çocuklarınız hala size bağımlı yaşlarındalar, su isteme, tuvalet ihtiyaçları hatta bir çorabı giydirmeyi bile sizden bekleyebilirler, hepimiz büyüdük bir şekilde onlarda büyüyecek. Şu elalem ne der kaygısınıda düşünmeyin, saygılı olmayı öğretmek yeterli bence, çocuktur şımarır zamanı geldiğinde sakinleşir. Şimdiki çocuklarında fazla hareketli olması enerjilerini atamamalarından kaynaklanıyor, her yer cadde, parklar güvenli değil eee bide evde anneler sıkıştırıyor ortalığı dağatma ödevini yap, hadi yat artık... birazda onların açısından bakarsak haklılar aslında. Ben Prof. Dr. Sabiha Paktuna yı takip etmenizi tavsiye ediyoruma. s DryaSzr Edeple gelen lütufla

Hay allahım yaa hiç böyle bir şeyle de karşılaşmamıştım sevgisizlik başıboşluğa itiyor da aşırı sevgi değer vermek de bazen böyle yapabiliyr demek ki, umarım hayatta zorlanmaz çünkü bu gibi çocuklar ileride yapamadıkları bir şeyle karşılaştıklarında dünyaları başlarına yıkılıyor insan ilişkileri de iyi olamayabiliyor mümemmeli aramaktan. ohaoldumsmile biz de arada sırada çokk harikasın 1 numarasın diyoruz ama onu yönlendirmek istediğimiz şey konusunda yapıyoruz bunu. Mesela resim, güzel resim yapıyor yaşına göre (7) biraz daha geliştirmesi lazım sadece iyiki resim yetenek genini benden almamış kaydirigubbakcemile2 DryaSzr Edeple gelen lütufla

Bir çok anneninde sıkıntısı bu yönde sevgili Deryas, dünyanın en zor işi çocuk büyütmek. Büyük oğlumu aklı ermeye başladığından beri 'meselelerini konuşarak halledeceksin, kimseye vurmak yok, vuranıda uyarıp öğretmenine söyleyeceksin'diye büyüttüm.3 yaşında yuvaya başladı veeee diğer çocuklar tarafından sürekli itilip, kakıldı. Bir süre devam etti ama etmemeliydi. konuşup anlatmam lazımdı, inanın hayatımın en zor konuşmalarından bir tanesini yaptım. kendime, söylediklerime ihanet etmek gibi geldi.'ılk tokadı veya yumruğu sen atma, ama atanada kendini koru. dedim'çünkü herkes aynı hassasiyetle çocuk yetiştirmiyor. olan bizim çocuklara oluyor. keşke böyle olmasa, biz söylediklerimizden, öğrettiklerimizden başkaları için geri adım atmasak.

ben tartışma ortamından oldukça uzak tutmaya çalışıyorum. arkadaş ilişkilerinde onu yalnız bırakıyorum. o karar veriyor nasıl davranması gerektiğine. zaten yeteri kadar akıllı mantıklı bir kızım var çok şükür. arkadaşlarıyla gayet uyumlu. henüz 4,5 yaşında fakat asil bir çocuk ve gayet dikkatli. ben fazla bir şey vermiyorum açıkçası gerektiği kadar yanındayım. gözlemliyorum hareketlerini. ne zaman bana ihtiyacı olursa o zaman devreye giriyorum. gerçi yaşı küçük diceksiniz ama çok akıllılar emin olun. P protein EZGİ&EYLÜL

Benim kızım asla hayır demeyi bilmeyen babaanne ve dede yanında büyüdü. İşim gereği maalesef evden sabah çok erken saatlerde çıkıp akşam geç saatlerde dönüyorum. Haliyle istemeden de olsa yüzveren dede ve babaanne sayesinde ipleri eline alan 6 yaşında bir kızım oldu. Evde her istediğini yaptırıyor. Gerçi bazı konularda ben hayır diyebiliyorum ama babamız biraz daha yumuşak başlı. Dışarıda mum gibi. Hatta geçen yıla kadar istediği birşeyi bile bana söyletmeye kalkıyordu. Ama evde bizim canımıza okuyor. Şimdi bir de oğlum oldu. Büyüklerin şımartmaları sonucunda kardeşini müthiş kıskanıyor. >Ona zarar vermeye kalkıyor. Güzellikle çok uyardım. Artık ister istemez parlıyorum ona. Şimdi doğum iznindeyim evdeyim diye babaanne de hiç arayıp sormaz oldu kendi yoğurduğu çocuğumu. Buhrana sürüklenecek diye korkuyorum. Okullar açılana kadar vakit geçirsin sıkılmasın diye yüzme kursuna verdim. Bakalım. İnşallah işe yarar. dagci bal

Allah kolaylık versin. evden uzaklaşması iyi olmuş, canı sıkıldıkça kardeşine dalmaz. sevelim derken egoist bir çocuk meydana çıkarıyorlar. benim daha öne bahsettiğim kızımın arkadaşı da teyzesinin sen en mükemmelsin telkinleriyle dev aynasında görüyor ve hiç insan sevgisi yok ruhunda. DryaSzr Edeple gelen lütufla

Şimdi bana söyleyin bakalım yıllarca çocuğumun psikolojisi bozulmasın diye böyle davrandım... Ahlaklı olsun diye böyle davrandım... kişilik gelişimine böyle yardım ettim... Benim biri 7 diğeri 4 yaşında 2 oğlum var, Mümkün olduğu kadar onların iyi birer evlat insan kişilik sahibi bir birey olmalarını istiyorum her anne gibi. Fazla sert olmamaya özen gösteriyorum ama çok da yumuşamıyorum ama bazen bakıyorum hayır dediim bir şeyi en az 5 dakika sonra evete döndürmüşler boshayallersmile buna çok da önem vermiyorum çocuklarımdan bir şey esirgeyecek isem neden onları doğurdum ki, Ama acaba bir yerlerde yanlış mı yapıyorum ben. Özgüveni gelişsin diye herşeyi kendi başına yapabilmeyi öğrettim, en azından buna çabaladım hala anneee suuu,, anne çişimmm geldiii demekten bıkmadılar. boshayallersmile avrupai bir sistemle büyütsem hiç bir şeylerine karışmasam kendi hallerinde olsalar bağımsız ve özgür olsalar nereye kadar? görüyoruz böyle modelleri aile kavramı yok ataerkil bir sistemle büyütsem; baba ne derse o olur aile senin yerine karar verir sen sus desem, O zaman yaşamanın birey olmanın anlamı nedir?bir saksıda çiçek değil ki bu çocuk bu insan bu! boshayallersmile Zaman zaman yaşamın getirdiği sıkıntılar streslere yenik düşüp en olmadık anlarda parlar oldum. Yazısı kötü diye üstüne çok düştüm ben el yazısını yeniden öğrendim oğlum hala çivi yazısında, Düşüğnüyorum da ünüversite sınavları el yazısı ile mi yapılıyor artık boshayallersmile Benim çocuğumun ruh sağlığından daha önemli olan nedir acaba? yazısı güzel olsun,10 alsın 100 alsın yıldız alsın sınıf birincisi olsun? hangisine öncelik vermeliyiz ki?boshayallersmile Yani sizin anlayacağınız çocuklarımızı kendi bildiğimiz gibi yetiştirmeye çalışsak da birileri yolumuza çıkıyor anen baba annane dede nene öğretmen arkadaş bakkal manav... Falancanın çocuğu da pek bi yaramaz annesinin söznü hiç dinlemiyor lafını duymak bizi kızdırıp gücendirir diye mi çocuğumuzu eğitmeliyiz yoksa Bazen ne yapacağımı bilemiyorum sizin anlayacağınız, Özgür bıraksam şımarık diyorlar. Displin'e soksak anne baba çok sert diyorlar. yok mu bunun ortası arkadaşlar? Disiplinsiz sevgi başıboşluğu Sevgisiz disiplin Başkaldırıyı getirir bu söze çok inanıyorum ama ben uygulamada sorun yaşıyorum sanırım:kedi:

Canım zaten ben elalem ne der'ci bir anne değilim ama ister istemez insan düşünüyor herkes bıdı bıdı laf söyleyince, İlgilensen çok sıkıyorsun oluyor biraz serbest bıraksan özgür bıraksan ilgisiz anne oluveriyorsun benim de isyanım buna. Bırakın da anneliği bildiğimiz gibi yaşayalım biz de kendine has bir anne olalım. Benim annem de böyleydi onun annesi de onun annesi onun annesi... vs vs vs uzaaar gider bu kaos kaydirigubbakcemile5 E

Evet birde uzmanlar çocuklarınızı severken olağanüstü sıfatlar yüklemeyin kişiliğini siz belirlemeyin diyorlar. Ne kadar başarabilirsek o kadar tutuyoruz kendimizi . push ; recepivedik kökleri içimde bir

benim bebeğim daha olmadı ama etrafımdaki ailelerden gözlemlediğim kadarıyla bir kaç fikir oluştu çocuk yetiştirmek konusunda.. mesela bi arkadaş demiş ki ; '' örnegin marketlerdeki kitaplar onların inceleyebiliceklerini ama poşetlerinden cıkarmamalarını söylüyorum ama yanımda bi aile içindeki oyuncagını cıkarıp cocuguna al oyna diye veriyor eeee cocuklarım diyorki anne bak onlar açtı ama hemde oyuncagını aldıııı gelde cvp ver şimdi..'' çocuk bir taraftan onun ''kesinlikle'' açılmamasını aklına koyuyor ve açmıyor ama biri geliyor poşeti açıyor.. çocuğun tüm doğrusu yıkılıyor burada... acayip bir çelişki bu onlar için hani ASLA açılmaz dı? bana kalırsa onun basit bir poşet olduğu tek bir haraketle tabi ki açılabileceği ama bunun toplum değerlerine, market kurallarına aykırı olduğu ; açarsak kötü sonuçlarla karşılaşabileceğimiz, belki hırsız damgası yiyebileceğimz bu yüzden yapmamamız gerektiğini, başka insanların bu kurallara uymayabileceği ama bu durumda da herkesin onlara kötü gözle bakacağını, öyle davranan insanları gördüğümüzde onlarının yaptığının doğru olmadığını bilmemiz gerektiğini tabiki çocukların kavrayabileceği bir dille anlatmak lazım.. çocuk kesin yargılarla değil, söylediklerimizin tersi davranışlarla da karşılaşabileceği ama bu davranışların yanlış olduğunu bilerek büyümeli.. böylece söylediklerimizin aksi durumla karşılaşınca kesin yarıgıları yıkılmamış, bize ve söylediklerimize karşı güveni sarsılmamış olur... benım kendimce fikrim bu hem beyazı hem siyahı göstermek lazım.. maalesef dünya gül bahçesi değil.. sokakta, çarşıda, markette, hatta yeri geliyor kendi evimizde misafirlerimizden yanlış hareketler görebiliyoruz.. çocuklar yanlış davranılabileceğini ama bu şekilde davranmamanın elimizde olduğunu ve dikkat etmemiz gerektiğini bilerek büyümeli... yukardaki örneği de söyleyen arkadaşı eleştirmek için değil aklıma başka örnek gelmediği için verdim.. yanlış anlaşılmasın..

çocuklarımız toplum içine girince anlıyoruz galiba vurmadan, sevgi beslemeyi bilen sadece bizimkiler. Kızım 7 yaşını bitirdi 2. sınıfa geçti. çok sosyal, sevecen ve paylaşmayı seven bir çocuktu. Ilk dönem acaip, hırçın ve öfkeli bir kız dönüyordu okuldan. Duydukça, gördükçe insan hayrette kalıyor;aileler nasıl yetiştiriyor, neler öğütlüyor çocuklarına. Biri kreşten çok yakın arkadışıydı anasınıfında ayrıldılar,1. sınıfta aynı sınıfa düştüler. Arada okul çıkışı bize gelirdi. Sık sık gelince şahit olduk ki sürekli kızımı aşağılıyor, herşeyi ben yaparım, sen yapamazsın. Ama en ufak şeyde tavrı hep aynı. Birgün kızımın anasınıfında yaptığı güzel şeyleri konuşuyorduk, birden atıldı ve kızıma ''bakalım 2, sınıfta ne yapacaksın. ben tıkır tıkır yapacağım her şeyi. göreceğiz.'' dedi. Kızım da oldukça başarılı bir öğrenci, hani başarısız olsa. Okulda da boyasını 10 kadar sayarak veriyormuş kızıma. Sonra da süre bitti deyip alıyormş ki benim kızımın aklının ucundan geçmez böyle şeyler. Herkesi mutlu etsin mutlu olur. Ben de hiç vur vs şeyler söylemedim ama hergün üzülünce kim sana ne yapıyor ne diyorsa karşılığını ver diyorum. Artık insanlara fazla değer vermemeyi öğrendi, öğrettiler. Sitemizin bahçesinde de çok arkadaşı var, bazen şahit oluyorum çocuklar sanki birbirleriyle intikam alır gibi hep alt etmeye çalışır tarzda konuşuyorlar. Birbirlerinin açıklarını bulup, söyleme çabasındalar. Hiç sevgi yok sanki içlerinde... I

aksine kıskançlık duygusu gayet normal bişeydir ama bu, bizim anladığımız anlamda bi kıskançlık değil.. yani kardeşini sevmeme, istememe değil.. sadece annenin sevgisini kaybetme korkusu.. her çocuk belli etse de etmese de bunu yaşar.. bi kardeşi olana kadar tektir annenin bütün ilgisi onadır ama kardeşten sonra ilgi bölünür artık daha az mı seviliyorum diye kaygı duyar çocuk.. kardeşiyle değil, annesiyledir yani derdi.. onu kucakladığınızda mutlaka diğerini de kucaklayarak, birinden birinin tarafını tutmayarak vs. onun bu kaygılarını azaltabilirsiniz.. bestceny günaydın gittim

Kızlar çok güzel şeylere değinmişsiniz. Seçenekler, başkalarını umursamamalar, idealist anne olabilme isteği, topluma aykırı olmayan ama kendi tarzını kendi kişiliğini bulmuş çocuk yetiştirme hayalimiz umarım hayal olarak kalmaz. çok mu zor? Aslında değil çocuk onlar daha ister 6 yaşında ister 16 isterse 6 aylık olsun biz yetiştiriyoruz onları ne kadar ve aslında ne kadar da zor. Şu mahhalle baskısı dedikleri bu olsa gerek, komşu baskısı anne baba kayınvalide kayınpeder yenge hala amca ıvır zıvır bir sürü insan şekillendirmese bizim çocuklarımıza vermek istediğimiz değerleri ne olurdu sanki. lmaz: şu '' sana vursalar bile sen sakın elini kaldırma kavga etme küfür duymak istemiyorum '' sözlerini belki sene başından beri 142539068906825912 kere söyledim ama gördüm ki malesf :umursamaz: dagci bal

Çok güzel bi konu olmuş. Henüz çocugum babasında vitamin ama benim de çocuk istemeyi ertelememdeki en büyük nedenlerden biri de bu elalelim yanlış büyüttüğü çocukları. İçimde doğruyu öğretme, idealist yaşatma isteğini çok törpülüyor bu durum bilmiyorumkismile DryaSzr Edeple gelen lütufla