Ilaç verdi Selectra diye ama kullanmak istemedim süte gece r diye b vitamini bakilmıştı Normaldi F

Allah sabır versin elbette her sey için şükrediyorum zamana bıraktım Allah bilir en doğrusunu Flora01 Canımsın

Özele bakar misiniz flora01 P

Faydalı ve sağlıklı şeyler tüketin. Kan değerlerinden bazıları düşük olunca da depresyonu tetikliyor. İlk çocuk zor olabiliyor zamanla alışırsınız inşallah. F

Istemesem de yiyorum yemem de sıkıntı yok daralma cok oluyor gün boyu bir şeylerle uğraşmak istiyorum adapte olamıyorum F

Cevabınız için teşekkür ederim hayata hep pozitif bakan biriydim asla olumsuz konuşmaz ve düşünmezdim simdi kendimi tanıyamıyorum yine de iyi sabrettiğimi düşünüyorum bebegimun her türlü bakımını yapiyorum yanimda kardeşim duruyor yine de her şeyiyle ben ilgileniyorum cok da seviyorum benim sorunum kendimle tamam yani mutsuz da olayım diyorum ama şu içimin daralmasi gecsin

Zaman zaman insan da olabilir bende doğum sürecin de öyleydim mutsuzdum hayattan zevk almıyordum ama benim sorunlarım vardı tabi tamamen kendiliğinden değildi şimdi geldiğim noktada 27 haftalık erken doğum sonucu çocuğumu kaybettim bu acıyı yaşadıktan sonra kafama taktığım herseyün ne. Kadar saçma olduğunu anladım hamile olduğum resimlerime bakıp su zamana dönmek için neler vermeZdim diyorum sana gelince namazın duan yerin de Allah kabul etsin Allah yardımcın olsun ama eşinin çocuğunun canı sağ öyle acılar var ki kendini şanslı say ferahlatmaya bak

Bende yaşadım onu... kaynanam bir taraftan çocuğu olmayan elti bi taraftan ağzı bozuk kayınpeder rahatsız görümce... hastaneden eve gelmişimnyatıyorum sezeryanlıyım annemler gelmiş ziyarete kayınpeder bir geldi beni şikayete başladı yok bu ne biçim insan yok yetiştirememişsiniz... yetmezmiş gibi kaynanam aileme laf soktu kalkın gidin burası benim evim... güya şaka yapıyor aklınca. . dayanamadım sen benim ailemi kovamazsın dedim... Allahın kıyamet koptu kayınpeder duvarları yumrukladı kaynanam evine indi bayılma numaraları falan... ailem huzurum kaçmasın diye bizim hatırımız için özür dile falan... neyse gittim özür diledim lanet olasıcadan yine yaranamadım bir ton tavır... Allah kahretsin çok zor günlerdi... pısırık ağzını açmayan birde koca derken depresyonun çok uzun sürdü... bu olaylar uzadıkça uzadı... En sonunda kovdular küfür kıyamet... Düşündükçe şimdi nasıl tahammül etmişim diyorum ne salakmışım... sonra kaynana geldi 90 yaşında babasıyla özür diledi bi daha olmayacak falan. .. ıkna etti ailemi ve beni... sonra ben 6 ay tedavi gördüm... ilaç kullandım... emzirmedim çocuğumu ama hayatım değişti resmen bakış açım değişti... eşimle aram daha bir düzeldi... tatiller gezmeler lüx hayat hepsi kıskançlkktan geberdi ama karışamadılar... çok mutlu bir evliliğim oldu sonrasında... iyileştim... onlarında tavrı değişti tabi... sonra kızları evlendi sorunlu 3 yıl evli kaldı boşandı... hayat intikamımı sessizce aldı hayatlarından bezdiler... şimdi en sevdikleri güvendikleri kişi benim hayatlarında 15 yıl oldu bütün bunları atlatalı... ama hala 2. çocuğu doğurmak istemiyorum aynı olayları yaşarım diye korkuyorum... kimse anlamadı lohusa demedi psikolojisi bozuk demedi... şimdi kızlarını yıllardır psikologlara taşıyorlar yaptıkları herşey başlarına geliyor ama olan bana oldu... vebali hala onlarda... etme bulma dünyası bana kötülüğü dokunan herkes misliyle çekiyor oh olsun diyorum aramız iyi ama bazı şeyler unutulmuyor... şimdiki tek dertleri 2. çocuğu yapmamam... yalvamadıkları kalıyorbi... yaş 36 istiyorum bazen ama ne bileyim galiba benim travmamda bu... yazın 6 ay yazojkta kalıyorlar bekliyor lar ki gidelim... canım isterse gidiyorum valla böyle daha kıymetleyim... ee yaşları 70 e dayandı övbür oğlu gelinki düşman gibi bir işlerine yaramıyorlar... kızları psikolojik sorunlu zaten... bir ben ve eşim... neyse çok uzattım... kısacası bana yaptıkları kötülükler geldi geçti ama vebali onların boynunda kaldı... Valla Allaha ve adaletine inanmayandaartık taş olur... kızıyla sorun yaşayıp boynuma sarılan kaynanam derken oh olsun diyorum içimden... demekki lohusayken yaşanılanlar unutulmuyor

Bebegim 6 aylik. ilk 2 ay boyunca yalnızdım cok zorlandim sürekli ağlıyordu ama ben kendimi hep tuttum geçecek büyüyecek dedim sonra bir gün kulağımda bir rahatsızlık. olustu ve ben o gün eyvah bana bir sey olursa çocuğuma kim bakacak diye endişelendim ağladım. durdum çaresiz yalnız hissettim annemi cagirdim gel ben korkuyorum diye yaklaşık 4 aydır bu haldeyim mutsuzum huzursuz um sürekli içimde bir sıkıntı daralma eski fotoğraflarıma baktıkça ağlıyorum ben ben değilim eşimi cok seviyorum bebeğimi de çok seviyorum ama hayal kurarken hep eşimle beni hayal ediyorum bunu düşününce de çok üzülüyorum her seyi cok isteksizce yapiyorum her seye Tamma siz nasıl isterseniz diyroum cok. duraganim daralma oluyor sürekli aklımı kaybedecek gibi oluyorum nolur yardim edin bu normal mi geçecek mi namazımı kılıyorum dua ediyorum kuran okuyorum elbet Rabbimin bir bildiği var sabir lazim ama ne yapmam lazım başka

Bende 1 ay once dogum yaptim, ilk gunler agliyordum hayatim eskisi gibi olmayacak dusuncesi, bir taraftan bebegin aglamasi emzirememe, tecrubesizlik, esimlede tartisma oluyor arada, yeni yeni kendime gelmeye basliyorum annem yanimda yardimci oluyor cok sukur M Mom but twinsmom Abidik kubidik twins twins Anneler

Doktorunuzla konuşun ve b vitamini takviyesi alın acilen. F

İyi besleniyor musunuz. Dengeli ve düzenli beslenin

Geçmiş olsun doğum sonrası depresyon sık olan bir şey hemen hemen her anne ilk zamanlar bu tarz duygusal değişimler yaşıyor ama bebeğin büyüdükçe bunlar geçeçek istersen bir psikologdan yardım al daha çabuk atlatırsın. Zor bir süreç evlat büyütmek insanın hayatında büyük fedarlıkları getiriyor bu fedarlıkları taşıyabileceğine inandığı zaman çocuk yapmalı insan. Özellikle anne faktörü çok önemli sana her konuda muhtaç bir can getiriyorsun dünyaya yani karnı sende doyan altı sende temizlenen senin kucağında uyuyan senin sıcaklığına şefkatine muhtaç bütün ihtiyaçlarını sende karşılayan bir can.. Bence hayattaki en büyük sorumluluk çocuk büyütmek Hani Çevremizdeki insanlar hep derler çocuk olunca herşey bitiyor gezip tozarmıyorsun vs vs diye çocuğu hayatlarında hep bir engel olarak görürler. Ama aslında hayatlarına bir engel olarak değilde hayatlarına onu da katıp onunla mutlu olmayı başarabilmek lazım. Ben bu şekilde bakıyorum mesela 5,5 aylık kızım var onunla nasıl eğlenebiliriz aile olarak çocukla birlikte nerelere gideriz nasıl gezeriz hem onu hem bizi mutlu edecek neler yapabiliriz diye planlarımızı hep bu şekilde yapmaya çalışıyoruz. Sende bu şekilde kendini motive edebilirsin kendini mutlu huzurlu hissetmezsen bu bebeğine ve ailene de yansır doğal olarak. Yazdıklarından anladığım kadarıyla kendini seven bir kadınsın bu tarz kadınlar genelde çocuk yapmazlar çünkü kendilerini çok severler ve kendinden ödün verecek bir şeyi hayatlarında istemezler. Şimdi Sizin çocukla yeni bir hayatınız var ve bu hayatı nasıl yaşayacağın senin elinde Eskiden nelerden mutlu olurdun neleri yapmayı severdin ne tür alışkanlıkların vardı sevdiğin tekrar bunları yapabilirsin. İyi ve olumlu şeyleri düşün bebeğin sağlıklı Sevdiklerin yanında hayatında olumsuz belkide hiç bişey yok ne insanlar var bunlardan yoksun ne zorluklarla mücadele ediyorlar. Hayatında ki artıları eksileri düşün ve eksi olanları nasıl olumlu olarak değiştirebileceğini düşün eşinden Ailenden de yardım alabilirsin yani canm Kıscası kendini kendin değiştirebilirsin herşey sende başlıyor ve bitiyor. Enerjin bol olsun ruhen ve fiziken sana güzel günler diliyorum.

Sizi çok iyi anlıyorum hayatım da geçirdiğim en kötü günlerdi Hep ağlayan hiç susmayan bi bebekti oğlum ve 6 -7 ay kadar huysuzluğu devam etti. Dikiş ağrım bi yandan uykusuzluk, oturamıyorum yemek yiyemiyorum bebek susmuyo mastit, sütüm yetmedi, doymadı aç kaldı... Kabus gibiydi her gün saatlerce ağlıyodum ve ben bunları yaşarken kocamın normal hayatına devam etmesi daha cok sosyalleşmesi beni daha da dibe batırdı. Sadece biraz sabır insan geçmeyecek sanıyor ama hepsi geçiyor. Şuan oğlum iki yaşında ve iyi ki diyorum. evimizin neşesi onunla o kadar eğleniyoruz ki.. hala zor evet ama bebeğinin olmadığı bi hayal kurmayacaksın inan :)

Var var. Ah canim benim bilmez miyim o lohusalik hele ilk cocuk gercekten cok zor. Cocuga alismak, artik hep seninle oldugunu bilmek cok garip bir duygu. Tabi ki onu cok seviyorsun ama iste degisik bir sey. Alismak zaman aliyor-herkeste ayni degil tabi ama ben zamanla alisanlardanim annelige. Ama alisinca da cigerine sokasin geliyor, aklini yitiriyorsun sevgisinden. Bu donemde cevrendeki herkesin 100% anlayisli olmasi sart ki her kafadan ses cikar. Sinirden disini sikar durursun. herkes cok bilir her seyi:) Ne yasiyosun bilmem ama kendi kendine bu gunler gececek de cunku gececek. Gununu guzel gecirmek icin al bebegini kucagina ac sevdigin bir diziyi veya al kitabini eline cekil odana. Inan herkes yasiyor bunu. Ben de cok zorlanmistim. Herkes eve dolusmustu goya iyi niyetten. Sonra ihtiyacim varken herkes bir anda kayboldu. Kendini uzme, neden boyleyim deme, suan hissettigin her duygu normal kendini yargilama zaman birak sabirli ol. Bebiskoyu da iyi bak:) F

Teşekkür ederim cevabınız için ya ben yalnız kalamıyorum sorunum bu samki bir sey olcak gibi halbu ki yalnızlıktan korkan biri değilimdur bu nasil gece r bilmiyorum aslında bebeğimi cok seviyorum ama samki bir duvar aramızda W

Benim gibi olup da duzelenler var mi E