısınız diyr fazla taviz vermiş olabilirsin, başka birsürü sebebi olabilir. Yazdıklarınız bunu anlamak için çok az. Ben dönemsel olduğunu düşünüyorum. Fazla üstüne düşmeyin. Baktınız gerçekten devam ediyor psikolojik destek alabilirsiniz.

Boşverin o babayı siz bir şekilde pedogoga gidin. Çocuğunuzun davranışlarına göre çözümler sunabilir size. Bu arada çocukta bir sorun da olmayabilir çünkü 4- 5 yaşların da kendi içinde sendromu var. Kendinin bir birey olduğunun farkına varıyor, özgürleşmek istiyor. Hala dürtüsel davrandığı içinde inatlaşma had safhada oluyor.

Evet kesinlikle insanız ve her şeyi kitaplardan okuduğumuz gibi uygulamak çok zor, teorik ile pratik çok farklı oluyor. Aman zaten evlensem bu oğlanla beni iki günde kapıya koyarlar, öyle depresyon anında gözüm korktuğu için bunu düşündüm, beni dinlemeyecek kontrolden çıkacak diye korkumdan bir destek mi lazjm acaba dedim kendi kendime ama bizi kabul etmezler zaten

Okula başlayınca sakinlesecegini düşünüyorum, sanırım iki aydır sadece ikimiz çok yüz göz olduk. Herhangi bir tepki vermeden insan kanser olur, aşırı sabır gerek. Gecen gece 3 e kadar oturdum ne yapmalıyım diye, bir davranış tablosu yaptım. Maddelere annemi uzmedim de ekledim, birazcık seyreldi ama bitmedi.

Teşekkürler. Evet elbetteki böyle bir anda büyük kararlar zaten verilmez de o kadar ki bunaliyorum anlamında söyledim, yoksa konu evlilik olacak olsa zaten ağzım yanmış çok iyi düşünürüm.

Saniyelik bir his ve saniyelik bir düşünceler, oturup ağladım ve bunu düşündüm saniyelik, hemen teklifleri değerlendirmeye çıkmadım yani. Benzer şeyleri yaşıyor olmanız kısmını alıyorum sadece

Sizi örnek alıp pasif agresif bir tavırla küsüp durmayı mi öğrenecek? Belli ki bir yerde yanlış yapıyorsunuz. Çocuk da tepkisini böyle gösteriyor. Kim bilir iç dünyasında neler yaşıyor. Belki de babası bırakıp gittiği için sizin de terkedeceginizi düşünüyordur, sınırlarınızı bu yüzden bu kadar zorluyordur, siz de gidecek misiniz yoksa onu sevmeye devam mı edeceksiniz diye. Bunu biz nasıl bilebiliriz ki? Öğretmensiniz, güzel bir maasiniz ve bir tanecik çocuğunuz var. Bence acilinden işinin ehli bir psikolog bulun, oyun terapisi ile öfkesinin sebebini bulsun

Küsme davranışınız çocuğun boşanma sonrası terkedilme tramvayın tetikleyebilir. Bence psikolojik yardım almalısınız. Çözülemeyecek bir şey olduğunu sanmıyorum.

Evet biz de mesela evde ikimiziz, şiddet içerikli hiçbir durum yok evde ama arkadaş arasında hep zorbalık görüyor eziliyor. Sadece evde olmuyor ki öğrenme olayı girlinred

Benim yakinimdan birinin cocugu boyleydi evde ne gorduyse anne baba arasindaki seylerde ne olduysa artik aglar susmazdi ama annesi sakince ikna edince susardi sizdeki fark susmuyor ikna edemiyorsunuz Kuzum destek alin, cocuk bu sekilde alismasin, bu sekilde devam edip buyuyunce ebeveynine eziyet edeni de biliyorum mutlaka destek alin, bilsin kime nasil davranilir.

Dürtüsel olabilir. Zor bir şey bununla baş etmeye çalışmak. Ve evet insan çocuğundan soğumuş bile hissedebilir kriz anlarında, çünkü orda çocuk değil nefes almak bile zor geliyor. Sürekli farklı sebeple aynı krizle boğuşmak insanı her şeyden soğutur. Maddi durum demişsiniz ama ne kadar erken psikolog desteği o kadar iyi.

Derdi o kadar çözümsüz oluyor ki, örneğin sabahki krizin nedeni anneannesini görüntülü aradı, anneannesi musait değilim seni ararım sonra dedi kapattı diye onu tekrar arayacakmis, ben de o ara kardeşimle konuşuyorum müsait olunca arayacak dedim ikna olmadı bu yani Purpplee Süper women Anneler