offffff sanki benim dilimden yazdin sen yaaaaa en cok kayinvalidemden kiskaniyorummmmmmmmmmmmmmmmmmmmm icimde birseyler kayniyor onlar bebegimi sevince. gecenlerde buralarda birsey okudum, hamileyken yalnizca benim bebegimdi, simdi herkesin bebegi oldu diyordu bir arkadas ben esimi 1 kere bile kiskanmadim ama kizimi oyleeee kiskaniyorum kiii. iste bu yuzden kayinvalideme ve. s birakamiyorum. mesela gecen kayinvalidem bizdeydi, kizima rezene cayi hazirlayip icirdigini gordum.. sinirden catladim nasil sen hazirlarsin diye. hem hazirlanisini bilmiyor, hem de ben rezene vermiyorum 3 hafta ara vermek gerekli. bagirsaklari tembellesdiriyormus. neyse iste benden baska kimse iyi bakamaz kizima. onun icin sinirlenip kiskaniyorum, ve hastalik bulucam bi kiskanclikla ben eminim

valla ben en çok öz annemden bile kıskanıyorum sözüne takıldım, o nasıl bir annedir ki evladı ona güvenmesin, çocuğunu emanet edemesin? demek iletişimde bir arıza var. ben anneme bebeğimi gözü kapalı emanet ederim, döner arkamı giderim ardıma bakmam bile. bu dünyada anamıza da güvenmeyeceksek çocuklarımız bize nasıl güvenecekler? güvenmeyi kimden öğrenecekler?:uhm: rachelgreen

bu durumu taa hamilelikte baslayan var mi kizlar?bilmiyorumkismile Nelya

Ben açıksası seni çokda haksız bulmuyorum. Ben kızım 1 yaşında ve kimseye güvenemiyorum. Benimde başıma benzer olaylar geldi açıkcası. Şimdi çalışmaya başlıyıcam ve bakıcısı olucak. Kendimi resmen zorluyorum kız ben uyutuyum dediğinde yok git sen şu işi yap diyorum. Bilmiyorum ama benim içinde çok zor olucak. belki çok sağlıklı değil ama böyleyiz işte ve kızımda çok sosyal herkezle iletişimi çok iyi. Önüne gelenin onu öpmesi yada sahiplenmesi gerekmiyor anlıyacağın. Bende öyle herkezle paylaşamam S

burdakiler aman yanlis, normal degil, yardim almalisiniz falan filan diyorlar da icinde oldugumuz durumu anlamiyorlar. biz bebegimize zarar mi veriyoruz ki yardim alalim? laf soylemek kolay. bebekler daha kucukler korunmaya ihtiyaclari var tabi. sosyal hayatin bunla ilgisi yok. kendini bildikten sonra herseyi algiladiktan sonra elbette ki, babannesiyle de kalicak, annannesiyle de ama simdi degil. bebekken yalniz anneye ihtiyaclari var. canim sana katiliyorum,1-2 kere insanda bir puruz yakaladinmi ona guvenmiyorsun artik. mesela ben kizimi sallamiyorum, kendi kendine uyuyor, kucaga da almiyorum, butun gun ya anakucaginda, ya da oyun halisinda oynuyor. ben kac kere kayinvalideme guvenmeyi denedim ama olmadi. kizimla onu odada yalniz biraktim, oynasinlar alissinlar bir birilerine ve s. diye ama her sefer odaya girdiyimde hayal kirikligina ugradim. 1-2 defa kucaginda gordum ama aldirmadim, babannesi sonucta sevmek istedi aldi dedim ama yooook, illa kucaginda olucak cocuk. bir kere de agladigini duydum, gelmedim yanina sakinlestirsin bakalim dedim, yine gelince anakucagini salladigini gordummmmm ayrica tirnaklari cooook uzun cocugu cizer diye 1-2 sefer kes tirnaklarini cocugu incitirsin dedim, orali bile olmadi. o tirnaklariyla da cocugun dudagina filan dokunuyor... bebisin agzinin suyunu pecete yerine parmagiyla siliyor. biberonlari steril etmeden yemek veriyor. kimseye. hatta babasina bile yuzunden opme derken, kendini sapur supur cocugun uzunden operken yakaliyorum... cocugumu ona biraktim 1 gun, geldigimde komsunun kizi ordaydi, bir bakiyorum cocuk grip. ve grip grip de kizimin uzunden filan opuyor. sinirimden napicagimi sasirdim, hissetmedim kizin grip oldugunu diyor. vee kizim hastalandi ertesi gun atesi ciktiii simdi bu kadar saydiklarimdan sonra yardima kimin ihtiyaci oldugu tartisilir. Nelya

kıskançlığın temelinde güvensizlik ve tecrübesizlik vardır. bir kişiyi kıskanıyorsanız ona ya da çevreye güvenmiyorsunuzdur veya benzer bir olayı tecrübe etmemiş ve olacakları öngörecek bilginiz yoktur.. işte benim durumumda her ikisi de mevcut.. bebeğimi kıskandığım insanlara yakınlarım da olsa güvenmiyorum çünkü unutuyorlar... onu benim doğurduğumu, benim büyütmekte olduğumu ve ona ait birçok kararı verecek insanın ben olduğumu hakikaten unutuyorlar. ilk bebeğim olduğu için sanki ona kendileri kadar iyi bakamayacağımı düşünüyorlar.. ben bunu haddini aşmak olarak görüyorum ve kızıyorum. hiçkimse doğuştan anne doğmadı, herkes yaşayarak öğrendi ve bir bebeğe annesinden daha iyi kimse bakamaz. misal, bebeğim bazen parmağını emmeye çalışıyor ve kayınvalidemin yorumu "bazı annelerin sütü sıcak olur, damağını yakmıştır belki!" pardon ama süt mü kaynatıyorum ben göğsümde, böyle saçma şey mi olur? bazı şeyleri öngörememem normal... buradaki tecrübeli arkadaşlara teşekkür ederim yorumları için, fakat ben zaten sizlerden yardım almak için buraya konu açtım.. psikolojik destek almamı gerektirecek kadar klinik bir vaka olduğumu hiç düşünmüyorum. dediğim gibi sadece ilk bebeğimi büyütüyorum ve bazı şeylerin nasıl ilerleyeceğini kestiremiyorum.. bebeğe hem ben hem kayınvalidem "annem, kızım" derse kızımın kaç ay sonra bunun ayırımını yapabileceğini sizin kadar netlikle ve eminlikle söyleyemiyorum ve bazı konularda paniğe kapılıyorum.. kızım henüz 3 aylık ve ben 9 ay karnımda onu merak ettikten sonra 3 ayda ona henüz doyamadım... belki bundan 6 ay sonra sizin gibi düşünüyor olurum bilemiyorum... ceylaan1988

Yapılan yorumları okuyunca ağzım açık kaldı he. Kızlar sizin iyiliğiniz için söylüyoruz, yapmayın böyle. Dünyada sadece sizin çocuklarınız yok, sadece sizler değilsiniz anne olan. Rahat bırakın çocukları. Siz şimdi böyle yapıp sonrada büyüyünce böyle olmaz daha rahat oluruz diyorsunuz ama hiiiç sanmam. Nasıl başlarsa öyle gider. Hem siz hemde çocuğunuz böyle alışmıştır çünkü, artık istesenizde normale dönemezsiniz. Babasına dahi güvenmemek ne demek? Bırakın çocuğunuz yerlerde tepinsin, başkalarının kucağına gitsin, korkmadan. Sizde rahat olun, çocuğunuzu kucağına alan kişi öcü değil, babaannesi anneannesi, halası teyzesi vs... Kucağınıza alın çocukları, gerekirse sallayın. Bu kadar kendinize bağımlı büyütmeyin yavrunuzu.

yaa sana tamamen katılıyorum benım duygularımıda cok ıyı ıfade etmışsınaynı seylerı bnde yapıyorum. ınan kendı annemden bıle kıskanıyorum daha ıkı aylık oğlum doğmadan kıskanmaya başladımben çunku zaten herşeye karışan b kayınvalıdem var bebeğimide sahıplenmekıstıceğini düşünüyordum. onlara gttiğim zaman emzırıyorum sureklı uyusun ıstıorum ben gece uykusuz kalmaya razıyım sen yeterkı burda uyu dıe duşunuyorum. guldurmeye calışıolar sınıroluyorum gercı kayınvalıdemle doğumda tartıştığım bebeğime yaklaştrmak ıstemedığımı anlıyo ıçı gdıo ama alamıyo. deli gibi kıskanıyorum dun daha kavga ettıler eşimle karın benden cocuk kıskanıo bune böyle daha torunumu bıkac defa kucağıma aldım dıo. kendı oğlu 26 yaşında benden kıskanıo bız bışe dıomuyuzz... bnde aynene hıç anlamıyorum bu aşırıçocuu abanma hıssını.. hele kayınpederım burnu selale gbı akıo bebeğimın ağzına duşecek nerdeyse baba sen grıpmısın dıorum hayr değilim dıo sen hastaysan benım bebeğimn gunahı nee... senı bu konuda cok ıyı anlıyorumm vee ben bu durumumun kısa sureceğinide duşunmuyorum..:)) çünkü o benım oğlummmm herşeyıne ben karar veırırm ben ben... K kedi003

çok normal bir durum canım:CüvCüv: ben anne değilim ama tanıdığım bütün yeni anne olmuş kişilerde aynı tepkilere şahit oldum. yavrunu sağlıkla büyüt inşallah. sedef10 Az insan çok

umarım dediğiniz gibi bir süre sonra düzelir çünkü bu psikolojiyle normalde yapmayacağım şeyler yapıyorum ve onlara söylemeyeceğim şeyler söylüyorum. kırıcı olmak değil fakat bahane buluyorum. mesela kucaklarına almak istediklerinde diyorum ki yeni emzirdim, hareket edince kusmasın ya da uykusu var şimdi huysuzlanmasın vs:))) K kedi003

asil sorun buyulerin bizleri anne olmaya yada cocuk bakimina vakif olmaya layik gorememelerinden kaynaklaniyor. arkadasa katiliyorum kimse anneligi dogustan ogrenmedi.. herkes deneme yanilma yoluyla tecrube edyor.. hatta bizlere cok bilmislik taslayan kayinvalidelerimiz de.. insan elbette cocugunun sosyal olmasini ister, mizmizlanmasin. agir bi cocuk olsun ister.. lakin onlarin egitiminde soz hakki oncelikle annenin olmali.. herkesin ayri bir hayat felsefesi var ve ona gore yetistirmek ister cocugunu.. ne kayinvalide ne gorumce ne bilmem kim... E

arkadaşlar ben de zaten hissettiklerimin çok normal olmadığını biliyorum, lohusalık garipliğini henüz üzerimden atamadım... fakat böyle hissetmekten kendimi alıkoyamıyorum... en başta zaten bunun nedenini tam olarak çözemediğimi söyledim ve duygularımın, fikirlerimin değişmesi için belki sizlerin pozitif yorumları yardımcı olur diye konuyu açtım..

Kesinlikle katılıyorum... Öncelikle dua edin sizleri seviyorlar ki bebeğinize de değer veriyorlar... Biraz abartılmış... K

sizi anlıyorum yani bebeğini kıskananlar sevdirmeyenleri. fakat ben bu şekilde davranmadım bebeğim için. bu çoğu annede var bende de var tabii, ama şöyle düşünüyorum;eğer kimseye sevdirmezsem elletmezsem bebeğim ilerde zorlanır, mikroplara bağışıklık kazanamaz bir kere biri öptü diye ıslak mendille silmek ne demek ya?ıslak mendil bir bebek için esas zararlı olan şey. içinde kaç çeşit kimyasal var. halbuki öpüldükçe vücudu bağışıklık kazanıyor varsın alışsın kolunu bacağını mı kıracaklar ben nasıl seviyorsam onlarda sevmek istiyorlar yani bebeğin kötülüğünü istemiyorlar ki . push ;

off off ya bu kadarmı benzer olur hersey. Ben hamileykende kayınvalidem daha 1 aylık hamileyken kullanacağı biberona, tulumlara, emziklere karar vermiş almıstı ve bana sen alma dedi. Cıldırdımm. Benim bebeğim ve almayacağım dusun yani. Çalışma olayındada aynısı oldu. Ama ben calısmama kararı aldım, kızımla ilgileneceğim dedim. cok zor bi dönem. doğumdan sonra sırf ona dokunmasınlar diye wcye bile gitmeyeceksin biliyorum. ama rahat ol, bebeğin anne koynundan baska yerde rahat etmez zaten. En cok seni sevecek. kucağa ilk basta aldırma. cok kucuk incinir de. alışmasınlar. Tabi sevmelerinden mahrum etme ama senin kuralların gecerli olsun. MorAnka

ayrıca şunu da söylemek isterim, herkesin çocuğunu büyütürken kendine göre bazı yöntemleri ve doğruları olabilir... evet ben bebeğim çok huysuzlandığında onu ayağımda veya dizimde sallıyorum fakat beynini sarsacak kadar değil herhalde.. çok hafif, belli belirsiz.. yüzyüze karşı karşıya oturduğumuzda göz teması kurmak onu sakinleştiriyor çünkü... öpme olayına gelince benim bebeğimin boynunda, bu yakın akrabalar çok öptüğü için enfeksiyona bağlı apse oluştu ve kızım henüz 1 aylıkken 2 şişe antibiyotik bitirdi.. biberonlar bulaşık süngeriyle yıkanabilir, fakat bu süngerin bu işe özel ayrılmış olması lazım.. aynı süngerle tencerelerin yıkanmaması ve o ıslak süngerin lavabonun kenarında beklememesi gerekiyor... I idilsu

Ben de kardeşimi annem ve babamdan başka kimseye sevdirtmezdim 13 yaşımdaydım. Yani kardeş kıskançlığı değildi pek. annem de anlam veremiyordu. annem babam onunla oynarken hayran hayran bakan ben. ananem eline alınca bırak düşürücen diye bağırıyodum. Kadın psikolojisi ergenlikle beraber yerleşmeye başlamış bünyeme

daha çocuğum yok o duyguyu bilmiyorum ama tırstım bi anda iyiki önüme gelen bebeği şapur şupur sevme gibi bi huyum yok. hatta çoğu zaman uzaktan bile sevmem

cok ama cok normal bu durum. benım oglum 6 aylık aynı bır oncekı arkadasın yazıdıgı gıbı nasıl kedılerın gozu hep yavrularınındadır benımde oyle. kedı gıbı oldum valla, biri kucagına aldıgı zaman cok rahatsız oluyorum hep gozum onda oluyor bence bu annelık ıcgudusu.. zamanla azalıyor aslında.. ılk aylar bende cok daha yogundu. ben en cok opmelerıne sınır oluyorum.. hadı kucagına aldın ıyı hos ama bu opmek nedır anlamıyorum.. sonucta bız onlar ıcın herseyden fedakarlık edıyoruz ustune tıtrıyoruz.. boyle seyler hıssetmemız cok dogal...

arkadasımıza katılıyorum her anne ılk etapta kıskanıyor evladını bende oyleydım korkuyordum ona bır zarar gelcek dıye ah ah gectı ama o gunlerım uykusuz kalıyordum mısafırlıge gelenler oluyordu onlara emanet edıp dogru duzgun dınlenemıyordum bıle E

bebeğim birinin yüzünden hasta olursa elbette oraya göndermem.. bu kıskanma değil, koruma içgüdüsüdür.. ama oğluma, annem de oğlum deyince, veya babası öpünce kıskançlıktan sinir krizleri geçiriliyorsa bu yardm alınması gerekilen bir durumdur.. sizin bahsettiğiniz koruma, arkadaşın ki "sadece bana bağlansın" psikolojisi.. ikisi arasındaki farkı göremediğinizi söylemeyin lütfen... MorAnka

kesinlikle normal değil. anneye bağımlı asosyal olur bebekleriniz ilerde. yabancı görünce ağlayan, birlikte kalabalığın içine giremediğiniz ya da girince ağlayan bebekler olur. kimse sizin bebeğinize zarar vermez merak etmeyin. hele 4 aylık bebek elinden öpülünce mikrop yuvasına falan dönmez. kıskanmak, karşınızdaki insana hınçla bakmak yerine mutlu olup gurur duyun. bebeğimi ne kadar seviyorlar diye..

bence de fazla pimpiriklenmeyin kızlar... "sakınan göze çöp batar" diye boşuna dememişler. kızım 7 ayını bitirmek üzere. elbette her anne gibi bende onu canımdan çok seviyorum. ama başkası almasın, ellemesin, dokunmasın yapmam... biz 2-3 ay önce yeni evimize taşındık. kayınvalidemler, eltim, görümcem, kaynım hepsi bize yakın şu an. eski evimizde bi başımızaydık. kızım buraya taşındığımız ilk zamanlar yabaniydi, herkese bakıp bakıp ağlardı, kimselere gitmezdi. ama şu an öyle değil. herkes seviyor, kucaklıyor, yeri geliyor kayınvalideme yada eltime rahatlıkla bırakıp işime gücüme bakıyorum çok da iyi oluyor... bırakın bebeğiniz sosyalleşsin, yabani, annesine bağımlı bi çocuk olmasın. mikrop ta kapıcak elbette. siz şimdi ne kadar sakınırsanız sakının... mesela ipek şu an sürünüyor, emekliyor, yürüteçte geziyor, her bulduğu istisnasız ağzında. ben arkamı dönüyorum bulduğunu ağzına sokuyor. ne kadar sakınabilirim ki? tanışsın mikropla, bağışıklığı gelişir, savaşmayı öğrenir. ki doktorumuz bile bunu diyor bana. sakınma diyor, herşeyi sterilize etme diyor, bırak mikrobuda tanısın bişey olmaz diyor... haklıda kanımda. artık rahatım. he bu demek değil ki çamurlu elleriyle gelsinler sevsinler kızımı... ama mantık çerçevesinde herkes sevebilir, bende gurur duyarım kızımı sevdikleri için... kucak içinse. çok aldım kucağıma. gak dedi aldım, guk dedi aldım... alışır dediler hiç umurumda olmadı. aha şimdi yürütece biniyor, bi kaç aya yürür, istesemde gelmez kucağıma... gelse de gelsin. evladım, severek taşırım onu... demem o ki, abartmayın arkadaşlarım... bırakın kendi haline. merak etmeyin bişeycikler olmuyor :) kuzum Bu konida

Kayınvalidem anlatmıştı. Bir arkadaşının kızı doğum yapmıştı çocuk 1 yaşında olmasına rağmen hep hasta hep hasta. Hiç düzelmiyor. Ondokuzmayıs üniv. çok güçlü bir prof vardır Samsunda herkes bilir onu Şükrü Küçükhödük diye, ona götürmüşler. Tahlillere bakılıyor vucudunda hiç mikrop yok çocuğun. Değerler mükemmel. Şükr Hoca diyorki çoksakındınız siz mikroptan şimdi çocuk en ufak bir hava değişikliği bile alsa vucut kabul etmiyor . Kız da demişki evet hocam yerlere koymadımki mikrop almasın diye, zaten çok titizim bebeğimi çok güzel büyütmeye çalıştım. Hoca bi şok olmuş hemen demiş parka gidin, düşsün kalksın, topraklara ellesin hiç müdahle etmeyin. Bağışıklığını kazansın vucudu. Kayınvalidem bana bunu anlattığında kendime geldim evim sobalı diye günde belki 10 kere oturma odamı silerdim ben. Aman bişe olmasın diye. Birde bu ayakta sallama kuralı. Onu siz değil bebeğiniz belirler kızlar. Şimdiden büyük konuşmayın sallamam filan diye 3 yaşından sonra bile sallanan çocuklar var... Ha bende sallamıyorum Alyayı hiç sallamadım ama çocuk huysuzsa sallayadabilirim neticede annesiyim.. Ve hep şöyle düşünüyorum;benim kurallarım geçerli evet ama kendi kurallarıyla onu büyütebildiğim sürece başarılıyım anne olarak.. Çocuğunuza şans verin, kucağınıza alın sevin.. Çok çok ayaklanana kadar kucak işi... Ben çok aldım alışmadıktan sonra alışmaz.. zeynepb 2 mayıs hedef

hepimiz kıskanıyoruz yaa. Çok seviyoruz ya ondan. Ben de benden başkası onu kucağına aldımı bi tarafını incitecekmiş gibi geliyor

benimde kızım 3 aylık bende aynı duyguları hissediyorum piskolojik sanırım. Yırttarım dağları engelleri durumundayım

Ya bende çok çok kıskanıyorum oğlum üç aylık kimse tasısın öpsün istemiyorum biri benden alınca neredeyse ağlayacak gibi oluyorum kimseye yaklaştırmak istemiyorum

bence sizin saydıklarınızla konu sahibinin saydıkları çok farklı şeyler. insan güvenmediği kişiye tabiki evladını emanet etmez. hastalıklı insandan sakınmadığında kızar, bunlar normal. normal olmayan benden başkası kızım diyemez, üstüne değiştiremez falan denmesi. yarın öbür gün okula gitiğinde herkes kızım diyecek, kreşe giderse öğretmenleri üzerini değiştirecek. 4 aylık bebek elinden öpüldü diye bu kadar büyük tepki vermek normal birşey değil.

Daha önceki kaybımdan bebeğimin sağlıklı doğmasına o kadar takmıştım ki sezeryanden yeni çıkmışım dayanılmaz acılar çekiyorum sayıkladığım tek kelime oğlum olmuş. K. validem eşim kucağına alınca düşürecekler diye tetikte beklerdim. Antibakteriyel dökerdim kendi elime herkesin eline öpmesinler isterdim yanaklarında yaralar çıkmasın diye çocuklu birileri gelince tedirgin olurdum zarar verirler, hepimiz az çok yaşıyor ve bunları aşıyoruz. Ama bebeğimi biri seviyor diye kıskandığımı hiç hatırlamam annem çok düşkündü hiç gocunmazdım. Babası bir tanem desin çıldırayım bu normal geliyor mu? bana gelmiyor. Bebek 3-4 aylık olduğu halde bunları aşamıyorsa anne adayının psikolojik destek alması şart. Doğum sonrası depresyon diye bir şey var. Bunlar onların belirtileri... Siz atlatmış olabilirsiniz. Ama herkes atlatamayabilir. Tabii ki böyle denecek. Bir insana psikolojik destek al deniyorsa hakaret değildir. Aşamadığınız durumlar için destek alırsınız. Bebeği babası seviyor diye kıskanılır mı? k. validesi kucağına alıyor diye çıldırılır mı? bunların neresi normal... . push ;

Kızım yeni 3 aylık oldu fakat bende garip bir psikoloji oluştu. Başka kişilerin, kendi annem ve kayınvalidem, kardeşim vs. dahil kimsenin ona dokunmasına, onu kucağına alıp sevmesine, öpmek istemesine tahammül edemiyorum. Kızımı müthiş derecede kıskanıyorum ve neden böyle hissettiğimi çözemiyorum... babyroze

sana katılıyorum canımmmm guclubacismile

bende ikinci yavrumu kucağıma aldım 4 ay önce.. kişiden kişiye değişir tabi.. ama ben böle şeyler yaşamadım.. kıskanma, sevdirmeme falan.. sevilsin ki, onu hissetsin ki o da sevsin düşüncesi vardı bende hep.. zaten insanlar daha 3, 4 aylık bebeği tutup bir yerini incitecek, acıtacak biçimde hareket etmezler.. sizin durumunuzun geçici olduğunu biliorum.. biraz rahatlatın kendinizi.. hep böle strese girerseniz, sütünüzü inanılmaz derecede etkiler.. siz rahat olacaksınız ki, bebişiniz huzurlu olsun E

ben 1 hafta 10 gun once kımse opmeyecek dıye kıyameti koparırdım, sımdı o kadar cok takmıyor yanı sende zamanla bu korumacı tavrının azaldıgını goreceksın. ben sana sonuna kadar hak verıyorum. onun annesı sadece sensın.. mesela benım bır kuralım vardı dogumdan berı, emzırırken yalnız olmak ıstıyorum odada kımse olmayacak.. bunu kayınvalıdem ısrarla anlamıyordu. ben cocugun nefesını dınlıyorum emerken, bazen tıkanıyor mesela hemen memeden cekıyorum.. sohbet ede ede emzırmek bana gore degıl. ben emzırırken annelıgımın doruklarında gezıyorum, ve bu bana ozel.. kayınvalıdeme ozellıkle cok kızardım gelırdı baslardı agucuk guguck.. sımdı bunu defalarca soyleye soyleye ogrendıler. hala kapdan bakar emzırırken ben. hıc kafamı cevırmem, bır sey sorsa o an cevap vermem. ogrendıler zmanla.. bebegın altını sadece ben degıstırırm. ona annelıgı ben yaparım. buyukler sadece sever. boyle prensıplerım vardır. mesela 5,5 aylık oglum bır gun kayınvalıdem elını kızarmıs balıga surdu, agzına suruyor neymıs tattırcakmıs.. nedır bu cıkıslar nalamıyorum tattırdın da ne oldu.. ıste bu haddını asmak mesela.. benım cocugmda ınek sutu alerjısı var anne sutunden baska hıc bır sey almıyor sen gıt denız urununu dene.. yada gecen dur dolmanın suyundan tattırıyım dedı.. eger ısrar etseydı "nedır bu tattırma sevdanız" dıycektım.. yanı kızıyorum mesela ben bunlara.. sev oksa, torunum de ama boyle benım daha hıc ek gıdaya daır bır sey vermedıgım bır donemde ılk yapan sen ol.. bu gıbı davranısları kım yapsa kızıyorum.. kendı annemde boyle seyler yaptıgında onada tepkımı koyuyorum.. sevmek ıyı guzel hos ama haddını asmak baska.. mesela klıma calsıırken onune koymam cocugu, bırak alıssın dıyorlar.. bır seyı alıstırmak kararını ben verırım mesela bu gıbı ornekler oldugunda bende cok gerılıyorum ve kasıtlı olarak surat asıp bellı edıyorum.. mesela balık hıkayesınden sonra kayınvalıdem aradı esım actı ya ben o gun haddımı astım kusura bakmasın dıye bana haber gondermıs.. yanı be kendı annem kayınvalıdem kım olursa olsun kafaqma yatmayan bır sey yaptıgında soylerım.. ama sevmek konusunda kendımı esnettım cunku obur turlu cok streslı oluyorum. yok optuler yok tuttular derken ben zıhnen yoruluyorum.. aıleden kısılere daha yumusagım artık.. zamanla sende yumusayacaksın. en azından sevıldıgınde bu kadar ıcın akmıycak. ama bazen yıne rahatsız edıcı seyler duydugunda kulagını tıkaman gerekecek yada mesela sut agızını yakarmıs dedıgınde.. oyle sey mı olur ınsanın bellı bır vucut ısısı var gıbı acıklamalar yapmayı dene... xxnilxx

ay canım bence de çok normal kayınvalidemin kedisi doğum yapmış 1 ay kadar olmuş geçen çocuklarını bırakıp biyere gidiyo du bizde bahçede oturuyoz çocuklarını sakladığı tarafa doğru gidiyodum bende bakalım ne yapacak diye görmelisin gidemedi koşa koşa geldi geri sonra ben oturdum bu gene çıktı gitcek garibim dönüyo dönüyo bana bakıyo kalkacakmıyım diye en son gitti gene oturdu çocuklarının başına çok tatlıydı bu içgüdüsel bişey bence düzelecektir bisüre sonra

bu durum bendede vardı yardım almadan aştım kızıma benden veya babasından başkası kızım dendimi çıldırıyordum heleki kayinvaldem bazen annem diye seviyordu kızımı bütün şalterim atardı ama artık kızmıyorum kızımda diyorlar, annemde diyorlar onun annesi birtek benim bunu değiştiremezler o yüzden takmıyorum aradaki farkı tabiki görüyorum ama hemende işte git yardım al demek nekadar doğru onu anlamiyorum görüldüğü üzere ben yardım almadan halletim eminimki bu duyguyu yaşan tüm arkadaşlarda en kısa zamanda bunu aşacaklar I idilsu

kuzunun dediğine bakmayın siz... o doğum yapalı yıllar yılları kovaladığından o çoktan unuttu taze anneliği, e yaşlandı tebi... bende doğum yapalı 7 ayoldu ve aynen bende öyle İDİM şimdi çok daha azaldı bu düşüncem ve davranışım gittikçe normalleşti ama ilk zamanları hatırlamak bile istemiyorum çok kötü biri oldum çıktım ben bile şaşırıyodum kendime ama durda diyemiyodum... şimdi farkediyorumda o kadar yok artık sadece öpmelerine bide elinden falan tutup sarsarak oynatmalarına gıcık oluyorum... . push ; Nelya

canım aynen katılıyorum. kırk kat yabancı bile şapur supur opuyo. sen kucağında narince tutarken, onlar hoppada hoppada sarsıyo. Ya birgun birine saldırıcam diye korkuyorum yani kediler gibi. gecenlerde restorana gittik, orda çalışan bi kadın tuttu elini optu. anında ıslak mendille sildim ters ters bakarak. ya sen kimsinki, benim bebeğimi opuyosun lmaz: lmaz:

Ben daha doğmayan ikiz bebeklerimi kıskanıyorum, biz yeriz, öperiz filan dedikçe içim gidiyo benden başkası dokunmayacak bebeklerime diye. Bu normal içgüdüsel birşey. Ben hiç kimsenin yenidoğan bebeğini öpmedim benim ikizlerimde doğduğunda eşimden başka kimse öpmesin istiyorum, dün bi nabız yoklayayım dedim bebekleri öpmesinler, aman hemende cevap buldular ben hasta olan, nezle olan olur dedikçe birşey olmaz bebeklerin bağışıklık kazanır diyorlar. ispanakliborek Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

aynen ya bebeğimi öpmelerine sinir oluyorum ben ki bişi olmasın mikrop kapmasın diye saçından bile zar zor öperken şapşup sesleri duydukça küplere biniyorum hala ki oğlum 4 aylık oldu.

ben de kendime dur diyemiyorum valla ne isdir bu anlayamiyorum. tamam bir daha yapmiycam diyorum ama kime diyorsunnn insallah dedigin gibi olur gecer canim speedy-gonzales Carpe

kızlar ben de bu durudmdayım ne zaman ecer uzuluyorum boyle olmama ve de kızıyorum kendıme cok((((((( G

sanki bütün herkes toplanmış beni anlatıyo eşim hariç bebeğe kimsenin yaklaşmasını istemiyorum kriz geçircem...

Annelerin ilk zamanlarda yaşadıkları gerçekten çok normal bu kıskançlık bence sadece zarar gelebilecek korkusu değil önceden siz vardınız şimdi bebeğiniz var eee herşeyin ufağı sevilir lafı da çok doğru tabikide ilgi komple ona kayıyor herkez öpmek, sevmek istiyor. Tabi sizde korkuyorsunuz bi zarar verirler mi canı acır mı falan diye hep sizin istediğiniz olsun istiyorsunuz. yalnızca ben büyütmeliyim ona tek ben dokunmalıyım ben daha bilirim gibi düşünüyorsunuz.. Fakat, onlarda anane, babanne, hala, teyze onların yerine kendinizi koyduğunuzda inanılmaz kötü bişey kim canının canına kasten zarar vermek isterki bence bu kadar hassas düşünmeyin şimdi bebekleriniz çok minik 7/8 aydan sonra birazcık tutsana falan diyeceğinize eminim. çünkü yorgunluk sürekli sizin ilgilenmeniz olmayacak. ilgilenmediklerinde benim çocuğumu acab sevmiyorlarmı dersiniz bunun için bence onlara ters davranmayın.. bide kıskanılan kişiler sizi büyütmüş bu yaşa getirmiş. sizlerden çok daha iyi bakabilirler yani... Hepinizin bebeğine uzun ömürler

Yardım alınacak bir durum sözkonusu değil burda.. Bebek sahibi olan anne daha yavrusuna alışmadan her kafadan ses çıkıyor.. Anne baba dışındaki bireyler bebeğin yaşamında daha çok söz sahibi olmak istiyor... Bir kere anne ve bebek birbirine alışmalı, birbirini benimsemeli... Büyüklerimiz bu konuda bizlere güvenmeli ve biraz geri çekilmeliler... onların zamanlarında bebek bakımı daha zordu.. Oysa ki şimdi bir anne adayı bebeğini rahatlıkla tek başına büyütebilir... Çünkü imkanlar bunun için çok müsait... Zaten yeni doğum yapıyorsun sıkıntılı bir süreçten geçiyorsun.. Bir de başına çöreklenir ve sürekli herşeye yorum yaparlarsa orda koruma içgüdüsü devreye girer...

ah be tatlım sen resmen beni tarif ediyorsun. Aynı bahaneleri bende buluyorum. yok baskasına giderse ağlar, yok tamda altını alacaktım, yok kusar ustunuze vs vs.. kafayı yemek uzereyim. Kimsenin onu sevmesine tahammulum yok. Ellemesinler, dokunmasınlar istiyorum. mesela bebek görmeye misafir gelecek. Bende 2 gun önceden karın ağrıları baslıyor. kucağına alırlarsa, öperlerse, ellerlerse diye fenalasıyorum. kayınvalidem yada baska yakınım canım, bitanem vs dese sinirden öluyorum. sanki sadece ve encok ben seviyorum, sanki benden baskası tutarsa canını yakar. etrafımdaki rahat annelere sasıyorum. ben sırf bebeğime kimse yaklaşmasın diye işi bıraktım. bir sure daha çalışmayı dusunmyorum. Allahım affetsin cok mu bencilim bilmiyorum ((((

eger bebeginiz size tepki vermeye gulucuk atmaya basladiysa artik sosyal bir birey olmaya baslamis demektir. Bebegin yetiskin hayatini etkileyecek bir cok sey daha ilk aylarda olusur, yag hucreleri gibi, beyin zeka gelisimi, duygusal ve psikolojik yapisi gibi. Yapilan bir arastirmaya gore bebekler ne kadar cok yuz gorup iletisime gecerse, zeka seviyeleri o denli artiyor. O yuzden etrafinda ve gercekten yakininda ne kadar cok onu seven ve agu agu yaptrimaya calisan gulen yuzelr gormesi ilk once zekasi icin faydali. Ustelik akrabalarinin hatta yabancilarin onlari sevmesi, hijyen kurallarina uyuldugu surece kucaklarina almalari, bebeklere kendilerini iyi hissettirme cabalari cok guzel seyler. Bebeklerin sevgiye ihtiyaclari vardir, yemek icmek kadar gerekli bir ihtiyactir bu, bebeklerinmizi bu kadar sevdiginz ve herkesten sakindiginiz halde onlari kucaginizdan nasil mahrum biraktiginiza sasiriyorum. Elbette tercih meselesidir ama ben mumkun oldugu kadar icime kadar sokulsun, ne kadar ihtiyaci varsa o kadar kucagimda kalsin istiyorum, benim yoruldugum yerde esime sokulsun, ananesne, babaannesine sokulsun, onlarin sicakligi anne gibi olmasa da yine de sicacik ve guvende hissetsin kenidni istiyorum. Gaz sancilari cektiginde yavrumu ritmik hareteklerle salliyoruz, olmadi aliyorum kziimi kucagima aciyor babasi oynak bir muzik dans ediyoruz o sekilde, ben yorulunca babasi aliyor, o yorulunca ananesi vs. Az da olsa acisini haffiletiyoruz bu sekilde, hafiflemiyorsa bile unutturmaya calisiyoruz. Ben herkesin aksine benim kizimi herkes cok sevsin, kizim cok ama cok sevilerek buyusun istiyorum, kayinvalidem kucagina almadi ilk baslarda premature dogdugu icin o da, ona bile bozuldum, ya kizimi buyuynce de sevmez ve kizim bunu hissederse diye. Ona herkes canim, kizim, tatlim desin istiyorum, kimse benim gibi sevemez elbette ama herkes kendi bildigi gibi ve icinden geldigi kadar sevsin kizimi, onun sevgiye ihtiyaci var, KOrkamyin ustelik, asla sizin yerinize baskasini koymaz o yavru, yine en cok sizi sever, hediyelerin en buyugunu de alsa baskalari onun ANNESI sizsiniz ve o minik insna bunun ayrimini yapar. Ablamin 7 yasinda bir oglu var, ve kayinvalidesiyle bir takim problemlerden dolayi cocuk baba tarafiyla pek icli disli buyumedi. Onlar da zaten pek ilgi alaka gostermedi oglana. Gecen gun ablamin kayinpederi yegenime "yavrum" demis, o da cok sasirmis bize anlatiyor, cok etkilenis ama belli, cok da hosuna gitmis yazik. O kadar uzuldum ki, o cocuga bu sevgisizligi yillarca hissettirdiler diye, kimbilir psikolojisi nasil etkilendi. Yapmayin yani, kimseden uzaklastirmayin yavrularinizi, birakin herks sevsin onlari, onlar da sevildiklerini bilerek buyusun. uzman degilim ama bu davranislarinizin altinda ya cocugum baskasini benden cok severse duygusu var sanirim. Bebekleriniz tamamen size bagimli, ve belki de sadece sizi seven cocuklar olsun istiyorusnuz, elbette bu sekilde devam ederek bunu saglayabilirsiniz ama ilerde bunun pismanligini da yasayabilirsiniz. Herkes kendi cocugunu dogru bildigi gibi ve icinden geldigi gibi yetistirmeli, nacizane ben fikirlerimi sundum sadece. Amonra

bu duyguları hisseden annelere ben de katılıyorum.. Doğumuma bir ay var ama şimdiden bebeğimi kıskanıyorum.. Hem de çok... En çok kayınvalidem ve görümcelerimden kıskanıyorum... Kayınvalidem aradığında bebeğimi gördüm rüyamda diyor... Nerden onun bebeği oluyor anlayamadım... Kızıma şunu şunu aldım diyor... Onun bebeğim için birşeyler alması sonrada sen alma ben aldım demesi beni çıldırtıyor... Hamileliğim çok zor geçtiği için çalışmayı bıraktım... Başka şehirde yaşamasına rağmen bebek 5-6 aylık olunca sen çalış ben bakarım diyor... Başka şehirde yaşıyor ama bebeğime bakmak için evini bırakıp gelecek.. Sonra da kızım tamamen onun tarzına uygun büyüyecek... Büyük görümcem Almanya da...10 yıldır tedavi oluyor ama bebeği olmuyor.. Bu yüzden kızımı şimdiden sahiplenmiş durumda... Almanya iznini yılda 2 kereye çıkardı ve her gelişinde 2 ay kalacak.. Düşünsenize yılın 4 ayı bizimle olacak... Yeğenlerini hediyelere boğan bi kadın sırf bana alışsınlar diye.. Diğer görümcemin çocukları ona tapıyorlar... Çanta çanta hediyeler... Benim kızıma da şimdiden 2 bavul dolusu hediye almış.. Çocuğumu kendine bağımlı kılacak... Aylardır bebeğimi onlarla paylaşacağım duygusu içimi kemiriyor.. Uykularımı kaçırııyor.. Bir de bebek doğunca neler hissederim kimbilir... K kedi003

katiliyorum, zaman o kadar cabuk gciyor ki, bir bakmisiz onlari kucaklamak istiyoruz ama onlar kocaman olmush ve kucaga gelmez olmush artik Simdi doya doya sarilip kokusunu icime cekiyorum kuzumun, ne kadar isterse o kadar kucagimda, gun oluyor hic bir is yapamiyorum, ama sunun surasinda 3-5 ay daha, koskoca omrumde kizimla bu kadar yakin olabilecegim 3-5 ay daha, sonra Allahin izniyle buyuyecek ve belki ben istesem de kucaga gelmeyecek. Tadini cikarmak lazim. MorAnka

katılıyorum ben kızımı 8 ay boyunca hiç kucağımdan düşürmedim desem yeridir herhalde yapışık ikiz gibiydik herkesin aman çok alma kucağına alışır demesine inat doğdu andan itibaren kucağımdaydı ve evet alıştı ilk günden hemde ama hiç umrum olmadı koynumda uyutum onu aylarca onun kokusunu içime çeke çeke ev işiydi yemekti felan fistan hepsini bıraktım kızımın o ilk ayları asla geri gelmez doya doya yaşadım yok misafir gelecekmiş yok bilmem ne hiç birini umursamadım hiç bişey kızımdan daha değerli olamazdı hiçde pişman olmadım öyle yaptığıma ve hiçde zor olmadı gece gündüz kollarımda taşımak gece bile uyurken kolarımda uyur kalırdık birlikte sonra eşim alır yatağına yatırırdı sonra zaten kızım emeklemeye başladı ve artık kendisi istemedi kucağıma gelmeyi oraya kadardı yani şimdide en fazla 2dk oturuyor kucağımda istesemde durmuyor yani iyiki ilk aylarını hep kucağımda geçirmiş onu sevgimden ve sıcaklığımdan asla mahrum etmedim o günler geri gelmiyor ve ben 2. cocuğu düşünmedim için bu duygu belkide birdaha yaşamıcam D Dinamiss

o kadar doğal bir duygu ki bu. gerek hamilelikte gerekse doğum sonrası hormon dengemiz ve tüm dünyamız alt üst oluyor. eh bir de buna başındaki kişiler de eklenince sonuç kaçınılmaz. keşke daha anlayışlı olup bu özel dönemi huzurla geçirebilmemizi sağlasalar. aslında bunu kıskançlık olarak adlandırmak yanlış olur. bir kere deli gibi bir duygu karmaşası inkar edilemez. bol koruma, bol bol da sahiplenme içgüdüsü. zamanla düzene giriliyor ama yıpratıyor da. karanfilce Takmadığın kadar

İilk günler bende öyleydimmm üç tane olmasına rağmen :) çıldırırdım kimse almasın kucağına çok ta tutturmadım bu yüzden doya doya kucaklarına alamadılar sanırım bu içgüdüsel bir şey doğamıza veriliyor aşırı korumacılıktan hem çok doğru ve yerinde şeyler yazmışsın hele o kayınvalideciğinizin sözüüü te Allahım yarabbiimmm insanı çıldırtır cinsinden ay sen buna ne desen olmaz boş sallıycan sanırımmmm :) kolay gele A

bebeğin elinden öpen kişi, pis bi bezle aksama kadar masa siliyosa, kirli çatal bıcakları sofradan o elle topluyosa, ve özellikle kasada para alışverişi yapıyorsa mikrop yuvasına döner sekerim. Sen bebeğini rahatlıkla bu ellere vereblirsin ama ben veremem . push ;

bebeğine olan aşırı sevgiden kaynaklanıyo başkası sevse bile sevmesini istemezsin sadece ben seveyim tutayım bakayım istersin bu da çok normal. S

yani etraftaki bütün tanıdıklarımbu durumu yasıyor kuzum Bu konida

Psikolojik destek almak bukadar kolaymı oldu artık Eskiden insanlar gerçekten büyük sorunları olunca giderdide o yüzden şaşıyorum bukadar kolay destek almalısın denmesine ve evet ben bunu herkesin kendi başına aşabileceğini düşünüyorum Yanlış anlaşılmasın asla uzmanlardan yardım almaya karşı değilim fakat böyle bir konuda pskiolağa gitmek bana tamamen gereksiz geliyor herkesin kendi fikri tabii kendi adıma kızımı babasından asla kıskanmadım kendi annemdende kıskanmadım ne yalan söylim ama kayinvaldemin üzerine basbasa benim kızımmmmmmmmm bu veya annemmmmmm diye sevmesine evet ilk zamanlar sinir oluyordum dediğim gibi artık olmuyorum çünkü kızım benden başka kimseye anne demiyor :asigim: kızım doğdunda ona olan sevgimden dolayı onu kıskandığım ve korumak istediğim için birileri çıkıp sen yardım almalısın, hastasın sen gibi cümleler kursaydı işte ben ozaman doum sonrası depresyona girerdim herhalde MorAnka