geçecek merak etmeyin, bırakın doğmasını içinizde bir kere hareket ettiğini hissedin dünyalar sizin olacak. bu sefer bir an evvel doğurup kollarınıza alma özlemi duyacaksınız. durumunuz normal mi bilmiyorum, ben öğrendiğim ilk andan itibaren bulutların üzerinde gezmiştim resmen. ama hormonal bir durum olabilir sizdeki. sabredin ve lütfen kötü şeyler düşünmeyin. hem kendi ruhsal dünyanızı hemde o minicik meleği etkilersiniz. ilk zamanlarda bebeğinizden başka hiç bir şeyle ilgilenemeyeceksiniz bu doğru, belki bir müddet dışarı da çıkamayabilirsiniz. ama ben bunu hiç özgürlüğümün kısıtlanması olarak görmedim. aksine bu bir özgürlük fırsatı. bakın öğretmen olduğunuzu yazmışsınız, sayısız çocukla iç içesiniz. hem eğitim vermeye hem öğretmeye çalışıyorsunuz ama belirli bir zamandan yaştan sonra. kendi bebeğinizin ise daha ilk saniyesinden itibaren mimarı olacaksınız. tamamen sıfırdan bir birey yetiştireceksiniz. bundan daha anlamlı özgürlük mü olur. sağlıklı bir şekilde alırsınız kucağınıza inşallah. sarioglan_karakiz İKİ AŞKIM EŞİM VE

tatlım 3. gebeliğim geldi aklıma çok hazırlıksız plansızdı.. hiç aklımda fikrimde yokken ve ağır bir tedavi görürken hamile olduğumu öğrendim. günlerce ağladım çünkü ben buna hazır değildim sağlıklı iki evladım vardı ve ne eşim ne ben 3. bebeği asla düşünmüyorduk. ilk dr muayenesine kürtaj fikri ile gittim ama insan yaşayınca anlıyor bazı şeyleri. bir kadının ruh ve beden hali hazır değilse pamuklarada sarsalar kabullenemiyor ve istemiyorsun. dr muayene dince dış gebelik dedi. önümüzdeki hafta gel kürtaj olacaksın dedi o şekilde dr dan çıktım. biraz rahatlamıştım en azından bebeğini aldırmış bir anne pozisyonunda olmayacaktım... 1 hafta sonra gittiğimde bebeğimin kalbi atıyordu.. o sesleri duydum beynime kazındı sanki.. şok olduk dr da bende. çünkü kullandığım ilaçların yan etkilerinden biride düşük yapmasıydı. ben o ilaçlara rağmen hamileydim bebeğimin kalbi atıyordu.. annemin tesellileriyle 9 ayı geçirdim ama içim hiç rahat değildi. hiç istememiştim bebeğimi.. sonra çok sorunlu ve tehlikeli bir doğum geçirdim. ölümlerden döndüm... kendime gelmem için bebeği çıkarır çıkarmaz yanıma koydular. onu ilk gördüğümdek, i o bakış... o pırıl pırıl gözler... tarifi yok bunun... ve ben iki yıl boyunca onu her kucağıma aldığımda her süt verişimde ağladım. söyleyebildiğim tek şey ben bunu mu istememiştim.. bu kadar güzel bir şeyi nasıl istemez bir insan... çok seveceksin onu. emin ol. senden daha öncelikli olacak. önce onun karnını doyuracaksın. o izin verirse sen yiyeceksin. müsade ederse biraz uyuyup dinleneceksin. kendine kıyafet almak için bir yere gittiğinde sonra alırım acelesi yok diyip paranı ona harcayaksın.. gözlerine baktığında, bir kere güldüğünde, sana anne dediğinde, ilk adımını attığında dünyanın en mutlu insanı olacaksın. gözündeki bir damla yaşa her şeyi her kezi feda edeceksin.. okula başladığında ilk karnesini getirdiğinde, arkadaşlarıyla ilk maçını yapıp düştüğünde, bebeğinin uyumadığından sana bahsettiğinde, hatta sana kafa tutmaya başladığı günde bile çok mutlu olacaksın.. ben çok genç yaşta anne oldum. hep diyorum onlar beni bende onları büyüttüm. biz birlikte büyüdük.. benim ufaklık 7 yaşında ve ben hala yemeğimi ayakta yiyorum. onu yedirirken ne atarsam ağzıma kar diye :))ama bunları gönüllü yapacaksın severek isteyerek. yapmak zorundaymış gibi bir hissin olmayacak. sağlıkla gelsin inşaallah... dilek2912 İllallah dedim eyvallah

Çok teşekkür ederim. Alışmak zaman alacak galiba, sadece böyle hissetmek istemiyorum. Her zaman kafama eseni yapan biriydim. Ve böyle bir sorumluluk bana ağır gelir mi. Annemin hayatta olmaması da etkiliyor belki. Neyse, Allah yardım edecek bana. Huzur veren sözlerinize teşekkür ederim. kzmrl Uğur

Şu anda çok daha iyi ve mutlu hissediyorum zaten. Son kontrolde ilk kez kolunu, bacağını oynattı. Böyle bir mutluluk olamaz. Evet, dönemsel bir stres yaşadım ama şimdi gülüyorum o günlere. Bir ay var daha sonraki kontrole ve sabırsızlanıyorum. Ayrıca büyük ihtimalle kız olacakmış :))) Çok teşekkür ediyorum güzel sözlerin için.

Aglama nobetlero demissiniz bebeginizin olacagini bildiginiz galde nobet geciriyosunuzdur belki hamilelik psikolejisindendir digcem ama cok erken byle olaylar icin gibi geliyo bana bu kadari ben tam 1yildir bebek icin ugrasiyorum ama olmuyo olmuyo olmuyo boyle gordukce icim parcalaniyo Rabbim isteyenlere nasip etmiyo sukretmesi gerekene ewlat nasip edene isyan ediyo niyr oluyo diye bak bu yazdiklarinizi okudugumda kizmaktan cok uzuldum bizim gibilerin gozunden gore bilsenin o cennet kokululari ben daha 1yildir istiyoruz 30sene ugrasanlar war isteyenler war onlar bu yazilanlari gorse daha kahrolir bak arkadasim sana arkadasim diyorum ama icim soylediklerini kavul etmiyo git bi psikolga twdavini ol eger bebegin olmasaydi ki iyi ki war cok arardin o duyguyunun ne kadar aci oldugunu bilemezsin ewlat sewgisine hasret kalmayi bilemezsin ger gece kocami ben baba yapamicakmiyim bana anne diyen olamicakmi diye aglamalari icten icten esine belli etmwmek icin aglamalari bilemezsin cunku esimde benim kadar uzuluyo o kadar cok istiyo ki baba olmayi. Onu baba yapamamaktan cok korkuyorum sukret haline bi ewladin olacak sukret suanda daha hic bisey diyemiyorum bogazim dugumlendi sanki bunlqri okuyunca sonradan pisman olacagin laflar etme sukrettt... :'( mzlm

Şu anda çok daha iyi ve mutlu hissediyorum zaten. Son kontrolde ilk kez kolunu, bacağını oynattı. Böyle bir mutluluk olamaz. Evet, dönemsel bir stres yaşadım ama şimdi gülüyorum o günlere. Bir ay var daha sonraki kontrole ve sabırsızlanıyorum. Ayrıca büyük ihtimalle kız olacakmış :))) Çok teşekkür ediyorum güzel sözlerin için. . push ;

merhaba mavim1 yazdıklarını göz yaşları içinde okudum ve diğer yorumlarıda 17 aylık bir kızım var evlenir evlenmez hamile kaldım ilk zaman dediğin gibi aşırı bir mutluluk ama sonra bir şekilde kabullenemedim sürekli ağlama nöbetleri geçirdim istemediğimi yüksek sesle bir çok kez söyledim. ki bu bebek bir mucizeydi çünkü eşim yeni kemoterapi görmüştü bize doğal yollarla bebek sahibi olamayacağımız söylenmişti belkide hiç olmayacağıda . her zaman bebekleri çok sevdim ama ne zaman sorumluluğu hissettim kaçmak için elimden geleni yaptım ama olmadı cadı benden dirençli çıktı :). şimdi istememektenm ziyade kızgınlıklarım var tuvalete bile izinle gidiyorum banyo yapmak bulunmaz bir nimet :) Allah yokluklarını göstermesin ama hala söylüyorum hazır değildim anne olmak için. sana sadece bir tavsiyem olacak eğer benim gibi sürekli stresli ve mutsuz bir hamilelik geçirirsen bebeğinde doğduktan sonra senin negatif enerjini devam ettiriyor ve bu işleride daha da zorlaştırıyor.

Şu anda çok daha iyi ve mutlu hissediyorum zaten. Son kontrolde ilk kez kolunu, bacağını oynattı. Böyle bir mutluluk olamaz. Evet, dönemsel bir stres yaşadım ama şimdi gülüyorum o günlere. Bir ay var daha sonraki kontrole ve sabırsızlanıyorum. Ayrıca büyük ihtimalle kız olacakmış :))) Çok teşekkür ediyorum güzel sözlerin için. B

Arkadaşlar, Duygu dünyam alt üst. Bebeğim olacağını öğrendiğim ilk haftalarda mutlu ve neşeliydim. Ama son iki haftadır zaman zaman ağlama krizlerine giriyorum. 12 haftalık bebek. Doğduktan sonra nasıl olacak diyorum. Bütün özgürlükler kısıtlanacak ve eve kapanacakmışım gibi geliyor. Çocukları çok severim. Mesleğim öğretmenlik. Ama yine de sanırım bu sorumluluğu amaya hazır değilim ya da çok saçma bir duygusal döneme girdim. Lütfen yardım edin. Bebek sahibi olmanın güzelliklerinden bahsedin, yaşadıklarınızdan. Dün gece sinir krizi geçirdim. Eşim çok üzüldü, istersen aldıralım dedi. Bunu söylerken tabi ki ciddi değil, yapamayacağımı biliyor. Ne olur söyleyin, geçecek mi bu duygular ve mutlu olacak mıyım? :18:

bebek doğduktan sonra ağlama krizleri filan hepimiz yaşadık normal ama daha 12 haftalık hamilesin bu duygular normal değil. burda yazmakla olmaz profesyonel yardım almalısın. bebek sahibi olmak Allah'ın insana en büyük lütfu. 15 aylık bir kızım var Allah'ım bağışlasın, anne diye boynuma sarılıyo ya o anı hiçbirşeyle kıyaslayamam dünyanın en güzel duygusu. yorucu yanları da yok değil elbette ama annelik duygusu herşeye değer...

özgürlüğün kısıtlanacak, eve kapanacaksın, yemek yapmaya ve ev işlerine fırsat bulamayacaksın, kendine bakamayacaksın, bunalacaksın vs... ama bunlar bikaç ay sürecek. düşünsene dünyaya yepyeni bir insanoğlu getirdin ve o ne yapacağını nasıl yaşayacağını bilmiyor. o yüzden her saniye sana ihtiyacı var. o öğrendikçe, dünyaya alıştıkça sende rahatlayacaksın. o gülücükleri, agucukları, kendince sana söylenmeleri, hergün değişen büyüyen varlığı seni gururlandıracak çok mutlu edecek... ömrünün geri kalanında mutluluğun olacak bu muhteşem varlık için bikaç ay özgürlüğümüz kısıtlanmış, çok mu sence...

canım bence otur allaha sukret evlat vermıs ve dusun ya hıc bızaman anne olamasaydın ımkansız olsaydı anne olman nekadar muhtesem bısey karnında bebegını tasıyorsun bu duyguyu hıc tadamayanlar var bu duyguyu tatmak anne olmak ıcın ne sıkıntılar ceken gece gunduz aglayan ınsanlar var allah bebegını saglıcakla dogurmanı nasıp etsın sakın ısyan etme sukret sureklı ınankı cok sanslısın anne olcaksın esınle senden olan bı ınsan bı melek dogurucaksın bence bu soyledıklerın hormonlarınla alakalı bı durum olabılır