hamileliğimin 9. ayına kadar çalıştım, bebeğimle birlikte çektim o stresli yorucu hayatı şimdi evimde kızımla birlikte zaman geçirmenin tadını çıkarıyorum, en az 2 yaşına kadar da böyle devam etmeyi düşünüyorum, mesleğim gereği şükürler olsun ki evden çalışma olanağım var, kızımı uyuttuğum zamanlarda hemen işimin başına geçiyorum, ne çocuktan vazgeçtim ne işimden yani, ama herkes aynı şartlarda değil çalışmak zorunda olan annelerimizin allah yardımcısı olsun, çalışmak bişeyler üretmek güzel, evde olmak kızımla ilgilenmek daha da güzel... speedy-gonzales Carpe

Aslına bakarsak düşüncelerim en azından 3 yaşına kadar çocuklara annelerin kendilerinin bakması gereği... 3 yaşına kadar anne sevgisi ve ilgisiyle büyüyen bebeklerin psikolojik olarak daha sağlıklı olduğunu okumuştum bir yerde... Okuduğum zamandan kalan bir önyargı da olabilir... Birde çok genellemeleri sevmem hayatımda çünkü her insan bir değildir... Herkesin olaylardan ve yaşananlardan etkilenme süreci başkadır... O yüzden Çalışan annelerin çocukları sağlıksız, çalışmayanların sağlıklı diye yanlış bir anlama olmasın... Ama hepimiz anneyiz ve çocuklarımızın asla geri gelemeyecek o anlarının tadına vararak yaşamak isteriz. Ama çağımızdaki zorunluluklar bunu es geçmemize de sebep olmuyor değil... Keşke bir bebek doğduğu andan itibaren anne 3 yıl özel izinli olabilse ve çocuğunu kendisinin büyütmesi için gerekli tüm imkanlara sahip olabilse... Fakat yine de merak ediyorum Çocuk mu? Kariyer mi? Her ikisi de olsun diyenler de vardır... Birbirimizin düşüncelerine saygı duyarak keyifle paylaşalım düşüncelerimizi... R

Cnm çok saol. İnş. kolaylıkla olur herşey. Birde çevremdeki herkes bebek ve iş konusunda çok korkutuyor beni, konu ne zaman açılsa bütün çalışan arkadaşlar şikayetçi herşeyden. Ev işi, bebek bakımı ve işin bir arada çok zor olduğundan bahsedip duruyorlar. Evlenmeden öncede böyleydi, herkes bekarlığın evlilikten çok rahat olduğunu söyleyip dururlardı, bende tam tersi oldu, evlendim bekarlığımdan daha rahat ettim şükür. Şimdide bebek için aynısını diyorlar, allah bi kolaylık verecektir diyorum. Kimsenin anneliği tartışılmaz tabi, herkesin evladı kıymetli ama evlat sahibi olupta herşeyinden şikayet edenlere de içten içe kızmıyor değilim. Bizim gibi zorlu hamilelik yollarından geçenler ne yapsınlar, bebeğini sabah sabah bırakıp, sıcak yatağından kalkıp işe gitmek zorunda olanlar ne yapsın... Bebeklerimiz sağlıklı sıhhatli olsunda herşey yoluna girecektir mutlaka. R

aynen dediğiniz gibi... çalışma şartları çok ağır değilse özellikle de sizin durumunuzdaki gibi, bebek yaşamının ilk aylarını anneyle yoğun ve yakın bir temas halinde geçirmişse, daha sonrasında ebeveynlerin belirli saatlerde evden ayrı olmaları, geriye kalan saatlerin çok daha efektif geçirilmesini sağlıyor.. çocuk hem anneden çok uzun süre ayrı kalmıyor hem de diğer yandan aşırı bir bağımlılık geliştirmiyor. Ayrıca bebekten önce sosyal yaşantısı yoğun olan anne de, iş yerinde yorulsa da, çocuğunu ne kadar özlüyor olsa da, aslında biraz nefes almış, ev dönene kadar tazelenmiş oluyor. Çocuğuna karşı daha sabırlı oluyor. Ben de genelleme yapmaktan hoşlanmam ve kimseyi alındırmak da istemem ama kendi çevremde gördüğüm kadarıyla çalışan anneler çocuklarına ufacık bir tokat bile atmamaya daha çok imtina ediyorlar. - Evde olan anneler çocuklarını dövüyor mutlaka demiyorum tabi ki ancak daha sabırsız yapıdaki kadınların, sürekli evde olduklarında buna biraz daha meyilli oldukları da bir gerçek.. Ancak son olarak da şunu söylemeliyim ki, eğer maddi durumum çalışmamaya müsaade etseydi - kıt kanaat geçinecek şekilde değil tabi ki - hiç çalışmadan, bol bol gezmeye tozmaya manasında söylüyorum :) o zaman yukarıda söylediklerimin aksini de iddia edebilirdim. Bilemiyorum :):)

Meryem meryem canım benim zaten senle genelde hep aynı noktalarda buluşuyoruz :)) Nazliusta canım sen öyle iyi anlıyorum ki bende kanda pıhtılaşma problemi yaşadım.. Kızımı kan sulandırıcı iğnelerin yardımı ile dünyaya getirdim.. Ama alllaha şükür sağlıkla aldım kucağıma kuzumu.. Hatta meryemmeryem de aynı şekilde oğluşuna kavuştu.. Sen de moralini bozma bu rahatsızlık çaresiz değil allahtan, inşallah sağlıkla kavuşursun bebeğine..

calismiyorum ama calissaydimda yinede önceligim cocuk olurdu. cünki onun duygusu baska, an be an herseyini yasamak baska. D Dinamiss

Benim kesin bir yanıt veremediğim bir soru bu... Çalışıyorum 2 yaşında da bir kızım var... Kızıma kendi teyzem bakıyor bu nedenle içim çok rahat... Bir de ilk 7,5 ay evde kaldım... Sonrasında işe başladım ama akşam 16:30 da çıkıyor 17:00 da kızımla buluşmuş oluyorum... Hafta sonu iki gün tatilim ve allaha şükür izin ihtiyacım olduğunda sıkıntı çıkarmayan bir müdürem var... Bunları söyledim çünkü her çalışanın koşulu aynı değil... Malesef çok daha ağır şartlarda çalışanlar var... Şimdi ben bu durumdayken bile bazen şikayet ediyorum.. Kızıma yetişemiyorum diyorum ki eşim her işime yardımcıdır... Ama mesela geçen yaz tam bir ay evde kaldım... İlk günlerden sonra şunu fark ettimki evde olunca sürekli bir iş yapma derdine düşüyorum.. Tabii kendime hemen dur dedim sen bu izni ev için değil kızın için aldım dedim ve normale döndüm... Yani diyorumki acaba evde olsam bunu yapabilir miydim evde olduğum için belki eşim bu derece yardımcı olmazdı ve ben gene de kızımla çok da kaliteli zaman geçirmiş olmazdım.. Oysa işe giderken öyle mi... İnanın tüm haftasonumu akşamlarımı meleğime ayırıyorum banyomu bile onla beraber yapıyorum... Kuzumu öyle özlüyorum ki evin halini de hiççç takmıyorum... Bu nedenle herkesin koşulları bakışı yaşama şekli öyle farklı ki bu sorunun yanıtı her annenin kendisine özel sanırım.. Çünkü herkesin ruh hali farklı.. Bir de ben evde kalmayı da sevmem alışmışım üniversite iş hayatı derken böyle olduk... Doğum iznimde bile kızımın 40 ını beklemedim.. Kangurunun içinde hergün bi yerdeydik... Maşallah diim belki de bünyesi alıştı kızıımda pek dirençli oldu :) Hep evde olsam bunalımlı bir anne olma ihtimalim de artardı sanırım... Elimde değil evde sıkılan bir insanım.. E bir de maddi koşullarda var, kendin kazanmak kazandığını yavruna harcamak da çok güzel bir duygu... Şimdi çok anlamıyorlar belki ama biraz daha büyüdüklerinde bu çocuklarında çok hoşuna gidecektir.. Bu nedenle ben herşeye rağmen iş ve çalışma hayatı bir arada en güzeli diyorum... Hem bir süre sonra çocuklarımızın okulu kursu vs. başlayınca anneler boşluğa düşmez mi.. Bu yüzden bir yakınınız bakabilecekse gözünüz arkada kalmayacaksa işi bırakmaktan yana değilim...

Bende öncelikli olarak çocuğu tercih ederim. Ama ikisini birden yürütebilmek daha güzel olur tabi.

Çok zor bir soru sormuşsun.. Daha çocuk planı yapmadan önce düşündüğüm ve içinden çıkamadığım bir soru cevabını hiç düşünmeden ÇOCUK diyebiliyorum. ama geçim nasıl olur onu bilmiyorum Rabbim gönlümüze göre nasip etsin inşallah Ausencia _Alcatraz Kaçkını_ tek ayak

çalışıyorum ve büyük pişmanlık yaşıyorum ve şuanda seni acayip kıskanıyorum nediyeyim ne mutlu sana ne mutlu valla

maddi olarak bir sorunum olmasa, çocuğumla beraber kalırım yanından hiç ayrılmam.. ama şu anda bebişim doğduğunda 6 ay izin yapıp işime geri dönmem gerekiyor..

BENDE çalışan bir anneyim 21 aylık bir oğlum var 3 ayklıtan sonra çalışmaya başladım kendi annem bakıyor hala bu iki soru arsında gidip geliyorum malesef vicdan yapıyorum onu çok özlüyorum hep kafam karışık

hmm canim insallh hersey yolunda gider bebisine sag salim kavusursun. bebisler kismetiyle gelir derler insallh is yönündende zorluk cekmessin. N

söylediklerine harfiyen katılıyorum canım bende oğlum 7 aylıkken işime döndüm, oğluma ablam baktı hep, kendi aile şirketimiz olduğu içinde gerektiğinde istediğim saatlerde izin yapabildim oğlum 3 yaşında şuan ve yine hamileyim ikiz kızlarım olacak hamile kaldığımdan beri hep evde olmayı düşündüm, artık çocuklarımla kendim ilgileneyim evde kalayım dedim ve birkaç haftadır izindeyim şuan ilk günler oğlumla hep keyifli zamanlar geçirdim ama bu durum gün geçtikçe değişiyor çocuğunda anneye ilgisi azalıyor yada yükü azalıyor ben evde olduğum için mecburen ev işleri yemek vs günümün bir kısmını alıyor ve dediğin gibi bir baktım ki bunalıma doğru gidiyorum çalıştığım günlerde oğlumla daha verimli daha aktif ve daha mutlu zamanlar geçiriyorum ama evde olduğum günlerde gün sayısı uzadıkça bu durum değişiyor benim için iki gün önce sebepsiz yere eşimle tartıştım sonra eşim bana kendimi anlattı, sen evde olamıyorsun işe dön dedi bu halde çocuklarıma sağlıklı bir anne olamayacağımı bir kez daha anladım ve seninde dediğin gibi günümüz çocukları 2 yaşından sonra eğitime başlıyor evde olsakta çocuklarımızı eğitim yuvalarına göndereceğiz. o zaman evde tek kalıcam bunuda düşünüyorum işten vazgeçmek mantıklı gelmiyor bu durumda mayısta ikizlerim doğacak ve eylülde oğlum kreşe başlayacak bende ekim ayında işe döneceğim şuan son kararımız bu ben yaşadığım tecrübeler sonucu ben evde kalamıyorum yapamıyorum bu durum beni ve sonrasında çocuklarımı olumsuz etkiliyor bu konu kişiye yaşadığı şartlara göre değişen bir durum herkesin tutumu farklı olacaktır mutlaka N

ben her ikisi de diyenlerdenim.. nitekim öyle de yaptım.. hem okudum, hem çalıştım hem de iyi bir anneyim.. sadece ihtiyaç için değil, çok çok zengin de olsam çalışırdım.. 7/24 başında olup hiçbir şekilde çocuğun kişiliğini geliştirmeye yönelik bir gayret içinde olmayan anneleri de biliyorum.. önemli olan ne kadar uzun değil, ne kadar kaliteli zaman geçirildiği.. çocuğun gelişimi, ona nasıl örnek olunduğuyla doğru orantılı..

tabi ki çocuk ama çalışmak mecburiyet A

Çocukta Yaparım Kariyer de.. EsinBanu İnsanlık İnce

benımde sürekli üstünde düşündüğüm çelişki yaşadığım ve karar veremedıgım bı konu calısmanın da evde olmanında artıları ve eksılerı var dıye düşünüyorum ben cocugunuz sız ısteyken emın ellerdeyse calısmak guzel ama gene de konu sahıbının dedıgı sey olsaydı super olurdu yanı 3 yasına kadar ozel ızın nerdeee benımde 22 aylık bı oglum var ve yenı hamıleyım oglumda ızın kullanamadım 3 aylıkken basladım ıs ebunda ıns kullanıcam ama en fazla 1 sene alabılem sanırım ıs yerı o sekıle verıyor o esnada kararımı verırım dıye düşünüyorum hayırlısı sonuc olarak oyle veya boyle kadınların yükü cok fazla ıslerı zor allah yardımcımız olsun R

benim fikrim kesinlikle çocuktan yana. insan hayatının her döneminde kariyer yapma şansına sahip olabilir ama 10 yaşına gelen bi çocuk asla bir daha 1-2 veya 3 yaşına geri dönemez. çocuğun karakterini oluşturan süreç 1-5 yaş arası süredir en azından bu yaş aralığında annelerin bebekleri ile kalıp sevgi ile şefkat ile sağlıklı bi evlat yetiştirmeleri gerektiğini düşünüyorum tabi maddi durmu iyi olmayan ve çalışmak zorunda olan anneleri kayırıyorum... A

ben kendimi bildim bileli calisiyorum. daha lisedeyken baslamıstım, universitede sonrasında 10 yıldır ozel sektordeyım. Sirketimde oldukca iyi pozisyonda ve ilerisi de cok iyi olabilir. Bu yasıma kadar (32) cocugu kariyer icin erteledim, ama artık cok kopmak istemediğim icin hamile kalmak istedim. Isten ayrılmayı daha dogrusu ara vermeyi dusunmuyorum, daha dogrusu dusunemiorum. Cocugumla tum gun olacagım fikri cok guzel gelse de tum gun evde, ev isleri, anne ve kayınvalide, ev hanımı tanıdıklarla misafircilik oyunları beni eminim cok bunaltacaktır, cok alıskınım cunku sabah 8de cıkıp aksam 6 ya kadar calısmaya. O yuzden bebegimi buyutup kariyerime de devam edeceğim, hersey ona iyi bir gelecek hazırlamak icin. H hulyadem

çocuğuma yeterince ilgi gösteremiyorum diye üzülüyorum işe yeterince konsantre olamıyorum diye işe stres oluyorum A

Burada yazanların hiç birini yaşamadım diyen yalan söyler... Çoğuna katılıyorum. Belkide evde kalma süresi uzadıkça tamamına bile katılabililrim. O hale geliyor zamanla insn.

sonuç ilgiye muhtaç çocuk çocuğunu özleyen anne işine zoraki devam eden ben A

Malesef bu konu bizim durumumuzda olan bayanlar için çok büyük bir ikilem, Ben henüz 12 haftalık hamileyim ama şimdiden derdi çöktü üstüme. Dün şirketim benden izin programımı istedi. Ne yazacağımı, ne diyeceğimi bilemedim. Bu benim 1,5 yılda 3. gebeliğim. Kan pıhtılaşmasından dolayı tedavi görerek hamilelik geçiriyorum. Bebeğimi kaybetme riskim yüksek, daha önceki kayıplarımı ve sağlık durumumu bildikleri halde şimdiden şirket kendince program yapmaya başladı, ne zaman gideceğim geleceğim hakkında. Bebek doğduğunda bırakabileceğim kimse yok. Bütün akrabalarım burda ama herkesin kendine göre işi gücü var, ücret teklif etmeme rağmen kabul edeceklerini zannetmiyorum, mecburen bakıcı arayışına gireceğim. Ne annemde ne de kayınvalidemde bebeğe bakabilecek potansiyel yok malesef, ikisi birbirinden mızmız, ikisi birbirinden hasta, benim onlarla ilgilenmemi, bakmamı bekliyorlar, bebeğin üstüne bide onlar var anlayacağınız. eşim saolsun büyük destek, hamileliğim riskli olduğu için şimdiden ev işlerinde ve her konuda yardımcı oluyor saolsun. ama ben yinede kendime güvenemiyorum, hem iş hem ev hemde bebek nasıl olacak bilmiyorum. İlk aklımıza gelen seçenek işi bırakmak, ama buda maddi açıdan bizi çok zorlayacak, ev ve araba kredisi, üstüne bide bebeğin masrafları, maddi açıdan eşim tek başına çok zorlanacak. Hadi bu sıkıntıları geçtim senelerdir çalışıyorum, neredeyse 10 sene oldu. Mühendisim ve sanayide, şantiyede bir bayan olarak inanın kimsenin çalışmayacağı yerlerde, çok zor şartlar altında büyük emeklerle çalıştım. Sırf aileme maddi destek olabilmek için evlenmedim, senelerce ev geçindirdim. Şimdi onca mücadelenin üstüne işi gücü bırakıp, evde oturuyum demekte çok zoruma gidiyor. Zor ve riskli bir hamilelik geçiyorum, ailemden de destek bulamaıyorum, üstüne birde şirketin ne zaman ayrılacan ne zaman gelecen demesi dün moralimi çok bozdu. Biz istemesekte malesef hayat çocuk mu, kariyer mi? sorusunu önümüze getiriyor. Bende aylarca bu ikilemle yaşayacağım gibi görünüyor, ama bir ümit herşey yolunda gider bende seçim yapmak zorunda kalmadan hem anneliğin tadını çıkarır, hemde işime devam ederim :) D Dinamiss

Tubasultan çok güzel bir konu açmışsın, ben de bu sorunun cevabını çok düşünmüştüm bir zamanlar, şimdi kendime verdiğim bir cevabım var. Cevap veren arkadaşlar sanki soru çocuk mu, çalışmak mı diye sorulmuş gibi cevap vermişler. Kadının çalışması üretken olması modern hayatın bir gereği artık, kadın hem çalışadabilir hem çocukta yapabilir, çocuk sahibi olupta mesleğinde yükselmek, daha iyi yerlere gelmek yani kariyer yapmak isteyenler de olabilir. Gerçekten hem çocuk yapıp, layıkıyla onları büyüten, hem de mesleğinde çok iyi yerlere gelen kariyer yapan kadınların önünde saygıyla eğiliyorum. Benim kendimce verdiğim cevabım çocuk sahibi olduktan sonra çalışabilirim ancak kariyer yaparsam evimi ihmal ederim oldu, tabi bu benim seçimim. Çalışma hayatında olan bayanlar o işi bulmak, oraya gelmek için kimbilir ne emekler sarfediyorlar, üniversite sınavları, kpss, kpds vs vs. bu kadar emeği çocuk sahibi olduktan sonra bir kenara bırakmanın doğru olmadığını düşünüyorum, bir süre ara vermek olabilir ama mesleği bırakmak çok yazık olur. Kendi ayakları üzerinde duran bir kadın pekala çocuğuna da bakacak donanıma istedikten sonra sahip olabilir. Bankacılık sektöründe bir kaç yıl sonra şube müd. olabilecekken çocuk sahibi olunca, bebeğime de bakacak bir aile yakınımızın olmayışı nedeniyle, radikal bir kararla evde bebeğimi büyüttüm. Çocuk sahibi olunca insan kendini daha iyi tanıyor sanırım, bu süreçte çevremin ailemin, eşimin, arkadaşlarımın yaklaşımı bana o kadar farklı oldu ki, çoğu yadırgadı, en önemlisi ben geçmişte işim için yaşadığım tüm stresi niye yaşadığımı sorguladım. Evde kızımla vakit geçirdim çok keyifliydi, kızım 3 yaşına geldikten sonra çalışma hayatına dönmeye karar verdim, ancak özel sektörün özellikle çalıştığım sektörün bana ve aile yaşantıma hiç uygun olmadığını farkettim, kamu da çalışmak için kolları sıvadım, kpss, kpds ve alan sınavlarına çalıştım, dersaneye falan gitmedim beni güdüleyen yaş sınrı oldu o zaman 30 idi, ne yapıp edip girmem lazımdı, kızımı kreşe verdim yarım gün, evi de aksatmadan şartları çok ama çok zorlayarak çok şükür uzman olarak bir Bak. da çalışmaya başladım, kariyeri bir kenara bıraktım, amacım işimi uzman olarak iyi yapmak, öyle zamanı ailemden çalarak müdür olayım diye çabalamıyorum. Şimdi bir oğlum var ve ekonomik nedenlerle ücretsiz izin almadım ve 5. ayın bitiminde çalışmaya başladım hem de bakıcı tutarak. Bakıcı zor tabi, çok şükür şimdilik iyi gidiyor ama zaman ne gösterir belli olmaz hiç bir şeyde olmadığı gibi, diyeceğim o ki iş sizde bitiyor. Bakıcım ben iyi olursam iyi olacak, yemekleri ayarlayıp işe gidiyorum, ev işini onun kadar ben de yapıyorum çünki ev benim asıl sorumluluk ben de çocuk benim asıl sorumluluğu ben de. Çalışan anneler bebeğime vakit ayıramıyorum diye vicdan yapmayın, kimin için çalışıyoruz onlar için, eminim büyünce sizinle gurur duyacaklar daha fazla eviniz çocuğunuz için çaba sarfedin sadece. Hem ne yaman çelişkili bir konu bu bizim toplumumuzda, hem kadın evde olsun isteniyor sanki evde olunca ana olunuyor çalışınca olunmuyor, evde oturan hanımlarda çocuklarına gözleri gibi bakıyorlar, kızları varsa okusunlar büyüyünce meslek sahibi olsunlar diliyorlar sonra da çalışan bayanlar sanki evin sorumluluğuna daha uzakmış gibi bakıyorlar... neyse lafı fazla uzattım sürçülisan ettimse affola...

Çocuğum önceliklidir... Kariyerim önceliklidir... Her ikisini de beraber yürütebilirim... Hem çalışıp, kariyer hedeflerine ulaşarak aynı zamanda mükemmel bir anne olunabileceği kanaatindeyim. Yeter ki istensin, imkanlar var olsun ve doğru hedefler konulsun. Çocuğun ilk 3 yılı konusunda hassalığım ayrı, orada biraz fedakarlık yapılabilirse iş konusunda gerisi sorunsuz halledilir. Bu durumda her ikiside seçeneği seçmiş olmalıydım ankette ama seçmedim. Zira seçeneklerden biri ''çocuğum önceliklidir '' olunca başka bir şey tıklamaya elim gitmedi

anne hangi durumda mutlu ise o dur bence doğru olan.. aslında işte çalışıp sosyal hayata daha dönük olduğundan mutlu olan bir annenin kısa ama kaliteli geçirdiği vakit, çalışmayı seven ama çocuk için işten ayrılan mutsuz bir annenin evde tüm gün çocukla geçirdiği vakitten daha iyidir. yani işin özü ne kadar ilgilenip zaman geçirdiğimiz değil, geçirdiğimiz zamanı nasıl değerlendirdiğimizdir önemli olan..