İlk defa duyuyorum bu sözü. Ama gerçekliği acı veriyor, ne yazık... Paylaşımınız için teşekkür ediyorum.

Bence anlamsız Maddi anlamda bugün sıkıntı yok ama üç sene sonra devir çok değişti napcaz okutamiyoruz hepsini istediği yerlerde diye kalirsaniz nolacak Sonra topluma çöp bireyler bırakmış olursunuz Yazık bence

Anne baba mükemmel olup da yetişen çocuğun çöp olduğunu hiç görmediniz sanırım ki kime göre mukemmelsiniz Maddi durum endişeniz bence olmalı Bugünün trilyon sahibi olabilirsiniz ama yarın trilyonunuzun değeri düşer Anladiysaniz eğer. Üç çocuklu annelerden yorum alabilirsiniz elbet ama bence her yoruma açık olmalisiniz Hemen bı sinir basıyor sizi, ne duymak istiyosaniz artık

Ben iyi insanlar baska iyi insanlar yetistirmeli diyorum. Dunyanin buna ihtiyaci var. Iki cocugum var, kucugum 19 aylik, cok yoruldum ama biraz daha dinlendikten sonra bir insan daha yetistirmeye baslamak istiyorum. Iyi insan da artik az bulunur bir sey haline geldigi icin ihtiyac duyduklarinda en azindan birbirlerini bulurlar diye umuyorum. Hem ben rahat olayim, hem hayatimi yasayayim hem cocuklarim olsun, cok da iyi yetissinler... bunlarin hepsi ayni anda biliyorsunuz mumkun degil. Bir oncelik belirleyip onunla karar almalisiniz, mutlaka bir seylerden feragat ederek. Esiniz masallah evin ikinci annesi gibi performans gosteriyormus. Maddi kaygi da yok. Evhamlariniz icin biraz destek alsaniz en rahat dogurmasi gerekenler sinifinda bir annesiniz bana kalirsa

Neredeyse durumumuz aynı ama ben 3. ye karar verdim şu an 8. ayımızdayız karar vermek çok zor oldu inanın kaygılarınızı çok iyi anlıyorum ki o kaygılar yüzünden kızımda erken doğunca işini bırakmış bir anne olarak yazıyorum şu zamanda şu şartlarda çocuk yetiştirmek çok zor gerçekten hem maddi hem de manevi ama çocukların tek dayanağı da kendi ailesi o yüzden anne baba kaybı yaşayınca tutunacak dalı kalmayan çocuklara çok üzülüyorum ne olursa olsun insanın şartsız koşulsuz yanında olacağı kişiler kardeşleridir en azından biz böyle yetiştik ve çocuklarımızı da bu yönde yetiştirmeye çalışıyoruz çevreye saygılı sevgi dolu vicdanlı bireyler yetiştirmek çok önemli kanımca mesela benim yeğenim tek çocuk genelde paylaşmayı bilmeyen bencil bi çocuk maalesef tabi bu benim şahsi fikrim Rabbim evlatlarımızı sağlıkla büyütmeyi nasip etsin inşallah tembelanne

Amin, tesekkur ederim Ben biz annelerin evhamlarin pesine takildikca her seyi dramatize etmeye egilimli hale geldigimizi dusunuyorum. Ben ilk cocugum parkta sevgiyle uzerine kostugu cocuklar ona yuz vermediginde aglamakli oluyordum bu dunyayi yavrum nasil kaldirabilir diye Her seyi kontrol etmeye calisiyordum o incinecek diye. Cunku ayni sizin bahsettiginiz gibi fazla sevgi dolu ve empatik bir cocuk oldu hep. Yazin memlekete gittigimde annemlerin bile kizimla olan iliskilerini kontrol etmeye calisiyordum incinecek, kafasi karisacak, olumsuz sosyal deneyimler yasayacak diye. Yani su an anlatirken kendime sinir oluyorum acikcasi, keske o gun biri cikip deseymis gormemisin cocugu olmus diye, gerceklerle daha cabuk yuzlesebilirdim Zamanla gordum tabi ki her seyi kontrol etmeye kalkismanin dezavantajlarini. Cunku ben onu hassas oldugu icin korudukca kizim daha hassas birine donusmeye basladi. Sonra sunu hatirladim, cok kritik zorlanmalar olmadigi muddetce psikolojik zorlanmalar, anne baba hatalari insanin karakterini büyütebilen unsurlardir. Gercekten de oyle degil mi? Kolayca yasamis, incinmemis, uzulmemis, hayal kirikligi yasamamis insanlar ya hayatta alacak tat bulamiyorlar ya kendi hazlari odakli yasayip empatiden yoksun oluyorlar cogunlukla. Oysa zor bir hayat yaşamış ama tabi ki mutlaka ozfarkindalik gelistirebilmis insanin karakterindeki olgunluk insani kendine hayran birakiyor. Boyle bakabilmeyi basarsiktan sonra kizimi korumayi biraktim. Cocuklar onu disladiginda dedim ki kizim buyuyor. Sevmeye sevmeye okula gittiginde kahrolmadim, cunku biliyordum ki kizim bir sekilde buyuyor. Ona yeri gelip bagirdigimda, catistigimizda kendimi suclamayi da biraktim, cunku biliyorum ki bu da onu buyutuyor. Ben kotu bir cocukluk yasadim, annesizlik zordur mutlaka ama bence annenin dusmanligi, ihmali ile yasamak daha zor olmali, ben bunu yasayan bir cocuktum. Atlatamadigim travmalarim var, cok saglikli bir yetiskin oldugumu iddia edemem ama insan olarak fena degilim galiba. Onceleri yasadiklarimla kavga ediyordum ama su an zorlu yasantilarin beni pisirdigini gorebiliyorum, cok konforlu bir cocukluk beni bugun eminim baska biri yapacakti ve ben muhtemelen o baska birini degil bugunki beni secerdim yine. Elbette kimse kotu bir cocukluk yasamasin, demek istedigim bu degil. Ama cocuklar bence doga icin uzulsun, hayvanlar icin uzulsun, adaletsizlik icin uzulsun. Cunku sadece uzulduklerinde bunun icin bir seyler yapma sorumlulugu hissedebilen iyi insanlar olabilirler

Ben de inanin hic rahat degilim. Ama rahat davranmak icin ozel caba harciyorum oyle olmasi gerektigini dusundugum icin. Ben tesekkur ederim, bilmukabele. Hayirla saglikla buyusunler, iyi insanlar olsunlar hepsi de

Ne saçma bir yorum sizin çocuğunuz bile yok. Yanlışlıkla korunurken hamile kalmadınız mı siz? Siz de batabilirsiniz, kocanız sizi aldatabilir, ölebilir falan filan o zaman. Gidip aldırın bence. Neyi kıskandınız da böyle boş bir yorum yaptınız? Siz bu kafayla yanlışlıkla üçüncüye de hamile kalırsınız. Kadın ne soruyor siz ne yazıyorsunuz? Azıcık beyin ya, azıcık! Konu sahibinin evlatlarına dertleneceğinize o çocuğu çöp olmadan yetiştirmek için kendinizi biraz geliştirin bence. Sizde epey sıkıntı gördüm ben. Bu çocuktan sonra korunma konusunda da eğitim alın lütfen.

Ne güzel yazmışsınız. Evlatlarınız sağlıkla büyüsün inşallah. Önceliğim nedir dediğiniz gibi bunu belirlemeliyim galiba. Çocuklarla ilgili kaygım için yardım almayı düşünüyorum açıkçası. Dünya o kadar kötü ki güzel çocuklar bu dünyada nasıl barınır onu da düşünüyorum. Bu acımasızlığa, bu adaletsizliğe anlam veremeyecekler. Şimdi bile insanların neden çöp attığını sorguluyorlar. Daha büyük kötülükler, acımasızlıklar varken mutlu olabilecekler mi? Bunları da düşünüyorum. Endişelenmem gereken iki çocuğum varken endişemi üçe katlamak beni yorar mı onu da düşünüyorum. Sizinki gibi yorumlar iyi geliyor açıkçası. Teşekkürler...

Herkese merhaba, Benim sorum üç çocuğu olan güzel annelere. İki evladım var. Biri 5 diğeri 8 yaşında. Benim de yaşım 40'a yaklaştı. Eşim çocukları çok ama çok seviyor. Geceleri kalkar, altını değiştirir, ona bırakıp çıkarım, gezerim. Hatta ilk çocuğum küçükken kpss'ye hazırlanıp alanımda derece yapmıştım. İkinci doğduktan sonra yüksek lisansımı yaptım. Hepsi eşimin sayesinde. Hala geceleri kalkıp tuvalete kaldırır. Sorumluluktan kaçmaz. Hastalansalar ben izin alamam o alır bakar, doktora o götürür. Maddi açıdan da sıkıntımız yok. Gelgelelim benim problemime. Eşim yaşımız geçmeden bir çocuk daha istiyor. Çok kardeş olmayı oldum olası çok sevdim. Biz dört kardeşiz. Eşim de dört kardeş. Hayatta hiç sıkılmadım. Şu anda da en büyük destekçim onlar. Hatta bir kardeşim daha olsaydı bile diyorum bazen. Fakat ben çocuk bakamıyorum. Yani çok güzel bakıyorum, ilgileniyorum ama hayat beni yoruyor. Kaygı düzeyim çok yüksek. Bakıcı bulmak, kreşe başlatmak, hastalıkları vs. endişe sebebiyle günlerce uykusuz kalmama sebep oluyor. Bisiklete binecek olsalar kafamda yüz çeşit korku senaryosu beliriyor. Aşıya bile ben götürmedim hiç. İlk çocuğumda kan aldılar hastanenin kapısında ağladım. Hayatta kendim ile ilgili konularda hep çok güçlü oldum, pek çok şeyi tek başıma başardım, pek çok şeyin üstesinden geldim ama çocuklar beni psikolojik olarak çok yıprattı. Rahat olamıyorum. Beslenme hazırlarken bile erik, fındık vs. koymuyorum boğazına kaçar diye. Okulun kapısından girene kadar bekliyorum, aklım yine onlarda kalıyor. Bir diğer konu da bu ülkede, bu şartlar altında bir çocuk daha doğurmalı mıyım sorusuna olumlu cevap veremiyor oluşum. Bakıyorum Suriyelilere kadın 24 yaşında yedinciyi doğurmuş. Bu ilkellik, bu bilinçsizlik de öldürüyor beni. İnsanların devamlı üremeye zaman harcamasından ziyade dünya için faydalı olacak şeyler yapmasını, kendini bulmasını, kendini geliştirmesini, kendini değiştirmesini isterim. Ama tüm bunlar için çabalarken de kardeşlerimin desteğini hissetmek beni mutlu ediyor. Uzun uzun yazdım, biraz da kendim için yazdım ama çok fazla gelgit yaşıyorum. Üç çocuğu olan ve çalışan anneler, neler yaşıyorsunuz? Neler hissediyorsunuz ve ne düşünüyorsunuz merak ediyorum. Teşekkür ediyorum.

3 çocuk yapanlara bir şey diyemem Allah uzun ömür versin hepsine. 3. Ler olduktan sonra tabiki sevilir de bakılır da. Ama İki oğlum var üçüncü çocuğu hiç düşünmüyorum. Üçüncü çocuğunuzun SAĞLIKLI olup olmayacağı bile garanti değil. Üçüncü çocugu sağlıksız olan çok insan var etrafımda Bence günümüzde iki çocuğu olan insanların üçüncüyü yapması çok çok gereksiz bir risk. Rahat batması gibi birşey. Ne güzel işte iki çocugunuz var. Çocuklarınızın kardeşi var. Oturmuş bir düzen var vs. Ayrıca üçüncü çocuktan sonra "ortanca" çocuk durumuna düşen çocukların ilgisiz kaldıkları için psikolojik sorunlar yaşayabildiğini de çok net gözlemledim. Ortanca çocuklar biraz arada kaynıyor resmen. Büyük çocugun okul problemleri ödevleri vs bebeğin ihtıyacları derken ortancalar çok ilgisiz kalbiliyor. Ben ikinci çocugumu yapınca büyük çocugumu asla ihmal etmeyeceğim demiştim ama bebek doğunca malesef büyük cocugu babasına abone etmek zorunda kalmıstım dolayısı ile eve bebek girince diğer çocuklar anne ilgisinden mahrum kalıyorlar. Babayla da bir yere kadar oluyor. Dünyada hastalık var kaza var kötülükler var çevre kirliliği var kaynaklar yetersiz içme suyu kısıtlı nufus kontrolsüz artıyor Hamilelerin amniyon sıvısında bile mikro plastiklerin oldugu bir dönemdeyiz artık. böyle bir dünyaya üçüncü cocuk en basta o çocuga haksızlık.

Sinir mi? Siz sinirli okuduğunuz için öyle algılamış olabilir misiniz? Çünkü yazıları biliyorsunuz ki psikolojik durumumuzla yorumlayıp okuyoruz. Ben hiçbir yerde mükemmelim demedim. Siz öyle gördünüz galiba. Çöp değilim ve olmamak için çabalıyorum dedim. Ve en önemli duygu olan merhamet duygusunu ve empatiyi çocuklarıma aşılamak için çabalıyorum. Ayrıca yaklaşımınız çok ama çok yanlış... Maddi durumu kötü olanların çocuğu olmasın mı o zaman? Durumu iyi olmadığı halde pırlanta gibi evlatlar yetiştiriyor kadınlarımız. Ben soran olursa diye kısa bir şekilde belirttim. Ayrıca niye olumsuz yorum yazıyorsunuz ki? Bu konu kaos çıkarıp beslenebileceğiniz bir konu bile değil! Paranız olabilir ama batabilirsiniz de... ne demek? Ben size bunu mu sordum? Evet ona bakacak olursak kanser de olabilirim, yangın da çıkabilir, engelli de olabilirim... Üç çocuğunuz olmadığı halde illa konuma yorum yazacaksanız yazın ama önce anlayın. Ben kıskançlıklarla, kocasına ona buna olan sinirini çıkarmak için hınçla, bugün de kaos çıksın biraz rahatlayım bakış açısı ile ya da derdiniz her ne ise onunla yazılmış cevaplarla uğraşamam hanımefendi. Bu konu öyle bir konu değil. Lütfen az ötede, başka konularda oynayın, eğlenin. Duymak istediğim şey konuyu anlayanlardan ve üç çocuk annesi olanlardan tecrübelerini paylaşmaları sadece. Sizlik bir mesele değil yani...

nerde okuduğumu bile hatırlayamadım ben de, ama gerçekliği aşikar. Size yardımcı olabilecek bir yorumum olamadı mazur görün benim hiç çocuğum yok ve 2 kardeşiz. En azından konunuzu üst sıralarda tutmuşumdur umarım :)

"prezervatif negatif evrime yol açtı. akıllı insanlar doğum kontrolü yaptığı için, daha azalırken; aptallar kontrolsüz biçimde çoğaldı." aklıma bu cümle geldi yazdığınızı okuyunca.

3 çocuğa hakkıyla maddiyi geçtim manen yetebilmenim günümüzde imkansız olduğunu düşünüyorum. Var olan potansyelinizi 3 e bölmek mi 2 ye bölmek mi? Ben tek yere topladım. K Kuf Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

3 cocugum var. Bence iyi bir anneyim. Ama kendime iyimiyim, o tartısılır. Kardes olmak cok güzel elbette, kardeslerıme Allah saglık versin, güzellikler yasatsın, hep birbirimizin yanındayız ıhtıyac olunca. Yapısık degiliz, günde 10 kez konusmayız, ama gerekınce kosarız tereddütsüz. Fakat dunya eskı dunya degıl, bizim ailelerimizi yormadıgımız kanaatkar dünya degil. Bugun olsa 3cüyü düşünmem. Ben yine nispeten iyi bir zamanda büyütmüşüm diyorum...

Ben de aynı endişeleri yaşıyorum. Durumumuz neredeyse aynı. Bende de iki çocuk var. Biz niyet ettik ama çok kararsız kaldığım zamanlar oluyor. Üç çocuk anneleri neler yaşıyor merak ediyorum ve konuyu takip ediyorum.

Pozitiflikten zehirleneceksiniz :)

Bir oğlum var. İkinciyi asla düşünmüyorum. Umarım kaza falan da olmaz. Yaşım 32 ona rağmen düşünmüyorum. Benim de kaybı düzeyim çok yüksek. Bu insanı resmen yaşlandırıyor. Eskiden yaşımı 18 sanıyordu yeni tanıştığım kişiler 30'umdayken. Şimdi 25 falan diyorlar. Düşünün minyon halimle bile çökmüşüm Benim oğlum aşırı hareketli belki biraz da bu yüzden gözüm korkuyor. Ama eminim sakin olsaydı da fikrim değişmezdi. Kardeş güzel ama ben ikisine, siz üçüne birden yetemezseniz bir anlamı var mı? Ne güzel ununuzu eleyip eleginizi asmissiniz. Rahat rahat çocuklarla gezip tozmak varken bir bebek daha bakmak, ne bileyim çok büyük eziyet kendinize. B BengisuCan91 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Sağlıkla büyüsün evlatlarınız. Ben düşünmüyorum ama eşim o kadar istersen ve severken bazen ikilemde kalıyorum. O da benimle aynı düşüncede olsa tereddüt etmem galiba. İyi anneler oluyoruz ama kendimize iyi miyiz gerçekten çok güzel yazmışsınız. Anne, eş, evlat kimliklerimiz yüzünden çoğu zaman kendimize zaman ayıramıyoruz, kendimiz olamıyoruz belki de kendimizi bulamıyoruz. Sadece daha çok kendim olmak istiyorum galiba.

Sorun sadece okutma meselesi değil ki. Bizim durumumuz iyi evet ama ne olacağı belli olmaz, eşimin ailesi epey varlıklı o yüzden okutur muyuz diye pek endişelenmedim. Farklı sıkıntılarım var. Çöp birey olması için öncelikle benim çöp olmam lazım, kendimi geliştirmeye çalışıyorum. 8 yaşında ama nesli tükenen hayvanlar için endişelenen, kavanoza kapatılan bir kelebek için ağlayacak kadar merhametli çocuklarım var şükür. Konumu anlayamadınız sanırım. Çöp diye niye kestirip attınız onu da anlamadım! Ama yorumunuz için teşekkür ediyorum yine de. Üç çocuklu annelerden cevaplar bekliyorum.

Çok tatlısınız, teşekkürler.

Umarım mutlu ve huzurlu olacağınız bir hayatınız olur. Siz karar verebilmişsiniz ne güzel ama ben henüz karar veremedim. Sanırım birkaç yıl daha düşünmeye ihtiyacım var. Ama o zaman da çocuk yetiştirmek için enerjim olur mu onu bilmiyorum.

Katılıyorum size. Böyle büyüyoruz, böyle güçleniyoruz. Yaşadığımız her olay bizi biz yapıyor. O yüzden ne yaşarsam yaşayım bu olay bana ne kattı diye bakarım. Ama söz konusu çocuklar olduğunda hassaslaşıyorum. Umursamaz olamıyorum. İçim içimi yiyor nedense. Küçük olamalarına rağmen pek çok kararı onlara bırakıyorum ve ne zaman isterseniz hep yanınızdayım mesajını vermeye çalışıyorum. Umarım gelecekte iyi ki annemiz sen oldun derler. Biraz daha rahat olabilmeyi isterdim galiba. Bakalım zaman ne gösterecek. Cevaplarınız için çok teşekkür ediyorum. Çocuklarınız sizin gibi anneleri olduğu için çok şanslı