Kendi ağzınızla demişsiniz sadece emzirdim verdim başkaları baktı diye. Neden? Bende doğum yaptım çok canım yandığı halde ilk günden beri kimseye vermedim çocuğumu yeri geldi ağlaya ağlayada olsa kendim baktım.

Bence bu tarz şeyler depresyon değil kolaya kaçma oluyor 7.5 aydır kv kalmış zaten zaten buna ne gerek var?

güvenli bağlanma işi çok abartıldı son günlerde. Güvenli bağlanma olmaması için çocuğun istismara uğraması veya yetimhanede büyümesi gerek. burada yazamadığınız başka şeyler olduysa bilmiyorum ama oynamadım, agucuk yapmadım diye çocuk en temel güdüsünden vazgeçmiş olamaz. daha çok yakınlık görmek istiyorsanız daha çok zaman geçirir ve efor gösterirsiniz, olur.

Tortikolis olduğu için bebeğimde bir süre zorla boynunu sağa sola çektirdim, yüzüstü egzersize koydum ağlıyordu istemiyordu zorlandığı için. Çok korku yaşadım boynu düzelmeyecek diye, yaptırırken ağlıyordu ama 3. Ayda oyunla yaptırdım anladığı için artık.4,5. Ayda tepki göstermeye basladı kişiselleşti çünkü bir süre yaptırıp bıraktım egzersizleri. Kasık fıtığı ameliyatı oldu anestezi aldı ondan sonra parmak emmeye basladı. Ayrıca kolikti saatlerce ağlardı. Bu durumlar travma mı diye düşündürüyor beni belki de vicdan yapıyorum bilmiyorum.5 6 ay boyunca gündüzleri çoğunlukla kucağımda uyuttum güvenli bağlanmak için. Her istediğinde emzirdim.2 aydır tamamen kendim bakıyorum inanın iş bile yapmıyorum. Sürekli ilgileniyorum oyunlar şarkılar. Hep sevdim, şarkılar söyledim kucağımda uyuttum, Öyle aşırı bir ihmal yok asla. E

haklısınız süreç devam ediyor, ben de çabalıyorum daha iyi bir ilişki için. Bebeğimin yemesi içmesi vs dil gelişimi için iletişimi düzeltmem gerek gibi hissediyorum. Geç kalmak istemiyorum, panik hissi basıyor

Yanılıyorsunuz. Emzirdiyseniz dediğiniz biraz zor gibi geldi bana. Atak dönemidir. O aylarda ben de uyutamadığımı hatırlıyorum. İşe başlamıştım ben de kafamda böyle şeyler kuruyordum. Babasıyla odaya girdiği an uyuyordu. Dönem dönem değişik haller geliyor bebeklere. Lütfen kaygılı olmayın. Sizin bebeğiniz o. En güvendiği yer sizin kokunuz.

Bu sabah tam da dediğinizi düşündüm. Ben kaygılı bir insanım sanırım duygu durumumu kontrol edemiyorum. Tadını çıkarmayalım dedim. İlk aylar anlattığım sebepleri düzeltmeye çalışmakşa geçti ve ben anlamadım bir şey. Zihnimde hep sorunlar dönerken bebeğime gülümsesemde anlıyor muydu acaba? Kolik durumu sizi de çok zorladı mı? Benim bebeğim emdi hatta şuan bana bazen memeden ibaretmişim gibi davranıyor gözüme değil memeye bakıp gel gel yapıyor. Bu bile üzüyor sürekli gözlerine bakıyorum bebişimin şarkılar oyunlar. Ben anneme çok düşkündüm sanırım öyle birşey bekledim içten içe . push ; succulentaski

Size de çok geçmiş olsun annemden biliyorum romatizma zor bir hastalık ki siz dönem olarak da zor bir dönemde yaşamışsınız. Dediğiniz gibi herkes zorluk yaşıyor. Erkenden çalışmaya dönen anneler var mesela. Daha az bebeğiyle vakit geçirebilen. Ya da yoğun bakım öyküsü olan bebekler var. Bebeğimi her anne gibi ben de çok önemsiyorum. Bazı takip ettiğim doktorların paylaşımları da beni geriyor okudukça birşey buluyorum. Ananesiyle ve babasıyla daha iletişimdeydi bebeğim. Hep onlara bakıyordu mesela annemle kahvaltı yapıyoruz ben yediriyorum bebeğime güldürmeye çalışıyorum ama ananesinden gözünü ayırmıyor ben sanki yok gibiydim. Türlü oyunlarla güldürmeye çalışıyordum gözünü kaçırıyordu ya da ciddi bakıyordu napıyor bu kadın der gibi. Babası ah dese uh dese gülmekten yıkılıyor. Babası da çok ilgili bakımlarını yapar birlikte yıkarız arada bezler giydirir mesela oynatır da. Genel olarak giyinmeye temasa tepkili belki zorla hareket yaptırdığmızdan ufakken. Ama o tepkiyi en çok bana veriyor ayaklarıyla vuruyor bez değişirken. Ağlıyor çığlık kıyamet. Şaka gibi ama alınıyorum. Güldürmeye çalışıyorum anlamaya çalışıp derdini çözmeye çabalıyorum hep. Mesela annem yanımızdayken şarkılarda kafa sallamayı el çırpmayı gel gel yapmayı ananesi Öğretti. Ben de sürekli gösterdim ama ondan daha çabuk kapıyor. Yine de o dönemler annemde biraz durur bana gelmeye çalışırdı. Şimdi herkese gidiyor bizi gördükten sonra.9. Aydaki yabancılama henüz olmadı. Bu gibi sebeplerden korktum. Tüm gün bebeğimleyim ilgileniyorum da. Kaygılarımı dizginleyip daha iyi olmaya çalışıyorum. E

E Elmina benim oğlum da etrafta onu sürekli seven ve sürekli oynatan büyükleri olduğunda beni görmek istemiyor. ben görünüyorsam oyun bitecek ya yemek yenecek ya uyunacak ya da ilaç içilecek demek çünkü :) aynı şekilde anestezi aldı, geniz eti alındı. onun da eziyetini, tepkisini yaşadık. tabi biz bunu 2 yaş civarı yaşadığımız için sizin kadar kaygılandırmadı. bir "normal"imiz vardı ve ona geri dönmemiz çok zaman almadı. siz haliyle daha kaygılı olabilirsiniz ve daha ılımlı bir ilişkiye dönmeniz zaman alabilir ama mutlaka olacaktır. her şey emekle... sizin de dediğiniz gibi bu bir süreç.

Merhaba, şuan içim o kadar daralıyor ki hüngür hüngür ağlamak istiyorum. Oğlum 9,5 aylık ve sanırım biz güvenli bağlanamadık. Babasına güvenli bağlandı anladığım kadarıyla onda rahatlıyor sürekli ona gitmek istiyor ve onda uyumaya başladı. Kıskacanağım aklımın ucundan geçmezdi. Zaten kaygılı biriyim iyice tavan yapmış durumda. Bebeğimin göz teması benle daha az, daha çok emmek ve ihtiyaçları için geliyor gibi hissediyorum. 7.5 aya yakın ananesi bizimle kaldı. İlk 40 gün kayınvalidem de vardı ben doğumda çok zorlandığımdan 2 ay aktif olarak kalkamadım neredeyse. Bu süreçte emzirip verdim hep kayınvalideme o bezledi giydirdi vs. Sonrasında bebeğimde tortikolisi farkettim öyle bir sıkıntılı sürece girdik, kolik bebekti alerjiden de şüpheliydim. Derken 44 günlükken kasık fıtığının olduğunu farkettim. Bu durumlar bende zaten zor hamileliğimden dolayı olduğunu düsüğündüm takıntıları tetikledi. Gazını alamadım canını acıtırım diye doğru düzgün tutamadım adapte olamadım. Emzirdim ve verdim babası ananesi kim varsa gazını aldı gezdirdi. Ama uzun uzun her istediğinde emzirdim. Sevgimi göstermeye çalıştım. Ananesi güzel ilgilendi bakımlarına destek oldu ve oynattı. Babası da çok ilgili oyunlar bakımlarda. Ananeye alıstığını farkettim ona benden daha cok gülüyor her hareketini izliyordu. Bana geliyordu o zaman ama yine de arıyordu beni. Ana şu son dönemde birşeyler ters gidiyor. Daha çok ilgilensem de sanki beni sevmiyor bağlanmamıs hissini yenemiyorum. Lütfen bana bir yol gösterin.

bir de siz böyle kaygılıyken bebeğinizin güvenli bağlanmasını bekleyin. C

Ben açıkçası bağlanmada problem olduğunu düşünmedim. Siz sadece çok üzgün ve streslisiniz. Bebekler annedeki stresi hisseder ve onlar da strese girer. Sizde uyumayıp bababada uyumasının nedeni bu bence. Sakinleşmeye çalışın, ne güzel ilgilenebilecek anane babanne var. Onlar başka konuda destek olsun siz bebeğinizle güzel vakit geçirin. Parka gidin oyunlar oynayın beraber banyo yapın. Stresi azaltıp ten tene teması artırın. Bence düzelecektir bu durum.

Psikolog musunuz? Konu sahibi muhtemelen lohusalık depresyonunda. Alabiliyorsa yardım alması lazım çünkü çok yıpratıcı. Bahsettiği şeyleri bende yaşadım. Sizin deyiminizle kolaya da kaçmadım, olabiliyor böyle şeyler. Yeni anne olmuş birine karşı fazla bu söyledikleriniz.

bağlanma dediğimiz olay öyle güvenli bağlandım ya da güvensiz bağlandım oldu bitti denilen birşey değil. bağ devam eden birşey. Burada yazdıklarınızdan zaten teşhis konulmaz da velevki güvenli bağlanma gerçekleşmedi şu an da. bundan sonra aranızdaki bağı güçlendirecek oyunlar oynarsınız, vakit geçiririsiniz. birşeye geç kalmış değilsiniz. Ayrıca bebekler birden çok kişi ile bağ kurabilirler. bu süreçte birden fazla kişi ile temas etmiş bebek -ki bence çok güzel- onlarla da olumlu ilişki geliştirmiş.

Kaygılı bağlanma vs... evet bunları biliyorum ama daha 1 yaşında bile olmayan bir bebek için o ihtimalleri düşünmedim. zaten tüm çeşitleriyle genel olarak abartıldığını düşünüyorum.

Benim iltihaplı romatizmam var. Gebeliğin son ayı yatalak geçti. Doğumdan sonra geçer dediler. Daha beter oldum. İlk 3 ay bebek kolik ben yataktan kalkamıyorum. Benzer şeyler yaşamışız o anlamda. 3 ay annemde kaldım. O ara emziremedim memeyi tuttu kolik şiddetlenince reddetmeye başladı. Sonra alerji çıktı. İlk 6 ay çok katı diyet yapmam gerekti. Dışarıda hiçbir şey yiyemiyordum. Zeytin ekmekle falan beslendim. Bir yandan bacaklarım tutmuyor bir yandan açım. Bebek emmiyor süt sağıyorum ve sürekli ağlıyor. Çok kötüydü gerçekten. 7 aylıkken de işe başladım vicdan azabı eklendi üstüne. Bakıcı sorunları yorgunluk gece uykusuzluk. Ama ya daha erken işe başlamak zorunda kalsaydım diye hep teselli ettim kendimi. Kolay değil. Herkes zorluk yaşıyor. Ama bu kaygıları duyuyorsanız bebeğinizi zaten seviyorsunuz demektir. E bebek de bunu hissediyor. O zaman sorun yok. Siz 9 aylıkken nasıl olduğunuzu hatırlıyor musunuz annenizle. Nasıl bir ilişki bekliyorsunuz anlamadım. Sonuçta hala iletişim kuramıyorsunuz. Konuşmaya başlayınca bir seni seviyorum diyecek. O zaman eriyeceksiniz

Lohusalık depresyonuna girmiştir belki, üslubunuz çok kötü. Kadın zaten üzgün

Arkadaşım hiç endişelenme. İkizlerim var, oğlum babasını resmen annesi zannediyor, bi çocuk "baba" diye ağlar mı? Benim oğlan ağlıyor. Geçen gün annem geldi, kızım uyurken yanına uzandı, uyuyan çocuk kalkıp ağladı ve benden başka kimse de -baba dahil- susmuyor asla. Bence biraz çocuğun karakteriyle de alakalı, zamanla değişirmiş öyle diyorlar. Hiç sıkma canını, bende doya doya sarılıp koklayarak bağ oluşturamadım. Büyük bir lohusalık depresyonu yaşadım ve 1 yıl sürdü. Eşimle kötüydük, hiç kimsem yoktu tek başıma iki bebek, ev işleri, yemek derken emmediler zaten öyle uzmanların dediği gibi koynumda yatıramadım ki, hala içimde yaradır ama şartlar öyle gerekti. Sadece, eğer oğlumla ben uyuduysam ertesi gün bana daha bi sıcak davranıyor. Biraz eşinden görevleri devral öyle dene

Bebek değil de bence siz aşırı kaygılısınız lütfen rahat olun tadını çıkarın bugünlerin. Havalar güzelleşti. Koyun bebeğinizi pusete yürüyüş yapın. Gezin. Bol bol fotoğraf çekilin. Atın şu düşünceleri. Annesi yanındaydı bebişin neden güvenli bağlanamasın. Benimki de kolikti ayrıca emmedi süt sağıp verdim sürekli. Beni istemiyor diye üzülüyordum. Şu an 2 Yaşında tam bir ana kuzusuna dönüştü. Rahat olun lütfen. Lohusasınız hala kendinize yüklenmeyin.

Hiç üzülme arkadaşım. Her bebe anasına babasına bağlıdır. Hele ki annesine daha bağlıdır.

Dikkatli okumadınız sanırım. Kendim baktım ama destekle baktım.2 ay oturamadım ayağa kalkamadım dikişlerimden dolayı, tortikolis hastasıydı bebeğim ağlata ağlata egzersiz yaptırmak zorunda kaldım birinin yardımıyla düzgün yapılıyor bunlar. Yargılamadan önce düzgünce okumanızı rica ediyorum, 7.5 ay yanımda kalan kendi annemdi bu arada. Yine de teşekkür ederimm E

Merhaba lütfen stres olmayın. Bağlanmak için her zaman bir şans vardır. Belkide temel ihtiyaçlardan çok daha fazla vakit geçirmeniz sevdiği şeyleri yapmanız yeniden aranızdaki bağı kuvvetlendirecektir. Ne güzel destekçileriniz var. Eminim bebeğiniz için siz çok kıymetlisiniz. Sizin için de bebeğiniz. Beraber kaliteli zaman geçirmek için elinizden geleni yapın hiç bir zaman geç değil O sizin bir parçanız her yeni gün sevgiyle bağlanmak için bir şans Elleriniz hiç ayrılmasın.

umarım öyledir atak olsun yeter ki. Bir ara bana karşı ayrılık kaygısı vardı ben cee oyunuyla rahatlattım. Ama 9. Ayda kaygı olur diyorlar şuan hiç hissetmiyorum bu durum geriyor beni. Oyun olarak çok daha fazla yapıyorum artık tüm gün sadece benimle bebeğim. Daha iyi olmamız gerekirken sanırım benim kaygım geçiyor daha geriliyoruz. succulentaski