bi an yazdıklarını ben yazmışım sandım. benimde 20 aylık oğlum var bende çalışıyorum ve bende sen gibi sanki oğlumla geçirebileceğim vakiti kendime ayırdığımda sanki ona haksızlık yapşmışım gibi hissediyorum.10 dakikalığına kuaföre bile o uyurken gidip uyanmadan geliyorum ki gittiğimi anlamasın diye 20 aydır tek bir gün bile bi arkadaşımla bulup bi kahve içmedim oğlum olmadan. zten o varkende pek mümkün olmuyor afacanlığı yüzünden aslında doğrusunun bu olmadığını biliyorum ama elimde değil

birde çok şanslısınız cocugunuzu bırakacak yeriniz var eşiniz dışında. benim burda kimsemde yok. kıymetini bilin bence. annenize kayınvalidenize eşinize fırsat buldukca bırakın cocugunuzu özleyin:) K

canım, ben de aynı durumdayım. kızımla dışarı çıkmak, gezmek işkence gibi, huysuz yaramaz bir çocuk,20 aylık. geçenlerde iftara gidelim dedik eşimn arkadaşlarla. annem de kızıma bakabileceğin, i söyledi ama kızım o gün yine huzursuzluk yaptı ve ben ona kıyıp da gitmedim yemeğe. ders çalışmam gerek, annemle altlı üstlü oturuyoruz, annem bana bırak sen ders çalış diyor. kızımla geçirmediğim her dakika hayattan çalınmış gibi geliyor bana. ben de çalışıyorum ve işteyken onu çok özlüyorum, işe daha yeni başladım, alışamadım hala benm çevremdekiler de bana çok kızıyor... ben de çok yıprandım( S sans30

bazen diyorum ki; biz mi hata ediyoruz. bizim parkta bir gürcü bayan var ikizlere bakan. ikizlerin annesini bir kere gördüm yanınalrında bugüne kadar. bir de anneanneleri gelir ara ara. çocuklar da sürekli parkta ama. garip geliyor bana, ben yapamazdım bunu sanırım. ama biz de çok yıpranıyoruz bu şekilde. sanırım ortasını bulmak gerek. ben bazen kendime kızıyorum, neden hiç kendime zaman ayırmıyorum diye. çocuk uyuduktan sonra bişeyler yapayım diyorum gece ama anca ev toplayıp sızıp kalıyorum yorgunluktan. allah yardım etsin bize...

bende calısyorum ve gercekten cok yoruluyorum ve cok bunaldım bıde ben uztune gocebe hayatı yasıyorum cocguma annem baktıgı ıcın onlarda yazlıkta oldukları ıcın onlarda kalıyoruz hıc duzenım ne kalmadı ordan oraya nerde ne oldugunu bılmıyorum bazen ıse gelırken gıyecek kıyafet bulamıyorum heryer heryede oluyor ıse gelırken alıstım artık cok etkılenmıyorum ama kendı basıma bısey yaptıgım zaman vıcdan azabaı cakıyorum kuafore gıttıgımde ısten cıkıp carsıda bı ıısn oldugunda eve gec gıttıgımde devamlı aklım oglumda ve vıcdan azabı cekıyorum bır ıkı kuzumu onun ıyılıgı ıcın bırkıp dısarı cıktık esımle ama yıne mutlu olamıyorsunuz gıttıgınız yerden bısey anlamıyorsunuz hep aklınız onda oluyor sankı oturdugunuz yer batıyor sıze kendı acayıp dagıttım cook bakımsız olmaya basladım gun geldı kendımden ıgrenmeye baslıyorum... S

çocuklarımız için annelik duygusuyla kendimizi böyle feda ediyoruz sonra ruhsal ve bedensel sağlıgımızdan oluyoruz. eşine birazcık sorumluluk ver canım birazda o ilgilensin. sen günlük ihtiyaclarını karsıla cocugunun emzirme vs. gibi. eşin haftanın bir günü ilgilensin.. bende kızım küçükken senin gibiydim en sonunda depresyona girdim ekndime vakit ayıramamaktan. unutmayın kendimiz mutlu olmazsak çocuklarımızı mutlu edemeyiz. en basiti çıkın 1 kez yalnız dolaşın cok rahatlayacaksınız S

gerçekten zor tmm fedakarlık annelik ama biz de bireyiz

arkadaşlar 1 yaşında oğlum var