Ben simdiye kadar cok dogum hikayesi okudum. Iyisi, kotusu, normali, sezaryeni... Onemli olan sekli degil, bana o kadar degisik duygular hissettirdi ki yazınız tarif edemem. İcim ağladı, gözümden yaş akmadı, içime doldu göz yaşlarım. Hep kendi oğlumu bir tanemi düşündüm. Onlar olmasa ne yapardık dedim hep. Uykusuzluk cekiyoruz cok geceleri, ama sabah bir kalkıyorum ki sanki saatlerce deliksiz uyumusum. Oğlum yanımda olsun, varsın uykum olmasın. Allah kimseyi evladından canından cigerinden ayırmasın. Siz de insallah bir daha hic sıkıntılı gunler yasamazsınız bu son olmustur. Saglıklaar dilerim.

bu doğum hikayesi psikolojimi çok bozdu kızlar.. sanırım yardım almam gerekecek çünkü bebeğimi herkesten kıskanır oldum.. benden başka kimse dokunmasın istiyorum.. hep zarar görecek, hasta olacak gibi geliyor... odasını ayıramıyorum gece beni ister başında göremez korkar diye.. çünkü geceleri defalarca kalkıp bakıyorum.. LadyCedar

ben 14 gündür uyuyakalmaya korkuyorum... uyumaya değil bak, uyuyakalmaya... hala her daldığımda ameliyathanede uyanıyorum. yaşadıklarımı kimse yaşamasın. yazdıklarımla anlatablseydim keşke... duygu sömürüsü şeklinde ifade etmen de sadece biraz daha fazla üzdü beni

öldü sandım ama okuyunca yaaaa nasıl üzüldüm. aşk olsun insan yazar yaşıyormus iyiymiş diye... Allah sağlık sıhhat versin ikinizede. hayırlı bır evlat olur inşaAllah

haklısın. kendi acısını anlamıyor insan. ama onlar... . push ;

sağol canım... senin hikayeni inşallah gülerek, tebessümle okuruz:)) vizon El

ben de hem yazarken hem yaşarken çok ağlamıştım... inşallah sizin hikayeniz masal gibi olur, Rabbim kötü gün göstermesin hiç birinize... bushra_84

Heycanla okudum. gercekten cok zor bir Dogum gecmis basindan:26: Allah Anali Babali büyütsün minik şehzadeni

cnm bebeğin sağlıkla büyüsün allah bağışlasın

Gözlerim dolarak okudum. Hamile değilim, anne de değilim ama öyle güzel anlatmışsınızki sanki doğumu ben yaptım, ben anne oldum. Allah cc, bebeğinizi sağlıkla, huzurla, mutlulukla büyütmenizi nasip etsin.

allah bagıslasın yavrunuzu gule gule buyutun gercekten zor zamanalr yasamıssınız bırde cok etkılıeyıcı yazmıssınız allah baska acı vermesın

çok şükür sonu iyi bitmiş yazıyı okuyunca dehşete kapıldım bebeğinizi kaybettiniz sandım çok üzüldüm Allahım size ve bebeğinize sağlıklı uzun ömür versin

hastanedeyken doktor humananın ismini vermişti, alıp bitirdim bile... strestendi diyorum, şükür süt sorunumuz kalmadı. sarılığı sorun etme, biz taburcu olurken bizde de vardı. doktor ağızdan beslenemediği için dedi. 20-25 günde atlatır dedi. şimdi daha iyi. aile hekiminin yanındaki ebe, "doktorlar önermez ama siz arada su verin" dedi. annem de zaten eve geldiğimizden beri günde bir kere banyodan sonra iki çay kaşığı kadar kaynamış soğumuş su veriyor.

saglıkla buyut canım... sebbnemm

allah sana bağışlasın ben de anne olacam hayırlısıyla ama ne tadını cıkartabılıyorum hamılelıgım nede gezıp tozabılıyorum varsa yoksa işim hayırlı olsun.) K

evet teyzesi... uslu halini çektim

ağlattınız beni ( ama mutlu son bebeğinizle birlikte sağlıklı mutlu bir ömür geçirisiniz inşallah... . push ;

Rabbim analı babalı hayırlı uzun ömürler nasip etsin inşallah. M

canım ağlayarak okudum Allahım bundan sonra oğlunla size çok güzel günler nasip etsin uzun sağlıklı bir ömrü olsun analı babalı büyüsün inşallah

parça parça yazdığımdan olmuş teyzesi. hepsini ilk mesajda topladım. Annis

Ağlarım ben ama Allah ayırmasın ağlatmasın... R

ben anne olmadım daha ama inanın çok etkilendim allah size bağışlamış evladınızı ömrüde huzuruda bol olsun BellaBellucci

ağlattın beni ya

BAŞLIĞI DEĞİŞTİREMİYORUM AMA OĞLUM İYİ ÇOK ŞÜKÜR, SADECE HİKAYEMİZ PEK HAYALLERİMDEKİ GİBİ DEĞİL hepsini de tek mesajda topladım. kolaylık olsun okurken. burayı her okuyuşumda kendi hikayemi hayal ederdim. oğlumla hikayemiz 13 nisanda başladı. sat 28 marttı ama o sabah hamile olduğum hissiyle uyandım. aynı zamanda çok sancım vardı. acile gittiğimde, taş düşürdüğümü öğrendim. ilaç kullanmam lazımdı. "ben hamileyim, istemiyorum" dedim. son adetimi sordu doktor, söyleyince inceden alay etti. "yine de test yapalım" dedi. kan testinde beta hcg 0.00 dı. kimse inanmadı bana. o ilaçları içmedim. bol su içerek atlattım o ağrıları. 24 nisan sabahı dayanamadım. evde stokladığım testlerden birini yaptım. tuvalette dua edilir mi bilmiyorum. ama ben en içli dualarımı hep o lanet testlerin başında beklerken tuvalete yaptım. ikinci çizgi silik de olsa belirdiğinde, sevinçten çıldıracaktım. fındığım benimleydi! 26 nisanda kanda 200 küsür çıktı, 28 nisanda 600... hamileydim! ama doktor, 1000i bulmadan kesin bir şey diyemem dedi. o kadar hayal kırıklığımız vardı ki, eşim inanmadı hamile olduğuma...2 hafta geçti. sancılanınca kadın doğuma gittik. karnıma ultrason aletini bastırınca, karşımdaki ekranda gördüm onu. minicik bir kesenin içinde nokta kadardı. ama vardı, benimleydi. doktor hayatımın en güzel haberini verdi. "kalbi atmaya başlamış ANNESİ." annesi... annesi... ben anne olacaktım. ultrason resmi elimde, odadan çıktım, eşime gösterdim. "kalbi atmaya başlamış" dedim... her şey yolunda gitmişti. çok üzmedi beni. kızım kızım diye severken, 17. haftada oğlumun olacağını öğrendim. hemen alışıverdim karnımı "oğluşum" diye sevmeye. minik erkekim benim. kahramanım... 27. haftada öğlen başlayan sancım düzene girip sıklaşınca doktora gittik. kayseriye sevketti. doğumevine. doğum başlamıştı. riskli gebelik servisinde yattık 3 gün. hep karnımı sevdim, konuştum oğlumla. "daha değil annecim" dedim.1 hafta sonra, doğum için annemlerin yanına geldim. eşim orada kaldı. 37. haftamızda, ilçedeki son kadın doğumcu da istifa edip özele geçince, doktor aramaya başladık. gözümde problem olduğu için sezeryan olmam gerekiyordu. il merkezine devlet hastanesine gittik. 3 ayrı doktorla konuştuk, hiç biri yapmaya yanaşmadı. doğum kendiliğinden başlayıp anne ya da bebeğin hayatı tehlikeye girmeden sezeryana almıyorlarmış. ama benim normal doğumu bekleme lüksüm yoktu ki.. kimse dinlemedi. fakülteye gönderdiler. başlka bir ilçedeydi. o halimle yollara düştük. fakültede hoca yüzüme bile bakmadı. asistanına "hasta senin " dedi. babam hemen çıkardı oradan."bu halinle seni asistana nasıl teslim eder" dedi. özele gittik, mecburen milyaralrı gözden çıkardık, 20 aralığa gün aldık. bu arada ultrason uzmanından, oğlumun plesentasının olgunlaştığını, bebeğin fazla beklemeyeceğini öğrendik. eşim bunları duyunca sağlık bakanlığını aramış, anlatmış. raporlu eşimi ameliyat etmiyorlar demiş. bizi tekrar devletten aradılar. ameliyatımı başhekim yardımcısı kendi yapacakmış.. 16 aralığa gün verdi. 37+4 olacaktım. oğlum 3 hafta ileri görünüyordu zaten. 15 aralıkta eşim geldi. takvimlerden silmek isteyeceğim günlerin başında geliyor 16 aralık. akşam 5 gibi alırım demişti. 3 te yatışım yapıldı. saatleri hatırlamıyorum. ama ameliyat önlüğüm giydirildi, sedye geldi, amelyathanenin yolunu tuttuk. heyecanlı değildim. sevinemiyordum. duygularım donmuştu sanki. hissetmiştim. ailem, kardeşlerim, teyzemler, halamlar, herkes elinde kamera, her saniyemi çekiyorlar... gülümseyemiyordum. ameliyathane kalabalıktı. daha ilk dakikada "iyi ki sağlık mesleğe gitmemişim" dediğimi hatırlıyorum. epidural sanarken spinal anestezim yapıldı. hızla uyuşmaya başladım, hemen yatırdılar. perdem çekildi. doktorum geldi, herkes nasıl neşeliydi. "sohbet ederek, güle oynaya yapacağız" dedi. müzik açtılar... dokunduklarını hissedince panikliyorum"sakın kesmeye başlamayın, ben hissediyorum!!!!"meğer dokunduklarını hissedecekmişim, acı duymayacakmışım. başımda anestezi teknisyeni, beni kandırıyor:"daha başlamadılar, bir iki test var." "yalancı, kesmeye başladılar" netten izlediğim sezeryanlarda, 5 dakika sürmeden bebek çıkardı. benim oğlum çıkmadı. çalan parçalardan zamanı ölçüyorum. doktor hiç gülüp oynamadı, sohbet etmedi. ben her şeyi duydum. o paniği, telaşı... ters giden bir şeyler vardı. doktor durmadan "makas makas!" diye bağırıyordu. arada hemşire yetişemeyince, yüzünü önümdeki perdeye siliyordu. karnıma uyguladıkları baskıdan canım o kadar acıyrdu ki, ağlamaya başladım. bir yandan da kusuyordum. başımda birileri sürekli beni avutuyor, siliyor, yatıştırmaya çalışıyordu. koluma iğne yaptılar. sonradan narkoz olduğunu öğrendim. karnımda bir rahatlama, boşalma hissettim. bebeğim doğmuş olmalıydı. ama... ağlamadı... ses yoktu... hayal meyal kafamı yana çevirdim, bir kadın onu giydiriyordu. kollarını havada gördüm. ohh, yaşıyordu. ama hiç izlediğim gibi olmadı. kucağıma verip öpüp koklatmadılar. kadın yanıma gelip oğlumu hafif bana uzattı, 2 saniye bile değil. "annesi üşümesin " dedi, koşarak çıktı. yine hayal meyal çalan şarkıları sayıyorum. uzun sürdü. çok uzun sürdü. uzun sürmüştü. 25 dakikaya oğlum, yarım saate ben çıkmıştık... oğlum, karnımda cenin pozisyonunu almamış. bir eli başının altında, diğeri yüzünün yanındaymış, bacakları açıkmış. doktor kesiyi yaptığında, yüzüyle karşılaşmış ki ensesi olması gerekirmiş. o makas sesleri, kesiyi genişletip ona çıkabileceği pozisyonu vermek içinmiş. doğduğunda, eli mormuş. sesi çıkmamış, ciğerlerindeki suyu atamamış. ameliyattan hemen küveze gitmiş. ameliyattan yarı baygın çıktığımda oğlumu göremeyeceğimi anlamıştım. ama kardeşim "abla, gördük, çok güzel "deyince umutlandım. odama götürdüklerinde, boş beşiği görünce... yıkıldım. herkes perişan ama bana çaktırmamaya çalışıyorlar. doktor geldi, açıklamayı yaptı. yazdıklarımı anlattı. "35 yıllık doktorum, böyle zor bir ameliyat görmedim" dedi. sakin olmaya çalıştım. dik durmaya... ama... oğlumun kıyafetlerini getirdiklerinde, benim yıkayıp ütüleyip ne hayallerle hazırladığım kıyafetlerini geri getirdiklerinde... ağladım. bağıra bağıra... sonradan dikişlerimi çok acıtacağını bilmeden hıçkırarak ağladım. yenidoğan yoğunbakımındaki hemşire sağolsun resmini çekmeyi kabul etmiş. o geceyi oğlumun resmine bakarak geçirdim. sabahı zor ettim. doktorum geldi, küvezler alt kattaydı. "ne zaman inebilirim" dedim. "seni biraz fazla kestik, bugün odadan çıkma, ilk kalkışta sadece yataktan kalk, otur, sonra kapıya kadar gidersin" dedi. ben o gün inat ettim, kapıyı, koridoru geçtim maşallah. alt kata indim. tek şansım oğlumun küvezinin tam odanın camının önünde olmasıydı. o cam polikliniklerin koridoruna bakıyordu. koridor boşsa ve o günkü hemşire izin verirse, camın tentesini açardılar, oğlumu görürdüm. 4. gün çocuk doktoru geldi, oğlumu artık ağızdan beslemeye başlamışlar. gün geçtikçe iyileşiyormuş. "ben sütümü vereyim" dedim. "varsa neden olmasın" dedi. ah nereden bileyim ki... hamileyken 5. aydan beri sızıyordu. süt sağma makinesinin başında 15 birine 15 birine yarım saat bekledim. 5 cc zor çıktı. nasıl ağlıyorum... süt mü kalır o kadar strese... damla damla sayarak biriktirdim... 2 saatte bir besliyorlardı oğlumu. o beslenme saatine yetişeceğim diye kendimi paralardım. hiç unutmuyorum. gece 12 de başka bir kadınla süt götüreceğiz. makine benim odamda. geldi, "sen şimdi iki saat uğraşırsın, ben hemen sağıvereyim " dedi. belli etmedim ama nasıl üzüldüm, ezildim... bir de elimde biberon utana sıkıla inerdim yoğunbakıma, hemşire elimdekine bakıp "bu yetmez ki, odanda biriktir getir" derdi... hiç lohusayım demedim. kimseye nazlanmadım. ağrım, sızım, gazım demedim. yoğunbakımla odam arasında mekik dokudum. 4. günün akşamı doktor müjdeyi verdi. "yarın sizinle bebeği gözlem odasına alacağız. siz besleyeceksiniz "dedi. o gece yatılır mı, uyunur mu, sabah olur mu, oğlumu kucağıma alacağım... sabah erkenden vücudumu sildim çamaşırımı pijamamı değiştim. süslendim oğluma. telefonun başına geçtim. çaldığında kalbim duracaktı. " bebek... nın annesi, kıyafetleri ve bir battaniyeyle gel" dediler. doktor sadece battaniye demişti. kıyafet de istemişlerdi. idrak edemiyordum ama sevinmem gerektiğini biliyordum. resmen uçarak indim. gözlem odası, küvezlerin ve sandalyelerin olduğu bir oda. bebeği küvezden çıkarıp beslesin diye anneye veriyorlar. dış dünyaya uyumlarına bakılıyor. odaya girdiğimde, küvezler boştu. yıkıldım... tam arkamı dönecektim ki, onu duydum... sinirli bir kedi miyavlaması gibiydi... ilerledim, arkamdan hemşire "orada annesi, beşikte " dedi... oğlum iyileşmiş, küvezden tamamen çıkmıştı demek ki... abartısız, dünyada gördüğüm en güzel şeydi,. bir battaniyeye sarmışlardı. sadece bez vardı altında. kucağıma aldım, hemen arandı... geceden sütümü biriktirmiştim. nasılsa yetmez, emziremem diye. ama içgüdüsel, göğsümü çıkardım. çok şükür hemen tuttu yavrum. Allahın hikmeti, sütüm gelmeye başladı. şoktan ağlayamıyordum bile... ziyan olmasın dediler, biberonu da vermek istedik, almadı oğlum. hemşire "kokunu aldı, artık ne yapsın biberonu" dedi. o günü ve geceyi o odada geçirdim. bebeğimle... arada yemeğe çıktım uyutup, hemen indim. ertesi sabah doktorumuz geldi, muayenemizi yaptı. bu arada yenidoğan sarılığı olmuşuz ama değer düşükmüş. sorun değil dedi. kendiliğinden geçermiş. çıkacağımıza inanamıyordum. ama oldu... o boş beşik doldu çok şükür... 14. günümüz bitiyor, evimize geldik. yarıyıl tatilinde babamız tekrar gelip bizi kendi evimize götürecek inşallah... şimdi diyorum ki, iyi ki buradaki doktorlar gitmiş, ben o kadar dolaşıp bu doktoru bulmuşum... genç biri olsa, o ameliyatta paniklese... her şeyse bir hayır varmış. doğum yapan arkadaşlarım, ben hamileyken " en güzel günlerin, tadını çıkar " derlerdi. hiç öyle hissetmedim. benim hayatım, günüm, gecem, güzelliklerim oğlumla başladı... iyi ki geldin oğlum, benimlesin...

ağlayarak okudum yazdıklarınızı kendi doğumum aklıma geldi bende spinal anesteziyle ameliyat oldum ve benimde bebeğim doğunca ağlamadı kordon dolanmış ama bişey olmadı şükür o geldi aklıma, umarım şimdi iyidir kuzunuz

belki en iyi siz anlarsınız. 9 ay bekleyip o sesi duyamamayı..

geçmiş olsun canım ilk annelik tecrüben oldukça sıkıntılı olmuş seni canı gönülden anlıyorum yazdıklarını gözyaşlarıyla okudum hem korktum hem hüzünlendim doğum normal olmazmıyd? acaba2. normal olur inş.

amin canım... her günün tadını çıkar. başlamadıysan günlük başla bebeğine. ben daha test yapmadan başlamıştım. hissediyorum diye. her günümü yazdım. hissettiklerimi, yaşadıklarımızı... canlı tarih. arkasına da ultrason görüntülerini yapıştırmıştım. hala yazıyorum. ubo rastık çekerek

oğlumu emzirdim, mola vermiştim.

hayırlı olsun bebeğin.. sende benim gibi kötü bir doğum esnası geçirmişsin.. bende yazacağım şimdi..

cnm sacma yorum yapan duygu somurusuymus gıbı bakma onlara cok duygulandım zor seyler atlatmısın ama saglıcakla evledın yanında sımdı gule gule buyut rabbım hıc ayırmasın sızı arcak81 Serra'm

bende gerçekten okurken kendimi tutamadım ve çok ağladım. doğumda çekilen bütün zorluklar çocugunu kucağına alınca unutuluyo. tabi sende öyle bir durum olmamış ama sonucunda çocuğunu kucağına sağsalim almışsın bu çok güzel allah bir ömür mutlu etsin sizi. ben hamileyken annelikle ilgili çok derin duygular yaşamadım hani biliyodum karnımda canım var ama çok karışıktı ne zaman ki doğdu ben gözümü ondan ayıramaz oldum gündüz uyuduğunda yatağına bile yatırmıyodum. yanımdan biran bile ayrılmasını istemiyodum annelik çok başka bir duygu sen okadar zorluk yaşamışsın ama kendinden önce yavrunu düşünmüşsün. zaman okadar hızlı geçiyoki benim oğlum şu an 2.5 yaşında. allah hepimizin yavrusuna sağlık sıhat versin. geçmiş olsun allah başka dert vermesin elmakurdu43 detaycı

yani öyle bir yazmışsınız ki öldü sandım.. başka konudaki yazınızı okuyunca anladım sağlıklı olduğunu. Allah analı babalı büyütsün, hayırlı evlat olsun inşallah..

Allah'ım hayırlı uzun omurler versın ınsallah cok huzunlendım okurken Rabbım yavrularımızı sag salım bızlere bagıslasın kavusmussun cok sukur ya Rabbım buyudugu guzel gunlerıde gostersın ınsallah dermet FURKANIM VE

Salya sümük ağla ağla içim dışıma çıktı okurken, öldü sandım. Yaşıyor olduğunu ağladığımda da daha beter sevinçten ağlamaya başladım. Allah yavrunuzu size bağışlasın inşallah, iyi ağlattın bizi :) eLiFGiBioLMaK

Teşekkür ederim canım... Sağlığıyla gelsin bebişimiz, başka bir şey istemiyoruz biz de. duygu45

Gözlerim yaşardı okurken. Umarım çok daha güzel günleri sağlıklı, mutlu ve huzurlu yaşarsınız bebeğinle canım. Yeni yılın ikinize de şans ve bol bol agucuklu gülücükler getirmesini dilerim.

o gece yatılır mı, uyunur mu, sabah olur mu, oğlumu kucağıma alacağım... sabah erkenden vücudumu sildim çamaşırımı pijamamı değiştim. süslendim oğluma. telefonun başına geçtim. çaldığında kalbim duracaktı. " bebek... nın annesi, kıyafetleri ve bir battaniyeyle gel" dediler. doktor sadece battaniye demişti. kıyafet de istemişlerdi. idrak edemiyordum ama sevinmem gerektiğini biliyordum. resmen uçarak indim. gözlem odası, küvezlerin ve sandalyelerin olduğu bir oda. bebeği küvezden çıkarıp beslesin diye anneye veriyorlar. dış dünyaya uyumlarına bakılıyor. odaya girdiğimde, küvezler boştu. yıkıldım... tam arkamı dönecektim ki, onu duydum... sinirli bir kedi miyavlaması gibiydi... ilerledim, arkamdan hemşire "orada annesi, beşikte " dedi... oğlum iyileşmiş, küvezden tamamen çıkmıştı demek ki... abartısız, dünyada gördüğüm en güzel şeydi,. bir battaniyeye sarmışlardı. sadece bez vardı altında. kucağıma aldım, hemen arandı... geceden sütümü biriktirmiştim. nasılsa yetmez, emziremem diye. ama içgüdüsel, göğsümü çıkardım. çok şükür hemen tuttu yavrum. Allahın hikmeti, sütüm gelmeye başladı. şoktan ağlayamıyordum bile... ziyan olmasın dediler, biberonu da vermek istedik, almadı oğlum. hemşire "kokunu aldı, artık ne yapsın biberonu" dedi. o günü ve geceyi o odada geçirdim. bebeğimle... arada yemeğe çıktım uyutup, hemen indim. ertesi sabah doktorumuz geldi, muayenemizi yaptı. bu arada yenidoğan sarılığı olmuşuz ama değer düşükmüş. sorun değil dedi. kendiliğinden geçermiş. çıkacağımıza inanamıyordum. ama oldu... o boş beşik doldu çok şükür... 14. günümüz bitiyor, evimize geldik. yarıyıl tatilinde babamız tekrar gelip bizi kendi evimize götürecek inşallah... şimdi diyorum ki, iyi ki buradaki doktorlar gitmiş, ben o kadar dolaşıp bu doktoru bulmuşum... genç biri olsa, o ameliyatta paniklese... her şeyse bir hayır varmış. doğum yapan arkadaşlarım, ben hamileyken " en güzel günlerin, tadını çıkar " derlerdi. hiç öyle hissetmedim. benim hayatım, günüm, gecem, güzelliklerim oğlumla başladı... iyi ki geldin oğlum, benimlesin... S

Canim cok zor gunler yasamissin ama hepsi gecti bitti cok sukur. Sen simdi oglusuna bak ve o kotu gunleri unutmaya bak. Senin moralmen iyi olmaya ihtiyacin var cunku sutunu etkiler. O yuzden toparlan ve oglusunla guzel vakitler gecir canim.

ben de yorumunuzu okurken içime akıttım.. gerçekten geceleri 45 dakika bile uyumadığım oluyor, ama o, sabahları bana masum masum bakınca kendimi dinç, gençleşmiş hissediyorum. hatta gece içimden söylendiysem büyük adammış gibi özür diliyorum. annelik aynı demek ki...

sağol teyzesi.. tek zorluğumuz bu olur inşallah Z

canım iki gözümde de doğuştan retina dejenerasyonu var... ıkınırsam ya da kafa içi basıncı arttıracak başka herhangi bir şey yaparsam kör olurum. maalesef tedavisi yok.

çok duygulandım yazını okuyunca fd01 İDİL'im canım

Geçmiş olsun canım, aynı gün aynı saatlerde doğum yapmışız :) kendini çok hırpalamışsın.. ama bak artık bebeğin seninle, Rabbim evlatlarımıza sağlık versin.. 3 gün hastanede kaldım, sütüm gelmedi.. gelen giden hemşire doktorlara falan söylememe rağmen emzir gelir sütün diyip gittiler... bunun sonucunda oğlum sarılık oldu ve uyandıramadık.. baygınlık halindeydi sürekli.. o şekilde taburcu ettiler bizi.. 5 günlükken idrarında susuzluktan kristalleşme oluştu, hastaneye gittik sarılık ta çıktı mı... perişan olduk.. eşim bizi eve bıraktı ben evde ağlıyorum o aşağıda arabada.. çok şükür bunu da atlattık... milupanın still-tee al.. tavsiye ederim.. humana da güzel ama milupanın kini daha çok beğendim... yediğimiz içtiğimiz herşey süt olsun kuzucuklara

ay çok duygulandım ya allah bebeğinizi siza bağışlasın.. Suigeneris_

başına çok kötü şeyler gelmiş, insan kendi ağrısına sızısına dayanıyor da çocuğuna kötü birşey olacağı duygusuna dayanamıyor, benim bebeğime de gelişme geriliği var demişlerdi de 2 hafta ağlamıştım kendi kendime.. Allah'a şükür şimdi çok iyi, Allah bütün bebeklere sağlık versin... ve annelerine :))

İlk önce bir dram sandım, okumak istemedim. Sonrasında devam ettim mucizeni okumaya... Allah bebeğine sağlık mutluluk versin ve sevdiklerinden ayırmasın... I

Yaaa çok duygulandım gözlerim doldu... Allah uzun ömürler versin, Allah her isteyene nasip etsin...

sen şanslıymışsın canım, allah ayırmasın sizi kartanem000

allah bebeğine ve sana sağlık versin rabbim onu sna bağaşlamış ne güzel şükürler olsun... fakat sitemim size bu nasıl bi yazıdır arkadaşım yaa... yazıyı bari iyi sonlandırsaydın gerildim resmen öldü zannettim bende insanların duygularını sömürmeyin lütfen tamam endişeni paniğini üzüntünü dileğin gibi yazmakta özgürsün ama sağlıklı bi bebeğin öyküsünü de bukadar olumsuzluklarla anlatman bizi germen hiç doğru değil yani..

sağol canım. yazıyı yazarken ara vermiştim. sonu kötü bitecek gibi izlenim olmuş. hepsini ilk mesajda topladım. fundela Hoş Geldin

canım allah san bagışlamış yavrunu hiç ayrılmayın inşalllah fundela Hoş Geldin