Bu iyi fikir evet. Ufak bir sırt çantasıyla inersem sıkıntı olmaz, koyarım içine oyuncak falan. Belki o şekilde benim kızımda verir. Ayrıca yukarıda da söyledim paylaşmayı bilmiyorlar tabiki, psikolojik olarak hazır değiller daha 3.5 - 4ten sonra anlıyorlar. Yargılama değil o bilimsel gerçek.

Tabi ki ben de ağlatmam. Ama çocuğum görmeden diğerine çaktırmadan veririm demek istediğim buydu Benim karşılaştığım anneler, böyle bir şey bir kenara dursun, aksine çocukları paylaşmadıkça 'bak nasıl malına sahip çıkıyor sorumluluk duygusunu aşıladık' deyip zevk alanlar. Belirttiğim gibi yarım saat küçük oğlum bekledi bir arabanın başında ve evde kendi akülü arabası olmasına, binmemesine rağmen komşunun tavuğu tatlı geldi:) Çocuğun değil annesinin tavrı benim yanlış bulduğum nokta. Bizimkiler gene küçük park çocuğu elbette paylaşmayacaklar tüm mal varlıkları onlar, kendilerine ait dünyadaki tek eşyaları ama dediğim gibi annelerin evlatları büyünce de sonuç değişmeyecek. Sorumluluk başkadır, paylaşmak başka. Bu ince çizgiyi ayırt edebilseler keşke.

Oğlum uykudan kalkıp da, ben de ona doğru yürüyünce ama ben yanına gelecektimmm diye kendini yerlere ata ata ağlaması var ki, evlere şenlik. O dönem sürekli tetikteydim, uyanırsa o gelsin diye Böyle saçma şeylere ağlayan bir cocuktan oyuncak paylaşmasini asla beklemeyen ben.. Ama oğlum da tam tersi, oyuncağını paylaşır, hatta biz eve dönerken bile çocuk vermek istemezse, e ben biraz daha oynayım da, annesi ikna etsin, ağlamasın şimdi havasında büyüklük gösterir Değişikler sipalar yaa

Ben şuan yeni nesil annelerin 'çocuğun oyuncağı, kararını kendi verir karışamam' algısına hiç mi hiç katılmıyorum. 2 tane küçük afacanım var, büyüğü küçüğün dokunduğu her şeyi alır ve evde bulunan hiçbir şeyi vermez. Kendimce evdekini çözüyorum ama parkta işler değişiyor. Küçük olan geçen gün parkta bir arabaya oturmak istedi tabi ki çocuk vermedi ve annesi de gülüyor olanlara. Yavrum yarım saat başında bekledi, ağlamadı ama içim gitti. Ben nasıl yapıyorum derseniz, karşımdakinin çocuk olduğunu unutmuyorum ve kendi çocuklarım görmeden isteyene oyuncağı veriyorum. Ve çocuklarımı paylaşmaya her zaman teşvik ediyorum eğer paylaşmazsa başkasının eşyasını kullanamayacağını da anlatmaya gayret ediyorum. Ben paylaştıkça çoğalır her şey felsefesinde bir insanım ve insanın kendine sakladığı hiçbir şeyden hayır gelmeyeceği mantığındayım. O sebeple bunu işliyorum çocuklarıma.

Paylaşmayı bilmiyorlar tabi, genelde 3.5 veya 4 yaşında başlıyor paylaşma bilinci. Bu bilince sahip değiller, benim kızımda değil. Ay ne biçim çocuk paylaşmayı bile bilmiyor gibi söylemiyorum, pedagogların söylediğini söylüyorum :)

Yani bu durum biraz zorluyor maalesef. Benim oğlum 2.5 yaşında kendisi istemedigi müddetçe vermez benim soylememle mesela. Arkadasimin oglu 3.5 yasinda o da vermiyor mesela takip ediyorum ara ara. Benim diye tutturup vermiyor sanirim bu yas cocuklari. Bence saygi duymamiz gerek cocuklarimizin bu istegine ben illada zorlamiyorum hadi bak ver arkadasa kesin vermen lazim o oyuncagi diye veya oglumun elinden zorla alip baska cocuga vermiyorum. Soruyorum 1-2 defa arkadasta oynamak istiyor vermek ister misin seklinde. Oyuncak isteyen taraf benim oglumsa da bi sekilde baska bi oyuncak bulmaya çalışıyorum

Hatunlar merhaba. Kızım 17 aylık. Yeni bir siteye taşındık. Eski evde çocuk yoktu, burada çok var ve hep aşağıdalar. Kızım sürekli diğer çocukların elindekini yada sürdükleri şeyleri istiyor. Onlarda küçük, en büyüğü 3 yaşında, vermek istemiyorlar yada bilmiyorlar paylaşmayı. Kızım başlıyor ağlamaya ve susmuyor. 15-20 dakika ağlıyor. Dikkatini dağıtamıyorum, başka şeyle oynamıyor, parka gitmiyor, gösterip gösterip ağlıyor. 2 yaşında bebeğin babası kızım ver oynasın kardeş dedi bugün. O da hayır dedi. Susmadı. Alıp eve çıkmak zorunda kaldım. Ben de kötü hissediyorum kendimi, kızımı hayal kırıklığına uğratıyormuşum gibi. Kendi oyuncağıyla yada atıştırmalık bir şeylerle dağılmıyor dikkati. İlla o istediği olacak. Bunu nasıl kıracağımı hiç bilmiyorum. Diğer çocuklar vermiyor, zorlada alamam ama kıyamıyorum yavruma. Nasıl davranmam lazım bu durumda? B blossom- Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Bu yaslarda paylasmayi yeni yeni ogreniyorlar. Siz de bir oyuncak indirin ve cocugunuz baska birinin oyuncagini istediginde kendisininkiyke degis tokus yapabileceginizi soyleyin. Kabul etmez de aglarsa alir cocugu eve gelirsiniz. Bir iki derken anlar durumun ciddiyetini.

Aynen ben sirf oglum tv bakmasin diye cekiyorum tv izleyecegine onun ogluyla oynasin diye dusunuyorum o yuzden dayaniyorum yoksa asla cekmem . push ; C

Ust komsunun kizi 4 yasinda ama o da boyle. Sokaga cikariz her gördüğüne aglar. Mesela x komsunun oglu kaykay sürüyordu agladi cocuk verdi. Baska komsunun kizi bisikletiyle geldi bu sefer bisiklet icin aglamaya basladi. Ama kaykayı da vermiyor. Benim oglan 21 aylik onun küçük bisikleti var evde oynadigi onu çıkartıyorum bu sefer ona ağlıyor. Asla susmuyo sakinlesmiyor. Kadin napcani bilmiyo, evden cikmiyo kotu bir huy. Seninki yine kucuk o 4 yasinda. Her istedigini yaptiklari icin oyle olmus, sakin sizde oyle davranmayin yoksa alamazsınız önünü Y

Yaslari itibariyle pek anlamiyorlar paylasmayi oglum oyuncaklarini paylasir bazen disarida gordugu cocugun elindekinide almaya kalkar vermeyip eh eh yapiyorlar:) insan uzuluyor ama onlarda cocuk onun oyuncaklarini cantaya koyup ciksaniz baskasinin elindekini istediginde cantadan hemen bir tane eline verseniz belki aglamaz

Çocuklar oyuncaklarını paylaşmak zorunda değil . push ; Shusui

Bide karsidaki cocuklar paylasmayi bilmiyor diye elestirmeniz cok sacma onlar oyuncagini kaybetme korkusu yasiyor. oglumla ilgili bu cocuk oyuncagini vermiyor diye elestirip yerden yere vuruyor bazilari bu basima geldi oglum paylasmiyor diye elestirildi hem de cok kotu sekilde. sinir oluyorum oylelerine. Son düzenleyen: Moderatör: 22 Eylül 2019

Konu sahibine yazdım zaten önerimi. Ayrıca benim yazdığıimdan her dediğine evet diyin, yapın anlamimi çıkıyor? Benim uyguladigim, uygulayacağım yöntemse bebeğimin-cocugumun birey olduğunu kabul edip, ağladığı zaman anlamaya çalışıp, diğer duygularıni kabul ettiğim gibi öfkesini de kabul etmek. Shusui

Her ağladığında madem. dikkati dagilmiyor " o oyuncaklar bize ait değil, kendi oyuncaklarinla oynamalisin, ağlarsan ve israr edersen oyun bitecek ve eve gideceğiz " demelisiniz ve muhakkak dediğinizi yapmalısınız. Zamanla alışmak zorunda kalacak. :) Hepimizin başına geliyor böyle durumlar. Birlikte oynamayı zamanla öğreniyorlar.

Kesinlikle katiliyorum boyle elestiren annelere de sinir oluyorum sanki tek kendilerinki cocuk gibi vermek zorunda degil 3 yasindaki cocukla koca koca kadinlar bir oluyor ben cok cektim asagi konsumdan oglum oyuncagini vermiyor diye demedigi kalmamisti kotu cocuk fena cocuk diye yaftalandi sanki vermek zorunda paylassin bende istemiyorum ama paylasmiyor yapabilecegim tek sey karsidaki oyuncak getiriyor ogluma veriyor o sekilde paylasiyor yoksa asla dokundurmuyor Shusui

Çocuklar gözyaşı silahını çok iyi kullanırlar sizin taviz vermemeniz lazım. Anlıyorum kıyamıyorsunuz ama ağlayarak istediğini elde etmeyi bir kere öğrenirse bunu hep yapar. Oyuncak senin değil başkasının eğer istemezse alamazsını öğrenmeli, ağlarsa sakinleştirmekte uğraşmayın, siz üstüne düşünce daha çok ağlar eve çıkıyoruz diyin ve kararlı olun

Yaşları çok küçükmüş daha. Onlar anlamazlar ödünç vermek ne demek. Bişey ellerinden alınınca onu kaybedeceklerini düşünürler. Benim yeğenim çok üzülmüştü topu vardı parkta bir çocuk elinde tuttu birsüre diye. Çok zorlanarak vermişti. 2 yaşındaydı o zamanlar. O yaş çocukları böyle hep. Kızınız alışır zamanla umarım. Sizi de yormaz. Çocuk bakmak çok zor. Kolay gelsin.

Ben şu yaşımda iş arkadaşlarıma kalemimi bile vermek istemiyorum mesela Çocuğun oyuncağını vermek istememesi çok normal geliyor bana. Siz de "o bize ait değil" kavramını öğretmelisiniz bence

kizimda 17 ayliktan beri tam olarak boyle biximki bir tik ilerisi ben herkesinkiyle oynayayim kimse benimkiylr oynamasin modunda ben cozumu o bizim degil olayini ogretmekte buldum gercekten cok istedigi seylere agliyor neye okadar cok agladiysa aksam sanada alacagim diyorum ve aliyorumda en azindan rengi sekli benzeyen bir sey aliyorum yoksa çok uzulerek bakiyor oyuncagin arkasindan

Evet sanırım haklısınız. Ben pedagog yorumları, yazıları okuyorum kaç gündür. Onlar sürekli paylaşmayı bilmez, henüz bilmez, paylaşmaz falan dediği için benim beynimde öyle kodlanmış. Günlük konuşmada yazınca biraz kötü olmuş Benimkide çok ağlar. Vız vız vızırdar bide. O kadar çok ki bazen duymuyorum boyama yapıyor, bir taraf diğerinden kalın olmuş ağlar, kağıdı buruşturur kırıştı diye ağlar, kitabın kapağını çizer kirlendi diye ağlar beğ beğ diye bazen sadece bakıyorum böyle

Diyeceğiniz şey şu, bu arkadaşının oyuncağı, bize ait değil. Bu kadar. Ağladığında istediği şeyin olmayacağını öğrenecek.. Ayrıca ileri de kendisine ait bir oyuncağı da kendisi başkasına vermeyebilir, bu da çok normal. Yanlış anlamayın ama daha en büyüğü 3 yaşında olan çocuklar için paylaşmayı bilmiyor demeniz de bana anormal geldi. Anlıyorum annesiniz, bebeğinize kıyamiyorsunuz ama yapacak birşey yok.. Arkadaşında her gördüğünü elde edemeyebilir.. Ayrıca sizde yok mu hiç, bisiklet, scooter, yada diğer çocukların ilgisini çekecektir başka oyuncaklar. Sizde değişik şeyler götürün, o zaman belki karşılıklı paylaşım içinde olurlar..

Çocuklarimiz ağlasın istemiyoruz. İçgüdüsel olarak susturmak istiyoruz ama korkmayın ağlamasından çünkü duygusunu yaşıyor. Kendinizi yerine koyun, üzülmüssunuz ağlıyorsunuz arkadaşınız, eşiniz "ağlama ne var bunda. diyor ya da konuyu değiştirip dikkatinizi dağıtmak istiyor ya da yaşadığıniz duyguyu kabullenip yanınızda oluyor. Hangisi iyi hissettirir. Bebeğinizin duygusunu kabullenin, onu anladığınizi belirtin ve yanında olun ama bunu ağlamasini durdurmak için değil gerçekten anladığiniz için yapın.

Açıkçası bu konu hakkinda pedagog yorumu hiç dinlemedim. Elbette bu yaşlarda paylaşmayabilirler, ama onemli olan cazip hale getirebilmek. Dediğim gibi sizde dikkat çekici bir oyuncakla giderseniz, diğer çocuk da sizinkini merak ettiğinden karşılıklı alıp verebilirler. Bu arada yalnızca ben öyle anlamadım, vermek istemiyorlar, yada paylaşmayı bilmiyorlar deyince çocuklara mana buluyormussunuz gibi anlaşılir. Yaşları gereği paylaşmaya açık degiiler deseniz mesela, doğru anlardım Ben parka bir oyuncak götürürken sen istersen paylaş, ama sen paylaşıyorsun diye kimse seninle paylaşmak zorunda değil, ha istersen sen de vermeyebilirsin diyorum. Çünkü o, onun mali, gerçekten bence zorunda değil. Sonuç olarak ağlamasına çok takılmayın, zaten genelde herşeye ağlıyorlar Çocuğu bogurerek ağlayan bir anne olarak söylüyorum Shusui

Bir tane Türk kadın doktor kendi adını verdiği bir yöntemle adını şimdı hatırlamıyorum çocuk eğitiminden bahsediyordu. Orada çocuklara bir oyuncağı paylaşmak değil sırasını beklemek gibi bir yöntemden bahsediyordu.. Paylaşmak o yaştaki çocuğun illa öğrennmesi gereken bir şey değil. Şİmdi normal hayatımıza bakıyoruz paylaşmayı bilmeyen ama hayatını normal devam ettiren kişiler de var. Fazla paylaşıp da kendini düşünmeyen kendisinden önce başkasını düşünen de çok. O yüzden çocuğa önce kendi sonra başkasını düşünmek öğretilmeli bence bu benim fikrim.

Ben oyuncagini vermeyen cocuga söyle düşünerek yaklaşıyorum ben evimi arabamı verir miyim tabi ki hayir çocukta vermez

Benim çocuğum oyuncağını vermek istemiyorsa, karşısındaki çocuk ne kadar ağlarsa ağlasın vermesi için zorlamam. Aynı şekilde ona da vermezse anlatırım bizim olmadığını. Ne gittiğim yerde başkasının oyuncağını almasına müsaade ederim, ne de onun oyuncaklarını başkasının almasına. Sizin bebeğinizde ağlayarak istediğini yaptırıyormuş gibi hissettim. Eğer öyleyse ilk bunu düzeltmelisiniz

Önemli değil, Allah size sabır versin, cahil bir komşuya uğraşmak zorundasınız. Ama dediğiniz gibi vermiyorsa zorlayamazsınız, çocuklar etkileniyor bundan.

istedigi seyi almasakta aylik gelisimine gore mecburen oyuncaklar almak zorunda kaliyoruz bari kendi istedigi olsun doyumsuzluk 10 oyuncak istediginde hepsini almakla olur sanirim oyuncak alirkende kendi ayina gore bir iki secenek sunup sectigini aliyorum ben agladigi oyuncagi alacakkende iki secenek sunup hangisini istiyosa onu aliyorum ama bunlarin disinda her gittigimde her istedigini almiyorum

Ya siz beni anlamadınız ya ben kendimi ifade edemedim. Yazdığım mesajda çocuğa hiçbir şey söylemeden haydi eve çıkartın yazmıyor. Tabi ki konuşulmalı, anlatılmalı düzgünce. Duygusunu yaşamaya nasıl müsaade edelim peki? 15-20 dakika ağladı yazmış konu sahibi her gün çocuk ağlasın annesi sakinleştirmeye çalışıp kendi kendini mi yesin? Çözüm nerde? Çocukların her şeye ağlaması, ağlıyor diye her isteğinin yapılması normal bir durum değil. Bu konuyu tenzih ederek söylüyorum bizim ülkemizdeki çocukların büyük kısmı gözyaşını silah olarak kullanıyor çünkü anneler aman yeter ki ağlamasın diye hemen istediğini yapıyor, çocuklar da bunu farkedip kullanıyor. Herkesin çocuk yetiştirme şekli farklı benim bu durumda uyguladığım, uygulayacağım tepki bu olurdu. Sizin farklı bir öneriniz varsa paylaşabilirsiniz özgürce

Tabi zorunda değil. Misal biz aklı selim insanlar da paylaşmak zorunda değiliz. Mesela vicdanlı, merhametli olmak, iyi düşünmek, güzel ahlaklı da olmak zorunda değiliz. Bir şeyleri zorunluluktan öte, hayatı kolaylaştıran duygular ve insan olmanın gereklilikleri ile düşündüğünüzde, ancak gerçek ilkeler ortaya çıkar. Zorunda değil, değilim diyerek kestirip atılacak kadar kolay meseleler olsa keşke her şey...

Simdi anladim sizi bu konuda cektigim icin bi an cocukla cocuk an kadinlar gibisiniz sandim kusura bakmayin C

Siz yine iyisiniz, parkta yaşıyorsunuz bu durumu. 18 aylık kızım ve 3yaşında bir oğlum var. (Oğlum aslında 40 aylık ama kendimi yaş yazmaya alıştırmaya çalışıyorum :))) Oğlum yuvaya gidiyor ve gündüz bütün oyuncaklar kızımın. Ama oğluma sorarsanız bütün oyuncaklar onun ve gelince hepsine el koymak istiyor. Muazzam bir çatışma var evde ve sizin de yazdığınız gibi ikisi de yaşları gereği paylaşmıyor. Oğlumu sırayla oynamaya alıştırmaya çalışıyorum. Yuvada arkadaşlarıyla çok güzel bunu yapıyor ama evinde kardeşine aynı hassasiyeti göstermiyor. Çünkü orası evi ve ne isterse onu yapmak istiyor. İki taraftan da aynı sıkıntıyı yaşıyorum. Kızım küçük olunca başka bir oyuncakla ilgisini çekiyorum ya da ortak oyun kurmaya çalışıyorum. Belki parkta daha büyük çocuklarla siz de oyun kurabilirsiniz. Beraber oynamaya alışabilirler en azından. diğer taraftan önümüzdeki ay 5 yaşına girecek bir yeğenim var. Hala oğlumla bir araya gelince oyuncak kavgası yaparlar. sabretmekten, anlatmaktan başka yapacak bir şey yok.

bir oyuncak indirin Kizinizin oyuncagini karsidaki cocuga verin o cocuk belki elindekini o sekilde verir. benim oglum o sekilde oyuncagini paylasiyor gelenler oyuncak getiriyor bize oglumun ilgisini cekiyor ama sende ona oyuncagini vereceksin diyorum veriyor sorun cikmiyor

Dediklerinizi bende işliyorum, hatta paylaşmak güzel şarkısını dinliyoruz bol bol. Bazen de marketten iki tane oyuncak alıp, arkadasina götürüyor. Amaa.. Bir de hayatın gerçegi var ki, benim oğlum paylaşımcı bir çocuk, bu yüzden kendisi verince, karşısından da bekliyor. Üzülüyor, hayal kırıklığına uğruyor. Sanıyor ki, o oyuncağını verdi, karşıdaki çocuk da verecek. Ama iş öyle olmayınca.. Mecbur sen verdin diye, sana da vermek zorunda değiller, sen de paylaşmak istersen paylaş, daha doğrusu karşılık beklemeden paylaş ki, sonra hayal kırıklığına ugrama demeye çalışıyorum Yeri geldiğinde nasıl içi gidiyorsa, aynı şekilde de kendisi de vermeyebilir, ikisi de olağan... Ama arkasını döndüğünde vermek iyiymiş

Gözyaşini silah olarak kullanmıyor olabilirler mi acaba? Onların dünyasında agladiklari. seyler çok çok önemli olabilir mi? Biz yetişkinler dahi kendimizi regule etme konusunda zorluk yaşarken bebeklerin, çocukların bunu kendi kendine yapmasını beklemek haksızlık olmaz mı? Niye sağladıklarını neye üzüldüklerini anlasak, anladığımızi ifade etsek ve yanındayim mesajı vererek duygusunu yaşamaya müsade etsek daha guzel olmaz mı mesela? Zira çocukken duygulari görmezden gelinen yetişkinlikte sağlıklı bir birey olabilir mi?

Her çocuk böyledir neredeyse. Fazla büyütmeyin. Ayrıca çocuğunuzu alıp eve de çıkmayın. Bırakın ağlasın. Bir süre sonra ağlayınca istediğinin olmadığını öğrenecek ve o kadar ağlamayacak. Tabi bu belki 1 hafta 10 gün alır. Sizin kızınız da o yaşa geldiğin de başkası oyuncağını istediğinde paylaşmayacak merak etmeyin

Benim korktuğum da bu zaten. Her iki taraftada da ilk torun, en genç olan babaanne 60 yaşında. Uzay mekiği istiyorum dese nereden kredi çekebiliriz derler öyle fena bir durum var ortada. Ben sanki sert anneymişim gibi oluyor ama aslında zarar veriyorlar çocuğuma

Aynen öyle ikisi de olağan. Yine de daima paylaşmak, karşılığı gelmese bile doğrusu bu diyorum. Gerçi eşim tam tersidir de neyse. Ama ben karşımdakinin çocuk olduğunu unutup arkamı dönemiyorum mevzuya. Mutlaka oğlanlar görmeden müdahale ederim, çaktırmadan bir iki şeyi ellerinden alır veririm ya da görmeden kullandırırım falan filan. Yazık yahu, boncuk boncuk ağlıyorlar. Ya da benim minik 1.5 yaşında yarım saat araba başında dikildi, o diğer annenin içi gitmedi mi de gülebiliyor duruma anlamıyorum. Algılayabilecek yaşta olmadıklarından kendimce vicdan azabını hafifletme yöntemi benimki:)) B Birkadinvebiranne