Bende kizim uzun uyursa ozluyorum sanirim annelik biraz da "kafadan catlak" olmayi gerektiriyor

öncelikle herkese merhaba benim bi sorunum varki çok fena psikoloğa gitmem gerekiyo ama gidemedim malesef şöyleki benim 2 oğlum var biri 3,5 yaşında biri 8 aylık küçüğe değil ama büyük oğluma fena bağımlıyım ciddi derecede ve bu beni rahatsız etmeye başladı artık oğluma nefes aldırmıyorum resmen sürekli peşindeyim başka odaya bile gitsem yanıma çağırıyorum beraber uyuyorum ayırmayı istemiyorum birisi götürmek istese dolaşmaya izin vermiyorum çünkü içim içimi yiyo bi sefer ananesi götürdü oturdum ağladım özledim diye daha bi saat bile olmamıştı oğlumda iyice bunaldı her gelen misafirin arkasından saatlerce ağlıyo bende gitcem onlarla diye biyere gidince gelmek istemiyo psikolojik bi sıkıntım bu ama çözemiyorum yardımcı olursanız çok sevinirim

Bence acilen destek almanız lazım, evet annelik duygusu çok çok farklı bir durum ama o çocuğun bir birey olarak yetişmesi için sizin doktora gitmeniz lazım A

Pskiyatriye gidrek destek alin. Inanin ilerlerse ikiniz icinde daha zor bir hal alir. Benim kayinvalidem de esime cok bagli bu yüzden nefes aldirmamis kac sene evden cikarmamis. Alisverise gitse saatlerce bekletmis. Ne parka gitmis ne de sosyallesebilmis cocukken. Ki inanin zararlari cok oluyor büyüyünce. Kayinvalidem de oglu evlenince bir sene depresondan cikamadi hap kullandi. Gercekten sacmalik. Ayni mahallede olmamiza ragmen dünya basina yikildi her kapidan cikisinda agladi. Normal degil. Ilerlemeden destek alin. Cocugunuza yazik. Benim de evladim var. Ben de gözümden sainirim. Bir bucuk yasinda yalniz birakmam asla. ama ileri de zor da olsa ona güvenip ylaniz birakmam gerekecek. Biliyorum cok zor. Ben de kendimi dizginliyorum bu konuda. Odadan ayirirken bile inanin cok zorlandim ilk hafta uyuyamadim hic. Ama birseyler yapmaliyiz. Onlar da bir birey. Yardim alin. bunun farkinda olmaniz da büyük bir adim