Eşim geçen hafta Halil Cibran'nın bir kitabını almış bana benim seveceğimi düşünerek. O kitaptan bir alıntıyı paylaşmak istedim. Beni etkiledi ve çocuklara dair bakış açımı buldum. Ve bebesini göğsüne bastırmış bir kadın dedi ki, bize çocuklardan Söz et. Ve o dedi ki: Çocuklarınız sizin çocuklarınız değil, Onları Hayat ın kendine duyduğu hasretin oğulları ve kızları Onlar sizinle gelirler ama sizden değil. Sizinle birlikte olsalar da size ait değil. Onlara sevginizi verebilirsiniz ama düşüncelerinizi değil, Çünkü kendi düşünceleri var onların. onların bedenlerini barındırabilirsiniz, ama ruhlarını değil. Çünkü ruhları geleceğin evinde yaşar, düşlerinizde bile gidemezsiniz oraya. onlar gibi olmaya çabalayabilirsiniz ama onları kendinize benzetmeye çalışmayın Çünkü geri geri gitmez yaşam, dün ile oyalanmaz. Sizler yaysınız ve çocukların bu yaylardan fırlatılan canlı oklar. Okçu sonsuzluk yolundaki hedefi görür ve okları tez gitsin, ırak gitsin diye gerer sizi o. Okçunun elinde gerilmek size mutluluk versin. Çünkü O dengeli yayı da sever, uçan oku sevdiği kadar.

çok güzel bir konu canım.. emeğine sağlık.. xeno Carpe