Çocukları seviyormusun? öncelikle bunu sormak istiyorum.. Tabiki insanın kendi çocuğu başka oluyor, onu bir görev olduğu için sevmiyorsun.. ona bir sorumluluk olduğu için bakmıyorsun.. bu sevgi bu özveri deği lsenin içinden kendiliğinden geliyor ve sorgulamıyorsun bile.. ama benim sorumdaki amaç farklı, çevrsesindeki çocukları sevmeyen, onlarla güzellikler paylaşamayan kadınlar kendi çocuklarında bir görev gibi davranıyorlar.. bu benim çevremdeki gözlemlerim..

İşte tam da duymak istediğim şeyler bunlar. Tam benim bakılmasını ve anlatılmasını istediğim yerden bakmışsın. O kadar memnun oldum ki bu konuyu okuyup yorum yazdığına kaydirigubbakcemile5 Gerçekten de çok öenmli gözlemler yapmışsın, önemli şeyler anlatmışsın. Dediğin gibi çocugun mutluluğunu önemseyecek ve bunu farkedecek anne de çok az, çocugunu kendisine yük olarak düşünmeyecek anne de az. Ama senin de bazı insanüstü yeteneklerin var sanırım. İşten gelince halen sabırlı ve enerjik bi insan olabilmek de kolay birşey değil. Yarım gün filan mı çalışıyorsun acaba? Bir de, tüm bu anlattıklarını nereden öğrendin? Öncelikli şartın merak etmek ve psikolojiyi önemsemek olduğunu biliyorum. O bende de mevcut ama bende olmayan bazı şeyler var. Mesela ailemden ya da yakın çevremde kimseden görmedim böyle şeyler. Benim gördüğüm ebeveyn modelleri mutsuz çocuk büyütenlerden. Bu da malesef içinde olduğum ve kendisinden çokça farklılaştığım sosyokültürel yapıdan kaynaklanıyor ama o konuda yapabilecegim birşey yok malesef. O zaman tek seçeneğim sizin gibi gözlem gücü yüksek insanlarla hasbel kader karşılaşmak kalıyor. Ya da bazı kitaplardansa eğer, hangi kitaplar bunlar? annesininkuzusu

merhaba canım çocuk istemeye çalışma çünkü öyle bi zaman geliyor ki hiç aklında yokken evet hazırım diyosun. bunun için özel bi hazırlık yapmana gerek yok. ben hamile kaldıktan sonra çok yakın bi dostum bana hamilelik günlüğü hediye etmişti. ve günlüğün başında anne olmaya hazırmısınız diye bi bölüm vardı. o bölümden aklımda kalanlar sana yardımcı olabilir. en aklımda kalan bölüm de şu ki ; her gece 2,5-3 saat arayla kalkıp kucağınıza 3-4 kilo bir apırlık alın ve 15-20 dakika evin içinde gezin. bir diğeri bir hafta boyunca hiç evden çıkmadan bütün sosyal aktivitelerinizden ve en sevdiğiniz tv programlarınızdan feragat edin. haftalarca aynaya bakmadan yaşayabilirmisiniz? eyvahedigeldismile tabi bunların gerçekli payı nedir bilinmez ama aslolan şu ki ANNE olduğunu hissettikten sonra bunların çok ta bi önemi kalmıyor. evet hazırım dediğinde bunla vız geliyor. çünkü ona aşık oluyosun :kedi: B

Aslındaa insan nelerle karşılaşacağını bildiğinde sorun da kalkıyor ortadan.. İlk 3 sene gerçekten sabır isteyen yıllar.. Uyku düzeni, mama saati oturtma, diş çıkartma, aşılar, rahatsızlıkları, tuvalet eğitimi, 2 yaş sendromu v. s... Ama diğer taraftan bakarsanız olaya en keyifli zamanları da bu ilk 3 yıl.. İlk gülüşü, ilk dişi, ilk emeklemesi, ilk oturması, ilk sözcükleri... Yani çocuk biraz da sizin sabrınıza, uyku sevip/sevmemenize, gürültüye tahammülünüze göre değişen bir istek.. Mesela ben sabah uykusu uyumadan yapamam derdim, şimdi saat 7 de hepbirlikte kalkıyoruz, artık çok uykusuzluk sorunu yaşamamaya başladım.. Biraz büyüdükçe mantıklı konuşmaları, yardımları ile gerçekten sizden bir parça olduğunu hissediyorsunuz.. Kısacası annelik güzel şey :1hug: S sema. cik kızına

siz konuya bile katılmamışsınız. hem konu sahibi de değilsiniz.. anlamadım. topiğin adına bakarmısınız lütfen... ÇOCUĞUYLA İYİ İLİŞKİLER KURABİLMİŞ ANNELER LÜTFEN ANLATSIN Belki yavrularmızın hatrını sorarak nasıl sağlıklı olabildiklerini, nasıl iletişim kurabildiklerini farklı yöntemlerini öğreneceğiz. hiçbir yorumda bulunmayıp canınız sıkıldığında şeytan çatalı gösterdiğinize göre boş vaktiniz çok olmalıya da sinirli bir zamanda buraya girmişsiniz.

baskasının yanlısı senın dogrun olabılrı cnm bunlar göreceli seylerdır.. cocukların mutluluguda apayrı seylerdır. mesela ben kızıma 1 cıcek koparsam cok mutlu olur.. anca yasayıp ogreneceksın... en guzelı :ecrin_bebek: annesininkuzusu

alkisalkisalkisalkisalkisalkisalkisalkisalkisalkisalkisalkisalkisalkisalkisalkisalkisalkisalkisalkisalkis

Çok gerçekçi anlatmışsınız, çok teşekkür ediyorum. Sanırım bi gün çocuk düşünsem de en başta sizin yaşadıklarınızı yaşıcam ve sizin anlattıklarınız sayesinde bundan korkmamayı başarcam. Biliyorum çünkü kendimi, mutlaka dicem, ne güzel keyfim yerindeydi, başıma buyruktum, rahattım, hiç de o kadar doğar doğmaz annelik güdüleri fışkırmıcak benden. Dediğiniz gibi sadece sorumluluk olduğu için, yapmam gerektiği için yapıcam. Ama sonra sonra sevmeye başlıcam büyük ihtimalle. Aslında biraz da bebeklik değil de, daha büyük yaştaki çocukların anneleri anlatsa ya bize birşeyler. Benim en büyük korkularımdan biri çocuğumu parka götürdüğümde saatlerce salıncaka binen ama benim çocuguma hiç sıra vermeyen kavgacı çocuklar filan :2: O çocuklarla başetmek, analerıyla başetmek, bi taraftan kibar kalabilip çocuğuma ezilmemeyi de öğretmek. Ya da dünyayla ilgili benim bile düşünüp halen cevabını bulamadığım sorularına nasıl cevaplar verecegim beni düşündürüyor. Bu arada, sadece bu yazıyı alıntı yaptım diye tek teşekkürü banu'ya ediyorum sanılmasın. Gerçekten çok güzel cevaplar ve tecrübe paylaşımları gelmeye başladı. Herkese teşekkür ediyorum a. s. B

Teşekkürler elmuallim... uyansın. öpeceğim:)) size hayret ediyorum. benim tüm vaktimi kızım alıyor.3 tane düşnemiyorum bile.3 tane.. hepsi aynı...:18:ALLAH yardımcınız olsun... sabrınızdan ve enerjinizden az lütfen gönderin ayrıca;evet... gerçetn de öyle.. biz onları değil onlar bizi büyütüyorlar. caaanım yvrularımız

limonagaci, topigini okudum, sadece okumakla kalacaktim su yukardaki postunu gorene kadar. uzun zamandir birileriyle paylasmak istediklerimi sana yazayim: ben 34 yasindayim, 32 yasinda anne olmaya karar verdim. o vakte kadar gezip tozmakla ve kariyerimle mesguldum. 1 yil ugrastik, bendeki arizalardan dolayi cocugumuz olmadi, tup bebek yaptik. kizim simdi 7.5 aylik. birilerinin yeni bebegi oldugunda ilk tebrik mesaji genellikle: allah anali babali buyutsun ya da hayirli evlat olsun ya da benzeri birseydir ya? ben "saglikli ve mutlu bir cocuk olsun" derim. benim icin cocugun saglikli ve mutlu olmasi en onemlisi. benim gorevim bu diye bakiyorum. tabii ki cocugunla aranda bag olmasi, ask olmasi cok onemli ama bundan once cocuga kendi kendine edinemeyecegi sagligi ve mutlulugu vermek gerekiyor diye dusunuyorum. cevreme bakiyorum; benimkiyle yasit bebeklere ve ailelerine. cocuk kabiz olmus, kilo almiyor, isilik olmus, hasta olmus, sebepsiz agliyor, koltuktan dusuyor, ev kazasina ugruyor, yanlis besleniyor, vesaire... NEDEN? neden o cocuk doktor doktor dolasip gereksiz mudahalelere ugrasin, neden yukarda saydiklarim basina gelsin ki? neden? evet annelik duygusu onemli, cocugu sevmek cok onemli ama o cocugun mutlu olmasini saglamak herseyden onemli. bunun icin ne yapilmasi gerekiyorsa yapman lazim. ben hamileligimde basladim, su anda devam ediyorum okumadigim kitap, gormedigim web linki kalmadi. bebegimin bakimiyla ilgili herseyi bilerek yapiyorum. neticede bebegimin burnu bile akmadi bugune kadar. en ufak bir rahatsizligi olmadi. ne uyku ne yemek problemimiz olmadi. belki inanmazsin, tek damla yas akmadi gozunden. sinirlendigi zaman bagirir sadece:) bu sans degil ki? cocuk buyutmek kolay bir is degil. oyle saldim cayira mevlam kayira, duse kalka buyur demiyorum ben. evet buyur ama nasil? cocuk mutlu ve saglikli olmadikca o bagi da kuramazsin, o ask da olusmaz diye dusunuyorum. sonucta saglikli bir anne-cocuk iliskisi de olmaz. Ozet olarak iyi bir anne olabilmek icin vicik vicik analik duygulariyla dolu olman gerekmiyor. sadece sabirli olman ve ne yaptigini bilmen gerekiyor. belki benim gibi sonradan vicik vicik dolarsin o duyguyla, senelerce okuyup adim adim buyuttugun kariyerini tek hareketle noktalamaya deger gorursun cocugunu ve hic pisman olmazsin:) iyi sanslar! a. s.

hayret bıumsey ya nolmus yanı.. butun topıklerde konu dısına cıkılıyo hem ne alaka konu esyamı konu mal mı evlat ıste bızde kunsuyoruz cocuklarla alakalı.. baska topıklerdekılerı kımse gormez hayret yanı.. . push ; DenizGeldi sevgi emek

Henüz 2.5 senelik anneyim ben ama 9 aylık hamileğide sayarsak 3 seneden fazla. Annelik daha rahmine düştüğü ilk andan itibaren başlıyor. Onun varlığını kesin olarak bilmediğinde bile hissediyorsun. Hamilelikle yaşadığın tüm sıkıntılar hiç gözünde olmuyor, yeter ki diyorsun bebeğim sağlıkla gelsin. Normal zamanda katlanamayacağın bulantılar hamileyken tatlı zorluklar oluyor. Normal zamanda seni depresyona sokabilecek kilo alımları hamileyken pek şeker oldum demene sebep oluyor. Bir kadın hayatı boyunca görünemeyeceği kadar güzel oluyor hamileyken. Sonra doğum. Hayatın boyunca yaşayabileceğin en büyülü an. Deli gibi aşık olduğun adam bile sana o anın yaşattıklarını yaşatamaz ne yaparsa yapsın. Daha doğalı birkaç saat olmuşken kimse sana bebeğinin baktığı gibi güzel bakamaz. Ne yazılabilir ki başka ne yazsam anlatamam bu duyguyu sana. Daha önce yazdığım yazıları okumaın tavsiye ederim belki biraz anlarsın beni. Profilimde link var kızımın sitesine ait. Sabır konusuna gelince. Çok çok büyük sabırlar gerektiriyor bazen annelik. Ama öyle birşey ki birden Rabbim sana peygamber sabrını bahşediyor. Dünyaya kafa tutacak derecede güçlü olmanı sağlıyor. Uzatmaya gerek yok aslında. Biz ne yazarsak yazalım sen yaşamadan bilemeyeceksin. Yaşadığında da adım gibi eminim keşke ertelemeseydim diyeceksin. Umarım sağlıkla verir Rabbim bebeğini sana. C

genelde çocuğum için mutlu, huysuzluk etmeyen, şirinlik delisi diye yorum yapıldığı için soruna kendimce cevap vereyim istedim : ) benim çocuğuma ne kadar da mutlu bir çocuk diyen annelere baktığımda genelde çoğunun çocuğunun da mutlu olduğunu görüyorum. çünkü bir çocuğun mutluluğunu farketmek de bir yetenek ve elbette bu yeteneği çocuklarına da uyguluyorlar. çocuğuma "ne kadar mutlu cocuk" yerine "ayy ne şanslısın hiç huysuz değil" diyen annelere bakıyorum.. ve maalesef genelde ilgisiz, çocuklarının mutluluk değil sorun kaynağı olarak gören anneleri görmüş oluyorum. çocuğumu nasıl mı mutlu ediyorum? 1)huzurlu bir aile ortamı sağlıyorum, 2)ona gülüyorum, ona konuşuyorum, onu dinliyorum -şimdilik çok da anlaşılır şeyler anlatmasa da - 3)ona sürekli hayır dememeye çalışıyorum, 4)onu evime ve eşyalara uydurmaya değil, dengeli bir şekilde evimi ona uydurmaya çalışıyorum. Ev ve eşyaların sonsuza kadar benimle kalmayacağını, nihayetinde her şekilde eskiyeceğini ama onun şimdi gülmesi gerektiğini düşünüyorum. (bunu yaparken evin her yerini kırabilir manasında söylemiyorum, her yere örtü serdim birde manasız şeyleri ortadan kaldırdım, onlar olmadan da oturabiliyomuşuz yani, ama onlar ortada olduğunda ya azraya kırk kere HAYIR demeliyim yada kafasını gözünü yarmasını izlemeliyim- 5)çalışıyorum.. akşama eve döndüğümde bir önceki gecenin dertlerini üzerimden atmış, uykusuzluğumu unutmuş, anne dışında da sıfatım olduğunu hatırlamış, ruhen doymuş ve çook özlemiş oluyorum.. 6)babasıyla vakit geçirmesini sağlayabilmek için bazen salağa yatıyorum : ) dur-ymadım, aaa biberonu içerde kalmış, ayy çok tuvaletim geldi, ben gideyim 5 dakka markete : ) - hoş artık bunlara gerek kalmadı, 6 aydan sonra goncam kızın oyuncağı oldu - 7)seviyorum.. sevdiğimi söylüyorum.. öpüyorum, öpüyorum.. ve yapmasını istemediğim hareketleri ona yapmıyorum. 8)bebek de olsa henüz, bağımsız hareket edebilmesi gerektiğini düşünüyorum. bezini getirebilirsin diyorum, oyuncaklarını toplayabiliriz, sen biberonunu bulabilirsin. bunu kendi başına yapabilirsin.. sürekli pozitif dönüş olmuyor elbette ama deniyorum. ben çocuğunun kölesi haline gelip sonrada köle ettin beni kendine diye ona içten sinirlenmek istemiyorum. cocukda anneyle beraber onun yorgunluğunu, üzüntüsünü keşfedebilmeli, büyüdüğünde bazen rolleri değişip bana omuz verebilmeli. şimdiden kendine ait işlerin aslında kendine ait olduğunu bilebilmeli. 9)şimdilik vurmayı bilmeyen bebeğime biri vurduğunda kendisini nasıl korumasını öğretebileceğimi bilemiyorum, sanırım bu karakterinin yansıması olarak kendiğinden ortaya çıkacak. bu konuda 8. maddedeki çalışmalarıma güveniyorum :) uff yazınca komik oluyor böyle, sanki çok bir şey biliyormuşuz gibi oluyor. halbuki ne kadar okursan oku nihayetinde iç güdüsel olarak hareket ediyorsun ve sanırım içinden gelen en doğrusu oluyor. zaten sorundan da uzaklaşmışım : ) doğur ve yaşa limonağacı, hislerin doğru yola götürecek.. : )

İşte bu sözünüz önemli, istemeniz yani örnek verdiğim kişilerde bu istekde yok, sadece olması gerektiği için çocuk istiyorlar.. Sizin sevmek istiyorum aslında diyebilmeniz bile, bir çocuğunuz olduğunda her şeyin çok farklı olacağını anlatıyor. Emin olun kendi çocuğunuzu yerlere göklere sığdıramayacaksınız, kendi anneniz-babanızıda atın kafanızdan, hatta siz sevgi görmediğiniz için çocuğunuza herkesden çok sevgi gösterirsiniz.. zeynepb 2 mayıs hedef

yıne ben... aslındsa o kadar genıs bı konukı... sunu da demek ıstedım arkadaslar.. bebek ıstemıyuz belkı ılk zamanlar ama olup olmayacagını bılemıyuruz tam hah tamam herseyım oldu sımdı bebegım olsun dıyınce hemen o olmuyabılıyor.. o yuzden cok beklememek gerek bana gore.. bızım hazır olmamız hersey degıl yanı kısmet bırazda... mesela bana gore ve cogu egıtımcıye gore kardes aralıkları uzun olmamalı yakın buyumelıler... ama oglumla kardselerı arasında on bes yas var... eskıden bu kadar kıtap yazı yoktu ama sevgıyle buyudu cogumuz sevgının adresı yok arkadaslar bı cobanın yada bı profun cocugu olmak degıl onemlı olan.. sevgıyle buyumek cok baska... kım nerde nasıl olursa olsun saglıklı sebgı dolu cocuklar olsun hayatımızda... suda bır gercekkkı cocuklar bırazda buyutuıyo anne ve babayı sabrı onlar öğteruyıo bıze svgıyı gostermeyı saflıgı durulugu... herkese guzel bı gun olsun DenizGeldi sevgi emek

tahmin edebiliyorum. tabii senin üç katı bir yorgunluk. herhangi bir enerji içeceği ya da başka birşey kullanıyormusun. yiyecek, içeçcek. ben çok daraldığımda limonlu soda içiyorum. sanki iyi geliyor. daha dinç tutuyor. kendimi daha güçlü hissediyorum. bir kere de. ed. ull marka enerji içeceği denedim. güya kanatlandırrı diyor reklamında heh heh. oynatmadı bile.. ben de gece birkaç kez kalkıyorum üstünü örtmek için. tam bir saat yönünde dönerek uyyor. varmı böyle birşey yaaa. zilli... iki yaş sendromunun okuyorum çok nette. araştırıyorum.. bizim öyle çok fazla bağırıp çağırmamız yok tabenim çok üzerime geliyor. sabrımı deniyor. ama insnaız sonuçta... sırasıyla tv yi kapatıyor, prizlere elini uzatıyor, predelerin bağlarını bozuyorsonra da bana dönüp ı ı diyor. yok yapmıycam diyo... yemeğini yedikten sonra mama sandalyesinde ne varsa etrafa saçıyor atıyortablayı söküyor atıyoryiyecekleri mıncıklıyor. ayağıyla masayı devirmeye çalışıyor... bunlar normal yaramazlıklar mı oluyor?özellikle masaya ayağını uzatmasına tahammül edemiyorum. masayı devirdiği de oldu. üzerindekiler de öyle cabası.. sesimi yükseltiyorum ne yalan... saygıyı öğrenmeli.. çok akıllılar çünkü... herşeyi bile bile yapıyorlar... bu konularda neler yapıyorsun?taktiklerin var mı?kitaplar daokuyorum ama daha bu konulara gelmedim

çocukları cok seven ama evlendıkten sonra 5 sene cocuk ıstemeyen bır estım :) evlendıkten 5 ay sonra hamıle kaldım ve hıc bır belırtısı yoktu. sadece ruyamda bır erkek cocugunun belıme sarıldıgını anne cok üzlüyorsun nolur üzülme deyıp aglaması benı eczaneye yoladı:ecrin_bebek: gdıp test aldım ve yaptım sonuc pozıtıf ben soktayım. 2 tane daha aldım ve yıne bebek var. bilmiyorumkismile napayım ne edeyım derken elım karnımdan bır an ayrılmadı. esımı eve cagırıp soyledımde oda soka grdı. bilmiyorumkismile dedı emın mısın hazırmısın cocuga:ecrin_bebek: ne yanı aldırayımmı deıdm lmaz: aldırman ııcn deıl ıstemedıgın ıcın soyluyorum derken o ben coktan cocugumla ılgılenırken operken kokusunu alırken buldum kendımı. ve o andan ıtıbaren annelık cöktu. aslında o ruyadan uyandıgım an hıssetmıstım annelıgı. kı bende sabır sınır esıgı cok dusuk bırıyımdır. kızım su an 34 aylık ve 2 haftadır ayrıyım ondan kızım tatılde.:bbo: esımle ben her gun salya sümük gezıyoruz. cok ozledık bı tanemızı.. yanı dıyecegım o kı kendı cocugunda olsa kızıyosun bagırıyosn yerı gelıyor.. ama onun bakısı annemmm deyıp sarılması, uyurkenkı o guzellıgı, hatta altına kaka yaptıgında herkes öffffffffff cok pıs koktu dedıgınde sen ohhhh miss gbı kabızlık cekıyodu nıhayet yapabıldı yavrum dıye sevınebılmelerın... cocugunu sevmeyen anne yoktur. anca ıletısımsız anne vardır. kı zaten cocugunla arkadas olmaya calısma sen annesın.. her zaman bı ayrıcalıgın farkın olmalı zaten. anlayıslı anne olmak ıstıyorum ben... kuzumu özledım çok... mafoldumben Z

Ben de 3.5 aylık hamileyim. Onu şimdiden çok seviyorum. İsteyerek oldu zaten. Çocuk sevmezdim eskiden nefret ederdim hatta ama içime bir heyecan bir aşk düştü ne bileyim çok istedim olsun ve hemen oldu allahtan. İçim de acaba ahlak eğitimini din eğitimini cinsel eğitimini nasıl vericem nasıl büyütücem diye paniklemiştim bu aralar. İçim ferahladı yazılarınızdan

güzel farklı bir konu ve bakış açısı olmuş, canım öncelikle annelik kadının doğasında vardır, daha bebeğin içine düştüğü ilk anda sarıverir seni, başka çocuklara karşı olan sabırsızlığın ve tahammülsüzlüğün kendi çocuğunda kesinlikle olmaz, ha tabiki zor zamanlar oluyor bebek büyütürken, yada eminim ileride ve hatta ergenlik döneminde, ama ben de herşeyini tamamladıktan sonra bebek sahibi olmuş biri olarak en içten duygularımla sana da tavsiye ederim, tabi bebebğinle ve çocuğunla iyi bir iletişim kurabilmenin en önemli unusur onunla konuşmak ve empatidir, daha bebeğin karnındayken sesini duymalı, şarkılarınla sesine aşina olmalıdır, doğan bebeğin yine senin sesinle sakinleştikçe, birilerini yabancılaşıp senin koynunda sakinleştikçe sevgin kat be kat artacak, çocuğun büyüdükçe onunla konuşmak, yaşadığı şeyleri kendi sıkıntın gibi görüp, empati yaparak sabır ve sakinlikle onu yetiştirmek bence bu maddi dünyada elimize geçecek en güzel manevi duygu, annelik her kadının tatması gerekten tarifsiz birşey, zor ama çok güzelll..

teşekkür ederim hanımlar, içimde annelik duygusunun kıpraşmasını sağladınız :) ama aslında benim konuyu açmaktaki amacım, sizin hislerinizden çok, etrafınızdaki anne çocuk ilişkilerinde yanlışlık olarak görüp, sizin doğru yaptığınızı düşündüğünüz şeyleri paylaşmanız. yani siz herhangi bir durumda çocugunuza nasıl davranıyorsunuz da, başka bazı olumsuz davranışı olan çocuklardan farklı bir şekilde iyi, olumlu, huysuzluk etmeyen, mutlu birisi oluyor sizin çocugunuz? . push ; C

ALLAH ailenız ve yavrunuzla mutlulugunuzu daım etsın onlar bızım gercek askımız hayat onlarla guzel DenizGeldi sevgi emek

canım denızgeldı valla cok zor yataga kendımı aksam bı atıyorum gece kalkmasam yıne ıyı ama nerde gece bes kez kalıyorum yıne.. bırı uyusa bırı uyanıyo.. ama cok sukur saglıkla buyusunler ıns.. ıkı yas sendromu cabası bıde bagırmaları cıglıkları delı edıyo.. senın kuzu nasıl

cok guzel bı konu olmus cok guzel anlatmıssın ıcındekılerı... oncelıkle Allah ısteyen herkese cocuk nasıp eder ınsallah... anne olmak kadına kadınlıgını gosteren en guzel şey... zor mu, evet çok zor... 5 aydır dogru duzgun uyudugum soylenemez... kendıme eskısı gıbı vakıt ayıramıyorum... kafama estıgımde sahıle cay ıcmeye ınemıyorum... cogu zaman ewımın ısını, yemegımı yetıstıremıyorum. eskıden dagınıklıktan nefret eden ben sımdı o dagınıklıgın ıcınde yasıyorum gıkımı cıkarmadan. vucudum eskısı gıbı guzel degı, fazla kılolarımdan kurtulamadım, catlaklarım var... daha bı bu kadar sey sayabılırım sana... ama butun bunlar bı yana, ben ANNEYIM. gucluyum, sabırlıyım, kayıtsız sartsız sevebılme yetenegım war. mınıcık bı bebegın nefesi benım yaşama sebebım... hıc bısey benı onun gulumsemesı kadar mutlu etmıyor... bıraz gecmıse bakalım. aslında son derece agresıf, sabırsız, mukemmelıyetcı, tıtız bı yapım wardır. ama bebegıme karsı olan sabrıma ben bıle sasırıyorum. o yemeden ben doymuyorum. o gulmeden gulemıyor, uyumadan uyuyamıyorum... o agresıf, sinir yumagı zeynep degılım artık. hayatımın gercek bı amacı war. dolu dolu yasıyorum... arkadasım anne olmak aslında kelımelerle anlatılamayacak kadar yüce ve guzel bı duygu. ben sana kendı ıcımden geldıgı gıbı ozetlemeye calıstım... GERÇEK AŞK... annelık ıste bu. kayıtsız sartsız gercek dolu dolu bı aşk... Rabbım hıc bı kadının kucagını boş bırakmasın... S sema. cik kızına

Haklı olabilirsin canım, çocukları çok da sevdiğim söylenemez. Yani öyle oturup saatlerce oynayamam bir çocukla. Ama sevmek istiyorum aslında. Yani anne babamdan öğrenmedim ben öyle çocukları sevmeyi filan. Seven insanlarla bir arada olmaya çalışıyorum, ve bu konuyu da açma sebebim o aslında. Çok fazla fırsatım olmadığı için öyle insanlarla bir arada olmaya, bir de sevenlerden dinleyim dedim.

Güzel bir konu, neden hortlamasın ki DenizGeldi sevgi emek

Sevgili mambaa, çok teşekkür ederim, o kadar güzel anlatmışsın ki, sanırım benim hayata bakışıma çok benzer bir bakışın var. Zaten meslektaşız, bakma sen "emriyolog"a Ben de hep etrafımı gözledim bunca sene ve sınav kazanamayanaından çocuguyla geçinemeyenine, işinde başarısızından yalnızlıktan şikayet edene, her durumu gözlediğimde aynen şu senin çocuk olayına baktığın gibi sonuçlar yakaladım. Her olayda hataları tespit ettim, bu insanlar bunları göremiyor mu da sonucu bu olunca şaşırıyor üzülüyor dedim. Hayat tabii ki bu kadar materyalizmle anlaşılacak birşey değil, kader kısmet de var belli ölçüde benim inancıma göre, ama şanstan vs. daha çok sebep sonuç ilişkisi olduğunu düşünürüm. Bu konuya yazan ve bana çok faydalı olan akıllı anneler yakınlarımda olabilseydi çok daha şanslı hissedecektim kendimi a. s. Kısaca, sen aslında bu yazdıklarını yazarak benim çocuk isteyen tarafımın neden istediğini göstermişsin bana. Bugüne kadar bir çok konuda yapılması başkalarınca çok zor görülen şeyleri sadece daha önce yapmışları gözlemleyerek, yapılabilecek yanlışları ve yapılması gereken doğruları tespit ederek çok kolay bir şekilde yapabildim. Sanırım artık en çok doğrusunu yapmak istediğim şey bir çocuğu doğru büyütmek ve onu kendime arkadaş etmek. Belki de bunu bilinçaltım en çok da anneme karşı yapmak için dürtüyor beni. Çocuk öyle büyütülmez böyle büyütülür, böyle içten olunur, birlikte böyle eğlenilir, hayat çocuğuna böyle sevdiriliri anneme babama göstermek için.. Belki de yaşamımdaki tek ama çoook büyük bi ukte olan bu konudaki içimdeki yarayı yine kendim iyileştirmek istediğim içindir artık çocuk isteyen tarafımın arada bir atağa geçmesi... senağlama yerimseniben benneyaptımki hihoyyyt Son düzenleyen: Moderatör: 13 Ağustos 2010 ecrin1001 BIR KIZI BIR OGLU

ben bazı insanların neden çocuk yapmadıgını anladım mesela çocugum olunca. özgür ruhlu insanlar için çocuk çok agır birşey eskisi gibi gezememek kafana estiginde dışarı çekip gidememek bütün hayatını ona göre programlamak. evet çok seviyorum kızımı koşulsuz bir sevgi bu ama ikinci çocugu şuanki düşüncem asla diyor:)ben rahat yaşamayı gezip tozmayı seven biriymiş belki daha geç olabilirdi diyorum bazen 2 yıl sonra gerçi karar verdim ama.. ne olursa olsun mükemmel bir duygu ben hep kızım olsun isterdim şükür oldu.. sizde kendinizi hazır hissetmiyorsanız bırakın zamana 3 sene 5 sene birgün mutlaka artık olmalı diyeceginiz zaman gelecektir.. şuan kızım çok küçük ama ona dair okadar çok hayalim varki en büyük hayalim basit ama onunla karşılıklı kahve içtigimizi hayal ediyorum onunla çılgınlar gibi alışveriş yaptıgımızı, hayatında yaşadıgı herşeyi bana masumca anlatmasını umuyorum ona noktayı saglamak istiyorum arkadaşı olacagım demiyorum çunku onun annesiyim arada bir çizgi olacaktır ama hayatta en güvendigi koşulsuz paylaşacagı insan olmak istiyorum.. rahat bir insanım bu rahatlıgım kızımıza yansıdıgını düşünüyorum ne normal çocuklar gibi hasta ne yemek sorunu ne uyku sorunu oluyor kasmıyorum kendimi işler bi şekilde işliyor:)