Onun üzerine başlayayım bakayım bi daha deneyeyim. İnşallah olur. Kızların balık ekmeğini yemiş ya bildiğin minnacık boyuyla gitmiş yapışmış eşim yardıma çağırıyor en uç masadan, alamadık yanlarından çığlık bağırık, milletin de keyfi huzuru bozulacak diye göz yumduk o an, belki de daha katı olmalıyım . Çok yiyen çocukmuş gibi tövbe yarebbim "Anası aç bırakıyor herhalde" demişlerdir arkamdan

Gangsta, bu biraz karakterle alakalı, oğlunun karakteri buysa değiştiremezsin, kimi çocuk kalabalık ortamda büyüse dahi dışarıya çıkınca yabancılık çekip herkesten kaçar, girdiği her ortamda çığlık çığlığa ağlar kimseye yanaşmaz, kimi çocuk da doğuştan sosyaldir, yüzünde kocaman bir gülümsemeyle, tatlı tatlı konuşarak şirinliğiyle mest eder, kızım da şirin, bıcır bıcır konuşup sokakta gördüğü herkese mavi boncuk dağıtan bir bebekti, herkesle konuşur, sarılır, minibüse binerdik, yanımıza genç bir delikanlı binse ona göz süzüp kırıtırken camdan başka bir delikanlıyı gözüne kestirip öpücük atardı Kırılmasından ziyade tehlikelere açık olması korkutuyordu, o yüzden ben önceliği kimsenin kucağına oturmamayı, kimseden birşey alıp yememeyi öğretmeye vermiştim, yine cana yakın olacaksa oluyor, karakteri pek değişmiyor ama en azından biri birşey vermeye kalktığında anne babanın gözüne bakıp onaylamazsa almıyor, kucağa kesinlikle oturmuyor, sonrasında da yavaş yavaş yabancılarla konuşurken temkinli olmayı öğreniyor, çocukları korkutmadan, özgüvenini etkilemeden bazı davranışları kazandırmaya ve bu davranışları pekiştirmeye çalışmak çok zor, hele de 20 aylık bir çocuğa yaşına uygun anlatımlar yapmak kolay mesele değil, siz anlatırsınız çocuk peşinden pekiiiiii neden, pekiiiiii niye diye sorular soruyor, her birine onun mantığına yatan cevaplar verirken göbeğinizden çatlıyorsunuz.

Selam canim :)) Gecici olmadi bizim ki ne yazikki. Ne yazikki diyorum cunku zor bir durum. Her cocuk boyle degil ve uzulen taraf oluyor. Cocuklar parkta kum oynuyor gel bizde bu tarafta oynayalim diyorum yok illa onlara gidecek. Cocuklar git burdan diye kovuyor nadir gel oynayalim beraber diyen cikiyor. Uzulup oturuyor. Krese gitti hep abi abla kardes diye opup sarilmak istemis yanaklarini sıkıp fistik yapiyormus falan.. Rahatsiz olmus cocuklar:/ Herkesle diyalog kurar merhaba, senin elindeki ne, nereye gidiyorsun, marketten ne aldin vs. Cok konustum yabancilarla konusma diye ama fayda etmedi.. Karsidan amca gecer dede dede diye kosmaya calisir. Hani sevgi dolu bir evde yasiyoruz yakinda babannesi dedesi var kardesi var ama disa cok donuk.. Bu kadar olmasini istemezdim sahsen.. Herkeslere bi gulucuk bi opucuk bi sarilma. Temas etmeden diyalog kuramiyor.. Piknige gideriz hemen etrafa gider siz ne yiyorsunuz, size tabak veriyim mi, buyyyrrun, anneeeggg yemegimi getir burda yicem falan:/ Hayir bide kayseri deyiz insanlar cok garipsiyor burda cocuklar boyle degil Cok da paylasimcidir marketcinin cocuguna cips ismarlamaya calisir Cozum bulamadim akli eren bir yasta ama konusmalarimin neticesini alamadim. Bende konuyu takipteyim..

Evet, en çok o korkutuyor, tehlikelere çok açık. Mune, "Peki neden" olayımız yok bizim henüz, "Ihh" der kafasını hayır anlamında sallar bu kadar, yani kabul etmiyor söylediklerimi. Sanırım tam manasıyla anlayabileceği çağda değil. Hani akran kız çocukları, erkek çocuklarına göre daha ileriden gidiyorlar ya iletişim-anlama kabiliyetinde, benim oğlanın daha vakti var galiba o kuralları düzgün uygulayabilmem için. Kucağa oturtmuyorum zaten kesinlikle, bir başkasına yöneldiğinde sokakta o kişiye diyorum "Kucağınıza almayın lütfen, alışmasın diye buna dikkat ediyorum, yanlış anlamayın beni" vb. şeyler. Onlar da almıyorlar "Haklısınız, doğru diyorsunuz" diyorlar. Tersleyenine denk gelmedik henüz. Böyle idare ediyoruz şimdilik.

Oy kuzum cok tatlı yaa. Benimde 18 aylık oğlum aynı durumda özellikle kızlar sevince mayışıp kalıyor üzülmesinden korkuyorum heralde bende öyleydim küçükken ve hep üzülen taraf oldum. Allah korusun bebişlerimizi...

Benim oğlumda 20 aylık ve aynı sizin oğlunuz gibi çok sıcak kanlı ve sürekli sarılıp öpme halinde Aileler ve arkadaşlarımız uzakta eşim ve ben varız yalnız büyüyor ama yine de böyle ben karakterinin böyle olduğunu düşünüyorum geçen sene 11 aylıktı tatile gittik oteldeki herkesle kanka olduk sayesinde elini uzatanın elini tutup gidiyordu hiç annesi varmış babası varmış umru değil İyice aklı ermeye başladığı zaman bende müdahale etmeyi düşünüyorum bu duruma inşallah işe yarar

Bu kadar olmaz umarım sizinki, kendimi tutamayıp güldüğüm oluyor tabi halimize ve fark ettirmemeye çalışıyorum yüz bulmasın iyice diye, sokakta temas ettiği herkese bu gülme halini bulaştırıyor ama işte dünya böyle bir yer değil maalesef... Bugün yanımızda-gözetimimizde, ama hep böyle kalmayacak, biraz da ters olmalı, geride durmalı, güvenivermemeli işte... Keşke böyle endişeler taşıyacak bir zamanı yaşıyor olmasaydık dediğin gibi... Ne diyebilirim. Amin, hepsi Allah'a emanet, gülen yüzleri acıyla solmasın hiçbirinin.

Hani pek sosyal çevreye insan içine sokmam dediniz ya o yüzden bu kadar aktif ve atılgan bir çocuktur. Ben de öyleyim çünkü kızımı fazla kalabalık insan içine çıkarmazdım o yüzden görmemiş gibi sağa sola saldırıyor hiç tanımadığı insanlara sarılıp öpmelere doyamazdı. Belki bir kreş anaokulu ya da oyun gruplarına giderse hem daha kaliteli sosyalleşir hem de o huylarını bırakır belki :)

Anladım demek istediğini ama hani çocuklar evde uslu başka bir eve gidince her yeri karıştırıyorlar ya onun gibi :) aile fertlerini zaten tanıyor kuzu ama onlarda müthiş bir keşfetme hobisi var yeni insanlar yeni sesler yeni simalar onu cezbediyor Merak etme geçecek gerçekten büyüdükçe daha bir oturaklı oluyor ve sadece yasitlariyla takılmayı seviyorlar :) misal park a giderdik küçükken hep büyük insanların yanına giderdi çocuklarla pek işi olmazdı şimdi parka gidiyoruz parkta bir yetişkin insan görse kovuyor onları git burası bizim diyor kızım onlar arkadaşların annesi babası diyorum hayıy istemiom sen de git diyor

İnşallah geçer, uğraşacağım da. Dün de yine her yeri birbirine kattık, her gezmemiz bi maraton koşusu, bir ikna süreci... Bi çay içelim dedik oturduk güya, güya çay içtik... En son pastahanenin mutfağındaki dayılar arasından çocuk çıkarmaya çalışıyordum.

İnşallah ya, kreş zamanına kadar toparlar, olmadı kreşte toparlar.. Daha kreş düşünmüyorum en azından derdini anlatabilecek şekilde konuşup anlayana kadar. Dediğiniz gibi de olabilir bilmiyorum, hani geri tutardım çocuğu dediğimden "Anne babası harici insan görmez" anlamı da çıkmasın, hep dedeler, anneanne babaanne teyze, kuzen çocukları içinde de oldu, eve misafir gelir gider, belli bir dozuna alışkındır. Hani kendimce bir ayarda tutmaya çalıştım -yabancı- ayırımını yapabilmesi için, annemlerin günlerine filan salıvermedim diyeyim ama öyle olmuyormuş bu işler, tüm pabuçlarımı ters giydirdi, planlı yetiştirmeler alt üst. E ertugrulunhalimesi Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali Anneler

Hayatta en sevdiğim çocuk tipi maşallah:) keşke yaşadığımız dünya bunun tehlikeli birşey olabileceğini düşündürtmeseydi bize. Çocuklarımızı azıcık yabani olsunlar diyerek büyütmek zorunda kalmasaydık. benim oğlum daha küçük 5 aylık. Böyle güleryüzlü bi çocuk olur mu acaba diye düşündüm tersi pis azıcık, akşamları pek huysuz. Allah korusun tüm yavruları. Sevgiler

:/ Hay Allah ya... Beni de işte endişelendiriyor bugün hani küçücük cümle kuramaz evil yevil dalıyor, biz yanındayız ama hep böyle olursa dediğin gibi hem kırılır çocuk, hem işte kendi için de tehlikeli. Dedigin gibi yani sevgisi, ilgisi bol bir ortamda, dedeler ayrı anneanne babaannesi ayrı, biz ayrı.. Bizi de oy cici der sever öper sokulur, dışarıda da herkesi sever durur, bizim pabuçlar da dama atılır, içinden mi taşıyor ne oluyorsa. Önceden adam seçerdi bak, daha küçükken insanları süzerdi, yaklaşmazdı çok. Ancak belli bir vakit geçirecek, görecek, alışacak da hani sonra gülümseyecek, öyleydi. Ben de dikkat ettim çok sokulgan bi çocuk olmaması için zaten kendimce geri de tuttum "Aa öpsün amcan teyzen, hadi öp hadi sarıl" vb demedim. Şimdi ise böyle bi pıtırcık oldu Denoşum durduk yere... Ne yalan söyleyeyim, gülüyorum bazen komik geliyor ama bu huyu değişmezse diye de ciddi korkuyorum.

Sorma Gangsta, iyi ki arkadaşıma böyle birşey dedi, annemin yanında falan dese var ya, annem etlerimi didiklerdi, adla inandıramazdım kız zayıf diye başımın etini yiyordu, aç bırakıyorsun da böyle çelimsiz derdi yeminle

Ya çok güldüm, Mune niye hiç çorba yapmadın kuzuya hım? Bak yapsan her gün iki kase içecekmiş çocuk, hep senden ötürü Çocukların dünyası çok değişik hakikaten, aynı dediğin gibi, evde yemediği, direndiği, ağzına sürmediğini dışarıda, başkasında görse yer oluveriyor birden. Ve evet, yabancılardan rica etmesi daha kolay, tanıdıklar olunca gönül koyanı olabiliyor, ama mecbur çocuğun bazı sınırları-algıları oluşturabilmesi için de minik ikazlar gerekiyor. Yorumlar için çok teşekkür ederim, kafam daha netleşti şimdi.

Oğlum şuan 6 yıl 3 aylık ve okulundaki tum öğretmenler diğer sınıftan öğretmen ve arkadaslar okulda yemek yapan teyze girişte kapida ayakkabi giymeye yardim eden Ayla teyze servisin tüm elemanları ve hatta evimin hemen yanında bulanan A101 çalışanları ile ölümüne kanka:) geçici olmadı malesef hep böyleydi ve böyle kaldı. Evde olan biten ne varsa Ayla teyze bilir mesela:) servisteki Fatoş teyze arar beni bugün çok bulantiniz varmış iyi misiniz diye:) eve geldiğinde yanakları ruj izi dolu olur:/ konuşuyorum sık sık. Kimsenin kucağına oturma temas kurma öpme ve izin verme vs vs anlatıyorum. Rabbim çocuklarımızı korusun. İşte biz çok kalabalık bir aileyiz ve sık sık görüşürüz. Ben ondan kaynaklandığını düşünmüştüm

Insallah kuzum.. Sen yavas yavas ince ince işle.. En azindan yabanci birinden birsey almamasi gerektigi ile basla mesela.. Oyle oyle yas aldikca pekistire pekistire gidersin. Ben yaptim olmadi umudum sensin

Aynen öyle Denasım, devir kötü... En derin düşündüren de bu kısmı ya zaten. Bir "güven sınırı" algısı oluşturmam gerekiyor ve kafam karışmış durumda. 20 aylık diye tabi şimdiden anlatamıyor-kota getiremiyorum mümkün olduğunca işte dikkatini dağıtarak uzaklaştırmaya çalışıyor, "Böyle yapılmaz oğlum, bak biz birbirimizin yanından ayrılmıyoruz, başkasından mama almıyoruz" filan diyorum ama işler mi bilmiyorum. Pek işliyor gibi de değil. İnşallah saçlarının tellerine bile zarar gelmeden öğrenirler, kendilerini korur bilirler...

Yaaa ne tatlı böyle anlatınca:) merak ettim hep mi bu kadar güler yüzlü ve sıcak bi bebekti? Zamanla mı değişiyolar acaba? Kendi oğluma pay biçeceğim de:)

Ah o anneannelerr der susarım Mune... Sanırım her anneannede biraz bu var, seviyorlar kızlarıyla çekişmeyi Ufacık bi aksırsın tıksırsın oğlan "İnce giydiriyon hep üşüdü çocuk, hasta ettiniz" filan... Bunlar apayrı hikayelerimiz gerçi E ertugrulunhalimesi Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali Anneler

Genelleme gibi olmasın, erkek çocuk anneleri hemen kızmasın ama çevremde gördüğüm erkek çocuklarında gözlemlediğim kadarıyla erkekler kızlara nazaran daha zor çocuklar, biraz daha kafasına buyruklar, akıllarına koyduklarını yapıyor ve sürekli konuşsanız da bazı davranışları inatla yapmaya devam ediyorlar, kız çocuklarının bazılarında da var bu tavır ama genel olarak değerlendirdiğimde en hareketli, ele avuca gelmeyen kız çocuğu bile anne babanın konuşmalarına olumlu tepki veriyor, yapılmaması gerekiyorsa yapmıyor. En güzelini yapıyorsun, genel de insanlar talebini doğru ilettiğinde terslemiyor, yabancılardan ziyade yakın çevre garipsiyor çoğunlukla, mesela benim kız biberon müptelasıydı, ben yaşıtları bile olsa ağzındaki biberonu, su şişesini yani ağzına soktuğu birşeyi başkasına verip ağızdan ağıza dolaştıktan sonra yeniden kızıma verilmesini istemiyordum, izin verirsem büyüklerin içtiği su şişesinden de su içmeye kalkabilirdi, onların çatal kaşığını kullanabilirdi, bugün çatal kaşık, yarın tarak diş fırçası olabilirdi bu, her neyse bir gün kızım biberonla su içiyor, arkadaşın kızı da susamış kızımın elindeki biberona yöneldiler, arkadaşıma ben de hiç açılmamış su var, onu vereyim oradan içsin dedim, arkadaşım kırıldı, sonra durumu anlattım ama bana pek hak verdiğini sanmıyorum, bu basit birşey gibi gelebilir, ne var ikisi de çocuk içsinler birbirinin sularını denebilir ama çocuklar için önemli, bazı davranış kalıpları oluşmaya başlıyor dikkat etmeyince. Oğlun daha 20 aylık, bazı şeyleri konuşarak oturtabilmek için 24-36 ay aralığına gelmesi gerekiyor, çocuk kendini ifade etmeye başladığında, cevap verebilme kabiliyeti geliştikçe anne babanın konuşmalarını daha çok dinliyor, sen şimdilik yapmasını istemediğin şeyleri karşı tarafa rica ederek pekiştirmeye çalışmalısın, kucağa alınmaması, yiyecek içecek verilmemesi, elinden tutup parka, oynamaya götürülmemesi gibi, çocuklar steril bir yaşam sürmemeli elbette, sosyalleşmeleri de gerekiyor ama belli kurallar içinde olması lazım, bu tip eğitimlerin küçüklükten itibaren verilmesi davranışların oturması, pekişmesi için önemli. Balık ekmek :)))) çok yiyen bir çocuk olmasa da büyüklerin bir lafı vardır çok doğrudur bence, test edip onaylamış bir anneyim zira çocuğum yemez demeyeceksin, en iştahsız çocuğa bile başkasının yediği tatlı geliyor, sen ev de haftanın 7 günü balık yapsan ağzına sürmez, başkasına gidince hayatında hiç balık görmemiş gibi yer, laf lafı açıyor benim kız ilkokula başlamıştı, acil bir işim çıktı, kızı da götüremeyeceğim bir ortam, arkadaşa rica ettim birkaç saat sizde kalabilir mi diye, Gangsta Allah seni inandırsın, benim yemeyen, boğazsız mız mız kızım 2 dolu kase çorba içmiş, bir de annem hiç çorba yapmıyor demiş mikrop İşim bitti kızı almaya gittim, arkadaşım Mune senin kız 2 dolu kase çorbayı hayatında hiç çorba görmemiş gibi içti, annem hiç çorba yapmıyor dedi, seni bilmesem yazık yavrucağa derdim dedi resmen rezil oldum ya, Allah'tan kadın kaç yıllık arkadaşım, yabancı biri olsa acırdı kızımın o lafına, zaten kürdan gibi çocuktu, ayyy anası bakmıyor da o yüzden böyle çelimsiz bile denirdi Neyse araya çocuklu anılarımı soktum ama şu yeme içme işine el atman lazım hakikaten, biz millet olarak da çocukları seviyor, onları mutlu etmek için çantamızdan çikolata, şeker çıkarıp veriyoruz ama yanlış bir davranış aslında, çocukları korunmasız açık hedef haline getiriyoruz maalesef, asla sokakta gördüğüm çocuklara yiyecek birşey vermiyorum, anneleri onaylamadan öpmem, kucağıma almam, tanıdıklara gittiğimde de çocuklara aldığım şeyleri önce onlara göstermem, annesine sorarım çikolata aldım, bisküvi getirdim ama yemek yedi mi yemesinde sakınca var mı, istersen ben sana vereyim sonra sen ver derim, sonuçta belki annesi abur cubur yemesini, bir başkasının birşeyler vermesini istemiyordur, belki çocuğun alerjisi vardır, düşünürüm böyle şeyleri, çocuğuma yapılmasını istemediğim şeyleri başkasının çocuğuna yapmak garip olur.

Merhaba hanımlar, nasılsınız? İyisiniz umarım. Dünkü son gezmemizle birlikte kafamı kurcalayan bir konuyu açmak istedim sizlere. Çocuğu benzer huylardan geçmiş olan annelerden yorum alabilirsem, sevineceğim. Şimdi hanımlar kafama takılan şu ki, bebekliğinden beri kucak kucak gezmemesine, kalabalık içinde çok bulunmamasına ve benim insanlardan biraz uzak yetiştirmeme rağmen, 20 aylık oğlumda bir herkesle kaynaşma, herkese bulaşma, herkese kucaklar açma durumu var. Yani huy diyorum, illa çekiyor, babası da çok sosyal bir insan, annem de öyle, kpim de öyledir, annemin sosyalliği filan dillere destendır yani öyle söyleyeyim... Herhalde kuşak atlayıp annem ve kpime çekti benim oğlan. Size, en yakın birkaç somut örnekle durumu anlatmak isterim: Pazar günü avmde alış-verişteydik. Zaten içeri girdiğimiz andan itibaren bodul bodul, sürekli insanlarla iletişim bir müdahil olma durumu... Güvenlikten geçeriz el sallar öpücük atar. Mağazaya gireriz, göz göze geldiği herkesle selamlaşır ki bunu nereden öğrendi hiçbir fikrim yok. Gülümseyene gülerek baş sallar, tövbe yarabbim Neyse bir iki bir yerleri kurcaladı, arkasında ben toplar-koşar; seçtik aldık bir şeyler eşim ödemeye geçti, dedim "Mağaza çıkışında bekleyelim seni, rahat vermeyecek yoksa" ... Kapıya yöneldim gidiyorum, derken kendi yaşında bir kız çocuğunun peşine takıldık. Kızı sıkıştırdı ısrarla heyecanlı heyecanlı bir şeyler anlatıyor, ne diller ne diller yok böyle bir şey, kendi anasına o kadar konuşuvermez. Sonra "Oyy, aayy" diye yanak sevmeye başladı, tabi kız da az değil o da benim oğlana sarılıverdi Kızın annesi ve ben gülmekten bi hal olduk, çocukları mümkün değil ayıramıyoruz, durup durup birbirlerini bulup sarılıyorlar, kapıya gidene kadar kaç kere geri döndük sayamadım... Kız da pek sevimliydi maşallah yani oğluma da hak veriyorum sarılınmayacak, peşine takılınmayacak kız değildi Neyse, güç bela çıkardım mağazadan benimkini, iki arabaya tırtıla neyim bindirdik de ancak öyle unutabildi ilk aşkını Sonra yeni aşklara, arkadaşlıklara yelken açmamız da uzun sürmedi, nerede çocuk var peşinde, yürüyen insanların arasına kaynayıp suratlarına bakıp bir şeyler anlatarak gülmeler vb. Allahtan anlayışlı insanlarla karşılaşıyoruz diyeyim. Bunlar pazar günümüzün sadece bir kısmı tabi, ne zaman dışarıda olsak, herkese bi musallatızdır. Dün 1 Mayıs tatil, bir aradayız diye, çocuk güneşlensin düşüncesiyle de erkenden gezmelere çıktık. Kendisi bir yandan arabasında havucunu simidini kemirir, bir yandan kendine gülümseyenlere gülücükler saçar. Sonra parka geçtik, parkta salıncak-kaydırak filan umuru değil, çocukların peşinde koşar. Sonra "Başlarım parkına" çekip gitmesiyle beraber, az ileride top oynayan adamların oraya doğru koşar. Bunu ilk kez yaşamıyoruz tabi, ne zaman parka gitsek karşılaştığımız olay bu. Yine geçenki park maceramızda, parkın yanındaki spor tesisinde basketbol oynayan ergenlerin arasına girip sanki kırk yıllık kankeytoları gibi yere çömüp cipslerine ortak olup bir şeyler anlatmaya çalışmıştı kendi dilince. Çıktık parktan, hadi dedik balık ekmek yapan bir yere gidelim, balık yemeye direnir genelde, belki farklı gelir dışarıda yer. Gittik, yedi karnı doydu şükür derken beyefendiyi bizim masadaki muhabbet açmadı herhalde ki oyuncak kamyonlarını da alarak kalktı gitti, yalnız başına oturmakta olan bir dayıya musallat oldu, onun masasındaki sandalyeye tırmanmaya çalışır. Özür dileriz adamdan "Oğlum böyle olmaz, amca yalnız oturmak istiyordur, hadi gel" yok... Adam da anlayışlı çıktı "Yok otursun rahatsız olmam, çocuk biliyor kamyonlarını kime getireceğini, ben de tır şoförüyüm, sosyal bir çocuk maşallah" filan dedi. Eşim de diyor "Abi fazla sosyal bi çocuk, maşallah deme az nazar değsin düzelsin" filan... Mümkün değil adamın yanından kalkmıyor çocuk çığlığı basıyor. Neyse öyle yarım saat dayıyla kamyon sürdüler masada, "Hııı mııı" bi şeyler gösterir anlatır sohbet eder filan. Millet bize bakar güler... Neyse dikkatini dağıttık bir şekilde aldık masadan derken, yeniden masalar arası gezmece başladı, iki turist kız vardı onlara sokuldu, bu kez de onların masaya yerleşti. Ben almaya çalışırım, eşim almaya çalışır "Diiiit" diye bizi kovar iki sarı kız için Sonra tabi yıldım, eşim başında yine, sen kızların balık ekmeğe de ortak çık, kızın balık ekmeğinin yarısını ye... Onlar da gülüyorlar, sohbet muhabbet sarılmalar, öpücükler... Herkes güler, maskot oldu çocuk oturduğumuz yerde. Gider ona buna kamyonlarını gösterir... Artık dedim eşime "Hadi kalkalım, bugünkü rezil olma kotamızı doldurduk" .. Eve gideriz, market teyzeyle selamlaşır vs vs... Şimdi bu nasıl bir şeydir, geçer mi hanımlar? Gülüyorum bir yandan ama tabi düşünüyorum da arka planda derin derin, ister istemez endişeleniyorum çünkü tehlikeye çok açık bir hal haliyle bu. Biraz daha aklı erince daha yoğun eğileceğim bu durumun üzerine tabi ki ama hani bu kimi çocukta böyle bir süreç midir, geçici midir merak ettiğim için de paylaşmak ve fikir almak istedim. Denas14 seni de etiketlemek istedim, yanlış hatırlamıyorsam senin büyük kız da sevgi pıtırcığıydı Vaktin olursa yorumunu isterim.

Geleceğimi gördüm :/ Karşımızda market var ve ne zaman bahçeye insek market teyzesiyle selamlaşır ki hani kadınla buraya taşındığımdan beridir "Selam-selam"dan öte bir muhabbetim yoktu, oğlum sayesinde artık baya baya denk geldikçe ayak üstü konuşuyoruz kendisinin torunlarından, benim oğlandan filan. Çevremi genişletiyor çocuğum. Dedeler-neneler-biz ve bir de teyzesi bu kadarız, ama annemler kardeşlerin birlikte oturduğu apartmandalar yani teyzelerim bir aradalar... Onların torunlar da gelir denk geldikçe birlikte oynarlar filan. Koca koca adamların peşlerine kadar takılması bundan değildir herhalde. Artık elimizden geldiğince peşinde koşup öğretip anlatıp korumaya çalışacağız. Amin. Allaha emanetler...

Aslinda bir bakima iyi icine kapanik olmasindansa.. Ama iste devir kotu, her cocuk bir degil kimi yalniz oynamak istiyor, kimi yaninda yabanci cocuk istemiyor, kimi aile fazla evhamli vs vs. Boyle boyle ogrenicek biraz akisina biraktim bu yasitlariyla olan durumunu. Karsi konuldugunu da bilsin diye. Ama iste yetiskinlere de var duskunlugu biri dese gel seni parka gotureyim kosulsuz sartsiz gider anam nerde demez. Surekli konusuyorum ama duzelecek birsey gibi durmuyor mizac sanirim..

Teşekkür ederim. :) Hep güleçti yani şöyle diyeyim tanıdık bildikleri gördüğü an kıkırdardı. Ama adam seçerdi, ısınması için belli bir zaman gözlemlemesi gerekirdi. Mesela misafir geldi diyelim, yanlarına sokulmazdı, benim yanımda süzerdi iyice bi. Sonra hani 2-3 saate gitmelerine yakın gülücük atmaya başlardı uzaktan. Şimdiyse gelsin birileri görmemiş olsun o kişiyi henüz, oo kapılarda karşılar, karşısına geçer bi şeyler anlatır, gider oyuncaklarını getirir gösterir, ikramlıklarına ortak çıkar onların tabağına kıyın kıyın sokulur ister. Oğlum senin tabağın burada derim, kendi mamasını alır bi eline, gider sehpadan misafirinkini de alır yanına oturur, uzatır kendi eliyle besler misafirlerimizi Dışarıda da işte tutabilene aşkolsun :) Değişti. Hiçbir zaman kaçan somurtan bi bebek değildi ama uzaktan izlerdi. Şimdi yanlarında dibinde insanların işte :) tosba Kırdınbenigaddemit Anneler

Bende de var bu sosyal kelebekten 26 aylık kendisi parkta kız gördü mü hemen kovalar. Genç kızların da peşinden gider ancak yüz verip severlerse onlara koşar. Yoksa uzakta kalır. Ne yapacağım ben de bilmiyorum pek de şirin kerata.