Canım arkadaşa sormuşsun ama ben kendiminkini söyleyeyim, ben yaşamadım. Eşim bebeğimizi sevdikçe mutlu oluyorum. O bizim bebeğimiz ve ben onu nasıl seviyorsam o da öyle seviyor. Düşünsene karnında ve Dünya'ya gelmeye hazırlanıyor. Tanıdığı tek kişide sensin. Iki ay oldu doğum yapalı ama eski günlerimizi özlüyorum desem yalan olur. Eskiden mutluyduk, şimdi daha mutluyuz. Hiç pişman Değilim. Hamileyken acaba erken mi diye düşünmüştüm ama doğduğundan beri "iyiki" diyorum sadece. Ve pişman olursam Allah elimden alır diye korkuyorum... Sonuçta bebek kokusuna hasret nice insanlar var...

cok teşekkür ederim canım cevabın için... insan bazı seyleri bilse de bizzat yasayanlardan duymak istiyor.. insallah herkes için herşey daha guzel olur hep... DearGrumpy 2. üyelik sebebi ile profil pasif edilmiştir. 2. Üyelik! tek ayak

lohusalık sendromu yasayp yasamayacagın yalnızca bir seye baglı: cevrendeki insanların sana olan tutumuna. eşin / eşinin ailesi sana destek olacak mı? bnde lohusalıgımda cok uzuldum cok agladım ama bu 60 gun surdu. ama asla ve asla bebegimden sogumadım. tam tersi beni rahatlatan tek sey onun minik suratıydı. 60 gun sonra ise hersey gecti cok sukur. G

hiç bunları düşünme.. evet öyle bi olay var sende yaşarsan çook normal ama şimdiden düşünme.. bende doğurmadan önce duymuştum yok artık nasıl olurki bu demiştim ama çok ciddi bir depresyon yaşadım.. bebeğime zarar vermek asla aklımdan bile geçmedi.. kendimi ise camdan atmak istedim bi çok sefer.. sürekli herşeye ağlıyodum.. bebeğim hep öyle küçük kalacak hiç büyümeyecek ben hep evde oturacağım herkes beni bebekle bırakıp gidecek sanıyodum.. ve elimde değildi.. sadece kendini şimdiden hazırla bir çok şeye.. hayatın komple değişecek.. lafta değil bu gerçekten komple.. uyku, yeme içme, özel hayat, oturup sakin sakin yemek yemek, dışarda gezmek, sinema alışveriş, tv de bir filmi başından sonuna kadar izleme felan biraz unut bunları:) ben o dönemde şunu dediğimi hatırlıyorum bu saydıklarımı keşke daha çok yapsaymışım şimdi canım istemezdi belki bunları yapmayı:) ama şunu da bilki dünyanın en güzel en tarif edilmez duygusunu tadacaksın.. ben yaklaşık 4 ay sonra çıkabildim lanet depresyondan.. kızım ay sonunda 2 yaşını bitirecek.. allahın her günü şükrediyorum onu doğurduğum hayatımda olduğu için.. depresyon yüzünden başlarda çookk pişmandımm:))umarım sen yaşamasın.. yaşarsanda bu depresyonu hep kendine geçeceğini söyle olurmu.. nasıl başladığı ve nasıl geçtigi için belirgin bişey söyleyemem.. zamanla heralde bu hayatı kanıksıyosun eski hayatının unutup onunla yaşamaya alışıyosun ve bu hayat normal gelmeye başlıyo.. bende en azından bu süreç böyle oldu:) ben 5. gün falan girmiştim depresyona.. ama ben evde oturmaktan nefret ederdim.. bebek olunca malum hep evdesin.. ve ağlayıp duran sana muhtaç minicik bi canlı var.. ne yapacağını bilemiyosun.. panikliyosun hastamı diye.. şimdi diyorum o zamanlar acaba ne bekliyodumki oyuncak bebekmi:)

dogumdan sonra bence kalabalık olmamalı olsa bile herkes yok şunu yap bunu yap o öyle degil böyle diye konuşmasın çünkü dogumdan sonra çok konuşan kişiyi o an bogmak bile istersiniz. ben çocuktan sogumadım ama aglama krizlerim oldu. çok sakin düşünmek mümkün oldugu kadar yanlız kalmak lazım bence bi süre dinlenmek ve yeni gelen bebegi incelemek sevmek için. dogumdan sonra yanınızda eş bebek ve genç biri olmalı yaşlılar çok konuşuyo bazen bebekle ilgili yanlış kararlar alabiliyorlar yani benim düşüncem bunlar.

Herkes gibi bnde yaşadım olması gerekende bir süreç geriye dönüp baktığımda şimdi nekdr gülüyorum kendime:))) girlinred

Amin canım inşaAllah :)

bu yaşadıklarınızın hepsi çok normal ve inanın geçecek.. bu hisleriniz tamamen hormonal değişimlerden dolayı yaşadığınız depresyonun etkisi.. zamanla bebişinizle bişeyler yapmaktan haz almaya başlayacaksınız onunla olan anılarınız birikmeye başlayacak.. şu an bebişiniz çok küçük.. depresyonunuz yüzünden size tepki vermemesi ağlaması kısaca hayatı bir nebze zorlaştırması onu istemediğiniz gibi bir düşünceye neden oluyor ama büyüdükçe size tepki vermeye başladıkça aslında ona olan büyüüükk sevginizi farkedeceksiniz ve koca falan hepsi bi tarafta kalacak.. onsuz bi hayatı düşünememeye başlayacaksınız.. bende diyodum nasıl anneyim ben.. keşke hoopp ben tekrar en kötü hamile olduğum zamanlara dönsem ve hep orda kalsam ömür boyu hamile gezsem falan diye düşünüyodum.. ama şimdi bide sorun bana :) hergün şükrediyorum iyiki var diye:) onsuz bi hayatı düşünemiyorum bile.. destek almaya ihtiyaç duyuyorsanız gidin doktora.. bende sonradan pişman olmuştum keşke gitseydimde depresyondan belki daha çabuk sıyrılırdım diye.. bide unutmayın sizdeki huzursuzluk gerginlik bebişinizede yansır.. onuda huzursuz edersiniz.. elinizden geldiği kadarıyla eskiyi düşünmemeye çalışın.. sürekli bu durumun geçeceğini söyleyin kendinize.. dışarı falan çıkabiliyormuşsunuz sık sık yapın mutlaka.. benim eşimde çok anlayışlıydı falan ama adamla sürekli papaz ola ola hala aramız bozuk :))))

Merhaba. Ben de 1 aralik 2015te dogum yaptim. 24 gunluk lohusayim. Dogumdan sonraki gun evime geldim ve ertesi gun basladi panik ataklarim. Yogun. bir uyku hissi ve bitkinlik olsa da icime dolan heyecan hizlanan kalp atislarim nedeniyle uyuyamadim gunlerce. Kadin dogum doktoruma danisarak gunde 2 kasik passiflora surup kullanmaya basladim. Artik geceleri uyuyabiliyorum ve gunun bazi saatlerinde olumsuz duygulardan tamamen. siyrilip iyi oluyorum. Ama bu surekli olmuyor ne yazik ki. Surekli tekrar ediyor. Ben anneme gittim ve bebegimin herseyiyle annem ilgileniyor, ben yalnizca emziriyorum. Ama kendimi iyi hissettigim anlarda oyle enerji doluyorum ki bebegimi sarip sarmaliyorum ve onu sevdigimi ancak ozaman hissediyorum. Kotuyken ise bebegimle hicbirsekilde ilgilenmek istemiyorum daha dogrusu bunun icin gerekli enerjiyi kendimde bulamiyorum. Ustelik kotu oldugum anda mide bulantisi da aninda geliyor ve birsey yiyemiyorum. Yemezsem enerjimi. daha da kaybederim, bu dusunce de bende daha fazla strese yol aciyor. Bu gelgitli haller artik iyi olma umidimi kirmaya basladigi icin ben. bir psikolog arastirmaya basladim en kisa. zamanda bir psikolog bulup gidicem insallah. Benim ablam daha once depresyon tedavisi gordugu icin bana cok yol gosteriyor ve bubdurumun gecici oldugu konusunda surekli telkin veriyor. Ailem de bu konuda tecrubeli oldugu icin hepsi olumlu anlamda yanimdalar. Esim ve onun ailesi de ayni sekilde. Ben yukarida yazanlarin aksine aglamiyorum, aksine aglayamiyorum. Donuk bir yuz ifadesiyle dolasiyorum evde. Kendi evimde huzurlu oldugum gunleri oyle ozluyorum ki. Dogumdan beri annemin evinde onun yataginda bebegimle ve annemle yatiyorum. Arada iyi oldugumda kendime guvenip evime gittim ancak yine kotu olup anneme geri dondum. Yine de iyi oldugum anlarim icin sukrediyorum, kotu oldugum anlarin da gecmesini bekliyorum sabirla. Cok zor bir durummus. Ablami hic anlamamisim diyorum, bu hissi yasamayan anlayamaz. Siz de yakin zamanda dogum yapmissiniz. Suan nasilsiniz. En kisa zamanda feraha kavusuruz umarim. Selamlar. B brfnm38 2 çiçek 2

merhaba canım. sanki bu yazdıklarını ben yazmışım gibi. tıpkı benim hissettiğim ve yaşadığım şeyler. kızım 13 aylık oldu. ilk başlarda ben de bir türlü alışamadım bebekle yaşamaya. eski hayatımı çok özlüyordum. eskiden ne kadar özgürdüm çok gezer çok uyurdum. evliliğm harika gidiyordu. eşimi çok severek evlenmiştim. bir senelik evliydim hamile kaldım planlı degildi. eşim askere gitti zaten iki aylık hamileyken ve ben çok bunaldım depresyona girdim. bir türlü kabullenemedim karnımdaki bebeğimi. canım yavrum benim şimdi ona baktığımda içim acıyor. eşim askerden geldi doğuma iki ay kala. doğumdan sonra daha da kötü karamsar mutsuz bir insan oldum. değişen hayatıma alışamıyor ve sürekli eski günleri hatırlayıp ağlıyordum. kızım hiç büyümeyecek ve ben hep böyle yaşayacağım diyordum. sürekli ağlama krizlerine giriyordum. hayatımda hiç bu kadar çok ağlamamışımdır herhalde. kendimi anne olduğum için çok değersiz buluyordum. anne olmayı bir türlü sevememiştim. ve bunları sürekli dile getirdiğim için eşimle aramızda hala da devam eden bir soğukluk girdi. bilmiyorum eskisi gibi olabilir miyiz? hala beni sevdiğini söylüyor ama ben aramızda birçok şeyin değiştiğimi biliyorum. kendisi çok anlayışlı ve sabırlıdır. benimle ilgileenir sıkıldığım zaman alır çıkarır dışarı gezdirir bebeğe bakar beni dinlendirir. bu kadar sabırlı bir adamı bile çıldırtabiliyorum maalesef. artık ilk aylardaki kadar karamsar değilim. kızıma iyice alıştım onsuz bir hayat düşünemem kesinlikle. büyüdükçe daha çok seviyorum onu. şu anda kendi halinde oyun oynuyor beni hiç üzmüyor. tabi yine arada kafamı attırdığı oluyor ama sabretmeye çalışıyorum. annelik sabırdan başka bir şey değil. herhalde daha da iyi olacağım ilerde ümit ediyorum. o eski özgür beni tabi hiç unutamıyorum. ama kızımız biraz daha büyüyünce yine yaşayabiliriz diye düşünyorum eskisi kadar olumsuz değilim artık. bi de ben doktora da gittim bu durum için. ancak doktor emzirdiğim için doğru düzgün bir ilaç yazmadı. emzirmeyi kestikten sonra tekrar gel dedi. ama bence sen de git doktora belki bir faydasını görebilirsin. geçicek bu günler inş hepimiz için. mutlu güzel bir hayat yavrularımızla bizim olacak. . push ;

esracım sagolasın yanıtın icin :) O

Çözüm yanında kimse olmaması değil, doğru kişi olmalı. Sözünün altını kalın çizgilerle çiziyorum kemece. Sağlıkla büyütün evlatlarınızı kızlar. Analı babalı, hayırlı, sağlıklı, ömürlü olsunlar İnşallah. mirvik

Ama bu kadar yazmışsin canim neden kimse bisey yazmamış çok üzüldüm valla yazık sana. Rabbimin merhameti sana yetişsin sana o yardım etsin inşallah biliyorum su an çok ama çok zor bi durumdasin. Geceyi çekip aydınlığa kavuşturan Rabbim seni de bir an evvel aydınlığa çıkarsın inşallah.. Canım yaa çok üzüldüm valla.

Bir türlü cevap yazmayı beceremedim. Yazdiklarinizi tesadufen gordum. Ayni hisleri yasiyorum. 15 günlük bebeğim. Sürekli bende eski günleri dusunuyorum. Ruya olsaydi keske diyorum. Sonra tabiki bunlari dusundugum icin pismanlik hissediyorum. Kendime güvenimi tamamen sifira vurdum. Yorgunlukta cabasi. Uykusuz gecelerde çok yordu beni ve bunun kisa zamanda bitmeyecegini biliyorum. Annesi okdugum icin bebegimin sanssiz oldugunu dusunuyorum ve daha neler neler. Böyle paylaşımlar da yapacak biri değildim normalde ama yazdiklarinizi okuyunca dayanamadim :) geçeceğini biliyorum birbirimize alışacağız biliyorum ama mutsuzlugumu atamiyorum. Evin eski düzenini esimle basbasa vakitlerimizi özlüyorum. Esimi her gordugumde aglayasim geliyor hele ki bana nasilsin diye sormasin. O zaman yandi iste :) ne diyim allah affetsin akil fikir versin. Geçici elbette biliyorum ama geçene kadar etrafimdakileri bunaltmam insallah

Allaha şükürler olsun ki üç evladım var hiç birinde öyle büyük boyutta lohusalık depresyonu yaşamadım. Benden önce yazılanları okudum ve arkadaşlar çok doğru şeyler yazmışlar. Kendi açımdan değerlendirirsem 27 yaşında anne oldum. Yeterince gezmiş ve evliliğimizin 3. senesinde artık çok istemeye başladığım bir zamanda hamile kalmıştım. İlk doğumumda annemin yanındaydım. Annem babam ilk torun olacağı için heyecanlıydı tabi. Bebeğim 2 aylık oluncaya kadar onların yanında kaldım. Sadece bebeğimle ilgilendim. Hiçbir ev işi yapmadım. Çok mutluydum o zamanlar.. Bebeğim genel olarak bakıldığında çok gazı olmayan sakin bir bebekti. Kişilik olarak zaten pozitif bir insanımdır. Bütün bunlar birleşince her şey çok güzeldi... İkinci doğumumda ise bebeğim kolikliydi ve sabaha kadar ağlıyor geceleri beni uyutmuyordu. İşte o zaman bebeğimle ağlıyordum.3 ay bu şekilde geçti. Bebeğime karşı çok çaresizdim hiç bir şey onu susturmuyordu ve ben ise bebişime bakıp ne zaman -yorgunluklardan bitik bir halde çoğu kez sızarken- bebişimi öpüp koklayacağım diye düşünüyordum. Annem ise yanıma gelmişti ama bu sefer bazı nedenlerden dolayı annemle çatışmaya başlamıştım. Son doğumumda ise bu bebek nasıl büyüyecek, ya Ona bir şey olursa, ya bana bir şey olursa, üç çocuğu nasıl büyütücem, evlat sayısı fazlalaşınca insan daha çok bölünüyor artık üç canım daha var üç sevinç, üç kaygı, üç dert gibi düşünüp kafayı dağıtıyordum. Pembe hayaller kuruluyor oysa ki... Bebek doğacak öpüp koklayacağız. O da, bebekler gibi uyuyacak bizde eşimle sarılıp bebişimize bakacağız.. Nerde?

bence çözüm yanında kimse bulundurmamak falan değil, doğum sonrası hem fiziksel olarak hem de psikolojik olarak sana destek verebilecek birilerinin muhakkak yanında olması gerekiyor tabi doğru kişilerin. Seni yüreklendirecek, bugünlerde geçecek diye kendi anılarını olumlu anlatacak, ev işleri ve senin ve bebeğin bakımı konusunda titiz sabırlı, becerikli birilerinin senin yanında olup sen demeden, kafa yormadan yemek, ev işleri, misafirler konusunda gerekli işleri yapması çok iyi olur. Öbür türlü kendine güveniyorsan tabiki üstesinden gelirsin ama doğru insanlar yanındaysa keyfini çıkararak bebeğinin ilk günlerini psikolojik olarak kolay atlatırsın diye düşünüyorum. Öyle imrenirim ki, annem geldi şunu yaptı, bunu etti gitti diyip anne sevgisiyle destek alanlara, tabi bu kimse eş, iyi bir arkadaş yada kayınvalide de olabilir. Ancak doğum öncesi elektrik almadığınız insanları kesinlikle doğum anında yada sonrasında pek yanınızda bulundurmayın, bir yolunu bulup engelleyin. Birde her bayan az çok bunu yaşıyor diyerek kendinize telkin de vermek lazım, çünki çocuk sahip olduktan sonra hiç bir şey eskisi gibi olmayacak sen bile.

Bugün bebeğimin 21. günü. İlk 10 gün çok ağır bir depresyon geçirdim. Şuanda daha iyiyim, ama yinede en az günde 1-2 kere ağlıyorum. İlk günler tüm gün ağladım diyebilirim. Etrafımdaki insanlar lohusalığımı, anneliğimin ilk günlerini burnumdan getirdiler. Eşimin ailesi başka şehirde. Çocuk doğar doğmaz kayınvaldem ve kayınbabam geldi. İyileşmemi hiç beklemediler. Sonra annem değişik triplere girdi. Sürekli kayınvaldeme ve eşime laf soktu, gerginlik çıkardı. Hatta daha hastaneden çıkmadan doğum yaptığımın ertesi sabahı beni bile azarladı, küstü çekti gitti, sonra ablam geri getirdi. Doğum yapalı 24 saat olmamış insana böyle yaptı. Evdede gerginlik olunca annem ilk gece kaldıktan sonra çekti gitti, sonraki günler 1 saat misafir gibi uğradı, surat asıp gitti. Eşim ztn hemen işe başladı. Ben kayınvaldemin eline kaldım. O ise sessiz sakin bir insandır, ama elinden hiçbir iş gelmez. Yemek yapmayı biliyor ama bana yemek dahi yapmadı. Bütün gün kuru pasta yedim, büyük acılar çekerken bebeğimin tüm bakımını kendim gördüm. Ne bir alt değiştirmeme yardımcı oldu, ne sen çok yoruldun ver ben uyutayım sen dinlen dedi. Eşim işten gelene kadar bebeğimin tüm bakımını kendim üstlenmek zorunda kaldım. Oturduğum yerden tutunmadan kalkamazken kucağımda bebekle kalkıyordum. Gerçekten annemin ve kayınvaldemin yaptıklarını hiç unutmayacağım. En güzel günlerimi eziyete çevirdiler. Beslenemediğim için ilk hafta sütüm az geldi, bebeğim doymadığı için huysuzdu sürekli ağlıyordu. Kucağıma alıp onla birlikte hüngür hüngür ağladığımı bilirim. Sonra eşimin ailesi gitti, annem sabah gelip akşam gitti. Hakkını yemeyim çok güzel baktı banada bebeğimede. Çeşit çeşit yemekler yaptı, o gelince sütüm arttı. Bebeğimlede ilgilendi. Ama çenesi hiç durmadı, sürekli şikayet, sürekli söylenme. Psikolojik olarak hala iyi değilim. Şuanda iyileştim, tüm işimi kendim yapacağım, yeterki huzurlu olayım. Allahtan eşim çok anlayışlı ve destekçi. O da diğerleri gibi olsa heralde tamamen kafayı yiyebilirdim.

yazdıklarını okuyunca çok şükür beni anlayabilecek biri var dedim.. senin yaşadıklarını şu an galiba daha agır bir şekilde yaşıyorum. kızım 3 aylık oldu ama ben eski hayatımı özlemekten kurtulamadım bir türlü. dışarı çıkp gezebiliyorum, eşim sagolsun cok anlayıslı ne istersem yapıyor kızımızı da alıp cıkıyoruz ama ne yana baksam eski BEN'i goruyorum. orda eskiden ne yaptıysak onu yapmak istiyorum ve eşimle başbaşa olmak istiyorum. bizim cok guzel gunlerimiz oldu eşimle, kendisine hastalık derecesinde aşıgım zaten, şimdi hala o aşık aşık gezmelerimizi özlüyorum. beynim sürekli flash back yapıyo nereye gittiysek aklıma geliyor hava da ucak gorsem duygulanıp aglıyorum dugunumuze giderken binmştik diye... bu kadarı normal gelmiyor bana 3 ay sonra hala mutsuzum ve geçmişte yaşıyorum sanki. eşim hala aynı adam ama onu o kadar yordum ki huysuzluklarım ve sinirliliğimle, adamcagız da artık dha gergin tepkiler vermeye basladı. ben artık bugünü yasamalıyım, özgür BEN gerilerde kaldı ama bak bu cümleyi yazarken bile içimde bir yangın var sanki... nasıl kurtulacagım yardım almalıyım belki de bu hallerim bana hiç normal gelmiyor...((

Bende skinti cektim dogum yaptigim gun eşim onu doguma aldirmamisim diye bi surat yaptı snra ailemle ilgili sorun cikartti lohusalik donemim iyice batti hergun aglama krizleri sıtma tuttu bi terledim bi usudum goguslerim doldukca ates yapti sagmayi beceremedim catladi yara oldu aglayarak emzirdim gelen giden herseye karisti cok gelen giden de oldu 20 gunden snra atlattm 15 gun annem kaldi 4 5 gunde esimin ananesi snra herkesi yolladim kendi kendime kaldim kafami dnledim iyilestim inan ki

23 gün önce doğum yaptım. Onu hastanede bırakıp eve dönecekmişim gibi gelmişti ilk gün. Sezeryanın acılarına göğüs yaraları ve kanamaları eklendi. Bu çocuk acıktı annesi dediklerinde tüylerim diken diken oluyordu. Onun yüzünden acı çekiyordum ama onun için de üzülüyordum. İyi bi anne olsaydım memem yara olmazdı, çektiğim acıya katlanabilirdim, onu 2. günden mamaya mecbur bırakmazdım. Eve geldikten sonra 7 gün boyunca annem ve k. validem sıralı olarak kaldılar yanımda. Allah'tan etrafımdakiler misafircilik oynamanın sırası değil önce anne iyi olsun sonra geliriz dediler ve beni sahte gülümsemelere maruz bırakmadılar. Ama evimde bi yabancının olması beni çok rahatsız etti. Eşime işe gidip beni yalnız bırakma diye ağlayarak yalvarmıştım. Yürüyemesem bile gelmeseler dediğim anlar oldu. Laf sokan, akıl veren kişiler değil 2 annemde ama herşeyleri varlıkları bile sinirimi bozdu hep. Emziremediğim için mama yapıyorlardı, bebek onlarla beraber başka odada yatıyordu. Ağlamasını bile duymadım gece. Altı değişti, bakımı yapıldı, karnı doydu. Ama sadece o vardı sanki evde. Sevdiğin çorba diyip kimse kendiliğinden bişey yapmıyordu bana. İstediğin bişey varmı sorusuna hep hayır dedim ben. Açlıktan ölsem bile acıktım demedim. Kuru ekmek yerken izlediler beni. Kimse yemek yaptım hadi kalk demedi. Eşime bile akşam yemeklerini ben yaptım acıdan bayılma noktasına gelsem bile. Kimsenin aklına benim durumum gelmedi. Sinirlendikçe daha çok acı çektim, sakinleşemedim, iltihap kapar diye drun söylediği tarihten 3 gün sonra duş almama izin verdiler, göğüs acısı, emzirememenin verdiği sıkıntı, herkesin bebekle ilgilenmesi, eşimin yinemi kötüsün tavrı dahada beter yaptı beni. Sonra herkes evine gitti. Bu seferde arayıp kız nasıl demek için aradılar hep. Kimse geleyim de sen de yat uyu yada bi kap yemek yapayım demedi. Doğurduğum günden beri canım börek istiyor, ne yapacak halim var, ne birinden isteyecek karakterim... 17 gün boyunca pencereden bakmama bile izin vermediler, öyle güzel korkutuyorlarki insanı ben bile korkar oldum kendi rüzgarımdan hasta olurum diye. Sonunda isyan edip çıktım. Basit bi market alışverişi bile 1-2 gün mutlu olmama yetti. Hamileliğim ve lohusalığım boyunca beni en çok geren şey ise gelip bana dertlerini anlatmaları oldu. Aman o hamile üzmeyelim, saklayalım ondan dedikleri tavrı bana da yapmalarını bekledim yapmadılar. Bu kadar sağlam görünmek, dert babası olmaktan nefret ediyorum. Çoğu zaman başka şeyler düşünüp dinlemedim karşımdakini. Hissetseler bile kesmediler sıkıntılarına bende çare aramayı. Diyeceğim o ki yalnız bırakılmak sadece bedensel değil ruhsal da olmalı. Dengeli olmalı, bebeğin basit günlük ihtiyaçlarını herkes görür. Ama anneyi anlamaya çalışmak yürek ister. Sebepsiz yere ağlamaz hiç kimse. Lütfen hamilelere ve lohusalara özel davranın...

Gerçekten geçiriyor mı

bende yaşadım. kaynanamın kaprisi ve eşimin desteksizliği yüzünden benimkisi sadece 7 gün sürddü. oda 2 gün hastanede kaldık eve geldik kaynanamın çok bilmişliği bana sökmeyince ağlama krizlerim başladı sonrada hiçbişey yapmamaış gibi 'ben daha bakamam gelsin anası baksın, çocuğu bana vermiyor zaten ' dedi eşimlede benim aramı bozdu sonrada gitti. bencede doğumdan sonra bir kaç gün yanında birileri kalsın sonra gitsinler boş boş konuşup sinir etmesinler seni. kendi çocuğuna kendin bak canım o zaman depresyona girecek zaman kalmıyo benim gibi :)

Arkadaşlar bukonuda bilgi/deneyimi olan varmı? Ben çok yakın çevremde butarz 1-2 vaka grdüm ve çok gözüm korktu, uzun süreli ağlamalar, çocuktan soğumalar.. bunların sebebi nedir nasıl ne kadar sürer, çözümü nelerdir paylaşalım mı? kartanem000

Merhabalar. İki sene önce yazmıştım burada, şimdi kızım iki yaşında ve ben depresyonu atlatalı epey oldu. 4 ay sürdü benim depresyonum. İnsan nasıl da yana yakıla araştırıyo, birileri ben de yaşadım geçti şimdi iyiyim desin istiyo. Depresyonun içindeyken artık hep öyle kalacağını zannediyosun, çünkü depresyon tam da öyle bir hal, derin bir ümitsizlik ve isteksizlik hali. Ben dört ay boyunca bir psikiyatristten terapi aldım. Doktor benim depresyonumun azalan bir seyir göstersiğini söyleyerek ilaç vermedi bana. Ancak bunun kararını doktorunuz verebilir ancak. Her depresyonun olduğu gibi doğum sonrası depresyonun da farklı şekilleri var. Klinikte yatacak kadar ağır geçirenler bile olabilir. Doktorum bu depresyonun tamamen hormonel olduğunu söylemişti. Yani bunda sizin hiçbir suçunuz yok. Ancak siz olumsuz düşüncelerle onu derinleştirebilir, iyileşme sürecini uzatabilir, zorlaştırabilirsiniz. Kalıcı depresyon diye birşey yok demişti doktor. Bunu bilmek sizi biraz rahatlatır belki. İnsan bundan sonra hayattan hiç zevk almayacağını düşünüyo. Ama öyle olmuyo. Ben şimdi gayet iyiyim ve hayattan da annelikten de çok zevk alıyorum. Siz de iyi olacaksınız. Olumlu düşüncelerle kendinizi telkin etmeye ve kendinizi buna inandırmaya çalışın. Dışarda biraz yürümeye, sıksık duş almaya, yemeğinizi mutlaka yemeye, bebeğinizle tensel temas kurmaya çalışın. Bunlar bana iyi gelen şeylerdi. Siz de size iyi gelen şeyleri bulabilirsiniz. Halsizlik ve mide bulantısı hali geldiğinde üzerinizi örtüp yatmayın, çünkü hiçbi işe yaramıyo :) bi duş alıp üzerinizi değişmek, belki tv izlemek vs iyi gelebilir.

Buradaki mesajları okuyup ortak duyguları paylaşanları gördükçe insan bir nebze olsun kendini suçlamaktan kendine aşırı yüklenmekten kurtuluyor. Bende 10 gün önce doğum yaptım ve epiduralle yapmama rağmen inanılmaz zor bir doğumum oldu, saatlerce sancı çektim, birkaç defa bayıldım, hala aklıma geldikçe sinirden gözlerim doluyor... Elhamdülillah bebeğimi sağlıkla kucağıma aldım. Hastanedeki ilk gün heyecan doluydum bebeğime ve anneliğime karşı. Ancak gün geçtikçe içimi karamsarlık bürümeye başladı. Bebeğimi yeterince sevemiyormuşum gibi geliyor, içimii sürekli bu suçluluk dolduruyor. Evlendikten 2 sene sonra çocuk sahibi olduk, aslında içimde kalan hiçbirşey yok, dolu dolu yaşanmışlıklar gezmeler tozmalar. Evlenmeden öncede çalışan istediği zaman istediği yere giden özgür şen bir insandım. Evlendikten sonra eşiminde uyumuyla herşey dahada güzelleşerek devam etti. Ancak şu an hayatımda asla bırakamayacağım arkamı dönemeyeceğim bu sorumluluk bana ağır geliyor sanırım, bir kabullenemeyiş, bir anlamayış söz konusu. Düşünsenize belki eşiniizi bile Allah korusun bırakabilirsiniz ama bebeğinizi asla bırakamazsınız arkanızı dönemezsiniz, o sizin sonsuz bir parçanız artık ve bu duyguya alışmak beni çok zorluyor. Onun herşeyinden benimden sorumlu olmam, en basit ağlamasında susturamamda bile psikolojimi çökertiyor. Canınız istediğinde kapıdan çıkıp gidememe fikri vs. İnsan düşündükçe sayısız ayrıntı geliyor aklına ve bu ayrıntılarda boğulmaya başlıyor. Hiç kendimi bu kadar sulugöz görmemiştim. Şükrediyorumki dünyalar iyisi bir eşim var ve annemde yanımda... Ama üzerimden bu suçluluk duygusu bu hüzün hiç gitmiyor...

Peki siz nasıl yasadınız depresyonu. ne kadar sürüyor lütfen biraz anlatirmisiniz F

Benim sıkıntılar 5 buçuk aylıkken başladı. Bende senin bi cevabını okudumda bebekte soğuma yabancılaşma varmış sanırım ona istinaden msj attım. Bende bebeğimi çok seviyorum fakat ara ara yabancılaşma oluyo. bebeğimde çok şükür sıkıntılı bir bebek değil. Ama içimdeki düşünceleri engelleyemiyorum

herkeste olmuyor bunlar canım şimdiden gözünü korkutma ben ne ağlama krizlerine girdim nede bebeğimden soğudum sadece öncekinden biraz daha stresliydim arkadaşında dediği gibi ya denilenleri çok takmıcaksın yada anlaşamadığın insanların evinde çok kalmasına müsade etmiceksin ben zaten kaynana yada annenin bebek bakımı için aylarca kalmasına karşıyım 10 günde kayınvalidemi 20 günde annemi gönderdim evlerine çok bile kaldılar bence ve bu sürede hep ben baktım oğluma mümkün olduğunca sen ilgilen bebeğinle emzirme ve uyku saatlerini sen düzenle olumlu eleştirileri dinle tabi ama canını sıkacak konulara gül geç çok güzel bir duygu anne olmak ona yoğunlaş bence

Rica ederim, ne demek. Benimki o şekilde değildi. Bende genel olarak herşeye karşı olumsuzluk isteksizlik vardı. Bebeğim de onlardan biriydi. Bana çok ağır gelen bi sorumluluk gibiydi. Herkesin depresyonu farklı olabilir. Sizde o şekilde olabilir veya desiğiniz gibi depresyon olmaya dabilir. Bunun teşhisini en iyi doktor yapar tabi. Ama hafifledi demişsiniz. Bu bence iyiye işaret. Benimki de giderek hafifliyodu çünkü. kendinizi asla suçlamayın, ah bu hormonlar :) hamilelikte yükselip doğumda birden eski seviyesine gelen buhormpnlar işte duygu dünyamızı böyle sarsıyo. Siz yapmanız gerektiği kadarını yapıyosanız iyi bi annesinizdir. Düşünceleriniz de zamanla düzelir inşallah. Tensel temas faydalı olabilir, bebeğinizi yıkayacağınız zaman fırsat bu fırsat sarılın ona :) bedensel hafızasına yazılır demişti doktorum. S

bende de kaynanam ve kayınbabamın bende kalması sonucu oluştu ama kesinlikle bebeğimden soğuma flan olmadı. misafirlere ve onlara hizmet etmekten bebeğimle ilgilenemez hale geldim, kayınbabamdan hastalık bulaştı bebeğime doktor doktor gezdik. aklı olan eve yardım için birini almasın ilk bi kaç gün alıştırsın gitsinler çünkü bir süre sonra strese dönüşüyor. evde kendi kafana göre bak depresyon filan yaşamazsın. çok misafir almamaya çalış bebeğin düzeni değişiyor yeteri kadar ilgilenemiyorsun.

bu baslıgı actıgım ıcın okadar mutluyum kı. zaten bız bayanların boyle bir sitesının olması cok guzelken ınsan verım aldıkca daha da mutlu oluyor. hepınıze tek tek tesekkur ederım. benım henuz bebegım yok oyuzden deneyımlerımı paylasamayacagım ben sadece annemın ve arkadaslarımın yasadıklarını bılıyorum. annem oldukca zor bir dogum sonrası gecırıp hayatın kıyılarına gelmıstı. halusınasyonlar goruyor hep aglıyordu. buyuzden zaten kardesımı 5 yasına kadar buyutmek durumudna kaldım. bence hıc bir kadın kendısıne karısılmasını ıstemıyor aslında ne kayınvalıdesı ne annesı olsun. dgum sonrasında ıse muhtac oldugun ıcın bu karısma durumlarına daha cok maruz kalıyorsun. ben sahsen o karısma olaylarını yasayıp daha az yorulacagıma bana karısılmasın ama esımle paylasarak bakarım dıye dusunuyorum daha huzurlu olurum. benım annem de cok karısan bir ınsandı cunku hep buyuk oldukları ıcın her konuda bir fikirleri oluyor hele cocuk hasta olursa vs su ılacı suzaman ver aman onun ustune bunu verme cok giydirme ınce giydirmişssin. ya da sen disiplin yaratmaa calısırken uyku duzenınde bıle kucaga almalar kıyamamalar vsvs her olay bir sorun aslında ama tek abkarken oylemı uykunu da yemegınıde ona gore sen ozgurce ayarlayabılırsın en guzelı tabı guvenılır bır bakıcı destegı almak. emzırırken ılac alamama bence de acı ama ben doktor destegı almaktan yanayım isteyen kısılere psikolog da onerebılırım guvendıgım. sevgıler.

bende yasadım hastanede kaldım dogumdan sonra 10 gun delırıcektım sureklı aglamalar 3 yasında da oglum vardı evde babasıyla ve babannesıyle kalan onun ozlemı cok oldu delırmedıgıme sukredıyorum sureklı durmaksızın hıckırıkla aglamalar gunler gecmıyodu ordan cıkamıycakmışım gıbı gelıyodu oglumu cook ozluyodum bebek olan yanımdaydı ama ben yanımda olmayan ıcın uzuluyordum ogluma cook duskun bır anneydım doktor taburcusun dedıgı zaman doktor hanımları optum sarıldım oan cunku ogluma kavusucaktım o benım herseyım suan ıyıyım baya atlatamadım aklıma geldıkce huzunlenıyorum cook sukur ıyıyım ogullarımla yanımda onları coook sevıyorum allah kımseyı evlatlarından ayırmasın ogunler gectı sukur allah kımseye yasatmasın ben bugune kadar okadar caresız okadar cokk aglamadım...

çok eski bir konu ama ben de arattığımda bu çıktı. bebeğim iki haftalık. çok gel-git'li ruh hallerim var. bir an ona sevgi dolu bakarken, bir anda çok soğuyorum ve kendi başıma kalmak istiyorum. bazen onu çok merak ederken, bazen kapıyı kapayıp onu kayınvalidem ile bırakıyorum ve tamamen uzaklaşmak istiyorum. ona böyle davrandığım için ise pişmanlık yaşıyorum. M

doğumuma kısa bir süre kala haberlerde loğusalık depresyonuna giren bir kadının kapı kolunu yuttuğu ve ameliyetla kolun çıkarıldığına dair bir haber izlemiştim doğum yapmak kolay bir şey değil, bütün hayatınız birden bire değişiyor ve artık önemli olan sen değil, bebeğin oluyor. bunu kabullenmek güzel olduğu kadar zor da. annelik ne kadar harikaysa bir o kadar da ağır bir yük. istesen d ekendini düşüneiyorsun ve bu düşünce ilk zamanlarda insanı fazlasıyla yoruyor. dilinden anlamıyorsun, ne yapacağını bilmiyorsun, istediğin şeyleri yapamıyorsun... ağlamak nedir ki, bence hiç abartılacak bir şey değil. ben hep gözümün ucnda bir damla yaşla büyütüyorum kızımıdayanamıyorum, artık büyüdü çok şükür, iyi kötü anlıyorum onu. kafasını tutup gözünden boncuk boncuk yaşlar akarken 'annem ne oldu neren acıdı'diye sorduğumda eliyle sehpanın köşesine elini pat pat vurup sonra kafasına vuruyor ağlayarak, gel de ağlamacanım yandı buraya vurdum diyor yani ağlamaktan korkma arkadaşım, depresyon falan değil bunların adı, annelik... güle güle büyüt bebeğini, herks geçiyor bu yollardan, sen de geçeceksin elbet. hiç bebekten soğunur mu

doğum yapalı beş gün oldu ve sanırım bir çeşit depresyon yaşıyorum. uykuya çok düşkün bir insanken şimdi sabahlara kadar emzirmek, alt değiştirip gaz çıkarmak bana ağır gelmeye başladı yoruldum. annemle kayınvalidenin sürekli emzir emzir lafları, babamın bana sabır tavsiye eden konuşmaları... en önemlisi de eşimin hödük tavırları... isim konusunda hala benimle çatışması mesela... ama ennn önemlisi de ben doğumun ertesi günü evime geldiğimde bebek bakımıyla ilgili eksik yaptığım şeyler için bana sinirlenmesi, çevresindeki insanlardan duydukları doğrultusunda bal yemeyeceksin kırmızı meyveler yasak zararlı falan diyerek beni azarlaması ve doğumun ertesi akşamı odamızda yalnız kaldığımızda sanki hiç özel bir durum yokmuş gibi herhangi bir günmüş gibi davranıp bir sarılıp öpmemesi çaktırmadan ağlıorum her gün. kulitta İlahi

Cok eski bir mesaj ama ben sonucu merak ediyorum 2 ay sonra bebek olacak allah nasip ederse.. Ben şimdiden bu anlattıklarınızı yasıyorum pişmanlık duyuyorum eşime duygularım sizin gibi karnımdaki bebekten onu kıskanıyorum... Siz şimdi nasılsın? Nasıl gecti bu zaman?pişman mısınız? Anne olmak nasıl bir duygu eskiden BEN düşüncesini siliyor mu aklınızdan? DearGrumpy 2. üyelik sebebi ile profil pasif edilmiştir. 2. Üyelik! tek ayak

CANIM benim eğer hala yaşıyorsanız bu depresyon u cevapla çok ağır geçirmiş bir anne olarak sana yardimci olmak isterim

Nolur acil yardım bir aylık bi kızım var ve depresyonu dibine kadar yaşıyorum umutsuzluk karamsarlık endişe atakları yüreğimi sıkıyorda sıkıyor ölüyorum sanki ne olur bana yardım edin hiç bitmeyecek gibi geliyor bu illet yaşayıp atlatan arkadaşlarım Allah rızası için bana destek olun. bugün ağlama krizin bebeğin aşısı sırasında tuttu ve 2saat ağladım bi psikoloğa gittim hem ağladım hem anlattım oda bana seninki tamamen hormonların etkisi yoksa çok güçlüsün ve bunu yenmeyi istiyorsun sadece üzüntüveren hormonların bugünlerde daha aktif dedi psikiyatriste sevketti emziriyorum dedim sütüne geçsede zarar vermeyecek ilaçlar var dedi ordayken iyiydim eve geldim kabus yine çöktü üzerime siz nasıl yendiniz bana bi akılverin eski yaşam dolu haline dönmeyi çok istiyorum cevaplarınızı bekliyorum M

Bende bir depresyon adayiyim oyleyse:) araba kullanmayi sosyal aktiviteleri sinemayi tv yi alisveris merkezlerinde gezmeyi ve zaman zamanda evde yalniz kalmayi seven biriyim. bunlardan nasil odun veririm bilmiyorum ve bebegin başima kalma duygusundanda nefret ediyor hirslaniyorum. hazir mi degilim ne :) sanirim bende suan bir oyuncak bebek bekliyorum.

mirvik

Cevabınız için çok teşekkür ederim. Aynen dediginiz gibi bende depresyondaydım atlattım demeleri beni rahatlatiyo. ama benimki tam anlamıyla bi depresyonmu onuda bilmiyorum. geziyorum tozuyorum arada gelen ağlama nöbetlerimde yok. halsizlik hıc yok aksine yerinde duramama hissi var. fakat 5 buçuk aylıkken kızıma karşı aniden bi garip hisler belirdi kafamda. ona karşı sevgimden şüphe etmeye başladım. aslinda onu coook seviyorum fakat bebeğime karşı bi yabancılaşma yaşıyorum. 3ay oldu çok şükür hafifledi ama bitmedi. Peki siz benim anlattığım gibimi yaşadınız. bu arada yavrunuzu rabbim size bağışlasın. F

gozunu nkorkutmak gıbı olmasın ama benımde agır oldu bebekten soguma falan degılde aglama krızlerı kaynanam ve kayınpederım cok kaldılar ve ben oyle bunaldımkı anlatamam bıde dogumum cok agır gecmıstı kayınvalıdenın herseye karısması yalan yanlıs esıme konusması kayınpederımın hep evde olması benı bogdu sımdı bıle anlatırken daraldım hıc dusunmek bıle ıstemıorum en guzel gunlerım berbat oldu onlar gıttı ama agır hasar aldım kendıme gelmeme 4 ay surdu ınanırmısınız Esra

BENDE BU ŞEKİLDEYDİM. AMA ZAMANLA GEÇİYOR. ŞİMDİ ÇALIŞIYORUM VE OKADAR ÖZLÜYORUMKİ AKŞAM OLSUN DİYE SAATLERİ SAYIYORM :)

Sezgilata mrb yazını okudum son durumların nasıl.? O düşüncelerin hala devam ediyomu. bendede aynı düşünceler başladı 2 aydır M

Allahım senden razı olsun çok sağol moral verdin bana F

Lütfen banada söyleyin 6 aylıkken lohusalık depresyonu yaşayabilir miyiz. bu dediklerinizi bende yaşıyorum. Ne zaman geçer

Ne olur yardım edin lütfen . push ; Eliffezgi

merhaba canım. sanki bu yazdıklarını ben yazmışım gibi. tıpkı benim hissettiğim ve yaşadığım şeyler. kızım 13 aylık oldu. ilk başlarda ben de bir türlü alışamadım bebekle yaşamaya. eski hayatımı çok özlüyordum. eskiden ne kadar özgürdüm çok gezer çok uyurdum. evliliğm harika gidiyordu. eşimi çok severek evlenmiştim. bir senelik evliydim hamile kaldım planlı degildi. eşim askere gitti zaten iki aylık hamileyken ve ben çok bunaldım depresyona girdim. bir türlü kabullenemedim karnımdaki bebeğimi. canım yavrum benim şimdi ona baktığımda içim acıyor. eşim askerden geldi doğuma iki ay kala. doğumdan sonra daha da kötü karamsar mutsuz bir insan oldum. değişen hayatıma alışamıyor ve sürekli eski günleri hatırlayıp ağlıyordum. kızım hiç büyümeyecek ve ben hep böyle yaşayacağım diyordum. sürekli ağlama krizlerine giriyordum. hayatımda hiç bu kadar çok ağlamamışımdır herhalde. kendimi anne olduğum için çok değersiz buluyordum. anne olmayı bir türlü sevememiştim. ve bunları sürekli dile getirdiğim için eşimle aramızda hala da devam eden bir soğukluk girdi. bilmiyorum eskisi gibi olabilir miyiz? hala beni sevdiğini söylüyor ama ben aramızda birçok şeyin değiştiğimi biliyorum. kendisi çok anlayışlı ve sabırlıdır. benimle ilgileenir sıkıldığım zaman alır çıkarır dışarı gezdirir bebeğe bakar beni dinlendirir. bu kadar sabırlı bir adamı bile çıldırtabiliyorum maalesef. artık ilk aylardaki kadar karamsar değilim. kızıma iyice alıştım onsuz bir hayat düşünemem kesinlikle. büyüdükçe daha çok seviyorum onu. şu anda kendi halinde oyun oynuyor beni hiç üzmüyor. tabi yine arada kafamı attırdığı oluyor ama sabretmeye çalışıyorum. annelik sabırdan başka bir şey değil. herhalde daha da iyi olacağım ilerde ümit ediyorum. o eski özgür beni tabi hiç unutamıyorum. ama kızımız biraz daha büyüyünce yine yaşayabiliriz diye düşünyorum eskisi kadar olumsuz değilim artık. bi de ben doktora da gittim bu durum için. ancak doktor emzirdiğim için doğru düzgün bir ilaç yazmadı. emzirmeyi kestikten sonra tekrar gel dedi. ama bence sen de git doktora belki bir faydasını görebilirsin. geçicek bu günler inş hepimiz için. mutlu güzel bir hayat yavrularımızla bizim olacak. G

Ne kadar tatlısınız tüm yüreğinizin güzelliğiyle yazmışsınız kalbiniz üzülmesin dilerim hiç. Ben de size katılıyorum benim annem yaşadı bunu çünkü babam çok karışıyordu kardesım dogunca ve ınanılmaz desteksız bıraktı annemı annem 2. ayda girdi depresyone ve cok agır girdi sonra ben bakmak zorunda kaldım ta 5 yasına kadar acıkcası ama arkadaslarımdan da duydugum bu depresyon olayına aslında yogun olarak cevrenın annenın kayınvalıdenın fıkırlerıyle karısıp bunaltması sebep oluyor. haberlesmek ısterım sızlerle kocaman sevgıler :)

6 aylık hala devam ediyor derken. bebeğin sıkıntılı bir bebek mi neden böyle düşünüyorsun. kendine zaman ayır biraz. etrafındakilerden yardım istemekten çekinme. hepsi geçicek diye düşün.