Cpk M

Arkadaşlar sizi cok iyi anlıyorum çünkü ilk çocuğumda ben de yaşadım. Fakat 2. Bebeğim 1 gün kuvozde kaldı o gün diğer hasta bebekleri ve annelerin gördüm. O kadar zor durumdalar ki. Haftalarca hastanede kalıp doktorlardan gelecek Umutlu bir iki cümleyi nasıl bekliyorlar görmelisiniz. Bunlara Şahit olunca halime binlerce şükür ediyorum. size de prematüre bebeklerin formuna girmenizi tavsiye ederim. Faydası olabilir. bir de her şeyin geçici olduğunu hatırlayın yani bebek büyütmek ilk aylarda çok zorlu fakat inanin hepsi geçiyor. inanciniz varsa şu da sizin için rahatlatıcı olabilir. Insirah 5-6 ''Demek ki gerçekten zorlukla beraber kolaylik vardır. Gerçekten güçlükle beraber kolaylik vardir.''

Hamileliğimin son ayları tam işkenceydi. Boğuluyordum, nefes alamıyordum. Bebeğim doğdu. Benden mi kaynaklandı bilmiyorum ama ilk 3 ay çokk huzursuz bir bebekti. Depresyonum arttı. Ağlama krizleri, devamlı intiharı düşünme... İlk günler sütüm gelmedi. Uğraştım çabaladım. Mama alıyordu ama içim gidiyordu. Günde 12 -13 saat emzirdim. Ağladıkça doymuyor diye mama verdik. Sağıyordum çok az geliyordu sütüm. Bu arada kendimi bilmez bir halde neden doğurdum yazık bebeğime bakamıyorum diye ağlama krizleri... Sütüm artsın diye herşeyi alıyordum ama uygulamıyordum. Tonla bitki çayları. Ama bir bakıyordum akşam olmuş ben bir bardak su bile içmemişim. Akşam nasıl oluyor sabah nasıl oluyor habersizim. Annem yanımda... üzgün... çaresiz. Doktora götürdü. Doğum sonrası depresyon teşhisi kondu. Doktor hemen ilaca başla dedi. Bebeğim daha 2 aylıktı. Ben bir damla bile olsun sütümü içsin diye inat ettim. Ancak 5 ay dayanabildim. Ben benlikten gittim. Ne hamileliğimi ne anne olmayı ne bebeğimin ilk aylarını anlayamadım. İlaca başladım. Maalesef bir faydası olmadı. Pişman oldum keşke azda olsa hala sütümü içseydi diye. şuan 7,5 aylık ben daha iyiyim. Oğluma en iyi şekilde bakabilmek için çabalıyorum. Ama bu depresyon neden beni buldu ki. Vicdanım huzursuz hala sağıyorum ama artık süt hiç yokk.

İnşallah atlatiriz inşallah esin daha anlayisli olur ve düzelir herşey bende kullanmak istemedim ilaç ama mecbur kaldim skmfi hem ilaç hem emziriyorum sonuçta Rabbim büyük keyfi almiyoruz ilaci keyfiyetten sigara içip zarar veriyoruz Allah biliyor bide Rabbim istemedikce birşey olmaz bebegimize ilaç kullanmayanlar un çocukları hep saglikli diye birseyde yok çok zorlanirsan iyi bi dk git derim ama inşallah gitmek zorunda kalmazsin bazen uzamadin huzurumuz kacmasin diye alttan aliriz ben o zaman diyorum ki Allahin rizasi bana yeter huzurlu olacaksak anlayisli olmak lazim sana gaz verenler olacajtir sakin kulak asma kendini nasil iyi hissediyosan öyle davran.. hayirli kandiller..

merhaba. benim miniğimde 5 ayını doldurdu sizinle aramız çok az. zor tabi olmaz mı varını yoğunu ortaya koyup en önemlisi manen tüm hislerimizle iç güdüsel olarak bir evlat yetiştirmeye çalışıyoruz. uykusuz geceler, ilk diş çıkartmaları, onlar hastalandıklarında kendi canından can kopmalar üzülüp kahrolmalar... ama büyüyorlar gerçekten. büyük kızım 13 yaşında ve ben zaman nasıl geçmiş gerçekten anlayamamışım. şimdi büyümüşte kendini sevdirmiyor bile hatta kardeşine küçük annelik yapıyor. şimdi en güzel zamanları yavrularımızı doya doya öpüp koklayalım, onları oldukları gibi sevelim birlikte geçirdiğimiz ve geçireceğimiz her anın keyfine varalım ve vardıralım inşallah. sevgiyle...

Merhaba arkadaşlar, ben maalesefki uzun bir süre panik atak, majör depresyon ve okb ile uğraştım. Tüm bunların hepsi 2. hamileliğimde oldu ve 2. hamileliğimde ilki gibi düşükle sonuçlandı. Hamilelik, doğum yapma biz kadınların psikolojilerinin bozulmasında maalesefki büyük rol oynuyor. Yazdıklarınızı henüz bir anne olmamış olmama rağmen çok iyi anlıyorum. Ben 2. gebeliğimde daha 10 haftalık olan karnımdaki bebeğim için bile aynı şeyleri düşünüyordum. Hamileydim, mutlu olmam gerekiyordu ama ben çok mutsuzdum ve depresyonumun ağırlığı sebebiyle karnımdaki bebeği istemiyordum. Oda duydu beni herhaldeki istemiyorsan giderim dedi. Ama birşey söylemek istiyorumki maalesef bu depresyon geldiğinde insana hiç geçmeyecek gibi geliyor. Birdaha iyileşemeyeceğim, birdaha hiçbirşey eskisi gibi olmayacak! Böyle birşey yok arkadaşlar. Durumunuz nekadar vahim olursa olsun hepsi geçici. Tabi şimdi bana peki ya kronik depresyon diyeceksiniz. Ama kronik depresyonun bir sebebide kişinin artık depresyonu benimseyip onu bir yaşam biçimi haline getirmesinden ve onu artık tutunacak, oyalanacak, beyni meşgul edecek bir meşgale olarak görmesinden kaynaklanıyor. Ben rahatsızlığım süresince arada bir psikolog ve psikiyatristlere gittim. Çok düzenli bir tedavi süreci geçirdiğim söylenemez.1 yıl kadarda hafif denebilecek bir antidepresan kullandım ve artık hiç bir ilaç kullanmıyorum. Yaşadığınız bu durumun geçme hızı sizin elinizde ve çabanıza bağlı. Sizlere verebileceğim en büyük öneri kendinizi zorlayın. Evet içinizden hiçbir şey yapmak gelmiyor biliyorum ama sabah kalkın, bebeğinizide güzelce giydirin kış günüde olsa hiç istemeyerekte olsa dışarı çıkın ve yürüyüş yapın. Bu yürüyüşler ilk günlerde size eziyet gibi gelecek ama yaptıkça açılacaksınız. Biraz insan içine karışın, parka gidin oradaki kadınlarla sohpet edin. Biliyorum bebeğinizle uğraşmaktan başka hiçbirşeye zaman ayıramıyorsunuz ama dedimya işin sırrı zorlamakta, kendinizi zaman ayırmaya zorlayın. Bebeğinize olan hissiyatsızlık ve onu yeterince sevmediğinizi düşünme sebebiniz aslında onları çok ama çok sevmenizden kaynaklanıyor. Daha bir çok şey yazardım ama çok uzattım artık burada kesiyorum. Son olarak tek söyleyeceğim hepsi geçiyor. Hiçbirzaman umutsuz olmayın sevgiler

merhaba; ben 5 haftalık hamileyim. sizin yazdıklarınızı okudum kendimden cok sey buldum benim en büyük korkum bebeğimi sevemem benimseyemem korusu hatta bu korkuyla aldırmayı bile düşünüyordum hala ara ara aklıma geliyor ama etrafımdaki insanların ve burada yazan annelerin telkinleriyle kendimi oyalıyorum doğum yapmışsınız bebeğinizi sevdiniz mi onu benimsediniz mi gerçekten söyledikleri gibi oluyormu. çok korkuyorum. anneniz için üzüldüm allah tez zamanda şifa versin annenize. kendinize iyi bakın Y

Bebisle ilgilenmem gerekiyordu doğru düzgün yazamdim glbyz arkadasim sen daha çok yenisini geçecek inşallah bu yasadigin doğum sonraki depresyondan kaynaklanıyor aslında bbebeğini benimsemediginden değil depresyondan dolayı bende sevmiyormusum gibi hissediyordumdoktor depresyondan dedi ggeçecek sabret cnm

Allah yardımcınız olsun arkadaşlar. Bende iki evlat sahibiyim birisi 13 yaş diğeri 5 aylık olmak üzere ve anlattığınız sıkıntılar, stres, uykusuz geceler, eşle yabancılaşmak, evden dışarı çok gerekmedikçe adımını atamamak, kendini bebeğine adamak... tüm bunlar o kadar çok tanıdık ki. zaman her şeyin olamasa da bazı şeylerin ilacı gerçekten. iyi güler ileride inşallah umarım sıkıntılar tez zamanda geçer gider...

40gunluğum bgn her geçen gün daha berbatım. Evladımı benimseyemiyorum. Ağlayınca sinir oluyorum. Tüm gün bakmak zoruma gidiyor. 7de başlıyorum gece 11ekadar. Yardımcım yok günlerdir uykusuzum. Mutsuzum. Düzelmek istiyorum ama her geçen daha kotuyum.

Merhaba şimdi okudum Allah sabır versin arkadaşım. Ben Doğum yapalı 4.5 ay oluyor kısa süreli depresyon yaşadım 20 gün kadar sonra iyiydim bende 1.5 ay önce annemin meme kanseri olduğunu öğrendim maalesef ağır depresyon yaşıyorum emzirdiğim için ilaç kullanmıyorum ama bakıcam duruma olmadı gidicem doktora sanırım doğru olan bu gibi durumlarda ilaç kullanmak çünkü annem üzüntülerden hasta oldu psikolojik rahatsızlıklar iç organlara zarar veriyor kedicikcns

tamamen duygusal ben 13 mayısta dogum yaptım ve aynıki şeyleri hala yaşıyorum benim bebegimde kolikti ve hala devam edio aglama krizlerinden birini yarım saat önce geçirdi eşimle birbirimizi yiyorduk sitresden ama arık alışık olanın bize oldugunu ve ancak birbirimize desek olarak alacagımızın farkına vardık. umarım seninkide düzelir inş. bide şu aglamalarımız son bulsa tam süper olacak S

3- 3,5 yaşlarda tam sevip sıkmalık olur en güzel zamanları işte tabi kıymetini bilipte tadını ve keyfini doyasıya çıkartabilene cnm... Elif Aytekin

üzülme arkadaşım, bir tek seni bulmadı hepimizin başında. 7 ay oldu ben de hala ara ara ağlama krizlerine giriyorum, ama hiiiiç de yalnız olduğumu düşünmüyorum. ağlamadan bebek büyütebilen var mı ki? A arim

Ben hazirdim eşini ben zorladim hatta ama ilerde ne olacagini bilemiyorsun M

Ve eskisnden daha anlmli bi hayaata kavusuyosun

merhaba bende yeni katıldım aranıza ben 4 ay önce doğum yaptım hemde aşılamayla oldu bebeğim çok bekledim çok istedim bebeğimi ama doğum sonrası anksiyete takıntılar derken ilaç kullanmak zorunda kaldım ve şimdi bebeğime baktığımda birşey hissedemiyorum gibi geliyor ona karşı çok yabancıyım sanki bu durum beni endişelendiriyo bu konuyu ayrıca yazacaktım ama konu açmayıda beceremedim, bu duyguları yaşayan var mı bebeğimi cok ama cok sevmek istiyorum nolur dua edin benim için(( O

Vee benmki gbi ins sennki uzun surmeden gecer M

mango degil avakado..

ben bebeğim iki aylıkken başladım ilaca paxera 10 mg kullandım yeterli gelmedi 20 ye çıktım şimdi aynı zamanda emziriyorum Rabbim esirgesin yavrumu hala da kullanıyorum 2 ayı geçti devam ediyorum senin ne gibi sıkıntıların var

Çevremde sizin gibi bebeklerini büyütmüş arkadaşlarım var hepsi aynı şeyi söylüyor zaman nasıl geçti nasıl böyle büyüdüler diyorlar. Bizim daha 4 ay oldu ama bana zaman hiç geçmiyor gibi geliyor sanki ben yaşlanacağım ama bebeğim hiç büyümeyecek gibi...

Benim bebegim 32 haftalik dogdu ve 12 gun yogunbakimda kaldi, cok zor zamanlardi. hastaneden cok buyuk sevincle cikardik ama evde gunlerim zehir oldu, tek basima bakmaya calistik esimle. mikrop kapmasin riskli diye hic kimseyi eve almadik.24 saat besiginin basinda sut sagip icirmeye calistim yemek yemege bile zor vakit bulabiliyordum. birde esimle eften puften nedenlerden tartismalara basladik. tartistikca uzuntumde katlandi, neden bu donemde anlayis gostermiyor diye dusunup dahada kiziyodum ona. bebegimi sevemedim bile ilk zamanlar ve o da vicdan azabi yaratti, anlayacaginiz berbat bir ruh hali icersindeydim. bide ustune ustuk ben odada 24 saat bebegimle ilgilenirken esimin faceden eski esini arattigini gordum artik iyice koptum. ben ne haldeyim o nelerle ugrasiyo dedim iyice kendimi yalniz hissettim. gun oluyoduki tek kelime etmeden gunum bitiyodu, bebegimin yaninda telefon acmiyodum surekli basinda oldugum icin telefonda iptaldi. dr a gittim ilac verdi pospartum yani dogum sonrasi depresyon dedi. ilac kullanmak istemedim sute geciyo diye. ama kadin dogum drum esimi arayip biraz daha anlayisli olmasi konusunda uyarmis sonradan haberim oldu, o donem biraz duzeldi. ama her iki gunde bir tartistik. o ise gitti ben evde agladim uzuldum, isten geldi tartistik yine agladim. simdi bebegim 3 aylik daha kolay bakimi ama bizim tartismalarimiz hala devam ediyo tabi araliklar artti haftada bir artik tartismalarimiz. cok caresiz hissediyorum kendimi iyi bisey soyluyorum yanlis anliyo olay kavgaya donuyo kusuyorum uzuluyorum sonra bunun sonu yok gunlerimi zehir etmim deyip barisiyorum uc bes gun sonra yine ayni. Allah yardimcimiz olsun atlatilabilir umarim bunlar M

İnşallah. Peki tedavinin ne kadar surdu ben de mi gitsem doktora M

Bende haftalarca ağladım doğumdan sonra. Son aylarım da çok kötüydü. Uyku yok;gündüzleri çalışıyordum;ve işyerindekiler çok anlayışsızdı. Kimseye hakkım helal etmiyorum. Doğuma üç hafta kala ben dosya taşıyordum. Doğumdan sonrada hemen ayağa kalkmak zorunda kaldım. Çok fazla düşünmeyin, verilebilecek en iyi tavsiye bu sanırım. Çünkü bazı şeyler değişmiyor, değişmeyecek.

eksiği var fazlası yok desem. hele bazen ağlayınca kendii camdan atmak istiyorum. bi an önce ölsem de kurtulsam diyorum.

Malesef bu durumu ben de yaşıyorum. Hiç ummazdım kendimden. Halbuki hamileyken ne kadar mutluydum. Kendim istedim. Allah da gönlüme göre sağlıklı bir çocuk verdi. Onu seviyorum ama yaşama enerjimi kaybettim. Annem bizde kalıyor. 2 kere evine gitti. Krize girdim. Eşimle olur olmaz şeylere kavga eder olduk. Yemek yapamadım. Ev işlerini düzenli yapamıyorum. Banyoya bile vakit bulup zor giriyorum. Çünkü kızım uyumadığı zaman huysuz oluyor. Sütüm yetmiyor mamayla besleniyor. Bir de bende gelecek kaygısı var çocukla ilgili. Maddi manevi yetebilecek miyiz diye korkuyorum. Annemi geri çağırdım o yüzden bizimle kalıyor. Allah affetsin beni ama ben neyime güvendim de çocuk doğurdum diyorum. Bu kadar zor geleceğini hiç tahmin etmiyordum. Etrafta ve sosyal medyada insanların mutlu hallerini görünce şaşırıyorum. Ben niye böyle oldum. Rahat ve sorumsuzca yaşarken bir anda bir insanın sorumluluğunu üstlenmek çok zormuş. Allah yardım etsin bana nankörlük ediyorum ama çok üzülüyorum. Lohusalık yaşayanlara şaşırırdım. Ben daha beter oldum. M

Ins canim inş. .. . push ;

Cevap vermekle beni cok duygulandirdin gercekten. Mubarek cuma yuzu suyu hurmetine allah annenize avil sifalar versin. Insallah bende sizin gibi guclu bir anne olurum. Tesekkurler T

"40 gün" bunu duyduğuma sevindim çünkü daha çok yeni annesin. Hala doğum sonrası depresyonun etkisindesin. Herşey okadar yeniki alışman için biraz daha zaman gerekiyor. İnan bu yaşadıklarını doğum yapan kadınların neredeyse hepsi yaşıyor, asla ben neden böyleyim diye düşünme. İntertette yeni doğum yapmış ve sürekli mutluluk pozları veren kadınlar yüzünden insan ben neden böyleyim diyor ama o pozların arkasındaki hikayeyi bir yaşayan biliyor. En son instagramda binlerce takipçisi olan ve bebeğiyle mutluluk pozları veren kadın bile birkaç yıl sonra doğumdan sonraki ilk 3-4 ay çok ağır depresyon geçirdiğini açıklamıştı. Oysaki doğum sonrasındaki paylaşımlarında herşey lay lay lom görünüyordu. Demek istediğim şuki yalnız değilsin ve geçici bir durum yaşıyorsun

Geçen gün komşumun kızını gördüm 3.5 yaşında hah dedim bu kadar büyüsün böyle kalsın işte :)

kli ağlıyorum, evim bana yabancı gibi. Yaptığım hiçbişeyden zevk almıyorum. Tam biletler yapmak, istiyorum, mesela sütlü tatlı mutfağa Bi giriyorum, çığlık çığlığa oğlum ağlıyo. Bi odanın, içinde ona bakıyorum. Gazlı Bi bebek. Bazen saatlerce ağlıyo.. Elim, ayağım, titriyo bayılcak, gibi oluyorum misafir gelsin, istemiyorum oğlum durmuyo çünkü. Beynim çok yorgun. Eski günleri özlüyorum sanki hiç eskisi gibi olamayacakmışım gibi. Canm bebege alsmk tabki zamn istiyo vve farknda olmsdan birak alsmayi onsz yapamicagni anlyosn O

ben de 13 temmuz da doğum yaptım seni çok iyi anlıyorum. bebeğim kolik bazen melek gibi oluyor bazen de çok ağlıyor. bundan sonra hayatta başka hiçbir şey yapamayacakmışım gibi geliyor. duş almak makyaj yapmak bile lüks geliyor artık. sadece yiyip yiyip emziriyorum. oturduğum evden de memnun değilim ama bebeğim çok küçük olduğu için taşınma zahmetine giremiyorum. boğulacak gibi oluyorum. annem bana yardımcı ama insanın kendi düzeni gibi sürdüremiyor hiç kimse ne kadar yakınında olsa. çevremdeki herke kendi yaşantısına devam ediyor ama ben bebekten bulduğum fırsatta ancak yemek yiyip duş almak gibi temel ihtiyaçlarımı karşılayabiliyorum. ilk günlerdeki kadar bol sütüm de yok. önceden sağıp sağıp buzluğa atıyordum. şimdi oğluma ancak yetiyor. sağıp bırakıp çıokamıyorum delirmek üzereyim. her gün aynı hyatım hep böyle geçecek gibi geliyor. ben diye bir şey kalmadı boşlukta asılı kalmış gibiyim. eşim ellerimden kayıp gidiyormuş gibi geliyor.

haklısın canım ilk kızımda o duyguyu fazlası ile yaşamıştım maalesef ki. şu anda süt iznindeyim ve bitmek üzere akabinde de şartlardan dolayı işten ayrılacağım çok düşündüm ancak en doğrusu buymuş gibi geliyor. hem kendi yorgunluklarım, stresim hemde yavrularımın daha mutlu ve huzurlu bir aile ortamında yetişebilmeleri için. Y

Bencede hazır olmamak değil bizim ki hormonlara karşı psikolojimizin verdiği tepki.. yogun sonrası depresyon imtihan geçecek insallah.. . push ; Elif Aytekin

bu mesajı yazalı 3 yıl olmuş şuanda ne ddurumdasınız çok merak ediyorum çünkü yaşadıklarınızı ben yaşıyorum şuanda M

Merhaba teşekkür ederim sağol inşallah iyi olur annem. Bebeğimi çok seviyorum hemde çokkk. Sakın aldırma biraz zor geçer hamilelik bu sorularla çok iyi bilirim. İnan söylediklerinden fazlası oluyor ben sevdiysem herkes sever derdim hep İnan çok güzel bir şey anne olmak zor ama çok güzel. Benim eşim şehir dışında çalışıyor bir de ben tek başıma büyütüyorum hayatım değişti annem bize bakarken ben bakıyorum şimdi hem bebeğime hem anneme ona rağmen diyorum iyi ki yapmışım seni hayata tutundum oğlum sayesinde evimize neşe geldi mis gibi bir koku geldi. O kadar masum ki anlatamam. Ne zaman istersen yaz bana. M

ben de ilk ay az buçuk depresyona girdim nasıl bakıcam, hep bununla uğraşamam diye ama geçti üstelik ben kızımı hiç emziremedim emmeyi redddetti hep galiba biz de beceremedik, yeterince üzerine düşmedik sonuç, ane sütü almadı ama çok şükür sapasağlam, kilosu, boyu gelişimi tam olan bir kızım var üzme kendini

Canım üzülme lütfen yalnız değilsin Bende doğum sonrası depresyona girenlerdenim 4 ay boyunca anamdan emdiğim süt burnumdan geldi desem yeridir Bebeğim kolikti, bana yardımcı olan kimse yoktu çevremde Her akşam aynı saatte başlayıp gece yarılarına kadar süren ağlama krizleri vardı kızımın çaresiz bi şekilde oda oda dolaşırdım emmek istemezdi ağlardım ne tuhaf çocuk diye hala da öyle gittiğimiz hiç bi yerde rahat ettirmez devamlı huysuz huzursuz ama o benim kızım o benim canım... eşim destek olmadı eşimin ailesi destek olmadı o yaşadığım 4 ay 4 sene gibi geldi hem kızımla hem eşimle uğraşmak zorunda kaldım eşimde çok anlayışlı değildi ağlama krizlerine giriyordum ne tartışmalar hakaretler şimdi 5 aylığız bian önce bu günler geçsin diye bekliyorum senle aramızdaki tek fark sen depresyonda olduğunun farkına varıp doktora gitmişsin ben ona bile gitmedim Güçlü ol canım, bebeğin için, senin için, eşin için, yuvan için güçlü ol M

makine yada elle sagilan sutun bebegin emmesine gore daha az gelmesi normal, emdiginde mutlaka sagdigindan daha fazla geliyordur ama emmiyorsa sen elinden geeni yaptin mama ile de cok bebek beslaniyor. bunda sikinti yok.. depresyonuna gelince takildikca daha fazla sikinti yaparsin kendine ve bebegine istedigin gibi bakamazsin o yuzden sunu bil ki her kadin dogum sonrasai yasiyor yasadiklarini ben de yasadim ve halen oluyor elbettee, sadece gececegini bil ve takilma.. sutunu arttirmak icin meyve ozlerini deneyebilirsin sulandirilip icilenlerden.. ben ilk gunden beri her gun iciyorum ve faydasini gordum cok, bunun disinda tahin pekmez, bol su.. bayrica bebegin buyumus ek gidalarina ozen goster,7. ay beslenmesi ile ilgili ;vitaminli guzel seyler hazirla bebeginin her ogunun ana ogun olarak hazirlamalisin cunku hangi ogunde ne kadar yiyecegi belli olmaz demisti benim saglikcim, bunun disinda gorunumu guzel olmali tabagin 3 parcaya bol ve 5te 2 sini tahil,5 te 2 sini cesitli sebze ve 5 te 1 ini de protein.. uzerlerine peynir, yumurta, mango, balik surulmus kucuk ekmek dilimleri hazirla... eminim bayilacaktir elle yemeye baslasin bu arada doke saca, yemek saatlerini keyiflendir sen de eslik et.. bunlari saglikcimiz soyledi, duzenli olarak ev ziyaret yapan ebe miz ay ay beslenme ile ilgili bilgilendiriyor ve biraktigi cd den dinleyerek yazdim. keyfini cikart anne olmak ve bebeinle zaman gecirmek cok guzel, ve bu yazdiklarindan da anlasilacagi gibi sen cok iyi bir annesin bebegin de cok sansli

Aynı şeyleri bende yaşadım zaman zaman yaşamaya da devam ediyorum... Bebeğime yalnız bakıyorum çok bunalıyorum bazen yemek yemeği geçtim su içmek bile lüks oldu ama şimdi dört aylık nispeten biraz nefes alabildiğim anlar oluyor İlk 2.5 ay neredeyse sadece tuzlu kurabiye ve ekmek arası kaşar ile beslendim yemek yiyebilmek tuvalete gidebilmek için eşimin işten gelmesini beklerdim... Tek tesellim bu günlerin geçecek olması. Bebeklerimiz bir gün büyüyecek ve en yakın arkadaşlarımız olacaklar :)

merhaba bir yıl geçmiş bu mesajdan şimdi ne durumdasınız

Dogum sonrasi depresyondan bende cikamiyorum bu depresyonmu onuda bilmiyorum herzaman degil ama bazen kendimi cok yalniz caresiz hissediyorm bebegim kolik oldugu icin cok yiprandim suan 4 aylik biraz duzeldi ama arada bi krizi tutuyo yine ama benim asil sorunum dogumun ilk gununden basladi sezeryanda dogum yaptim yanimda malesef kendi annem bulunamadi kaynvalidem vardi beni odaya getrdiler bebegimle kaynvalidem ilgileniyodu ve hic kucagima vermeyi akil edemedi heralde yani ben bebegimi ilk 2 gun koklayamadim neden vermeyi dusunmedi bilmiuprm bende nedense isteyemedim iste sorun orda kendimi sanki dogum yaptim ama o bebek kaynvalidem dogurmus gibi hissettim yanj o bana oyle hissettirdi 1 ay boyunca kaynvalidemle ayni yatakta yattik ortamizda bebek anakucagind yatiyo beni esimle bebegimle yatrmaya izin vermedi neymiste guvenemezmis sonra herseyiyle o ilgilendi altini o aliuodu kiyafetibi o degistiriyodu banyosunh o yaptiriyodu resmeb icim icimi kemirmisti sinit olmustim bebegimi coook sarmalamisti bebegimin sirtinda sivilceler cikmisti ama bana oyle bi pskolijik baski yapti ki sesimi cikaramiyodum bana ablasi diyodu esime abisi diyodu ayy goguslerim sizliyo sutum gelcek sanki diyodu hep icimde firtinalar kopariyodum esim yoktu yanimda calismak zorundaydi ben 1 ay kaynvalidemde kalmak zorunda kaldim ve suan bebegimleyim cok sukur yalniziz ama ben hala kaynvalidemin kaynbabamin sesini duymaya bile tahammul edemiyorm onlari gelince modum dusuyo sinirleniylrm oda bebegime geciyo. Bana ne kadar iyj de davransalar o yasadiklarimi unutamiyorm bebegimin ilk 2 ayi resmen bebegiem hasret kalmistim sadece emzirmek icin aliyofum bebegimi cok mutsuzum bundan kurtulmak istiyorum sanki bebegimi elimden alcaklarmis gibi hissediyorum onlar gelince. Ilk bebegimle yalniz kaldigimda onu benimseyemedim sanki baskasinin bebegimis emanetmis gibi dokunmaya bile korktum kaynvalidemlere olan nefretim depresyondan dolayimi yoksa gercekten haksizliga ugradigim icin mi bilmuyorm nolur biseyler diyin

Bunları okudukça kendime yeniden hak verdim hazır olmayıpta anne olunca böyle olmak normal M

Sanki hiç geçmicekmiş gibiyim. Sürekli ağlıyorum, evim bana yabancı gibi. Yaptığım hiçbişeyden zevk almıyorum. Tam biletler yapmak, istiyorum, mesela sütlü tatlı mutfağa Bi giriyorum, çığlık çığlığa oğlum ağlıyo. Bi odanın, içinde ona bakıyorum. Gazlı Bi bebek. Bazen saatlerce ağlıyo.. Elim, ayağım, titriyo bayılcak, gibi oluyorum misafir gelsin, istemiyorum oğlum durmuyo çünkü. Beynim çok yorgun. Eski günleri özlüyorum sanki hiç eskisi gibi olamayacakmışım gibi.

Merhaba ben bir buçuk sene once doğum yaptım depresyonu m oldu ilaç kullandım 6 ay kadar kilo artışı oldu eşim istemedi ve bıraktım ve abim i şehit verdim zaman zarfı içinde bu depresyonu ağır yaşadım hala devam ediyor. Ne zaman geçici diyorum yoksa hiçmi geçmicek Pospartum depresyonu yaşayan varsa bana yardımcı olursa çok sevinirim Y

inşallah hepimiz çok iyi anneler olur, evlatlarımızı sevgi ile büyütürüz, çok sağolun paylaşımlarınız için,., inşallah çok ama çok sevip koruyabiliriz yavrularımızı,.,

musserife, post: 38678158, member: 645205"] Cocugumu çok istememe rağmen bende benimseyemedim anne gibi hidsedemedim ilac kullaniyptum ben yasadiklarimizi yazalim rahatlariz insallah

Musserife bendede ayni seyler pldu bebegim 15vaylik yeni yeni atlatabildm kendmi cok ama cok suclu hissettm onu sevdgimi ispat edebilmk icin kendme sozler verip hepsini yerine getrdm oysaki bi anne icn ispata gerek yok bu cok sacma ama iste bilmiyorum bu nasi bi imtihan bisey hissedemiyosun salak gbi oluyosun ama inan bu da geciyo sadece zaman zaman zamann ve sabirrr O