selam hanım hanımcıklar. bir süredir kafamı kurcalayan bir duyguyu sizlerle paylaşmak istedim. 3 ay sonra ikinci bebeğim geliyor kısmetse. büyük oğlum daha 2,5 yaşında. bebişimizse hiç umulmadık bir anda hiç bir hazırlık ve düşünce yokken kendini belli etti. önceleri kabullenemedik, bizim için imkansızdı ikinci bir çocuk ama kıyamadık vardır bir hikmet dedik. derken sorunlu geçen ilk üç aydan sonra durcakmı gidicekmi sorularını arkamızda bırakırken bu kezde saçma sapan kabuslarla bağlanamadım önceleri ona. hep bir bizimle kalmayacak duygusu hakimdi içimde sırf bu yüzden hiç bir hazırlıkta başlamadı. aylarca bir isim telaşına bile giremedik eşimle. derken iki hafta önceki rendevumuzda kasılmalar gözlemlendi başladık iğne olmaya hala umutsuzduk 4 hafta daha lazım yaşayabilmesi için haberini aldık doktorumuzdan. yine bel bağlayamadık. ama önceleri gidersede kısmet derken şimdi ya onu kaybedersek endişesini yaşamaya başladık. konuşup tepki alamadığımda hüzünle yüzüm asılmaya başladı. ne garip bir duyguymuş bu noldu nasıl oldu bilmiyorum ancak bir anda garip bir bağ ile canım der hale geldim. şimdiyse binbir endişe var yüreğimde. bu kez her iki oğlum içimde. evet ikinci kez tadıcam anneliği ama sanki ilk bebeğimi bekler kadar acemi hissediyorum kendimi. aklımda soru işaretleri birbirini kovalayıp duruyor. belki iananmayacaksınız ama küçük bir bebeğe yeni bakmış olmama rağmen daha çok küçük olucak onu tutucam, nasıl besleyip, büyütücem endişesinden bir türlü kurtulamıyorum. birde büyük oğlum beni korkutuyor. malum daha oda çok küçük onunda ilgi dönemi ama diğeride bakıma muhtaç ya biriyle ilgilenirken diğerine yetişemezsem, ya birini kollamaya çalışırken diğerini boşlarsam? ya küçüğünüde büyüğü kadar sevmezsem? biliyorum aslında hepsi yersiz endişeler. biliyorum Allah hem gücünü hem sabrını hemde sevgisini verecek. biliyorum her ikisinide biribirinden ayıramayacağım. ama elimde değil yinede kafamı kurcalıyor işte. ve şimdi anlıyorum büyüklerimizin neden bir çocuk hiç çocuk dediğini. insan asıl anneliği ikincide tadıyormuş. asıl endişeler ikinciyle meydana çıkıyormuş. ve kadın aslında ikinci kez hamile kaldığında içindeki gücün farkına varıyormuş. rudi Alllah'ım Sana

benimkilerin arasi 25 ay ama ben istedim 2. yi.. arasi az olsun dedim kiskanclik daha az olur kabullenmesi kolay olur birbirlerine arkadas olurlar dedim.. sonra buyuk kadar sevebilecekmiyim ya sevemezsem dedim.9 ay boyunca bunu dusundum.. nasil bakarimd erdinden cok esit davranamzsam ya ilki kadar sevemezsem diyordum.. daha dogar dogmaz yanima koydular yanagima degdi aglamaya basladim... inan o kadar seviyorsunkiiii asla ayirt edilmiyor ikisininde yeri bambaskaaa... iyiki varlar Rabbim eksikliklerinia cilarini gostermesin

Canım benim göreceksin oğlunu sag sağlım kucağına alınca bu düşüncelerin kaybolacak Sen cok güçlüsun her ikisinide idare edebilirsin, 2,5 yaş biraz annelerin Sabri için zor bir yaş evet ama Sen sabırlı özverili birisin inanıyorumki üstesinden geleceksin Bu arada oğluşuna isim bulmaya başla annesi,, Birgün bana bekliyorum seni, senin icinde degisiklik olur oğlun icinde Ardam içinde:)

Bebeğin savunmasız ve anneye muhtaç oluşu bebekle annenin arasındaki o duygusal bağı oluşturuyor. Ben bebeğimi koklamaya doyamıyorum. Diğer evladım ise biranda gözüme büyümüş geliyor. (oysaki biri 5.5 biri 2.5 yaşında) Bende bebeğimi çok sevdiğimi düşünüyorum diğer evlatlarıma nazaran... En azından şimdilik böyle.. O da küçük olduğundan daha tatlı gelmesinden Her birinin yeri ayrı tabi..