Biricik kızım 21 aylık... Halen yapışık ikiz gibiyiz... Çalışıyorum sanırım bunun da etkisi var bu durumda.. Beni çok özlüyor bu nedenle de akşamları ve hafta sonları uyumak bile istemiyor.. Bugüne dek sadece bir kez eşime bırakıp saçımı boyatmaya gitmek istedim, yarım saat geçmeden bi baktım eşimle kızım kuaförün kapısının önündeler... Saçıma boya sürülmüştü mecburen bekledik, saçımı bile kızım kucağımda iken yıkadılar :)) Ama şikayetçi değilim çünkü ilk işe başladığımda minik kuzum bana kızıp tavır yapmıştı, kucağıma gelmemişti ne üzülmüştüm.. Öyle tavır yapacağına yapışık yaşamaya da, gündüz görmediği zamanın acısını gece çıkarmasına da razıyım ben... Sanırım çocuklarımız 3-4 yaşına gelip de, yaşıtlarından, daha değişik gezmelerden zevk almaya başlayana dek onlarsız hiçbişe yapamayacağız... Bu arada benim bi yakınım var kızı onu görmese de umursamıyor, annesini aramıyor bence esas problem o, çocuk resmen anneye bağlanmamış, umursamıyor... Onlar da bana çok anneci bu diyorlar ama Sabiha Paktuna Keskin in bi sözü var "anneye bağımlı değil anneye bağlı" benim kızım diyorum yaş itibariyle de böyle olması normal :)

Ben de katiliyorum söylediginize, annelik fedakarlik ister, emek ister, sevgi, ilgi ister. Herkes anne olamaz, herkes hayirli evlat yetistiremez. Biraz sabir, biraz özveri her seyin basi olur:)). Tabi bu özveriler hep anneden geldiginde biraz fazla yorucu oluyor ama ne yapalim cennet bu yuzden bizim ayaklarimzi altinda, biz fedakarlik yapabilen oldugumuz icin:))

oğlum 4 yaşında hala bu söyledikleriniz geçerli benim_olan Canım

bu konu tam benlik olmuş. benim kızım da 7 aylık. emekliyor. çok mız mız doğru düzgün uyku uyumuyor uyutmuyor. zaten çok zor uykuya geçer. eskiden sallanarak uyurdu beşiğinde. şimdi onu da reddediyor. beşiğine koyduğum anda ters dönüyor durmuyor. şimdilik uykusu gelince ağlıyor da ağlıyor. en sonunda pes ediyor. emerken uyuyor. çok da mız mız bir çocuk. huyu değişir diyorlar hep etraftan. değişiyor ama hep daha kötü oluyor. çok huzursuz bir bebek benimki. diyorum ki. biz nerde hata yapıyoruz eksik olan ne. her türlü ihtiyacını anında gideriyoruz. kendimi suçlamaya başladım artık. ama sanırım suç bizde değil. bütün bebeler aynı. bebegimin huyu çok güzel diyene rastlamadım. bebekle hayat gerçekten çok zor. çoğu zaman eski hayatımı çok özlüyorum. ve çok zolanıyorum. allah tüm annelerin yardımcısı olsun. sodi-certila evli-mutlu-çoçuklu

oğlum 17 aylık oldu. anneler hiçbir zaman rahatlayamıyor, anladığım kadarıyla.

bu tempoya devam... 3 yaşına kadar bebek, anneye bağlılık dönemini yaşıyor... senin onunla kurduğun iletişimin sonucunda da ya huzurlu günü bitiriyorsun yada inatlaşarak-hırçınca o mutsuz sen mutsuz günü noktalıyorsun... çocuk büyütmek düz bir çizgi değil... virajları dönemeçleri var... önemli olan gelişim süreçlerini iyi takip edip onun beklentilerini sorunsuz çözebilmen... zor... hemde çok zor... ama hedefimiz; ayakları yere basan sağlıklı bireyler yetiştirebilmek değil mi? bu yüzden doğru yoldasın annesi... sen en güzelini yapıyorsun yani... 0-3 yaş bebeği ağlatılmamalı zaten... bu konudaki makaleleri kopyalayım sana... bol şans...

benim kızım da 18inde 9 aylık olacak ben de istanbulda yapayalnızım, kızımı 2dk teslim edebileceğim tek bir komşum bile yok gündüz uykumuz yok denecek kadar az düz duvara tırmanmaya çaliştigindan kafasını yüzünü oraya buraya carpıyor, 2 dk yalnız bıraksam dünyayı yıkıyor sesi cadalozun fakat bu benim sacimi başimi taramama, makyaj yapmama, evi barkı derleyip toparlamama, yemek yapmama engel değil makyaj mı yapacağım; aliyorum karşıma;bayiliyor beni izlemeye bak bu fondoten, bu allık bu rimel vs. böyle sürülür üstümü mü giyeceğim; gidiyoruz beraber yatakodasına yine konuşarak dans ederek kısacası bi şekilde dikkatini çekerek bunu mu giysem onu mu oyunu oynuyoruz hoşuna idiyor yemek yaparken koyuyorum arabasına yanımda beni izliyo. tek tek sebzeleri tanitiyorum, tadına baktiriyorum minik minik bunu oyun zannediyor camasir asarken, katlarken, evi silip süpürürken de böyleyiz bir de kimileri kızıyor ama tınnn; benim kızım tv izliyor baby tvnin yanısıra reklamlara bayiliyor hal böyle olunca o tv izlerken kavgasız dövüşsüz yemeğimizi yiyoruz beraberce canı birşey yemek istemediğinde ısrar etmemem gerektiğini öğrendim bırakıyorum 3saat 4 saat aç kalsın en sonunda pes eden o oluyor, "anne meme- mama" diye zirliyo sabah kahvaltıda başlar üstünü kirletmeye hemen değiştirmiyorum, yoksa başa çıkmam olanaksız öğle akşam bütün öğünler özgür benim kızım, dilediğince kirlenebilir yemeğini eliyle de yiyebilir ayağiyla da sorun yok... yemek sonrası el yüz silinir üst baş kirli kalir akşam yatarken değiştirilir böylece ne benim sinirlerim yıpranıyor ne de şımarık bir cocuk olma yolunda ilerliyor... haa hiç mi ağlamaz, hiç mi huysuzluk yapmaz elbette yapiyor bebek neticede... fakat çok şükür ki öyle tuvalete bile gidememe durumum olmadı hiç bazen izin veriyorum, bırakıyorum ağlıyor 3-5 dakika öyle her ağladığında pışpışlayacak bir anne değilim; pimpiriklenmediğim için rahatız çok şükür annelik elbette büyük fedakarlık istiyor... fakat abartip da kendinizi asla 2. plana atmayın sizin stresiniz, üzüntünüz, ağrınız sancınız mutlak yansır bebeğinize unutmayın ki siz mutluysanız bebeğiniz de mutlu olur benim_olan Canım

oğlum kreşe gidince biraz rahatladım. 30 aylıkken kreşe gitti mecburen...

annelik bu olsa gerek... tamamen fedakarlık.. E

Benim de etrafimda akrabam yoktu esimle idare ediyorduk. Allah tan oglum yavas bir bebekti ama biraz da sabirli olmak gerekiyor:)

yazdiklarini birebir bende yasiyorum. ve kizim 1 yasinda hala kendime vakit ayiramiyorum bende sabah yataktan beraber kalkiyoruz ögle uykusunda anca ev isi yemek isini hallediyorum gece oluncada beraber uyuyoruz. yalniz büyütüyorum bende birakabilecegim hiiic kimsede yok babasina 1 defa biraktim cok iyi bakmis ama yemek yediremiyor oda ac ac yavrumu uyutmustu. simdi yedirip icirip babasina veriyorum disari cikartip gezdiriyor o zaman bi ohhhh diyorum. annelik bu iste fedakarlik gerektiriyor. 3 yasini bekliyorum artik bende

bebeğim 16 aylık. bu sabah 8 de uyandık, eşimi işe yolcu ettik, beraber kahvaltı ettik, bulaşık makinesini boşalttık beraber öğlen 1 gibi sütünü içip uyudu, ben de geceden beri ilk defa tuvalete girdim büyüdükçe zorlaşıyo bazı şeyler ama bazı şeyler de kolaylaşıyo kızlar. benim bebeğim sorunsuz, sakin ve ağır bir bebek değil asla olmadı. ama hyuna gitmeyi öğrendim. yapmak istediği şeyleri kendine zarar vermediği sürece ve başında beklemek suretiyle serbest bırakıyorum. tek başına anneyle büyüyen bebekler yalnızlığa tahammülsüz ve anneye bağımlı yetişiyolar malesef yapacak birşey yok. . push ; sodi-certila evli-mutlu-çoçuklu

benim oğlum bebeklikten beri çok huysuz bi bebekti... istisnasız her ay hastalanırdı.. yemek yemez, uyumaz vs.. 10 aylık olduğunda biraz rahatladım.. en azından uykusu düzene girdi, iştahı açıldı vs... ama kısmet işte, oğlum 10 aylıkken kızıma hamile kaldım :) hamile olduğumu öğrendiğim an düşündüğüm ilk şey, Allahım nolur o da abisi gibi zor bi bebek olmasın diye dua etmekdi.. oğlum 1,5 yaşındayken, kızım doğdu.. ama gelin görün ki kızım abisini aratacak kadar zor bi bebek.. bende dört gözle bebeklerinin büyümesini bekleyen bir anneyim..

Anne baba olmak gönüllü köleliktir demişti bir arkadaşım ve ben şimdi onun çoook haklı olduğunu anlıyorum. Bebeğim 9 aylık ve çoook hareketli. Eline birşey veririm oynasın diye 2 dakika oturur onunla oynar sonra hemen emekleyerek başka bir yere gider, oynayacak başka birşey arar =( Hep emeklerse biraz rahat ederim diyordum ama nerdeeee, şuan daha kötü bence çünkü evdeki herşey onun için tehlikeli. Geçenlerde konsolun önünde durmuş ayağa kalkmaya çalışıyordu tam kalktım tutacağım düşmesin diye ama düştü ve kafasını konsolun kenarına çarptı = Böylelikle biz de en azından soluklanacak bir zaman bulabileceğiz... hadibakem oğlum bırakma

Sabiha Paktuna Keskin

sağolun hanımlar beni rahatlattınız. gelişimde bireysel farklılıkların oldugunu bilsemde anne olunca mantıgını bbazen kaybediyor.

Kızım 36 günlük günlük bu soruyu bende merak ediyorum B

oğlum yankı 24 ekimde 8 ayını bitirecek ama hala emeklemiyor ben doğdugundan beri saç taramayı unuttum 12 kiloda fazlam var depresyondayım sodi-certila evli-mutlu-çoçuklu

her bebek farklı oluyor. dişleri geç çıkarması daha iyiymiş. üzülme, emeklemeden yürüyüverir. dirim

benim yeğenimde hiç emeklemeden yürüdü. dişte normal geç çıkartacak bişey olmaz canım kızlar yazdıklarınızı nasıl okudum, sanki benim içimden geçenleri okumuşsunuz:))) bizimde ilk aylarımız çok zor olmuştu, sürekli memede, eşimde durmuyor, hep Allahım bu bebek 6 aylık olacak mı? ne zaman ek gıdaya geçicez, kendi kendine duracakmı?der dururdum. bebekten bebeğe fark var tabi kimi bebekte yatırdığın yerde duruyor. bizimki beş dakika durmazdı. gerçekten tuvalete gidemediğim zamanlar olurdu sık sık nereye kadar. bide sütüm olsun diye bol bol su içerdim. hatırladıkça bi hoş oluyorum yardım edende yoktu şansıma iki tutan olsa bi nefes alsam. bebek memede kucağımda çok yemek yaptım o şekilde. gündüz hiç uyumazdı zaten. yatırırdım beş dakika sonra viyaklardı. o beş dakikayı çok iyi kullanmaya çalışırdım tuvalete git, yemeğini ye, yemek yapmaya çalış vs. vs. gerçi genelde sürekli memede olduğu için, emzirirken yemek yerdim hep. e yemek yemessen sütünde olmuyor, mecbur yemek yapıp yemem de lazım. ne sıkıntılı günlerdi... ne zaman sünnet ettirdik ozaman iki durdu. doktorlar demiş bu çocuk şimdiye kadar nasıl durdu diye:))) şimdide çok ilgi istiyor. ama ilk 6 ay neler çektim bir ben bir Allah biliyor. kabus günlerim. şimdi 9 aylık olduk yinede şöyle ağız tadıyla bir yemek bile yedirmiyor, eskiye nazaran fena değil ama en azından başkalarının yanında duruyor. bana bağımlı değil sanırım 3 ay 3 ay attıkça daha rahatlıyoruz.1 yaşı bekliyorum

Bugün eşim erken geldi. Ben de 1-2 saat uyuyum, dedim. "Bebek acıkınca, masanın üzerinde sebzeli kavanoz maması var, onu yedir", dedim. Uyanınca da duşa girdim. Çıkınca "yedirdin mi", dedim eşime. "Sebze yemez diye, meyvelisini yedirdim", dedi. Hem de 2 kavanoz!!![/B Bebek enerji ve gaz patlaması yaşadı akşam akşam, bir türlü uyumadı. Şimdi de ikide bir ağlayarak uyanıyor. Madde madde liste yazıp, öyle teslim etmek lazım bebeği. Esra

8 ayını bitirecek 9 aylık olucak oğlum ne emekliyor ne diş çıkardı... çok üzülüyorum. aynı durumda olan varmı S

ayy canım, Allah bağışlasın ve çook yardım etsin. benim de bir kızım var ve çook zor bir bebek. çok şükür sağlıklı, onun için şükrediyorum, yaramazlıklarına ve ağlamalarına da katlanmaya çalışıyorum. G

"yapmak istediği şeyleri kendine zarar vermediği sürece ve başında beklemek suretiyle serbest bırakıyorum." çok doğru bir yaklaşım. Prof. Dr. Sabiha Paktuna Keskin de bunu tavsiye ediyor. ölümcül olmayan her şeyde serbest bırakın, bacağını kırması bile ölümcül bir şey değil. sürekli uyarıda bulunup anne-çocuk ilişkisini zedelemekten daha iyi diyor. Y

Bir konuyu hortlatayım Merak ettiğim bir soruyu bu forumda buldum, şu an14 aylığız acaba anneler çocuk kaç yaşına gelince biraz kendine zaman ayırabilir Hiç bir zaman kendine vakit ayıramaz deyip ikinci çocuğu yapanlar hiç inandırıcı değilsiniz

Bundan sonra bize rahat yok hanımlar :)

belli bir süresi yok aslında istediğiniz gibi rahatlığa kavuşmanın. bebeklerin halleri inişli çıkışlı. benim oğlum salı günü kısmetse yaşına girecek ama günü gününü tutmaz. bir bakarsınız oynar gülücükerl saçar güzel güzel uyur ama bir bakarsın bazen de gece 3 hala sallıyor olurum. bana da 40 ı geçsin bak daha iyi olacak sonra 6 aylık bir olsun sonra da bak yürüsün falan derken anladımki her dönemin zorluğu ayrı. yürüyünce rahatlarım diyordum. bizimki bir de 9,5 aylıktı yürümeye başladığında şimdi eski günleri arar oldum. yürüyünce daha zor. her yere koşturuyor sürekli peşinden koşturman gerekiyor. paçana yapışıyor iş yaptırmıyor. yani büyüdükçe de sorunlar şekil değiştiriyor. bizimki felaket derecede yaramaz bir bebek. bebekken ilk dört ay kabus gibiydi resmen. ben kolay sahip olmadım oğluşuma ama 2,5 aylıktı artık 4 gün hiç uyumadan geçen 5. günde annemi arayıp çabuk buraya gel yoksa camdan aşağı atıcam bunu diyebilecek kadar kriz geçirmiştim. ama şimdi gülüyorum o hallerime. inanmazsınız unuttum bile sanki.. ben ek gıdalar zamanı bir de çok stres yaşamıştım yemiyor diye. sonra oluruna bıraktım yemeye başladı. aslında biz bir konuda stres yaptıkça aynı stres onlara da geçiyor ve işler daha da zorlaşıyor. anne ne kadar huzurluysa bebekte o kadar huzurludur bence. kadın olmak zor iş. anne olmak çok daha zor.. fedakarlık demek anne olmak. sabır demek. kendinden bebeğin için ödün vermek demek. zaman geçtikçe bunları anlıyor insan.. şimdi yemek yedirirken yada oynarken mahvediyor ortalığı. önce kızıyorum sonra bana bakıp bir gülümsemesi dünyalara değer oluyor ve ben şükrediyorum Allah ın bana verdiği bu güzel emanete.. yani diyeceğim kendine stres yapıp boşuna üzme, tadını çıkar anneliğinin.. sarıl bebişine kokla öp, kıymetini unutma beraber geçen zamanınızın.. büyüdüklerinde anne öpme beni yeter diyecekler.. sevgiler..

1 seneden önce biraz zor...

yürüyünce işler değişiyor tabi. yürümeden önce oturduğu yerden gözüne kestirdiği herşeye yürümeye başlayınca saldırıyor. bak yürüsün paçana da yapışır, çekiştirip beni al der gibi kollarını da uzatır, çekmece ve dolapları yazmama gerek bile yok heralde. bizimkinin en iyi kankisi mutfaktaki damacana mesela. sürekli sarılıp oynuyor. bugün akşam kaşla göz arasında ucundaki borusunu çıkarıp yere devirdi ve olan suyu mutfağa boşalttı.. hazırlıklı ol bunlara:))) G

yürümeye baslayınca rahatlarsın arkadasım. sımdı sen en zor donemdesın. daha kendını oyalayamaz, ne zamankı cevresını bıraz kesfedecek oyuncaklarıyla kıtaplarıyla vakıt gecırcek o zaman bıraz rahatlarsın. benım oglumö su an 19 aylık bende oglum 7-8 aylıkken cok bunalırdım sımdı can yoldasım cok zevklı vakıt gecırıyoruz oyun oynuyoruz. sabret arkadasım bu gunlerde gececek :)

hiç merak etme. doruk 9,5 aylık olana kadar hiç emeklemedi. emeklesin diye yüzüstü yatırırdım karnının üstüne yatar bakardı. ama 9,5 aylık olunca birden koltuğa tutundu ve ayağa kalktı bir iki adım sıraladı. öyle öyle derken 1 ayı bulmadan desteksiz yürümeye başladı. şimdi tam 12 aylık ve koşturuyor. hiç meraklanma yani. bende tedirgin olmuştum ama boşaymış. dişleri de 11 aylıktı ilk çıkmaya başladığında. şimdi sadece 4 tane dişi var ve 4 tane de kabarmış, hepsi birden çıkıcak sanırım. yaşına kadar dişinin çıkmaması normal. meraklanma

oğlum 11 aydan gün alıyor ilk 4 ay benim içinde zordu gaz sancısı çektik tam 3 ay gündüz uyku yok gece yok çok yıprandım akşama yemek yetiştir gelen giden evi derle topla yalnız olmak çok zordu. o günlerde cennetlik annemin kıymetini daha iyi anladım. benim oğlumda hep kucak istiyordu ben emeklemeye başlayınca biraz rahatladım evde gezinmeye başladı. ben evi süpürürken makinayla ugraşıyor. çekmeceleri karıştırıyor. uykusunu almadığı zaman çok huysuz oluyor hep beni kucagı istiyor ama uyusun kendine geliyor. inş. zamanla daha da iyi olacak. D Dinamiss

Merhaba anneler, oğlum yakında 7 aylık olacak. Tüm yükü benim üzerimde başından beri. Eşim arada bir uyutmak dışında bir şey yapmıyor. Yakınında bir akrabam da yok yardımcı olan. Artık sıkıldım her şeyi kendim düşünmekten. -vitaminlerini içir. -sebze yedirmeye çalış, ama yemesin. ek besinleri reddetsin, ağzını kilitleyip açmasın, eliyle kaşığa vurup her yere döküp saçsın. -tırnağını kesmeye çalış. tırnaklarıyla yüzünü deşiyor bizimki, kaşıntılı kabarcıkları oluyor. -yüzünü yaralamasın diye eldiven-çorap vs. giydir. çıkarmasın diye başında bekle. kremleri sürmeye çalış. -altını değiştir, kirlenenleri, lekelenenleri yıka. -banyo yaptır. -gece-gündüz emzir, doyur, uyut. -bazen tuvalete bile gidemiyorum. duş alamıyorum. Her şeyi kendim yapmaktan yoruldum. Kendime hiç vakit ayıramıyorum. Biraz uyursa kadınlar kulübüne girip dertleşecek insan arıyorum. Günlerce dışarı çıkmıyorum. Saçımı bile taramıyorum. Doğru düzgün yemek yiyemiyorum. Ne zaman rahatlayacağım? Bebeği babasına devredip özgürce gezebileceğim?

ay çok güldüm, paçana yapışıyor, bırakmıyor ha! bizimki yürüyünce ne yapacağız bakalım

tam da beni anlatan bi konu olmuştamamen katılıyorum 6 ayı geçtik hala kendime vakit ayıramıyorum... beslenmeyi reddediyor burnunu temizletmiyor mızmız mı mızmız, gece 3 e kadar uyumuooo, ooooooooff offff( E erobet

bebegim 16 aylik ve kizimi hala kisa sureler haric babasina emanet edip rahat rahat disari cikamiyorum.2-3 ay evvel bir nikaha gitmem gerekti ve kizimi babasina birkatim, eve geldigimde kizimin saclari islak ve onunde de pervane shok oldum, ben tam ama bu cocuk terli neden pervanenin onune oturttun ki demeye kalmadan esim merak etme ter degil o ben saclarini isladim sicaktan bunaldi yavru demez mi. Ben defalarca cocuk cereyanda kalmasin diye uyardigim halde iste baba bunu anlayamayabiliyor. Kuzumun da bir hosuna gitmis vermis yuzunu ruzgara uslu uslu oturuyor :) yav guler misin aglar misin. Bir tek anneme gonul arahtligi ile birakip isimi halledebiliyorum, onun disinda durmak dinlenmek yok bir sure daha.

çok çok güzel paylaşmışsın cnm yaa tebrik ederim... inş oğlunla hep güzel günlerin olur inş...