İyi günler arkadaşlar. Pek çoğunuz biliyor. Biri 16 aylık, diğeri 3 aylık iki kızım var. Büyük olanla son zamanlarda ciddi sıkıntı yaşıyoruz. Kıyafetini değiştirirken kendini yerlere atıyor, komidinlere çıkmaya çalışıyor, vara yoğa ağlıyor, sürekli hırçın, enerjisini atamıyor... Ben nasıl çocuk yetiştirilir bilmiyorum. Kendi iç güdülerimle hakaret ediyorum. Bana yol gösteren bir büyüğüm yok. Burda tecrübeli anneler var. Çocuk gelişimi kitaplar okumuş arkadaşlar var. Bunun yolu nedir acaba? Biz babasıyla "yapma, etme" diyoruz ama gözümüzün içine baka baka istemediğimiz şeyleri yapmaya devam ediyor. Bu dönem normal olarak böyle mi devam edecek yoksa başka alternatif bir yol var mı? Kendi yeğenlerimden gözlemlediğim okul çağına kadar bir disiplinleri yoktu. Okula başlayınca sakin, uslu, söz dinleyen çocuklar oldular. Şimdiden cevaplarınız için teşekkür ederim Kafasikarisikbirisi Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Allah kolaylik versin canim. Sadece istedigi seyler olmayinca aglama kısmına yorum yapabilirim. Gecen hafta zirvesini gördük. Koşa koşa kendini yere atıp aglamaya basladi, ciglik atıyor, esyalari firlatmaya basladi, gozyaslari sel oldu. O gün kacinci defa aynisini yasadik bilmiyorum. Sadece izledim, hic tepki vermedim. Aglamasi yavaslayinca gidip sarıldım. Artik hep ayni seyi yapıyorum. Agliyor, aglarken onu sevdigimi ve ağlamasına gerek olmadigini anlatiyorum . Sakinlesmeye baslayinca kucagima aliyorum. Sanki son bir haftadir bu davranisi azaldi gibi.

Çok üzgünüm ama inan yaşanacak. Yaşanmaması anormal biliyor musun? Ya çocuk aşırı usludur ya anne ilgisizdir, mümkün değil ki yetmek! Bir gün kucağımda daha yürümeyen 15 aylık sinir krizinde, bir yanda emmek için ağlayan 1 aylık, birini alıyorum öbürü ağlıyor, öbürünü alıyorum diğeri ağlıyor. Ben de başladım ağlamaya, aldım ikisini de kucağıma üçümüz böğüre böğüre ağladık Çünkü insanız, hep derim keşke ikiye bölünsem 6 kolum falan olsa diye çünkü o iç vicdan hesabı bitmiyor. Biterse sorun var, neyi daha iyi yapabilirim, neylerde eksik kaldım diye özeleştiri yapmazsak asla evlatlarımız için ileriye gidemeyiz ki Bazı gün tek çeşit yerler, ne olacak Üstü başı lekeli gezebilirler, hasta olabilirsin, o gün az oynayabilirsin, çeneleri açıldığında, istedikleri olmadığında 'kötü anne' de diyebilirler sana, hepsine hazır olmalısın, çook uzun bir yolculuk. Bunlar inan ki kötü şeyler değil, aksine insan olduğunun ve tüm gücünle çabaladığının kanıtıdır Karamsar olma lütfen, yapabileceklerimizin sınırını bilip tüm noksanlıkları kocaman sevgimizle kapatıyoruz, bu yeter. Çocuklarım her şeyimi eleştirir ay bir patır patır konuşurlar duysan ağlarsın Mükemmel annelere selam olsun, ben kıyılarından geçemiyorum ama tek sorgulanamaz şeyim sevgi ve çocuklarımın sağlığıdır, adamı çiğ çiğ yerim o konuda Bu da yeter ya yetmez mi?

Bu arada boşta kalınca ben de hep kafamda kuruyorum yalan değil... Gerçekten çocuk nasıl yetiştirilir? Bilen varsa, kolay yolu varsa lütfen saklamasın bize yardım etsin. Sürekli eleştirmek kolay. Önemli olan destek olmak. Daha bu yavruların tuvalet eğitimi var, parka gidince salıncak kavgası var, anayı babayı beğenmeme var. Var da var... Sadece gülmek, eleştiri ve dedikodu çok üzülüyorum bazen... Evet evet evet çok komik cidden!

2 yaşında başladı. Ben de bakıcıyla evde başbaşa bırakamadığım için kreşi tercih ettim. Gelişimine acayip katkı yaptı diyemem. 2 yerine 3 yaşında başlasaydı bir şey kaybetmezdi. Zaten sosyallik ve konuşma açısından iyiydi. Ama bakıcıyla gündüzü ekran ve uyku ile geçirme riski vardı. Benim kadar konuşup benim kadar gezdirmeyecekti. O yüzden kreş gelişimi açısından daha iyi oldu diye düşünüyorum.

Benimkinin de kardeşi var 9 aylık o da araları 20 ay zaten bu durumlarda kardeş de etkili

Aslinda ben de tam tersi sizin gibi yaslari yakin olsun birlikte buyusunler isterdim ama kizim cok zor bi cocuktu, hala da oyle. Simdi dusunuyorum da imkansizmis ikisi bir buyutmek, nasil zorlandiginizi tahmin bile edemem. Kucugunuz biraz daha buyudugunde de rahatlayacaksiniz. Ben de birlikte oyun oynayacagimiz gunleri bekliyorum Oyle iyi anliyorum ki biz de kizimda boyle olduk, ne yapacagimizi sasirdik, hic anlamiyorduk neyi neden yaptigini. Ve bir de bebegin karakteri de yeni sekilleniyor oluyor o donemde, siz bebeginizi bebeginiz sizi tanimaya devam ediyor aslinda bu surecte Benzer durumlari onceden yasadigimiz icin guncel link bilmiyorum su an icin ama isinize yarayabilecegini dusundugum seyler bulursam bu konu uzerinden paylasirim

Ben tek çocukla kralmışım meğer. 2. nin doğumuyla tamamen alt-üst oldu hayatımız. Tabii bende belki hayatımı kolaylaştıracak seçimler yapmadım belki. Yatılı bakıcı tutabilirim ama çocuklarımı kimseye teslim edemiyorum. ilan verdim başvuranlar ya oyun ablası gibiler ya da babaanne formatındakilerdi. Çocuk gelişimi konusunda uzman öğretmen gibi biri olsa belki bir müddet razı gelebilirdim Babası işi bıraktı büyük kıza bakabilmek için. Senin ikisinin arasındaki yaş farkı daha ideal. İnşAllah sen daha kolay atlatırsın bu süreçler

Büyüğümü tamamen ben, ikinciyi bakıcı büyüttü diyebiliriz. Daima yanımda kim varsa küçüğün bebek arabasını o sürdü, üstünü başkası giydirdi vs. Çünkü dediğiniz gibi temel bakımı hariç hiçbir şey yapmadım ben ona, elbet yanındayım, kucağımda ama uyuturken bile büyüğü ben masal okudum, küçüğe babası. Büyük de sorunlu olduğundan 4 yaşına kadar kucağımda, bana yapışık yaşadı, kimseyi kabul etmedi. Pandemi sürecinde büyük 4, küçük 3 idi ve bana küçüğüm şöyle bir cümle kurdu 'sen git babam gelsin, sen abimin annesisin'. Bendeki dönüm noktası bu, çok haklıydı. Çok da ağladım bu cümleye, birini söndürmeye çalışırken diğerini kendimce etmesem de onun bakış açısında nasıl ihmal ettiğimi gördüm. Ve o günden sonra kıskansa da çatlasa da herkese tembih ettim, gözünün önünde sevilecek, öpülecek, öncelik küçüğe verilecek diye. Çok çocuklu annelik daima üzülmek, ya birine ya diğerine:) Sabırlar diliyorum.

Ah be filmdelisi içimi acıttın. Aynı şeyleri hissediyorum. 2. Çocuğum doğduğundan beri hissettiğim pişmanlık, yetememe duygusu. Benim iki çocuğum var ama çocuklarımın tek annesi. Ve ben ne yaparsam yapayım birini ihmal ediyorum. Bak İstanbul'a gittik geldik geçen hafta. Büyük kızın oto koltuğu var. Mümkün değil onda durmadı. Ben küçüğü kucağımda uyuttum. Büyükte yanımıza yere yattı. İnşAllah sizin gibi benzer bir durum yaşamayız. Bende işte sizin gibi tecrübeli annelerden akıl almaya uğraşıyorum. Bir şekilde denge kurmayı başarırım inşAllah. Forumda çoğu kadın herşeyin en doğrusunu yapan, çok mükemmel anne gibi lanse ediyor kendini. Senin şu samimiyetin, yetemediğin yerde bunu dürüstçe paylaşman inan benim için çok kıymetli. Teşekkür ederim Eklentiler 7729B49D-9FB9-4FC6-BB83-15A2DE0B9945. jpeg 173,9 KB · Görüntüleme: 33

Evet Beyza hanım, benzer şeyler yaşıyoruz. Biz başlangıçtayız demek ki Kitap okuma aktivitemiz yok bizim. Onu deneyeceğim. Bakalım dikkatini çekecek mi? Siz kaç yaşında kreşe verdiniz acaba? Kreş gelişimi için olumlu oldu mu? Biz çocukları paylaştık. Eşimle evde bakıyoruz. İkimizde işi bıraktık. Ben küçükten fırsat buldukça büyükle ilgilenebiliyorum. Bakıcı tutmadık, güvenemedik Ama bizde daha nereye kadar dayanırız bilmiyorum tabii.

Laalecim, canımm sorma kafayı sıyırmak üzereyim Tek çocukla kendim baş edebiliyordum. Ona göre düzenimi ayarlıyordum. Onun uyuduğu saatte uyuyor, uyandığı saatte uyanıyordum. Tüm gün beraber vakit geçiriyorduk. Ama ikinci çocukla herşey alt üst oldu. Büyüğün uyku, yeme, banyo saatleri düzenli. Babasıyla beraber uyuyor. Ben ikisine beraber kalkamayacağım için sabah uyanınca babası ilgileniyor. Geçen yorgunluktan üzerime çay döktüm. Ellerimde mecal kalmadı. Dua et arkadaşım benim için.

Kafasikarisikbirisi evet dediklerin çok doğru. Biz "yapma, etme" dedikçe inadına yapıyor. Benim kızım böyle hırçın olmasında kardeşinin doğumu da etkili sanırım. Düzenimiz tamamen değişti. 13 aya kadar ben sadece büyük kızımla ilgileniyordum 7/24. Kardeşi doğunca haliyle ikiye bölünmek zorunda kaldım. Krize girercesine ağlamak bizde de var. O zaman kendi haline bırakıyoruz. Sırf sussun diye istediğini yaparsakta önüne geçemeyiz diye düşünüyoruz. Bizde deneye yanıla bir yol tutturacağız gibi görünüyor

Kardeşine karşı inanılmaz sevgi dolu. Sabah uyanınca hemen kardeşinin beşiğine bakıyor. Sallıyor. Ana kucağında sarılıyor, öpüyor. Benim onla ilgilenmemi istemiyor. Ben inanıyorum biraz zaman geçince birbirlerinin en yakın arkadaşı olacaklar. Bu çocuklar en nihayetinde benim ve eşimin genleri aldı. İkimizde kendi dünyasında çok barışık, kıskançlık huyu olmayan insanlarız.

Bende böyle düşündüm konuyu okuduğum zaman çok doğru bir yorum . push ;

Yani evet herkesin evladı olmalı ama çocuk oldu diye eve kapanıp işi bırakıp sadece onlarla bu denli ilgilenmek yada ilgilenmek adı altında onlara yetememek bana çok korkunç geliyor bu dünyaya sadece çocuk doğurup onlara hayat adamaya gelmedik sonuçta duruguzel

Benimki 16 aylikken basladi hircinliga yeni yeni sakinlesti diyebilirim. 2yas 10 aydan sesleniyorum :) Cocuk 2bucuga kadar zor bunu kendi cocuklarimdab tecrube edinmis olarak yaziyorum 2bucuk sonra biraz rahatlama geliyo

Jane kızım henüz bir kaç kelime konuşuyor. Anlamsız bir şeylerde konuşuyor, biz anlamıyoruz. Dediğiniz gibi bize bir güç gösterisinde bulunuyor sanki. Komidine çıkıyor "Bakın ben bunu başardım" der gibi gözümüzün içine bakıyor. Elimizden bir şeyi alıyor, evim içinde dolanıyor. Dediğinizi yapacağım. "yapmak yok" diyeceğim. İlgiyi şöyle dengelemeye çalışıyorum. Benim sütüm kesildi. Küçük olan mama ile besleniyor maalesef. Bu durum beni çok üzüyor ama elimden bir şeyde gelmiyor. Gün içerisinde küçük olanı babasına bırakıp büyük olanla bahçede dolaşıyoruz, markete gidiyoruz. Beraber vakit geçiriyoruz. O anlarda inanılmaz sakin, uysal. Ama ne zaman eve geliyoruz çocuğun içinden bir canavar çıkıyor

Ah canım benim!!! Çok çok tatlı maşallah!!! Her şeyi de bilir!

Bugün küçüğümü doktora götürdüm Deryacım 3 ay kontrolüne. Ya gerçekten inanılmaz bir şey. Küçük kendi şansını kendi yarattı. İlk kızım için çok uğraştım. 5 tüp bebek tedavisi, 5 operasyon geçirdim. Artık umudumuzu kestiğimiz bir anda son tüp bebek tedavimizde pozitifi gördük. Hayatımın en duygusal anıydı. Doğumdan 4 ay sonra 2. Kızıma hamile kaldım ve şok geçirdik. Nasıl oldu diye. Doktor dedi ki "Doğum bir kadının bütün anatomisini değiştirir." "Temkinli ol. Hemen heveslenme. Düşük olabilir" dedi. İki çocuğuma da Fetal Dna yapıldı ileri yaşta risk taşıdığım için. Ve Allah'a şükürler olsun ikisininde sağlık problemi olmadı. Allah bizim için bir şey tasarladı diye düşünüyorum ben. Bunun başka açıklaması olamaz. İkinci doğumumda tüplerimi bağlattım. "Artık tıp literatürüne geçmeye niyetli değilim"

Benim 1 numara 13 yasinda aralarinda 10 yas fark var 2 numarayla oyuzden bunu cok gec yapmak istemedim ama tabikide zor gunler yasicam bunu bekliyorum, kendimi hazirladim psikolojik olarak Yaa yatili baska birisine bende guvenemezdim heralde. Guvendigim sayili insan var, oda boyle bikac saatligine falan. Annelik zor is gercektende

Valla dogal Bi süreç 17 ay gibi 2 yaş sendromuna giriş yapıyor çocuklar benlik duygusu oluşuyor inat etmeler vs normal yani çözüm olarak sadece anlaşma yoluna gidin çocuk anlaşmaya hep hazırdır mesela sehpaya çıkma demek yerine dur ben Bi yastık koyayım yere sen onun üzerine çık o daha güvenli sehpadan düşebilirsin gibi engelleyin sürekli dur yapma hayır derseniz dinlemiyor çocuklar benimki 29 aylık erkek çocuk daha hareketli oluyo koltukların üzerine çıkıp bizim üzerimize atlıyor inat vs çok arttı son zmanda bazen anlaşmaya gidiyorum bazen de izin vermiyorum aglayıp sakinleşene kadar kriz geçiriyor sakinleşince sarılıp düzeltiyoruz çocuk büyütmek için net çizgiler söylenemez her çocuk kendine özel bize olumlu olan sizin çocugunuz için uygun olamaz her çocukta anne de bişeyler ögreniyo zamanla göreceğiz nasıl çocuklar olacaklar

Yukarida eklemeyi unutmusum, sınır koyarken "yapmak yok" ve anlık tehlikeli durumlarda kullanmak uzere "dur" u ogretirseniz ki anlayacagini dusunuyorum biraz daha rahatlarsiniz. Ayri ayri vakit gecirmek yerine, kardesine alisabilmesi icin birlikte vakit gecirmeye calisin. Aslinda ilgiyi dengelemekten şunu kastetmistim, yan yana iken ikisine esit davranmak gibi. Kendimden ornek vereyim mesela, bebegim burnunu temizlerken cok agliyor ve sakinlesmesi icin bittiiii deyip opuyorum, fakat kızım bunu neden yaptigimi anlamasina ragmen kiskaniyor, gidip onu da opuyorum Veya kucugu beslemek istedim mamasini icmedi diyelim, bebegi birakip kizimin yemegini veriyorum. "Senin siran bittiiiii, simdi sira ablanda" diye soyluyorum. Bebek tabiki anlamiyor ama kizim anliyor. Kiziniz sadece onunla vakit gecirdiginizde cok sakin oluyor, cunku sizi cok ozluyor.

Bilmiyorum ama çok zor benim oğlum şuan anne bana saygı göster diyor

Bir oyun ablası mı bulsan canım haftada bir kaç gün bir kaç saat, parka falan götürür. Sen bebeği de al git diyeceğim ama büyüğü takip edemezsin. duruguzel

Kolayliklar diliyorum İki cocugunuz da cok kucuk henuz. Bildigim kadarıyla anlatmaya calisayim. Buyuk cocugunuz da bebek henuz. Bebekler olumsuz cumleleri anlayamazlar. Bu sebeple sınır koyarken yapma, etme yerine "yapmak yok" seklinde soyleyebilirsiniz. Verdiginiz ornekle ilgili ise, yapmak yok deseniz bile yapmaya devam edecektir. Cunku aslinda bebeginiz size neler "yapabildiğini" gostermek istiyor. Bebeginizin oynayabilmesi icin guvenli alan olusturmaniz, hem onun enerjisini atmasina yardimci olur, hem de yaptigi seylere sınır koymus olursunuz. Bir diger sebep kardes kiskancligi olabilir. Bununla ilgili cocuk kitaplari da var fakat bebeginiz cok kucuk, onun anlayabilecegi sekilde uygulayabilirsiniz belki. Ben kucuk icin ne yaptiysam buyugune de yapıyordum, ama benim kızım daha buyuk 5 yasinda. Siz de deneyin isterseniz, ilgiyi dengelemeye calisin mutlaka fark olacaktir diye dusunuyorum. Kiziniz konusabiliyor mu bilmiyorum fakat, kendini ifade edemiyor olmak da bebeklerde gerginlige sebep oluyor. Eger konusmuyorsa, istegi varsa anlamaya calisip seni anladim bunu istiyorsun gibi onu anladiginizi dile getirin. Kızım icin bu yontemi konusmaya basladiktan sonra da kullandim ve sakinlesmesinde cok faydasini gordum.

Benim kizimda cok zor ve bana asiri bagli suan 2 yasini 10 ay gecti okula gidiyor bebek bekliyoruz. Arayi cok uzun tutmak istemedim insallah korkulu kabuslu gunler beklemiyodur bizi

Bu kitabi ben de okumustum duruguzel. Cocugun davranissal dilini anlatiyor, ne yaptiginda ne demek istiyor bununla ilgili bi kitap. İcerigi resimli ve sıkıcı olmayan bi kitap, kolayca bitiyor.

Baba yapılmaması gereken ilk şeyi yapıyor

Bu yaşta çok normal bunun 4.5 yalı bende var hala ağlamaları kesilmiş değil Bize kreş öğretmeni ağladığı zaman yapmayın bırakın sakinleşsin demişti mümkün olduğunca uygulamaya çalışıyorum Acaba şey de olabilir mi çocukları paylaştık demişsiniz e haliyle küçük olanla senin ilgilenmen gerekiyor büyükle de babası ilgileniyorsun acaba senin ilgini mi istiyor bir tepki olarak da ağlıyor olabilir ama geneli böyle ç>ocukların

Hayatım ilk bebeğinden önceki başarısız tüp bebek denemelerini ve hayal kırıklıklarını, ağladığın günleri, aldığın hormonları, yediğin iğneleri, geçirdiğin ameliyatları, ikinci kızının mucizevi şekilde natürel olduğunu yazmayı unutmuşsun. N

Ya... Bilmiyorum da babanın tepkisi normal mi? Benim içim acıdı.

duruguzel bu hesabı takip edebilirsiniz, faydali bilgiler veriyor. Onceki izledigim videolari malesef bulamadim, ama hatirladiklarimi yazayim. "Cocugunuz agladiginda ayni oda icerisinde kalın, bir sure duygusunu yasamasina izin verin. Sonrasinda yanına giderek göz hizasında ona hislerini söyleyip ne yasadigini anlamasini saglayin. "Simdi cok ofkelisin" gibi. Sonrasında sıkıca sarılıp guvende hissetmesini ve sakinlesmesini bekleyin.

2 yaş sendromu nerede görsem tanırım.

Panikleme canim. Muazzam bir aglama kapasiteleri var, yetiskinler gibi degiller birde odanda agla demek icin erken geldi bana? Kardesi oldugu icin ilgiyi kiskaniyor, birde iceri git demek onu daha cok incitiyor ve hircinlastiriyor olabilir mi? esya firlatma bizde de var, nasil ogrendi bunu anlamıyorum. Ben sunu farkettim, tepki gosterdikce daha cok yapiyor. Atmak yok diyorum, atiyor. Bide beni cezalandiriyor. Halinin kapatmadigi kisimda taş var, gidip surekli oraya yatip suratima bakıyor. Bu arada bize disari cikmakta iyi geldi. Esin evde diye hatırlıyorum. Bebek arabasina koyup 2 saat gezdirse pamuk gibi olur bebiş.

Allahım kolaylık versin inşallah arkadaşım. Bir bebe ile ilgilenmek zorken iki bebe inanılmaz yoruyordur. Uyku, banyo ve beslenme saatleri düzenli mi bilmiyorum. Benim en önemli kırmızı çizgilerim bunlar. Bunlar dışında meyveyle, kitapla, şarkılarla oyalamaya çalışıyorum. Az daha büyüse hemen oyun grubu düşünüyorum. Bugün yetemediğimi düşündüm ben de.

Normalden daha hırçın oluyor kardeşi olan bebekler. Çok zor, yıpratıcı hatta çaresiz hissettiriyor, biliyorum. Geçecek diyemem çünkü dün daha dondurma yemek için okul kıyafetini çıkarmayan, çıkarmamak için deli dana gibi kendini duvarlara fırlatıp ağlayan 7 yaşındaki oğlum sebebini şöyle açıkladı 'dün kardeşim üstünü çıkarmadan yedi haksızlık bu, ben de bugün çıkarmadan yiyeceğim'. Evet, her davranış kıskançlık sebebi, bakışınız duruşunuz bile. 2,3,4 yaş sendromları da ağır geçecek, şimdiden söyleyeyim. Görmezden gelmeyi, sakinleştirmeyi, müdahale etmemeyi deneyin. Onun yerinde olmak da zor.

Ayrıca ben de bakıcı yerine iki yaşında kreşi tercih ederdim

Ya çok tatlı maşallah! "Bak üşüyorum ha" diyor yani.

Birrbulutolsam mesajımda beğenmedim neyi buldunuz? 2 çocuğa yetişemiyor olmama mı, üzerime çay dökmeme mi, dua istememe mi?

Kuzum işine yarar mı bilmem ama mahallenin en mutlu yumurcagı diye bir kitap var, Dr Karp ın. Ben mahallenin en mutlu bebeğini okudum, iyi geldi bize

Umarim kolayca atlatirsiniz kardesine alisma sürecini Kizim 4 yasindayken kardesi dogdu. Simdi 5 yasinda, kardesi de 10 aylik. Kardesine alisti ve cok seviyor, onunla oynamak istiyor ama bana cok duskun hala kiskanclik yapiyor. Bebekle beni yanyana gorsun aramiza giriyor Aslinda kardesi dogunca bize buyumus gibi geldi ama oyle degil, sanirim bu surecte buyuk olan cocuktan beklentileri minimumda tutmak, olgun davranmasını beklememek gerekiyor

benimki 2 buçuk yaşında. 15-16 aylıkken ilk ağlamaları başlamıştı. başkasının elindekini isteme, alamayınca ağlama, parktan çıkmam diye tutturma, istediği çekmeceyi açamayınca tutturma, her şeye benim deme... bunlar normal ama bence sizin bocalamanız da normal. ben de 10 gün ne olduğumu anlamamıştım. prize dokunulmaz, makasla oynanmaz gibi kurallar vardı ama onlar dışındakilerde ısrarcı olmadım. oyuncağını yıkama bahanesiyle elini yıkar 20 dk üstünü ıslatmasına göz yumar, sonra oyunla üstünü değiştirirdim. her şeyi oyuna vurmaya çalıştım, yemek sandalyesine oturmam deyince mutfakta yere örtü serip piknik yapıyoruz diye yerde yedirdim. ağlama krizine girince 1-2 dk ağlamasına müsaade ettim ama sonrasında dikkatini dağıttım. 2 yaş 3 ay civarı bir vites daha artırdı. Gerçek 2 yaş krizi buymuş. Dikkatini dağıtmak daha zor. Hayır deyince pazarlığa girişmek istiyor, istemediği şeyi yapmamak için sadece ağlamıyor artık duymazdan da geliyor, başka isteklerle süreci uzatıyor, vs. taktikleri çoğaldı yani. Bir de maalesef ağlama kapasitesi çok daha fazla. Yine oyun, tatlılık ana yöntem. Kitaplar işe yarıyor, mesela uyku, diş fırçalama vs ile ilgili kitaplar okuyorum. Faydası da oluyor. Kreşe gitmemek için üstümü giymem, ayakkabımı giymem diyor. Önce kıyafetini ona seçtiriyorum eğer işe yaramazsa açıkça yalın ayak ve pijamalı da olsa okula gideceğini söylüyorum, sert veya cezalandırıcı şekilde değil ama kararlı şekilde. 1-2 kez de gerçekten öylece götürdüm. Yapacağımı bildiği için süngüsü düşüyor. Zaten daha da ısrar ederse kırgınlık, hastalık gibi başka bir derdi var diye düşünüyorum. Ağlamaya bırakmak oğluma ve bana uygun bir yöntem olamadı, kendim sakinleştiğim anda onu da sakinleştirmeye çalışıyorum. Sizin küçüğünüz de var tabi, birçok açıdan durumunuz çok farklı olabilir. Kolay gelsin.

Ard arda 2tane çocuk yapmak gerçekten cesaret isteyen birşey tebrik ederm ama hayatınızı bu kadar zorlaştırmaya gerek varmı bilmiyorum eşim işi bıraktı çocuğa bakıyor demişsiniz geçiminizi ikinizde evde olup neyle sağlıyorsunuz? Ayrı ayrı baktığınız içince ikisinin ilgisindende çalıyorsunuz bana çok yanlış geliyor bu kadar az yaş farkı daha diğer çocuğunuzun çok fazla bakıma ihtiyacı varken yeni bir bebek ilk çocuğa çok büyük haksızlık ki yeni doğanada o şekilde. Tabi hayat sizin tercih meselesi iyi günler.

Tahmin ettigimden cok daha zekilermis, bende bizi anlamiyorlar saniyordum. Meger islerine gelmiyormus

Esinizin yardimci olmasi cok cok buyuk sans, olmasi gereken tabiki ama burda neler neler okuyoruz. Benim de esim elinden geldiğince yardimci oluyor, en iyisi olma mukemmel olma diye bisey inanın yok. Biz robot degiliz ki herseye yetisebilelim, bizim de uzuntulerimiz ofkelerimiz caresizliklerimiz oluyor. Evde kriz zamanlarinda sakin kalabilmek kolay olmuyor, kizim aglarken ben de coook agladim zamaninda. Nasil bebekler cocuklar surekli ogrenme surecindeyse bizler de ebeveyn olmayi ogreniyoruz, ogrenmeye calisiyoruz. Neyi nasil yapacagimizi bilmedigimizde, zor dustugumuzde care ariyoruz, soruyoruz, arastiriyoruz. Bunun sonu yok sanirim, bizler uzman değiliz pedagog degiliz anne/ babayiz. Esimle anlasmazliklarimiz oluyor mesela, sizin verdiginiz ornek gibi kizi odasina gonderiyor bense ceza vermenin dogru yontem olmadigini dusunuyorum, cocuga dislanmis muamelesi yapma diyorum bunlar var bir de ortak fikirde olmak tutarli olmak gerekiyor cocuga karsi. Cocuklara yetissen eve yetisemiyorsun, eve yetissen kendine yetisemiyorsun. Mesela bu mesaji yazarken sacima mama geldiğini fark ettim, kaskatı olmuş saçım

Yardımcıya niyetlendim, ilan verdim. Bir kaç kişi ile görüştüm. Evde yabancı birine pek tahammül edebileceğimi sanmıyorum. Bir ara oyun ablası aldık. Ama kızım yine bana gelmek istedi, vakit geçirmedi. duruguzel

Bizimki dogdugunda 3 yas 3 ay olmus oluyo ama biz hala kordonu kesemedik. Suan henuz bebegi ona anons etmedim, henuz erken 2 3 ay kalasiya soylemek istiyorum. Insallah cok zor olmaz

Kesinlikle öyle. Dünden beri gözlemliyorum. Hırçın olduğu zamanları. Ben bebekle ilgilendiğimde hırçınlaşıyor. İkimiz başbaşa iken problem yok. Dışarda parka gidiyoruz gayet uyumlu. Babası, ben, büyük kızım üçümüz yemek yiyoruz yine uslu. Ama ne zamanki ben bebeğin ihtiyaçlarını gidermek için kucağıma alıyorum o zaman başlıyor bağırış, elindekileri atmak, kendini yerden yere atmak. Bir de son zamanlarda kafasına vuruyor. Bu beni gerçekten çok üzüyor. Bunu nerden öğrenmiş olabilir ki? Bizim evde şiddet olmaz ki? duruguzel

Deryacım ben kendim götürüyorum. Küçük babasında kalıyor. Eşim işi bıraktı beraber bakalım diye. Öbür türlü onunda beraber hiç vakit geçirmezsem kendimi inanılmaz dışlanmış hissediyor. Ya biz kardeşi olunca mutlu olur sandık ama çocuğun psikolojisi şu an hiç iyi değil

Çok sevinirim Jane. Eşimin de benimde çocuk yetiştirme ile ilgili bir altyapımız, yol gösterenimiz yok. Eşim "kız bize gösteriş olsun diye ağlıyor. Bizim görmeyeceğimizi bilse ağlamaz" diyor. Kendi kendine sakinleşmiyor evet. Ben sarılıp, seversem sakinleşiyor.

Merhaba, yakın zamanda "Denemediğim Yol Kalmadı" diye bir kitap okudum özellikle 4 yaşa kadar olan süreç için çok iyi tiyolar veriyor, faydalı ve yol gösterici. size de önerebilirim.

Kardeş kıskançlıgı için videolar var uzmanların paylaştığı izleyin bi yol çizersiniz. Gayet dogal daha küçük ve anne babasını paylaşmak istemiyor ilgi 2 ye bölünüyor. Ona anlatın bakımını yaparken onu da dahil edin ben mutfaktayken yanında bekler misin ağlarsa bana haber ver gibi ya da bezini alırken birlikte alın birlikte aktivite yapın bebeği oyalamasını isteyin vs

Ah yavrum, babalar niye boyle ya Ablasi da daha bebek halbuki. Siz kiziniz agladiginda sarilip sakinlestirmeye calisin. Duygu regulasyonu yoktur su anda kizinizin, aglarken kendi kendine sakinlesemez diye dusunuyorum. Bununla ilgili videolar vardi bulabilirsem gondereyim.

Otelimiz ve fabrikamız var. Bana babamdan kaldı. İlkini 42 yaşında, ikincisini 43 yaşında doğurdum. Doktorum kardeş yapmak için başka şansım olmayabilir dedi. Aile planlaması karı-kocanın ortak kararıdır. Biz kendimiz böyle karar aldık. Siz kendi hayatınızda istediğiniz şekilde hakaret edersiniz.

Ya benim oğlan 18 aylıkken böyle başladı şuan 3.5 yaşında hiç hız kesmeden devam ediyor. Bu ara çok arttı en basit şeyi bile ağlayarak yada o ses tonu ile anlatıyor ben deliriyorım artık yemin ediyorum. 2 yaş dediler 3 yaş dediler hepsi yalan dolan benim gözümde maalesef ki şuan benim oğlumun karakterinin böyle olduğunu çözdük. Dik başlı ne yaparsak yapalım istediği şeyi yapıyor anlatıyorum konuşuyorum yok yani. Bir sürü kitap okudum çocuk psikiyatrine gittik kabullendim ben. Geçer zannettim ama vites yükseliyor genelde. Konuyu takip edeyim bende böyle bir konu açmak istiyordum teşekkür ediyorum konu sahibi arkadaşım

Panda ağladığında panik yapıyorum. Babası "git içerde ağla" diyor. Müdahale etmiyor. Sakinleşmesini bekliyor. Eşya fırlatması var bizde de. Ondan da korkuyorum. Kırılacak şeyleri de atıyor.

Dua ederim tabii canım. İyi olun inşallah hepiniz. Geçmiş olsun inşallah. Yorgunlukla oluyor bazı şansızlıklar maalesef. Şu anda gerçekten çok zor dönemleri yavrularımızın. Bitmeyen enerjileri var, doğruyu yanlışı ayıramıyorlar, kendilerine çok zarar veriyorlar. Biraz sabırlı olmak gerekiyor. Kreş döneminde sakinleşeceklerine inanıyorum.

Öyle heralde zerrecim. Biraz zor bir döneme girdik

Durum gerçekten zormuş bence bir yardımcı alsan daha iyi olur duruguzel