İller arası sanırım bazı uygulama farklılıkları oluyormuş, o yönde dönüşler aldım. ben kendi yaşadığımı anlatabilirim. Evlat edinmeye başvurmadan önce de, sonrasında da dönem dönem kurumu arayıp, gönüllü olarak yapabileceğim birşey var mı diye sordum. her seferinde şuan ihtiyaç yok dendi. Okuduğum yazılar arasında gönüllü annelik diye bi, r kavram buldum ve bu kez radaığımda durumumu anlatarak gönüllü anne olmak istediğimiz sööyledim. yaz başıydı... gelin görüşelim dendi, ertesi sabah kuruma gittim. ev ve kurum arası oldukça uzak, yaklaşık 2 saat sürüyor, 4 vasıta değiştiriyorum giderken. bu yüzden bir heves olup olmadığını sorguladılar. hangi konda yardımcı olabileceğimi sordular, ne gerekiyorsa dedim. ders çalıştırmak, kitap okumak, oyun oynatmak, gerekirse banyo/beslenme/aalt değiştirme veya birebir ilgilenme. yaş veya kız/erkek oluşu farketmez, işe yaramak istiyorum sadece dedim. hazırlamam gereken evrak listaesini alıp çıktım. yarım günde halledilebilecek evraklar, resim, ikametgah, adli sicil, sağlık raporu, nüffus kaydı vs gibi evraklar. evrakları hazırlayınca randevu alıp gittim. uzman odaya girerken, arkasından minik bir kafa çıkıp saklandı :) Oğlumla o gün tanıştık, 9 yaşında. yaklaşık 15-20 dk vakit geçirdim. ikimiz de heycanlı ve çekingendik. zamanla iikimiz de çok yol kat ettik :) ilk dönemde her hafta aynı gün ve aynı saate kuruma gittim. haftada yarım gün . kurum içinde vakit geçirdik bu süreçte. oyun oynadık, kitap okuduk, sohbet ettik, resim yaptık. ben giderken yanımda çocuk dergisi götürüyordum, içinden çıkan bulmacalar vs de keyifli oluyordu... mesela sünnet olurken vs yanına gittim, eğlencesine davet edildim. Normalde yaklaık 6-8 ay sonra aşamalı olarak dışarı çıkarma hakkınız doğmaya başlıyor. devamlılığınıza inamaları ve çocukla ilişkinize bağlı sanırım. bir de bebek olmamasının etkisi olabilir. burada 3 yaş altının yanlarına bile sokulmuyor ziyaretçiler. önce birkaaç aat, sonra artarak süreyi uzatabileceğimiz, sonrasında gerekli ev ziyareti ve incelemeler ardından evde misafir etme hakkımızın doğacağı söylendi. bu süreçte benim oğlum yuvadan, sevgi evlerinden birine nakledildi. sevgi evine geçince görme hakkım haftada birden ayda bire çekildi. evin adresi verilmiyor ve dışarda bir yerde çocuğu teslim alıp/veriyorsunuz. Bu arada ev ziyaretimiz de oldu, sevgi evine geçince uzmanımız değişti, baştan görüşmeler yaptım. 2 gün önce ilk kez eve geldi oğlum :) akşama kadar beraberdik ama akşam olunca, henüz onayımı çıkmadığı için geri götürmek zorunda kaldık. şuan valilik onayını bekliyoruz, o da çıkınca dönem dönem evde yatılı da kalabilecek. sevgi evindeki bir çocuk için, tüm prosedürler tamamladıktan ve gerekli süreler geçtikten sonra: ayda 1 tam gün dışarda görüşme, haftada 1 kere telefonla konuşma ve yılda 70 gün evinizde misafir etme hakkınız oluyor. en azından İzmir'deki uygulama bu yönde :) Eğer fırsatınız vrsa, devamlı gidebilirim diyorsanız emin olun manevi olarak tatmin olmak dışında hayata bakışınız bbile değişiyor. hem oradaki çocuklar açısından çok çok faydalı bir iş yapmuş oluyorsunuz hem de kişisel olarak hayatta büyük bir yol alıyorsunuz :)

Evlat edinme forumu içinde de benze yazıları paylatım, umarım bu yazım oraya taşınmaz, çünkü istediğim daha çok anneye, daha çok kadına seslenebilmek... Ben evladına evlat edinme süreci ile kavuşmayı bekleyen bir anne adayıyım. o çok ayrı bbir konu... Ama benim 9 yaşında bir oğlum var... Gönüllü annesiyim onun, sadece belli günlerde, kurum tarafından belirlenmiş zamanlarda vakit geçirme hakkım var. Hem gönüllü annesi olduğum oğlum, hem de kurumdaki çocuklarla ilgili az-çok izlenimim var, sizinle paylaşmak istedim. İstedim çünkü, onların en çok ilgiye ve sevgiye ihtiyacı var... parasal olarak verdiklerinizden çok, birebir ilgi kadar hiçbirşey tatmin etmiyor onları... diğer yandan kılık-kıyafet-mama-oyuncak-belki aburcubur-belki ayakkabı evet onlara da ihtiyaçları var... ama birincil ihtiyaçları sevgi... anneniz yada babanız sizi terketse ne hissederdiniz... kocaman kadınlar olmuşsunuz, belki kendi aileniz var, kendi çocuklarınız... kocaman yaşınızda bile terk edilseniz ne hissederdiniz... 12 yaşındaki bir erkek çocuğu, kuruma bırakıldıktan sonra ilk babasıyla kavuşmasını anlattı. "Abla biliyor musun" dedi... "Ben bu sandalyede oturuyorum o gün, babam karşımdaki koltukta" o oda gönüllü annelerin veya ailelerin gelip o minnacık yüreklerle görüştükleri odalar... "Babam bana uzun uzun baktı abla, sonra kalktı bir sarıldı ki, kemiklerim kırılacak zannettim. nasıl özlemiş halbuki beni"" dedi. oysa o unutulduğunu düşünüyormuş, kimsenin onu sevmediğini... hikayelerini tek tek bilme şansım yok ama baba kimbilir nasıl bir durumda ki, sadece yılda bir kez gidebiliyor oğlunu görmeye. ama oğlu diyor ki, yılda bir kez geliyor diye bana gönüllü vermiyorlar... evet babası belki yokluktan, belki annesi öldü, belki başka bir şehirde çalışıyor, belki yol parası bile yok, oğlunu görmeye gelemiyor. ve oğlu zannediyorki, kabul etmiş babasının durumunu ama 12 yaşında ama çocuk daha, ama sevilmek istiyor. diyor ki, babam yılda bir geliyor diye bana gönüllü vermiyorlar... bilmiyorki yavrum gönüllü olacak insanlar talepte bulunmuyor... 9 yaında oğlum var, gönüllüsü olduğum. nasıl özledim anlatamam... rüyalarımda o var artık, onu ve onun durumunda olan tüm çocukların yüzü gülsün istiyorum... belki bir sarılmaya, belki sadece başının okşanmasına ihtiyacı var oradaki çocuğun... başta yanınıza gelirken belki çekingenlik gösteriyorlar ama sonra koşar adımlarla gelip sımsıkı sarılıyorlar size. onların desteğe daha çok ihtiyaçları var. eğer okumazlarsa 18 yaşında kapı dışarı edilecekler belki... Derslerinde de desteğe ihtiyacı var onların... birebir destek olacak kimseleri yok çünkü... Okumalarsa ne yazık ki sonucu belli... hepimiz üzülüyoruz, hepimizin içi sızlıyor o tvdeki görüntülerde... elinizi yüreğinize koyun ve sorun, ne yapabilirim... benim evladım olsa ve ben olamasam yanında, nasıl bir ortamda olmasını isterdim diye... sadece 3-5 günlük değil, belki yıllarca evet elim üstünde olur, olabilir diyorsanız, bir el uzatın... herşey maddi değil, maneviyat da önemli, bunu unutmayın... o çocuklar hepimizin... sorularınıza açığım, özelden de görüşebiliriz. sadece bir düşünün...

Merhabalar :) Oğulların çok tatlı, maşallah, Allah'ım sağlıkla büyütsün, upuzun, mutlu ve çok güzel hayatları olsun. Yakışıklıları benim için öpersen çok sevinirim :) Ben direk yuvayı aramıştım, gönüllü annelik ile ilgili bilgi almak istediğimi söyledim ilgili kişiye aktardılar. Ertesi gün gidip yüzyüze görüştük. Ama İzmir'de yuva, evlat edinme birimi, koruyucu aile birimi hep aynı komplekste. belki o yüzden gönüllü annelikle ilgili uzmanlar da oradadır. ama diğer yandan görüştüğüm uzman aynı zamanda çocukların aileleri geldiği zaman görüşen veya o görüşmeleri de ayarlayan kişiydi. Yani ilk etapta yuvayı arayabilirsiniz. Ben üçüncü aradığımda görüşmeye gittim, o sırada çeşitli nedenlerle uygulama yok vs denilebilir. yılmayın dönem dönem arayın :) hatta shcekin müdürlüğünü de arayabilirsiniz, belki oradan yönlendirilerek aramak daha etkili olabilir. Oğlumla tanıştığımdan beri hayata bakışım çok değişti benim, yani sadece oğlumun yüzü gülmekle kalmıyor, o da bana çok şey öğretiyor :) Umarım gönlünüzden geçtiği gibi gelişir olaylar. Çok güzel bir yüreğin var gerçekten, herşey çok güzel olsun. gelişmelerden haberdar edebilirsen çok sevinirim :) Sevgilerimle...

öncelikle konuyu açtığınız için teşekkürler.. ben 2 yıl önce şirketimizde kimsesiz çocuklara ziyaret düzenlemiş ve hayatımda ilk defa onları görmeye gitmiştm.. o kadar çok etkilendim ki.. o zaman bir çocuk annesıydım ve orda gordugum bır erkek bebege cok ama cokk içten bi sevgi duydum, akşam eşime bahsettim, ben bu çocugu evlat edinmek istiyorum diye, günlerce gecelerce düşündğm hala bakışları gözümün ününden gitmiyor sorun şu ki, ben çalışan bir anneyim ve benım cocuklarıma ( bu arada 2. cocugum oldu ) kv bakıyor, eger dedim kendi kendime, ben yanlarında olamayacagım, atıyorum kv yemek yedırecek ve once kendı oz torununa yedirirse ve yaaa bişi alırda mesela elınde olmadan güzelini once kendı torununa verıp ayrım yaparsa ben bu vebali nasıl taşırım dedim... ama şuna %100 eminim ki eğer çalışmıyo olsam ben o bebegı almak ve buyutme ıcın çok savaş verecektim.. tek vazgecme sebebım kendım bakamayıp, bakan kişinin de elinde olmadan ayrım yapıp çocugu daha cok uzmesı ıhtımalıydı... bu yuzden vazgectım... ama allah biliyor gecelerce düşünüp bi yol bi çare aradım.. şimdi beni çok şaşıtan şey ise benim bir oğlum oldu ve orda gördüğüm bebeğin neredeyse aynısı... allahım ne buyuksun dedım... H hayatisiltisi haklı... onların, ilk olarak sevgiye ihtiyacı var, eger bır gun işten ayrılıp evımde oturacak bır zamanım olursa kendıme bir söz verdim, mutlaka bir cocugun koruyucu ailesi olacağım bunun için elimden geleni yapacağım... hepsi o kadar savunmasız o kadar muhtaçlarki, allahım onların yardımcısı olsun, bu arada bunu yapana kadar da mutlaka ziyaretlere devam edebilmeyi planlıyorum... ne yapsak o kar o cocuklar için..

Merhaba teşekkürler çok içten bir paylaşım olmuş. Şu An 5aylık bi oğlum var. İlk evlendiğimde eşime ya çocuğum olmazsa demiştim o da evlatlık alırız demişti ki ben bekarken de içimde hep böyle bi düşünce vardı. SHÇEK de çalışma hayaliyle sosyoloji okumuştum. Ama kısmet olmadı. Onlar için ücretsiz çocuk gösterileri yapmıştım iki sene sevgi evleri çocuk yuvasında. Hayretler içinde kalmıştım bu kadar mükemmel çocuklara nasıl kıyıp bırakmıştır diye ama illaki bi sebep vardır benim anlayamayacağım. Evlat edinmek istiyorum 5 yıllık evli olmak gerekiyor. Bilmiyorum ilerde durumumuz müsait olursa nasip olur umarım. Anne olunca anladım hamilelikte anne olduğumu hissetmedim doğduktan sonra da çok yoğun yaşamadım. Ama emek verdikçe anne oluyorsun. Bunu öğrendim o yüzden anne olmak doğurmak karnında taşımış olmak kesinlikle değildir. Sizi tebrik ediyorum umarım yazınız içinde sevgi olan herkesi yüreklendirir.

Çok güzel bir konuya değinmişsiniz. Tebrik ederim.

Merhaba. Umarim gorursunuz. Benim uzun zamandir dusundugum ve kalbimde olgunlasmasini bekledigim bir konu. Internetten aratirken yazinuza rastladim ve duygulanarak okudum. Oncelikle tebrik ediyorum. Anne olan, anne olmak isteyen her kadinin en az bir kere dusundugu bir seydir sanirim bu. Hepimizin icinde kanayan yara o cocuklar. Bende uzun zamandan beri orada beni bekleyen cocuklar var dusuncesi icindeyim. Artik zaman kaybetmek istemiyorum. Iki oglum var biri daha 15 aylik ama onlardan calacagim haftada yarim gun, bana bize topluma bir insan kazandiracaksa bundan guzeli olamaz. Sormak istedigim su, gonullu annelik basvurusunu direk yurt mudurlugune mi yaptiniz yoksa aile ve sosyal politikalar il mudurlugune mi? Ya da shcek mudurluklerinden birine mi. Yardimci olursaniz sevinirim. Basvuru ve sonrasi asamalari cok guzel anlatmissiniz. Kafamda hic bir soru isareti kalmadi. Buralarda direk yurtlara gidip hic bir sey yapamiyoruz. Telefonda shcek aramak da ose yaramiyor. Cevabinizi bekliyorum. Oglunuzun gozlerinden opuyorum. Umarim diger yavrunuza da en kisa surede kavusursunuz.

Bu aralar ben de çok düşünmeye başladım gönüllü anneliği. Prosedür nasıl işliyor? Belirli Günler'de Alıp sonra geri yurda mı bırakıyorsunuz?

Çok istiyorum ama Çocuklarım çok küçük olduğu için devamlılık sağlayamayıp ihmal ederim diye korkuyorum. Bilgiler için teşekkürler. Sizi tebrik ederim :) en kısa zamanda evladınıza kavuşmanız dileğiyle.

Cok tesekkurler. Gerekli telefonlari internetten buldum. Pzt arayacagim insallah. Haber vermeye calisirim. Tekrar tesekkurler.