D Dodili Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Hah boyle olmak lazım tamda guclu ve her zaman tetıkte olan bır anne

Kendi kendinize bir seyleri yaptikca guveniniz gelecek zamanla bebegin her haline alisacaksiniz o zaman da kimsenin gelip karismasini istemeyeceksiniz. Ilk baslarda hep boyle oluyor ama bir bakmissin o kucuk melegi buyutmussun bile.

Sevgili prensesimiz ne kadar da abartıliyor bu durum ben sezeryan yaptim ve hiç kimse yanımda yoktu ilk doğumum doğrulamiyorum ama zorluyorum ve şu an bir yaşinda sizin haftada 2 gün gelen yardimci kv ve anneniz bu kadarı şımariklik..

Etrafimdan en cok elestiri aldigim konu bu zaten. Bi saat bebegimi kimseye emanet edemiyorum . push ;

Bende ilkden bocalamıştım ama birkaç güne alışıyorsun. Kendi düzenini oluşturuyorsun ve kimse senden daha iyi bakamaz bebeğine bunu aklından çıkarmıyorsun. Başbaşa kalmanız ikiniz içinde daha iyi emin olun. Korkmayın kendinize güvenin, çünkü ona sizden daha güvenli kucak yok.

Ben isi biraktim dogumla birlikte. Acaba sorunum aksama kadar tek basina olmak mi bilmiyorum. Cunku kolik aglamalarimiz azaldi baya. D Dodili Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Dogumdan donra 2 hafta annem kaldi yanimda. Bebegim 2 aylik olunca kv geldi 2 hafta kaldi. Onlar varken de hep kendim baktim. bu sizin sorumlulugunuz. Guclu olmaya bakin. 2014prenseslerim2015 Ölüpte hiç görmemek var... Anneler

Eleştirmek için söylemiyorum ama sizin yerinizde olamayan okadar çok anne varki mesela ben.. 2 aylık bir kızım var doğduğunda direk yoğun bakıma yattı ve 11 kaldı sonra çıktı evimize geldik ve ben ilk bebeğim olmasına rağmen hep yalnızdım annem rahmetli olmuştu 2 ablam var ama değil yanımda kalmak hala kızımı bile görmeye gelmediler ben sancaktepede yaşıyorum onlar bahçelievlerde yani arabayla 45 dakika ve arabalarıda var kaynanamda gelmedi ve kızım hala sıkıntılı nefes alıyor gözüm hep onun üzerinde bazı günler yemek bile yemeyi unutuyorum geceleri 5 6 kere kalkıyorum ve yarım saatte bikere nefes alıyomu diye kontrol edip yatıyorum yorulmadım mı ewet yoruldum ama ben anneyim ve o benim mucizem

Benim kızımın biri 2 yaşında biri 2.5 aylık ve kolik. Ve ben çalışıyorum. Ve gurbetteyiz. Kimsemiz yok Burada. Bakıcı kadının evine ise giderken bırakıyorum gelince daha eve girmeden çocukları alıyorum. Görsen o kadar zor durumdayim ki. Sabrediyorum ara sıra Ağlıyorum. Yapacak birsey yok. Ev temizlik yemek 2 çocuk ve iş çook zor T

40 gün annemde kaldım 10 gün kv de sonra kendım baktım sız coookk şanslısınız bence adapte olun baskası olmadan yapamazsınız

Nereye kadar yanında birileri olacak ki. Sonuçta anne olmussunuz. Sorumluluk sizde. Er ya da geç. Buna alışmaya bakın. Kendinizi salmayin. Güçlü olun biraz... D Dodili Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

sallanarak mi uyyor D Dodili Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Valla bazen düşünüp nasıl bir psikolojiye girecem diyerek ben de korkuyorum. Aylardır hiç bir sosyal hayatım kalmadi. Riskli bir gebelik geçiriyorum. Ama bebeğimi usg de her gördüğümde değer diyorum mutlu oluyorum. Her hareketin de şükrediyorum. Zor bir süreç. Doğum olunca herkes bebeğe odaklaniyor. Ama sadece bebek doğmuyor doğumu yapan kadının anneliği de doğuyor. Bambaşka bir kimlik oluşuyor beraberinde. Bu kimliğe kişinin kendisinin alışması da başlı başına bir süreç. Bunu nasıl aşacağınizi siz bilebilirsiniz. Yardim almak iyi bir çözüm olabilir. G

El isi iyi fikir. Çünkü aksama kadar ayagimda bebekle hicbirsey yapamiyorum. Internete de girmek istemiyorum cocugun basinda. Ilk firsatta örgü baslicam. Yesekkurler tavsiye icin.

Aynı ben gibisin. Ben de çok duyurmuyordum kimseyi istemediğimi ya yapamazsam diye. Annemle anlaşamayız ama annemi de sırf kayınvalidem gelmesin diye adetten çağırdım. Yoksa kayınvalidem 40 gün kalırdı annemin gittiğini de söylemedik eşim sağolsun. Annem varken hergün beni strese sokuyordu o gittikten sonra oh be dedim dünya varmış çocuğumla başbaşa kalmak istiyorum dedim ve 70 gün oldu başbaşayız çok da mutluyuz sen de yaparsın ben yaptıysam. Hamileliğimde doğumum da normaldi. Sadece bir hafta dikişlerinden sağ tarafına oturamıyorsun, bir de 40 gün kanaman oluyor o kadar. 13 Kilo almıştım hepsi de gitti şuan Allah bir avazda kurtarsın inşallah.

ben beşik sallama aparati aldım o günden sonra rahatladım

Merhaba, benim kızım da 2,5 aylık. Doğum yaptığımda ilk 2 gün yanımda sadece eşim vardı sonra annem geldi. 10 gün sonunda gönderdim, çünkü kendim bakmak istedim. Evde biri varken bebeğinle bağ kuramıyorsun. Annem bendeyken evde sürekli bir hareketlilik hali vardı. Oysa ben bebeğimle başbaşa kalmak istiyordum.

Kızım 1 aylikken annem yalniz birakmak zorunda kaldi beni. Kaynanam sagolsun hic gelmedi. Bebekle basbasa kaldim. benimki de ayagimda uyuyordu hep. o uyanikken yemek yedim isimi hallettim. o ayagimda uyurken de el isleri, kanavice vs isledim. Stresi aliyor eger el beceriniz varsa tavsiye ederim. Kizim su an 2 yasina girecek. o kadar hareketli ki su an hicbir is yapamiyorum. Bebisle bas basa kalmak daha iyi. Korkmayin elbette bas edersiniz. Bol bol sevin minigi.

Hissettiklerin çok normal zamana bırak yalnız kalmak istemiyorsan kalma bunlar gelip geçici zamanla alışırsın Benim için aylarca akşam karanlığı bile nefesimin daralmasına yetiyordu

uyku saati gelince bir tepsiye koyun yemeginizi ekmeginizi. alin bebeginizi ayaginiza onu sallarken yeyin.. isleri zaten yapan varmis. uyaninca da konusun bebeginizle, sarki soyleyin, koklayin. ohh misss. bakin iki cocugum var benim bile canim cekti. bebeginizle iyi bir iletisim kurmak icin yalnizlik gibisi yok. bir de iyi ruh hali tabi ki.. gamyok Kün Fe

canım benim çok kötü bir hamilelik çok kötü bir doğum geçirdim oğlum kolikti ne yemek yerdim ne wcye gidebilirdim insan temel ihtiyaçlarını bile karsilayamayinca çok sinirli oluyor uyku yok yemek yok düz en yok sürekli sana bağımlı biri var ben yardım almadım bu pişmanım 1.5 yıl oldu bu öfke sorunum geçmedi eşimle aranız çok bozuldu düzenleyecek kadar çok... O yüzden yardım al ilaç almak istemiyorsan psikoloğa git D Dodili Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Yalnızlık gibisi var mı ya? Alın elinize bir kitap istediği kadar uyusun bebek kucağınızda. Slinge takın bebeği yemeği hazırlayın, sonra sallayın uyusun. Yatsın ayağınızda sizin yiyin yemeğinizi. O eve ait değil ki o insanlar. Bırakın gelmesin kimse. Bebeğiniz uyanınca da agucuk bugucuk konuşun, şarkı söyleyin. Ne güzel yaa ooh yattığı yerde yatar hep.

Ben bebegimin 40 i cikana kadar cok iyiydim en bastan beri. Hamileligim de iyiydi sezeryanim da hic sorun olusturmadi. Ne zaman ki kolik basladi o zaman bu psikolojiye girdim. Bebegime yetememe onun acisini dindirememe hissi ve ustune aclik ve tuvalete bile gidememek. Bir yandan da kimseye emanet edip bi saat bile uyuyamiyorum. Kimse benim gibi bakamaz diye dusunuyorum. Shakeupsekerim Eşim benim

Hastane de bebeğimin doğduğu gece bile annem yanımda kalmadı, dip dibe oturuyorduk. Ağlayıp sızlanmaya kimsem Yok Deme lüksüm bile olmadı. Bebeğim sarılıktan uykudan uyanmıyordu.. Hastanelere tek basıma götürüyordum canım. Tuvaletim gelse gidemiyordum yani düşün.. Neyse, diyeceğim o ki yardım al ama gerektiği kadar. Başkasına bağımlı hale gelmeyecek kadar. Şimdi düşünüyorum da belki yardımıma koşan birileri olsaydı bende bunalıma girebilirdim hamile olduğumu öğrendiğim sıra hala antidepresan kullanıyordum birde Doğumdan sonra hiçbir depresyon vs belirtisi de yaşamadım, yaşayamazdım çünkü. Bebeğime benden başka bakabilecek kimse yoktu.. O bana güç verdi. Ben eveliyatında depresyon yaşamış biri olarak yaptıysam sende yaparsın! Şükret ve mümkün olduğunca kendine ve bebeğine yetmeye çalış, tabi ki yardım al. Gerekirse psikolog desteği al, güle güle büyüt :)

Bu hayatta tekim sanardım, neyseki varmış benden. "Kimseyi istemiyorum" dediğimde uzaylıymışım gibi bakıyorlardı neyseki eşim benden yana oldu, hiç kırmadı beni, onun desteği ve yardımı çok önemliydi benim için. Hamileliğim boyunca da yalnızdım ve çok güzel geçirdim, lohusalığımı da bu da bebeğe de yansıyor o da çok huzurlu çok şükür.

Evet. Uyurken de pispislamazsam devam etmiyor uykuya. Ben de yeter ki uyusun diye basindan kalkmiyorum hic. Zaten ya ayakta ya da kucagimda uyuyor. T

Ben de dogumdan once kirkim ciksin herkes gitsin diyordum. Simdi bagimli oldum resmen

Zaten bebegime bakmakla ilgili bir sikintim yok. Ama evde birinin olmasi icimi rahatlatiyor. Tabii ki saglikli bir bebegim oldugu icin sukrediyorum halime. Belki de bazi yorumlarda yazildigi gibi simariklik benimki. Bir an once toparlanmam lazim

kızım 3 aylıkken otobüsle ankara'dan istanbul'a gelmiş, 1 hafta ailemin yanında kalarak; yüksek lisans tezimle ilgili hocamla görüşmüş, sunum yapmış, arkadaşlarımla görüşmüş ve evime yine otobüsle dönmüştüm. kucak çok istiyorsa ergonomik kangurulardan veya sling kullanabilirsiniz, bu sayede kollarınız boşta kalır, bebeğin sizin sıcaklığınızda mışıl mışıl uyur, siz de işlerinizi yapabilirsiniz. evi süpür, sil, toz al, yemek yap hepsini kızım kangurudayken yapardım. hatta eşim gelmeden sofrayı kurar, kızımı anakucağıyla yanıma alıp duş alırdım . ayakta uyuyorsa uyutmadan yanınıza bir sehpa alıp yemeğinizi ona koyup kızınız uyurken yiyebilirsiniz yine. ya da termosa çay koyup yanınıza alabilir ve kızınız uyurken sıcak çay keyfi yapabilir, kitap okuyabilirsiniz aynı şekilde... yardıma ihtiyacım var düşüncesini atabilirseniz, aslında olmak istediğiniz o 'güçlü' anne olduğunuzu görebilirsiniz imza: şu anda 2 buçuk yaşındaki kızı ayağında uyuyan ve onun uyanmasını beklerken bu satırları yazan bir anne.

Kolik bebeğim vardı benim de 7 aya kadar kucağımda uyudu. Ve yaza denk gelmişti havale geçirecektim sıcaktan. Çareyi yatarak emzirmekte buldum yatarak emzirin sonra yavaşça yatağına alin hatta fonle uyuyorsa dalana kadar fon çalışsın Siz annesiniz güçlüsünüz herşeyin üstesinden gelirsiniz D Dodili Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Yardım aldıgın için hep baskalrından medet umuyorsun bence. önce baskalarına ıhtıyac duymaktan vazgec. ve suan bebegının en guzel en bal kokulu zamanları bu anları boyle gecırme sonradan cok pişman olursun tadını cıkar bence. ben ıkı doğumumdada evımde kımse kalmadı am ben eve geldıgımde bıle amelıyatlı halımle kalkıp yemek yaptım. Cunku ben bır anneydım herseyı basrabılen guclu bır anne. Allah kuvvet veriyor bır sekılde

Bence yeteri kadar yardimci olmuşlar. Şimdi artik alışmaya çalış bence.

Benim de dogumuma gunler kaldi. Surekli kendime telkin vermeye çalışıyorum. Sanırım yardımcı ne kadar çok olursa, anne ve bebeğin birbirine alışma süreci o kadar zor oluyor. Haftada iki gun kadin devam etsin, böylece hic ev işi olmaz aklınızda. Bebeğiniz her uyudugunda siz de uyumalisiniz. Kan tahlili yaptirin, vitamin veya demir eksikliği de güçsüz bırakır. Hayatın geri kalanı 3 kisilik cekirdek ailenizle geçecek, bu fikre alıştırmaya çalışın kendinizi. Zorlandiginiz zamanlarda, çocuğu olmayan kadınları ve büyük hastalıklarla boğuşan bebekleri düşünün.

Bir süre yardım almazsan kendi düzenini oturtursun. Yardım seni daha çok güçten düşürür. Çalışmıyorsan bebeğine çok rahat bakabilmelisin. Biraz cesur ol. . push ; 2014prenseslerim2015 Ölüpte hiç görmemek var... Anneler

Anne oldunuz. Hamile kaldığınız zaman bütün bu ları düşünmediniz mı? Benim evli olduğum şehirde ailemden kimse yok, annem de çalışıyır muhtemelen doğumumda 1 hafta kalır gider. İlk hamileliğim, ama nasıl yaparım ne yaparım diye düşünmüyorum bir şekilde alışacağımı düşünüyorum. Size yardımcı olan olmuş zaten yardımcınız da geliyor. Daha ne olsun? T

Sakın öyle düşünüp kendini yipratma babası ve annen de bakabilir uyumazsan daha çok gerilirsin çocuğuna sabredememeye baslarsin D Dodili Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Ilk kez gordum boyle birsey oldugunu. 250 tl diyor. Ucuz da degil deger mi aldigima? D Dodili Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Dogumdan once hep gucsuz anne olmucam dedim kendi kendime. Aylar oldu hala gucumu toparlayamadim

Aminn aminn. Tek istedigim dogal yollarla normal dogum yapabilmek. İnsallah dikisim bile olmaz. Eger normal dogurursam zaten kimseye muhtac olmayacagima eminim. İnsallah her sey gonlumuzce olur. F

Bende istiyorum ki kimse gelmesin yanima yardima. Sirf bu yuzden normal dogum istiyorum. İnsallah hickimseye muhtac olmadan buyuturum yavrucagimi. Siz de bence yalniz olmanin guzel yanlarini dusunun. Kimse karismiyor. Bebeginizi tek basiniza kafaniza gore buyutursunuz. Senin dogrun ve yanlislarinla buyur. Bosver.

Böyle hissetmeniz çok normal. Emin olun her anne bu duyguları hissediyor. Birileri bi süre yanında kalıyor ve o yardımcılar gidince bu duygudurumu yaşanıyor. Ama zamanla alışılıyor. Benimde 2 ay boyunca annem yanımdaydı, gideceği zaman yaklaşınca moralim çok bozuluyprdu. Ben nasıl altından kalkıcam diye düşünüyordum. İlk zamanlar zor oluyor tabii. Ama evde bebeğinizle başbaşa kalınca zamanla kendi düzeninizi oturtuyorsunuz. Zamanla zor gelmemeye başlıyor ve bebeğiniz büyüdükçe, etraftaki nesneler dikkatini çekmeye başladıkça ve daha bilinçli davranmaya başlayınca rahatlayacaksonoz üzülmeyin. Oyun halısı, dönence, çıngırak, parmak kuklaları gibi sesli ve parlak renkli oyuncaklar dikkatini çekmeye başlamıştır. Onlarla oyalamaya başlayın. Beraber oyunlar oynayın, müzik açığ dans edin vaktinizi eğlenceli şekilde geçirmeye çalışın. Kolaylıklar diliyorum, karamsarlığa kapılmanıza gerek yok her şey yoluna girecek D Dodili Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Hala lohusa sayılırsınız bu süreç zor. Gittiği kasar gitsin böyle diziyi hissedince azaltırsınız. Xeroderma_pig Mükemmellik mii? Tükenmişlik mi? tek ayak

Ben ilk 6 aya kadar kendime gelememiştim ama bence 1 ay daha sabret çünkü 4-5 aylıkken bilinç kazanıyorlar Yani seni tanıyıp gülümsüyor esprine karşılık veriyor tam göz Kontağı kürüyor, mimik falan yapıyorlar o zaman anlıyorsun ve tam bir ilişki kuruyorsun şimdi tek taraflı ama sonra karşılıklı olunca tadından yenmez. Ama benim tavsiyem anneni çağır sana biraz daha destek olsun