4. ayına giren Bi oğlum var. Çok şükür bu zaman geldik. Ama gazlı ama sebebsiz ağlamalı.. O şükür ki iyi ama hala iyi olamayan annesi var. Bilmiyorum bu problemi sadece ben mi yaşıyorum ama.. Problem, şu ki kendime, ayırcak hiç, vaktim yok saçımı taramaya vaktim yok oğlumun derin uykusu gündüz hiç yok yarım saat, felan en iyi.. Zaten etrafımda akrabam komşum yok ki vakit geçireyim tıkıldım evin içine. Bazen öyle bunalıyorum ki oluvercekmişim gibi yalnızlığı da hiç sevmeyen biriyim uykusuzluk desen hat safhada gece bile uyku yok bana.. Bunları sürekli, düşünmekten zihnim bunaldı. Kendimi teselli ediyorum, geçecek die ama ne zaman geçer ki A anneveoglusu Alper'im ve Ömer'im hayatımın anlamları Anneler

arkadaşım anladığım kadarı ile uzun süren lohusalık depresyonu geçiriyorsun Yakınında aile fertlerinden biri yokmu yavrunu onlara emanet edip kendine zaman ayırsan eşinle birlikte sevdiğiniz birşeylerle meşgul olsanız Eğer aile fertleri yoksa veya onlara bırakamıyorsanız eşinizden yardım isteyin arkadaşım arada sizin kendiniz için zaman ayırmanız için çocuğa bakmasını rica edin. Bebegeni doyur altını değiştir ve mama hazırlamayı göster eşine yavrunu 1-2 saatliğine bırak çık dışarı arkadaşın varsa onla beraber zaman ayarla kendine yoksa bu düzelmez Bir faaliyet yapmayacaksan bile uyumak için bile bunu yap Annesi mutlu olursa kuzunda çok mutlu olur bunu unutma veee en önemlisi zaman hızla akıyor bu bunalım ve kendi derdine düşüp evladının en güzel zamanını kaçırma, yıllar geçip geriye döndüğünde çok üzülürsün yavrunun o hallerine doyamayıp kendini yemekle mesgul olduğun için...