Bende iki tane dünyalar guzeli iki cocuga koruyucu anneyim benim cocugum yok bu cocuklarla hayata dondum okadar iyilerki okadar anlatamam tam 4 yildir yanimdalar okadar baglandimki bugun haber geldi babasi almak istiyormus dilekce vermiş ve biz bu haberi duydugumuzdan beri agliyoruz ne yapacagim onlarsiz sanki nefesim kesiliyor eve odalara sigamiyorum çaresiz caresiz dolanirken burayi gördüm duygularimi paylasmak istedim kimselerede diyemiyorum ( Rabbim bize çıkış yolu gostersin.. Sunuda belirtiyim koruyucu aile olun o cocuklarin okadar sicak yuvaya aileye ihtiyaclari varki ancak yasayan bilir eve mutluluk bereket huzur maneviyat geliyor geliyor da ben şuan cok Üzgünüm cennet kokulumlarimi gidecek (

benim iki öz çocuğum var bende koruyucu aile olmak istiyorum. çocuğun eve yerleşmesi niye bu kadar uzun sürüyor. T

Anladım. Ne güzel. Kararın ne ailesinin ne de koruyucu ailenin değil, çocuğun yüksek yararına olacak şekilde verildiğini öğrendim. Çocuklarınızın yaşını sorabilir miyim.. Yani kararlarını bildirebilecek yaştalar sanırım..

"2 yıldır burada gönüllü anne olarak çocuklara yardımcı olmaya çalışıyorum. Bu çocukların yuvalarda hiçbir eksiklerinin olmadığını ancak birebir ilgi ve sevgiden mahrum olduklarını gördüm. Onların istedikleri özel olabilmekti. Birileri tarafından, diğer çocuklardan farklı olarak sevilmek... Orada hepsine aynı davranılıyor ve diğerlerinden hiçbir ayrıcalıkları olmuyordu. Sevgileri de eşitti. Herkes özenli davransa da hepsi aynı sevgiyi görüyordu çünkü. Bir sorun yaşadıklarında tıpkı suçlu da olsa anne ya da babası tarafından her şeye rağmen kayrılmak gibi bir şeydi belki de gerçekten sevilmek... Onlar bunu "yalnız beni sevsinler" diye içlerinden hep geçiriyorlar bazen de açıkça ifade ediyorlardı. Bunu gördükçe koruyucu aileliğin önemini daha da anladım." ALINTI

Seneye okulum bitiyor inşaallah. Ben de 0-2 yaş arası bir bebek istiyorum. Kızım 2.5 yaşında, 7 yaşında da bir oğlum var! Bir de hem kızı hem oğlu olan ailelere cinsiyet konusunda ne öneriyorlar, onu merak ediyorum. Kızıma kız arkadaş, kız kardeş olsun daha çok istiyorum. Seneye Allah izin verirse okulum da bitince kafam rahatlayacak. Anne olma arzusuyla yeniden yanıyorum. Ama cesaret edemiyorum, belim rahatsız ve gebeliğim sıkıntılı geçiyor.. Ama ben de annesiz bir bebeğe anne olabilirim, hem o hem kendim için istiyorum. Çocukları çok sevdiğim için de farklı bir bebeğe annelik etmekte sıkıntı çekmeyeceğimi düşünüyorum. Fakat eşimi ısındıramıyorum bir türlü. Ufacık ta olsa hakkına girmekten çok korkuyor... Kendi işi ve kardeşiyle ilgili sorunları var. Onlar çözümlenmeden düzgün bir hayat kuramıyor... Bu yüzden böyle bir çocuğun sorumluluğunu kaldıramayacağını düşünüyor sanırım... Ailenin maddi imkanı yetersiz olması haliden devletin aileye maddi destek vermesi de çok güzel. Zaten bu yavruların tek ihtiyacı sıcak bir yuva, bir aile! Bu yüzden aile tarafından yüksek maddiyat sağlanamasa da sevgi ve aile terbiyesi alması ön planda... Çocuklarıma şu son 15 gün içerisinde oda siparişi verdik, çok düşündüm bir yatak fazladan almayı ama eşimi razı etmeden böyle birşeyi teklif edemedim kendisine. Çocukların her hafta sonu yuvaya geri götürüleceğini sandığımda çok üzülmüştüm, nasıl faydalı olunabilir ki demiştim. Ama gönüllü annelikte bunun geçerli olduğunu, koruyucu ailelikte böyle olmadığını öğrendiğimde çok sevindim. Seneye işimi de kazandığımda, İnşaallah, bunu eşimle ciddiyetle masaya yatıracağım... Eğer kabul ederse farklı sorular kafamı kurcalıyor... Şimdi çalışan annelere koruyucu aile vasfıyla çocuk verliyor mu? Bakıcı veya kreş yolu ile bebeğe bakılsa ve anne çalışsa, akşamları kendi çocukları ile birlikte bu bebekle de ilgilense oluyor mu? Ben kndi çocuklarımın bakımını nasıl sağlıyorsam bu bebeğin/çocuğun da bakımını bir şekilde karşılar ve bunun da garantisini veririm. Bu Sosyal hizmetleri tatmin eder mi? Bu çocuklar için bir yatak açma zorunlu mu, yani ben çocuklarıma oda aldım ama bu bebeğe bir yatak alamasam ve diyelim, kızımın beşiğinde yahut kanepede yatsa sorun çıkarırlar mı? Ne bileyim bir sürü ayrıntı kafamı kurcalayıp duruyor... Bilen tecrübeli arkadaşlardan destek bekliyorum... E

bayildim hayata bakis aciniza takdir ediyorum sizi :) inanin benimde hep aklimda bu koruyucu ailelik inss banada nasip olur

çok yanlış düşünüyorsunuz. benim çocuğum olmuyor yumurta rezervim çok düşük ancak kesinlikle yumurta bağışı düşünmüyorum. nedeni de nesillerin bozulmasına yol açıyor. kimden alındığı belli olmadığı için gün gelir 2 kardeş evlenebilir. bu vebali nasıl kaldıracaksınız. inanç durumunuz nedir bilmem ama sonsuz ahiret hayatını düşünmek lazım. koruyucu aile olabilirsiniz mesela bekar da olsanız. bir kimsesize bakmak büyütmek çok sevap zaten.

Sizi tebrik ediyorum. Hangi ildesiniz? Randevulu görüşmenizde sizi bilgilendirip, yaşamınız, geliriniz, eviniz vs. hakkında bilgileri sorup, tamamlamanız gereken evrak listesini veriyorlar. 1 ay içerisinde tamamlamanız için süre veriliyor. Ben 11 günde tamamlayıp teslim edebildim çok şükür. O arada sizinle bu süreçte ilgilenecek olan sosyal çalışmacı sorumlu belli olmuş oluyor. Onun sırasına giriyorsunuz. Sonbahar döneminin çok yoğun dönem olduğunu, benden önce sırada 2 ailesi olduğunu, 2-3 ay içerisinde bizim evimize ziyarete geleceğini belirtti. Nasıl geçecek bu bekleme süresi bilemiyorum. Sabırsızlanıyorum. Ona dua ediyorum işlerine kolaylık için:) Ben evli değilim. Baba diyeceği birisi olmayacak şimdilik... Evlilik olursa ayrı... Evimizde anneanne ve dedesi olacak. Pek çok boşanan aile var, anne yanında kaldıklarından o çocuklar nasıl babadan mahrum kalıyorsa artık bu da böyle bir durum olacak. Ben mutlaka o yuvadaki perişanlıklarından daha sıcacık, içten, samimi bir aile ortamına kavuşacağına inanıyorum. Şimdiden gelecekteki kızıma karşı sevgi, mutluluk, sıcaklık hisleri oluştu. bayanfzt88

Sizi tebrik ediyorum... Hiç düşünmeden yola koyulun.. İnanılmaz kıymetli bir iş. Kafanıza takılan sorularla ilgili İlinizdeki Çocuk hizmetleri Koruyucu Aile birimine gidip bilgi edinebilirsiniz... Hatta gitmeden sadece telefon etseniz bile olur. Maddi olarak zorlanacağını düşünüp tereddüt edenler için de öğrendiğim şu bilgiyi de paylaşayım ki, kabul ederseniz devlet aile yanına emanet ettiği bu çocukların masraflarına düzenli katkıda da bulunuyor. Müracaatınızdan itibaren çocuğun teslim edilmesi için en az 1 yıl beklemeyi gözden çıkartın. Çünkü sistem çok ağır işliyor. Ancak kız yerine erkek tercih ederseniz belki bu bekleme süresi kısalabiliyor. Çünkü rağbet gören cinsiyet kız imiş. Ben bekar olduğum için rol model olarak baba figürü olmadığından erkek yerine kız çocuk tercihinde bulundum. Ancak evli çiftlerin de çoğunluğunun tercihi maalesef yine kız olmaktaymış. Bunu duyunca yuvada büyümeye çırpınan erkek yavrucaklara içim gitti. Keşke hepsine ev sahipliği yapabilsem. Bir ailenin koruyucu ailelik yapabileceği sayı maksimum 3. Planım 1 ile başlayıp, zaman içerisinde nasipse 3'e kadar çıkmak. Tabi haliyle diğer ikisi de kız olmak zorunda.

Allah rahmet eylesin bence bu uygulamalar çok yanlış sistemde eksikler var bence çocukların psikolojisini daha beter bozuyolar

kesinlikle bulabilirsinizbiz aklımıza gelen her soruyu sormuştuk, onlarda sağolsunlar hepsine teker teker cevap vermişlerdi. size de güzel bir uzman denk gelir umarım

Orası öyle bizde ayni durumu korkuyu yasadik, koruyucu ailede siddet, hastalik kanser vb. durum olursa cocuklari aliyorlar ve ailesi tekrar isterse sosyal hizmetler ve cocuk isterse aliyorlar, benimkileride babalari istiyor bize korkuyu yasattilar mahkemeyi kazanirsa cocuklar gidecek, ama birde su var haklarinda ne hayirlisi ise o olsun yuvaya donmelerinden ziyade babalarina gitmelerine tercih ederim bende cigerime tas basarim yapilacak bir sey yok, insan oglu herseye alisiyor ve bizlerde kabullenmek zorundayiz, bu cocuklarinda ailerlerileri var onlarinda oz aileyi gorme haklari var, bunuda babalari dusunmesi lazim egitim sartlarini yerine getirebilecekmi her ihtiyacını karsilayabilecekmi onun vicdanina birakiyorum.. haklarinda cok sey bildigim icin ve durumları bildiğim yazdim yanlis anlasilmasin...

Selamlar acemiera, Bizde koruyucu aile olmayı düşünüyoruz. Ancak benim sana bazı sorularım var. 1) Kurum bordro istiyor diye okudum. Bizim kendi şirketimiz var. Ve freelance olarak çalışıyoruz. Yani tam bir bordro sunamayacağım. Ben kendi para akış tablomu, eşim içinde şirket levhasını sunacağız büyük ihtimalle. Bu konuda sorun olur mu sence? 2) Evimiz kayınvalidemin üzerine tapulu. Ama kira vermiyoruz ve evimizin yanındaki dükkanında kira gelirini bize bıraktı. Bunu kendi imzası ile kuruma sunabiliriz. Bu şekilde evle ilgili sence sorun olur mu? 3) Biz giriş katında oturuyoruz. Burası Homeoffice. Yani salon odası şirkete ait. Bize yaşam alanı 2 oda bir mutfak ve tuvalet şeklinde. Bu sorun olur mu? Ama evin en güneşli en güzel odasını ona hazırlayacağız. 4)Evlat edinmedeki gibi tek çocuk mu gösteriliyor yoksa seçenek sunuluyor mu? Eşimin bu konuda bazı endişeleri var. Çocuğu görüp ısınıp o şekilde almak taraftarı. Bizimle zaman geçirmesine izin veriliyor mu? 5) Benim çocuğum olmuyor. Hani kız çocuğu olana kız, erkek çocuğu olana erkek veriliyorsa bizim durumumuzda kız erkek tercihini onlar mı yoksa biz mi belirliyoruz? 6) Benim yaşım 27 eşim 39 yaşında ama 5 yıllık evliyiz. Benim yaşımın 30 olmaması sorun olur mu? 7) Çocuğu almadan önce kurumdan ev ziyareti yapılıyor mu? Evi küçük bulurlar diye endişe ettiğim için bunu soruyorum Biraz uzun oldu ama cevapların için şimdiden çok teşekkür ederim. Senin yazılarını okuyunca bana da umut oldu. Evlat edinmek için çok beklendiğini biliyorum. Ben de artık beklemek istemiyorum. Mayıs ayından sonra başvuru yapmak istiyorum. ATPaz Guru Anneler

yarım yarım değil artık bir çok kelimeyi söyleyen... bebeklikten çıkmış... her şeye men men diyen... dünyalar tatlısı bir oğlan... o artık benim de oğluşum... koynumda uyuttuğum... bebeğim, tatlım, canım oğlum diye sevdiğim... başka aileler tanıdıkça ben çok yeniyim dediğim ama birlikte geçirdiğimiz yaklaşık bir buçuk sene... zaman su gibi akıp geçiyor... geriye dönüp baktığımda çok yol kat etmişiz bunu fark ediyorum... gözlerinin içi hep gülüyor ya yetiyor bana... herkesin gözleri gülüyor o zaman... abiyle oynarlarken bazen eşimle soruyoruz nereden geldin sen diye... nereden geldin de hayatımıza dokundun... nereden geldin de bize sevmeyi öğrettin yeniden... koşulsuz ve yürekten... bir gün giderse diyorum bazen kendimi yokluyorum... öyle ya bir ailesi var... OLSUN şimdi KOCAMAN bir ailesi daha var.. her an her istediğinde yanında olan... bundan sonra hep olacak olan... çocuklar şanslı olsun istiyorum... hep sevilsinler... delicesine öpülüp koklansınlar... ama asla solmasınlar... başları önde, gözleri camda birilerinin yolunu gözlemesinler... geceleri uyandıklarında yanlarına koşacak birileri olsun... onları sevgiyle kucaklayıp geçti! bak bitti ben yanındayım! diyecek birileri... bazen ağlayarak uyanıyor... odasına giderken gecenin bir yarısı o kısacık mesafede aklıma geliyor, orada olsaydı birisi yanına koşar mıydı... onu teselli eder miydi... teskin olmazsa yanına alır mıydı... ilk durduğum yerdeyim şimdi... ilk hissettiğim şeyleri hissediyorum... acabalarımdan utanıyorum bazen... öyle ya böyle bir şey yapacaksan bin tane soru geliyor aklına insanın... ama dedim ya ilk durduğum yerdeyim şimdi... iyi ki benim hayatıma dokunmasına izin vermişim... bana TATLIM ANNEM demesine izin vermişim... iyi ki sütünü benden istiyor... iyi ki acıyan bir yerini bana öptürüyor... iyi ki benimle uyuyor ve benimle uyanıyor... iyi ki sabah mahmurluğumun onun günaydınlarına karışmasına izin vermişim... iyi ki tedavisi için koşuşturmuşum... yorgunluktan ağrıyan ayaklarımı ve başımı bahane etmemişim... ve O, iyi ki benim onun hayatına girmeme izin vermiş... koruyucu aile olmak isteyen aileler varsa lütfen O MİNİK ELLERİN HAYATINIZA DOKUNMASINA İZİN VERİN...

biz ev ziyaretimizi atlattık, uzmanımız koruyucu aile olarak uygun olduğumuzu söyledi, birkaç haftaya kadar evimizin yeni bir üyesi olacak bir aksilik olmazsa. evlat edinmek çok güzel bir olay, ve gerçekten yürek istiyor. ben bütün anneleri tebrik ederim bu konuda, ama şöyle bir durum var, bizim gibi çocukları olmuş ailelere evlatlık vermiyorlar, çünkü hiç çocuğu olmayan ailelere haksızlık olur, ben de bu fikrin sonuna kadar arkasındayım, bazı aileler senelerce sıra bekliyorlaro yüzden koruyucu ailelik bizim gibi aileler için ideal. koruyucu ailelere verilen çocuklar da zaten evlatlık vasvını yitirmiş çocuklar. yani ya özürleri olan, mental gerilikleri olan , aileleri olup, kendi ailesine teslim edilemeyen çocuklar... hal böyle olunca evlatlık vasvını yitiren bütün çocuklar yuvada kalıyorlar, onlar için uzanacak bir ele çok ihtiyaçları var... ister hafta sonu olsun, ister devamlı... mutlaka o minik yüreklere faydası olacaktır. bir anne şefkatine o kadar muhtaçlar ki, ve bir babanın koruyuculuğuna... bizim uzmanımız, çocuklarda baba kavramı yok demişti, çünkü çalışanların çoğu bayanlardan oluşuyor... düşünsenize ne kadar büyük bir eksiklik. bütün çocuklara elimiz uzanamayabilir ama içlerinden bir tanesine sıkı sıkıya sarılabiliriz sanırım.

Gazeteci Mutlu Tönbekici, 8 hafta önce olağanüstü bir şey yaptı ve 5 aylık bir bebeğin 'koruyucu annesi' oldu. Arnavutköy'de küçücük, kutu gibi ama içine girdikçe büyüyen, kat, kat sürprizli bir ev. Kapıyı çalıyorum, Mutlu karşımda. "Nerede?" diyorum. Ölüyorum bebeğini görmek için. "Gel" diyor "Uyuyor!" O da ne! O sırada Piti gözlerini açıyor. Aman Allah'ım, zeytin gözlü bir bebek. Nasıl güzel. Allah nazarlardan saklasın, gerçekten çok güzel. Yeni uyandı ve ağlamıyor, meraklı meraklı etrafa bakıyor. Bu, çok alışık olduğum bir şey değil. Ağlar yeni uyanan bebekler, çiş yapmıştır, acıkmıştır, bu aksine gülüyor, çok tatlı utangaç bir gülümsemesi var. Sen bir gül, o sana bin gülsün! Nasıl yemelik bir şey! Hemen kucağıma alıyorum. Oy oy oy, gulu gulu gulu, gibi abuk subuk sesler çıkarıyorum. Haz sesleri. Ona maymunluk yapıyorum, daha da güldürmeye çalışıyorum. Piti, kolay acıkmıyor, susamıyor, vızıldamıyor, söylenmiyor, şikayet etmiyor, yatağından sana yalvaran gözlerle bakıp, "Beni al yapmıyor", eline Sophie filini alıp kemiriyor, etrafa akıllı akıllı bakıyor, kendi kendine yetiyor. Annesi mama verince, 'cof cof cof' yiyor, ama "Nerede benim mamam?" diye kendini yırtarcasına ağlamıyor. Survivor bir bebek. Çocuk yuvalarındaki o diğer bebekler de bu kadar antrenmanlı mı hayata karşı bilmiyorum ama içim buruluyor bunları gözlemleyince... Fakat sonra Mutlu'nun ona nasıl şahane bir anne olduğunu görünce, o bütün hüzün bulutları dağılıyor. Mutlu rahat, zannedersin 11 çocuk yetiştirmiş, acayip becerikli, ki öyle bir tipi yok. Ama kadının içinden çok tatlı bir anne çıkmış. Pratik anne, rahat anne, Piti'yle de o güzel mavi evde, süper bir düzen oturtmuşlar. Mutlu ve Piti'nin şahane bir ana-kız olacaklarını biliyorum. Mutlu, kendi gibi, deli, vicdanlı, merhametli, yaratıcı, zeki ve nev'i şahsına münhasır bir kız yetiştirecektir... Mutluuuuu! Müthiş bir şey yaptın ve 'koruyucu anne' oldun. Hadi anlat: Ağır basan, anne olma duygusu muydu? Yoksa bir bebeğin hayatına yardımcı olmak, hatta kurtarmak mı? - 'Kurtarma fikri'ni sevmiyorum ben. Çok kibirli geliyor. Ben kimim ki, birini kurtarıyorum? Belki de bu tatlı şey, benim hayatımı kurtaracak? 'Talih' dediğin, nerede, nasıl döner hiçbirimiz bilmiyoruz. Dolayısıyla, kim, kimin hayatını kurtarır bir tek Allah bilir! İYİ Kİ AYŞE VAR Çok haklısın. Ama hala çocuk yapabilecek bir kadın, 'koruyucu anne' oluyorsa, bunun da bir sebebi olması lazım... - İtiraf ediyorum, genini devam ettirmek isteyeceğim bir erkeğe denk gelmedim. Geldiysem de, o bana denk gelmedi! "İlla kendi kopyamı yapayım" diyecek kadar kendime aşık da değilim. Zaten çocukların, ebeveynlerinin kopyaları olmadığını görüyoruz. Aslında önce, bu ev vardı... Nasıl yani? - Hepimiz güzel bir evimiz olsun hayal ederiz ya, ben de ettim. Ve o evi buldum. Binbir zorlukla satın aldım. İçini yıktım, yeniden yaptım. Herkes önce çocuk yapar, sonra hayatını düzenler, bakıcı filan bulur ya, bende tam tersi oldu. Hayatımda Ayşe vardı. Hala var. İyi ki de var. KOCAYI BOŞVER! Ayşe kim? - Gündelikçim. Bana temizliğe geliyor. Çok derin ve gerçek bir ilişki var aramızda. Ayşe, benim arkadaşım. Bayağı dostum. Onun Artvin'deki köyüne gidip geliyorum filan. Harika bir insan. Ailem oldu Ayşe. Çok yardım etti bana. Evi bitirdik. Bir gün oturmuş, birlikte kahve içiyoruz, "Ya Mutlu" dedi. "Bu ev bitti. Her şeyi güzel oldu. Ama bir şeyi eksik. Neyi biliyor musun?" Baktım suratına, "Kocası mı?" dedim, "Yok ya! Ne kocası. Kocayı boş ver. Bebeği eksik, bebeği!" dedi. Ne güzel! Ayşe bayağı 'bilge kadın'... - Hem de nasıl! Dünya tatlısıdır, üç çocuğu var. Eğitimi pek yok ama hayat bilgisi tavan. Sezgileri kuvvetli, hayatı tuhaf bir kavrayışı var ve isabetli tespitleri... Bu konuşma ne zaman geçti aranızda? - Nevruz'du. Kürt-Türk barışı olmuştu. Benim de içimde bir güneş doğmuştu. "Türkiye'ye barış geldi" diye bir vehme kapılmıştım: "Artık bu ülkede yaşanır. Her köşesine gidilir. Ölümler olmayacak. Çok güzel olacak her şey. Haklısın, bu ülkede artık çocuk bile yetiştirilir!" dedim. ÇARESİZLİK DEĞİL Sen, biyolojik olarak anne olmayı denedin de vaz mı geçtin? - Şu ana kadar çocuğunu doğurmayı düşünebileceğim bir kişi oldu. Ama onunla da adam gibi ilişkimiz olamadı, denemeler de sonuç vermedi. Sonra ben de vazgeçtim. Hamile kalayım diye tırmalamıyordum. Yani şu şahane bebek, bir 'çaresizlik bebeği' değil. "Mutlu her şeyi denedi, olmadı. O da gitti çocuk esirgemeden bebek aldı" değil, böyle anlaşılsın istemem. MASRAFSIZ BEBEK Manyak mısın niye öyle anlaşılsın! Ayşe kafana girdi yani... - Evet. Karşımda oturuyor ve bana, "Bu evin ve senin eksiğin bir bebek. Neden bir bebek yok? Neden olmasın?" diye soruyor. Son derece basit bir soru. Aslında Ayşe temel bir hayat bilgisinden, felsefesinden söz ediyor. Düşündüm ve ona hak verdim. Bu durumda insanın önünde birkaç seçenek oluyor: Gidip binlerce lira para verip, sperm bankasından sperm alıp, hamile kalabilirsin. Ama bu fikir beni açmadı. Tabii ki herkesin kendi tercihi ama bana uymadı. Bırak sperm bankalarına para bayılmayı, insanlar kendi eşlerinden çocuk yapabilmek için evlerini, arabalarını satıyorlar. Tüp bebek yapabilmek için sekiz kere filan deniyorlar. Neymiş? Kendi genlerinden olsun diye bebek. Oysa, o yuvalarda binlerce sahipsiz bebek var. Ben o gece internete girdim. Ve iki ayda, üstelik hiç masrafsız şahane bir bebeğim oldu! ZAMANI ŞİMDİYDİ Madem bu kadar açık konuşuyoruz. Hiç şöyle bir şey geçmiyor mu aklından: "Keşke başka kadınlar gibi bu bebek kararını erken verseydim, şu anda 3-4 çocuğum olurdu..." - Hayır geçmiyor. Tamam kadının biyolojik saati işliyor ama ona yetişmek her zaman kolay olmuyor. Demek ki zamanı o zaman değil, şimdiymiş... TAHTALARA VUR Peki birilerine danıştın mı? Fikir aldın mı? - Yok, kimseye danışmadım. Kararımı verdim, gittim ve başvurdum. Hatta vazgeçmeyeyim diye bunu gazeteye de yazdım, "Yarın gidip başvuruyorum" diye. Peki "Bu sorumluluğun altından nasıl kalkarım?" diye bir fikir geçmedi mi hiç aklından? Hiç mi korkmadın? - Şimdi bir şey söyleyeceğim kızacak insanlar. Ne var ki bebek büyütmekte? Bunun annelerin, kendi kendine yarattığı bir efsane olduğunu düşünüyorum. Tamam giderek büyüyecek, belki istekleri, problemleri artacak ama sen de kendini buna hazırlıyorsun. Şimdi günde beş kere altını değiştiriyorsun o kadar. Allah aşkına, bu mu zorluk? Kim bilir belki de dünyanın en sorunsuz bebeğiyle yaşadığım için böyle söylüyorumdur. Tahtalara vur, gazı yok, geceleri rahat uyuyor, ağlamıyor, sürekli gülüyor, çok huzurlu, çok tatlı. Allah gönlüme göre verdi. KÜT DİYE! Temel dürtünün ne olduğunu biliyor musun? - Hayır. Yapayalnız kalmamak mı, yalnız ölmemek mi... Bunları düşünmedim. İnsanlar çocuk doğurmaya nasıl küt diye karar veriyorsa, çocuk almak da öyle bir şey. Hiçbir farkı yok, küt diye atlıyorsun denize... SİSTEM HIZLI İŞLİYOR Bürokrasiyle çok boğuştun mu? - Hayır hiç. Çünkü Aile Bakanlığı ve Sosyal Hizmetler bu konuyu hakikaten çok güzel organize etmişler. Beni de şaşırttı. Her şey çok hızlı işliyor. Ben nereye başvurulması gerektiğini bile bilmiyordum. İnternetten öğrendim. Cağaloğlu'nda Sosyal Hizmetler varmış. Cicilerimi giydim, sabahın köründe gittim. "Evlat edinmek istiyorum" dedim. Kapıdakiler beni bürolardan birine yönlendirdi. Biraz talihsiz bir başlangıç oldu aslında. O büroda sevimsiz bir kız vardı, "Aaa, siz mi evlat edineceksiniz?" dedi, "Evet" dedim. "Koşulları biliyor musunuz?" dedi. "Evet, okudum" dedim. "Kaç yaşındasınız? dedi "43" dedim. "Ha ama evlat ile evlat edinenin arasındaki yaş farkının maksimum 40 olması gerekiyor. Sizin evlat edinebileceğiniz çocuk şu an üç yaşında. Birkaç yıl da haliyle beklemeniz gerekecek, çocuk olacak beş. Ama tabii ensest mağduru ya da engelli isterseniz, aradaki yaş farkının önemi kalmıyor" dedi. Beni delirten, çıldırtan bir konuşma yaptık. Zırlaya zırlaya çıktım oradan. "Bu ne ya!" dedim. Ne demek ensest mağduru, ne demek engelli? Böyle mi söylenir bu? Ve olanları ertesi gün gazeteye yazdım. Bunun üzerine Sosyal Hizmetler'den telefon ettiler. "Bir stajyere denk gelmişsiniz, tekrar gelin, sizi doğru bilgilendirelim" dediler. Yine gittim. Bu sefer, hakikaten daha ciddi, daha işini bilen insanlar vardı karşımda... O 40 yaş meselesi doğru değil miymiş? - Doğru. Evlatla, evlat edinen arasında maksimum 40 yaş olması gerekiyor. Dolayısıyla 43'sen en küçük üç yaşında bir çocuk alabiliyorsun. Fakat dediler ki, "Koruyucu aile diye bir başka opsiyonel çözüm var..." TAM 14 BİN ÇOCUK Neymiş? - Yuvalarda 14 bin çocuk var. Bunların büyük bölümü aileleri tarafından terk edilmiş çocuklar. Bir daha da dönüp bakmıyorlar... Peki evlat edinmekle, koruyucu aile olmak arasında ne fark var? - Evlat edindiğin zaman, tamamen senin nüfusuna geçiyor. İstersen ona gerçeği söyle, istemezsen söyleme. Soyadınız aynı oluyor. Koruyucu ailelikteyse; çocuk, biyolojik ailesinin soyadını taşımaya devam ediyor. Ve mutlaka biyolojik ailesinin farkında olacak. Zamanı gelince sen söylüyorsun. Ya da kurum söylüyor. Zaten kurum, 3-4 ayda bir geliyor, sizi ziyaret ediyor. Koruyucu ailelikte, biyolojik aile, isterlerse çocukla görüşebiliyor da. İkisinin yasal statüsü farklı. Devletle aranda bir kontrat oluyor. Çocukla ilgili tasarruflarında devletle uzlaşman gerekiyor. Ama seninle yaşıyor, senin bebeğin... Kendi ailesi çıkıp geri istemezse, hep seninle yaşayacak yani... Öyle mi? - Tabii, tabii. 18 yaşına kadar ailesi, "Evlatlık verilmesine bir itirazım yoktur" derse, onu evlat da edinebilirim. 18 yaşından sonra zaten sorun yok, reşit oluyor. Peki aileler neden çocuklarını yuvaya bırakıyor ama onların üzerindeki haklarından tamamen vazgeçmiyorlar. Zaten büyütmüyorlar... - Bilsem sebebini. "Belki bir gün alırım" umuduyla tamamen vazgeçmek istemiyorlar. 'Evlatlık verilebilir' kağıdını imzalamıyorlar. O yüzden de evlat edinilebilecek çocuk sayısı daha az. Ama koruyucu ailelere verilmeye hazır tam 14 bin çocuk var. Eskiden, "Koruyucu aileye verelim mi?" dendiğinde, ona da "Hayır" derlermiş. "Ben bakamıyorum ama başkası da bakmasın!" gibi tuhaf bir mantık. Allah'tan şimdi değişmiş biraz. Bu arada aileler, terk ettikleri bebeklerinin koruyucu ailelere verildiğini bilmiyor. Onlara söylenmiyor. Çünkü itiraz ediyorlar. ÇOK MUTLUYUM Senin bebeğinin biyolojik annesi, onun sende olduğunu bilmiyor yani... - Hayır. Hangi yuvada olduğunu biliyor mu? - Onu biliyor. Görmek isterse... - Bana haber veriyorlar, gidip götürüyorum, benden bağımsız görüşüyorlar. Sonra tekrar birlikte eve dönüyoruz. Ama böyle bir şey olmadı, hiç olmayabilir de. Bunlar sadece uyman gereken şartlar... Peki "Ya ben bebeğe deliler gibi bağlanmışken, biyolojik ailesi çıkar gelir de, çocuğumuzu geri istiyoruz derse, ben mahvolurum" diye düşünceler geçmedi mi aklından? - Binde bir oluyor. Başıma geleceğini de düşünmüyorum. Olumlu düşünüyorum ben hep. Bir de şöyle bir durum var: Eşya satın almıyoruz. Bir mal değil bu. Ev değil. "Sonradan elimizden alabilirler" kaygısı duymamamız gerekiyor, çünkü söz konusu olan bir insan. Zaten ancak bebeği görmeden, kucağına almadan önce geçebilir aklından bu tür şeyler. Ama onu kucağına aldıktan sonra bitti, hiç böyle endişelerin kalmıyor. Bir de sağladığın faydayı düşün. Benim ona verdiğim sevgi, ona biraz olsun iyi gelmişse, başka ne isterim! Peki biyolojik aile geri almak isterse, devlet küt diye onlara veriyor mu? - Hayır, hayır. Bu sefer de onların koşulları değerlendiriliyor. Çocuk bakmaya ne kadar uygunlar? Nasıl bir eğitim verecekler? Hangi aile çocuk için daha uygun? Kısacası, çocuğun yüksek menfaatleri gözetiliyor. Aslında tuhaf bir şey, bir sürü şeyi önceden öngöremiyorsun. Sanki devletle bir anlaşma yapıyorsun. Ama aslında o da değil, senin yaptığın sözleşme kaderle! Hayatım boyunca yaptığım en iyi şeydi, henüz 8 hafta oldu ama kızım ve ben çok mutluyuz... ERKEKLER KENDİ GENLERİNDEN OLSUN İSTİYORLAR Dilekçeni verdin 'koruyucu aile' olmayı kabul ettin. Sonra? - Birtakım evraklar istiyorlar. Maaş bordron, hastaneden 'sağlıklıdır' raporu, Sicil kaydın, varsa tapuların bir de beş referans. Çok hızlı oluyor bunlar. Prosedür başlıyor, ben zannettim ki birkaç ay sürer, yok hemen çağırdılar beni ama sağlık durumum uygun değildi. Bacağımı kırmıştım. Bir ay sonra gidebildim yoksa daha erken kavuşacaktık birbirimize. Ee, gittin ne oldu? - Üç dosya koydular önüme. 1,5 yaşlarında bir kızın ve yine 1.5 yaşında bir oğlanın dosyası. Bir de arada bizimki. 6 aylık prematüre bir bebekçik... Ne yazıyordu dosyasında? Geçmişini öğrenebiliyor musun? - Tabii. Okuyabiliyorsun. Neden yuvaya bırakılmış? Ailesi nereli, sosyal statüleri, medeni halleri vs vs. "Mümkünse bu bebeği görmek istiyorum" dedim. "Şu yuvada, yarın gidip görebilirsiniz" dediler. Gittim... UFACIK BİR ŞEYDİ Bu kadar güzel miydi ilk gördüğünde? - Hayır. Hiç değildi. Prematüre bebekti, izleri vardı. Bir eli ağzında ufacık, ufacık bir şeydi. Elime verdiler hiçbir şey almamış gibi oldum. Yok ağırlık... Alıp almayacağına o anda mı karar veriyorsun? - Evet. Çünkü mekanizma şu: Reddede, reddede ilerliyorsun. "Bu olmaz!" dersen eğer, onun dosyası senin için sonsuza kadar kapanıyor. Dolayısıyla, "Üç çocuk göreyim" de, karpuz seçer gibi, "Bu olsun!" diyemiyorsun. Bunu da zaten doğru bulmuyorum. Hatta, kötü buluyorum. İnsan ne doğuracağını da bilmiyor, bu da onun gibi. Çocuk işlerinde kısmete inanmamak büyük bir aptallık olur. Peki 'kısmet'in karşısında duruyordu, ne yaptın? - Bakıştık uzun uzun. Sarıldım ona, kokladım. "Tamam!" dedim, "Kararımı verdim, bu bebek." Ve eve döndüm. Yol boyunca ağladım. Evde de bütün gece ağladım. İşte o gece anladım hayatımın değiştiğini. Daha önce anlamıyorsun aslında. Bazı kadınlar hamile kalmak ister, deli gibi çocuk istermiş gibi görünür ama hamile kalınca da gidip aldırırlar ya, bir türlü o eşiği geçemezler. O gece de, benim için, hamile olduğumu öğrenmek gibiydi. Ya o yola girecektim ya da biliyordum ki, o eşiği aşamazsam, ikinci ya da üçüncü dosyanın hiçbir önemi olmayacaktı. "Ertesi gün tekrar gel" dediler, yine gittim, bu sefer bütün gün beraber olduk. Uyandırdım, mamasını verdim, altını değiştirdim. Kucağımda birilerine muhtaç zavallı bir bebek vardı. Orada diğer bebekleri de görüyorsun. Bir sürü, terk edilmiş bebek. Yataklarının içinde, bilmem kaç yaşına kadar aynı tavanın, aynı çatlağına bakarak orada olacaklar. O kadar üzücü, o kadar iç yaralayıcı ki. Üçer beşer eve götürüp, onlara aile olmak istiyorsun. O gün de cumaydı ve dediler ki, "İçine sindiyse al git!" "Nasıl yani?" dedim. Evde bebek yatağı yok, mama yok, hiçbir şey yok. Ama "Tamam" dedim. Attım arabanın arkasına, geldik eve... Eve gelince peki... - Allah'tan yolda arkadaşlarıma haber verdim. İclal'e "Bebeği verdiler. Evde ona bir teşkilat kurmam lazım. Çocuğunun eskisi varsa getirir misin?" dedim. Asla unutamam yaptığı iyiliği. Yatağından eşyasına kadar her şeyi yepyeni alıp geldi. Aynı şekilde Zeynep'in ve Neslihan'ın da iyiliklerini unutamam. KADINLARIN İYİLİĞİ Şahaneymiş. Eve geldikten sonra, "Ben şimdi ne yapacağım?" diye korkmadın mı? - Yok. Büyük bir merhamet okyanusuna girmiştim, hatta boğuluyordum. Ama bebeği alıp eve geldikten sonra durum değişti. O zaman sorumlu ve titiz bir bakıcı haline geldim. Mama yedirmek için saati kurup, iki saatte bir kalkıyordum. Çünkü yuvada her şey sistemli olduğu için buna alışmış. Bu Bayan Rotenmayer bakıcı halimden kurtulmam, aşağı yukarı bir haftamı aldı. Bir hafta sonra, "Bir dakika ya! Senin bu çocukla başka bir ilişki kurman lazım, sen hemşire değilsin ki!" dedim, "Sen bu çocuğun annesi olacaksın!" Ve ne yaptın? - Soydum yatağa attım, onu kahkahalarla güldürünceye kadar mıncıkladım, öptüm. Ayağının altını, kollarını, göbeğini... İlk aylarını yuvada geçiren çocuklar farklı oluyor galiba, başta kucağa alınmaya alışkın değildi, hatta yadırgıyordu, çok tuhaf, yalnız kalmak istiyordu. Ağlamıyordu bile. Öylece gözlerini dikip bakıyordu. Şimdi daha farklı, iki ayda değişti, serpildi, kilo aldı. Sürekli gülüyor... Ne diye çağırıyorsun onu? - Nüfus kağıdındaki ismi başka ama ben "Piti" diyorum. Tüm ailelerde bebek severken kullanılan kelimeler vardır ya, "Piti" de öyle. Ama 'sahne ismi' "Çilek", yazılarımda 'Çilek bebek' diye geçiyor. Var mı bilmiyorum ama hayatında bir adam olsaydı "Evet" der miydi Piti'yi almana? - Demezdi. Ama yine de alırdım. Adamla değil, Piti'yle devam ederdim yola... Kadınlar daha mı cesur? - Cesaret meselesinden ziyade, erkekler çocuk istemiyorlar. Olursa da kendi genlerinden olsun istiyorlar. Onlar, kendi genlerini çoğaltmak istiyorlar. Bu konuda bana en çok gelen şikayetlerden biri, "İstiyorum ama kocamı ikna edemiyorum..." Bakım sürecinde en çok ne zorluyor? - Mesaisi sabah beşte başlıyor. O konuda anlaşma yapmaya çalışıyoruz. 5'te kalkmaya eyvallah da ama sonra bıraksın sekize, dokuza kadar uyuyalım... Şaka bir yana, geceleri hiç uyumayan bebekler var, kolitli bebekler var, gerçekten dünyanın en şanslı kadınlarından biriyim. Sıfır sorunlu bir bebek. Güler yüzlü, yabancılık hissi yok, iştahlı. Gezip tozuyoruz da birlikte... Nerelere gidiyorsunuz? - Valla, yazın araba seyahatine çıktık. Alaçatı, Şirince, Kuşadası... Seyahatte ikiniz yalnız mıydınız? - Eski erkek arkadaşım Özgür de vardı. Biz artık birlikte değiliz ama Özgür onun babası. Yani oldu. Çok seviyor Piti'yi. Hatta bayılıyor. Büyüyünce Piti ona, "Baba" diyecek. Yakın oturuyor Özgür. Düzenli görmeye geliyor... Nasıl bir gelecek hayal ediyorsun? - O kadar heyecanlıyım ki, sadece şu anı yaşıyorum. Zaman durdu benim için. Sadece o ve ben varız. Artık herhangi başka bir şeyle ilgilenmeyi de reddediyorum. Hiçbir şey de bilmiyorum. Televizyonu açmıyorum, eve gazete almıyorum. Sadece bebeğime bakıyorum. Bu da bana çok iyi geliyor. BENİM, BENİM, BENİM!" DEMİYORUM İnsan sevdiği adamı da kıskanır ya elinde olmadan, senin de bebeğini bir başkasından kıskandığın oluyor mu? - Yok ya. Şimdi tuhaf gelecek ama kimseden kıskandığım falan yok. Çünkü bir taraftan da Piti'yi sadece kendime almadım, bu bebeği, bu topluma aldım. Biliyorum söylediğim laf biraz acayip ama ben onu o yuvadan alıp, herkese açtım. Böyle hissediyorum. Dolayısıyla bakıcı ablayı kıskanmayı bırak, tam tersine, herkes kucağına alsın, herkes beslesin ve herkes bu çocukla bir bağ kursun. Hiç kimsesizlikten geldi, çok büyük bir sülaleye sahip olsun! Belki de bu yüzden obsesif bir şekilde, "Benim, benim, benim!" demiyorum. Piti, herkesin çocuğu, herkesin yeğeni, herkesin kız kardeşi olsun istiyorum. Sen de Ayşe Halası ol mesela! Oldum. Bayıldım ben ona... - 'Babysitter'lığa beklerim ona göre! vera2020

Forumdaki tüm güzel annelere ve anne adaylarına merhaba. Biz de koruyucu aile olmak istiyoruz. Bazı sorularım var. Umarım aramızda bilgi sahibi olanlar vardır. - İstenilen evraklar arasında oğrenim durumunu gösteren belgenin onaylı örneği deniliyor. Noterden onaylatmadan sadece fotokopisi iş görmüyor mu? Yanımızda aslını da götürsek olmaz mı? - Benim 5 yaşında bir kızım var. Onu doğurduktan sonra bir süre çalışmamıştım. Ama şimdi çalışıyorum. Dolayısıyla yeni kızımızla kızım kadar çok vakit geçiremeyeceğim. İlk aşamada 1-1,5 yıl kadar eve, bizim giriş-çıkış saatlerimize alışması için bir bakıcıyla evde zaman geçirmesinin daha uygun olacağını düşünüyorum. Bu konuda bir fikri veya deneyimi olan var mı? - Bulunduğumuz şehirde 0-2 yaş kız çocuk için bekleme süresi 2 yıl kadarmış. Sizler ne kadar beklediniz?

Tek başına evlat da edinebilirsin koruyucu aile de olabilirsin. Kimseyi takma bu senin hayatın... Evlat edinenler duygularınızı bizimle paylaşın diye bir başlık daha var forumda, orada en son yazan arkadaşlarımızdan birisi de bekar bir arkadaş, istersen orayı da okuyabilirsin

Oglum suan 20 aylık başvurdugumuzda 3 yaşını doldurmuş olacak inşallah

Yazdiklarinizin hepsini okudum ve bebeginizin simdiki durumunu merak ettim. Ayrica guzel yureginizden dolayi da sizi tebrik ediyorum. Kendi kendine uyuma bolumunu okurken agladim resmen

hayırlı olsun canım. evet koruyucu aile yanına verilen çocuklar evlatlık vasfını yitiren çocuklar, genelde aileleri var, ailesi olmayanlar da var, ama onların da mutlaka sağlık sorunları var... çok üzücü bir durum ama maalesef öyle. bizim de oğlumuzun ailesi var, sağlık problemleri de var. ailesi görüşme talep ederlerse görüşmeye götüreceğiz. ama şöyle bir durum var, bir çocuk yuvadaysa ve koruyucu aile yanına veriliyorsa, kolay kolay öz ailesinin yanına dönmüyor, çünkü oraya girmek kolay, yuvadan tekrar öz ailenin yanına gitmek zor. çünkü devlet ailenin sosyal durumunun çocuk yetiştirmeye uygun olmadığını düşünüyorsa çocuğun gitmesine izin vermiyor, bu konuda devletin kıriterleri çok yüksek. yuvaya gelen çocuğun ailesinin de bu ortamı sağlama ihtimali hayli zayıf. normal aile yaşantısı olan çocuk zaten yuvaya gelmiyor. konu ile sosyal politikalar bakanlığı web sayfasında bilgi alabilir veya 2012 aralık ayında yürürlüğe giren yeni yönetmeliği resmi gazete web sayfasından koruyucu ailelik hakkında kanun diyerek araştırıp detaylı bilgi sahibi olabilir. Hiç olmadı ilinizdeki sosyal politikalar il müdürlüğü koruyucu aile hizmetleri birimine hiç çekinmeden şahsen giderek bilgi alabilirsiniz. Eşinizle beraber gitmeniz daha ıyı olur. personel herşeyi anlatıyor. ozlemo248 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Çok güzel bir şey. Çok ulvi... Mağdur ve çaresiz, derdini anlatamayacak yaşta derde boğulmuş bir yavrucağı bağrına basmak, evini açmak... İnsanın insanlığını müthiş onarıcı bir iş... Benim muzdarip olduğum konu personelde görülen yavanlık, yavaşlık, iş yapmazlık, ihmal.. Kayseri ve birkaç ilin bu konuda müstesna olduğunu listelerdeki hızından farkediyorum. Ankara için aynısı söyleyemeyeceğim.. ölmüş de ağlayanı yok ne yazıkki. Çok mağdur çocuk var. Hasret ve sabırsızlık, büyük bir heyecanla, bir yavrucağa kucak açmak isteyen aileler var. Gel gelelim arada bir köprü olup yol açmak, kavuşmayı buluşmayı hızlandırmak yerine, kocaman bir takozluk yapan hantal bir memur ordusu var. Neredeyse siz lütfen zahmet etmeyin, oturun, bana tarif edin, ben kendim bu işi halledeyim, sizin kıymetli saniyelerinizi bile almayacağım diyesim var. Ancak bunu derseniz de kabahat olur zaten. Allah bu iş için vicdanı, sağduyusu hassas insanları vesile kılsın. Kayseri'de bu işe bakan personel sayısı kaç acaba? Son düzenleyen: Moderatör: 8 Mayıs 2018

çok sevindim acemiera. hayırlı olsun. eminim çok güzel bir duygudur. inşallah mutluluğunuz hep devam etsin. T

benimde bir oğlum var,9 yaşında. bende 34 yaşındayım. biz erkek istedik, uzmanımız da evde erkek varsa erkek, kız varsa kız öneriyoruz dedi. biz görüşmelerimizi yapıp evraklarımızı teslim ettik, ev ziyaretimizi de atlattık. koruyucu ailelik için uygun olduğumuzu söylediler. şubatın başında görüşmüştük uzmanla, bizim için düşündüğü bir bebek varmış, sağlık kontrolleri yapılıyor demişti, o kontroller olurken ben de sizin hakkınızdaki raporumu bitiririm en kısa zamanda sonuçlandırırız demişti. hala bir haber yokekim de başvurumuzu yaptık, iki buçuk ay gibi bir sürede bütün işlemler bitmiş olur dediler, şubat oldu hala sonuçlanmadı. bir de biz her fırsatta arayıp sıkıştırıyoruz, dosyamız ne durumda diye:)))pazartesi tekrar aramayı düşünüyorum... ben böyle bir şeye gönüllü olmuşum, ihtiyacı olan bir çocuk ta varsa daha fazla yurtta kalmasın, bir an önce aile ortamıyla tanışsın istiyorum. hazırlık yapmak istiyorum, kaç aylık olduğu belli olmadığı için hazırlık ta yapamıyorum. heyecanla bekliyoruz. birbirimize destek olmayı çok isterim, evlat edinmeden farklı bir süreç izliyoruz çünkü. karşılaştığımız sorunlar neler, nasıl başa çıkıyoruz veya çıkmalıyız, bunları paylaşacağım kimse yok. etrafımda koruyucu aile de yok. bizim gibi düşünen birisiyle süreci paylaşmak benim için çok rahatlatıcı olacak...

2 çocuğunuz var ve 3. sü yuvadan olacak inşaallah... Bravo. Önünüzde saygıyla eğilmek istiyorum. Allah kolaylıklarını esirgemesin.

ben de teşekkür ederim güzel dileklerin için, en kısa zamanda hayal ettiğin gibi sonuçlanır umarım her şey... eşin konusunda sana katılıyorum çok sık boğaz etme, kendi haline bırak. ben eşimden biliyorum, onların böyle bir şeyi kabul etmesi biraz daha zor oluyor, sonu da güzel oluyor ama... şimdi içeriden sesleri geliyor ufaklık baba diye avazı çıktığı kadar bağırıyor, eşim de söyle babam diyor oradan biliyorum

Çok merak ediyorum son durumunuzu... Sonuç, karar belli oldu mu?Ayrıca hangi ildedesiniz?

Benim komsumda 1yasinda kiz cocugu almisti cok guzel baktilar cok baglandilar, sonra komsum bi gun hastalandi ve bagirsak kanseri oldugunu ogrendi, ve o kiz cocugu ona muhtesem iyi geliyordu moral olmustu komsum bir gun bile hasta yatmadi prensesler gibi bakti cocuga takii bir gun fesat komsulardan biri sosyalhizmetlere sikayet edene kadar hersey guzeldi zaten kendiside bildirecekti durumunu, ve cocugu aldilar komsumuzu melettiler kadin moralman coktu daha kotu oldu gecen sene vefat etti, ama o çocuk okadar baglanmistiki o ailede oyle tapiyordu, ve o cocuk yurda tekrar verildiginde 3 yasindaydi ( simdi gittigi yerde cok mutludur inş, simdi 5 yasindadir ahh kuzum... E

Bu arada birkaç sene önce tesadüfen bulduğum ve konunun ne denli önemli, can yakıcı olduğunu öğrendiğim siteyi ekliyorum, özellikle ÖZlem'in günlüğünü okuyun lütfen.. http://www.koruyucuaile.com/

Asıl tek başına hiç bir zorunluluğu olmadan koca bir sorumluluğun altına giren sizin gibi yiğit anneyi ben tebrik ederim.. internetten başvuru yolladım.. Konyadayız.. Bizi çağıracaklarmış bekliyoruz.. istedikleri evraklar nelerdi acaba.. onlar istemeden hazırlqyabildiğim kadar hazırlayım.. ben ancak hazır ederim 10 aylık bir bebeğim var bırakabileceğim kimsede yok.. zaman kazanırım.. Değişmiş galiba herşey.. diğer oğlum 2 aya yakın kalmıştı çocuk esirgemede.. öyle olması gerekiyormuş.. sonra misafir olarak verdiler nasıl olsa çocuk sizde kalmıştı evraklar arkadan hallolur diye.. kaldığı sürede ben sık sık gitmiştim.. hiç unutmuyorum bakıcılar bana çok ters davranıyordu hep.. hatta biri dayanamadı yakın yaşta bi çocuğun daha varmış ona baktın buna mı bakamadın diye çıkışmıştı.. meğer öz annesi sanıyorlarmış.. İnşallah hiç bir pürüz çıkmadan hallederiz sizde en yakın zamanda meleğinizle tanışırsınız inşallah...

Ben erkek düşünüyorum baştan beri ama bekleme konusunu sanmıyorum çok olacagını bulunduğum ilde 50 yi geçmez koruyucu aile bitaz araştırdım ve valilik teşvik amaçlı toplantılar dahi yapmış talep çok çok az burada 150 civarı çocuk varmış hatta koruyucu aile tanına verilebilicek önümüzdeki hafta eşimle gitmeyi planlıyorum bu akşamda konuşacahım deytalıca zaten zaman zaman bu fikrimi dile getirirm ona da umarım herşey guzel olur

Minik bebeğiniz varken, bir tane de yuvadan çocuk edinmek istemeniz de çok duygulandırdı beni. Maşaallah. Ben de 1 ile başlayıp, zamanla 2 'ye sonra belki 3'e çıkmayı planlıyorum. Tamamladığım belgeler şunlar: T. C. kimlik fotokopisi Bir adet vesikalık fotoğraf Öğrenim durumunu gösterir belgenin onaylı örneği İş, gelir ve sosyal güvenlik durumunu gösteren belgenin onaylı örneği adli sicil belgesi. Koruyucu aile olacak kişiler ve varsa birlikte yaşadığı kişilerin, çocuğun bakımını, psiko-sosyal gelişimini ve eğitimini etkileyecek ya da çocuğa zarar verecek düzeyde fiziksel engeli, ruhsal rahatsızlığı ve bulaşıcı hastalığının olmadığını gösteren, Devlet ya da üniversite hastanelerinin ilgili bölümlerinden alınan doktor raporu, gerekli görülmesi halinde kişinin sağlığına, devam eden hastalığına veya bağımlılığına ilişkin ayrıntılı rapor. Zor olanı ben ve ailem için hastane raporu ile uğraşmam oldu. 3 farklı gün ayırmam gerekti. Bir de öneri olarak, dahiliye, ortopedi ve psikiyatri bölümlerinden normal muayene olur gibi sıra alıp, durumunuzu içeride doktora belirtin. Eğer sıra alma esnasında tek hekim raporu almak için sıra alıyorum derseniz direk vezneye kişi başı 50 tl yatırmanız isteniyor. Bir de diğer bölümler parasız verdi ama dediğinizde, yanlış prosedür olmuş diye de neredeyse hallettiğiniz bölümler için de para istemeye kalkışıyorlar. Ben 2 bölümde normal sıra aldım sonra içeride doktora belirttim taleplerimi. yani tek hekim raporu almak istediğimi. ve gerekçemi. Diğer dahiliye bölümünde ise sıra kalmamıştı, danışmaya rapor çıkartma bölümüne vs. danışınca orayı para yatırmadan halledemedim. Halbuki bana Çoçuk Edinme Kurumunda para yatırmadan halledebilirsiniz, dikkatli olun, heyet raporu istemiyoruz, sadece tek hekim raporu istiyoruz demişlerdi. vera2020

Şimdi ben 24 yaşındayım 22 yaşında başvurmuştum ama kabul etmiyo sistem 25 yaş ve 5 yıllık evlilik istiyor inşallah seneye ekimde 5 yılı doldurcaz. Yalnız internette çok üzücü hikayeler okudum bazı ailelerden çocukları almışlar, ailelerde cocuklarda perişan olmuş tabi

olsun üzülme canım. biraz büyüdüğünde ister bence o zaman alırsınız. 65 yaşına kadar yolu var. hatta bazı aileler çocukları büyüyüp üniversiteye falan başladıklarında da başvuruyorlar. keşke benim annem de zamanında başvursaymış diyorum. benim de bir kardeşim hatta yaş farkı çoksa çocuğum olurdu, ne de güzel olurdu :) T

Sızın gıbı güzel yurekli insanları görunce ne kadar şükrettim bilemessın. benımde 8 aylık bır kızım var sizin oglunuzu ılk aldıgınız dönemde yazdıklarınız benı çok etkıledı, her yavru o ilgıyı sevkatı hakedıyor. Daha dun koruyucu aıle olabılırmıyız dıye esımle konustuk bugun arastırmaya basladım ve sızı tanıdım. Bızım için henuz erken kızım kucuk oldugu ıçın ama gun gelıp oyle bır masumu kucagıma almayı sabırsızlıkla beklıyor olacagım. Rabbım sız ve sızın gıbı düşünen ailelerden razı olsun. o masum yavruyu benım içinde kokulu kokulu öpün olurmu

Benimde bir oğlum vardı koruyucu ailelik ettiğimiz.. birde ondan bir yaş küçük kendi oğlum vardı.. ama ailesi o kadar dengesizdi ki çocuğu rezil ettiler.. aslında benim ki biraz daha farklıydı.. ben direk sokaktan almıştım çocuğu kimsesizdi orda burda komşuda kalıyordu... ve hiç aklımda yok iken aniden gelmişti hayatıma.. komşusu ile babası kimliğini ve çocuğu bırakıp gitmişlerdi bana. ben bir müddet baktıktan sonra babasıda iletişimi kesince karakola gittim bişeyler yanlıştı çocuk anneden mi kaçırılıyor acaba dedim... ama oğlum zaten aklı başında bir çocuktu 6 yaşlarındaydı o zamanlar olsa anlatırdı biraz onun serinliği de vardı.. polisler anneye ulaştı istemiyorum dedi babanın anlattıkları kısmen doğruydu.. devlet çocuğu aldı ve geri bana verdi.. bunu öğrenen baba bana çok bedua etti çocuğumu yurtlara düşürdün diye.. halbuki banada yurt almıyor onlardan haber gelene kadar sizde kalsın demişti.. sonra tekrar yaşadığı şehrin yurduna istedi çocuğu tekrar aldılar oraya yolladılar.. annesine ulaştım babasını aradım bakmayacaksanız ben sahip çıkıyım çocuğu rezil etmeyin diye.. karışık bir aileymiş.. adam sabıkalı hırsız.. kadın başkasıyla evlendi hiç çocuğu yokmuş gibi yeni çocuk doğurup hayatına devam ediyor.. çocuğa ne oldu bilmiyorum. arada kadına ulaşıyorum internetten kaçamak cevap veriyor.. çocuk çok akıllıydı inşallah güzel bir hayatı vardır.. çok uğraştık yurtla beraber ama bişey yapamadık bizde... şimdi bir de kızım oldu.. nasip olursa bir daha koruyucu aile olmak istiyoruz.. ama bu sefer prosedürüne uygun bir kız evlat istiyorum yaşı farketmez hayatı kurtulsun yeter.. o oğlumdan dolayı çok haşır neşir olmuştum yurtlarla orda hiç birşeye ihtiyaçları yok yediği yemekler giydiği giyimler bir çoğumuzun karşılayamayacağı kadar bile iyi.. kreşe gidiyor 5 yaşında olanlar.. eksik olan tek şey anne baba sevgisi... bakıcılarına da anne diyorlar ama baba diyebilecekleri kimse olmadığı için daha çok baba sevgisine muhtaçlar... bir arkadaş yazmış özel olmak özel sevilmek istiyorlar diye çok doğru tespit.. Prosedürlerine gelirsek çalışan anneye de veriyorlar.. ben zaten çalışıodum yanımda getirip götürüyordum.. orda ki uzmanlar dedi kreşe verelim devlet karşılar diye ama babası olacak iblisin sayesinde nasip olmadı.. o zamanlar imkanım bu kadar iii değildi evde bütün odalar birbiri içindeydi eve gelen uzman evin sıcaklığının önemli olduğunu benim önemli olduğumu söylediler.. "yatak olmasın yerde yatsın nolur ki yeterki aile sevgisini bilsin" demişti uzman hanım... dün internetten randevu aldım bakalım inşallah hayırla sonuçlanır?

Benimde bir arkadaşımı evlatlık olarak halasına vermişler herşeyin farkındaymış ergenlik döneminde çok arada kalmış zaman her iki tarafada cephe bir ora bir bura bocalamış ama şimdi herşeyin farkında kendi ailesinden çok halasını aile olarak görüyor ve inanılmaz düşkün Aslında sevgi ve emek asla karşılıksız kalmıyor ama işte kendi aile durumunu düşününce acaba mı bişey olurda alırlar mı bizden nasıl dayanırız ozaman Önceki

merhaba tenarr, bizden evrak olarak sağlık raporları istediler, sabıka kaydı, nüfus fotokopisi, fotoğraf, ve kendi el yazımızla öz geçmişimiz istendi. ilk görüşmede onlar senin hakkında bir karara varıyorlar zaten, çok basit sorularla uygun olup olmadığını bile az çok kararlaştırıyorlarmış. sonra belgeleri teslim etmeye gittik, ev ziyaretimiz çok gecikti, biz de çok arayıp sıkıştırdık, iki buçuk ayda herşey normal işlerse tüm işlemleriniz bitiyor, onlar sizin hakkınızda rapor hazırlayıp size uygun çocuk araştırıyorlar, biz ekimde başvurduk, çarşamba günü bebeğimizle tanışmaya gittik, dosyasıyla ilgili bir pürüz oldu yoksa bugün evimizde olacaktı(((çok tatlı, bayıldık, iki gündür onunla yatıp onunla kalkıyoruz, çok güzel bir duyguymuş herkese tavsiye ederim bize iki yılda bir yenilenecek birşeyden bahsetmediler. ev ziyareti beklediğimden iyi geçti, biraz muhabbet ve evi gezip bitirdiler. ev ve çevresiyle ilgili çok küçük şeylere takılma, ailevi durumuna daha çok dikkat ediyorlar

iyi akşamlar dumancat, gönüllü annelikte yaş sınırı yok diye biliyorum. devamlılık esas orada, çocuklar için... çalışacak olmanız sorun olur mu bilemiyorum şehrinizdeki bakanlığı arayıp, koruyucu aile biriminden bilgi almak istediğinizi söylerseniz size yardımcı olacaklardır... benim bildiğim kadarıyla sorun yoktu, ama bunu bir sosyal hizmetler uzmanının yanıtlaması daha sağlıklı olur... biz iyiyiz küçüğümle, büyüyor günden güne... sorular soruyor... nerede doğduğunu, benim karnımdan mı çıktığını sorguluyor... onun anlayacağı şekilde biraz da hikayeleştirerek anlattım... adımı sen mi koydun dedi( hayır ama seviyorum ben senin adını dedim. keşke sen koysaydın dedi((... kimseye söyleme bunu dedi, kocaman adam sanki de her şeyi anladı bir çırpı da(... bir daha da konusunu açmadı her şey normal ilerliyor... ya da normal değil bilemiyorum zaman gösterecek... en çekindiğim şey gerçekleri söyleme zamanının gelecek olmasıydı... daha çok küçük vakit var diyordum... ne ara büyüdü de aramızda kalsın diyecek kadar oldu(( şimdi dileğim şu konuyu en az hasarla atlatabilmek, sevginin gücüne inananlardanım... yine gelişmeler olursa yazarım... aslında bir çok anne gibi not alıyorum bir yerlere duygularımın çok yoğun olduğu zamanlarda hissettiklerimi... arada buraya da yazarım sevgiler

Benim ikiz cocuklarim var. 34 yasindayim tekrar anne olmak istiyorum ama yuvadaki cocuklardan birine. Ama esimi ikna edemiyorum, oda kendince hakli, kendi cocuguma bagirsam kendimi cok kotu hissetmem belki ama ona bagirsam kendimi affedemem diyor. İyiligine iyidir ama arada tersi tutar, bu huyundan korkuyor. Hep aklima gelir yuvadaki cocuklar, yeterince ilgi alaka goremiyorla diye, tamam devlet ve calisanlari ilgi gosteriyor ama mumkunmu ev ortami gibi olmasi heleki o kalabalikta. Evde iki cocuga zor yetisirken orda bir suru cocuk. Kendi coxuklarima bisey alirken yada yedirirken, gezdiriken aklima geliyor o yuvadakiler bunlari yapamiyor diye. Evde yemek artsa, ziyan olsa kendimi sucluyorum, demekki birinin daha rizki varmis diye. Bazen ruyalarima dogum yaptigim yada bebek buldugum giriyor. Acaba cok istedigimdenmi yoksa gun gelip kismet olacakmiki diyorum ama cok zor esim hic sicak bakmiyor. Beni yanlis anlamayin nolur hic bir bebek terk edilsin anne babasindan ayrilsin istemem ama esim sicak bakmadigi icin o bebek birakanlar bizim kapiyi bulsaya esim belki o minicik masumu gorunce yumusak ikna olur diyorum. Kim dayanabilirki o minicik ellere o agiza buruna Nedendir bilmem resmen sevgim tasiyor sanki ve orda o bebekler kimsesizken kendimi cok suclu hissediyorum. Cevremde durumu iyi olan o kadar insan varki Rabbim herkesin kalbine hidayet versinde yuvalarda cocuk kalmasi n. Esimi ikna edemezsem Rabbim izin verirse coxuklarim buyuyunce yuvadaki bebeklerle gonullu ilgilenmek istiyorum. Tabi buda kesmez beni gerci yine suclu hissederim, gece gök gurultusunden korksalar nereye siginacaklar, canlari acisa o an kim teselli edecem. Asla acimiyorum, Allah acisin. Devlet de koruyucu ailelere bir cok imkan saglamisken keske toplumumuz daha duyarli olabilse, dogurdun dogurmadin bence onemli olan emek verebilmek sevgi vereblmek iyi egitim verebilmek. Cok gevezelik ettim hakkinizi helal edin, o kadar yazdim ama hislerimi tam anlamiyla dokemedim Acemier seni yurekten kutlarim, yavrjlarinla cennetede bulus insaallah. helede evladin varken almissin cok buyuk bi erdem. Ne yuce gonullu insansiniz esinizde sizde O aldigin yavrunun yuzu suyu hurmetine Rabbim sirtinizi yerre getirmesin. Butun hayirli dualariniz kabul olsun

şimdiii.. nerden başlasam.. koruyucu ailelik denilen şeyin evlatlıktan farkını hemen herkes yazmış. bildiğim kadarıyla başından itibaren ben de yazayım: evlatlıktan farklı olarak çocuğun nüfus cüzdanı sabit kalıyo, belli bi yaştan sonra aile ve çocuk isterse nüfusuna geçirebiliyo diye biliyorum ama bizim maceramız o safhaya erişemediği için bu konuda emin değilim. bi de koruyucu aileler için devlet aylık belli bi meblağ para veriyo, eğitimini, sağlığını karşılıyo. aslında özetle devlet diyo ki " bu çocuğun sevgiye şefkate ihtiyacı var. ben zaten ona yurtlarda da bakıyorum. al parasını sana vereyim, yeter ki aile ortamında aile sevgisiyle büyüsün" siz istemeseniz de bu para veriliyo sanırım. bi de biyolojik anne baba çocuğu görmek istediğinde müsait olursanız kurumdaki görüşme odalarında çocuk ailesiyle görüştürülüyor. yalnız çocuğun biyolojik anne babasıyla tanışma pek uygun bulunmuyo.. ilerde sebebine biraz değincem. başlangıç aşamasında koruyucu aile olarak müracaat etmenin şartlarını tam olarak bilmiyorum. benim ablam böyle bir çocuk almıştı. kendisi ev hanımı eşi memur kendi mütevazi evlerinde çok da nezih olmayan bi semtte oturuyolar. 3 yaşında bi kızları vardı o zaman. kız çocuk için müracaat ettiler. aslında istedikleri 5-6 yaşlarında bir kızken onlara 2 yaşında, gelişim ve sağlık sorunları olan bi çocuktan bahsettiler. ablamlar da, niyetleri ihtiyacı olan bir çocuğa sevgi ve şefkat vermek olduğu için, bunu reddetmeyi vicdanlarına yediremeyip kabul ettiler. sonra kızımız eve geldi. ismini vermek istemediğim için bu kuzudan AYŞE olarak bahsetcem ben. aile ve yakın çevreden bu işe karşı olanlar bile ufaklığı sevgi ve biraz da acıma duygusuyla bağırlarına bastılar. çok sevimliydi sıpa :) aile geçmişi çilekeş ve çocuğunu geri almak için uğraşan bi anne, terk etmiş acımasız bi baba olarak anlatıldı. resmi nikahsız bi birliktelikten iki çocuk olduktan sonra resmi nikahlı eşine dönmüş bi baba falan filan... neyse.. anne çocuğunu görmek istedi ve bir kere görüştürüldü. sonra dayı askere gidecekmiş ve yeğenini görmek istemiş. ablamlar uygun olmadıkları için bu sağlanamadı ( tabi askere gitmeden yeğenini görmek isteyen dayıya da, kadının akrabalarına da kızmamak mümkün değil.. şartlar nedir bilmiyoruz ama 2 yaşındaki çocuğun bi aydaki masrafı ne kadar olabilir ki.. nasıl vicdanları elverdi de o kuzumu oraya gönderdiler falan.. başkasına baba diye sarılan masum yavrunun babasının yaşıyo olduğu düşüncesi, bana teyze abime dayı diyen o günahsız varlığın sağ salim bi dayısının olduğunu bilmek.. ) daha sonra bir görüşme esnasında eniştem bi bakıyo ki ANNESİ, ABİSİ, BABASI hep birlikte görmeye gelmişler kuzuyu! 2 senedir ne halde olduğunu bile sormayan aşşşşşağılık baba o görüşmeden sonra çocuğunu geri almak istediğini söylemiş. o zaman ablamlar "geri alacaklarsa işlemleri uzatmadan verelim ve biz ihtiyacı olan başka bi çocuğu alalım" dediler. bunun üzerine yetiştirme yurdundaki elemanlar ailelerin normal aileler olmayabileceğini, kadının resmi nikah için adamın kadını elinde tutmak için çocuğu kullanabileceklerini beyan ettiler. ya da para amaçlı bile olabilirmiş o söylem.. zaten bi süre daha da ses çıkmadı. bu arada sağlık ve kişilik bozukluğu sorunu olan sevimli kızımızın problemleri evin öz kızını etkilemeye başladı. bu konuda çok ayrıntıya girmicem ama çocuğunuzun yaşını ruhsal durumunu ve alacağınız çocuğun psikolojik ruhsal durumunu çok iyi sorun soruşturun. bu sıkıntılar evin kızını aşırı etkilediği noktada ayşe geri kuruma bırakılmak zorunda kaldı.. lütfen vicdansızlık olarak düşünmeyin. asla çocuk oyuncağı da yapılmadı ama olmadı... bizim olumsuz tecrübemiz kimseyi yıldırmasın lütfen. sadece olabilecek her türlü şeye açık ve hazır olun, sorumluluğun ne kadar ağır olabileceğini bilin.. çok düşünmeden sırf vicdanla aldığınız bi kararın belki de daha büyük bir vicdan azabıyla sonuçlanabileceğini bilin mesela ve EKSİKSİZ BİLGİLENDİRME talep edin. ısrarcı olun bu konuda.. basit bi sorun dedikleri şeyin yeşil reçeteli sürekli ilaç kullanımı gerektirdiğini ve bunun gibi pekçok sorun olduğunu sonradan öğrenmek daha üzücü sonuçlar doğurabiliyo.. son bi şey: teyzemin komşusu da seneler boyunca bi erkek çocuğa gönüllü aile olmuş. kadının teyzeme dediği şu "kendi oğullarımdan daha merhametli daha sevgi dolu bana karşı".. küçük bi yavruyu alıp bırakmaya gönlüm elvermeyeceği için daha büyük bi kız çocuğu düşünüyorum Allah'ın izniyle. türkiyeye dönüşte ilk işim bu işin peşinde koşmak olacak. Rabbim niyeti hayır olan herkesin yar ve yardımcısı olsun...

benimde hep istediğim bir konuydu bu sizi bulunca çok sevindim. bir kaç sorum olacak siz koruyucu aile olalı baya zaman geçmiş. oğlunuzun uyumu çevrenizden aldığınız tepkiler nasıl? koruyucu ailelik yaptığınız oğlunuzu biyolojik ailesinden görmek isteyen oldu mu bugüne kadar? koruyucu ailelik yaptığınız oğlunuz kendi durumunun farkında mı bu durumun iki oğlunuz üzerinde yarattığı psikolojik problemler oluyor mu?ve bir soru daha ben koruyucu ailelik yaparken çocuğun biyolojik ailesi çocuğu geri almak isterse benim görme hakkım oluyor mu? belki bu sorunun cevabı vardır ben göremedim. bir de evlat edinmenin zor ve bir süreç olduğunu bildiğim için koruyucu ailelik düşünüyordum. ama prosedür aynı sanki. acaba evlatlık verilecek çocuk sayısı koruyucu aileye verilen çocuk sayısından az olduğu için mi durum böyle?

http://www.koruyucuaile.gov.tr/illere-gore-koruyucu-aile-istatistikleri İller arası kıyaslamayı kolaylıkla gösteren Kayseri ve Konyanın hızının çok gerisinde kalan Ankarayı esefle kınıyorum. İzmir 3. büyük kent, Ankara 2... Ankara İstanbuldan sonra sıralamada 2. olarak yer almalı değil miydi?. İzmirde koruyucu aile yanına verilen çocuk sayısı 384. Ankarada 332. Bu nasıl olur? Ankarada bu sayı İzmirden daha yüksek olmalı değil miydi? İstanbul ile (467) ile İzmir (384) arasında bir rakam yani en azından 430 olmalı değil miydi. Olması gerekenden 100 çocuk geriden giden bir Ankara. Dolayısıyla bu Ankara personeline karşı suizanlarımı tavan yaptırıyor ve 100 çocuk geride gitmenin, müracaat eden aileleri bekletmenin vebaliyle kendi vicdanlarını başbaşa bırakıyorum. Tahmin ediyorum ki Kayseri ve Konya'da bu birimde çalışan personel sayısı İstanbul, İzmir ve Ankaradakinden daha azdır. Kayserideki birimi arayıp görevli memuru duyarlılığından dolayı tebrik ettim. Ayrıca Konyayı da bir ara arayıp tebrik edeceğim. Son düzenleyen: Moderatör: 28 Mart 2018

Teşekkür ederim güzel sözleriniz ve dilekleriniz için.. İnşallah Allah hepimizin yardımcısı olsun güzel haberlerinizi yazın buraya küçük meleğinizi bende merakla bekliyorum.

dönüş derken?... kurumun bize dönüşü mü?biraz açarsan cevap verebilirim sanırım. ATPaz Guru Anneler

Ben de koruyucu aile olmak istiyorum inş eşimde ister. O istemiyor biraz zaman geçsin razı olur inş Çok iyi bir aile olacağımıza eminim

inşaallah bu güzel duyguyu tadarsın, ben herşeyin çok güzel olacağına inandım ve de öyle oldu... seninde için de öyle olmasını dilerim. başvuru yaparken zaten herşeyi ama herşeyi uzmanlar değerlendiriyor, hiç telaş yapma... sağlıkla ilgili bilgilendiriliyorsun, senin ve eşinin istekleri birinci planda tutuluyor. hatta benim oğlumla da özel görüşüler, hem de kaç kere,... o yönden içini ferah tut. ben hiç sıkıntı yapmadım, bugün benim oğlumda da her an her şey olabilir dedim. doğum yapsam, gelecek bebeğin sağlık sorunu olmayacağı ne malum... ona doktor aramayacak mıyım?tedavisi için uğraşmayacak mıyım? yeter ki tedavisi olsun,... aileyle görüşme de tabii ki kurallara bağlı, ayda bir getirebilir misiniz dediler bize, bu kadar. o da aile isterse... eğer çocuk aileyle görüştüğünde olumsuz yönde etkileniyorsa arayı açıyorlar mış, iki ayda bir üç ayda bir ve daha fazla. merak etme herşey senden yana.

başvuru yaptıktan sonra sürekli yuvaya gittiler üstüne düştüler bir an önce verilmesi için daha sonra 2 bebek çıktı önden söylediler şu rahatsızlığı var diye onu ablam istemedi sonra da şimdiki çocukları var o sağlıklı 1 aydır gidip geliyor haftada 2 defa yuvaya gidip çocukla vakit geçiriyorlar çocuğun alışması için başvuru ile almaları hemen hemen 2 ayı buldu ayrıca 1 hafta önce de kurumdan gelip ev ziyareti yaptılar en önemli kısım eş ile birlikte yuvaya gidilmesiymiş sizin çocuğunuz var mı

merhabalar) bir çocuğa verilecek en güzel şey sıcacık sevgi dolu bir aile ortamı. şefkat dolu anne ve baba kokusu bunun kadar güzel birşey olabilirmi bir çocuk için. böyle bir ortamda yaşayan çocuklar kendi içindede toplum içindede psikolojik olarak sağlıklı olurlar. beni aranızda tanıyanlar olabilir.6 aylık 2 çocuk annesi çocuklarını evlat edinmiş mutlu bir anneyim. ben koruyucu aile olayına daha önce sıcak bakanlardandım. neden kimse çocukları olsa dahi bir çocuğu alıp ona ev sıcaklığını yaşatmaz ki derdim. ne zaman oğlum ve kızıma kavuştum onlarla yaşadığım özellikle oğlumla yaşadıklarımdan sonra buna çok sıcak bakmaz oldum. nedenmi? çocuklarımız özellikle oğlum 6 yaşında olduğu için alışma süresi boyunca saatlik olarak yanımıza alabiliyorduk. oğlum ve kızım evimize geldikten ve akşam yuvaya bırakılırken ki durumları çok değişiyordu. kızım küçük olduğu için belki bazı şeylerin farkında değildi ama oğlum için hiçde öyle değildi. daha 3. günde yuvaya bırakırken yüzünün şekli değişiyordu. ağlayarak içeriye giriyordu hatta hiç gitmek istemiyordu. yuvaya dönmek istemediğini evimizde kalmak istediğini söylüyordu. bu ilerleyen birkaç günde çok ağlayarak yuvaya girmek istememesi bana ağlayarak sarılmasıyla biz hemen yanımıza almak için dilekçemizi vermiştik. onları saatimiz geldiğinde yuvaya bırakmak bizim içinde çok kötü oluyordu. ve oğlum artık sürekli olarak bizimle kaldığında dahi hep anne bir daha yuvaya gitmeyeceğim değilmi diye sorular soruyordu. yuva müdireside koruyucu aile olarak sırf hafta sonlarında veya belli süre alıp sonra tekrar yuvaya bırakılan çocukların psikolojisi daha kötü oluyor. terk edilme bırakılma korkusunu daha çok yaşıyorlar hırçınlaşıyorlar demişti. koruyucu aile olarak belli aralıklarla çocuğu yuvadan alıp yuvaya bırakacak olan aileler artık durumu siz değerlendirin. evet güzel bir düşünce bir çocuğa aile sıcaklığını yaşatacaksınız ama bu öyle kısa süre alayım sonra tekrar yuvaya bırakayım sonra tekrar yanıma alayım şeklinde olmasın. inanın oğlumdan biliyorum bir çocuk için en kötü şey psikolojisi çok kötü etkileniyor. eğer gerçekten istiyorsanız hep yanınızda olacak şekilde bir yavruyu alın derim. sevgiyle kalın)

merhaba; benim ablam ocak 2 de başvurusunu yaptı. bu hafta 14 aylık kızımız evimize gelecek. her türlü sorunuzu cevaplayabilirim her işlemde yanında olduğum için tüm sorularınızı yanıtlayabilirim

biliyorum 9 yaşında adamınızın olduğunu takip ediyorum sizi.. evlatlık olayı bayağı uzun bir süreçmiş.. RABBİM elinizden tutsun gönlünüze göre versin inanın sizi ve sizin gibileri takdir ederek alkışlayarak takip ediyorum evet kaanım çok çok güzeldi oğlumla geçirdiği zamanlar ama şua na daha güzel önceden hafta sonları alabiliyorduk şimdi ise istediği zaman gelip kalıyor annesinin diğer evlilikten bir oğlu daha oldu zavallı kadıncağız neler çekmiş.. ama takdir ettim tabi kendisini. mecbur kalmış bırakmış kaanı ama hep gitmiş ilgilenmiş hayatını yeniden kumuş ve şimdi annesiyle ve yeni babasıoyla kaanım ve ailece görüşüyoruz.. öpüyorum sizi yüreği güzel İNSAN..

merhaba ben ilk buraya üye olduğumda siteyi tanımak maksatlı dolaşıyordumki sizleri tanıdım ve o zamanda sormuştum. evladınız ne zaman gelecek diye.. merak ettim geldimi evladınız.. birde benim oğlum 5 yaşını bitirmiş bir çocuk ve bizde 4 ay gönüllü aile olduk.. aynı yaşlarda hafta sonları, özel günlerde gidip aldık kaanımızı çok, çok güzel anlar, günler geçirdik ama şükürki kendi öz annesi gelip aldı yurdtan çocuğunu.. bebekken bırakmak zorunda kalmıştı.. ama hep irtibat halindeydi. gene kopmadık birbirimizden şimdi ailece görüşüyoruz.. annesiyle vede kaanımızla.. RABBİM her daim elinizden tutsun. sevgilerimle..

eşim 25 ben 22 yaşındayım koruyucu aile olabilrmiyiz bilgisi olan var mı?

Cevabi cok yaziyorum kusura bakmayin ben Kayserideyim :) cocuklarim biri kiz, biri erkek, kizim 9 yasinda, oglum 8 yasinda.. vera2020

merhabalar, 36 yaşında ve bekarım. hiç evlenmedim. koruyucu aile olma konusunu irdeliyorum. merak ettiğim bir çok sorunun yanıtını paylaşımlardan aldım. çok teşekkürler. koruyucu annelikten çocuğun ailesi nedeni ile kaçınıyordum ama okuyunca içime su serpildi. küçük yaştaki bir kız çocuğuna koruyuculuk yapmak istiyorum. ancak devlet, yasalar çalışan anneye nasıl yardımcı oluyor bilgi sahibi olan var mı? mesela doğum izni gibi izinler alınabiliyor mu? devlet memuruyum. annemle yaşıyorum ama annem 75 yaşında düzen kurmak adına bir süre izin almam gerekecek. hiç evlenmedim evin en küçüğü de bendim. bebek büyütmedim. çok istiyorum anne olmayı. neler önerirsiniz?

benim iki öz çocuğum var bende koruyucu aile olmak istiyorum. çocuğun eve yerleşmesi niye bu kadar uzun sürüyor.

merhabalar... sorunuzun üzerinden biraz zaman geçti, kusura bakmayın. cevap verecek vakti anca bulabildim. 1-oğlumun çevresiyle uyumu çok iyi. herhangi bir sıkıntı yaşamıyoruz.. söyleme aşamasında ailemizden bir kaç tepki gelmişti, oğlumuz gelince her şey normale döndü. 2-evet annesi görüyor, ayda bir bazen iki ayda bir. 3-o daha durumun farkında değil, ama hissetmediğini söyleyemem. görüşmeye gittiğimizde geriliyor. bunu herkes hissediyor. daha 3 yaşında soru sormaya yeni başlıyacak. şimdilik sadece benimle geliyor orada vakit geçiriyor ve geri dönüyoruz. anne olarak beni biliyor.. 4-oğlumla herhangi bir problemleri yok. abi kardeş gibiler. 5-biyolojik aile alırsa sizçocuğu görürmüsünüz. böyle birşey den haberim yok ama bence o biyolojik aile ile sizin aranızda olabilecek birşey. aile isterse görürsünüz. yurtla bir bağlantı kalmıyor çünkü aranızda... yine de araştıralım... 6-prosedür evet aynı da koruyucu ailelikte çocukların ailesi var. arayıp sorarlarsa diye herkes çekindiği için haliyle o statüdeki çocuklar daha fazla.

Cocuklarim kaldı benimle cok sukur rabbim nereye kadar kısmet ettiyse benimle kalacak inş. sonuc kesin belli degil cocuklarin kararina önem verdiler..

Saatlerdir okuyorum üniversite öğrencisi olduğum zamanlardan beri hep düşünüp çok istediğim bir duygu kan bağı olmayan bir kalbe evini kalbini açmak ciddi manada istiyorum eşime zaman zaman bahsediyordum sıcak bakıyor çok şükür biz 4 sene olacak evliyiz ama bebeği bir kaç ay oldu düşünüyoruz ama koruyucu ailelik için eşimle konuşmayı bir cana yuva olmayı istiyorum bu sorun olur mu acaba benek de düşünmek aynı zmanda

Insallah kazanamazlar diycem ordada kendi çocuğuna kavuşamayan bi baba var belki mecbur kaldi bıraktı bi yanda da sizin gibi iyi bi aile var çocuk icin hangi aile daha hayırlıysa o olur inşallah

Tabiki verirler oglunuz kac yaşında, ona gore uygun yasta cocuk verebilirler zaten sartlari soylerler size evinize bakarlar denetlerler uygunmu uygun degilmi, siz basvuru yapmaniz gerekiyor basvuru yaptiginizda herseyi soruyorlar misal maasiniz ne kadar, mutfak masraflarina ne kadar harcadiginiza kadar cocuga bakip bakamiyacaginizi ihtiyaclarini karsiliyacaklarini anliyorlar, ve sizleride cevreden sorarak uygun ailemi die arastiriyorlar, birde devlet koruyucu ailelere cocgun yasina göre belirli bir ucret veriyor, bence bi deneyin yeterki cocuklarimiz mutlu bir yuvaya sahip olsunlar..

tam da benim düşündüğüm gibi durum, koruyucu aileliğe bu yüzden sıcak bakmıyorum, evlat edinmek en sağlıklı seçenek.. Z

merhaba arkadaşlar, koruyucu aile adayları ile karşılaştığıma çok sevindim. benim çocuğum yok bu nedenle ben hem evlat edinmek hem de koruyucu ailelik için başvuracağım. sosyal hizmetlerle görüştüm her iki hizmete birden başvuru yapılabiliyomuş. sizlerden evrak olarak neler istediler? koruyucu aileliğin resmi sitesinde sağlık raporunun ve sabıka kaydının koruyucu ailelik devam ettiği sürece 2 yılda 1 yenilenmesi gerektiği yazıyor, size bu konuyla ilgili bir açıklama yaptılar mı? bir de ev ziyaretinde nelere dikkat ettiler? biz de şu anda sosyal hizmetlerin kriterlerine uygun ev arıyoruz. benim bildiğim kriterler okula, çocuk parkına, sağlık ocağına yakın olması. evin güneş görmesi ve rutubet olmaması, çocuğa ayrılabilecek bir odanın olması. evde çocuk için tehlikeli bir durum olmaması. ama mesela evin bulunduğu kat önemli mi? ya da sitede süs havuzu (deriliği 1m kadar) bulunması tehlike sayılıyor mu? vereceğiniz bilgiler için şimdiden çok teşekkürler. inşallah bu süreçleri biran önce atlatıp, çocuklarımızla olan ilişkilerimizi konuşmaya başlarız :)

ilk önce mahkeme açıyor kurum, çocuk evlatlık konumuna geçiyor ondan sonra siz nüfusunuza alabiliyorsunuz P poeetik Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

beloved, Allah kızına uzun ve hayırlı ömürler versin. yaş sınırı tabii ki belirtebiliyorsunuz. biz de 0-2 yaş istemiştik. dokuzuncu ayına yeni girmiş tatlı mı tatlı bir oğlan geldi şimdibenim oğlumun odası da küçük, telaş etmiştim ben de her şeyi ayrı olmak zorunda mı diye,,,, şimdi çok daha iyi anlıyorum, ona eşyadan çok sevgi gerektiğini... elimden gelenin en iyisini yapmaya çalıştım ona... yatağın en iyisini alsam da bir hafta oldu bugün uyurken hala içim acıyor. çünkü kendi uyumaya alışmış, ama nasıl?uyku saati geldiğinde beşiğine yatırmışlar ve o döne döne kendi kendine konuşa konuşa, dalamadığı zaman hırçınlaşarak, en sonunda yorgun düşüp gözleri kendiliğinden kapanarak uyuyor... çok içim acıyor... her türlü şeyi denemeye çalışıyorum, daha kolay nasıl uykuya geçer diye ama daha başarılı olamadım... o yüzden eşya kısmına takılma... dokuz aylık kuzucuğum, emekliyor ama ayaklarının üzerinde hiç durmamış, basmıyor... bilmiyor ki... fakat çok azimlibugün sadece parmaklarından tutarak ayağa kalktı, nasıl seviniyor anlatamam, nasıl keyifleniyor... o da biliyor bir şeyleri başardığını... o kadar çok ilgiye ihtiyaçları var ki anlatamam... ismi söylenince hiç tepki vermiyordu... hiç ama hiç... hemşire bir arkadaşım var,''ona pek ismiyle seslenilmemiş, ismini öğret''dedi... dünden beri de ismiyle seslenince kafasını çeviriyor... biz evde çığlık çığlığa ''baktı! baktı! diye deliriyoruz... o anlamsız anlamsız bize bakıyor ne yapıyor bunlar diye... daha bir sürü şey var ama ilk aklıma gelenleri yazdım... belki bir yatak bir komidin ama çokça sevgi ihtiyaçları var... sosyal hizmetler uzmanıyla görüştüğünüz zaman size aileler hakkında bilgi verecekler... sizin için bir bebek belirlediklerinde yine o bebeğin ailesi hakkında size bilgi verecekler, kabul eder misiniz diye soracaklar... bir şey söyleyeyim ki kendi adıma, bir gün o ailesinin yanına gidecek diye, onu yuvada bırakamam... evet bağlanıcağım, evet giderse çok üzülüp, günlerce ağlayıp kendime gelemiyeceğim... ama ona verebildiğimin en iyisini vermenin huzurunu yaşayacağım. ne öğrettim kar sayacağım, bu sadece ayakta tek başına durabilmeyi öğretmek olsa bile...

Merhaba. Sizden taktikler alabilir miyim:) All is

Ben ve eşim çalışıyoruz haftaiçi çocuğa bakacak kimse yok. Ama zaman kaybetmek istemiyorum yardım için. haftaiçi çalıştığımızı çocuğa güzelece anlatıp sadece haftasonları da ilgilenebiliriz bence, yalnız geçirmesinden daha iyi değil midir E

Kimler koruyucu aile olabilir? TC vatandaşı iseniz. Sürekli Türkiye'de ikamet ediyorsanız. 25-65 Yaşları arasındaysanız. En az ilkokul mezunu iseniz. Düzenli bir gelire sahipseniz.

Benim çocuklar bir öyle diyor bi böyle. Özellikle küçük fikir değiştirip duruyor istemem başka kardeş diye tutturdu tekrar tırnak yemeye parmak emmeye başladı bu konu açılalı. Sanırım biraz daha beklememiz gerekecek. Çok üzgünüm. Eve gelse eminim ki alışacak şüphem yok ama sosyal hizmetler görevlileri sorduğunda istemem diyeceği de kesin. Onu ciddi anlamda bu fikre alıştırmam zaman alacak dökmediğimiz dil kalmadı babası bir taraftan ben bir taraftan. Ama cevap aynı. Çok istemiş çok heveslenip heyecanlanmıştık( Başvuru bile yapamadık Bu arada başka bir arkadaşımın çocuğu olmuyordu 5 yaşında tatlı mı tatlı bir kız çocuğuna koruyucu aile olmuş. Yanından ayırmıyor hiç. Her yere beraber gidiyorlar çok tatlılar maşallah Çocuk görmeye gideceğiz biz de. Onu severiz artık Hem de işlemler hemen bitmiş. Hatta işlemler devam ederken vermişler çocuğu T

Ben Deistim hanımefendi. Sizinle aynı inançlara sahip değilim. Lütfen bana kendi değerlerinizi empoze etmeye çalışmayın. kusurunuza bakıyorum. uyarmayın.

Benim bilgim olmayan ama googleda araştırınca öğrendiğim bir sistemi bu forumda dile getirmek istedim. Bence sosyal sorumluluk kapsamında yapılabilecek muhteşem bir şey. Evlat edinemeyen ya da beklemesi gerekenlerin değerlendirebileceği bir sistem. Benim bir bebeğim var. Bu nedenle koruyucu ailelik şu aşamada yapamam ama gönüllü aile sistemini değerlendirmeye aldım. Haftada 1-2 gün bir çocuğu misafir etmeyi çok isterim ama bununla ilgili detaylı bilgiye henüz ulaşamadım. Koruyucu ailelikle ilgili ulaştığım bilgiler işte burada. Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı 14 Ocak. 800 ÇOCUĞA KORUYUCU AİLE ARANIYOR Aile ve Sosyal Politikalar Bakan Yardımcısı Doç. Dr. Aşkın Asan, 'Gönül Elçileri' projesinin ilk hedefinin 0-3 yaş arasındaki 800 çocuğa koruyucu aile sağlamak olduğunu belirtti. Asan şöyle dedi "Gönül elçilerimize ilk verdiğimiz ödev de koruyucu ailelerle ilgili toplumu bilgilendirmek ve aydınlatmak. Kurumlarımızda kalan 0-3 yaş arasındaki çocukların aidiyet duygularının daha çok gelişebilmesi için yuva sıcaklığına ihtiyaçları var. Önceliğimiz 0-3 yaş arasındaki ilk 800 çocuğa koruyucu aile sağlamak." Koruyucu Aile Hizmetinin Diğer Hizmetlerden Farkı Koruyucu Aile Hizmeti, Gönüllü Aile ve Evlat Edinme hizmetleri ile karıştırılmaktadır. Gönüllü ailelik, çocukların kuruluşlardaki yaşantılarına yardımcı olmaya yöneliktir. Hafta sonu ve tatil günlerinde kuruluş müdürlüğü tarafından uygun bulunan çocukları evinizde misafir etmeniz mümkün olabilmektedir. Evlat edinme ise, biyolojik aileleri ile yaşama şansını kaybetmiş çocuklar için uzun süreli ve istikrarlı bakım sağlamaya yöneliktir. Koruyucu Aile ve Evlat Edinme Hizmetlerinin odağı, çocuğun aile yanında yetişmesi olduğundan, her ikisinde de ailelerin seçim kriterleri temelde aynıdır. Ancak, her iki hizmetten yararlandırılacak çocukların hukuki durumları farklılık göstermektedir. Evlat edinme hizmetinde aile, evlat edinme yolu ile hukuksal bir süreci tamamlayarak velayet hakkını alırken, Koruyucu aile sisteminde aile, çocuğun bakım, yetişme ve eğitim sorumluluğunu Devlet ile paylaşmaktadır, çocuğun velayeti öz ailesinde kalmaktadır. KİMLER KORUYUCU AİLE OLMAK İÇİN BAŞVURABİLİR? T. C. Vatandaşı olan, Türkiye'de sürekli ikamet eden, Okur-Yazar olan, Evli veya bekar, çocuklu ya da çocuksuz olup, çocuğun öz anne babası ya da vasisi dışındaki HERKES koruyucu aile olmak üzere ikamet ettiği İl'de bulunan İl Sosyal Hizmetler Müdürlüğüne başvurabilir. KİŞİ YA DA AİLELERİN KORUYUCU AİLE OL A NASIL VERİLİR? Öncelikle sürekli oturulan İldeki İl Sosyal Hizmetler Müdürlüğüne dilekçe ile başvurulur. Sonra, başvuru sırasında ilgili Sosyal Hizmet Uzmanınca Koruyucu Aile Hizmetinin esasları, işleyişi ve aileye yerleştirilecek çocukların özellikleri hakkında bilgi verilir. Üçüncü aşamada, verilen bilgiler ışığında koruyucu aile olmaya kesin karar verilirse, Sosyal Hizmet Uzmanı tarafından evde, işyerinde, başvuran ailenin çocuklarıyla vb. bir dizi görüşmeler yapılır. Bu görüşmelerde amaç ailenin ve çevresinin yerleştirilecek çocuğa her açıdan uygun olup olmadığının belirlenmesidir. Görüşmelerden elde edilen bilgilere ilişkin sosyal inceleme raporu hazırlanır. Görüşmeler sorıucu ölumlu karar verilirse ailelerden bazı belgeleri hazırlamaları istenir. KORUYUCU AİLE ADAYLARININ HAZIRLAMASI GEREKEN BELGELER Fotoğraf Nüfus cüzdanı örneği Evliler için evlenme cüzdanı örneği İkametgah belgesi İş ve gelir durumunu gösteren onaylı belge Adli sicil raporu Sağlık Kurulu Raporu ve gerekli görülürse aile veya kişinin fiziksel ve ruhsal sağlığını gösterir ayrıntılı raporlar. KORUYUCU AİLELERİN YÜKÜMLÜLÜKLERİ NELERDİR? Yanına yerleştirilen çocuğun öncelikle fıziksel ve psiko-sosyal gelişiminin sağlıklı olabilmesi için gerekli koşulları sağlamak, Çocuğun yeteneklerinin ve becerisinin elverdiği ölçüde öncelikle eğitim ve öğretimi ya da iyi bir meslek sahibi edindirilmesi için gerekli çabayı göstermek, Çocuğun varsa öz ailesi ve akrabaları ile uygun görülen şekil ve zamanda görüşmesini sağlamak, Koruyucu aileye ve yerlettirilen çocuklara ilitkin olarak mesleki çalyşmaları yürüten sosyal hizmet uzmanlarına gerekli koşulları hazırlamak, Adres ve ikametgah değişikliklerini bu değişiklik gerçekleşmeden önce İl Müdürlüğü'ne bildirmek, Koruyucu ailelerin yükümlülükleridir. KORUYUCU AİLELERE VE YERLEŞTİRİLEN ÇOCUĞA SAĞLANAN İMKANLAR Koruyucu ailelere baktıkları her çocuk için yeterli bakım ücreti ödenir. Özürlü çocuklar için yapılacak ödemeler iki katına kadar arttırılır. Her öğretim yılı başında bir defaya mahsus olmak üzere eğitim masrafları karşılığı olarak bakım ücreti iki kat arttırılarak ödenir. Şubat ve Ağustos aylarında çocukların yıllık giyim masrafları karşılığı olarak bakım ücreti iki kat arttırılarak ödenir. Koruyucu aile yanına yerleştirilen çocukların sağlık giderleri kurum tarafından karşılanır. Koruyucu aileler ve korudukları çocuklar için gerektiğinde üniversitelerin ilgili bölümlerindeki uzman kişilerden psikolojik ve psikiyatrik danışmanlık hizmeti sağlanır. Okula giden veya bu yaştaki çocuklara her ay harçlık ödenir. Koruyucu ailelere ödenen bakım ücreti memur maaş katsayısına bağlı olarak arttırılmaktadır.

özlemcim orada görüştüğün insanlar uzman, haliyle kimin için hangi çocuk profili uygun bizden çok çok daha iyi bilirler. her şey gönlüne göre ve de en kısa zamanda olur inş. ne bir çocuk annesiz kalsın, ne de bir anne evlatsız... yuvanın en kısa zamanda şenlenmesini dilerim.

Amin inşaallah:) Allah Kurum çalışanlarının da heves ve şevkini arttırsın. Bizler de çabucak kavuşuverelim miniklerimiz..

Benim de orada çalışan görevli ile ilgili konuşmalarından anladığım, onların bunu robotlaşmış, otomatiğe bağlamış bir kamu çalışanı rehavetiyle sürdürmek istedikleri, ne zaman kavuşurum dediğimde, işlerin yoğunluğuyla ilgili yandığı dertlenmeler... Ona kalsa hemen elindeki işleri bir an önce tamamlamak istermiş de, çok yoğunmuş da, benden önce 2 tane sırada bekleyeni varmış da... bahaneler bahaneler... Onlar bir çocuğun bir an önce, bir gün evvel kurtulmaları kaygısıyla bakmak yerine, elindeki işi tamamlamak olarak bakıyor olabilirler... Belki Klasik memur zihniyeti... Bana sanki 20 sırada bekleyen varmış gibi dertlenmiş gibi hissettim. Şahsen ben olsam 1 hafta 1 aileye 1 hafta diğerine ziyarete giderim, en geç 3. hafta da bana sıra gelir. Elimdeki işi bekletmek istemiyorsam, 2-3 ay değil, 2-3 haftada tamamlamaya bakarım. Hem elimize tamamlamamız gereken belgeleri tutuştururken kendileri bize tamamlama süresi olarak 1 ay veriyorlar. Bu mantıkla bence bizimle ilgili işi de en geç 1 ayda tamamlamış olmaları gerekirken, 2-3 aydan dem vurulabiliyor... Ama ne yapacaksınız... El mahkum. Keyiflerini bekliyoruz sanırım... Eğer keyfi olarak birkaç haftada bitecek işi aylara yayıyorlarsa, Allah onlardan bunun hesabını soracacaktır ve buna yazıklar olsun diyebilirim. Velhasıl bizdeki sabırsızlık, heyecan, bekleme ümidini ben bana düşen görevlide hissedemedim. Yine de belki yanılan benimdir. Siz kaç yaşlarında ve hangi cinsiyet düşünüyorsunuz? Son düzenleyen: Moderatör: 2 Ekim

Söylediklerinizde çok haklısınız..2-3 ay çok uzun bir zaman.. Devlet çok önem veriyormuş çocukların aile ortamında olmasına.. oradaki memur demişti.. yani bu 2-3 ay meselesi de iyiki önem veriyor dedirtiyor... Bende bir kız istiyorum 2-7 yaş aralığında.. Oğlum 8 yaşında kızım 10 aylık o da ortanca çiçeğimiz olacak inşallah teyzesi..

Ne güzel yazmışsınız içim titredi. Bende oğluma bi erkek kardeş düşünüyorum 0-2 yaş ama evim 2+1 verirler mi acaba

iyi akşamlar renginsc bizim şu anki durumumuzu sormuşsunuz.. ara ara giriyorum forma yeni gördüm. kısaca özetlemeye çalışayım... bir kutum olsun istiyorum bazen çok eğlendiğimiz anları içine koyup saklayabileyim :))) gözlerinin içi öyle güzel gülyor ki her anını saklayabilsem diyorum... bir kavanozum olsun sonra içine kahkahalarımızı koyalım... çok kısıtlı bir kısmını kayıt altına alabiliyorum gibi geliyor, bütün gülüşleri oraya koyabilsem... çok güzel yaş alıyoruz biz.. çok güzel anılar biriktiriyoruz... zorlukları elbet oluyor.. geçmişte yaşadıklarını bilinç altı bir anda gün yüzüne çıkabiliyor... mesela;benden ayrı kalacaksa ağlamak veya kalmak istemiyorum demek yerine''anneler çocuklarını unutmazlar değil mi?''deyip beni yüz yıl yaşlandırabiliyor(( sarılıyorum sonra sımsıkı bırakmaz annem diyerek... anneler çocuklarını hiiiççç bırakmaz diyerek... ruhundaki yarayı tamir ederken ruhumda açılan yaralaırı ne yapacağımı bilmeden... zorlayabiliyor bazen... olsun diyorum o iyi hissedecekse olsun... arkasından bir resimle geliyor rengarek gökkuşagının altında ailemiz... herkes orada eksiksiz... dünyanın en mutlu en genç insanıyım işte... nereden baktığınıza bağlı, nereden görmek istediğinize... hasta da oluyor, döküyor da, dağıtıyor da, kırıyor da... tüüüümmmm çocuklar gibi... abisi gibi... ben unutuyorum çoğu zaman koruyucu ailesi olduğumu... annesiyim ben onun... sonsuz güvendiği... sırtını dayadığı... hiç bırakmıyacak olan annesi... oğlum o benim... canım oğlum... tatlım oğlum... iyi ki var dedeğim... evimizin resmi sloganıdır KAN BAĞI MI O DA NE? ... öğretmeni anlatmış kardeşimizle kan bağ olduğunu, onun kardeşiyle olan durumunu.. öpmüş koklamış aferim demiş kocaman... o gün bu gündür sloganımızdır..)bizde haberler kısaca bu... 2

merhaba burcu_zeynep, bize bulunduğumuz ildeki sosyal hizmetler görevlisi çocuğun aileye olan uyumunu gözlemek için bir süre kendi denetimlerinde görüştürdüklerini söylemişti.

Çok sagolun cevaplarınız için eşim iZin alır almaz gidip görüşcem şuan ilçede olduğumuz için hemen gidemiyoruz ama genede benim için aileyle görüştürme çok zor olucak şuan balıkesirdeyim seneye doğuya gidicem bakalım belkide bizi uygun görmeyecekler ama çok istiyorum B

rica ederim. daha ayrıntılı yazmak isterdim... zamanım kısıtlı çocuklardan... her şey gönlünüze göreolsun

açıkçası bir bebeği evlat edinmek benim en büyük isteklerim arasındaydı ancak buradaki evlat edinen anneler forumunu okuduktan sonra evlat edinme isteğimden vaz geçtim, öylesine özlemle sevgiyle bekliyorlarki onlara haksızlık gibi geliyor artık, olayın bu boyutunu hiç bilmiyordum, bütün bebekler evlat edinilmeyi bekliyor zannediyordum halbuki ne zormuş... bahsettiğiniz türden koruyucu ailelik kesinlikle bana da uygun, kızım biraz daha büyüdükten sonra bende koruyucu aile olmak istiyorum eşimle de konuştuk, ah maddi imkanlarım elverse daha büyük planlarım var... bir çocuk mutlu etmekle başlayabilir her şey ve dünya onlar güldükçe güzel...

Ağlayarak okudum tüm yazılanları

Gidip görüşmek en mantıklısı ama arastırdıkca daha bir istiyorum bu durumu şimdi saglık durumu derken ciddi problemler mi oluyor?aile sürekli görüşmeyi talep ederse çocuk bizden soğursa bu beni çok üzer.. Bide biz sürekli tayinciyiz seneye doğuya gidicez Buda problem olabilir Senin bir tane de kendi oğlun var gerçekten harika bişey yapmışsınız Allah gönlünüze göre versin herşeyi

Merhabalar, Ben 28 yaşındayım. Bir erkekle evlenmeyi hayal edemiyorum. Ama anne olmayı çok istiyorum. Maalesef Türkiye'deki bazı salak ve dar anlayışlı kafalar benim gibi istekleri olabilecek insanları yok saydılar ve sperm bankasıyla ilgili herşeyi bitirdiler. Bir anne olarak tek başıma evlat edinmem mümkün mü acaba? Koruyucu anne olduktan sonra veya nasıl olacaksa?

Kayseri diyince sorayım: Müracaat ettiğiniz süreçten itibaren koruyucu aile biriminde çalışan personelin sizlere karşı tavrı nasıldı? İşlerinizin kolay ilerlediğine inanıyor musunuz? Ayrıca Kayseri'de o birimde koruyucu ailelere bakan kaç uzman var acaba? Kaç yıl önce k. aile olmuştunuz? Müraaatınızdan itibaren çocuk evinize kaç ay sonra yerleştirilmişti?

Merhaba. Bende bugun evlat edinmek icin basvuru yaptim ama kirada oldugum icin ve hicbir mal varligim olmadigi icin kabul edilmedi. Sonra koruyucu aile birimine yonlendirildim orasi cok olumluydu. Pazartesi gunu dilekcemizi vericez ve evraklarimizi hazirlamaya basliycaz cok heyecanliyim ve bu konuda konusunca aglamaya basliyorum. Evraklari teslim eddince nekadar surede evimize gelir cocugumuz? Ve tek korkum ailesinin geri istemesi olayi. Uzman bayan boyle bi olayla hic karsilasmadik dedi ama insan yinede korkuyor.

Merhaba oglunuza koruyucu annelik yapmaya basladiginizdan beri sizi takip ediyorum. Daha doğrusu eskiye dönük mesajlarınızı okudum. Yazılanlardan da aklımdaki çoğu soruya yanıt aldım aslinda. Bir kaç tane daha sorum var onları size sormak istiyorum. Siz oğlunuza annelik yaparken calisiyor musunuz? Yanı ben çalışmaya başlayacağım ve duzenim oturduktan sonra gönüllü annelik sonrada koruyucu annelik yapmak istiyorum ama çalışacağım için gündüz evde olmayacağım çocuk krese okula gidecek. Ama benim gündüz evde olmamam sosyal hizmetliler için sorun olurmu? Birde gönüllü annelikte yaş sınırı varmı? Tesekkur ederim şimdiden. Oglunuzla nasılsınız bizide bilgilendirin arada

ailenin geri almasıyla ilgili risk her zaman var, ama devlet benim anladığım üç gün sonra ailesine dönecek çocuğu zaten koruyucu aile yanına vermiyor, uzun süreli çocuklar kalıyor.. biyolojik ailesi talep ederse görüşmeye götürüyorsunuz. bize böyle bir talep gelmedi şimdilik. ailesi arayıp sormuyor. sizden alıp evlatlık vermiyorlar yeni yasaya göre, siz kabul ederseniz nüfusunuza alıyorsunuz. eğer kabul etmezseniz başka aileye veriliyor. P poeetik Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

... yatağın en iyisini alsam da bir hafta oldu bugün uyurken hala içim acıyor. çünkü kendi uyumaya alışmış, ama nasıl?uyku saati geldiğinde beşiğine yatırmışlar ve o döne döne kendi kendine konuşa konuşa, dalamadığı zaman hırçınlaşarak, en sonunda yorgun düşüp gözleri kendiliğinden kapanarak uyuyor... çok içim acıyor... her türlü şeyi denemeye çalışıyorum, daha kolay nasıl uykuya geçer diye ama daha başarılı olamadım... o yüzden eşya kısmına takılma... dokuz aylık kuzucuğum, emekliyor ama ayaklarının üzerinde hiç durmamış, basmıyor... bilmiyor ki... fakat çok azimlibugün sadece parmaklarından tutarak ayağa kalktı, nasıl seviniyor anlatamam, nasıl keyifleniyor... o da biliyor bir şeyleri başardığını... o kadar çok ilgiye ihtiyaçları var ki anlatamam... ismi söylenince hiç tepki vermiyordu... hiç ama hiç... hemşire bir arkadaşım var,''ona pek ismiyle seslenilmemiş, ismini öğret''dedi... dünden beri de ismiyle seslenince kafasını çeviriyor... biz evde çığlık çığlığa ''baktı! baktı! diye deliriyoruz... o anlamsız anlamsız bize bakıyor ne yapıyor bunlar diye... okurken yüreğim parçalandı, içimden geçenleri kelimelere dökmem imkansız.. nasıl bir travma daha doğar doğmaz, nasıl bir yalnızlık küçücük bedenlerde ve ruhlarda... biliyo musun, cennet asıl senin gibi annelerin ayağının altında bence. senin de evladının da yüzünüz hep gülsün inşallah. ona sımsıkı sarıl ve öp benim için.

bu arada biz başka bir şehre taşındık, merak edenler olabilir... sıkıntı olmadı. yeni şehir, yeni uzmanlar... ailesi görüşme talep ettiğinde uçağa atlayıp gidiyoruz... eski uzmanımızın eşliğinde görüşüyorlar. bu da dip not olarak kalsın tayin olursak ne olur diyen arkadaşlar için... biz bu yüzden memleketimizden başvuru yapmıştık şimdi çok sorun yaşamıyoruz ailemizin yanında iki gün kalıp dönüyoruz. hem hasret gideriyoruz

Rabbim herkesin gönlüne göre versin, yüreklerden geçen tüm güzellikler gerçek olsun inşallah. Kaan gibi, benim küçük adam gibi nice çocuklar var; kimbilir neler yaşandı, ne zorluklar sonucunda yolları düştü o yuvaya... Eskiden olsa bırakıp gittiler diye kızar ve hatta kendimce suçlardım o aileleri. Ama içeri girince, hepsi ayrı hikaye, hepsinin altında ne zorluklar ne mecburiyetler yatıyor. kolay mı yoksa evlattan ayrılmak. Umarım tüm çocuklar kaan kadar şanlı olur. Sizin gibi bir melekle karşılaşmak da cabası :) Benden de size sevgi dolu öpücükler :)

herkese merhaba biz eşimle evlat edinmeyi istiyorduk ve yaşımızın gelmesini bekleyecektik. ama bu gün koruyucu aileliğin ne olduğunu tam olarak öğrenince ve çocukların sürekli koruyucu ailede kaldığını anlayınca fikirlerimiz değişti diyebilirim. genel olarak evlat edinme ile ilgili çok bilgi varken koruyucu ailelikle ilgili daha az paylaşım olmuş. başından geçenler neler yaşadıklarını anlatabilirler mi acaba? mesela ailenin çocuğu geri alması çok sık olan bişey mi? ya da koruyucu ailesi olduğumuz çocuğu bizden alıp evlatlık verirler mi? en önemlisi biz onu sonradan evlat alabilir, nüfusumuza kaydedebilir miyiz?

kusura bakmayın, zaman bulamadım cevap vermek için... biz de tayinciyiz, ama ben çok üstünde durmadım. ulaşım artık kolay, eşim de benim gibi düşünüyor. bir de biz memleketimizden başvurduk, bir ayağımız hep orada olacağı için gidip gelmek daha kolay olur diyeçocukların sağlık durumları ile ilgili uzmandan bilgi alman çok daha iyi olur, il il bile çok şey fark eder. tabii ki hayati tehlikesi olan çocukları ısrarla sen istemedikçe vermiyorlar. sağlıklı çocuklar da denk gelebilir o kadar karamsar da olmamak lazım... normali iki iki buçuk aymış. bize böyle söylemişlerdi, ama bizim dört ayı buldubiz istisnayız ama, bir sürü aksilik oldu... genelde söylenen sürede bitiyor merak etmeyin, o bizim şansımız. öyle aksilikler olmasaydı belki de şimdi dünyalar tatlısı bu bebek olmayacaktı diyoruz biz, yani beklediğimize deydi...

oğluşumdan güzel haberler vermek istedim sizlere... içeride uyuyor... o kadar alıştık ki biz ona... o da bize alıştı sanırımçok çabuk öğreniyor her şeyi... aradaki farkı kapattı sayılır... şimdi düşünüyorum da yeni geldiğin de ikimiz de ne kadar şaşkın mışız... kolay değil elbet, ne kadar küçük de olsa yeni bir ev yeni bir ortam, yeni insanlar. atlattık sayılır bu tedirginliği ve şaşkınlığı... her yere ve her şeye nasıl merakla bakıyor anlatamam sizlere.. kolay değil birçok şeyin ismini bile yeni öğreniyor artık rahat uyuyoruz... isterse kucakta isterse ayakta sallanarak... ama hiç stres yapmadan, ağlamadan, hiç bir yerini yolmadan... o kadar çok sırtımdan yük kalktığını hissediyorum ki o sorunsuz bir şekilde uyuduğunda... nasıl sıktıysam kendimi... çok azimli benim oğlum, yürüme provaları yapıyor bile... geç yürür demişlerdi her çocuk bir değil, ama zamanında yürümesine çok az kaldıonu iyi görünce ben de çok iyi oluyorum... onun neşesi yerinde oldu mu bizim de neşemiz iyi oluyorbabasıyla çok iyi anlaşıyorlar. eşim eve girince o kadar çok sevinip çığlık atıyor ki, daha kapıdayken eşim; del del diyor bağırarak... arkasından ağlıyor sabahları... abisiyle araları çok iyi... onu oynatıyor abimiz, göz kulak oluyor, yeni şeyler öğretiyor... her şey güzel gidiyor... daha da güzel olacak... site de bu kadar güzel yürekli anneler varken, birçok çocuk ev ortamıyla tanışıp, anne baba sahibi olacak...

koruyucu olarak aldiginiz bebegin geri alinma riskini lutfen unutmayin. bu arada calisanlar maddi acidan sorun olacagini dusunenler sanirim aylik belli bir miktat yardim yapiyor devlet aileye. yasadigim ulkede cok yaygin koruyucu ailelik. ben de istiyorum amaa korkuyorum bebege alismisken geri alirlar diye. Turkiyeden biraz farkli cunku ailelerinden zorla alinmis cocuk dolu burasi

merhaba; bende koruyucu aile olmak istiyorum. siz başvuru yaptıktan sonra ne yaptılar yani ne tür sorular sordular ve sizmi seçtiniz bebeği yoksa onlarmı verdi.

çocuğun aileyle uyumuna göre değişiyor, herşey bitti diyelim çocukla tanışmaya gittiniz koruyucu ailesi olacağınız bebekse böyle bir süreç olmuyor, eğer aranızdaki elektrik olumluysa o gün işlemlere başlanıyor, en geç ertesi gün bebeği alabiliyorsunuz. ama çocuk biraz etrafını tanıyorsa o zaman birkaç gün gidip onunla vakit geçirip birbirinize ısınıyorsunuz, bu ne kadar kısa zamanda olursa o kadar zamanda da alabilirsiniz.. ama bir hafta demişti bizim uzmanımız genel olarak... ama asıl uzun süren bu değil, sizin resmi işlemleriniz

tüylerim diken diken oldu okurken. çok etkilendim yazdıklarınızdan. hakikaten o çocukların da bir kaç günlüğüne bile olsa bir aile ortamında bulunmaya hakları var. bu arada sizin adınıza çok sevindim. inşallah en kısa zamanda koruyucu aileliğin kutsal kapısından giriş yaparsınız. ayrıca çok ama çok takdir ediyorum sizi ve sizin gibi aileleri. B

iyi akşamlarrrrr yeni arkadaşlar gelmiş hoşgelmişşş... ben de uzun bir aradan sonra hoşgeldim. yazdıklarınızı okudum selcanmehmetcan sizin adınıza çok sevindim inanın. ilk okuduğumda içim cız etti eyvah dedim kararı okuyunca çok mutlu oldum. başvuru yapan arkadaşlarım da en kısa zamana kavuşurlar inş yavrularına. arkadaşlar bekleme konusundan bahsetmişsiniz bir onceki sayfada, ben birşey eklemek isterim nacizane, evet biraz işlemıer yavaş işliyor olabilir ama oradaki memur arkadaşların da ilgilendiği kişi sadece biz değiliz.. sadece cocukları yerleştirmekle uğraşmıyorlar ki, yerleşen cocuğun takibi, aile görüşmesi, süreç içerisinde çıkan sorunlar bunların hepsiyle ilgileniyorlar. sadece başvuru yapan aileleri denetlemek için evlerine gitmiyorlar yerleştirdikleri çocuklarım da denetimine gidiyorlar. işin evrak. kısımları ayrı dosya kısmı ayrı... sadece koruyucu aileler değil biyolojik aile kısmı ayrı.. kasıtlı birşey olduğunu düşünmüyorum ben, tabii isitsnalar vardır onlar için birşey diyemiyeceğim... biz kısmına gelince iyiyiz... hatta çok iyiyiz yaşımız gereği çok soru soruyor, öğrenmek istiyor, merak ediyor.. bu kısmı sağlıklı atlatırsam sırtımız yere gelmez diyorum ben... ama aramızaki bağ çok kuvvetli...6 yıl olmuş, ne adar hızlı geçmiş... ne kadar güzel bir altı yıl olmuş, tadını çıkara çıkara, büyümesini keyifle izleyerek ve bir sürü güzel anı biriktirerek...

merhaba, koruyucu aile olmak için Ankara'dan başvurumuzu yaptık bizde. 6. ayımızda başvurumuz onaylandı çok şükür. şimdi eşleştirme için haber bekliyoruz. çocuğumuz hiç olmadı. Allah nasip etmedi. çok heyecanlıyım ve çok korkuyorum.

Bunları ben de merak ediyorum... Başvurudan nekadar sonra çağırıyorlar? Sanırım toplam 3 kez ziyarete geliyorlarmış ama çocuğun bize verilmesi süresi ortalama ne kadar sürüyor E

önemli bir konu ve ben de merak ediyorum ama araştırmadım şimdiye kadar.. koruyucu ailelikte de ev sıcaklığı veriliyor evet ama belirli günler yuvada belirli günler ailede kalan çocuklar yeterince mutlu olabilirler mi acaba, bence sürekli aile olmalı, evlat edinilmek o çocuklar için en güzeli, ama mümkün olamıyor tabiki, ev sıcaklığına alışan bir çocuk yuvaya gitmek istemez, sadece yuvada yaşarsa da mutsuz olur, ben koruyucu aileliğe bu yüzden sıcak bakamıyorum, kopuk olurmuş yeterince bağ kurulamazmış gibi geliyor, siz ilk düşündüğünüz gönüllü aileliği de araştırıp bilgilendirirseniz sevinirim, bir yerlerden başlayacağım bir gün ama içimde olgunlaştırıyorum şimdilik. çok zor çok, cem yılmazın bir sözü var " Sen evde anneni falan tersleyip, kızıyorsun ya, Yetimhanede çocuklar yataklarının kenarlarına &#8220;ANNE&#8221; yazıyor! " sevgiyle kalın...

düşünceniz çok güzel, ama kafanızdaki soruları bir uzmana sormanızda fayda var bence, biz ne desek havada kalır. bazen sizinle ilgilenen uzmandan uzmana bile birçok ayrıntı fark ediyor... yardımcı olamadığım için üzgünüm BALveBADEM Sabrediyorum Sana Ey

Benim teyzem 16- 17 yıl önce filan 2.5 yaşındaki bir kız çocuğuna koruyucu aile oldular. Ama arkadaşların dediği gibi yurda filan gitmiyordu sürekli teyzemlerde kalıyordu. Bildiğim kadarıyla evlat edinmeden tek farkı nüfusa geçirmiyorsun çünkü kuzenimin soyadı değişmedi. Teyzem iki tane oğlu olduğu halde aldılar. Okuttu, büyüttü. Bizde hiç ayırmadık hatta birçok kuzenimden daha çok severim. Yıllar sonra kuzenimin gerçek annesi ortaya çıktı yurttan haber verdiler, görüştü annesiyle. O kadıncağızda çok çekmiş mecburiyetten bırakmış. Kendi öz akrabalarıyla da görüşmeye başladı ama hep teyzemlerde kaldı. Bir kere annesinin evine kalmaya gitti o kadar. Oda teyzemden izin alarak:) Öz babası ölmüş ama babasının başka bir kadından da çocuğu varmış onuda internetten kendi buldu:) Geçen yaz evlendirdik kızımızı teyzem düğününü herşeyini yaptı. Gerçek annesi başka şehirde oturuyor yazık kendi kızının düğününe misafir olarak geldi. Zor bir durum. Şimdi birde bebeğimiz oldu. Teyzem onuda büyütüyor.

merhaba lee26, çocuklarını Allah bağışlasın birlikte mutlu uzun bir ömür yaşayın inşallah. koruyucu ailelik kavramı ile gönüllü annelik kavramları farklı aslında. senin bahsettiğin haftanın belli günleri çocukları alıp sonra tekrar yuvaya bırakmak gönüllü annelik oluyor. dediğin gibi gönüllü annelikte psikolojik sorunlar ortaya çıkabiliyor ve sosyal hizmetler zaten bu uygulamaya çok sıcak bakmıyorlar. koruyucu ailelikte ise çocuk sürekli olarak bakımını üstlenen ailenin yanında kalıyor. evlat edinmekten tek farkı bakımını üztlenen ailenin değil biyolojik ailesinin nufusuna kayıtlı oluyor ve biyolojik ailesinin ayda 1 kez çocukla görüşme hakkı oluyor. ama sosyal hizmetler genelde biyolojik ailenin hiç aramadığı çocukları koruyucu aile yanına yerleştirmeyi tercih ediyor. maalesef ülkemizde koruyucu ailelikle ilgili bilinen pek çok yanlış var ve bu nedenle insanlar koruyucu aile olmaktan çekiniyorlar. aslında çocukları olan insanlar bakacak durumları varsa bir de bu şekilde bir çocuğun bakımını üstlenseler yurtta yetişmek zorunda olan hiç çocuk kalmazdı. belki biliyorsunuzdur yurtta kalmak zorunda olan çouklar biyolojik aileleri rıza vermediği için ya da farklı bir sebeple evlat edinilemeyen çocuklar. evlat edinilebilen çocuklar ailelerden çok talep geldiği için zaten yurtta hiç kalmıyorlar. bu nedenle koruyucu aileliğin yaygınlaşması yurtta kalan çocuklar açısından çok önemli. ne yazıkki turkiyede koruyucu aile oranı %1-2 lerde avrupada ise bu oran %85. bu tablonun oluşmasında yanlış devlet politikalarının ve yeterince bilgilendirme yapılmamasının da payı buyuk.

Bir çocuğun içlenmesi çok dokunur bana. Oğlunuzun bir daha beni bırakmayacaksın değil mi anne diyişi yüreğimi dağladı. Yavrulara hiç dayanamıyorum. Anne olduktan sonra daha da değişti duygularım, daha da yoğunlaştı. Ben de çok istiyorum bir bebeğe anne olmak. Belki biyolojik saatim çalıyor belki de sadece bir yavru da olsa kurtarabilmek için istiyorum bunu. Evlatlık alamam ama koruyucu aile olabilirim diye düşündüm ama hiç bilmiyordum bazen aile yanında bazen kurumda kaldıklarını. Hep aile yanında kontrollü kaldıklarını sanıyordum. Eşim sıcak bakmıyor maalesef, Ona sesini yükseltemezsin, onun hakkına girmek büyük günah, diyor. Peki anne baba şevkati, aile sıcağı görmeden, suça meyilli, bir yanı hep eksik kalması daha günah değil mi? Yapabilir miyim bilmiyorum ama yürekten istiyorum. Çevre de karşı gelir gibime geliyor, insanların bazen gereksiz tabuları oluyor ve siz farklı birşeyler yaşadığınızda size tuhaf ve kınayan gözlerle bakabiliyorlar. Senin çocuklaarın var, ne gerek var diyecekleri duyar gibiyim. Yakın akrabalarımda çocuğu olmadığı halde evlatlık fikrine hiç ısınamayanlar var. Ben çocuk odaklı düşünüyorum. anneliği seviyorum. Sosyal hizmetler bile okumak istiyorum... 2. üni olarak ta sanırım seçeceğim bölüm bu. Buralarda biryerlerde bana destek verecek, meraklarımı giderecek dostlar var mı diye bakınıyorum!

Merhabalar :) Bizim kız gelmedi ne yazık ki hala, bu gidişle de daha gelmesine çok var gibi gözüküyor. bu sene yılbaşında yanımızda olur diye çok büyük umutlarım vardı ama kısmet Ne güzel kaanınız ailesinin yanına önmüş ama onun artık iki annesi var, ilişikinizin kopmamış olmasına çok sevindim. yürekten bağlanmak bu olsa gerek. benim de gönüllü anneliğini yaptığım 9 yaşında bir küçük adamım var, en büyük dileği ailesinin yanına dönmek... inşallah dileği gerçek olur benim oğluşumun da... kocaman yüreğinize sevgilerimi yolluyorum :)

Benim cocugum olmadigi icin basvuru yapmistik, cocuklari alali 4 yil oldu muracat ettigimizde nicin koruyucu aile olmak istiyorsunuz?neden evlatlik almiyorsunuz? gibi vs soru sordular... evraklari tamamamlamamizi istediler uygun ise verilecegini soylediler bekleme surecimiz 4_5 ay surdu bu surecte iki ay once evimi denetlemeye geldiler evim 3+1 birdi, dedim gelen uzmanlara üç odam boş eger verirseniz iki verin demisim o an ben soktayim cunku bir cocuk istiyorduk heral rabbim soyletmis olacakki uzmanlar gulumsedi gulduler :) .. aradan iki ay sonra telefon geldi istiyordaniz iki cocuk var iki kardeş hemen gelin diye ne diyeceğimi bilemedim tamam dedim. telefonu kapattiktan sonra heyacandan elim ayagim boşaldı esime dedim dusundum nasil yapacagim nasil anne olacagim bakabilecekmiyim offf off anlatilmaz muhtis duygular bunlar... Bundan 20yil once babam cocuk esirgeme kurumunda calismisti babamin teşvik sayesinde cesaretlendim basvuru yaptim ilgileri cok iyi calisan gorevlileri cok darbeden sonra cok degisim olduguna inaniyorum ondan oncesini bilemem ama iyiki babam vesile oldu yoksa cocuklarin ne kadar sefkate, anne babaya, ihtiyaci oldugunu bilemezdim cogu insanlar bilmiyor koruyucu aile nedir? cocuk esirgeme kurumu nedir? çok muhtesem duygu herkese tavsiye ederim ama malesef benim cevre bilmedigi icin koruyucu aileligi tesvik edemiyorum.. insanlarin hep bir on yargilari oluyor ben iki yil sikinti yasadigim icin soyluyorum simdi evimi tasidim simdi cok mutluyum cocuklarima surekli gozleriyle takip eden sorgulayan yok.. Yani diyecegim tabiki cocuklarim kaldiklari yurtta sikinti yasiyor yasamislar o kadar sevgiye aç ve bizler koruyucu aile oluyoruz kurumlar gayet guzel ilgileniyor ama cevrenin insanlarin duzelmesi gerekir hayati bize zorlastirmadan gizli sakli olmadan hür yasamak iyi olurdu.. Kusura bakmayin alel acele yazdim suan cok yorugunum anlatilacak yazilacak cok şey var.. insalara teşvik etmeyi cok isterdim kisacasi biz bu kuzucuklarimiz sayesinde anne babaligi ogrendik birbirimize sevgi saygiyi duse kalka buyumeyi ogrendik bizim icimizde en azindan bir burukluk kalkti anlatilmaz yasanmasi gereken duygular bunlar...

merhabalar ben koruyucu aile adayıyımbir oğlum var ve şimdi koruyucu aşle olmak istiyorum, biz başvurumuzu yaptık. bugün veya yarın ev ziyaretimiz olacak bir aksilik olmazsa. ben bir yanlışı düzeltmek istedim o yüzden yazıyorum. koruyucu ailelikte çocuk devamlı sizinle kalıyor, onu yuvaya götürmüyorsunuz. sadece çocuğun bir arayanı ve soranı varsa, o da kurumun öngördüğü şartları yerine getirmişlerse çocuk kendi ailesinin yanına gönderilebiliyor, yok kimse arayıp sormuyorsa çocuk sizde kalıyor... gönüllü ailelikte ise haftasonu ve tatillerde yanınıza alabiliyorsunuz, sonra yuvaya geri bırakıyorsuz. ben de sizinle hemfikirim bu durumda çocukların psikolojileri çok etkilenir. ben de zaten buna dayanamam diye koruyucu aileliği seçtim

acemiera sen ne güzel ne yüce gönüllü bir annesin zaten istiyordum şimdi ise çok ama çok istiyorum benimde 2 yaşında minişim var fakat çalışmak istiyorum eşim evlatlık olayına hiç mi hiç sıcak bakmıyor, çıkmazlardayım ama inanki sana ne çok imrendim anlatamam

üç gündür çok yorgunum... gelen gidenden dolayı. evimin alıştığım bütün düzeni değişti... bütün hayat düzenim değişti... hayata bakışım değişti... pişman mıyım? ASLA... içeride banyosunu yapmış, uyuyan, dokuzuncu ayına yeni girmiş, dünyalar tatlısı bir oğlan var... sevmeye doyamadığımızsadece bizim değil, konu komşu, akraba, tanıdık, herkesin deli olduğu, iki dakika sevmek için telefonun ve kapı zilinin susmadığı dünyalar tatlısı bir oğlan... bir gün bu satırları okuyan birisi, koruyucu aile olmak isterse, acabaları varsa... benden söylemesi, dünya bir yana o bir yana... lütfen ama lütfen ihitiyacı olan bir çocuğun ailesi olun,,, bir gülüşü her şeye değer... üç kişilik bir aileydik, şimdi dört kişilik kocaman bir aileyiz...

Koruyucu aile olmayı ben de çok istiyorum.15 ve 12 yaşında iki oğlum var,3yıl sonra büyüğü üniversiteye gönderdiğimde bir kız çocuğa annelik etmek istiyorum.41yaşındayım, çalışmıyorum, gelirim var. Bir tanıdıgımın 20yaşında oğlu vardı,4yıl önce 2yaşında bir kız aldı, kız çocuğu altına kaçırdıgında kendi kendine kafasına vuruyormuş, meğer yuvada öyle yaptıkları içinmiş, yemekleri elleri ile yermiş, meğer kapış kapış yendiği içinmiş.. Onlar ciddi anlamda sorunlu büyüyen çocuklar o nedenle birsine el uzatabilsek kar bence, umarım 3sene sonra ben de bir kız alabileceğim.