Ben varım canım. İlk bebeğim ve şuan 2 buçuk aylık. Surekli ağlama nöbetleri geciriorum. Bebegime bişey olur korkusuyla yaşıyorum. Ustelik ben evden de çıkamıyorum bebekle. Panige kapılıyorum bütün dünya kocaman haliyle üstüme gelio ve ben küçücük kalmışım gibi oluyorum. En son 2. Ay aşısı için çıktık dışarı. Ben perişan oldum korkudan. Ben de doktora gitmeyi düşünüyorum. M

Yapma diyorum kendime tek çocuk sende yok onlarin sana ihtiyaci var gibi kendimi sakiblestirme çalışıyorum en fazla 1 saat sonra yine aynı yanlız kalmaya korkar oldum ya birşey olursa diye therealsinner Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Panik atak haline getirme durumu seni en iyi sen durdurursun... benimde daha 20 gunluktu bronsiolit oldu o buhar makinasiyla buhar vermek beni maffetti... evet bende cok korkuyorum bidaha olursa diye ama mesela esim bi kere oksurse hemen maske taktiriyorum kendince boyle onlemler al derim hayati zindan etme kendine stresin bebise gecmesin

Ben de sizin gibiyim ve benim çocuğum 3 yasinda. Her an kötü bi sey olacakmis korkusu yaşıyorum. Çocuğumun her hareketini gozlemliyorum. En ufak bi seyde kesin şu hastalığı var bu hastalığı var diye kendimi yiyip bitiriyorum. İçim huzur bulmuyor bi türlü.

Merhaba anneler, oğlum 5.5 aylık ve 5 aylıkken bronşit oldu o kadar korumaya dikkat etmeye çalışıyorum nasıl oldu bilmiyorum şimdi iyi çok şükür ama ben hiç iyi değilim her an birşeyi mi var burnu mu aktı yine mi olacak diye sürekli ağlıyorum ve içimden bayilacakmisim gibi birşey oluyo. Hatta bazen ya şu hastalıkta olursa ya bu olursa bebeğime diye kafayı yicem ilk çocuğum değil ama neden böyle oldum bunu nasıl atlaticam bilmiyorum. Yardım almayı düşünüyorum bu konuda. Allah hepimizin yawrularini korusun bizlere de güç kuvvet versin. Her anne panik yapar ama benim durumum artık beni mahvediyo yaşama küsturuyo sizlerden de böyle bir durum yaşayan var mı acaba