merak edıyorum acaba senın cocugun pisikolojisini. madem bebek tutkusu yok niye dünyaya getirdin. sence yeterınce annelık yapabiliyormusun. senın annenle bağını bilemem belkıde sevmıyorsun anneni. onlarda bizi ne sıkıntılarla dunyaya getırdı. doğanın kanunu var 'annesı' kelimesının. herkesı bırak annelik içgüdüsü var. anneyle babayı aynı kefeye koyma ikisi arasında fark olduğunu bence dogumdan sonra anlamalıydın...

Benim de bebeğim 7,5 aylık ve bende hayattan tamamen soğumuştum. Ne yemek yiyebiliyor ne temizlik yapabiliyorum kızımla uğraşmaktan. Ama artık tuvalete gidebiliyorum ne mutlu bana. Gece hala uyumuyor istediği birşey olmazsa ciyak ciyak ağlıyorr. Bence de çalışmak lazım bu psikolojiden kurtulmak için. Bunnaallldddııımmmmmmmmmmmmmmmmm sonuyok özlem kokan

Yabanci kadinlar bunlari yasamiyor cunku daha dogar dogmaz kendilerini sokaklara atiyorlar. Giydirin bebeginizi, cikin biraz. Eve kapanmak bunlari yasatiyor. Siz bebege degil bebek sizin ailenize endeksli yasamali. Size o sonradan katildi. Ayrica lohusalik depresyonu denen bilimsel bir sey var, yardim da alabilirsiniz. Sutu azalan arkadasim hemen o dusunceyi kafandan atmalisin. Inanmasan da sutum cok diye tekrar et aklina geldikce icinden. Inanman gerekmiyor sen sakin birakma soylemeyi. Sutun fazlasiyla gelecektir. Bilincaltini yanlis yonlendirme sutum azaliyor diye. Bana guven.

çok doğru düşünmüssünüz, bu tamamen kişilik meselesi, bazı kadınlar daha fazla anaç... bende öyle çok anne olayım dememiştim, ikinci proğramda yoktu, ilahi bir hediye oldu bizim için... çok afallıyorum... gün geçtükçe herşey normale dönüyor ama tabi zor oluyor... bence herkes kendini tanımalı ne istediğini bilerek karar vermeli...

son üç, dört gündür bayağı toparlamıştım kendimi, bugün yine aynı sis perdesi çöktü üstüme, nedendir bilmiyorum, iki çocuğu kaldıramazmışım, kendime ait hiç birşey yaşayamazmışım gibi hissediyorum... biliyorum yarın öbürgün onlar yanımda yürüdüğünde en mutlu ben olacağım, ama inanın insanın elinde değil... E ece78

haklısın arkadaşım bencede doğuran bir anne herseye ragmen cokk güçlü olmalı ve kendinden önce bebeğini düşünmelidir. bende kışın doğurdum ınanın 4 ay sadece ev gezmelerıne gıdebıldık. ve şuan bır yasında kızım ve o bana koşarak sarılması yokmu şuan yazarken bile gözlerım doluyor. bizde zamanında gezemedık ama hersey gezmekten ıbaret değil. yavrularımızın bize ihtıyacı var sevgiye bakılmaya ıhtıyacı var. biraz dayanmak gerekıyor. şuan onlar var ve allahım korusun onlara bişey olursa nasıl yaşarız bide onu düşünsekk G

kızlar ben ne yapsam?5,5 yaşında bir oğlum,2 yaşında bir kızım varken plansız gebe kaldım. şimdi en küçüğüm 20 günlük... eşim 3 çcocukla dışarı çıkmayı unut diyor. Allahtan 2 yaşındaki kızımn bakıcısı hala geliyor da hafta içi biraz nefes alıyorumçyoksa bu adam beni dışarı fln çıkarmayacak. zeten evi çok severdi 2 çocukla bile binbir nazla çıkardı. şimdi hepten bizim için gezmek tozmak arkadaşlara fşn gitmek hepsi hayal oldu. ben de bu duruma alışmaya çalışıyorum.2 yaşındaki ile yenidoğanı biran biel yalnız bırakamyıroum. kafasına bişiler atmaya çalışıyor. oda bilemiyor garibim. sevmeye çalışıyor eline oyuncak vermeye çalışıyor.2 çocuk düşünenlere 2 yaşı şuan için tavsiye etmem. büyük en azından kendi ihtiyaçlarını karşılayabilmeli. hayırlısı gerçi biz 3. yü hiç düşünmüyordukta... işte böleeeeeeee . push ;

elif şafak - siyah süt adlı kitabı okuyun emin yardımcı olacaktır.. pikolata78

canım merhaba. kendini böyle hissetmen çok doğal. birçok anne bende dahil bu sıkıntıları yaşadık. bende aynen anne olmak için acele mi ettim dedim meğer hazır değil mişim dedim off dedim üff dedim hep aynı şeyleri yap dur sıkılıyor insan emzir alt değiştir uyut gaz çıkar sürekli kulağın onda. ama inan üzülme sürekli dua oku çocuğun için güzel şeyler dile.. kendini bırakma evde aktif ol. ben inan hiç bilmem çocuk yüzünden evimin işini yapmadığımı yemek pişirmediğimi ütü yapmadığımı... koştura koştura yapardım oğlumu ana kucağına koyup yanıma alırdım onunla yemek yapardım ev silerdim :)))) çamaşır asardım.. sonra bir bakmışım akşam olmuş.. istediğin gibi dışarı çıkamamak uykun dahil herşeyini bebeğe göre proğramlamak seni sıkıntıya sokuyor. bebeğin 1 yaşına geldiği zaman iyi ki olmuş iyi ki doğurmuşum diyeceksin. herşeyin düzeleceğini daha iyi olacağını düşünerek kendini motive etmeye çalış. ZeytinKek

benimde bebeğim 3 aylık oldu aynen bende aynı şeyleri hatta bebeğimin yüzüne baktıkça ya ölürsem ona kim bakar diye korkulu günler geçirdim ama kendimi telkin etmeyi başardım o da büyüyecek ve dışarı çıkıcaz herşey çok güzel olacak ben artık yemeğimi ypıyorum temizliğimi yapıyorum bebeğimde mutlu bende Harpy Today is a gift, thats why they call it

oğlum 3 yaşına geldi ve ben onun minicik mızmız uyumaz günlerini özledim.. o zamanların kıymetini bilemediğimi yeni anladım.. boş yere kendimi üzdüm bebeğimin o minicik halini nasıl özledim.. şimdi tombul elleri ele avuca sığmaz hali birde ağırlaştı zaten kucağınıza alıp gezemiyorsunuz :))) minicik savunmasız yavrularımızın küçücük hallerini özleyeceğiz... pikolata78

aynı şeyleri yaşıyorum şuan. yarın bugünü tekrar yaşamamak için gece yatasım gelmiyor sanki ben yatmayınca yarın olmayacak :44: çok sinirliyim ve artık daralmış durumdayım.. ve sütüm de gittikçe azalıyor. ama ben bugün ne yaptımmmm!! evden çıktım sadece markete ve küçük bir alışveriş merkezine de olsa 2 saatliğine evden çıktım. şuan kuş gibiyim saatin 6 olduğunu görünce şaşırdım kaldım. bence sen de yapmalısın. hergün değilse bile haftada 1-2 kere çıkmalısın bence herşey çok daha güzel olacak o zaman.. hem bebeğin de yorulur daha rahat uyur sonrasında. sonuçta daralman çok doğal. hep söylüyorum benim bebeğim yaz bebeği olsaydı ben onu 6 değil 9 ay sadece anne sütüyle doyurabilirdim... çünkü evde oturdukça sütüm azalıyor... G gokay072664 Annesinin Bitanesi

arkadaslar ben 32 yasında taze anneyım :) bebeişim 3 ayını bitirdi... bekarkende evlendiğimdede cok bebek istedim... bebek sahibi olmak hayata dair en öenemli isteklerimdendi... şükür rabbim nasip etti.. hamileleigim biraz sıkıntılı gectı, erken dogum riskı atlattım.. bebeğimi hasretle itinayla bekledim.. bebegım dogdu sarılık atlattı 4 gunlukken.. hastane tedavı derken sonra evimizde basbasa kaldık... esim bana bakabilmek için işten bile cıktı.. ilk gunlerden bugüne hep sunu hıssettım.. ben yanlıs bır karar mı verdım.. anne olmak ıcın erkenmıydı hazır degılmıydım.. yapamıyorum cok zayıfım, ya hasta oldugunda dogru mudahale edemezsem.. dahası benım yuzumden hasta olursa... bu korkunun dısında bebegımı kendıme engel olarak gordum goruyorum.. sankı elımı kolumu baglıyor.. bır yere cıkamıyorum... cıksam aklım hep onda... evın ıcındede dısındada sankı hayatım bır fanusa konmus ben haraket ettıkce gerceklere carpıyorum... bazemn yatagıma yatıp kalkmamak saatlerce uyumak ıstıyorum... elim hıcbır seye gıtmıyor yemek yapmak camasır temızlık hıcbır sey yapamıyorum.. sankı zaten tum zamanımı bebek alıyor onlara zaman kalmıyor bır tembellik geldı uzerıme.. sadece dısarı cıkma durumunda olursam saacımı tarıyorum.. aynaya bakmıyorum bıle gunluk yasamda... grıp oldum gecenlerde yalvar yakar kayınvalıdem geldı... bınbır nazla kalıyor.. cok sevmem kendısını ama ınanın nasıl bır psikolojideysem onun varlıgı bıle guc verır oldu... ne yapcam bılmıyorum esımlede tartsmaya basladım.. bunalımdayım dıyorum uzerıme gelme dıyorum... oda artık anlayısla karsılayamıyor sanırım..3 ay oldu bebek dogalı gecmedı bu durum.. dertlesmek ıstıyorum sızlerden cevap beklıyorum smile6081 Gözlüksüz bakıyorum hala

ne güzel yapmışsın bak, bunu daha sık tekrarlamalısın. cumartesiden beri her gün dışarıdayız biz. birazdan da ananeye gideceğiz kızımla. öyle güzel uyuyor ki dışarıdayken. pazar günü eşimle çıkarttık. inanır mısın saat 2 den 6,5 a kadar deliksiz uyudu pusetinde. karnı acıktığı halde uyanmadı bile. artık 6,5 ta oturduğumuz yerde ben kaldırdım da emzirdim çünkü göğüslerim acımaya başlamıştı. korkma, hata olmazlar allahın izniyle. onlar senden benden daha güçlüler. tazecik bağışıklık sistemleri var :) sütün için de bol bol kabak ye, eğer seviyorsan. bulgur vs. biliyorsundur da zaten. bir de temiz hava takviyesi ile bol moral sütün nasıl artacak bak görürsün. M

evet bu dönemden coğu anne geçiyo sanırım.. bende de buna benzer şeyler oldu... çok bunalmıştım.. eski hayatımı özlemiştim.. yani canım hiç bişeyde istemiyodu.. ne gezmek, ne alışveriş... bi isteksizlik vardı... bebekle uğraşmak çok zoruma gidiyodu.. yok gazıydı, yok emzirmesiydi, yok geceleri uyumamasıydı... ama bu dönem geçiçi bayanlar hiç merak etmeyin... eee kolay mı anne olmak?dünyaya yeni bi canlı getirmek?biraz afallıyo insan doğal olarak, ama sonra herşey rayına oturuyo merak etmeyin.. benim oğlum şu an 9 aylık vede ben allahıma bin şükür eski bunalım halimden bi eser kalmadı... işimide yapıyorum, gezmememede gidiyorum bebeğimlede ilgileniyorum... hayatımda bi düzen oluştu... alıştım artık onla yaşamaya cünkü... D

Annelik sonsuz ve gereksiz bir tedirginlik hali zaten, bunları hissetmen çok normal. Lohusa depresyonu da bir gerçek, Elif Şafak'ın Siyah Süt adlı kitabını okumalı her anne ve anne adayı. Ben de çocuğumu 15 günlükten itibaren yalnız büyüten bir anneyim, zorluklarını biliyorum. Kimse sizden tek başınıza herşeyin altından ustalıkla kalkmanızı beklemiyor, yardım istemeniz çok yerinde olmuş, sevmeseniz bile kayınvalidenizin yardım etmesine sevindim. E

Yıl 2011 pikolata78 böyle düşünüyormuş. yıl 2015 şimdi aynı kişi korunmayı bırakmış hamilelik peşine düşmüş hey gidi dünya insan ne kadar değişiyor. tüm gün bebekle uğraşmalarımı, yoğunluktan akşam saat 10 da hala pijama ile dolaştığımı farketmemi, sütüm az diye ağlamalarımı, elimde biberon ile uyukalmalarımı daha nice anıyı unutmuşum. ileri seviyede bel ve boyun fıtığı ve bir de insülin direnci rahatsızlığıma rağmen tekrar bebek, oğluşuma kardeş istiyorum. değişmeyen tek şey değişimdir derler ya çok doğru cidden.

Geçiyor kızlar yaaa:) Hatta çok özlüyorsunuz o günleri. Uykusuzluk ve her işi yapmak çok kötü, babalar sadece sevip üstüne de "hayatım bu kaka mı yaptı" demezler mi, insan tahammül edemiyor. Ama vallahi özlüyorsunuz... Tadını çıkarmak lazım. Bir de çıkın dolaşın, benim kızım 3 günlükken ben dışarı çıkmaya başlamıştım. Üstelik de Ocak ayında. M

benim oğlum 16 aylık oldu. ilk zamanlar ben de çok daralmıştım. ücretsiz izin aldım evde bebekle kaldım. deli gibi olmuştum. doktor için dışarı çıktığımızda salak gibi çevreme bakınıyordum. işe başlayıca sıkıntılarım azaldı. fakat kendi kendime karar verdim. bana bir çocuk yeter. zaten ben de bebek tutkusu yoktu. hiçte olmadı. hatırlarım küçükken kız çocukalı "ileride ne olmak istiyorsun?" sorusuna annem olucam derlerdi. bense bunlar delirmiş diye düşünürdüm. babalar gezsin anne çocuk baksın ne adaletsiz derdim. değişme de olmadı galiba bende. oğlumu çok seviyorum. yeter o bana. annesi kelimesinden nefret ettim. annesi ağlıyor annesi şu oldu annesi bu oldu. sanki babalar eli kolu kolu yok. hep bize. sevmeye gelince babası çok düşkün oluyor. safi adaletsizlik yaa. :84:

Ayy ben de mi bunları yaşayacağım S sim7280 Allahim yavrularimi

benimde ilk 2 yıl bebeğim olmadı yaşım geçecek, herkesin bebeği oldu diye tedavilere başladım. koşturdum acı çektim. hep kız isterdim oğlum olacağını öğrendim bunalım o zaman başladı. bebek doğdu. yaramaz günde 3 saat uykusu bile yok. şuan devamlı ağlayan, bebek istediği için kendine kızan, hayattan nefret eden, bebeğine devamlı kızan, acaba kız olsaydı böyle olurmuydu diyen paronayak biri oldum. ben bu işi yapamıyorum diye ağlıyorum. bunaldım. kaçıp gideyim buralardan diyorum. ZeytinKek

yanlız değilsin canım aynı şeyleri çoğüu anne malesef yaşıyor bende yaşadım hayatım elimden alınmış gibi hissediyordum resmen evde duramıyordum hiç afakanlar basıyordu kızım çok mızmızdı evde iş yapamıyordunm fırsat bulup tuvalete bile zor gidiyordum bunalıma girmiştim bi gün eşim evdeyken yatak odasında yatağın üzerine oturup başladım haykıra haykıra ağlamaya salya sümük:) hemen eşim yanıma geldi ona sarıldım hem içimi döktüm hem anlattım hem ağladım öyle rahatladımki anlatamam sanki üzerimden dağ yüküyle ağırlık attım o günden sonra çok iyim şükür derdim sıkıntım geçti normalde kolay kolay ağlayamazdım ama ağlamanında çok faydası varmış iyi anladım A

kesinlikle katılıyorum. benim de 3 aylık huysuz mu huysuz, nazlı mı nazlı dünya güzeli bir kızım var. bana resmen emzik ya da biberon muamelesi yapıyor. evde yalnızken tuvalete bile gidemiyorum ya da çok mecbur kalırsam cıyak cıyak çığlıkları ile yeri göğü inletiyor. ama ben onu kendime engel görmüyorum. güneş havada, biz dışardayız. sıkıca giydiriyorum. güzelce ağzını atkısı ile kapatıyorum. atıyorum pusetine. çok uzaklara da gitmesem bile evin etrafında attığımız 3-5 tur bile bana öyle iyi geliyor ki. nefes alıyorum. annem bana geldiğinde marketti, alışverişdi yine bu sefer yalnız çıkıyorum. kulağıma da takıyorum müziğimi. ortalama 2 - 2,5 saatte acıkıyor. o sürede eğer bakan biri varsa evimi bile temizliyorum. eğer kimse yoksa yanımda, havada kapalıysa oturuyorum evimde, kızımla oynuyorum, sohbet ediyorum, onu mıncıklıyorum. bırakıyorum işi gücü yemeği, olmasa da olur napalım. inanın kızımı gören herkes Allah sana yardım etsin çok zor bebeğin var diyor ama bence değil. sadece o bir bebek ve yapması gerekeni yapıyor. ben de onu zor görürsem hem ona hem bana yazık olur. insan biraz da kendi kendinin doktorudur, değil mi? isteyip dünyaya getiriyorsak, zorluklarına katlanacak kadar da sabırlı olmamız gerekmiyor mu? kimseye akıl vermek haddim değil, ya da iyi anneyim iddiasında da değilim ancak onlar o kadar savunmasız ve çaresiz ki bırakıın birkaç ayınız hatta yılınız heba olsun. bir evlada sahip olmanın zenginliği herşeye değmez mi?

bence bebek dünyanın en güzel şeyi bu zamanları ii değerlendirin bu zamanlar geçecek ve bebeğiniz büyüyecek ve biz bebek özlüycez dolu dolu yaşanmalı üç yaşına kadar sabır o zaman biraz anneler rahatlıyor ev işlerini ben düşünmüyorum artık önemli olan bebeğim işleri ne yapacaksam iki daikada hallediyorum üstün körü yapıyorum kızım çok yaramaz çekmeceleri açığp ne var ne yok karıştırıyor hiç takmıyorum takarsam kafayı yerim zaten bi gün büyüycek ve ben herşeyi yeniden eski düzenine koycam misafirim gelcekse ne var ne yok toplayıp ortadan kaldırıyorum hemen birde basit şeyler hazırlıyorum oldu bitti hiç bir şey ben ve bebeğimin sağliğından önemli deyil böyle düşünün

haklısın fakat soğukta çıkılmıyor ve bebek küçük olduğu için bakınmayı bilmediği için ağlayınca insanın eli ayağına dolaşıyor ayrıca eşime bir defa bıraktım o da evimin çok yakınındaki kuaföre gidip sir yaptırmak içindi sadece yarım saat eve nasıl kendimi attım anlatamam eşim uyutamıyorum sallayamıyorum bende durmuyor diye diye yedi bitirdi beni çocuk az bi mızmızlansın hemen annesiii bu senin kokunu arıyor diye çocuu hemen üstüme atıyor gece 12 oldumu çocuksuz ada gibi uyumaya gidiyor evli mutlu çocuklu lafını ayırdım evli ve çocuklu kısmına ben giriyorum mutlu kısmına eşim giriyor maalesef G

kızım 2 aylık oldu aynı seylerı ben de yasıyorum. kızımın gaz sorunu ve uyku sorunu yok ama tum gun evdeyım. aralık annesıyım. dogumdan bu yana doktor harıc 2-3 kere cıkmısımdır dısarı onlar da alısverıs kart odemesı vs. ama o bıle ıyı gelıyor. bır de evımız sogk dıye mart-nısana kadar kaynanamın yanındayız . bebegım sorun cıkarmasa bıle kaynanam mutlaka bır ıs buluyor. yemek harıcınde her ısı ben yapıyorum ıyıce bunaldım evımı ozledım. o da ıs beklıyor sureklı benden. yemek sofrasını hazırla topla bulasıkları yerlestır, kahvaltı hazırla topla, temızlık yap, poffbugun halı sıl koltuk sıl bı hal oldum. yarın daha ıkkı oda var. kendı evımde olsam bu kadar bunalmazdım ilayda cem