yap deyince de blöf mü değil mi anlıyor zilli

Aslinda aciklayinca Kabul ediyorlar. Etmezseler senin dedigin gibi. Hatta diyorum, aglaya bilirsin

Sosyalleşse aslında siz rahatlarsın okula gidiyormu

Bir uzmana başvurmak şart oldu kesinlikle SIFIR MOD %100

Okul öncesi öğretmeniyim :)

Evet aglayrak yapmaya calistiklari oluyor.. onceleri teselli etmeye calisiyordun ama artik ugrasmiyorum.. cunku anladim baya baya duygumu sonuruyolar gozyqslarini kullaniyolar.. Mesela kizimda boyle ara ara.. her girdigimiz dukkanda oyuncak istiyor bende kiyamayio aliyorum vs. Ama artik almayacagim.. gecen gun agladigi Halde almadim, ev oyuncak doldu tasti nereye koyacagimi Sastim hala al al al birde oynasa uzun sure ok ama yok ertesi gun cazibesi gidiyor.. Kaldi Ki her istedigini yapmak iyilik degil zaten, doyumsuz simarik cocuk olurlar.. birseyinde kiymetini bilmezler.. Ben aglarsan agla moduna giriyorum artik tavsiye ederim

Hahahaa benimki de servis gelcek makinemizi tamir edecek uslu dur demiştim. Adamların önüne yatıp gözüme baka baka yeri yalamıştı böyle boylu boyunca

Aynı kararlılıkla devam edin, patronun siz olduğunu ona da söyleyin, kendini yerlere de atsa işinizi bitirene kadar umursamayın, hatta gerekirse git odanda ağla senin ağladığını duymak istemiyorum sustuğunda konuşalım diyebilirsiniz. Ne olursa olsun tutarlı olun ve asla tavrınızdan dönmeyin. Bu kadar inatlaştıktan sonra yumuşarsanız ipler iyice kopar. İsterseniz sakinleşene kadar sarılmayı deneyebilirsiniz ama sakinleşmezse kendi haline bırakın. Çocuğun üst limiti bir şekilde yükselmiş, yeterince direnirse istediğini alacağına emin, o yüzden bu abartılı hali. İsterseniz karşılıklı konuşup kurallar koyun, hatta saatler belirleyin, birlikte vakit geçirme saati, yemek pişirme saati, anneye dinlenme saati gibi, siz kendi işlerinizle ilgilenirken onun da yalnız oynaması gerektiğini anlatın sonra bu düzene uyun, kriz geçirdiği zamanlarda da kuralları hatırlatın ve düzeninizde devam edin, şu an düzeltmeyi başaramazsanız gelecek yıl önünü almanız daha zor olacaktır

Ben tamamıyla yetiştirmeyle alakalı olduğunu düşünmüyorum birazda yapıyla alakali 8 yaşındaki oğlum çok zorluyo mesela bizi her istediğini almadik yapmadık ama yinede doyumsuz hala konusuyoruz anlatıyoruz öyle olmaması gerektiğini ben küçükken gelenin gidenin peşinden aglarmisim annem istedigimi almazsa yerlere yatarmisim bohcacidan çeyizlik alması için bile zorlamisim ağlamışım düşünün biraz sabır zamanla düzelir bence konuşun anlatın gerekirse bir pedegogdan yardım alin

Benım kızım 3 u doldurdu bu ay. Aglamıyor ama takılmıs plak gıbı lutfen anne lutfen lutfen dıyor bısey ısteyınce. Saatlerce lutfen dıyebılır. Ben olmayacak seylerde dıkkatını baska seylere yonlendırmeye calısıyorm. Ama genel olrak aynıyız, yalnız oyun kuramıyor, süreklı bi oyun oynayalım, bırlıkte oynayalım modu. Krese gıdıyor suan yaz tatılınde. Cıdden Eylulu 4 goz bekliyorm:) Bızde genelde ttuturmalar oyunla alakalı, ona da hayır demeye vıcdan yapıyorm. Dısarda genel olrak sorunsuz bı cocuk. Cunku sokakta buyudu dıyebılırım:)Yanı 3 yasında benden cok sehrı gezmıstır babasıyla:)

Her görüş ayrı değerli bazen birimizin aklına gelmeyen başkasının aklına geliyor. Kreşe kısa süre yarım gün gitti ams bu yıl tam gün gidecek bakalım oraya umut bağlıyorum akranlarindan öğretmeninden bir şeyler öğrensin görsün

Allah sabir versin. Biraz simariklik birazda ilgi istedigi icin boyle oldugunu dusunuyorum. Canli kanli ornegi ile koca bir yaz gecirdim

Küçük oğlum kulaklarını tıkar 'anne bıktım başım ağrıyor ağlatma şunu' diye. Gece gündüz farketmeksizin yaşanıyor çünkü, tek ağlamasına çığlıklara dayanan da benim. Benim dışımda babası dahil bir yerde cinnet geçirip lanet olsun yeter ki sus, huzur muzut yok bu evdeye dönüşüyor ya da küçükle babası evden çıkıp gidiyor. Bu da çok yanlış bir şey, çocuğu baş edemediği duygularıyla terketmek bir nevi lakin dayanamıyorlarmış. İyice çocuğu ötekileştiriyor, dünya tarafından istenmediğine inandırıyorlar, anormalliği yüzüne vuruyorlar bence ve git gide dikkat çekmek adına pekiştiriliyor. Bana da vahiy inmedi sonuçta, doğurduysak ebeyevn isek çekmek, uğraşmak ve pes etmemek zorundayız. Onların bu tutumlarını düzeltmek adına zaten sabır taşım çatlamışken, üç misli emek veriyorum. Gerçekten anne ve çocukları yalnız bıraksalar ya da herkesin tutumu bir olsa, her şey daha kolay olacak.

Her defasında diye yazmam yanlış anlaşılmış sanırım istenilmeyen davranış sırasında bunu yapmak pedegogların da önerdiği iletişim şeklidir.. İletişim aracı olarak yerinde kullanırsanız sorun yok koşullanma aracı olarak kullanırsanız evet sorun yaşanır. Shusui

Haklisin bizim zamanimizda belki alinmazdi bu kadar.. ben hayatimda 2-3 kez birsey istemisimdir babamdan hepsindede aldi Allah var.. ama cok istemezdim simarik degildim.. belli yasa kadar yoklukta gordum sukurler olsun kiymet bilirim o yuzden. Dedigin gibi orta yolu bulmali ama nasil

Zamanla geçecektir. Siz doğru olduğundan emin olduğunuz yaptığınız şeyleri yapmaya devam edin. Sıkmayın canınızı. Ama kreşi de bir yandan takipte olun. Oyunu siz kurup okulculuk oynayabilirsiniz o öğretmen olsun siz de çocuk. Problem çıkarın bakalım nasıl çözümler bulacak. Bunu kendiniz için de anne rolünü ona verip bulduğu çözümleri izleyebilirsiniz. Çok güzel taklit ediyorlar ve eğlenceli oluyor. :) Bir de çocuklar gün içinde okulda bir sürü şey yaşıyorlar. Güzel vakit geçirdiler bile arkadaşları ile paylaşım sorunları, kavgalar, istediğinin olmaması gibi bir sürü olumsuz şey yaşıyorlar. Eve gelince stresini atıp bu şekilde rahatlıyor da olabilir. Bırakın rahatlasın, böyle böyle duygularını ifade etmeyi, baş etmeyi, çözüm bulmayı öğrenecek. :)

Kısa bir süre yarım gün kreşe gitti bu yıl da tam gün gidecek. Bir akrani ile bir araya gelince rahatlıyorum evet sıkıntı akran yokken başlıyor

Aynen her cocuk farkli karakterlerde.2 cocuk annesi olarak ben de bire bir yasadim bu farkliliklari. Torpulenebilmesi bile cok iyi olur. cunku hem cocuk hem aile icin cok yipratici bir surec.

Bu kadar zaman kaybetmeye gerek yok. Mhrsden çocuk psikiyatri randevusu alın, onlar gerekirse hastanedeki pedagoga yonlendirir. Ve ben terapi ile spor/sanat aktivitesini eş zamanlı başlatma taraftarıyım. Çocuğun huzursuzluğunu uzun süre gözlemlemeye gerek var mı?

Bunu bnde yaptim.. dedim paran varsa al o zaman kendin ben alamam kusura bakmaalarm calar polis gelir diyorum Cocuklari korkutmayalim ok de herseyede peygamber sabrimiz yok

Benimki de 4 yaşında zor bir çocuk. Önerim hep konuşun hep bıkmadan usanmadan. Bir yere gitmeden kural koyun. Şu kadar duracağız şuraya gideceğiz. Eve gitmemiz gerektiğinde döneceğiz. Orada şöyle davranmak gerek vs gibi. 2 kere uysa 1 kere uymaz ama sonra sonra bu uyum artıyor. Dua edin okuyun. Faydasını gördüm bununda. Ekranı kısıtlı izlesin. Bir de oyun kurun ama 5 dk 10 dk kaçın yalnız kalsın. Zamanla süreyi uzatın. Bi kahve yapıp geliyorum, ocağa yemeği koyup geliyorum bi duş alıp hemen geleceğim gibi. Yalnız oyun kurup size hiç bulaşmadığı da olacak tepenizden inmediği de. Öyle böyle büyüyecekler inşallah

Yap kızım deyin bence Alkiiiis deyin

Eşiyle ayrilar

Çöp fobiniz oluştu, gözünüz aydın Bilirim, her şeye ağlamayı değil, ağlama nefes alma gibi bir eylem, araya suskunluk, yemek vb ihtiyaçlar giriyor. Bir şey demeye gelmiyor çocuk, kapıdan çıkarken 'hadi oğlum ayakkabını al' diyorum bir başlıyor 'o benim sorumluluğum ben istediğim zaman alırım ama şuan istemiyorum diyorum beni hep zorluyorsun' diye hem böğürüp hem azarlayıp hem ağlıyor. Su iç desem cevap aynı, yapma dediğim her şey zaten guiness deneniyormuşcasına tektarlanıyor falan filan. Aman kim uğraşsın bununla deyip mümkün mertebe laf etmeden yaşamaya çalışıyorum

Sadece size yapıyorsa daha önce sizi denemiş ve bu yolla istediğini bir şeyi elde etmiş olabilir. Çocuklar yetişkinleri denemeyi, sınırlarını zorlayıp öğrenmeyi severler. Sizi gün içinde görmediği için özlüyor, nazını size yapıyor olabilir. Eve geldikten sonra ki birlikte geçireceğiniz vaktin kaliteli, eğlenceli olması, belki o vakti birlikte önceden planlamanız etkili olabilir. Bir de bu söylediklerim aslında zor bir süreç. Sabırlı, tutarlı olmak, beklemek gerekiyor.

Bence evde gördüğü huzursuzluklarin ve anne baba çatışmasının/ayrılığının verdiği duygu yüküyle baş edemeyip hıncını böyle çıkarıyor. Ayriydiniz ve mutsuzdunuz diye hatırladığım için böyle yorumladım. Ayrıca yine aynı temel sebepten ötürü ebeveyn kaybı korkusu olabilir ve sizden hiç ayrılmak istemiyor olabilir. Bu sebeple bağırıyor, size yapışıyor veya gittiği yere sığmıyor olabilir. Hem pedagog önerisi alın en kısa zamanda hem de enerji boşaltacak düzenli bir kurs bulun. Spor olabilir yüzme gibi. Su onu rahatlatır. Ya da kil kursu olabilir dokunma, yoğurma çocuklara iyi geliyor

Beni çok üzüyorsun diyorum ağlamasi geçince, bu sefer gelip sarılıyor canım annecim diyor ama birkaç dk sonra yeni bir ağlama nedeni ve yeni bir kriz yine de söylemeye devam edeceğim

Oğlum 3.5 yaşında çoğu şeyi ağlayarak sabretmeyerek hemen olsun istiyor. Bizdede problem baba ve anneanne. Her istediğini her an yaptıkları için. Ben sınırları olan biriyim birde fazla ağlamaya bağırtıya gelemiyorum başım ağrıyor. Oğluma yalnızken neleri yapıp yapmayacağımı aşıladım zamanla. Eğer başbaysak mis gibi oluyor çocuğum ama babası veya annem varsa cıvıtmaya meyilli oluyor. Bende ağlaman veya bunları yapman sonucu değiştirmeyecek istediğin kadar ağlayabilirsin diyorum hemen susuyor. Başlarda eşimle annem çok karışırdı çocuğun dediğini yap diye ama ben onlarla da kavga ettim karışmayın anneliğime diye. Oğlum o yüzden çok sorun çıkarmaz ben varsam. Sizde durum bizdeki gibi olmuş ama siz de yok diyemiyorsunuz çocuklar kimi nasıl yöneteceğini çok iyi bilirler. Geç değil bence düzeltebilirsiniz herşeyi. Olmuyorsa pedagogtan yardım alın

Evet anneanne aman ağlamasın modunda sürekli. Anneanne artık bakmayacak, ona kalsa geleyim bakayım diyor ama asla istemiyorum. Bu yanlış davranışları nasıl düzelteceğim hiç bilmiyorum. Seçenek bazen sunuyorum, mesela koltukta yiyeceği diye tutturdugunda o masada mi yemek istersin bu masada mi? gibi

Tam gün kreşe gidecek bu yıl, iple çekiyorum. Oysaki onunla bol bol vakit geçirmek isterdim ama çok yıpratıyor, benden öğrenemiyor bazı şeyleri Purpplee Süper women Anneler

Benim ikizlerde 2 yaşında. Bizimkiler sendromdan. Parka götürüp adını bağırınca burdayım diyen kızım bir haftadır inadından cevap yok. Söylemiştim park alanı büyük ben senu kaydırak başlarında göremezsem adını bagiracagim burdayım diye bağır tamam mı annecigim. Tamam iki yasa girdik bağırıyorum biliyorum duyduğunu bana bakıyor burun kıvırıyor. Yada oğlum merdivenleri kendi inecek yardım etsem tekrar çıkıp inmeye çalışıyor. Bunlar yaşın getirileri. İşte bu getirilere bizim vereceğimiz tepkiler birkaç yıl sonraki davranışlarının temel yapı taşlarını oluşturacak

Benim 4 yaşında kızım var oda heseyi ağlayarak yaptırmaya çalışıyo biz biraz şımarık büyüttük sizinde öyle olabilir

Ben bekarken bile çocukların ağladığında istediğinin yapılmasına karsiydim buna dikkat ederim ama annem bunu yapmiyormus son zamanlarda farkettim. Sabah 9 da evden çıkıp 17.30 gibi giriyordum anneannenin çocukla ilgili tavrını çok görmüyordum fakat okul işi bitince baktım annem çocuk ağladığı an tmm al veriyorum alıyorum moduna geçiyor, ben ağlamasinin bitmesini beklerkrn annem ağlatma şu çocuğu yap istediğini diyor, karşı çıkınca da yetim geliyor bana napim o ağlayınca içim gidiyor diyor, sanırım bu tutumun sonuçlarına katlaniyorum ben şu an.. Kreşe bu yıl tam gün vereceğim, anneanne dede de olmayacak

Bu davranış çocuğa koşulsuz kabul görmediğini ve koşulsuz sevilmeyecegini öğretir. Anneyi memnun etmek için gerçek duygularını bastirmayi öğrenir, edilgen bir konuma geçer

4 yaş aralı iki çocuğum var. Ben de aynı kuralları uyguladım ikisine, büyük kaçamayacağını bildiğinden çok aksilik yapmaz ama küçük aklınızı karıştırıp kaytarmak için her şeyi yapıyor. Nadiren başarılı oluyor ama denemekten asla vazgeçmiyor. Mizac gerçekten çok önemli, ikisini de ben büyüttüm ama iki ayrı kutup gibiler, benzer yanlarını bulmam çok zor.

Benim anne babam bana gestapo diyor Kızım 4 yaş 3 aylık, ben hayır dediysem bitti. Annem babam yalvarıyor, benim dayılarım teyzelerim istiyor falan, hayırsa hayır. Onlarla bile şımaramıyor, napalım anne hayır diyor diyorlar. Ben kendim büyüttüm, bir yaşından beri yetişkine anlatır gibi anlatıyorum herşeyi. Mesela hastasın, şu an bademciklerin çok hassas, dondurma çok soğuk, daha kötü olacaksın, bu yüzden izin vermiyorum diyorum. 3 yaşın başlarında çılgın ağladı, kendini yerlere atmalar, kusmalar, duvara kafa atmalar neler neler. Yapmadım. İstediğin kadar kusabilirsin şu yüzden hayır diyordum. Şimdi soruyor anne bunu alabilir miyiz, alamayız anneciğim çünkü çok pahalı diyorum tamam deyip yerine koyuyor. Oy annesi yesin, gidip öpeyim kanım kaynadı

Bu kız benim annemin kızı olsa dünyanın dayağını yerdi. Benim annem kapıdan dönüp seni kovalayan terlik atabilen bir anne, bu kızı 2 ayda mum ederdi Bu arada benim kızımda da bu potansiyel çok ama çoook var, böyle bir ailede büyüse kesinlikle böyle olurdu ama ceza ödül sistemi olan bir evde büyüdü

Veriyorsun yani oglunu bize

İşte kesin bir yerlerde yanlışlık yapıldı. Dokuz kere hayır deyip çevrenin ağız burun egmesini görünce bu defa evrt dedigim olmuştur. Cocugu ya insan içine cikarmayacagim ya bakışlara aldırış etmeyeceğim ikisi de zor. Ama bu işin üzerine iyice eğildim bakmıyorum tepkilere, davranış değişikliği olsun diye mücadele içindeyim şu an, bunun da yanlış olduğu yorumlarına rağmen.. Kafa karışıklıği yaşıyorum bu yüzden de buraya bir sorayım dedim

Hayirlisi diyelim hayırlısı olsun hep küçük kalmicak sonicta öğrenir elbette

Evet bunları tutarlı biçimde uygulamak iyi olacaktır, bilinçaltına kodlanacak istese de istemese de önerileriniz için teşekkürler Purpplee Süper women Anneler

Sürekli ağlaması falan farklı bir konu, sizi kimseyle paylasmamasi, hicbirseye izin vermemesi bambaşka bir konu, çok iyi bir pedagog gitmenizi tavsiye ederim, en doğru yolu o gösterecektir size çünkü siz de farkındasınız doğru olmayan pek çok şey var oglunuzla iliskinizde

Sizinle ilgili değil muhtemelen anneniz baktığı için, onun etkileri bunlar. Büyükler ile büyüyen çocuklarda genelde oluyor bunlar. Sanırım sizin sert durmanız ve tavizsiz olmanız, anneniz veya diğer büyüklerle siz yokken uzun süre başbaşa en azından bir süre bırakmamanız aklıma gelen çözüm.

Ailede boşanma görmüş, babayla bağı güçlü değil, alıştığı annesi yerine gündüzleri ninesi bakmaya başlamış, sonra alıştıgi ninesi yerine kreş onla ilgilenmiş falan. Dört yaş için bir sürü şey yaşamış. O hırçın ve tepkili olmasın da kim olsun? Bence uzmandan destek almalısınız. Onun yönlendirdiği şekilde davranırsanız bir süre sonra daha ılimli bir çocuk olacaktir

Hiperaktivite yönünden değerlendirilmeli oğlunuz bence çünkü küçük yaşlardan başlar istediğinin hemen olmasını istemesi, hemen sıkılması, zor çocuk diye tabir edilmesi, inatçılık, öfke.. mutlaka bir uzmanla görüşün.

Tamamen yetiştirmeden kaynaklı olduğuna inanıyorum. Belki bakan kişinin defalalarca değişmesi, belki sizin dokuz hayırdan sonra dayanamayıp evet demeleriniz... Zaten mantıklı olarak siz esinizden bir şeyi isteyince yapmıyorsa ama dırdır yapınca elbet sonunda 'tamam yapalim' diyorsa artık siz o hayırları ciddiye bile almazsınız. Daha cok trip attıkça, daha çok dünyayı zindan edince evet diyeceğini bilirsiniz. Aynı bunun gibi düşünün misal çocuk top havuzundan çıkmak istemiyor, yavrum çıkmak zorundayız diyorsunuz, ama vaktimiz yok, baba bekliyor, kapatacaklarmis parkı diye ikna çalışmalarından sonra bıkıp 'tamam, yarım saat daha' diyorsunuz ya, işte böyle böyle çocuk öğreniyor ki yeteri kadar sorun çıkartırsa yapamayacağı şey yok. Eğer gerçekten istikrarli olsaydınız bir süre sonra çabanın başarısız olacağını ogrenecekti Bu arada çocuğun hali tavrı karşısındaki kişiye göre değişir. Mesela ben çok küçük çağlardan beri anneme çok aksiyken babama tam küçük köpek modundayim. Bunu herkes söyler. Daha bebekken, bir iki yaşındayken bile tüm gün annemi delirtirmişiz, babam eve gelince annemin "bugün söyle böyle yaptılar, hiç susmadilar, birbiriyle kavga ettiler " söylenmelerine babam dermiş ki; bu çocuklar mi? adam ne bizim bagirtimizi bilir, ne ablamla birbirimize girmelerimizi, ne kötü sözlerimizi. Çünkü babam eve geldiği anda içimizdeki şeytan bizi terkediyor :))) şu an otuzbir yaşındayım hala da biraz öyle, asla babamla kavga etmedim bu yaşıma kadar, annemle iki dakika mutfakta karşılaşayim sesler yükselebilir yani aksi çocuk, huysuz şöyle böyle çocuk vardır evet ama çocuklar biraz da adamına gore muamele eder. Belki de size bir şey anlatmak istiyordur. Çalışan anneymissiniz, geliriniz var demek ki. ben olsam önce kreş psikologuna, sonra da iyi eğitimli bir çocuk psikologuna giderim. Çocukta sorun yoksa bile benim davranışlarımi düzeltmeme yardımcı olsun diye

Sırf kafaları şişmesin diye ağlamasına müdahale ediyorlar. Su an yaz tatili için anneannedeyiz, yeğenim telefona alıştırılmıs, bizimkini de zapt edemedim başta telefonu kaptırdık. Baktim ihlal ediyor kendi telime yasak getirdim, eve dönünce benimkini isteyemesin, anneanneninkini alıyor biraz sabah biraz akşam. Sabah kahvaltı öncesi baktım tel elinde, kahvaltı etmedi düzgün, teli aldım bu tabak bitecek yoksa tel yok ki tel tablet vermek asla benim işim değil, yırttı kendini dede bir yandan anneanne, yenge bir yandan müdahale ediyor ağlatma ver şeklinde. Vermedim o da sustu bir şekilde. Aglar ağlar susarci biri değildim ama buna mecbur kalınıyormus. Heh işte benim oğlumun istekleri de tıpkı direksiyona geceyim tarzında istekler

17 hazirandan beri çalışmıyorum, çalışırken akşamları tabiki ilgileniyorum ilgisiz bir anne değilim.1,5 aydır nefes aldirmayisindan bahsediyorum burada

Kesinlikle katılıyorum, siz 5 dakika mutlu edin diye ben çok daha mutsuz etmek zorunda kalıyorum deyince anlıyor bizimkiler. Ayrıca sizde ne kadar sertsiniz yaa ne olacak el kadar çocuk enişte bile olsa bir adamın kucağında oturup, her türlü kaza ihtimaline karşı gerçek bir arabayı yönetmek istiyorsa cık cık cık çok normal bir şey

sizin çocuğunuz şımarık değil çevreniz şımarık bir çoğumuzunki gibi. Onları susturabilirseniz çocukta problem kalmayacak

Ben acikliyorumda o anda tek istedigi o oyuncak paramiz yok demek iyi degilmis cocuklar para hirsi yaparmis vs ilerde.. oylede soyleyemiyorun.. hayir diyorum donup gidiyorum... ve en son oyle yaptigimda kizim dukkandan cikar cikmaz aglamayi kesti inanir misin ben bile sasirdim.. ben olsam aglamaya devam ederdim

Evet çok hassas yaşlar 0-6 arası. Bu dönemdeki sorun çözme biçimimizle onlara gelecekte sorun çözme becerisi konusunda bir nevi rehber oluyoruz o sebepten pedagog ile mutlaka görüşerek bu durumu yönetmek istiyorum

İçine şeytan kaçmış kızın

4 yaşında bir kızım var bu söylediklerimizin hepsini yapmama rağmen üzgünüm ama hanım Efendi'nin anlattigi gibi saatlerce ağlama krizine grip hatta ağlayarak olduğu uerde uyumuslugu vardır asla ağladığı da isteğini yerine getirmem sadece oturur sakinlesmesi i veklerim arada bir sırtını okşadım yada o isterse yakınlarım ama isteğine cevap vermem sonuç daha da kötü olma yolunda ilerliyor gündüz kimseyi darlamaz ben eve varayım çığlık ciigliga aglar

Yeni nesil cocugu Bıraz daha sabırlı olun Gececek bu gunler Sımartmayla ılgısı yok Ben ılk kızıma dunyayı alsam ıstemezdı cok olgundu Sonrakı kızım tam bı ıstedıgım olcak modundaydı Ilgı aynı anne baba aynı ama cocuklar farklıyapacak bısey yok Allah sabır wersın bızlere

Amin amin.. zor tabii ama bu zamanlarda gecici elbet.. kararli olmak lazim sadece, bizler duygusal davraniyoruz.. olay sadece alip alamamaktan cikiyir zaten

Benim degil ama arkadasimin ayni boyle kizi. Evde tek ayak uzerinde durun diye aglamadigi kaldi, belki aglamistir haberim yoktur. Sen bunu giyme, sen sunu yeme, ben bunu istiyorum, onu yemeyecegim, bu tv kanalini izlemem, yatmam, gitmem, etmem ohoo. her seye bir emir yagdirma ve aglama halinde. Cocuk gelince ben kaciyorum.

Bu yanlış bir önerme yalnız. Çocuğun kendi gibi olduğunda annesinin mutsuzluğu ortaya çıktığı için sürekli kendisini dizginlemek zorunda kalacak hatta ileriki yaşlarda benliğinden kuşku duyup, sadece istenilen kişi olmaya çalışacaktır.

Şımarıklık değil de ilgi isteyen bir çocuk demekki. Okuka yada kreşe başlayana kadar bu şekilde biraz daha idare etmeniz gerek hepimiz aynı dönemlerden geçtik. Allah yardımcınız olsun geçicek merak etmeyin

Allahım yardımcınız olsun inşallah.

Bu cocuk 6 yasinda ama. belli ki ileri boyutta bir problem onunki. ailenin caresizligi uzucu tabii ama videodaki sonuc olumlu gorunuyor

Bence kafa karışıklığı yaşamayın, istekleri makul olsa sizi haksız bulurduk ama o resmen sizi yönetmeye çalışıyor. Çevre tepkilerine aldırmayın, emin olun çoğu sizin neden böyle davrandığınızı anlıyordur. Dışarı çıkarken de pazarlık yapın, istediklerinizi belirterek çıkın ve doğru davrandığında evde bir teşekkür hediyesi verin, ama bunu ön koşul olarak sunmayın, bu gün beni üzmediğin için teşekkürler istersen seninle resim yapabiliriz deyin mesela

Aaa ne kadar da bizim eve benziyor yahu bu video, istemsiz ohh be dedim, tek değilim var böyle çocuklar. Yalnız şunu söylemeden geçemem, her çocuk her insan biriciktir. 1 yaş farkla iki çocuğum olduğundan, her ikisini de aynı dönem aynı kurallar aynı disiplinle yetiştirmiş bir anneyim ama birinde işe yararken, size güvenip sınırlarını bilirken diğeri çarşı her şeye karşı modunda. Mizaç maalesef önüne geçilemeyen koca bir maddedir. Ancak törpülenebiliyor, azaltılabiliyor ama yok edilmesi mümkün değil.

Ahahahha Evet ve bir gram yol alamadık, şuan 6 yaşında. Haziranda okuldan eşyaları geldi, tüm kitapların sağ kenarları üçgen şeklinde yok, yemiş Lego falan da yuttu, bebek değil ha 6 yaş çocuğum bu. En son üç hafta önce ben araba sürerken plastik su şişesini tersten kemirip yutunca içime şeytan kaçtı, ölmek mi istiyorsun ne olacak şimdi ya bir organını delerse ölürsen diye korkuttum, o gün bugündür 'annee şunu bulamıyorum acaba yemiş miyimdir?' diye sorup panikliyor. Dinsizin hakkından imansız geldi, psikologlar işine baksın

Anneleri rahat bıraksalar çocuk yetiştirme konusunda çok daha iyi bireyler yetişecek ama Kötü anne, sert anne oldum ay bir de köy yolunda binecekmiş yağmur yağıyor yerler vıcık vıcık çamur

Evet size göre bencede kolay bir iki yaş fark olan anneler için bencede ikiz bebek kolay en azından ikiside aynı yemeği yiyor aynı uyku düzeninde oluyor. Ama bana göre hepsi zor ya. İkiz bebek beni bitirdi tek olsa gözüm kapalı bakarım diyorum. Ben yalnız tek olsaydı ikinciyi no no no derdim herhalde bende kabullendim 25 ayliklar birkaç aydır ikisini de olduğu gibi kabul Edip başıma koydum üstüne de huni taktım öyle takılmıyorum artık

Anneanne büyütürken sınırsız büyütmüş olabilir mi? Hani baba yok annesi çalışıyor her istediğini yapayım gibi? Veya sizden erken ayrıldığı için güvenli bağlanma sıkıntısı yaşıyor olabilir mi? Mesela seçenek sunmayı denediniz mi? Kırmızı kurbağa oyuncağını mı kreşe götürmek istersin sarı arabanı mı gibi? Seçimleri ona bırakmadan o seçiyormuş gibi hissettirmek

Size ben şöyle ifade edeyim eşlerin boşanması sonrası çocuklarda malesef kaybetme korkusu ayrılık kaygısı ve size karşı sevgi ve öfke arasında sıkışmışlik duygusu gelişiyormus süreci tamamen anlamlandirdiginda sizi bundan ötürü sorumlu tutmayı bıraktığında bu tepkileri azalacakmis iki ayrı uzmandan aldığım görüş bu yöndeydi tüm çocukları aynı kabul etmemek gerekiyormuş üzgünüm ama çocukların duygusal durumları geliştikleri ortam hayatlarındaki anlık değişimler herşey karekterleri üzerinde hızlı bir değişim yaratıyormus yalnızca sakın kalıp krizi atlatmasini beklemeniz en sağlıklısı şeklinde tavsiye aldım uyguluyorum o kadar

Her hafta aynısını yaşıyorum, sil başa dönüyoruz. Artık bu kural meselesinin cılkı çıktı, bana verdikleri cevap 'burası anneannemin evi, senin kuralların geçersiz sen kendi evinde dinlet bize' e bu yüzü kimden alıyorlar, ailemdem Nerdeyse boyuna geldi büyük oğlan annemin, hala kucağında el yıkatmaya çalışıyor, ayakkabı giydiriyor, tepside yemek yediriyor falan. Eve dönünce ne oluyor, biz 1 yaşa dönmüşüz ve yapmadığım her şey için kavga kan ter gözyaşı Her ailemle görüştüğümde annemle kavga etmekten başka bir şey yapmıyoruz, kadın beni hesaba almıyor ki. Madem öyle deyip artık çocukları yatılı yolluyorum, ben kafa dinliyorum.

Facebook ta bir video izlemistim. isinize yarar mi bilmiyorum becerebilirsem gonderiyim.

sizde şeyi hatırlıyorum bana yazmıştınız duvarları yalıyorlar diye. Hiç aklımdan çıkmıyor o gün bu gündür bir yeri yalasa aklıma direk siz geliyorsunuz. Demek ki yalayabiliyorlarmış diyorum

Aynen beni yönetiyor emirler veriyor hatta son aşamaya gelince bana vurmaya bile başladı

Ben götürüp odasına koyuyordum "susmadan çıkma" diyerek. Her çocuğun bir ağlama tepinme dönemi oluyor sanırım. Allah küçük çocuklulara sabır versin

Merhaba öncelikle benim cocugumda 2 yasinda hayırdan anlamiyor ama sizinki 4 yasinda birazdaha farkında herseyin örneğin çekindiği sözünü dinlediği biri varsa mesela öğretmeni gibi evde kamera olduğunu öğretmeninin onu izlediği ve yaramazliklarini gördüğünü söylerseniz belki düzgün durur belki saçma bir cevap ama işe yarayabilir ve dövmek asla çözüm değil aksine şiddeti ogretirsiniz

Ya şimdiki bebeler yediklerimi den içtiklerimizden bence hepsi çok hiperaktif oluyorlar duran yapmadan anlamıyorlar 2 kızım var büyüğüm sülalenin ilk torunuydu markete girer 1 tane birşey alır çıkardı ne bir ağlama kendini yerlere atma hiç bir huyu yoktu Ama küçüğüm şuan 4 yaşında maşallah kim görse Allah yardımcın olsun diyor bir çene var 7 sülaleye yeter Biraz karakter meselesi biraz yetiştirme ne bilim işte her çocuk yeni bir tecrübe valla yapmam dediklerini bir bir yspıyorsun

Bunu bir silah olarak kullanırsanız tabi dediğiniz olur, onu bastırmaya çalışırsınız lakin bu bir iletişim şeklidir ve sadece onaylamadığımız davranışlar iletişime bu şekilde ben dili kullanarak üstesinden gelebiliriz. Calcifer Ay Çiçekleri Arasında Gonca

Bir uzmandan yardım alın muhakkak, bastırdığı duygular ve kaygılari var muhtemelen. Mesela bir oyun kurun, anne baba çocuk. Baba ise gitmiş ama dönmemis gibi, ya da masal anlatın,. sizin hayal gücünüze kalmis. Bunlar üzerinden ne düşünüyor anlamaya çalışın. Mesela baba dönmeyince çocuk ne hissetmiş gibi sorular sorun

Merhabalar geçenlerde bilmem haberlerde gördünüz mü bi ilkokul öğretmeni tacizden hapise atıldı, çocuklara hep evinize kamera koydum sizi izliyorum ailenize anlatırsanız haberim olur diye korkutuyormuş. Çocuklarımıza otoriteden korkmayı öğretmemeliyiz benim naçizane fikrim. Ayrıca bebeklerin alt beyinle, üst beyin arasında bağlantı kurmasının çok zor olduğunu okumuştum, hepsi bi süreç mutlaka geçecek

anneniz bakarken her dediğini yapıyor muydu? ya da siz işten gelince her dediğini yaptınız mı çocuk beni görmedi akşama kadar kısa sürem var, onun her dediğini yapalım, gibisinden? benim gördüğüm anane bakan annesi çalışan çocuklarda en büyük sorun bu 2 mefhum sizin baba da yok ortada yanlış bilmiyorsam. sizi parmağında oynattıysa alışmıştır kreş aslında disipline ediyor.

Maddi manevi hazirsaniz kardes iyi olabilir. Arkadas arıyor gibi geldi bana Purpplee Süper women Anneler

Bu ben işte. Neymiş çocuğu çok sıkıyormuşum çok disiplinliymişim. E bu çocuk benimle yaşıyor. sizin 5 dk ilginizle sonsuz şımartmalarınız yüzünden çocuğun düzeni bozuluyor. Çok hareketli bir çocuğum var ve sınırları kolaylıkla ihlal edebiliyor bu yüzden bazı konularda sınır koymamız gerekiyor ki bunu pedagog eşliğinde yaptık. En son ablamı bozdum yeter dedim ya karışma çocuğuma ben senin çocuklarına karışıyor muyum eleştirmek sana mı kaldı dedim. Neymiş çocuk istiyorsa ağlatmamalıymışım. İstediği ney eniştesi araba sürerken o da kucağına oturup beraber sürecekmiş

Şu an sorunları çözmeye başlamazsanız kreşte çok zor zamanlar yaşanacaktır. Evdeki patronun anneanne değil siz olduğunu öğrenmeden kreşe başlamasa iyi olur. Tam gün kreş kesinlikle iyi fikir

Zor davranışların zor duygulardan kaynaklandığını düşünüyorum Sizinle yeterli vakit geciriyor mu, baba ile ilişkisi ne durumda, sizin eşinizle ilişkiniz,. kreşe mutlu mu gidiyor,. terledilme, ayrılık kaygısı olabilir mi, kaygı zemini olan bir çocuk mu, hayatınizda köklü değişiklikler oldu mu, gibi çok çeşitli sorular var. High need baby olarak adlandırılan gruba giriyor olabilir, duyusal hassasiyetleri olabilir. Kısacası altta yatan duyguyu, "sorunu" bulmadan davranış değişikliği kalıcı olmaz, o davranış değişir başka bir yerden patlak verir. Alanında yetkin birinden destek almanız daha doğru olur Benim de büyük oğlum 4 yaşında, biz de mesela kardeş ile birlikte zor davranışlar ortaya çıkmaya başladı. Duygusunu bulup onun üzerine çalıştıkca, bireysel ve eskisi gibi 3 umuz zaman geçirince daha uyumlu oluyor

Yaşı uygunsa zeka testi yaptırabilirsiniz, zihinsel geriliği olanlar ince düşünemez, asi ve azimkar çocuklar genellikle yukarı seviyede oluyor, bunun bir de içine kapanık versiyonu var ki o daha zor emin olun, zihnini okumak için telepati gücü istiyor insan aşlahtan. İlgisini çekecek etkinlikler bulmaya çalışın, legolar çok işe yarıyor mesela , oğlum 12 yaşında üstün zeka sınırında kaldı, hatta testte hata olduğunu iddia eden öğretmenleri de var, bu yaz kodlama ve yazılım kursuna başlattık çok mutlu şu an ama zihinlerini oyalayacak aktiviteye çok ihtiyaç duyuyorlar. Tek başına saatlerce legolarla uğraştığını bilirim. Üstün zekaya hiperaktivite de eşlik edebiliyor

İnşallah öğretmeni de bu saçma sözleri söylememesi için uyarmışsınızdır. Öğretmenin ne söylediğini evde anne/babaya anlatmayıp tedirgin olan kimbilir kaç çocuk olmuştur. Evde anlatmalarına rağmen, anne/babanın da öğretmenin yalanına ortaklık ettiği çocukların hali daha da kötü tabi.

İşte ben de sırf anneanne babaanne ses çekmesin ya da acimasin diye yapılan hataların düzeltmelerin yapıyorum sanırım. İyi ki aynı sehirde olmayacağız, anne ve çocuk olarak müdahalesiz kalacak olmak nimetmiş.

benim kızım da 2.5 yaşında beni sinirlendirmek istediğinde nereyi bulursa oraya yalıyor ayna duvar kolum masa ben yapma iğrenç dedikçe daha çok yalıyor

Babayla beraber değiliz kardeş fikri o yüzden çok uzak şu anda ama kardeş olsa çok iyi olurdu oynayacak birini bulamayınca bana sarıyor. yenGEnC

Bu tamamen yetiştirme hatası, sonradan gelen küçük tatlı bebek, herkes etrafında pervane olmuş, anne hayır demiş büyük abla yapmış, büyük abla hayır demiş baba yapmış, bu faciayı kendi elleriyle yaratmışlar. Hiçbir çocuk doğuştan böyle olmaz. Oğlum da kızım da çok denedi, dede nine hala yanında da denediler. Bu benim çocuğum karışmayın dedim. Çocuklara da "anne benim, benim dediğim olacak, bu durumdan sizi kimse kurtaramaz" dedim. Sağ olsun cicikv de destek çıktı, eşim de. Çok şükür korkunç durumlara gelmedik ama ucundan kıyısından ağlama krizine kadar yaşadık. Kolay büyümüyorlar

Ergoterapist ya da duyu bütünleme de uzman bir fizyoterapist ile görüştünüz mu acaba Purpplee Süper women Anneler

Merhaba hanımlar, 4 yaşını doldurmak üzere olan bir oğlum var. Dogdugundan beri ağlıyor, hep zor bir bebek/çocuk olmuştur, bana mi zor geliyor onu da merak ediyorum 7 aylıktan beri annem bakıyordu ben yokken, Şubat Haziran arası yarım gün kreşe verdim. Kresten aldıktan sonra çok daha ağlak, kaprisli, inatçı bir çocuk oldu. Hayırdan yoktan asla anlamıyor, bişey istiyorsa derhal alınacak, yapılacak. Makul olmayan her şeyi almak yapmak istiyor ben de haliyle reddediyorum nedenini açıklayarak anlatmaya çalışıyorum dinlemiyor sadece bağırıyor ağlıyor istediği şeye odaklanıyor sadece ve sadece. Yanimda kim varsa haşati çıktı çocuğun dediğini yap da sussun diyor, hatta bunu biraz döv birsz senden çekinmesi lazım diyen de oldu, ben mi çocuğu egitemiyorum anlamadim çok yıprandım. Cocugu asla ikna edemiyorum, oysaki kendisine hep doğruyu söylerim örnek olmaya çalışıyorum ama yok boşa çabaliyorum. Gun içerisinde çok çok basit şeylerden yeri göğü inletiyor, olmayacak olanı ben de iki kat inatla reddediyorum yapmıyorum senin için yapacak bir şeyim yok deyip o an onu ağlamaya bırakıyorum. İnatlasinca o da inatci olur yorumuyla karşılaşıyorum bu defa da. Ne yapacağımi şaşırdım. Öyle eşyalara zarar veren orayı burayı karıştıran bir çocuk değildir fakat çok hareketli, asla oturmaz yerinde durmaz. Surekli bir şeylerle oyalanmak istiyor. Onu alıp nereye gidersem yanımda götürmek istiyorum fakat dışarıda iki dk sonra eve dönelim diye yirtiniyor yollarda rezil oluyoruz. Evde de o ne yapıyorsa ons eşlik etmemi istiyor. Yemek yapamıyorum, teli elime sadece WC de o görmeden alabiliyorum çünkü teli birak diye sinirlenip bağırıyor, zorla mutfağa gidip müzik açsam odadan yanıma gelip başım şişti kapat diyor, bir arkadaşımla bir yerde oturmaya gitsem tmm hadi artık gidelim diyor iki dk sonra, yani anlayacağınız beni aşırı kısıtlıyor. Oturup onunla meşgul olacağım çizgi film izleyeceğiz, LEGO yapacağız, kitap inceleyeceğiz, boyama yapacağız vs vs.. Devamlı bunlarla mi meşgul olacağım, sıkılıyorum kendimle kalamiyorum. Bir yerlerde yanlışlık mı yapıyorum, şımarttim mi sizinkiler de böyle mi.. çok bunaldım çok

Ne olursa olsun saçma isteklerini yapmayın. Bir kere hayır dediğinize sussun diye hayır demeyin. Birde siz ona yönergeler vermelisiniz. Çocuğunuz patron olmuş size karşı. Benim kızım da o yaşlarda ağlayarak yaptırmayı çok denedi. Başarılı olamayınca bıraktı 5/6 yaşında. Ama bu şekilde bana emir vererek konuşamadı da. Biraz daha kısıtlayıcı ve emri vaki yapmanız lazım açıkçası. Bunu şiddete dökerek, ani tepkiler olarak değil de nötr tepkiler ile vermelisiniz Aşırı hoşgörülü olmayın. Kuralsızlık ve tutarsızlık çocukları bu hale getiriyor. 6 yaşında hala devam ederse dr a gitmeniz iyi olabilir.

Ne güzel anlattınız, işiniz psikoloji üzerine mi Purpplee Süper women Anneler

Eşiniz ile ayrisiniz anladığım kadarıyla, sürecin etkileri devam ediyor olabilir. Ve dediğiniz gibi çocuklar çok iyi duygu okur. Tam manasıyla kendinizi vererek vakit geçirmiyorsaniz daha da talepkar oluyordur. Ben duygularını öğrenmek için çoğunlukla kukla kullanıyorum. Aletha solter in "oyun oynama sanatı" kitabını muhakkak okuyun. El altında olsun, eminim yarar sağlayacaktır Bir de boşanma ile ilgili sorular sorduğunda şeffaf yanıtlar verin muhakkak

Gelinimi güzel yetiştiriyorsun dünür

Bizim de yeğen bindirmişti oğlumu kucağına 2 yaşlarındaydı. arkasından biz günlerce ağlama krizleri çektik arabada.

Bu sacma seyi benim cocuklarımın ogretmeni soylemişti, evinizde kamera var sizi izliyoruz, odevlerinizi düzgün yapın seklınde. Hayır cocugum, kimse kimsenin evine kamera koyamaz, kimse kimseyi izleyemez, buna kimsenin hakkı yok, burası bizim evimiz. Fakat evet odevlerinizi düzgün yapın, sadece kendiniz için demiştim. Cocuk belki şimdi inanabilir, ya sonra? Bunun sonrası da var. Çocuklar hep bir izlenme kaygısıyla paranoyak mı olsun?

Kaliteli zaman geçirme noktasında hassas davranıyorum beraber oyun oynayalım hadi şunu yapalım bunu yapalım derim ama oyun esnasında hayal ettiği ama benim anlamadığım yada yaparken tam olarak istediğini yapamadığım birşey için iki saat aglamisligi vardır, bazen onun dünyasına girmenin ne kadar zor olduğunu düşünüyorum, ben acaba kreşte ağlama krizleri geçiren çocuklar vardı anneleri bu çocuklar çok ağlayınca almaya geliyorlar mis yada susmayan çocuklar için yanlış uygulamalar yapılmış mıdır diye düşünmeden edemiyorum çünkü bana karşı bir eylem icinde S

Sen bir yaş arayla diyorsun benim beş dakika arayla doğurduklarim arasında binbir çeşit fark var. Biri duygusal biri taş duvar. Biri çok hareketli biri yerine göre. Birine hayır dedim mi duruyor çekiniyor diğeri sanki dağlara taşlara diyorum

Ben hep şey derim, büyüğü yapamadım. Onu düzeltirsem küçük zaten hallolacak Halbuki büyükle birebir ben ilgilendim, küçük olan başka kişiler tarafından büyütüldü yanımda, temel gereksinimleri başkalarından aldı. Büyük ise tamamen daima bendeydi bu huyları sebebiyle lakin olmadı işte. Bebekliğinden beri sürekli doktora götürdüm bir gariplik var diye, psikolog, gelişim uzmanı vs artık bana sorunlu anne gözüyle bakılıyor ama ben biliyorum, bir şey var. Kardeşi olmuş daha bebekken durumundan çok öte bir şey, sadece bir uzman high need baby demişti, duyusal çocuk adlandırdı. Ama bunu da ne öğretmenleri ne diğer uzmanlar ne okul psikolojik danışmanlık servisi onaylamadı. Uyku terörü var dönem dönem nükseden, tetikleyiciyi bulamadık ama nacizane aşırı düşünmesine bağlıyorum. Ya gerçekten zeka geriliği var oğlumda diyorum ya da ileri zeka, artık bakılmayan başka bir şey kalmadı. Kafa farklı çalışıyor, bunu görebiliyorum. Hayata her şeye asi yapısı var ve inanılmaz çabası var bunun için. İkisinden biri yani, hele de küçüğü doğunca ve büyütünce 'normal' olanın nasıl olduğunu gördükçe, büyükte kesinlikle bir sıkıntı varlığına kesin gözüyle bakıyorum.

Yok o kismi bende demiyorum artik buyuduler fakat kizim daha kucuk iken delirtebilirdi. Ben almana izin vermiyorum. Kasadan oyle gecirirsen hirsiz derler diyince birakiyordu. Iyi yontem mi bilmem suan sadece Surat asar

Bakın çocuklar annelerinin mutsuz olmasını istemezler. Her defasında bunu söyleyin:Ben bu davranışına çok üzülüyorum.. Bunu yapman beni mutsuz ediyor ama ben şunu yaptığında mutlu oluyorum.. Basit ve net bitti..

Evet, böyle. Üstüne değişik değişik şeyler de cabası. Ben de yapamadım, olmadı bu çocuklar diyorum kendi kendime ama evlat işte olduğu gibi kabulleneceğiz.

Aynı biz işte çok teşekkürler paylaşım için

Duyu bütünleme, duyusal hassasiyet bunları bir araştırın isterseniz, bu konunun uzmanı değilim ama benzer yollardan gecmis biriyim

Geçen ay üç günlüğüne tatile gittik her yemekte ağlayacak biseyler buluyordu, dedim bak şimdi şu süpürgeci abiler seni süpürüp çöpe atacaklar. Cunku ağlayan çocukları süpürüp çöpe atıyorlarmis dedim de ağlamayı kesti diğer öğünlerde yalan ve korkutma gibi yontemlere başvurmak zorunda kalıyor insan

bunaldiysan işe girmen lazim bu senede tam gün yollayin okula.. ve senin için iyi olur. Önceki

Promosyonu var ama

Güler misin ağlar mısın

Evde 1500 tane barbie bebek var gecen gun yine barbie istiyor, olmaz dedigimde alternatif baska bir oyuncak getiriyor dahada olmaz deyince seker cikolata Allah ne verdiyse.. brn o yaslarimi hatirliyorum asla anne babamdan israrla birsey istemezdim.. nerde yanlis yapiyorum diyorum bazen..

Bakış açınız güzel, derine inmek lazım. Babaya severek gidiyor, benim babayla kendisi yüzünden iletişimim kalmadı, kreşe severek gidiyor hatta sabah erkenden gitmek istiyormuş. Aklima iki şey geliyor. Biri hala benimle uyuyor olması, ikincisi de çekişmeli dava yüzünden aklımın başka yerlerde olması çocuğa enerji ve moralimin kalmayisi nedeniyle ona içtenlikle eşlik etmedigimi zorla yaptığımı hissetmesi olumsuz sonuçlar doğuruyor olabilir

Öğretmenim tatil bitince başlayacağım yine, evet tam gün kreş çocuk için çok iyi olacak

Şimdi 4 yıldır kazanılmış alışkanlıklar bir anda değişmez ama kreşe gide gele, oradaki öğretmen otoritesi ve yaşıt çocukları göre göre biraz yola gelecektir diye düşünüyorum

Ben de "Ağla ağla ağlaman bana terapi gibi geliyor sorun yok "diyorum ağlamakla beni rahatsız edemediğini düşünmesi için Evet oyuncak, abur cubur her şeyi istiyorlar, paramız yatınca alacağız diyerek geçiştiriyorum oyuncağı çoğu zaman. Evde olan oyuncağın aynısını istediği bile oluyor, alınan kenara atılıyor Ben de almıyorum eskisi kadar bu senin için zararlı, o sana uygun değil vs

Hayır. Ben dışında kimse sorun görmüyor hatta şöyle ki ben ne dersem ya zıttını düşünüyorlar ya da 'kardeşi var çok normal'e çıkıyor işin sonu.

Amin çok teşekkürler

İşte o kısım onların umurlarında değil, görmüyorlar ya. Zannediyorlar ki biz çocuğu mutlu ettik, çok eğlendi falan, arkasından ana babaya işkence

O kitabı not ettim mutlaka bakacağım ilk fırsatta. Baba ile birlikte olduğumuz zamanları hatırlamıyordur ama onun eksikliğine anlam verememiş olabilir. Bir dönem soruyordu baba nerede diye, işe gitti diyordum, pedagog bunu hatalı buldu, durumu anlamlandırmaya çalışıyor olani söyleyin dedi. Ben anlayacak yaşta değil diye gerek görmemiştim ama bir daha sorunca anlatacaktim da sormadı.

Keşke ikiz olsaydı diye az demedim. Aynı dönem aynı şeyleri yaşıyor olmak bile lüks inanın ki, hep bakıp imrendiğim annelerdensiniz demek. İşte mizaç, huy, karakter, yaradılış neyse onun adı, önüne asla geçilemiyor. Kabullenme evresi ne kadar erken olursa, anne bir nebze rahatlıyor, kendini suçlamaktan vazgeçiyor.

bu dediğinizi birkaç yerde okudum ve uzmanlar kesinlikle çok yanlış olduğunu ve ciddi hasarlar verebileceğini söylüyorlar

Yetiştiği ortam ile alakalı. Oğlum 4.5 yaşında ve bu ara ağlayarak istediğini yaptırmaya çalışıyor ki yaptıramıyor. Bu dönemde Babaanne ve hala ile fazla vakit geçirdi onlara istediğini yaptırdığı için bize de aynı tarifeyi uygulamaya çalıştı ama başarılı olamadı. Halasını ve babaannesini uyardım onlar da artık yapmıyor. Çocukların bu yaşları sınırlarını belirleme yaşları. Sizi sonuna kadar zorlayacaktır. Ağlasa da istediğini yapmamalısınız. dikkatini başka yönlere çekmeye çalışabilirsiniz

çalışıyorsunuz sabahtan akşama kadar seni görmüyor. özlüyor... akşamlari 1 saat çocuğunuza ayırsaniz nolur... senden ilgi ve sevgi istediği için hırçın oluyorlar. haftasonu çocuklu annelerle oyun cafede buluşun.. akranlarla oynarlar sıkılmazlar..

Merhaba, sınırlarınızı ve rutinlerinizi net bir şekilde oluşturun. Sonradan evet diyeceğiniz bir şeye baştan hayır demeyin. Hayırlarınız net olsun. Ama uzun açıklamalar yaparak da inatlaşma ya girmeyin. Bir cümle ile açıklayıp "şu an sakin değilsin sakinleştiğinde konuşabiliriz" deyip başka bir işe odaklanın. Sakinleştiğini fark ettiğinizde "aaa kendini ne güzel sakinleştirdin. hadi seninle en sevdiğin oyunu oynayalım" gibi cümlelerle motive etmek çok işe yarıyor. Çocuklar daha yüksek bagirdikca, ağladıkça ilgi gördüğünde, sizin panik yaptığınızı fark ettiğinde her şeyi bu yolla elde etmeye çalıyorlar. Bu tarz krizlerde sizin sakin ve net olmanız, çevre de ki insanları ve söylediklerini bir süre duymamanız gerekir. Bir de çocukların hareket ve oyun ihtiyaçlarını karşılamadıkça huzursuz oluyorlar. Günlük rutinlerinize onun istediği oyunları, park saati, LEGO saati Ve mutlaka kendinize ayırdığınız anne saatini ekleyin. Anne saatinde sizi darladığında somut bir şekilde "bak seninle şu saatte oynadık şimdi benim saatim. Sende şunları yapabilirsin" gibi seçenek sunun. Ağlasa bile kitabınızı okumaya, kahvenizi içmeye devam edin. Bir süre sonra oturacaktır ve o saatin sizin olduğunu kabul edecektir. Hatta yemek saati, oyun saati, anne saati, park saati, uyku saati gibi görsellerle bir alan, oklu bir saat yaparak çocuğunuzun gözünde somutlastirabilirsiniz. Günlük işlerinizi yaparken onada uğraştırıcı görevler verin ve çocuğunuzu da dahil edin. Sınırları ve kuralları otutturmak zorlu bir süreç ama tutarlı olup pes etmezseniz çok uzun sürmüyor. Sonrasında hem siz hem çocuğunuz çok rahat eder. :)