İlk oğluma hamileydim ben. Hamileyken bile sevemedim:) yani insanlar karnını okşar falan ya ben çok şaşırırdim. Çok geceler düşündüm, agladim sevmeyecek miyim diye:) doğdu ve cok sevdim. İkinci çocuğumu yaptığıma pisman oldum ama cok seviyorum seviliyor. Mesela ilk bir iki ayda sevgiden ziyade hep kaygi duydum. Doydu mu hasta mi nesi var diye ama yavas yavaş büyüdükçe kaygilar da yerini sevgiye bırakıyor. Cok seviliyor merak etmeyin

Ben yeni anne oldum çocuklara pek düşkünlüğüm yoktur öyle mıncık mıncık sevmem hiç bir çocuğu ama kendi doğurduğun çocuk farklı oluyormuş içinde ilk hissettiğin an, ilk kalp atımını duymak ilk defa kucağına alıp koklayıp öpmek gerçekten çok çok güzel bir duygu. He toz pembe bir tablo belirmesin hemen uykusuz geceler yorgunluktan bitmiş günler vs de var ama diyorum ya o bağ o aidiyet hepsine katlanmayı kolaylaştırıyor. Yani korkmayın. Kendi çocuğunuz olduğunda ailenizin sizi nasıl sevmesini istediyseniz fazlasıyla sevin çocuğunuzu... N

Hayırlı olsun Allah bahtını güzel yazsın. Evet sevgimi vericem tabi ki araştırıyorum çocuk büyütmek çok önemli bişey bilinçli olmak gerekiyor neye nasıl davranılır psikolojik kişisel gelişimi için neler yapılır nelere dikkat edilir ama bazen duygusal olarak eksik oldugumu hissediyorum ya o zamanda ya annelik duygum oluşmazsa diye düşünüyorum umarım öyle olmaz

Annelik çok başka bişey ama ben çocukken sevgi görmedim sarılma öpülme sevilme vs öyle ortada büyümüşüm. Köy hayatı tarla ev işi vs ilgilenilmedi hiç. O yüzden şimdi kimseye duygusal olarak bağ kuramıyorum böyle kalpten derin sevgi hissedemiyorum duygusuzum biraz. İnsanlara çok temasta bulunmam mesafeliyimdir. Bunların küçükken sevilmemekten oldugunu düşünüyorum. Çocuğum olursa annelik duygum oluşmazsa diye korkuyorum herkeste oluşur annelik duyguları değil mi kötü bir anne olmak istemiyorum. Herşeyi araştırıyorum ne nasıl yapılır nasıl yapılmamaşı kişisel gelişimi için vs. Sunshine1969