Bence bu biraz alışkanlık meselesi. Doğru yada yanlış demiyorum kesinlikle. Kızım 6 aylıkken ayrıldı şimdi 3 yaşında ama ne Zaman isterse gelip yatar yanımıza. Mesela dün gece kalkmış gelmiş yattı yanımıza yani istediğinde bizimle olabileceğini biliyor hep.

bunu söyleyebilmeniz bile ne kadar içten ve güzel.:) pişmanlık duymayın lütfen. herkes hatalar yapıyor, hata denirse tabi, hata değil hayat aslında:) çocuklar adına düşünüp yapamaz alışmaza dediğimiz durumlara çok çabuk adapte oluyorlar. aslında tüm engeller beynimize.. I

En doğru şeyi yaptığımı iddia edemem ama kendimce şöyle bir yöntemim var: Benim kızım her konuda biraz ürkek, yeni şeyler denemekten korkar. Onu cesaretlendirmeye çalışırım. Yapabilirsin, denemekten korkma derim. Asla onun gücünün yetebileceği ya da kendi başına yapabileceği şeyi ben yapmam. Kötü yapsa bile güzel olsun diye elinden almam. Mesela kıyafetlerini düzgün katlayamıyor ama olsun, kendisinin yapması gerekiyor. Mesela yeni bir etkinlik deniyoruz, ben bunu bilmiyorum yapamam diyor, ben de diyorum ki yapabilirsin dene. Denedikçe kendine güveni artıyor. Mutfakta birşeyler yaparken al sen de yap diyorum, çirkin yapsa da yapamıyorsun demiyorum, aferin bak oluyor ama şöyle yapsan daha güzel olur diyorum. Bunun gibi şeyler :)

Sanirim benimki daha cok muhafazakar olmaya calisirken durumu bu hale getirmis olmam cocugu koruyum derken korkak ettim ona balik yemeyi ogrettim ama ben tuttum sandriyon Nirvana Anneler

Fazla Cekingenligi yok arkadas edinir ortam yapar eglenmeyi sever her dalda kendini gelistirmeye hazir bi cocuk ama bensiz veya yaninda tanidigi biri olmayinca biseye atilamiyo korkuyo vaveyla Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

hayir bu degil Mesela; ben calisiyorum kizimi kulube yazdirdim dans, farkli aktiveler vs,... bu hafta kulup kapali oldugu icin annemlerde kaliyoruz Sabah ben ise gittigimde annemde iste oluyo kardesim evde, annemde 9bucukda giriyo eve Sabah evde kardesimin olmasina ragmen evde yanliz kalmaktan korktugunu soyleyip aglamaya basladi arabay bindim pencereden aglaya aglaya bana bakti pencereden cok moralim bozuldu sandriyon Nirvana Anneler

evet hayatını birine göre kurmak ona sorumluluk yüklemekir aslında. siz farkında olmadan yapıyorsunuz bunu.. hayatı kolaylaştırmaya çalışırken belki de.. zor bir hayat yaşadınız sanıyorum, tek başınıza bir çocuk büyütüyorsunuz. ama kendi benliğinizi unutmayın lütfen.. hayatınızda kızınız harici ne var diye sorsam mesela? evinizi onun okuluna göre aldınız, izninizi ona göre alıyorsunuz, faaliyetler kızınıza göre planlı... kendiniz için en son ne yaptınız mesela? siz kendi hayatınızı kurabilriseniz kızınız da kendi hayatında daha özgüvenli olacaktır. oğlum 3 yaşında kreşe başladığından beri diyorum, onun da kendi hayatı var. elbette hayata hazırlamak benim görevim. ama onun kendi hayatına saygı duymak da öyle. onu yaşamasına izin vermek de.. -Mavi Güzel kalın.. Birde trombosit bağışı yapın Anneler

Koruyup kollarken bıraz hata yapıyoruz malesef pekı sadece konu sumu hanı havuza ben yuzme bılmeme ragmen habersızce ıtılmek benı cok korkutuyor A andromeda-80 Popüler

gelen yorumlari okudukca ve cvp verdikce aslinda yanlis ifade ettigimi dusunyorum kizim bisey yapmayan birisi degil henuz 7yasinda ama 4yildir anasifina gider bircok aktivitelere yazdiririm sosyal faaliyeti cok fazla yani yetenek degil sorunu sorunu diyelim yuruyoruz dustu hafif bise yani buyutecek bisey degil onu buyutur herkese anlatir acidigini dile getirir kavga etmeyi hic sevmez birisi ona vursun karsilik vermez ama o vurdu diye aglar bidaha gitmez onlarin yanina MagicD hayat senin

Çocuk ama erkekmi kızmı yaş aralığı nedir? Bunları da belirtirseniz size yardımcı olmaya çalışırım. Lakin her yaşta ki çocuk farklı davranışlar gösterir yaş aralığını bilmeden ve hangi konuda özgüven istediğinizi yazın. sandriyon Nirvana Anneler

Değer vermekten kastım ona birşeyler almak ya da eksik hissetmesin diye ona birşeyler yapmak değildi. Onu karşınıza alıp konuşmaktan, onunla ilgili kararları ona anlatmaktan, onu aile meclisinize dahil etmekten bahsediyorum. Ben kendi canım sıkkın olsa bile basit kelimelerle ona anlatırım nedenini. Hani derler ya büyük insan gibi davranıyorum. Çocuktur anlamaz demiyorum, onu hiçbir konuda uzakta tutmuyorum. Siz babasız çocuk büyüttüğünüz için biraz fazla üzerine titremişsiniz anladığım kadarıyla. Ona çocuk gibi değil, küçük bir dost gibi, aklı başında bir birey gibi davranın. Onun yerine birşeyler yapmayın. Onun görevlerini üstlenmeyin. İnsan ilişkilerine müdahale etmeyin. Onu herşeyden sakınmayın. Tehlikeye atın demiyorum tabi ama hayatın gerçeklerinden uzak tutmayın. Bırakın gölgenizde değil, kendi toprağında yetişsin bu çiçek

Tecrübeli anne değilim ama cocuklarla çalıştığım için biraz fikir verebilirim. 1. Si beklentinizi her konuda düşürün. 2. Si yapacağına emin oldugunuz görevler verin. Mesela kurabiye hamuru yoğurun birlikte, şekil versin akşam ailece yiyin ve takdir edin. Yada biraz boncuk alın, sizin için birlikte bir bileklik yapın, ve onu kullanın. Çocuğun urettiklerine değer vermek, onu önemli hissettirir. E EBRU 72

Cok guzel cok begendim ablanizi takdir ediyorum :) Ben evde kizimla yanliz yasiyorum bizimde diyalogumuz cok iyidir Evde ilgilenecek bir esim veya baska cocugum olmadigindan butun konsantrasyon alanim kizim :) Mesela temizlik yaparken onada yaptiririm yani kendiside isteyerek yapiyo ayakkabilari duzler, siraya dizer ayakkabilari sanki cami dersin ama yine oooo neguzel olmus boyle derli toplu derim bidahaki seferde ben duzledigimde duzleyis seklimi gorup oda oyle yapar corap katlar onu ogrendi diye nsl sevinmisti balkonu ben temizlerken onada siseye su doldur balkonu yikayalim diyorum iyiki senin kizin olmusum ben olmasam kimle yapacaktin bu isi diyor

ben annemin hatalarını söyleyeyim -bir yerde yanlış bir şey söyleyince azarlayıp susturmayın -bir derdi olunca ciddiye alıp konuşun, umursamamazlık yapmayın -sen anlamazsın küçüksün demeyin.. vaveyla Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

ovvv işte benim en çok önem verdiğim şey. kendim çok ürkek, çekingen bir çocukluk ve gençlik geçirdiğim ve hala da izlerinden kurtulmak ta zorlandığım için ah etmiştim "ukalalığa yakın bir özgüveni olacak çocuğumun"diye. siz daha tecrübeli bir annesiniz bana göre ama yaram olduğu için bu konuda, çabalarım daha fazla olmuş olabilir. çocuğum doğunca annemle anlaştık. "yapamazsın, düşersin, kırarsın..." kelimelerini lugattan çıkardık. annem bana hala "yapamazsın" der o ayrı. kendi ile ilgili her işi, yapmak istediği her şeyi yapmasını sağladık babası ile. en yükse yere mi çıkacak, güzelce anlattık. bir alttaki yere çıkmasını izledik, düşmek üzereyken tuttuk. birine bir şey soracağı zaman elini bırakıp "git sor" dedik ve izledik. bazen geliyor "su" diyor. bardağın orda al diyorum gidip alıp içiyor suyunu. neredeyse her işini kendi yapar. 3,5 yaşında ayakkabısını giyer, suyunu içer, insanlarla sohbet eder. makas işlerini yapar. bir şeye başlayınca yapamam demesine fırsat vermiyorum. denemeden bilemezsin diyorum. aslında bu biraz zor oluyor tabi. daha çok dikkat etmek gerekiyor. kendi yaptığı için kırma, düşme ihtimali daha fazla ama bir iki sonrasında beceriyor. sadece bazen dışardaki insanlar çocukları çok muhatap almadıkları zaman bir sarsılıyor yavrucum, ama hemen el atıyorum olaya

Ablamda eşinden boşandı ama arada babası ile birlikte ödev yapma etkinlikleri aile yemekleri oluyor :) aynen ablamda öyle kızına adadı kendini yoğun çalışıyor uykusuzluktan ölsede onunla vakit geçirmeden yatmaz Aynen ablamın kızıyla diyaloğu da sizin gibi dünyada Bi annesi Bi o :) kendini herşeye yetebilen çocuk olarak görüyor bazen işe gelip bize yardım ediyor ah ah ben olmasam Nasıl yapardınız diyo :)) özgüven patlaması yaşıyoruz bazen

Az onceki alintimdada yazmistim yani insan bazen yaptigi seyleri okadar normal buluyorki disardan birisi uyarinca uyaniyosun ben bunun yenice farkina vardim sanirim kizim dogdugunda ayri evdeydik bosluga dusmustum hep yanimda bana destek veren olsun istedim hic yanimdan ayirmadim sanirim bunu yaparken kendi yaralarimi sarmaya calisirken kizimi kendime baglayip onun kendi basina hayata atilmasindan ziyade hayati ayaklarina serdim

Kızım 3 yaşında. 6 aylıkken odasını ayırdım bence bu ilk adımdı. Ve kızımı hiç kısıtlamadım. Hep yapabilirsin becerebilirsin, sana güveniyorum derim. Ona mümkün olduğunca sorumluluk veririm evde çamaşırları sepete o atar, o verir ben asarım, ben katlarım o yerleştirir, salata yaparken sebzeleri o yıkar, hatt artık bulaşıkları sudan geçirmeyi de ona vermeyi düşünüyorım. Toz alır. Öyle içine işlemiş ki geçen gün kuzeni kaydıraktan kayamadı benim kız bağırıyor yapabilirsin sana güveniyorum diye. Dılarda bi arkadaş grubu varsa gidip konuşmasına teşvik ederim arkadaş çok çabuk bulur o yüzden

sorumluluk derken? hayatimi onun ustune kurmak: mesela calisiyorum 30 gun yillik iznim var ben iznimi onun okul tatil zamanlarinda aliyorumki evde onunla kalayim diye veya bi gezi var ya onuda goturuyorum yada hafta sonu olmasini bekliyorum ki haftasonu annemlere birakabileym diye hayatimi onun ustune kurmak; okuluna yakin bi yerden ev almis olmam yada nebilim faaliyetlerimde onu goz onunde bulundurmak... bu durumda nasil sorumluluk yuku vermis olabiliRIM? kendi hayatimi kurdum yani o bebekken okulumu bitrdim, calisiyorum hayatim bundan ibaret daha ne olabilir

Drama kursuna yazdirin. Hem kendini ifade etmeyi ogrenir hemde sosyal bir birey olma yolunda ilerler.

guzel bi tesbite varmissiniz. mesela cocuk resim yaparken atiyorum bulutlari pembeye boyadi diyelim buna mudahale edip hayir bulutlar pembe degil beyaz olur demiycekmisiz cocuk istedigi rengi boyuyabilir. cunku onun hayal dunyasina ureticiligine engel oluyormus.

Evet belkide o yasa kadar ayni odada yatmamiz yanlisti ama sonucta dile kolay yasanmasi zor seyler yasadik ikimizde belkide benim onun sevgisine ihtiyacim vardida onu bahane etmis olabilirim

Bence özgüven biraz karakteristik bi özellik. tabiki ailenin katkısıda oluyo ama yapısal olarak içe kapanık bi çocuğu ne kadar uğraşsanızda o özgüven dolu çocuğa çeviremezsiniz. benim annem bana evlenene kadar hiç iş yaptırmadı herşeyi kendi yapardı ben yorulmayım diye. . ama ben çok özgüvenli birisiyim. her girdiğim ortamda kendimi belli ederim. hiç sıkıntı yaşamam. şimdi benim kızım her işe yardım etmek ister toz alır benle yemek yapar ev toplar bulaşık makinesini boşaltır 5 yaşında. daha küçükkende böyleydi. ama içinden geliyo. seviyo yani yapmayı. ben sevmezdim mesela. dışardada hemen arkadaş bulur kendine. kocaman insanlarla büyük adam gibi konuşur. ki yalnız büyümüş bi çocuk ona rağmen böyle. yani iki farklı şekilde yetiştirilmiş anne kız ama sonuç aynı. çünkü gen aynı.

bu konuyu okuyan annelerimizden bir ricam olacak belki sizin de etrafınızda vardır şuan çocuğum yok o yüzden yetiştirme hakkında bir fikrim yok ama nolur çocukları kendine güveni olsun diye başkasının hakkına saygısız olarak yetiştirmeyin. kendine güveni olan çocuk arkadaşının elinden oyuncağını alan bunda kendini haklı gören, misafirliğe gittiğinde evindeki gibi sınırsız özgürlüğü olan evi talan eden, parkta oynarken kaydırak sırası için diğerlerinin hakkını gasp eden çocuk değildir. bu çocukların anneleri hayır yapma diyemem çocuğumun özgüveni kırılır diyen anneler. elbetteki çocuk özgür bırakılmalı ama belli sınırlar içinde, sonuçta toplumsal sınırları da öğrenmesi gerekir çocuğun. sandriyon Nirvana Anneler

Çocukların yaptıklarına zarar vermeyecek dereceye kadar müdahil olunmadığında, tecrübeyle, deneme yanılmayla öğrendiklerinde, kendilerini yeterli hissettirildiklerinde ve de bence en önemlisi ebeveynleri tarafından başarabilir, yapabilir diye desteklendiklerinde zaten özgüveni yüksek çocuklar oluyorlar..

aldığınız her kararda kızınızı da düşüneceksiniz elbette. ortak bir hayatınız var. ama o sizin eşiniz, arkadaşınız değil. sorumluluk derken bundan bahsediyorum.. ilerde bir gün aldığınız her karardan onu sorumlu tutacaksınız çünkü.. senin için yaptım diyeceksiniz. oysa ki bu tercihi o yapmadı siz yaptınız yapıyorsunuz.. babasız büyümesinin elbette ki yaraları olacaktır. her insanın yarası olduğu gibi kızınızınki de bu olacak. benim oğlum da var mutlaka her çocuğun olduğu gibi. ben demiyorum ki hep kendinizi düşünün.. sadece aldığınız kararlar sadece kızınızın mutluluğu,, çin değil ortak mutluluğunuz için olmalı.. hatta bazen de sadece kendiniz için.

kesinlikle bu sozunuzu kulagima kupe yapiyorum sanirim ben bunu yaptim sandriyon Nirvana Anneler

soyle soyleyebilirm; kizima guvendigimi her hareketimle belli ederim butun hayatim onun uzerine kurulu, babasiz buyudugu icin hersey onun yasam akintisina gore ayarlarim yurtdisinda yasiyoruz 4 yildir anasinifina gidiyor ayriyetten bos zamanlarda surekli aktiviteler yapiyoruz benimde yasim genc oldugu icin onunla cocuk olurum :) isimi gucumu tatilimi herseyim ona goredir aslinda daha cok herseyi ona sundugum icinde olabilir diyorum hersey hazir ayaginin altinda Evde ikimiz yasiyoruz dolasiyla baska mesguliyetim yok ondan baska yani onun mutlu olmasi icin temizligimi birakir oyun oynarim bunun gibi seyler

Evet drama yani tiyatro gibi diyeyim size. Cocuklar icin yaratici drama kurslari var gerci siz yurtdisindaymissiniz ulkenizde var midir bilemem sandriyon Nirvana Anneler

sanirim ben onu tek basina bisey yaptiginda aman duser aman bise olur diye diye cocugun kendine olan guvenini sarstim ya mesela bi dussun yada carpsin biyere kucucuk bise olsun onu buyutuyo buyutuyo butun gun onun acisini cekiyomus gibi davraniyo sandriyon Nirvana Anneler

sizdekide belki tek basina birakmamak yeterince kendi basina biseyler yapmasina iizn vermemek sorunudur. okula gidiyormu? orada durumu nasil acaba? belki siz etraftayken kendi basina bisey yaptiginda onu izleyip bisey soylemenizden sikiliyordur. benim kizim bazen aferin dedigimde bile aferin deme diyordu :) bagimsiz olmak istiyorlar cogu zmn, pozitif bile olsa tepki istemiyorlar hatta. A

mesela türkiyeye geldiniz, sırf kızınız eğlensin buraları untumasın diye mi yoksa içinde sizin de türkiye özleminiz var mıydı? siz de gelmek istediniz diye kabul ederek devam edeyim;deniz gittiniz sırf kızınız istiyor diye, peki kızınız istanbulda 3 gün geçirse yine de mutlu olmaz mıydı? üstelik siz de daha çok mutlu olurdunuz... ya da imkan varsa kızınızı 3 gün bırakıp istanbula gitme şansınız? sadece ve sadece kendi mutluluğunuz için, önceliği kendinize vererek ne yaptınız dan bahseyiroum aslında.. ya da şöyle oturup kendinizle başbaşa isteklerinizi en son ne zaman düşündünüz.. kendiniz için yapacak o kadar çok şey var ki.:) sandriyon Nirvana Anneler

takipteyimm sandriyon Nirvana Anneler

Bi cemberin icine girer kaptirirsiniz kendinizi disaridakiler gorebilir ama siz okadar kaptirirsiniz ki farkina varmazsiniz kendim icin en son ne yaptim ya Turkiyeye tatile geldik denize ama onuda sirf kizim icin eglensin denize girsin Turkiyeyi unutmasin bilsin diye bana kalsa ben istanbula gidip deliler gibi sehiri alt ust etmek istiyorum ama bunu kizimla yapamicam icin denize gittik haftasonu is arkadaslarimla disari cikacam 2-3 saatligine kizimi anneme birakicam onun haricinden kendim icin ne yapabilirim Hayatimi kurmak nedir suanki oldugum konuma goremi yoksa istedigimi yapabilmemi? sandriyon Nirvana Anneler

Sosyal ortamdanmı bahsedıyorsunuz zira geniş bir yelpaze bu. Mesela markete gittiğimizde sık sık parayı ona veriyorum, kaç para tuttu sor para ustunu al dıyorum say dıyorum ve muhadele etmıyorum. Ev işlerine onuda katıyorum, çamaşır serme, toplama bulaşık yıkama toplama yemek yapma gibi aklınıza gelebilecek herşey. Benımkıde 6 yasında Ama kız cocukları erkek cocuklarından daha atik oluyorlar

Masallah size

Bu Sabah cok canim skldi kizim 7 yasinda daha once acaba kendine guvenimi yok diyodum ama Sabah emin oldum buyuzden tecrubeli annelerden tavsiyeler bekliyorum A andromeda-80 Popüler

Bunu denicem kendimi egoist olarak hissetmemeye calisarak

Anne değilim ama öğretmenim. Eğitim derslerinden öğrendiğim ve çocuklarda uygulayıp sonuç aldığım şeylerle ilgili naçizane bir şeyler söyleyebilirim. Çocuğun size güvenmesiyle başlar özgüven süreci. Bu da ilk 3 yaşa tekabül eder. Çocuğun girişken olabilmesi için arkasında onu destekleyen birileri olmalı yani. Çocuğunuza sürekli telkinde bulunun: Sen çok başarılısın, yapabilirsin. Senin en iyisini yapmaman için hiçbir sebep yok demelisiniz. Çocuğunuzu özerk bırakın. Bırakın dağıtsın, keşfetsin kendi başına bir şeyler yapmasına olanak sağlayın. Yaptığı sakarlık ya da hatalardan dolayı onu suçlamayın. Güleryüzlü olun ve suçlamadan yaptıklarının bir karşılığı olduğunu belirtin. Sorumluluk vermekten kaçınmayın.

Kızınızın özgüven sorunu yok sadece yaşına göre normal tepkiler veriyor. Biraz daha ketum bir anne olmanızı tavsiye ederim Netice de ingiliz kraliyet aile mensubu yetiştirmiyoruz ve dünya sizin kızınıza parkta gösterdiğiniz yaklaşımı hakedecek kadar masum değil maalesef. Daha güçlü bir kız evlat için daha sert durmalısınız Çünkü kızlar en çok annelerini örnek alırlar. Ve ev işi yaptırmak çocuğa öz güven sağlamaz. Özgüven dışarıda ki herşeye ve herkese karşı bilgili olmaktan geçer. Ve bu bilgiyi kızınıza siz vereceksiniz. Ben babasız bir kız evlat büyüttüm kızım 19 yaşında ve okul hayatında ki başarısı olsun arkadaş ilişkileri büyükelrine karşı olan saygısı vs herşeyiyle kızımla gerçekten gurur duyuyorum. Çünkü kızıma ne verdiysem hepsini aldı ve kullanmasını biliyor. Kızınızla sürekli konuşun bıkmadan usanmadan tabular koymadan sınırlar çizmeden konuşun. Yeri geldiğin de kızınıza kötü ve argo kelimelerin anlamlarını öğretin. Yeri geldiğin de cinsellikle ilgili sorular soracak mantıklı bir şekilde açıklayın. İkili ilişkileri erkek anatomisini herşeyi anlatın kızınıza. Velhasıl kızınız merak ettiği herşeyi sizden öğrensin ki dışarıda öğrenirse hem yanlış öğrenir hemde yanlış yaşar.

Cocuklara gore kurslari var. Benim bebegim daha 7 aylik ama ben bir egitimciyim ve bizim egtim fakultesinde cocuklar icin yaratici drama dersi vardi. Hatta bazi ozel kolejler cocuklara yaratici drama dersi koyuyorlar. Drama zaten bir ozel ogretim yontemidir. Genellikle cekingen cocuklari acmak icin kullanilir. Hocalari zaten cocuk egitimcisi oluyorlar. Buyuklerin tiyatro kursundan farkli.

Kizim 7 yasinda 4 yildir anasinifina gidiyor cok sosyal faaliyetlere katilir el becerisi iyidir, zekidir ama mesela yanliz kalmaya cesaret edemez dustugu zaman cok acimasada o yarayi buyutur kolay arkadas edinir ama diyelim parka gittik orda cocuklarla oynadi birisi ona vurduysa ordan gelir bidaha donmez ben elini tutup giderim uyaralim diye gideriz cocugu bana gostermez son anda bana "tamam tamam ozur diledi benden yanlislikla oldugunu soyledi " der oyle degil aslinda korktugundan dedigini biliyorum son zamanlar biraz tramva yasadi belki bundan oldu diyorum belkide karakteri

bu yaptığınızın da sağlıklı olduğunu düşünmüyorum. o sizin çocuğunuz, eşiniz ya da arkadaşınız değil. hayatınızı onun üstüne kurmamalısınız.. bu durum çocuğa kaldıramayacağı sorumluluk yüklemek demek.. kendi hayatınızı kurun önce, çocuğunuz bu hayatın içinde mutlu oalcaktır zaten.. onun mutluluğu bana yetiyor demek olmazibu bağlılık değil bağımlılık oluyor. bu durumda iken özgüvenli çocuk yetiştirmeniz pek mümkün değil. sandriyon Nirvana Anneler

Hayatınızı kızınıza adamaktan bahsediyor bence arkadaşım. Birisi için hayatını adamak ciddi bir yük bindirir karşınızdaki insana. Dengeli ve eşit bir hayat kızınızı daha sorumlu ve rahat hissettirir. Bir örnekle açıklayacak olursak büyüdüğünde kendisine adanmış bir hayatı olan anneyi görünce iki farklı tavır sergileyebilir. Birincisinde diyebilir ki annem bütün ömrünü bana adadı, ben de onu mutlu etmeliyim. Böylece kendi isteklerini ve hayatını hiçe sayıp sizin uydunuz gibi yaşayabilir. İkinci durumda ise yine sizin hayatınızı ona adamanızdaki baskıdan bunalıp diyebilir ki aman napayım, ben mi istedim sanki, yaşasaydı kendi hayatını bana mı sordu... Bunların ikisi de sağlıklı yaklaşımlar değil. Dolayısıyla bu duruma gelmemek için bence baştan her ikinizin hayatını da eşit haklara sahip ve önceliklerinizi eşit dağıtmanız gerekiyor

Gerek benimle olsun gerek annem yada akrabadan herhangi biriyle olsun olgunlugunu kesinlikle ortaya koyan bi cocuk ama yanlis kaldigi zaman biseyi yapamayacagini dusunuyor korkuyor biseye cesaret edemiyor Ornegin; yuzmesini bilmiyor ama kolluklari var bizim girdigimiz havuza kesinlikle girmiyo nekadar anlattiysakda bogulmazsin bak senin gibi cocuklar var diye inat etti girmedi biz havuzdayken oda havuz kenarinda oynuyodu havuza dustu panikledi ama kolluklari onu su yuzune kaldirinca anladi bogulmayacagini ondan sonra hep kendisi giriyodu cikiyodu havuza

Selam kizlar, Cocuklarinizin kendine ozguveni olmasi icin neler yaptiniz, yapiyorsunuz? Tavsiyeler...? Tesekkur ederim tecrubeli annelere :) E eldam

Drama? sandriyon Nirvana Anneler

Evet kendisi birşeyleri başardıkça özgüveni gelişir çocukların. Her işi onun için yaparsanız size bağımlı hale gelir. Önemli olan onun kendisine yetecek bir birey olması. Yorulmasın diye, yapamaz diye, küçük diye çocukları baltalayarak çocuklara iyilik değil kötülük yaparız biz büyükler. Bu arada birey dedim de aklıma geldi. Ben kızıma onunla ilgili yaptığım herşeyi onun anlayabileceği basitlikte izah ederim. Çocuktur anlamaz demem. Onu çocuk değil birey gibi görürüm. Birşeyi yapmasına izin vermiyorsam nedenini mutlaka anlatırım. Bu tavır saygı gördüğünü ve aynı şekilde saygı göstermesi gerektiğini anlaması için önemli. Ve bir birey olarak değer gördüğünü bilmek de çocukların özgüvenini inanılmaz geliştiren birşey

banada cok ters geliyor yani yanlis anlasilmak istemiyorum Turkiyeye gittigimizde parka gidiyoruz o cocuklarin sozum meclisten disari gozu acik olsun diye yetistirilip park alaninda dogruyu, sirayi bilmemeleri bana cok itici geliyo belkide kizim cok nazik yetisti bu konuda bilemiyorum

Sanirim bizim yanlisimizda bu oldu aslinda kizim yetenekli akilli zeki bi kiz okulda ogretmenleri hep sinifta en iyisi oldugnu soyler ama ben hep aman yorulmasin aman bise olmasin diyerek ona kotuluk yaptik sanirim yaninda birisi olmadigi surece cesaret edemiyo biselere yanliz kalmaktan cok korkuyo

En önemli şey çocuklarımızı olduklari gibi kabul etmek, onları eleştirmek, başkalarıyla kıyaslamak yerine yeteneklerini ortaya çıkaracak aktiviteler bulmak... iş bize düşüyor çünkü erkekler bu konuda topu sürekli bizlere atıyor.. çocuklarını çok ama çok sev

Kizimin odasi ayri ama biraz gec ayirdim (5 yasindaydi) onun benim sevgime ihtiyaci oldugunu dusundugumden hep ayni odada kaldik ayni yatakda yatmasakda babasinin onu biraktigini hissettigini ve benimde onu birakacagimdan korktugunu dusunuyodum hep yaninda oldugumu hissetmek istiyo sandriyon Nirvana Anneler

benim kizim belkide kendi karakterinden biraz fazlaca ozguvenli geliyor bazen bana. sosyal iliskilerinde kendi basina iletisim kurup insanlarla konsuyor. parkta cocuklarla kaynasip oyunalr oynayabiliyor. kendi basina dolabi acip istedigi seyi alip yikayip yiyebiliyor. bu ve benzeri bikac oz bakim islerinide kendisi yapiyor ve kendi basina yapmaya karar verebiliyor. ama gecen farkettimki, resim yapmiyor, yapamam ben guzel boyayamiyorum diyip benim boyamami istiyor, kitap okuyoruz (3 yasinda daha bu arada, okuyoruz dedigim resimelrle ben anlatiyorum yada babasi, oda dinliyor) hadi simdide sen anlat dedigimde anlatmak istemiyor, ben bilmiyorum diyor, ki bu bilmiyorum dedigi en az 50 kere okudugumuz kitap :) bu ve benzeri bikac konuda kendisiyle celisip cekingen davrandigini farkettim. sonrada farkettimki ozellikle resim olayinda ben boyarken o kadar muntazam boyamisimki cocuk tabikide ben oyle yapamam diyip cekiniyor belkide. simdi tasira tasira boyuyorum cokda guzel oldu diyorum falan. belkide cocuklardan yasindan fazla ozguven bekliyoruz diye dusundum bikac olaydan sonra. kendi kisilikleriyle ilgili olarak belkide bazilari azcik geride durup yavas hareket etmeyi seviyorlardir. belki sizin cocugunuzunda cekingen oldugu yerler vardir ama atilgan oldugu durumlarda olacaktir. biraz cogugun karakteri tabi cokcada bizim yetistirme tarzimiz sanirim.

Ben anne değilim fakat ablam bu konuda kızına çok önem veriyor özgüvenli yetiştirmeye çalışıyor ondan gördüklerimi yazayım. Yemeğe gittiğimizde garsona kendi siparişini kendine verdirtiyor. Bir konu Hakkı'nda onun göz hizasına inip konuşup fikrini alıyor. Eve birşey alınacaksa onunda fikrini beğenesini soruyor. Sürekli hayal dünyası gelişsin diye resim çizdiriyor ve her resimde takdir ediyor. Kediye topuklu ayakkabı çizmesini bile :)) Günlük kıyafetini ona seçtiriyor. Kıyafet alınacaksa kızına soruyor beğendiğini alıyor. Mutfakta hep birlikteler. Kurabiye yaparken hamurun bir kısmını ona veriyor yoğuruyor aynı şekilde köfteyi de. Ve yanlış yaptığı anda ona sitem etmiyor oturuyor hata yapabilirsin sende insansın hatalar öğrenmemiz için düzeltmemiz için var diye telkinlerde bulunuyor. Biri ona haksız yere kızdıysa bu babasıda dahil ablam bunu farkettiği an kızının içine kapanmasına izin vermiyor bencede burda sen haklısın ve gidip ona söyle beni kırdın üzdün ama ben haklıydım haksız yere kırdın diye nedenleriyle anlattırıyor. Eğer kızı haksızlık yaptıysa bu kez sen haksızsın diye onun düşünmesini sağlıyor çocuk bir süre sonra hatasını anlayıp özür diliyor. Ve herkesi sevmek zorunda olmadığını ama herkese saygı duymak zorunda olduğunu eğer içinden gelmiyorsa kimseye kendini zorla öptürüp sevdirtmemesi gerektiğini öğretiyor İş dağılımı yapıyor kızı odasını kendi topluyor böylece sorumluluklarını da öğretmiş oluyor. Ama bizimki fazla güvenli olmuş galiba şimdi saçını kendi istediğimiz gibi yapsak hayır bunu istemiyorum diyo çok yakıştı dediğimizde ama bu benim dünyam bu benim kararım diyor İnşallah yardımcı olur size :)

-azarlamam ama laf degistirim yada o an onu soylememesini soylerim