Allah analı babalı büyütsün, nazarlardan saklasın inş.

çok sağol canım dileklerin çok hoşuma gitti özellikle seni seven kocaman yüreği olsun kısmı. çünkü kendimi onun sevgisine muhtaç hissediyorum. ben onu canımdan çok seviyorum umarım o da beni herşeyden çok sever.

Allahım kimseye evlat hasreti çektirmesin canım inşallah en kısa zamanda kavuşursun bebeğine sen de. ne kadar zamandır deniyosun?

allah analı babalı büyütsün canım:) hayırlısıyla banda böyle ikinciyi kolaylıkla nasip etsin... ubo rastık çekerek

HaticeCan arkadaşım, sana cevap yazdım ama özel mesaj almıyomuşsun. cevabımı buraya kopyalıyorum. çok teşekkür ederim canım Allahım yavrularımızı bize bağışlasın. sen de hayırlısıyla sağlıkla miniğine kavuşursun inşallah. benim e ablam iki sene önce normal doğum yaptı. o kadar kolay b doğum oldu ki hep hayalimde öyle bi normal doğum yapmak vardı. ama kısmet değilmiş sezeyan yapmak zorunda kaldım. eğer normal doğum yapsaydım eminim onu da çok kolay yapacaktım çünkü bence bu insanın doğumu nasıl algıladığıyla ilgili. eğer benim yaptığım gibi hafife alırsan, kendini çok kolay olacakğına inandırırsan gerçekten kolay olur. şimi tek tek sorularını cevaplıyım. 1-belden iğne acı veren bişey değil, dediğim gibi damar yolu kadar bile acısı yok. yalnız herkesin ağrı eşiği farklıdır bunu unutma. sen sonrasında komplikasyon yaşamamak için anestezi doktorunun söylediklerini harfiyen uygula. iğne yapılırken kesinlikle kımıldamaman lazım. nefesini bile tut. yoksa sonrasında baş ağrısı falan olabiliyor. bende o bile olmadı yani. 2-ameliyata girmeden önce tek düşüncem, bebek iyi olacak mı, eli ayağı düzgün mü bunun gibi şeylerdi. yoksa ameliyat hiç umrumda bile değildi. bi tek bebeği düşünüyodum. hatta o kadar moralliydim ki iğne yapıldıktan sonra doktorum nasılsın diye sordu. ben de ağız alışkanlığı iyiyim siz nasılsınız dedim. hepsi güldüler o zaman:)) o kadar rahattım yani. ameliyattan korkma, çok basit bi işlem. bizim korkularımız zorlaşırıyor. 3-ameliyat sırasında belimden aşağısını kesseler hissetmezdim. acı anlamında. ama dokunduklaını falan hissediyosun. en son bebek çıkarken midemin üstüne doğru bastırdılar. bi de hafif bi sallanma oldu. sonra ben bebeğe bakarken diktiler gitti. bunlar toplam yarım saat sürüyo zaten. 4-sabah sezeryan oldum, akşam hemşire ayağa kaldırıp iki adım attırdı. o yürüyüş işin en zor kısmıydı. ama kısa sürdü. 1 saat sonra annemin yardımıyla kalktım. o kalkış daha kolay oldu. sonra yavaş yavaş yürüdüm işte. bayağı azmettim ama yürücem diye. çünkü öncesinde bana arkadaşlarım dediler ki eğer hemen kalkıp yürümezsen sonra çok zor yürürsün. bi de yürürken dik duracaksın ve dikişlerini tutmayacaksın. ben ikinci gün hiç desteksiz kendi kendime kalkıp yürüyodum. hastanede devamlı ağrı kesici yaptıkları için zaten fazla ağrım olmuyodu. 5-canım işte ben ertesi gün bile rahat hareket ediyodum. 4. gün hastaneden çıktım 3 saat yol gittim arabada. yolda durduk dışarda yemek yedik. kimse anlamazdı sezeryan olduğumu. 6- şuan 13. gündeyiz. hiç bi zorum yok. normal hayatıma devam ediyorum. başka soruların olursa da cevaplarım Allahım sana da benim gibi kolaycacık doğurmayı nasip etsin E erce41 LA İLAHE

bebeğini güle güle büyüt maşallah allah nazarlardan korusun seninle geçen sene aynı topikteydik hamile kalmayı bekliyoduk ne güzel sen kavuştun bebeğine sağlıkla büyüt inşallah rabbim olmayan herkesede nasip etsin inşallah mavusbebek annesinin

teşekkür ederim canım. evet ismi utku. yalnız babası yanına bi de bora ekledi. utku çok sakin bi isim bi de yanında fırtına olsun dengelesin dedi

bana 9 sene gibi gelen 9 ayın sonunda nihayet doğum yaptım. normal doğumu çok istediğim halde bazı nedenlerden dolayı sezeryana kadar vermiştik. doktorumuz doğum için 15 temmuza gün vermişti. ben hem genel anesteziden korktuğum için, hem de bebeğimin doğduğu anı kaçırmak istemediğim için spinal anesteziyi tercih etmiştim. doktorumun da tercihi oydu. 14 temmuz akşamı hastaneye yattık. ertesi sabah erkenden doğuma alınacaktım. doğumla ilgili hiç bi korkum yoktu. doğum öncesi süreçte kendimi çok kolay olacağına inandırmıştım çünkü. tek korkum sondaydı. nedense onun çok acıtacağı gibi bi düşünceye kapılmıştım. 15 temmuz sabahı beni doğumhaneye aldılar. orada bi süre bekledikten sonra ameliyathaneye indirdiler. doğum yapacağım odanın kapısında sedyeyle diğer hastanın çıkmasını beklerken, doktorumun asistanı geldi, beni sakinleştirmek için korkmamamı, çok kolay olacağını söyledi. ben de çok rahatım ama bi tek sondadan korkuyorum dedim. oo en kolayı o dedi. uyuştuktan sonra takılabilir mi dedim. tabi, öyle yaparız dedi. ve nihayet beni ameliyat odasına aldılar. masaya oturdum. anestezi doktorları geldi. hepsi inanılmaz şeker insanlardı. hep beni rahatlatmaya çalıştılar. zaten yanlarında gerilmek de imkansızdı. iğneyi yapacak olan doktor, 6 ay önce ben de spinal ansteziyle doğum yaptım. inan en güzelini yapıyosun dedi. sonra onların direktifiyle başımı iyice öne doğru eğip kedi gibi kamburumu çıkardım, omuzlarımı aşağı düşürdüm. iğne girince irkilme sakın dediler. nefesimi bile tuttum hiç kımıldamadım. iğne önceki akşam elimin üstüne açılan damar yolu kadar bile acımadı. bi kaç saniye içinde bacaklarımdan aşağı bi sıcaklık indi. beni hemen sırt üstü yatırdılar. o kadar ilginç bi duygu ki tarifi zor. anestezi doktorunun dediği gibi sanki uzayda yürüyomuşsunuz gibi bi his. sonra önüme perde gerdiler. doktorumun asistanı kulağıma eğilip sondayı taktım dedi. sonra doktorum gelip operasyona başladı. ne kadar sürdüğünü tam bilmiyorum ama belki 10 belki 15 dk sonra doktorum oo kocaman bi oğlun oldu dedi. kilosu 3770. ve onu gördüm.. dünyamı aydınlatan hayat ışığım.. çocuk doktorları alıp ilk kontrollerini yapıp götürdüler. dikiş faslı da kısacık sürdü. sonra bi süre ayılma odasında kaldım, ordayken ayaklarımı değil ama kalçamı hafif hareket ettirebilmeye başlamıştım. sonra odama çıkarıp yatağıma yatırdılar. 2-3 saat sonra uyuşukluk tamamen geçmişti. akşama kadar kımıldamadan yattım, biraz kanamam oldu. akşam saat 9da hemşire geldi beni ayağa kaldırıp bi kaç adım attırdı, o kısımda biraz zorlandım ama kısa sürdü. saat başı kalkıp yürüyeceksin dedi. dikişlerini tutmadan, yukarı bakarak... ben de dediğini yaptım. yapmak için kendimi zorladım, ve ertesi gün hastanenin koridorlarında hiç sezeryan olmamış gibi dolanıp duruyodum. görenler hayret ediyodu. yalnız oturup kalkarken, yatıp kalkarken zorlandım ilk zaman. sonra o da geçti. o kadar ki bebişim ağlayınca yataktan fırlıyodum unutup, sonra dikişimin acısıyla kendime geliyodum. şimdi ballı lokmamla birlikte evdeyiz. 5. günden itibaren korse takmaya başladım. göbeğim baya baya inmeye başladı. şimdilik aklıma gelenler bunlar. sezeryan olacaklara spinal anesteziyi tavsiye ederim. sormak istediğiniz bişeyler olursa seve seve yardım ederim. herkese hayırlı doğumlar inşallah...

evet canım ya zaman ne kadar çabuk geçiyor gerçekten. Allahım herkese evlat nasip etsin, kimsenin kucağını boş bırakmasın inşallah. F