Önceki mesajıma eklemeyi unutmuşum, çocuğunuzun iştahına lütfen çok takılmayın. Yemek yemek fizyolojik bir ihtiyaçtır, yani vazgeçilmezdir, yani çocuğunuz acıktığında zaten yiyecektir. Yazlıkta muhtemelen açık havada oynuyordu, yoruluyordu, dolayısıyla daha fazla acıkıyor, daha fazla yiyor ve uyuyordu. Ama yavrucak İstanbul'da dört duvar arasına tıkılmış, enerjisini harcayamıyor ki yenisini alma ihtiyacı duysun. İnsanların yağ hücrelerinin sayısı 0-2 yaş döneminde oluşuyor, bu dönemde çocuğa fazla yedirmek ileride obezite sorunu yaşamasına sebep olabilir. Sağlıklıysa, hasta olmuyorsa yeterince besleniyor demektir. D dudi

komşularla, mahalleliyle haşır neşir olmaya bakın. özellikle küçük çocuğu olanlarla hehe. arkadaş edinsin biraz sizin ufaklık A aykiri87

Şuanda birlikte yatmamanızdan kaynaklanan bir problem olabilir, zira yeni tanıştığım ama fikirlerine oldukça güvendiğim bir pedagodgun tavsiyesine göre, çocukta güven duygusunun oluşabilmesi için 2 yaşına kadar annesinin yanında 4 yaşına kadar aynı odada kalması gerekiyormuş. "Çocuklar, 2 yaşına kadar annelerinin yanında aynı yatakta, ten tene, göz göze, annelerini emerek ve annesinin kokusunu her an hissederek bir güven duygusu içinde yatmalıdır. 2 yaşından sonra anne sütü kesilmeli&#8230; ve annenin yatağından ayrılmalıdır. Çocuk yine anne babası ile aynı odada olduğu halde, kendine özel ayrı bir yatakta yatmalıdır. Böylece çocuk 2-4 dört yaş aralığını kendi yatağında ama annesine yine yakın ve aynı odada geçirmelidir. Çocuk, 3,5-4 yaşına geldiğinde odası ayrılmalı&#8230;" PEDAGOG ADEM GÜNEŞ Umarım faydası olur. cococookie

annesi orayı özlüyordur... eve adapte olmasına fırsat verin... bu döneminde beraber uyuyun... bol bol sarılın bol bol öpün... yaratıcılığınızı kullanarak oyunlar oynayın... yemek konusunda da ısrarcı olmayın.. hepsi geçer... unutmayın, 3 yaşından önce çocuğun sosyalleşmesi diye birşey yok... onun en büyük oyuncağı sizsiniz... bol şans.

zor bir dönem canım. Allah yardımcın olsun. ist eşimin işi nedeniyle 10 ay kaldım 15 gün önce antalyaya geri göndük. ist haritadan sildim. seni okuyunca direk yaşadıklarım aklıma geldi. ist taşındığımda beri oğlum çok mutlu gülüyo herşeyi düzenli.. hergün dışarı çıkarmaya çalış. zaten kış geliyo bu günleri değerlendir.. ist ben bile mutsuzdum çocuklar nasıl mutlu olsun...

Üzgünüm ama bahsettiğiniz pedagogun fikirlerini hiç mi hiç onaylamıyorum. Benim kardeş 2 yeğenim var. Biri 5,5 yaşında erkek, diğeri 4 yaşında kız. Erkek olan 4 yaşına kadar anne babanın ortasında yattı, ablamlar artık umudu kesmişti, "biz bu çocuğun yatağını ancak askere giderse ayırabilecez herhalde" diyorlardı. Kız yeğenim ise doğduğundan beri hiç anne baba yanında yatmadı, bazen ablam kendi uykusunu bölmemek için kızı yanına almak isterdi, kız avaz avaz ağlardı yalnız yatıcam diye. Şimdi geldiler 4 ve 5,5 yaşına, bakıyorum kızın öz güveni oğlandan daha yüksek. Oğlan kendi kendine oynarken bile aynı odada birisi bulunsun istiyor, kız ise kendi kendine saatlerce oyun oynuyor ve yalnız kalmaktan korkmuyor. 2 yaşına kadar anne sütü vermek de son derece yanlış, birincisi anne sütünün besin değeri 2 yaşındaki bir çocuğun beslenme ihtiyacını zaten karşılamaz. İkincisi çocuk 1 yaşından sonra artık memeyle beslenmekten çok oynar bu da çocukta bağımlı bir kişilik olmasına sebep olur. Hatta bazı bilimsel çalışmalarda henüz kanıtlanmasa da annesini 1 yaşından daha uzun süre emen çocukların memeye karşı oluşan bağımlılıklarının etkisiyle ilerleyen yaşlarda sigara tiryakiliğine de yatkınlıkları olduğu söylenmiş. Depresyonda olan minik adamın sorunu ortam değişikliğinden kaynaklanıyor olabilir, 15 aylık ömrü için 2 ay uzun bir süre :) 2 ay değişik bir yerde yaşamış, döndüğünüzde evinize ilk defa geliyor gibi olmuştur. Üstelik ailenizin yanındaki kalabalıktan sonra evde sizle yalnız kalması onu sıkıyordur. Çocuklu komşularınızla görüşseniz oğlunuzun kalabalık ortam ihtiyacını tatmin edebilirsiniz belki :) A ankathesimurg Mucizem Yanımda Anneler

seni o kadar iyi anlıyorum ki.. çünkü aynı durumları yaşadım bende... inanın oğlumla oturup ağladım bazı zamanlar... yalnızlığı sevmeyen bir çocuk.. sürekli birilerine gitsin, birileri bize gelsin, parka inmeyi isteyen bir çocuk.. ablamlar bize gelirdi 2 gün kalırdı zor ayırırdım onlardan... babannesinin peişinden bağıra bağıra ağlardı... şimdi 33 aylık yani nerdeyse üç yaşına girecek hergün birşey buluyorum ona.. araba kullanmasını öğrendim... parka götürüyorum ben götüremezsem babası akşam götürüyor... ve sürekli oyun oynadım onunla.. sıkıntıdan çatladım ama oturdum oynadım... netten hayvanları tanıttım... nerde dozer kamyon görsem izlemeye gittik... kitap okudum... çıkartmalı kitaplardan aldım oğluma yapıştırttım... vs vs vs.. yanii böyle böyle biraz yalnızlığa alıştı... geçen ablamlar geldi ve onların peşinden ağlamadı.. hadi sende git oğlum dedim gitmedi.. o kadar mutlu oldum ki... Allah yardımcın olsun seninde... cococookie

Bence siz olanlari biraz büyütmüssünüz, tatile gidince genelde her cocugun duzeni bozuluyor kendi yatagini kendi esyalarini hatta evin kokusunu bile ararlar, ama tatilde sizinle yatmakta hosuna gitmis ve bu düzenede cabuk ayak uydurmus ve sanirim ayni seyin evdede devam etmesini istiyor inanin suan ayni seyle bende ugrasiyorum bizimde cok sosyal bir ortamimiz yok ama o acigi ben ve babasi kapatmaya calisiyoruz. Siz eski düzenine alistiginiz icin bu durumu yadirgayabilirsiniz ama bence asil anormal olan yasini doldurmus bir cocugun gunduzleri her iki saatte bir uyumasi. Günde bir yada iki defa uyumasi normal diye düsünüyorum. Inanin bu anlattiklarinizi suan benim oglumda yapiyor ama ben depresyonda oldugunu sanmiyorum bence sizde icinizi ferah tutun. Allah kolayliklar versin cocuk buyutmek zor is. F firildakmerdane

Bizimki sizin gibi bi hayatımız olucak sanırım. Yazdığınızı okurken oğlum ve ben gözümde canladı resmen. Yani oğlum 3 yaşına gelmiş ve biz birlikte bişeyler yapıyoruz :) Geçtiğimiz cumartesi günü eşimin eski patronu ve karısı bize geldiler. Oğlum doğduğundan beri ilk defa geldiler. Oğlum resmen mutluluktan havalara uçtu. Kendini sevdirmek için yapmadığı şaklabanlık kalmadı. Gelen hanımın resmen tepesinden inmedi. Bu arada normal zamanlarımızdaki uyku saatimiz yaklaştı, baktım esniyor, uykusu geldi. Misafirler gittikten sonrada hayretler içinde oğlumu ikinci gündüz uykusuna yatırdım. O uyuduktan sonra da resmen mutluluktan mı desem huzurdan mı desem göz yaşı döktüm. Oturduğumuz eve ben taşınmayı istemiştim ama nereden bilebilirdim çocuğum olduğunda böyle izbe bi yerde oğlumun mutlu olamayacağını. İlk defa anne oluyordum ve daha önce de hiçbir yakınımın küçük çocuğu falan da olmamıştı. Eşime bu evden mümkün olan en kısa zaamanda taşınmak istediğimi, hayatımda yaptığım hiçbir hatadan bu bu eve taşınmaktan daha fazla pişman olmadığımı söyledim. Bakalım bu kışı geçireceğiz illa ki ama bahara beni bu evde bağlasa tutamaz.

meseleyı kendı gozunuzde cozumsuz bır hale getırmeyın... her cocuk kendı yatagından evınden yasadıgı duzenden ayrılınca aynı tepkıyı verır.. depresyon da nesi? cocugun adaptasyon donemı bızımkı gıbı olamıyor ne yazıkkı.. o sebeple evdekı duzenı tekrar kurmanız sızın adınıza zor olacak cocuk aynı tatılde kı gıbı ve o ınsanlarla yasamaya devam etmek ısteyecek.. bu durum belkı gecer belkı gecmez..4 tane yegenım var elımızde buyuduler.. ne demek ıstedıgınzı fazlasıyla ıyı anlıyorum.. cocuklar cok rahat karakter degıstırebılıyrlar.. bunun farkında olarak davranın.. eger eskı sı gıbı olmuyorsa yenı halıyle alternatıfler yaratın.. ayrıca daha sımdıden cocugu depresyona sokarsanız ılerleyen yaslarında onu tanıyamazsınız bıle her donem degıstırdıgı huyları hallerı ve davranıslarıyla ılgılı.. rahat olun.. A ankathesimurg Mucizem Yanımda Anneler