Nasıl başardınız? Geceleri mi çalıştınız mesela. Yapmak istediğim şeyler var ama ruhen ve bedenen hiçbir damla gücüm yok. Sylphy Başlangıcı olan her şeyin mutlaka sonu da vardır. Üyelik İptali Anneler

Çocuğa göre değişir. Büyük oğlum ancak 3 yaşına geldiğinde algısı açılıp olayları anlatabilmeye başlamıştı, o zaman eğitime başlattım. Çok zor oldu alışması, hala okul sevmez bana yapışıklığı sebebiyle. Küçüğü ise 2 yaşında hazırdı lakin pandemi girdi, 40 aylık falandı başlayabildiğinde. Bunu bir gelişim uzmanıyla beraber değerlendirin, çocuğunuzu en iyi siz tanırsınız, uzman da durumu onaylar ise mutlaka başlatın okula. Onun faydasına olan bir durum.

Beklenti olayini bende yapamiyorum. E sen benden bekliyorsun, ben bekleyince mi yanliş? Bu ikili diger iliskilerimizde, arkadas, es dost, akraba iliskisi icinde gecerli. Ben sana deger verip ilgi gosteriyorum, yaninda oluyorum, yardimina kosuyorum. Bunu keyfimden mi yapiyorum. Kendimden, esimden, isimden ödün vererek yapiyorum. Bu karsilik beklemek degil. Verdigin deger kadar kendinde deger gormek istiyorsun. A

Özellikle okul öncesi eğitimin hiçbir zararı olamaz çocuğa. Siz birebir ilgilenmiş, hayatını adamış annesiniz. Bu konuda görüştüğüm çoğu uzman bana 2 ile 2,5 yaş arası anne ile olan bağın sağlamlaştırıldığı dönemdir, bağımlılık yerini bağlılığa bırakabileceği gibi tam tersi de olabilir. Riskli değişikleri bu dönemlerde önermiyoruz ama 30 ayı tamamlamış bir çocuk için, güvenli bağ kurulduktan sonra mutlaka eğitime başlatılması gerekir dendi. Hatta ilk oğlum için 18 ayda başlatın çok faydası olacağı yönünde görüş bildirseler de kardeş olması, ekstra bir okul dönemiyle de zorlamamak adına 3 yaşı beklemiştim.

Değindiğiniz noktada çok haklısınız. İnsanın özüne aykırı bence de beklentisiz yaşam. Her ilişki kendi dinamiği içinde karşılıklılık esasına dayanır. Eşyanın tabiatına aykırıdır beklentisiz yaşam. Ancak gelinen noktada, insanlığın ve dünyanın geldiği şu son tahlilse beklentisiz yaşam üzmez gibi duruyor. Maalesef bu böyle. Muhtemelen biz de ilişkilerimizi süzgeçten geçirip herkese ederi kadar değer vermek durumunda kalcaz günün sonunda. Daha çok yalnızlaşıp daha az güvenen ama en azından daha az hayal kırıklığı yaşayan bireyler olacağız. Bana konuyla ilgili terapistim şey demişti " lütfen anneniz dahi olsa kimseden bir şey beklemeyin, hayat beklemek için çok kısa, akmaz yoksa" . Beni etkilemişti bu. He hala üzülmüyor muyum? Pek çok zaman. Ama tavşan dağa küsmüş dağın haberi var mı yok mu bilmiyoruz işte.

Ben 7 ay önce işe döndüm ve inan kendime geldim. Eskiden beni yoran işe bakış açım bile değişti, en azından oturup kahve içebiliyorum diyorum Tuvalet eğitimini kreş bi veririz hazır olunca dedi. Benim de tedirginliklerim var kreş konusunda. Alışabilecek mi, zorlanacak mı vs vs ama inşallah kolay alışırlar. Artık büyüdüler evde çok yeterli olamıyoruz onlara.

Yani tüm bunları yaşayan bir anne söyledikten sonra benim için en kuvvetli referans budur açıkçası. Çocuğun üstün yararı daha az yorgun bir anneyle ve akran sosyalleşmesiyle daha yüksek olacaktır burası su götürmez bir gerçek. Avrupa'da insanlar bu tarz başlıklar açıp bu konuları tartışmak öte dursun bizim sorgularımızı çok tuhaf karşılıyorlar. Çünkü iliklerimize kadar işlemiş en iyisini yapmaya çalışmak, eleştirilmek, feda etmek. Oysa ki mutlu çocukluk mutlu anneden geçer. Doğan cüceloğlu söylerdi nur içinde yatsın bir evde mutlu bir anne varsa o ev mutludur diye, ne kadar doğru. Teşekkür ederim yorumunuza da, gittikçe aydınlanıyorum.

Merhabalar ben kendim bir düzen kurdum şuan sizin saat anlamında bir düzeniniz var mı? Günde kaç uyku yapıyor? Uyku şekli nasıl melinda- Keep it simple Anneler

"Çağırınca komşu da gelir" annem ile ilgili sıkıntımı şu cümlenizle çok net özetlediniz. Size de merhabalar güzel anne. Ben de öyle düşünüyorum, çağırınca komşu da gelir. İşin başka bir boyutu ben anne olana kadar benim nezdimde annem dünyanın en fedakar annesiydi. Şu an tam olarak öyle düşünmüyorum, istersem yardım hala dünyanın en fedakar annesi evet ama anne biraz da çağırmadan gelendir ya, bilendir, hissedendir. Ben anne olduktan sonra sadece yavrumu değil, bambaşka bir beni de doğurdum. Teoride ben de çok iyiyim pratikte özellikle duygular kısmında çok zorlandım. Diğer işleri mükemmelliyetçiliğin de verdiği saçma gazla gayet hallettim ama duygular kısmı ve taaa varoluşsala varacak sorgulamalar çok başka yerlere götürdü beni de. Belki de dümdüz anne olmak, dümdüz insan olmak fazlasıyla yeterlidir. Yani Oğuz atayın çok sevdiğim bir lafı vardı "güzel bir resim asamamak kaygısıyla duvara hiçbir resim asmadığımı farkettim" gibi bir sözdü. O kadar haklı ki, mükemmelliyetçilik zaten bizim neslin annelerinin anları kaçırmasının ya da girdiği tüm krizlerin temel sebebi. Bizim nesil bizim şu anda yetiştirmekte olduğumuz nesile göre çok rahat büyüdü bakın. Ben bunu çok net görüyorum, o yüzden çok rahat konuşuyor büyükler "biz kaç tanesini büyüttük ey gidiiiiii, sen buna mı sızlanıyorsun vs" .. Siz büyütürsünüz tabi, biz sizin gibi büyütseydik bize de kolay olurdu bu iş. Saygımızdan hep susuyoruz işte. Ben genel olarak kimseyle paylaşmamayı tercih ediyorum artık. Çocuk dediğin de akran ister evet kreş konusunda artık çok netim sizlerin de desteği sayesinde.

Ben artık yaşadığım sorunları psikolojik sorunları vs hiç kimseye anlatmıyorum çünkü susmak daha iyi gibime geliyor

Umut oldu mesajınız, beni düşündüren bir konu da şuan 6 aylık hamile olmam ama inşallah yapabilirim çok teşekkürler

Bana annem yardim ediyor ama etmedigi gunler bile yipranmama yetiyor. Hatta bugun moralim cok bozuk, nasil tek basima bikac gun bakmak bu kadar zor olabilir diye. Sonra bu moral bozuklugu cocuguma yansimasin diye elimden geleni yaparken yoruluyorum Allah sizin gibi tamamen tek basina cocugunu yetistirenlerin yardimcisi olsun, gercekten cok ama cok zor bir isin altindan kalkiyorsunuz, ne hissetseniz haklisiniz. Tum yorgunlugunuz, uzuntunuz, siteminizde haklisiniz.. Ben de kizimi 2 yasina basar basmaz krese vermeyi dusunuyorum, kendi hayatima devam edebilme dusuncesi cok cazip geliyor ama cocugumun da sosyal becerileri icin erkenden baslamasinin faydali olacagini dusunuyorum.

Iyi şeyler duymak mi? Kötü bir sey duymayayim da iyisi eksik kalsın noktasına geldim. O öyle olur mu? Bu çocuğu bu zamana Allah korumuş. Valla çok rahatsın. Hayret! Bir tuhafsiniz karı koca. Niye öylesiniz ki? ... Son zamanlarda işe gitmek, çocuğuma bakmak zorlaştı. Kolumu kaldırmak bile istemiyordum. Önce insanın psikolojisi iyi olacak. İçimizdeki yaşam enerjisini öldüren cümlelerle ne kadar faydalı bir anne olabiliriz ki..

Ben de yalnız büyütüyorum ve evet çok zor. Şimdiki aklım olsa yapmazdım :) 5 yıl sonraki aklım olsa da yapardım herhalde :) Annemle aynı şehirdeyiz ama fiziken ve moral olarak annem bana yardım edebilecek konumda değil. Kendisini bana yardım etmeye çok zorladığı zamanlar oldu ve o kadar üstün bir gayret sarf etmesi gerekti ki ben ona kıyamadım. Zaten onun bu zorlanması bana da yansıdı. O da beni yalnız büyütmüş. Örneğin o eki kötü günlerini hatırlayıp dakikalarca yalnız çocuk büyütmenin zorluğunu anlatması... İlişkimiz bozulmasın diye nazikçe yardım istemediğimi söyledim. O da hemen kabul etti zaten. Hiçbir zaman onun bakacağını düşünmemiştim. Hayal kırıklığım olmadı. Şu an kreş araştırıyorum. Büyük ihtimalle 23 aylıkken yarım gün başlayacak. 2 buçuk yaşında da tam güne geçecek. Ben de çalışma hayatına döneceğim.

Biz verdik çok da iyi ettik. kesinlikle. oneririm

Evdeki kadar konforu olmayacak ama sosyalleşecek, psikomotor becerileri gelişecek. Belki biraz fazla hastalik göreceğiz ama daha huzurlu olacağız. Beslenmesi eksik kalacak, bir kase yemeyecek ceyrek yiyecek belki ama hayatla erken tanışacak. Artik kazançlarımıza odaklanalim insallah :) A

Kızım 2.5 yaşında, doğurduğum ilk günden beri neredeyse sıfır yardımla tek başıma büyüttüm ve çok zor bir çocuk. Nasıl bir tükenmişlik yaşadığınızı anlayabiliyorum, bir keresinde annemle dertleşmeye çalışırken, yarım saat bile yalnız kahve içemedim bugüne kadar demiştim. Kahve içmek ihtiyaç olamaz anca hastaneye falan yatarsan bakılır çocuk demişti. Ki ben hastanelere giderken bile bebemi yanımda taşıyan kadınım, hiç yardım istemedim. Bu yüzden sizi anlıyorum. Kızım 31 aylık bende kreş düşünüyorum.

Allahım ben yazdım sanki şu cümleleri, kendi hayatımdan bu kadar feragat edeceğimi hiç düşünmemiştim. Yıllar önce bir gün böyle olacaksın deseler yok artık derdim. Ev hanımına dönüştüm, 2 yıldır ekonomik özgürlüğümün olmayışı beni çok yoruyor, 7 yıldır ehliyetim var ama bebekten pratik yapmaya vakit bulamıyorum unuttum gitti. Yüksek lisansa başvuracağım ama çocukla ya yürümezse diye endişelerim var oof of... Yalnız değilsin kısaca S

Sizin yavrunuza bakıcı mı bakıyor şu an peki? Annenizin rapor alır bakarsın demesinden aktif çalıştığınızı yorumladım doğru mudur? Şimdi şöyle evet biz dünyaya getirdik bakmak zorunda değiller, hayatlarının emeklilik yıllarını bu yorgunlukla geçirmelerini hiçbirimiz istemeyiz. Ancak dünya öyle tuhaf bir hal aldı ki pandemi koşullarından çocuklar sosyalleşemedi, 2 yıl korktuk eve yardımcı alamadık virüs var dedik. Tek çaremiz annelerimiz oldu, onlar da böyle yaparsa annelerimizin dahi kıyamadığı olamadıktan sonra korkunç bir tükenme geliyor gerçekten insana. Ben neyim? Kimim? Amacım ne? Hiçbir şey istemeye hakkım yok mu artık benim? Gibi. Ben yavrumu memnuniyetle büyüttüm, gönüllü büyüttüm şimdiye kadar kendim ama bu süre zarfında ne kadar yalnız bırakıldığımı sanıyorum ki ölene kadar unutmayacağım. A

Ben biri 2 aylık diğeri 3 yaşında iki çocukla yüksek lisans tezi yazmaya başladım. Bir yıl dolmadan bitirdim. O zaman büyük olan kreşe falan da gitmiyordu. Çocuklarımın zamanından çalmadım, yemek, temizlik de aksamadı. İyi bir zaman planlamasıyla isterseniz her şeyi başarırsınız.

Sizi de çok iyi anlıyorum güzel kardeşim. Analık her açıdan çok zor. Fiziksel yorgunluktan ziyade vicdani yükü çok fazla çünkü bu işin. Ben hep iki çocuk düşünürdüm şimdi şimdi Allah oğluma önle versin sağlıklı ikinci kez aynı maraton zor diyorum yine büyük konuşmamak kaydıyla. Allah bağışlasın iki evladınız var eminim her açıdan çok daha fazla zorlanıyorsunuzdur siz de.

Merhaba guzel anne. Masallah bu ay a kadar gelmissiniz. Buyuk basari bence :) Ayni konulardan muzdaribiz. Bu donemde bebek buyutmek cok zor. Ilk olarak bence her bebek farkli. Ilk olarak annen ile iliskinden baslamak istiyorum. Anneligin cok kutsallastirilmasi, anne yemez yer, giymez giydirir, anac, kendi hisleri duygulari, beklentileri yok gibi hayatini bebegine cocuguna adamiştir gibi gibi empoze edilmesi. Sonra bakiyorsun ee benim annem oyle degilmis. Cunku bugune kadar sorgulamadin. Ee onceden anne degildik, bu sekilde biliyorduk. Dogum yapinca insan bir caresiz oluyor. Yani ben oyle oldum. Sifirdan dunyaya gelmek gibi. En bildigi dogrulari unutuyor insan. Teorik te millete akil verdigin, dogrusunu gosterdigin konularda, pratikte sinifta kaliyorsun. Cok net oldugun bir konuda e tecrubeli biri yorum yapinca aa bir bildigi mi var diye iyice kafasi karisiyor insanin. Annem demisti ihtiyacin oldugunda cagir. Dayanamadim. Cagirmakla gelincek ise komsu da gelir dedim. Yani biz yeni nesil anneler mukemmelliyetcilikle bogusup, surekli kendimizi sorguladigimizdan bi mutsuz oluyoruz. Cocugun da sosyallesmeye hakki var. Her gun sabahtan aksama kadar o da sıkılıyor sizinle. 9 aylik bebek bile cocuk, bebek gorunce heyecanlaniyor. Sizede onada iyi gelecek. A

Benim de her işim yarım. Size katılıyorum arkadaşlar, fiziksel olarak fazla hareketli çocuklar bedenen de ruhen de daha fazla yoruyor. Yani hiçbir zaman bir köşede oturup resim yapıp oyalanmamıştır benim yavrum mesela. Canı sağ olsun çocuk dediğim hareketli olur evet ancak her çocuk eşit derecede zor olmuyor katılıyorum sizlere kesinlikle.

Tecrübe çok önemli, ancak her insan biricik. Kendi evladımız için en iyisini tüm samimiyetimle söylüyorum ki biz biliriz. Evet tüm yeni yetmeliğimizle biz. Kimsenin yetersiz hissettirmesine izin vermiyorum ben artık. Aynısını size de tavsiye ederim.

4.5 aylık kızım var. Sizi şimdiden çok iyi anlıyorum. Benim de eşim çok yoğun çalışıyor bir de onun üstüne rahatsızlandı. Annem zaten başka sehirde. Lohusayken yanımda olmasına rağmen gitsin gözüyle baktım. Bebek agladiginda tutup sütün doyurmuyor çocuğu bile dedi. Nasıl üzüldüm anlatamam. Tutup senden daha iyi bakarım ben götüreyim demisligi bile var, şaka bile olsa hoş değildi. Her doğuran anne, maalesef anne olamıyor. Şahsen ben de büyüdüğünde kreşe vermeyi düşünüyorum. Kimseye kulak asmayın. Herkes evdesin kendin büyüt hatta 2. yi yap peşine diyor. Ama manen ya da maddi olarak kimse elini taşın altına koymuyor. Kaldı ki yarın bir gün kendi işimi kurunca çocuk ne yapacak? Kimseyi dinlemeyin. Kendinizi dinleyin sadece.

Bu arada anne olduktan sonra annemle benim de çatışmalarım oldu. Çünkğ artık evlat tarafından değil de anne oldupun için anne tarafından bakıyorsun olaylara ve böylece çocuk yetiştirme konusunda fikir ayrılıkları, alınganlıklar vs oluyor. A

Size sarılabilirim. Gerçekten eşşekten düşenin halinden yine eşşekten düşen anlar. Bizim diş tamamlanmadı çok gecikti, dil gelişiminde sorun yaşamadık, ancak benim oğlum çok hareketli. Çok hareketli. Çoook. Bedensel olarak çok zorluyor bu durum beni. Allah sağlık versin hepsi aşılır da bu annelerin de bir desteğe ihtiyacı var kanımca. Benim oğlum da oyuncaklarıyla oynamayı pek tercih etmez, ben, sadece ben :)

Mesela hem fiziksel Ya da manevi yardımda bulunmayıp hem de böylesi negatif eleştirmeyi nasıl başarıyorlar? Hakkını yemek istemem annemin yardım ettiği çok zamanlar oldu ki talep etsem yardım eder, hemen koşar. Ancak mesele şu, yardıma ihtiyacım olduğunu bildiği halde "talep etmek" durumunda bırakması! AS-LA istemiyorum artık. Buna rağmen kreşle ilgili yok erken yok hastalanır yok şu yok bu. Yani destek olmuyorsan doğru dürüst biraz cesaretlendir öyle değil mi. Ben artık katlanamıyorum bunlara gerçekten. A

Vallahi ben eşimin ailesine de kendi aileme en başından bu çocuklar benim ve benim doğrularımla büyüyecekleri kırmızı çizgiyle çok kalın bir çizgi ile belirttim. Özellikle de eşimin ailesiyle çok ters düşsemde sonunda kabullenmek zorunda kaldılar. Düşünebiliyor musunuz? İlk doğdukları zaman iki saatte bir beslenmeleri gece uyandırıp emzirmem mama verip uyutmam yüzünden kayınvalidem ile kavga etme noktasına geldik. Anneme de garip gelse de yapıyorsam vardır bir bildiğim diyerekten geri durdu. Çünkü beni tanıyor. İki bebeği aynı büyütmenin yani sıra birde laf anlatmak çatışmakla geçirdim bu süreci. Mecburdum ailelerin yardımı olmasa çocuklarimi tek başıma aglatmadan yeme uyku düzeni kurarak büyütmem imkansızdi. Onlar kendi evlatlarının hatrina ben kendi çocuklarım için idare etmek zorunda kaldık. Pandemi olmasaydı asla kalmazdim kesinlikle kendi evimde bakıcı yardımını tercih ederdim. 13 ay boyunca iki şehir arasında gidip gelmek ve üstüne de covidden ölümden döndüğüm bir sürecti. Tedavi ile anne oldum. Hem onlara sahip olmak için verdiğim mücadele hem doğum sonrası büyütmek için verdiğim mücadele ile bazen anneliğin her zerresinin bedelini ödedim diyorum. Özel hayat diyorsun kalmadı gibi bir şey. Öncelikle eşimle olan süreç doğum sonrası boşanma aşamasına geldik. Sonrası ayrı düştük. Ben doğuma gitmeden ağlamıştım, eşime bir daha eskisi gibi olmayacagiz demiştim. Sanırım hissetmişim. Saçmalama çok daha iyi olacağız demişti. Benim dediğim gibi oldu 24 ayda aramızdaki bag çok zayıfladı. Bir kere ben o doğumdan sonraki ailesi varken ki tavrını asla affetmedim. Onu kaybetmekten çok korkardım doğumdan sonra o yirmi gün onunla ilgili bütün duygu düşüncelerimi yerle bir etti. Çok mücadele etmiştim çocuk sahibi olmak için değil onu baba yapmak için ondan çocuklarim olsun diye karşılığını çok güzel verdi. maalesef ki bendeki kendini bitirdi. Dönüp bakıyorum evlatlarim için çok şeyden vazgeçmisim. umarım bütün yaralarimiz onları önce kendilerine olmak üzere ülkeleri için fayda sağlayan ahlaklı birer birey olduklarını gördüğümüz zaman iyileşir. Benim yaralarım başka türlü kapanmaz hah o kadar ortalığı yaktım yıktım eşten işten vazgeçtim ama değdi be diyeceğim günlerini görmek istiyorum

Çok zor çok. Biraz hissettiklerimizden bahsedince "herkes çocuk bakıyor" a verilmesi bir süre sonra duygularımızı dışa vurmaktan vazgeçmemize yol açıyor. Herkes istiyor ki anneler sussun ve sadece ölümüne "mükemmel" anne olsun. Vay be.

Çok ayıp şeyler bunlar ya. Büyük hadsizlik. Şöyle düşünelim, anne olmadan önce umuma açık herhangi bir yerde, herhangi bir ortamda, herhangi bir teyze yanınıza usulca yaklaşıp memelerinizle ilgili bir dialog başlatabiliyor muydu? Hayır. Bu gereksiz Ortadoğu samimiyetini sevmiyorum. Gerçi Avrupa'da da var bunlar sadece bizim kültürümüze has değil. Bence artık cevabımız "sanane" olmalı. Evet, hem de tüm nezaketsizliğimizle. Kalp kırmaktan imtina ede ede zaten delilercesine yorulan bizler bir de milletle uğraşıyoruz. Ne gerek var?

Bende kizimi tek başıma buyuttum hala buyudumedi tabiki daha 18 aylık ama gram kimsenin yardimi olmadi. Eylul ayindada kreşe yazdiriyorum hafta 2 gün sabahlari bence onada iyi gelecek banada. Banada annem aman tek cocuga hemen yazdir ne geregi var dedi ama ben yazdircam dedim var geregi onunda insan kevsetmesi gerekiyo hergün benimle baska cocuklari görünce hircinlasiyo biraz oynamayi orensin paylasmayi, sonrada inşallah allah nasip ederse 3 yaşında vericem ana okula A

Annem emekli öğretmen, öyle 2.5 yaşındaki bebeğime Müge Anlı izletecek biri değil. Oldukça eğitimli ve kendini yetiştirmiş bir kadın, keza kendisi de izlemez o tarz programlar :) Anneme kırgınım bazı konulardan ötürü Ancak hakkını da yedirmem hehehe. Benim kırgınlığım tam tersi annemden iyilik rica ederken bunun altında eziliyor hissine kapılmam bir şekilde. Sürekli fikir ayrılığına düşmemiz ve annemin belki de o kuşağın ortak bir tavrı olan her şeyin en iyisini ben bilirim siz bilmezsiniz tavrı. Bunlar artık kendi anneliğimle ilgili atacağım cesur adımları atamamama, bir okul mevzusunda bile suçluluk hissetmeme ne yapacağımı şaşırmama yol açıyor. Senin yetiştirdiğin çocuğu da görüyoruz derken benden mi bahsediyorsunuz hehehe fena da bi insan yetiştirmedi şimdi ama ya anlamadım ne demek istediğinizi :)

Gündüz ikisini aynı anda uyutuyordum. İki saat aralıksız çalışıyordum. Akşam da 9 dan sonra çalışıyordum. Bazen eşim geldikten sonra çocuklarla tamamen o ilgileniyordu. Bazı akşamlar dışarı çıkıp cafede oturup çalışıyordum. Hem psikolojik olarak bana çok iyi geliyordu. Sadece çocuklarla ilgilenen bir anne değil kendi için de bir şeyler yapan, başaran, kendini geliştiren bir kadın olarak mutlu oluyordum. Bu yüzden enerjim hiç bitmiyordu. Kendinizi zorlamayın. Zamanı geldiğinde hissedersiniz. Belki biraz daha bir şey yapmadan durmaya ihtiyacınız vardır. A

Bu biraz da bizlerle alakalı sanıyorum ki. Kişilik yapılarımızla, yanılmıyorsam okula başlama sürecinde anneler ne kadar kararlıysa çocuklar da o kadar çabuk adapte olabiliyorlar durumlara. Asıl mesele şu: sizin örneğinizde mesela annenizin işe dönme zaruriyeti varmış ya hani, gönül rahatlığıyla başka çaresi de olmadığı için sizi gönderebilmiş muhtemelen. Çünkü ikinci bir alternatif yok, kendisinin bakma şansı yok. Bizler gibi serbest çalışan, kendi işini yapan anneler müthiş bir toplum baskısıyla karşılaşıyoruz. Bırakın toplumu kendi ailelerimizden bile duyduğumuz cümleler bunlar: "e kızım sık dişini çocuğa en iyi anne bakar şansın da var serbest çalışıyorsun zaten, gibi gibi" . Böyle olunca iş ne kadar kararlı yapıda olursanız olun mevzu bahis evlat olunca hep bi "acaba" doğrusu hangisi? Oluyor kafada. Toysunuz çünkü, hayattaki duruşunuz ne kadar net olursa olsun annelik penceresi gerçekten müthiş vicdani yükler ve sorgulamalar getiriyor insana. İnanın ki bu süreci yaşamasaydım, burada sizler açsaydınız bu konuyu, güzel kardeşim hiç düşünme, hemen ver çocuğunu derdim. Sanıyorum ki bi dışarı çıkıp kendimize dışarıdan bakmamız gerekiyor hepimizin. O kadar kıymetli ki cesaretlendirmeniz, kendinizden örnek vermeniz. Çok iyi geliyor, çok. Sağ olun, var olun.

İnsanlar hep konusuyor ne yazikki. Bir noktadan sonra kulaklari tikayip cevap vermeyi de öğreniyorsunuz. Tanidigimiz bir adam bana demişti ki şimdi rahatlamissindir. Rahatlığım icin okula vermeyecegimi anlamayacak kadar cahil oldugundan sadece gulumsemiştim. Yoksa rahatlik sabah akşam okula 2 yaşındaki bebekle gidip gelerek 10 bin adim atmam değildi

Aferin size Sylphy Başlangıcı olan her şeyin mutlaka sonu da vardır. Üyelik İptali Anneler

Ben de annemin beni anlamaktan uzak durduğu bir noktada yardım istemeyi bıraktım, tek başıma üstlenmeye başladım her şeyi. Böylesi daha hayırlı olacak dedim. Tam olarak benzer cümleler duydum çünkü, "annesin kızım tabi ki yorulacaksın, herkes çocuk büyütüyor, bir sen mi büyütüyorsun" Bakın bu evet doğru, buna katılıyorum esasında bizim neslin anneleri, bizler annelerimizin jenerasyonuna göre daha fazla zorlanıyoruz, bunu ben de görüyorum. Ama o devir ve bu devir bambaşka. Orada komşuculuk var, akrabalık ilişkileri kuvvetli. Bizim nesil bireysel, annem küçükken beni komşuya bırakıp tüm işçilerini halledip gelebilirdi. Çocuğum 32 aylık benim henüz bireysel tek bir zamanım olmadı neredeyse. O yüzden aradığımız ve arzu ettiğimiz tek şey anlaşılmak ya. Seni anlıyorum diyen birileri. Hisdaş arıyorum ben artık, çünkü biliyorum yalnız değilim. Hepimiz başka başka evlerde başka başka kapıların arkasında aynı duygularda debeleniyoruz. Ezcümle, evet alsem biliyorum çok yoruldun, seni anlıyorum, hissediyorum ve inan bana çok güzel bir annesin sen.

Sevgili avheraa kendini annenle ilişkini düşünerek yıpratma hiç olmazsa yardım istediğinde yardım ediyormuş. Eskide kalmış kızı doğum yapar yapmaz gelen ve bir eli hep üstünde olan anneler. Bir sürü insan artık senin benim gibi. Bende de 34 aylık bir bıcırık var. Neler yaşadığımı bir ben bilirim bir Allah bilir. Sylphy Başlangıcı olan her şeyin mutlaka sonu da vardır. Üyelik İptali Anneler

Bende kreş fiyatlarını duyana kadar vermeyi düşünüyordum. eylulde 30 aylık olacak inşallah. evde çalışan bir anne olarak çok fazla bir şey veremedigimi düşünüyorum. isten yorgun geliyoruz zaten en azından gündüzleri kaliteli vakit geçirsin akranlari ile oynasın paylaşsın. vende yalnızım. benim annem uzak bana ama yanımda da olsa bir desteği olmaz. Sizin hesap geçenlerde kreşe vermeyi düşünüyorum dedim o kadar negatif moral bozucu şeyler söyledi ki modum düştü D dstn33 ALLAH VAR GAM YOK. Anneler

Rica ederim Benim de 10 sene aşırı yoğun kariyer yapmış bir çalışma hayatım var.. benim de isteğim bebek sahibi olup 2 yıl ara vermek çünkü ben doydum bir nebze de olsa yalnızca bir süre bebeğimin gelişimine ayırmak istiyorum zamanı burdan diyeceğim şu kararlarımızı toplum değil de bizim doyumlarımız ve ihtiyaçlarımız belirlese sağlıklı bireyler büyütebiliriz bu anlamda siz 30 kusur aydır aşırılığı ve tatlıkları ile süreci yaşamışsınız şimdi güven halinde çalışma zamanınız hatta bazen de yoğun çalışma zamanınız gelmiş gibi anlıyorum belki bir sene sonra ara verirsiniz yaşam bu size güzel bir yaşam yolu dilerim B

Bende sizin gibi düşünüyorum bazıları daha kolay büyüyor. Biz zor olan kısımdayız bedenen ruhen çocuğun hızına yetişemiyorum

Merhaba evet verdim 5 aylıkken. Biz de 5 ay boyunca uyumadık zombi gibiydim Şimdi 8 aylık olduk gayet iyi durumdayız çok şükür İnstagram adı melodiuyku. İncelersiniz

Ahahahaha sizi o kadar iyi anlıyorum ki. Sabahları dayak yemiş gibi kalkıyorum, akşamları dayak yemiş gibi yatıyorum uyurken bile beynim hep kamerada, uyandı mı terledi mi, beynim kendini asla dinlenme moduna alamıyor. Leyla gibiyim Yani artık yorgunluktan. Kimseye bunu ifade edecek takatim bile kalmadı artık. Bunu yaşayan anlar sadece. Mutfakta yemek hazırlarken sessizlik olunca salona koşuşumu falan, bunu yaşayan anlar ya.

Üstünden epey zaman geçti çok net hatırlamıyorum. Kızlarım büyüdü. O zamanlar bumbo koltuk vardı ne yapsam küçük yanımdaydı. Ders çalışırken masada, yemek yaparken tezgahta, sallanan salıncağı vardı, yemek yaparken beni izlerdi. Ablasına da bir şeyler verirdim. Hep yanımda oynardı ben de yemeğimi yapardım. Ütü yapmadım. Eşim yaptı. Büyük temizlikleri hafta sonu eşimle yaptık. Bir şey yapmak için onların uyumasını beklemedim. Çamaşırı beraber ayırdık, beraber astık, beraber yerleştirdik. Hep çocuklarla beraber yaptım. Hala da öyle. Onlar uyuduğunda oturup kahve içtim, ders çalıştım. Tabi zor oldu, çok hastalandım, iğneler vurundum, uykusuzluktan tansiyonum düştü, bayıldım ama geçici bir süreç ve büyük bir kısmını güzel hatırlıyorum. İlk çocukta altı ay çok aç kaldım, tuvalete bile gidememiştim ama ikinci olduktan sonra iki tane olmasına rağmen zamanı ayarlayıp planlama yapma konusunda daha tecrübeliydim. Gerçi ben ilk kızımda altı aydan sonra doğum izninde kpss çalışmıştım. Akşamları babası geldikten sonra ders çalışıyordum. Öyle öyle alanımda sekizinci oldum. Bekarken dershaneye gittiğim halde 20 puan düşük almıştım. :))) Çocuğunuz kaç yaşında bilmiyorum ama kendinizi çok yıpratmayın, bazı şeyler eksik kalsın. Bu çok geçici bir süre. Ne yapmak istiyorsanız onu yapın. Bir şey yapmak zorunda da değilsiniz. Ders çalışmayı sevdiğim için, beni çok motive eden bir şey olduğu için, psikolojik olarak güçlü durmamı sağladığından bu yolu seçtim. Ama şu aralar sadece duruyorum mesela. Asgari düzeyde iş yapıyorum ve sadece boş boş oturuyorum. Buna ihtiyacım ve kendimi böyle iyi hissediyorum.

Psikologların büyük bir kısmı 36 ayda mutlaka verin diyor zaten. Eylül başında 34 aylık olur gönül rahatlığı ile verin. benim kızım da 34 aylıkken başladı. Bir çok kreş bezli de alıyor. Tek dikkat etmenizi söyleyebileceğim konu okula oryantasyon kısmı. acele etmeyin sakın, bizim psikoloğumız oryantasyon 3, veya 5 gün değildir 2 aya kadar uzar dedi. Seçeceğiniz okulla özellikle oryantasyon sürecini konuşun. Alışmış gözüküyor diye birden tam güne geçmeyin mesela. Önce sizle bahçede dursun, öğretmeni ile bahçede oynasınlar. sonra o içeiri girsin siz bahçede bekleyin gibi. İleride aıkıntı olmaması için bu süreç çom önemli. Sizin imkanlarınız uygunsa mesela 2. döneme kadar ya da bu yıl yarım gün gönderebilirsiniz. Biz 9. haftanın sonunda tam güne ancak başlamıştık alışması baya karınca adımları ile olmuşu bizim

Kreşe verirdim ben olsam. Annenizin elinde yetişeceğine Müge Anlı vs izleyeceğine kreşe gitsin erkenden sosyalleşmeyi de öğrenir hem. Annenize de senin yetiştirdiğin çocuğunda görüyoruz benim işime karışma dersiniz

Ev hanımı olmakla çocuğu kreşe göndermenin arasındaki bağlantı nedir? M MelatoniN

Merhabalar sevgili arkadaşlar. Nasıl anlatsam, nereden başlasam bilemedim. Oğlumu dünyaya getirdiğim günden beri tek başıma bakıyorum, zaman zaman annemin ilgilendiği yardım ettiği dönemler de oldu ancak zararı faydasından çok olduğu için hiçbir zaman iyi gelmedi. Yavrum 32 aylık oldu. Ben serbest çalışan bir avukatım ve 32 aydır doğru dürüst iş almıyorum. Çok yorgunum, hem ruhen hem bedenen. Benim gibi zorlanan, yorulan, bazı noktalarda tükendiğini hisseden analar var mıdır içimizde? Çocuğu anaokula başlatmak konusunda kararsızım çünkü her kafadan ayrı bir ses çıkıyor. Annem hiçbir şeye doğru dürüst faydası olmadığı halde çocuğumla ilgili kritik konularda hep ahkam kesiyor. Öz annemle ilgili bu şekilde konuştuğuma inanamıyorum ancak evlat sahibi olduktan sonra annemle ilişkim ciddi manada hasar aldı. Hiçbir zor anımda ASLA yanımda göremedim. Eşim çok ciddi bir rahatsızlık atlattı yavrum 7 aylıkken, hayatımın en üzgün en zor günlerinde annem yoktu. Ne manen ne madden. Hepsi çok gücüme gidiyor. Ve bugün çocuğumla ilgili aldığım kararlara, anneliğime bile laf etme haddini kendinde görebiliyor. Anaokulu araştırıyorum, çok erken diyor mesela. Bence değil ve son derece eğitimli kendimi yetiştirmiş bir kadın olan ben onun bu müdahalelerinden her zaman etkileniyorum. Nitekim çok yorgunum dostlar, yavrusuna kendisi bakanlar, sizler ne yapıyorsunuz? Çocuklarınızı okula veriyor musunuz bu aylarda?

Bilmiyorum işte benim aklım pek almıyor açıkçası. Kafası kaldırmıyor diye başka odada olmasını falan, evet herkes çocuk gürültüsü çekmek zorunda değil pek tabi ki ama anneanne bambaşka bir şeydir çocuk için. Yani torun ceviz içi der Ya hani eskiler, bilmiyorum ki. Allah eksikliklerini göstermesin annelerimizin ama gönül isterdi ki bambaşka olsun her şey, seve seve canı gönülden talep etmeden yardımcı olmak istesinler isterdi gönül. Zaten biz kıyamayız ki annelerimizi yormaya.. Dilerim her yavru tüm aile bireyleri tarafından koşulsuzca sevildiğini hissederek büyür. Bizler ama bu zor günlerimizde nasıl yalnız bırakıldığımızı unutmayız, unutamayız maalesef bende durum bu. Ancak şu noktada çok haklısınız, beklenti içine girmemek çok sağlıklı. Kimseden bir şey beklememek.

Sanırım bu da doğru. Erkek çocuklar fiziksel açıdan daha zorlayıcı kız yavrulara nazaran. Yine de kategorize etmemek lazım tabi.

Farkındayım evet ama bizim de bunu biraz bırakmamız ve kendimize daha fazla yüklenmememiz lazım. Özeleştiri şart burada. Bir yerde akışına bırakabilmek iyi gelir gibi düşünüyorum bizim yapımızdaki herkese. Yoksa böyle devam etmez bu. filmdelisi

Ne kadar güzel, ne kadar değerli yorumlar katmışsınız, ne kadar şeffaf, tertemiz anlatıvermişsiniz. Yazdığınız her cümle ruhuma dokundu. Asıl siz var olun. Ben geçen yaz bu dönemler bu konunun üzerine çok eğildim ve terapi almaya karar verdim. Birkaç seans online terapi alıp kendimdeki hataları keşfetmek istedim, aldım da. Çünkü aileden, anneden kıymetli ne var şu fani dünyada. Terapistim tam tersi belirli bir yaştan sonra annemiz dahi olsa insanlara laf anlatmanın çok zor olduğunu asıl mevzunun kabullenmek olduğu konusunda beni ikna etti. Nihayetinde ben de kabullendim. Bu kabulleniş beni incitiyor, rahatlatması gerekirdi oysa ki. İnsanlardan bir şeyler istemenin tam tersi beşeri insan ilişkilerinde çok önemli olduğunu biliyorum ancak yetiştiriliş tarzım hep şuydu : Aslan o halleder kendisi :) Böyle olunca ben de hayatta sevilmenin ve kabul görme metodunun kendi kendime başarmaktan geçtiğini kanıksamışım hep. Dediğiniz gibi, önce bunu aşmak lazım. Umarım bu yolda tüm varoluşsal sancılarımızla her şeyi olduğu gibi kabullenip doğru iletişim metotları geliştiririz. Zira her anımız ve en önemlisi yavrularımız çok ama çok kıymetli. A

Merhaba, öncelikle çocuğunuz henüz 3 yaşında değil, anaokulu değil de kreş olabilir. Bence de evde olacağına kreşte yaşıtlarıyla olması daha iyi. Anne konusuna gelince, anneler kendilerini deneyimli görüyorlar, biz biliriz edasında davranıyorlar. Allahtan kendi anneniz kayınvalide olunca hiç çekilmiyor inanın. Benim annem ve kayınvalidem ilk çocuğumda öyleydi, hiç bana sormadan kendi bildiklerini yapıyorlardı. Ben çok mücadele ettim. Bazen de takmamaya çalıştım. Bir şey dediğin zaman biz kaç tane büyüttük bu yaşa getirdik derler. Sorun zaten sadece büyütmek değil ki. 2. çocuğumda artık sen daha iyi biliyorsun, bak bunu böyle yapmakla çok iyi yapıyorsuna evrildi. Sırf çocuğum için pedagojik formasyon aldım, 10 yıldır roman, hikaye yerine çocuk gelişimi kitapları okuyorum sadece. Çocuklarım hayatımın merkezinde. Sağlıklı beslenmeleri için uğraşıyorum, oyun oynuyorum, aktivite yapmaya çalışıyorum. Bütün bunlar da bizi yoruyor açıkçası. Annelerimiz bu kadar çocuk odaklı yaşamıyorlardı bence, imkanlar daha kısıtlıydı ama ekrana bakmasın, sağlıklı beslensin, bugün aktivite yapmadık gibi dertleri yoktu. Mahalle kültürü vardı, herkes herkesi tanıyordu. Komşular birbirine yardım ediyordu. Mesela benim oğlumun sitede arkadaşı yok, dışarı çıkmıyor, eskiden olsa ideal çocuk olurdu ama biz eşimle buna kafayı taktık.

Valla onlarindahosuna o gidiyor bence. Yani bana kayinvalidem sütünü eşantiyon mu veriyorsun dedi M MelatoniN

Çok teşekkür ederim geri dönüşünüz için, inceleyeceğim mutlaka.

Tam olarak aynı hisleri paylaşıyoruz. Güzel kardeşim gerçekten zor bir süreçmiş bebek büyütmek. Öyle İnstagram hikayelerinde influencer dünyalarındaki gibi değilmiş :) Size anneniz sürekli yardım ediyor sanırım çok şanslısınız. Esasında benim durumum şöyle ben talep ettiğim zamanlarda yardım ediyor annem ama ben isterdim ki istemek zorunda kalmayayım. Aradaki ince çizgiyi anlamışsınızdır sanıyorum. Belki benim de hatalarım vardır bilmiyorum, zaten bu konuyu açma sebebim anaokulu muhabbetinden ziyade anne kız ilişkimizin bu ara yıpranmasına duyduğum üzüntü. Ben mi tölere edemiyorum acaba bazı şeyleri bilmiyorum. Öyle olunca tek başıma ilgileneyim hiç gelmesin ağzımın tadı da bozulmasın diyorum hep. Siz annenizle fikir ayrılığına düşmüyor musunuz? Gerçekten hata çift taraflıdır belki benim de törpülemem gereken bir şeyler vardır ama tek bildiğim çok yorgun olduğum. Oralardan beni anlamanız ve hissetmeniz o kadar kıymetli ki. Gündelik hayatta kimseyle paylaşamadığımız dertler çünkü bunlar. Ben artık kendime suçluluk duymadan zaman ayırmak istiyorum.

Ülke gündemiyle bile birlikte toplumsal bir çöküşteyiz zaten hepimiz aile hayatlarımızda çekirdek ailemizde ve kök ailemizde tek istediğimiz huzur artık. Ben akıl istemiyorum, huzur istiyorum. Biz de bir şeylerin doğrusunu elbet biliyoruz, hatta eski jenerasyona göre çocuk psikolojisine daha çok dikkat eden bir nesiliz. Ama sorsak hep eksiğiz, hep yanlışız. Olmaz bu iş böyle.

Çocuğum doğdu doğalı psikolojisi önemli diye eşime karşı ne cok alttan aldım, sessiz kaldım. Kavga etmeyeyim hissetmesin diye. Sonunda ablam yüzünden tüm emeklerim çöp oldu. Ne ses yükseltmeler, ne isyanlar gördü yavrum. Gercekten cocuk konusunda yakınından destek alma konusuna artık çok başka bakiyorum. :/

İşe dönünce kendimize geleceğiz, ve hepsinden ötesi yavrularımız sosyalleştikçe asıl onlar kendilerine gelecek. Benim yavrumun da tuvalet eğitimi yok henüz. Yavaş yavaş başlamayı düşünüyorum ben de.

Benim annecim de sağolsun hiç yardım etmedi. Benim kızlar peş peşe doğdu. Tükenmişlik, yorgunluk hala devam ediyor. Biri 8 diğeri 5 yaşında. Yaşadıkların çok normal. Yarım günle başlarsın alışınca tam gün gönderirsin. 6 aylıkken bile gönderen var. Olmadı bakıcı tutarsın. İlk kızımda bakıcı tutmuştum ben. İkinci pandemi falan derken evde büyüdü gitti. vicdan azabı duyma. Anne olduk diye kendimizi yok sayacağız diye bir şey yok. Sen iyi olursan dinlenmiş ve mutlu olursan bebeğin de mutlu olur. Herkesi dinle ama kararı sen ver.

Insan yavrum icin en iyisi ne diye ararken kendisi için iyiden şaşıyor ve ne yazık ki sonunda pişmanlıklarla kalakaliyor. Benim kızım prematüre doğdu. Anne sütü almasina ve ek gıda konusunda çok fena olmamasına rağmen cok zayıf.. Bakiciya güvenemeyiz minik, hassas dedik 9 ay öz ablam şehir dışından geldi bakti. Lakin bu durum hem evliliğime, hem ablamla ilişkime cok olumsuz yansıdı. Fazlasıyla titiz, takıntılı biridir. Ben mi daha çok zorlandım o mu tartışılır. Sonuçta kavga ve küslükle, tıpkı sizin gibi kırgınlıklarla artik eylulde kreşe vereceğim. 2 yasinda daha. Korkuyorum cok hasta olur mu diye. Ama psikolojim bu kadar yıpranmaz sanirim. Allah yardımcımız olsun. Insanin en yakını tarafından anlasilamamasi, hep eleştiri alması cok zor.. Duygular cok tanıdık.

Ne kadar güzel, siz zaten baştan koşullanmışsınız kendinizi, hiçbir zaman annenizin bakacağını düşünmeyerek son tahlilde hayal kırıklığına da uğramamış olmuşsunuz. İnanın ben de hiçbir zaman anneme çocuk baktırma niyetinde bir insan olmadım. Çocuğum dünyaya geldikten 3-4 ay sonra pandemi başladı ve bir anda her şey planlarımdan çok ama çok farklı gelişti. Bakıcı tutacaktık pandemi diye olmadı sonra süreç uzadıkça uzadı, annem zaten 2 yaşına gelene kadar başka bir şehirde yaşıyordu. Sonra benim yaşadığım şehire taşındılar ve hakkını yemem her talep ettiğimde gayet kendinden vererek hep yardım etti. Ancak ben her seferinde muhtaçmış gibi hissettim. Öyle garip bir duygu ki, anne hissettirmemeli mesela bunu kızına. Sonra da kalsın artık ben bakarım dedim. Günün sonunda geldiğim noktada burada siz canım annelerle dertleşme başlığı açmak oldu. En mantıklı çözüm kreş gibi duruyor hepimiz için. Smile_s

Evet çalışıyorum. normalde kayınvalidem bakıyor çocuğuma. ama görümcem doğum yaptı kayınvalidem de haklı olarak kızının yanında olmak istedi. ama benim annem verici bir insan değil hep alıcı kendi faydasına bir şey yoksa kesinlikle kılını kipordatmiyor. bende biliyorum dünyaya gelmesine biz vesile olduk sorumluluk bize ait. ama annem o benim ya ben zordayken onun umrunda olmaması çok zoruma gidiyor. birde su yönü var doğum olana kadar eşim, gorumcelerim, kayınvalidem annen gelir bakar dediler ben diyemedim ki o gelmez. beni onlara karşı da mahçup ediyor. ne oldu iki hafta rapor aldım çocuğuma baktım ama bu yaptığını unutmuyorum. Dediğiniz gibi pandemi döneminde doğdu benim yavrum. ve o kadar gazlı bir bebekti ki ben ilk altı ayı hatırlamak istemiyorum. tek başıma evde akşama kadar ağlayan bir çocukla kabus gibiydi. kimsede yoktu yanımda. yani bu kadar zor olmak zorunda değildi bu süreç. inanır mısınız bir gün o kadar ağladı ki ne yapsam susmuyor. oglumu alıp camdan atmak istedim. hala nasıl böyle bir şeyi dusunebildim inanamıyorum. Allah'a şükür o zor günler geçti. Allah kimseyi kimsenin eline düşürmesin tek temennim o. . push ; S

Sarılın gerçekten bende konu açacaktım ama ne değişecek ki dedim kendi kendime hareketi beni çok yoruyor sabahları dayak yemiş gibi kalkıyorum siz de öyle misiniz? Hiç dinlenmiyorum resmen. Birde mesela yatağa yattığım zaman bile gergin oluyorum sanki tamamen rahat yatmıyorum çünkü beynim sürekli tetikte ifade edebildim mi şuan

Benimde ikizlerden oğlan öyle bebekken melek gibiydi kızdan çok yoruldum şuan tersine döndü oğlan delirdi kız 3 yaş çocuğu olgunluğunda takılıyor. Oğlanla dışarı çıkmak rüzgarla yarışmak gibi bir şey. Aşırı takıntılı bu ara klimalari dolandırıyoruz. Vallahi bende pertim ya. Oğlum da dizginlense gece deliksiz uykuyu özledim ki ben KPSS çalışırken uykusundan ödün vermeyen biriydim Hadi

Beni yanlış anlamayacaksınız düşünüyorum, Serbest çalışmak nedir? Sonuçta siz çalışıyorsunuz belirli saatlerde olsa bir çalışma eğilimi ve bu eğilimin de getirdiği zorunluluklar var. Sizin görüşünüzden şunu anladım aslında siz de bir miktar şuna inanıyorsunuz ben serbest çalışabiliyorum bu yüzden... gibi koşulları beraberinde getiriyorsunuz. Aslında siz de bu açıdan annenizin şablonunu kafanızda şema haline getirmiş oluyorsunuz ve bunu karar noktası olarak alıyorsunuz. Ben sizinle empati yapamam bu gerçek sadece bu şekilde büymüş meslek sahibi olmuş biri olarak zararlarının en az olduğu konusunda hayattan kesitler verebilirim. Dediğim gibi bana göre diğer noktalar da anneniz ile sizin ilişkiniz noktasında ama burada sizi kucaklamam ya da anne olarak yüreklendirmem bir nebze olarak yanınızda olduğunu düşündürür hepsi o Eminim ki yürek ferahlığı ile kararınızı alırsınız, bol şans Önceki

Ben de tam olarak dediğiniz gibi Baby steps ilerlemek istiyorum. Ancak maalesef bulunduğumuz muhitte anaokulları ekolleriyle isim yapmış okullar olmasına rağmen yönetim genel olarak üsttenci tavır yükleniyor. Şöyle ki ebeveyne çok seçim hakkı sunmadan her şeyi biz biliriz mentalitesiyle hareket eden yerler. Çok metnini duyup görüşmeye gittiğimizde fiyaskoyla ayrılıyoruz çoğu yerden. Siz bırakın gidin çocuk bizde öyle alışacak buraya mantığı hakim. Çoğu montessori okulunda velilere okulu gezmeye bile izin vermiyorlar inanılmaz saçma yöntemler var. Ki oryantasyon süreci biliyoruz ki güvenli bağlanma kadar önemli bir süreç. Çocuğumun güvenli ayrılmasını istiyorum benden, ne kadar yorulmuş olsam da 32 ay boyunca bilfiil tek başıma büyütmüşüm için benim için de psikolojik olarak zorlayıcı bir süreç. Ama benim sizlere, tecrübeli annelere esas sorum bu yaş grubu için okuldur değil mi en sağlıklı olan? Nedense bir yanım okul arayışı içerisindeyken hep suçluluk duygusu hissediyor. Mantıksız olduğunu biliyorum ama dediğim gibi aile büyükleri de müdahaleci yapıda insanlar oldukları için ne kadar umursamıyorum desem de etkileniyorum. Müdahaleler şu şekilde: daha çok küçük, pandemi henüz bitmiş değil, biraz daha sık dişini 4 yaşında gönder vs vs bu liste uzar gider. Ama ben bu yaşa nasıl getirdim bir başıma, nelerden feragat ettim ne hissediyorum ve sanki şu noktadan sonra yetemiyorum hissi kimsenin umrunda değil gibi gelmeye başladı artık bana. Akran istiyor artık yavrum. Görüyorum bunu.

Asla öyle bir şey soylemezler. Tek bildikleri bizde öyle büyüttük, bizde sizi yalniz büyüttük. Ama anlamadiklari şeyler o zamanki çağ ile şu zamanki çağ bambaşka. Ben mesela yapayalniz büyüdüm. Çok derin çocukluk yaralarim var. Ama tutup yüzüne vuramiyorum annemin

Ben de bu şekilde düşünüyorum tam olarak. Annemden çocuğuma bakmasını özel olarak talep edemiyorum etmek istemiyorum artık çünkü inanın beni daha çok yoruyor yetiştirirlermiş fikir ayrılıkları. Sırf bu sebepten neredeyse 3 senedir çalışma hayatıma ara verdim Ancak artık işime dönmem gerekiyor, yavruma yetmediğimi hissetmeye başladım. Aslında sanıyorum anaokulu mevzusunun da ötesinde doğumdan sonra anne kız ilişkimizin bozulması esas benim kalbimi kıran. Çünkü gerçekten hiçbir zaman problemli bir ilişkimiz olmadı ancak doğumdan sonra bir şeyler değişti ve ben bununla baş edemiyorum artık. Çocuğumla ilgili kararları tek başıma vermek istiyorum, psikolojik olarak yorduğu gibi kararlarımla ilgili de negatif eleştiriye maruz kalıyorum sürekli. Annemi canım kadar seviyorum orası ayrı ama artık çok kırgınım, evladıma bu ikilemim iyi gelmediğini düşünüyorum ve ben çok yorgunum elimden gelenin en iyisini yapıyorum ancak yetemiyorum artık. Toksik aile ilişkilerinin ülkesi burası gerçekten.

Gerçekten iyi ki açmışım bu konuyu. Ben sizi anlıyorum cümlesi öyle kıymetli ki. Günümüz anneleri de aman canım çok kırılgan herkes çocuk büyütüyor vb lafları duymamak için paylaşmıyorum kimseyle yorgunluğumu. Ama o kadar zor durumdayım ki artık tek mutluluğum eşimin akşam işten eve gelişi. Ne ara bu kadar saçma bir hayata verildi hayatım diyorum. Ömrüm boyunca gayet sosyal kendine zaman ayıran hobileri olan işinde gücünde bir insandım. Evladıma tüm emeklerim ve tüm vaktim feda olsun orası ayrı ancak biri de desin ki yardıma ihtiyacın var mı :) Bir çocuğu bir köy büyütürmüş eskiden, ekran açmadan her şeyimden vererek 32 ay bilfiil tek başıma ilgilendim. Eşim işten gelince ilgileniyor sağ olsun ama o da yorgun gelince çok verimli olamıyor. Artık çıkmazda hissetmeye başladım kendimi. Siz okul düşünmüyor musunuz peki?

Annenizi bişeyinize karıştırmayın, çocuğunuzda kreşe başlasın ki siz de hayatınıza çeki düzen verebilesiniz... M MelatoniN

Tabii ki. İster ev hanımı, ister çalışan kadın olsun, kadının alıp başını gitme özgürlüğü, nefes alma özgürlüğü her daim olmalı. Yalnız benim 32 aylık kısmen evde kalma tecrübeme dayanarak söylüyorum ki arkadaşlarım, evde ev işleriyle ve çocukla ilgilenen kadına kesinlikle çok yüksek bir maaş bağlanmalı. Ben bundan daha zor bir iş görmedim çünkü.

Ah kalbim Çok teşekkür ederim. şu gripli halimle uykumu bölüp emzirdim az evvel. Biliyorum ki 2 saat sonra yine kalkacağım ve daha doğru düzgün uykuya bile dalmamış olacağım o saate kadar. O sebeple Bunu duymak o kadar kıymetli ki... tekrar teşekkürler Minnaklarimm... Anneler

Tesekkurler

Zorlanmaları çok normal en hareketli çagları şuan bile çocugum hava kötü olup çıkmadığı gün zorlanıyor 4 duvar içinde durup sıkılmaları dogal bişey arkadaş istemesi de dogal

Baktım ki beklenti içinde oldukça kendi kendimi dolduruyorum elime de birşey geçmiyor. Bak mesela tatil için annemin evindeyim torunuyla aynı odada bile duramıyor kafası kaldırmıyor diye. Şimdi kendimi doldursam elime ne geçecek. Belki benim de 60 ımdan sonra kafam kaldırmaz diyorum, kendi çocuğumla 30 yaşında ben zor baş ediyorum o napsın diyorum sürekli kendimi telkin ediyorum. Anneme düşman olsam neye yarar? Çocuk bakmak çok çok zor iş, yaptıysan sonucuna katlanıcaksın diyor yeni anneler. Şimdi aslında uzun uzun konuşsak benimkiyle kıyaslandığında seninki aslında çok şey yapmış olur. dimaam

Ben de tek baktım, bakıyorum. Benimki 22 aylık henüz, ama 36 ay olduğu an kreşe vereceğim çünkü benim nefes almaya çocuğumun da sosyalleşmeye ihtiyacı var. Dik durun ve caymayın. Sylphy Başlangıcı olan her şeyin mutlaka sonu da vardır. Üyelik İptali Anneler

Ben de o mesafeyi koydum işte. Ama bir yanım bu mesafeden ötürü çok üzülüyor, sindiremiyor bu mesafeyi, çünkü gerçekten evlat sahibi

Dünya dönmeye devam ediyor ve hayat bir sizin için durmuş gibi sanki di mi?

Empati kuramam demenize rağmen çok güzel yorumladığınızı düşümüyorum içinde olduğum durumu. Estagfrullah niçin yanlış anlayayım, serbest çalışmak şöyle kendi ofisim var istediğim kadar iş alabiliyorum hal böyle olunca çocuğumla ilgilenmek için zamanı gür irademle yaratabiliyorum. Bu noktaya kadar bu kişisel tercihimdi ancak çocuğum şimdi 32 aylık oldu ve biraz farklı ihtiyaçları olduğunu annesi olarak çok net gözlemliyorum. Kendi yorgunluğumu da ikinci plana koyarak söylüyorum bunu, bu evladıma da bana da kesinlikle çok ama çok iyi gelecek. Ve tabi ki 10 senedir aktif bir şekilde avukatlık yapıp 2.5 yıl mola vermek mesleki anlamda da iyi gelmiyor orası aşikar. Annemle olan ilişkime gelecek olursak muhtemelen beklentiler ve iletişim hatası da beni bu noktaya getirdi. Çünkü daha önceki arkadaşlarıma da yorumlarımda belirttim esasında doğum yapana kadar müthiş bir anne kız ilişkimiz oldu ve annem de eğitimci benim, bizleri kırmadan örselemeden yüreklendirerek büyüttü hep ancak toruna gelince daha korumacı bir tavra büründü. Daha çok "ben bilirimci" bir tarafa geçti ve ilişkimiz boyut değiştirdi. Ben de evlat tarafından anne tarafına geçtiğim için kırgınlıklarım başladı, bahsettiğiniz o şablon gerçekten ister istemez oturmaya başladı çünkü iyi bir eğitimci de olduğu için kendisi fikirleri hep çok kıymetli olmuştur benim için. Bu arada kendisinin görüşü 3.5-4 yaş civarı oğlumun daha hazır olacağı yönünde ancak ben annesi olarak hazır olduğunu düşünüyorum :) Ve siz bile küçük yaşta okula başlamış ve çok da iyi yetişmiş bir kişi olarak bu noktalara değindikten sonra bana kocaman bir teşekkür etmek kalıyor size. Sağ olun gerçekten. Işık oluyor bunlar hep. ejce

Akşam 17:30 da son uykudan uyanıyordu mesela ben 20:00 de yatağa götürüyordum böyle yapa yapa alışırdım şimdi 20:30 da yatar. Hep aynı şeyleri yaptığım için çocuk başka ne yapılır bilmiyor. Birde faxla uykusu gelirse o zaman da sorun oluyor yorgunluktan geceleri sürekli uyanıyor huzursuz oluyor ve uykuya da çok geç dalıyor Sylphy Başlangıcı olan her şeyin mutlaka sonu da vardır. Üyelik İptali Anneler

Size daha çok aferin Ufkunuzun genişlemeye ihtiyacı var

Yine sabahladım. Yemek yedirmekten de zor, cocugun uyumaması

Bu forumda doktor bir arkadaş ikiz bebeklerini yaşına bile gelmeden kreşe verdi... herkes kendi planını düzenini gayet basit uygulayabilir çok istiyorsa karşıt olmak alsın kendisi ananelik yapsın baksın madem...

Ben vermedim açıkcası düşündüm vermeyi yarım gün bile olsa bunu bakımı zor oldugu için değil çocugumun sosyalleşmesi için istiyorum aksi halde zaten kendim çocuk gelişimi mezunuyum evde egitim olarak yeterli egitimi saglıyorum. Böyle kreş vs çocugun gelişimi için çok faydalı kesinlikle verin arkadaşım 15 aylıkken verdi gayet güzel gidiyor süreç. Bakım konusuna gelince çocuklar rutini sever Bi düzen isterler arada Bi karşı dursalarda düzen onları huzurlu hissettirir uyku düzeni, yemek, aktivite zamanları vs belirli olursa dha rahat olursunuz 19 aylık oglum var bakım olarak zorlandıgım çok nadirdir bunun sebebi de çocuk degil genelde yani misafir vs durumlarda zorlanırım onun dışında düzeni oldugu için daha huzurlu Bi bebek düzen bozulduğu gün burnumdan geliyor Akşam 9 da uyudugu için kendime zamanım da kalır psikolojik olarak rahatlarım yoksa a çocukla yat çocukla kalk yıpratıcı Bi süreç oluyor

Hem de nasıl zor hem de nasıl yıpratıcı. Cam fanusların içinde süslü cümlelerle pembe romantik rüyalarla anlatılıyor bu süreç. Annelerin yükünü, kutsallık kisvesi altında sırtlarına bindirilen kamburu kimse konuşmuyor ama. Birilerinin artık biraz da gerçekleri konuşması lazım. Bir çocuğu eskiden bir köy büyütürmüş, şimdi bir anne tek başına bir yavrunun fiziksel ve psikolojik tüm ihtiyaçlarından mesul. Çektiğiniz ağrılarınızı o kadar iyi anlıyorum ki, benim de bu 32 ayın armağanı bel ve boyun fıtığı ilerlemiş siyatik priformis sendromu ne ararsanız var. Kendimize çok yükleniyoruz ve bu biraz da ezberlenmiş toplum tarafından alışılagelmiş bindirilmiş kalıplardan kaynaklanıyor. Hem anne hem bana çalışıyor, ama anne tek başına yükleniyor her şeyi. Ki bakın benim eşim çok yardımcıdır, çok çok iyi bir babadır, buna rağmen ben diyorum ki kadının yükü bambaşka. Keza kadın isterse çalışmayan ev hanımı bir insan olsun, yine de bir çocuğun tek başına tüm yükü tek bir insanın üzerinde hiç kolay değil. Belirli bir yaştan sonra yetersizlik hissi başlıyor, suçluluk duyguları başlıyor. İşe dönmem gerekiyor artık diyorum, bunun için bile suçluluk duyuyorum. Bu kadar saçma bir duygu olabilir mi?

Bu sene düşünmüyorum bulunduğum şehirin şartları nedeniyle. 2023 temmuzda batiya tayin göreceğiz Eylül gibi bakacağım okul işine 3.5 yaşında olacak o zaman. Zaten psikiyatrist 3 yaştan önce okul önermedi. Oyun grubu olsun dedi oda burada düzenli verimli yoktu. Geçen kış başka bir evdeydik o ev beni çok yıprattı neyse ki siteye taşındık şuan günde 3 saat birlikte sitenin parkına iniyoruz sosyalleşiyor enerjisini atıyor iyi geldi yani. 2 yaş sendromu biraz olsun azaldı bitmedi ama daha iyi. Diş durumları çok kötüydü allaha şükür tek dişi kaldı bitiyor. Tuvalet eğitimi 1 ay önce başladık iyi gidiyor ama söylemiyor hep ben götürüyorum onu kafama takıyorum dil gelişimi biraz yavaş. Tv siz büyütüyorum eve temizlikçi vs gelmiyor yaşlandım tükendim bitmeme çok az kaldı bu arada öyle oyuncak oynamıyor doktor normalden hareketli buldu bedenen ruhen kötüyüm A

Bir "yalnız değilsiniz" mesajı da benden gelsin. Benim bebeğim henüz çok küçük, 3.5 aylık ve ben devletin verdiği 2 aylık analık izni bitince işe başlamak zorunda kaldım. Sezeryan sürecim çok zorlu geçti, ağrılarım çok yoğundu. Millet 1 haftada ayağa kalkarken ben resmen 40'ımdan bile sonraya kadar çektim. Annemden Allah razı olsun hep yanımdaydı. neredeyse 2 ay geldi gitti. Kv 3.5 ayda 2 kez geldi, birer hafta kaldı ve ben o kaldığı süreçte 2 kez sinir krizi geçirip kendimi tokatladım gecenin bir vakti. O sebeple çok zorda kalmadıkça bir daha kendisini çağırmadım. Eşim özel sektörde öğretmen. Okullar 1 hafta önce tamamen kapandı. Haziran başından beri yarım gün ben baktım, yarım gün eşim baktı. ben süt izni sayesinde işe yarım gün gidiyorum. Okullar kapanana kadar ise tek başıma baktım. Çocuğum çok gazlı ve hareketli bir çocuk. Bir ara acaba hiperaktif mi diye bile düşündüm, öyle hareketli bir bebek. bizde tv izleme alışkanlığı pek yoktur. Ne anlar yaa demeden çocuğa kitap okuyoruz, önünde oyuncaklarını tanıtıyoruz, her şeyi açıklıyoruz. yani attım beşiğe takılsın kendince diye bir durum yok bizde. o yüzden de çok yorucu. Benim bu süreçte omuriliğimde siringomiyeli diye bir rahatsızlığım pörtledi üstüne kamburluk eklendi ve ağır kaldırırsam, ani hareket edersem felç kalabileceğim söylendi. Dış görünüşte bir şeyim yok ama ağrılarım beni benden alıyor. Bebeğimin altını alırken bile zorlanıyorum Bu ağrılar yüzünden Ve emzirdiğim için şu an hiçbir tedavi uygulanmıyor. şimdi eşimle birlikte bakıyoruz. Yanımızda kimse yok. Annem ve kv 30 km uzakta Başka bir ilçedeler. Ben işe gidince bebeğe eşim bakıyor. eşim Seneye sözleşmesini devam ettirmedi çalıştığı kurumla, bir etüt merkeziyle anlaşmak üzere. anlaşırsa Ağustos 15'te iş başı yapacak ve anne-kv yardımına geri döneceğiz. keşke keşke keşke sizin gibi maddi imkanım olsa da tüm dertlerime rağmen ben tek başıma baksam 3 yaşına kadar, evime kimseyi sokmasam. Annem çok ılımlı bir insandır, eşim asla çekinmez ondan ama herkesin de düzeni farklı. Mesela demişsiniz ya annem öğretmen, Müge anlı izlemez filan diye. benim annem lise mezunu ve ev hanımı, cahil biri de değil -gerçi eğitim almış olmak cahilliği alır mı bilmem, orası tartışılır- ama bize geldiğinde muhabbet edecek kimsesi yok, tanıdığı kimse yok. O yüzden sabah kalktığı andan gece yatana kadar tv karşısında Vakit geçiriyor. Tabii ki benim de göbeğim çatlıyor oğlum tv izlemesin diye. Eşimle karşılıklı 1 bardak sıcak çay içmeye hasret Kaldım 3.5 ayda. Ben az evvel emzirdim, şimdi size bunları yazarken eşim, oğlumu uyutmaya çalışıyor Ve biz de Fırsat buldukça uyuyoruz. Biraz dışarıda gezelim desek çocuğun düzeni bozuluyor yine çeken biz oluyoruz. 1 yaşına gelsin kısmetse kreş mreş ne varsa vereceğim. böyle benim terbiyem, anneanne/babaanne terbiyesi derken 3 farklı ağızla büyüyecek çocuk. kısacası, çocuk büyütmek gerçekten her yönüyle çok zor, çok yıpratıcı. Allah hepimizin yardımcısı olsun.

İşte eksisini artısına denk getirip bir türlü net kara veremedim. O yüzden siz değerli annelerle fikir dayanışması yapmak istedim. Açıkçası ben artık annelerin birbirinden başka anlayacak kimsesi olmadığını düşünüyorum artık. Dışarıdan ahkam kesmek yorum yapmak çok kolay çünkü. 3 sene bakmışsın bir sene daha bakıver canııım nolcak falan duyuyor bu kulaklar. Tabi ki bana kalsa ömrüm feda yavruma hiçbir anını kaçırmadım daha ancak bir yerde bu çocuğun akran istediğini çok net gözlemliyorum. Buna rağmen hep şöyle bir his şöyle garip bir suçluluk: yavrumun annesiyle geçireceği zamandan mı çalmış olurum? Duygusu. Mantıklı mı? Artık değil biliyorum ama durduramıyorum bu düşünceyi de. Kreşlerin çoğunun ticarethane mantığıyla çalışıyor olması da etkiliyor tabi beni bulunduğumuz muhitte.

Artık kesinlikle bu şekilde hareket etmeyi düşünüyorum. Herkes için en hayırlısı bu olacak çünkü. Ancak bu öyle bir şey ki, durumdan ne kadar rahatsız olsan da annenin söylediği her şeyden etkileniyor insan. Nasıl toksik bir ilişkiyse artık bu!

Aynı bensiniz yaaa hayatımız çok zor farkında mısınız çocuğu okula yollasak ne olacak ki bu sefer de orada ne yapıyor derdine düşeceğiz Minnaklarimm... Anneler

Anlamaz miyim tabiiki cok iyi anliyorum.. Ben ozellikle birinden iyilik isterken cok cekinen bir tipim, bunun yetistirilme tarzinla cok alakasi oldugunu dusunuyorum ve yanlis buluyorum. Saglam iliskiler kurabilmek icin samimi taleplerde de bulunmak gerekiyor, iliskilerde karsilikli vericilik bu sekilde saglanir. Aksi halde burada hep ben fedakarlik yapiyorum lanet olsun temali konularin oznesi oluruz bu forumda cok okuyorum boyle basliklar.. iste bana ailem bunu ogretmedi. Ozellikle annem diyeyim. Fazla duygusal ama iletisimi cok zayif bir ailede buyudum ve aradan cikan tek rasyonel ben oldum. Annemle iliskimde de temeller bu sekilde atildigi icin yetiskinligimim baslarinda cok zorlandim, cocuklugum zaten cok yikik dokuktu. Bebegim olduktan sonra annemle de olan iliskimi daha acik hale getirmeye, iletisim sorunlarini ortadan kaldirmaya calismakla ugrastim ilk uc ay. Daha yeni yeni kendimizi ifade ederken korkmamaya basladik diyebilirim, belki hala daha tam degil... Ustune bir de hamilelikte esimle yasadigim sorunlar, evliligin sarsilmasi durumlariyla basa cikmaya calistim. Acikcasi iki adet sorunlu iliskiyi yonetmeye calisirken bir de bebegimle bag kurma mucadelesi beni lohusaligimda hem guclu hissettirdi hem de bugunku gibi paramparca. Senin konuna denk geldi ve ben de icimi dokmus gibi oldum var ol... Hamileligimi ogrenen cok sevgili bir hocam, sana yeni bir evren acilacak ve nasil degisecegine bir gun durup sasiracaksin demisti. Ben bunu hizli yasadim ve cabuk farkina vardim. Umarim sen de annenle aranizdaki iletisimin en verimli halini kesfedersin ve birbirinizi kabul etmenin keyfine birlikte varirsiniz Simdi yanibasimizda bizi kesfedecek taptaze bir birey var ona en guzel halimizi sunalim

Erkek çocuklar bence her yönden çok farklı zor

Aynen öyle. Biz eşimle 8 sene düşünmedik bebek. Kendimizi toparlayana borclarimiz bitene kadar. Herkes yapın edin dedi. Ben de her defasında gelip bakacak misiniz diye yapıştırdım lafı Bir de eşim ciddi bir rahatsızlık atlattı. Normal bebek şansımız çok azdı. Anneme söylememe rağmen, tutmuş eşime çocuk yapın artık demiş, bir de insanların içinde çocuk yapsalardi babası gorseydi falan dedi. Babam vefat etti. Anlamamazliktan geliyor. Şimdi de herkese gösteris yapmak için kızımı kullanıyor. Kaç kere fotoğrafını koyma orda burda dememe rağmen. Sürekli bir kavga halindeyiz. Yani aynı şehirde olsak ben bakarım dese bile baktırmam anneme. Aynen kutsal falan değil bence de. Evet belki mucize ama hayatınız gerçekten tamamen değişiyor. Ama o olduğu için de insanın kendinden vazgeçmemesi gerek Smile_s

O zaman şanslısınız çocuğunuzun öyle bir anneannesi olduğu için:) Geriye benim çocuğumu yetiştirme tarzima karişma gibi bir seçenek kalıyor ancak ise yarar mı bilemedim :// Hemen hemen tüm anneler için evlatları maalesef mükemmel değil. Onu kastetmiştim... Örneğin benim annem ömrüm hayatı boyunca bir hukuk fakültesini okumamla gurur duymuştur. Başka da beni takdir ettiğini hiç görmedim:) hep eleştirir...

Biz de de ayni muhabbet oldu. kreste çocukları dövüyorlar eziyet ediyorlar. zaten zor bir karar. en sonunda kızdım bana sürekli negatif şeyler söylüyorsun bende meraklısı değilim dedim. üstüne dünya para veriyorsun. kendimce artık itiraz etme kararı aldım. son bir kaç aydır öyle yapıyorum. en azından artık içimde kalmıyor. onceleri kırmayın üzmeyim diye he diyip geçiyordum. Siz talep etmek diyorsunuz ya. annem ben talep etmeden kendince bana çözüm buluyor. talep etmenin önünude kapatıyor malesef. kışın iki hafta oğluma bakacak biri lazımdı. diyemedim bile rapor alırsın bakarsın dedi. gercekten beni de tüketiyor annem anlıyorum sizi. cozum bulamıyorum malesef

Valla bende ev hanımıyim ama çatır çatır ekonomik özgürlüğüm var ne alaka ekonomik kısıtlılık? Ev hanimligini öcü gostermeyelim bnce Temizlikcim de geliyor ehliyetim de var alıp başımı gezebiliyorum Yüksek lisansi da bitirdim

Bu yorumu al kamu spotu gibi broşür yap hamilelere, yeni annelere dağıt. Her bir cümlenize tüm benliğimle katılıyorum. Anne olunca artık kamu malısın yazmışsınız ya kalbimin sızladığını hissettim tam olarak bu. Eğer anneysen herkesin senin memen hakkında yorum yapma hakkı bile var. A

"Dertleşmeye çalışırken" yazmışsınız. Benim anlamadığım neden canı gönülden dinlemezler, anlamaya çalışmazlar ki? Biz de mi ileride böyle olacağız çocuklarımıza? Nolur olmayalım. Benim de durumum tam olarak sizin gibi, yaşları da aynı çocukların. Ben de "dertleşmeye çalışırken" boşa kürek çektiğimle kalıyorum hep anneme karşı. Yine hakkını yemem bakın gel bak ihtiyacım var dersem koşar gelir, beni inciten talep etmemi beklemesi sürekli olarak. Neyse anneyle ilgili konular zaten çok derin uzar gider hepimiz için, ama ben katılmıyorum bence kahve içmek pekala "ihtiyaç". Benim annem şu 32 ay boyunca bir kez olsun "çık arkadaşınla buluş ben bakarım" demedi. Yardım ediyorken bile hep birlikte baktık yavruma. Siz çalışıyor musunuz? İşe mi döneceksiniz kreşe verip. Bana bu konuda da vicdan azabı ve suçluluk duygusu yaşatılıyor hep! Çünkü kendi işim ve işe dönmek zorunda değilim hala, işin ne bak çocuğuna herkesin modu bu gibi artık :)

Çok teşekkür ederim geri dönüşünüz için, inceleyeceğim mutlaka M

Kendi tecrübemi eklemeyi unutmuşum. Benim yapamadığım her şeyi yaptıran, öğretemediğim her şeyi öğreten bir kurum okul öncesi. Çocuklar ebeveynlere karşı direnç gösterebiliyor ki benim iki evladım da canları sağolsun, karakter olarak aşırı zorlar. Evet evde yine aynılar ama en azından artık öğrenmeyi reddetmiyor, doğrusunu bilerek yine de yaramazlık amaçlı yanlışı yapıyor En temel hijyen kurallarında bile sıkıntı çekiyorum ben, okulda öyle değillermiş. Ağızlarına sürmedikleri yemekleri tadıyor, daha uyumlu, mutlular, e yanında da bilgi geliyor. Çocuklar en çok akranlarından öğreniyor, bunu görmüş oldum. Faydalarını saymakla bitmez lakin yukarıda şu söylediğim şeyin izahı yok gerçekten.

Ben de aynı mesafeyi koydum işte. Ama böyle bir mesafe koymuş olmak beni çok üzüyor. Evlat sahibi olana kadar hiç ciddi bir sorunumuz olmadı annemle, evlat sahibi olduktan sonra aramıza bir anda uçurumlar girdi sanki. Hayır torununu son derece seven, ilgili bir anneanne, ancak bana karşı tavrı çok rencide edici, çok müdahaleci. Katlanılmaz bir boyut aldı artık benim açımdan. Sanırım siz de benzer süreçler geçiriyorsunuz. Kreş en makul çözüm gibi duruyor.

Verdiğiniz parayı başka insanların hesaplaması falan, ülkemizdeki bu tarz aile içi müdahaleler işte benim sanıyorum ki hiç anlayamayacağım şeyler.. Bende de maddi bir müdahale olmasa da aman daha çok küçük aman hasta olur anne yanı daha iyidir 4 yaşta başlasın vb müdahaleler var. Artık hepsine kulağımı tıkamak istiyorum gerçekten bunca annenin elbette ki bir bildiği var. Ama tabi ki pandemi bebeği olduğu için korunaklı büyüdüğü için bahsettiğiniz hastalık konusu beni de düşündürmüyor değil.

Ben sizi anlıyorum oğlum şuan 30 aylık çok yorgunum her yönden. Ev ve çocuk beni yıprattı hele bu sene çok zorlandım 2 yaş Yaşadığımız şehirde bir tane çocuğuma bakacak insan yok covid oldum yerlerde sürüne sürüne baktım eşim öyle yoğun çalışıyor ki işteki stres eve geliyor herşey daha beter oluyor. 2 satır kitap okuyamıyorum kendime ayırdığım zaman yok denecek kadar az

Okul cocuklar için kesinlikle cok faydali. 2 tane kızım var. 2. Kizim pandemi basladiginda 20 günlüktü daha. Bu yuzden buyuk kizimin en sosyalleşecegi 2.5 -3 yaş arası evde geçti, evde yeni bir bebek... 45 aylikken Maalesef konuşması etkilendi, gerileme oldu. Baska sebeblerle ergoterapi gördük. 3 psikologta kreş ya da konuşma terapisi önerdiler. Geçen eylül de 4 yaşını doldurduktan sonra kreşe verdim. Ve çok ciddi farki gördük, herkeste gördü. Verdigim parayi hesaplayan insanlar bile utandı. Okul her anlamda iyi gelir fakat şu bir gerçek ki çok fazla hastalandik filmdelisi

2 yaşında kreşe vermeyi düşünüyorum.

Benzer bir durum bizim evde de yaşandı. Hikaye çok tanıdık. Ah sizi anlıyorum, siz de beni anlıyorsunuz. Ve bu ne kadar kıymetli bilemezsiniz. Benim bugün anlaşılmaya ihtiyacım vardı. Biz kadınlar her şeyin üstesinden geliriz de işte biraz destekle ihtiyacımız var.

Normalde her konuda çok net karar verebilen bir insanken mevzu yavrum olduğunda en doğru kararı verebilmek adına aşırı duygusal davranıyorum. Yalnız bunun sonu çok büyük bir yorgunluğa çıkıyor tünelin sonunda ışık yok gibi Yani. Dediğiniz gibi anneyiz diye kendimizi bu denli bırakmamız hiç adil değil. Kreş Ya da bakıcı, birinden biri şart. Dinlemiycem bile artık, kulağımı tıkayacağım. Peki bu yaş grubu için bakıcıdan ziyade okul daha sağlıklı olur sanırım değil mi?

"belki biraz daha bir şey yapmadan durmaya ihtiyacınız vardır" bu kısım o kadar hoşuma gitti ki, ne kadar naifsiniz. Kadının kadına pusula olması kadar güzel çok az şey var gerçekten bu hayatta.

Kesinlikle verirdim. Ben 24. ayda vermeyi düşünüyorum... Aşağı yukarı benzer durumdayız ne kadar kötü halde olduğunuzu çok iyi anlıyorum Ahkam kesmesine sizi kötü yönde daha fazla etkilemesine asla izin vermeyin. Ben araya mesafe koydum, başka türlü olmayacaktı artık psikolojime çok ciddi zarar veriyordu, benim derdim bana yeter dedim Diyettenvzgctm-olmuyo 💞💞 Üyelik

36 aydan itibaren alıyor kreşler zaten. Diğerleri bakımevi olarak geçiyor sanırım. 36. ayını bekleyip kreşe verebilirsiniz. Bir yerden sonra bakıcı da yetersiz kalıyor çünkü. Artık bakıcı yaşını geçmiş, kreş yaşı gelmiş.

Merhaba, uyku eğitiminden bahsetmişsiniz siz verdiniz mi, eğitimi kimden aldınız ve faydasını gördünüz mü? 7 aylık oğlumdaki uykusuzlukla nasıl baş edeceğimi bilemediğimden mesajınızı görünce sormadan geçemedim.

Valla ben de hukuk fakültesini dereceyle bitirdim, ona rağmen en son ilkokulda Anadolu lisesi sınavını dereceyle kazandığımda takdir görmüştüm kendisinden, öyle haklısınız, o kadar haklısınız ki, koptum gerçekten yazdıklarınıza. Eleştiri onların işi...

Çok iyi anlıyorum. Ben de işe başladığımda çok suçlu hissetmiştim kendimi. İşi geçtim çocuğu 5 dk yalnız bırakıp yemek yesem o yemek boğazımda kalıyor. sanki her hücremi çocuğa adamak zorunda gibi hissediyorum. Yemek yerken onu antrede ana kucağına koyuyorum, tabağa bakıp yemek yiyemiyorum. Gözüm hep onda. 1lokma atıyorum 2. nefesim "agu oğlum, evet annecim aguuu" filan oluyor. ben de eşimden yana çok şanslıyım. "Keşke ben emzirebilsem de senden bu yükü alsam" diyen bir adam. Çok şükür. Ben nerdeyse emzirip kaçıyorum bu aralar, okullar kapandığı günden beri çocuk sürekli eşimin üstünde ama "her şeye yetebilme, her işe yetişebilme" duygusu çok fazla. Bugün dinlenmem gereken yerde gittim balkon camı sildim, balkon yıkadım, halısını fırçaladım. Bunları yapmasam kendimi sorumlu hissedecektim. anneyim ya her şeye yetmem lazım... annem çok yardımcı oldu dedim ya mesela, sağ olsun var olsun ama geçenlerde şey dedi: "e kızım herkes doğuruyor, bir sen çocuk büyütmüyorsun ki annem" yani bu cümleyi kurduktan sonra devamında söylediği şeylerin ne hükmü var? birinden de şunu duymak isterdim: "evet alsem, çok yoruldun farkındayım. sen de etinle kemiğinle kanlı canlı bir insansın, her şeye yetemezsin ama mükemmel bir annesin." Anlaşılmak sadece...

Ben de 30 ay olana kadar hiç zorlanmadım açıkçası :) Bakım olarak zaten hiçbir zaman zorlanmadım. Yavrunuz 19 aylıkmış, 2 yaş sendromundan sonra çocuklar akran istiyor, yoksa bilfiil sabahtan akşama kadar nitelikli oyunlar oynuyoruz biz de. Gelişimini destekleyecek oyunlar kuruyoruz. Avukatım, Oyun terapisi sertifikam da var çocuğum için aldım, mesele bir yerden sonra bu yavrular dört duvar arasında zorlanıyor meselesi. En azından benim tecrübem bu şekilde.

Neden olmasın? A

Uyku eğitimi verin kurtulun ağlatmadan da verilebiliyor. Uykusuzluktan çok çekmiş bir anne olarak yazıyorum

Yemek çamaşır bulaşık ütü kişisel bakım eşle birlikte ortak zaman geçirmek çocuklara etkinlik oyun oynatmak vs bunları nasıl yapıyorsunuz? Ben yemeği çocukla yapsam ütü yemeği o öğlen uyuduğunda yapmak zorunda kalıyorum kendim birşey yiyim kendime bi bakayım derken zaten uyanmış oluyor. Akşam 20:30 da uyuyor bulaşık makinası boşalt bi tuvalete git çayı demle derken 21:30 da oturuyorum eşimle biraz oturalım derken pilimiz bitmiş oluyor. Zaten günde 3 saat parkta oluyoruz çocukla peşinde perişan oluyorum. Eşim dün mesai yaptı 07:00 de gitti 21:00 de geldi bugün nöbetçi 07:00 de gitti yarın akşam 18:00 gibi gelir. Bazen kendimden şüphe ediyorum.

Asla söylemezler ve biz de hiçbir çocukluk yaramızı hiçbir varoluşsal sancımızı yüzlerine vurmayız. Bunu yapmayız, yapmamalıyız da. Sağlıklı olsunlar mutlu olsunlar Allah eksikliklerini göstermesin. Ama birazcık da anlasınlar. Keşke.

İşin eşyanın tabiatına aykırı gelen, en zor kısmı da şu: O yakının kanın, canın senin. Benim annem canımdan ötedir hepimizin annesi gibi ve bir evlat sahibi olana kadar neredeyse tartışmamız bile olmamıştır. Ondan sanırım normalden fazla incindim; etkilendim. Her şeyin en iyisini en doğrusunu bilen tavır artık benim gücüme gidiyor, bırakın biz de annelik yapalım bildiğimiz gibi diyesim geliyor artık. Zor zamanda yardım etmek hükmetmek değildir. Dilerim bunu bir gün uygun bir dille anlatabilirim ancak şimdilik bu konuda iletişimi sınırlamayı ve havlu atmayı tercih ediyorum. Okula da bu şekilde karar verdim, tıpkı sizin gibi.

Yooook kimse elini taşın altına koymaz. Muhteşem akıl verirler ama, ikinciyi yap da derler, aman ne var büyüyo kendi kendine de derleeer, sütün yetmiyor mu da derleeer, emiyo mu da derleeer, serbest çalışıyorsun neden kreşe veriyorsun ki sen baksana da derleeer. Anne olmak bu ülkede kamuya mal olmakla eşdeğer görülüyor. Anne olduktan sonra adeta kamu malısın. Anne olmadan önce sizinle aynı masaya oturmaya cüret dahi edemeyecek insanlar saçma sapan ahkamlar kesmeye başlıyor. İnanılmaz buluyorum, akıl tutulması diyorum. Anneliğin de kutsal olduğu kocaman ama çok kocaman çok büyük bir yalan diyorum. Hayatta kadınlar kendini gerçekleştiremesin, sadece adasın ve feda etsin diye uydurulmuş, büyük ataerkil bir yalan. Bu kutsallık atfıyla mutlu olan hemcinslerime büyük oynanıyor size diye şöyle tutup sallayıp sarsmak istiyorum. Ah ah.

Evet çok haklısınız daha fazla üzerine düşünerek kendimi üzmek istemiyorum Ancak neresinden tutsam elimde kalıyor. Sizler bunu umursamamayı nasıl başardınız peki? Bu konudaki duygusal tavrımı bir türlü tam olarak bırakamıyorum. Oysa ki bana tamamen zarar veriyor artık. Neler yaşadığınızı biraz da ben biliyor olabilirim bu arada :)

Seni çok iyi anlıyorum. İşe dönünce biraz kendine geleceksin. Benimki de 34 aylık ve bayram sonu kreşe vereceğim inaşallah. Üstelik daha tuvalet eğitimi de tamamlanmadı. İyi bir kreş araştır ve ver bence. . push ; B

Hissettiğim o evet, bir ben yerimde sayıyorum sanki dimaam

"Doğrusunu bilerek yaramazlık amaçlı yapmak" oğlumun 2.5 yıllık ömrünün özeti. Çok güldüm bu cümlenize :) Çocuklar ebeveynlerine karşı direkt direnç gösteriyorlar. Çok basit bir örnek fotoğraflarda inat edip gülmez mesela benim oğlum kötü şakasıdır bu onun. Yoldan geçen birine veririz telefonu hadi Gül bakiyim der x kişisi, yüzünde güller açar :) Böyle yani bu çocuk kişileri. İştahla yemek yemez kuzeni gelir o ne yese daha fazla yer. O yüzden akrandan öğrenmenin bu yaş grubu için evde benimle bir sene daha kalmasından çok daha önemli olduğunu düşünüyorum. Okulla ilgili cesaretlenmeye başladım artık net bir şekilde, teşekkür ederim :)

Merhaba Burda pek ilişkiler hakkında yapılan yorumlara girmiyorum sizin de kaygılarınıza ucundan cevap vermek istedim yalnızca naçizane Ben eğitimciyim ve annem de öyle eskiden izin süreleri sadece 3 ay kadarmış devlette ve ben 12. Ayımı doldurmadan abiminde olduğu bir kreşe başlamışım, şu an geriye dönüp bakıyorum da bunun böyle olmasının hiç bir eksikliğini üstünde görmüyorum.. Öz bakım becerilerim yaşıtlarıma göre daha olumlu bir durumdaydı ilk okula başladığımda da farkındaydım eğitimin. Ortamları seçebiliyordum çünkü çevre bilincim gelişmişti erken yıllarda (0-3 yaş). Sürekli çocuğuna bakım veren ama bunu videolarla kitaplarla destekleyen çok iyi yaptığını düşünen, ay bir yaşında nasıl okula verirsin şeklinde ahkam kesen kişilerin fikirlerini onlara iade edin her zaman Doğru kurumu seçmeye odaklanın yalnızca sizin iş hayatınız ayrıca düşünce sağlığınız çocuğunuzla az geçireceğimiz kaliteli zamana etki eden en önemli faktör.. Bir eğitimci olarak 32 yaşına gelmiş ve bizzat okulu 1 yaşında deneyimlemiş biri olarak demek ki annemden de yeteri destek ve bakımı gördüm ki okuduklarım ve öğrendiklerimle bunu destekliyorum Gözünüz arkada kalmasın bence, Sevgiler B