Bunun için kendinizi üzmemelisiniz çocuklar dönem dönem değişik huy edinebilirler, muhtemelen çocukta sizde sürekli bir arada olduğunuz için biraz özgür alanlara ihtiyacınız var, değişik ortamlara, değişik yüzlere.. Bu aralar çocuklarda çok görüyorum böyle huyları kimisi kadınları sevmiyor, kimisi erkek görünce ağlıyor sizinki de bunun bir çeşidi zamana ihtiyacınız var.. E

Oyun eksikliğinden mi diyorsunuz? Aslında onunla çok ilgiliyim oyunlar oynuyoruz şarkılar söylüyorum ama yetemiyorum demek ki. Yeri geliyo işim oluyo bi yandan iş yapıp bir yandan onunla ilgilenmeye çalışıyorum. Bazen bütün işi bırakıp sırf onunla ilgileniyorum. Ama yetmiyo sanırım aktiviteleri biraz daha çoğaltıcam bazen de çok başı boş bırakıyorum.

karakteri öyle demekki E

Aslında kızım çok sosyal bir çocuk. Ortamlara girdiğinde hiç yabancılık çekmez. Önce biraz utanır gibi olur amaçok kısa sürer ve hemen adapte olur. Çocukları çok sever çok mutlu olur. Büyük küçük herkesi sever. Bundan bi yana sıkıntım yok. Sadece herkesi anne gibi görüp beni umursamamasından yada ağladığında bana gerek duymadan herhangi bi kişiye gidebilir sakinleşmesi için. Kızdığında düştüğünde ağladığında asla bana gelmez. Kucağıma alıp sakinleştiriyim diyorum istemiyo bırakıyorum kendi haline öyle de olmuyo napıcam bilemiyorum. Pedagogdidemkut Çocuk, Ergen ve Aile Psikoloğu tek ayak

20 aylık bir kızım var. Çok şükür hala emziriyorum. Çalışmıyorum evdeyim bütün gün herşeyiyle ilgileniyorum oynuyorum bütün vaktim onunla geçiyor ama onun gözünde bi ayrıcalığım olduğunu düşünmüyorum. Öyle ki herkese anne diyor yabancıya bile anne diyip elinden tutup istediği yere götürüyor. Korktuğunda ağladığında kim denk gelirse ona gidiyor. Hiç sarılmaz öpmez sinirlendiğinde oyuncaklarını kafama fırlatıp vutçrması da cabası. Kızımı koynuma alıp sevmeye hasret kaldım yenidoğduğundan beri de hiç sakinleşmezdi bende. Herkeste zor sakinleşirdi ama bi anne olarak bende sakinleşmesi gerekirdi. Bana düşkün değil sevdiği insanlar arasındayımdır ama sadece o kadar bi ayrıcalığım yok. Sürekli bereber olmamıza rağmen ben biyere gittiğimde hiç aramaz arkamdan ağlamaz. Sadece anne yook der bazen sonra işine devam eder. Çok üzülüyorum kendimi değersiz hissediyorum. Kayınvalidemle altlı üstlü oturuyoruz. Kayınvalidem görümcem çocukları vs çok üzerime gelen insanlar. Hiç seni aramıyor, yok annesine gitmedi halasına nasıl gitti yok halasının dibinden ayrılmıyo vs. Halası da özellikle yapıyor bazı şeyleri. Sırf halasına karşı değil herkese karşı öyle. Beni hiç umursamaz hiç tanımadığına bile rahatça gider ama ben dayanamıyorum artık. Bir sürü sıkıntım var tahmin edersiniz kayınvalideyle oturma durumlarını. Ben aman kimse yanlış anlamasın aman sorun çıkmasın beni kötü bilmesinler diyerek hep sustum ama dayanamıyorum hayattan soğudum. En değer verdiğim de böyle yapınca kendimi çok değersiz hissediyorum. Ölmeyi bile düşündüm ama cesaret edemedim. Kızım için çok üzülüyorum. Bu sebep tutuyo beni ama hep aklımın bi köşesinde var.

onunla yaşına göre eğleneceği aktiviteler yapın, hergun belırlı surelrle deneyın, bence değişebilir.. -adre- nosce te ipsum... Anneler

Benimde 2,5 yaşında bir kızım var benim fikrimce çevresinde tam da onun nazına huyuna suyuna giden büyüklerin olmasından kaynaklanıyor, kendini sana ihtyacı yokmuş gibi hissediyor, zaten kendisini şımartan, onunla oynayan, onu eğlendiren başka birileri var diye böyle yapıyor. Keşke bir süre yani en az 1 hafta filan başbaşa kalsanız farklı yabancı insanlarla kısa süreliğine biraraya gelip tekrar yine siz kalsanız durumu biraz daha idrak edecektir diye düşünüyorum. Benim kızımda dedeyi anneanneyi teyzeyi gördüğü zaman bana kesinlikle gelmez hatta onlarla vakit geçirmekten yemek yemeyi bile reddeder. Bütün gün görmesin akşam eve geldiğimde yanıma bile gelmez ama kimse olmadığı zamanlar bir süre yalnız kaldığında paşa paşa oynamak için gelir. O zamanda bu istediğine cevap verdiğimde gayet mutlu olur beni öper filan.. G gulsum-84l

Merhaba, Öncelikle bu durumun bebeğinizle ilgili değil sizin bakış açınız ile ilgili olduğunu düşünüyorum. Olayın sadece bir kısmına odaklanıyorsunuz eminim ki bebeğinizin sizi istediği durumlarda vardır fakat beyin olumsuza odaklı olduğu için önce onu fark eder. Beklentileriniz biraz fazla yaş itibariyle sürekli beraber olduğunuz içinde kaybetme kaygısı taşımıyor. Herkese anne demesi sizi daha değersiz ve önemsiz yapmaz merak etmeyin. Çocuk ile iletişim şeklinizi gözden geçirin ve iyi bir anne olduğunuza dair kanıtları keşfedin. Sevgiler,

Herkese anne demesi; sizi sevmemesi, saymamasından dolayı değil. Çocukcağız anne diyince derdi çözülüyor diye derdini anlatıyor. Benim yeğenim de herkese baba diyor, tutuyor elinden. Tüm gün yanında olduğunuz için de anne gidecek endişesi taşımıyor, ortadan kaybolduğhnuzda ağlamıyor, aslında çocuğunuzun psikolojisnin sağlam ve güçlü olduğunu fösteriyor. Ama sanırım siz yprulmuşsunuz. 20 aylık bebekten çok fazla beklentiniz var. Siz onun maddi manevi ihtiyaçlarını giderebilirsniz ancak o sizin manevi ihtiyaçlarınızı, annelik hissini hissetmenizi vs sağlayamaz. Daha çok çok küçük. En değer verdğiniz de size değer veriyor ama bunu gösterecek yaşta olgunlukta değil. Ve bunu ondan beklemeniz onun yeteneklerinin çok üstünde şu anda, ona haksızlık olur. İkiniz de birbirinizin canısınız. Benim yeğenlerim benim ardımdan saatlerce ağlarlardı ama hiçbiri anasını babasını bırakmaz tabiki. Çocuğunu sakinleştirebilen ya da annede sakinleşen bebek diye bir şey olsaydı hiçbie anne çaresizlikten bebeği susmuyor diye kafayı yemezdi, ben annesiyim sakinleştireyim derdi. Benim bebeğim de zor bir bebekti ne anne ne baba tanırdı valla gözü döndüğünde:) kucak kucak gezdirirdik öyle koynuma alayım yatayım diye bir duygu yaşamadım ama bu ne kızımın bana değer vermediğinin göstergesi ne de benim yrım anneliğimin... Kızınızı haftada üç yarım gün kreşe verin. O sizi özlesin arkadaş edinsin siz dr biraz dinlenin yrdım alın. Bu duygulardan kurtulun..