Emek verdiğin herseyi çok seversin. Hele merhametli ve çocuk sevgisi ile bezenmişsen daha çok seviyorsun. Kokusu, bakışı her hareketi işliyor canına.. Inanin kendi dogurdugunuzdan hiç farkı olmuyor.

Ne güzel bişey Allah yardımcın olsun cnm

Malesef İstanbuldayım... Aslında başta koruyucu aile olacaktım ama sanıyorum ki evlatlık bana daha uygun çocuğum benim soyadımı alsın ismini ben koyayım ya da koruyucu ailelikten daha az riskli olsun istiyorum. Ben sürekli yurtdışına giden biriyim gezmeye ona da dünyayı göstermek gezdirmek istiyorum... ama koruyucu ailede her yurtdışına çıktığımızda bin tane prosedüre tabi tutacaklar bizi.. kuruma da gidip görüşmek istemiyorum çünkü çok çabuk heves eden acele eden biriyim ani hareketler yapmak istemiyorum.

Bakalım. Hayırlısı olsun... E

Merhaba ben 28 yaşımdayım. Bekarım. Tek başıma evlat edineceğim. Yaşımın dolmasını bekliyorum. Başvuruya hazırlık sürecinde bana tavsiye edebileceğiniz herhangi bir hazırlık var mı? En çok nelere dikkat ediliyor ya da hangi donanımlara sahip olmam gerek hani mesela mutlaka araban olsun evin şurda burda olsun vs gibi önerilere açığım

Bende bekar bir bayanım evlenmeyi düşünüyorum elbette kendi çocuklarım olsunda istiyorum ama bir tane de evlatlık edinmek kesinlikle istiyorum. Bende evlatlık olarak büyüdüm ailem söylemese asla bilemezdim. Aynı ailem gibi bir aile olmak istiyorum

Tabi bu herkeste farklı olur. Duygular, yaşanmışlıklar, fikirler değişiyor kişiden kişiye. Evet suç büyüklerde, bu yüzden ortada kalmış meleklere bir başka büyük kucak açıyor, açmalı eğer uygunsa bunun için hayatı. Hırçınlıkları sevgisizlikten. Çabuk iyilesiyorlar.

evlenmek istememek, doğum eylemını gerceklestırmek ıstememek vs vs hepsı bırer tercıh. siz sevginizi kendinizden olmayan bir yavruya sonuna kadar tüm imkanlarınızı da kullanarak verebilecek bir kişisisin, bu nedenle saygım sonsuz ve sizi takdir ediyorum ama ben kanımdan canımdan olmayan biri için sorumluluk altına girebilecek bir yapıda insan değilim belki maddi yardım yapabilirim ama gerisi benim için ağır gelir.. Benim olmayanı sahiplenmek yapımda yok ne yazıkki ;(

Allah bağışlasın evladınızı... keşke eşiniz de ikna olsaydı bir yavrunun hayatı kurtulurdu Yanlış anlamayın evlat edinen insanları kutsal buluyorum ama çocuğu olup da evlat edinenleri daha bir kutsal buluyorum :)

yani benim için durum böyle değil bunu da belirttim zaten ama ben çocuklara aşırı düşkün anaç yapılı biri değilim belkide bunda karakter kişilikte bir etken, ben kendi adıma koruyucu aile yada evlatlık gıbı seylerı yapabılecek bırı değilim, açıkcası o çocuklar korumaya muhtaç ilgiye sevgiye açlar ama bir o kadarda ailelerinden ve egçmişlerinden gelen yaşanmışlıkların verdiği şeylerden ötürü problemliler bu tabiki onların suçu değil ama burda asıl iş bilinçsizce çocuk doğuran yada doğurtturan ebeveynlerde bitiyor bence konunun kaynağı onlar, herkes bakabileceği kadar çocuk yapsa tahammülü yeteri kadar sevgisi ve maddi manevi gücü olmayan anne baba olmaya kalkmasa bu yavrucaklarda ortada kalmaz.. sizlere saygım sonsuz, takdirde ediyorum ama ben bu tarz bir sorumluluğu alamazdım... E

Doğrudur herkesin yapısı farklıdır. 1Sen

Yani ben aslında süreden çok memnunum hem biraz daha olgunlaşmış olurum hem de maddi olarak çok daha iyi bir konuma gelirim inşallah o süre zarfında rabbim işlerimi yolunda götürürse... biliyorsunuz ki tek başıma bakacağım için çalışan da ben olacağım için en azından bakıcı, kreş tarzı şeyler olması gerekecek... annem sonuçta yaşlandı ne kadar yardımcı olabilir ki biyere kadar... sizin çocuğunuz var mı? Emira SY Nirvana Anneler

Teşekkür ederim önerileriniz için. Evlat edindiğim çocuğu kendi doğurduğum çocuktan bile çok seveceğimi düşünüyorum. Çünkü yaralı bir çocuk o. Sorumluluğun farkındayım ama ne pahasına olursa olsun elimi taşın altına koyacağım. 1 çocuk kurtulur, dünya değişir. Evlenmeyi kesinlikle düşünmüyorum, büyük konuşmuyorum ama düşünmüyorum hiçbir şekilde. Açıkçası doğurmak da istemiyorum. "Tek bir şans" bekleyen bu kadar çocuk varken. Varsın benim içimden çıkmasın da var olan güzel bir yaşama sahip olsun. İş gereği yurtdışına çıkmıyorum, bu benim tutkum diye çıkıyorum, çok seviyorum gezmeyi. Çocuğum geldiğinde beraber gezeceğiz, ona dünyayı, dünyanın tüm güzelliklerini göstereceğim. Çocuğum ancak ben çalışırken bakıcı ile kalmak zorunda kalır onda da çalışma sebebim zaten onun geleceği olduğu için bu kadarına anlayış gösterir diye düşünüyorum. Çok şükür çok sağlıklıyım ama doğurmaktansa evlat edinmeyi tercih ediyorum. İyi niyetinizden bir gram şüphem yok, yol gösterme arzunuza minnettarım fakat bence siz de biraz duruma bakış açınızı değiştirebilirsiniz, dediğimi de yanlış anlamayın lütfen. Bu çocukların hepsi bizim evlatlarımız hepsine karşı sorumluluğumuz var. Kıyısından köşesinden ne kadarını yapabilirsek, ne kadarına gücümüz yeterse.

Hayırlısı kısmet diyelim. Ben hiçbir şekilde evlilik düşünmediğimden direkt kendim başvuracağım

Çok tatlısınız. Teşekkür ederim :)

Büyük sehirlerde daha çok sıra oluyor o yüzden hemen gelmeyebilirler. Küçük sehirdeysen daha çabuk gelirler. Belki evlat edinmek istedigin yas aralığına göre de değişiyor olabilir. En dogru bilgiyi sosyal hizmetleri arayarak öğrenebilirsin. Hatta müsait zamanda gidip bir görüş bence simdiden :)

Teşekkür ederim. Evet. Şuan evli değilim ve kendimi evliliğe yakin görmüyorum ama tabi ileride şartlar ne olur bilemiyorum benim hayalim de bu oldugundan hayatima giren insanlara boyle bir seyi kabul edip edemiceklerini soruyorum.

Benim 1 yasinda oğlum var ben de onu emzirirken bir bebek evlat edinip onun da süt çocuğum olmasını istiyordum ancak eşimi ikna edemedim. O yüzden az buçuk birseyler biliyorum :) Annelik öyle veya böyle büyük sorumluluk gercekten ama lezzeti de bir o kadar paha bicilemez...

Bildiğim kadarıyla çocuğa ait bir oda olması gerekiyor yaşadığınız evde. Siz ailenizle mi yaşıyorsunuz tek mi?

düşünceleriniz çok güzel, sanırım çocuklara karşı özel bir ilginizde var ama şöylede bir gerçek var ki sizin canınızdan olmayan bir çocuğu ne kadar sahiplenirseniz sahiplenin kendi öz evladınız gibi olmaz en azından ben böyle düşünüyorum, ayrıca çocuk işi büyük sorumluluk... iş gereği yurt dışıan falan çıkıyorsunuz anladığım kadarıyla ama çocuğu her daim yanınızda göçtüremezsiniz okulu olacak kursu vs olacak ve siz başka yerlerde vaktınızı gecırırken o bakıcısı ıle yada bıraz daha buyudugunde tek basına kalacak, hem belkı ılerde evlenmekte ısteyebılırsınız ve cogu bekar ınsan ıcın bır baskasının sorumlulugu almak cok buyuk bır yuk kendı öz evladınız bıle olsa on yargılı yaklasan ınsanlar bunu kabul edermı bılmıyorum.. ben sızın yerınızde olsam once kendım dogurmayı tercıh ederdım tabı Allah verırse, baktım kı cocugum dogal yollarla ve tedavı ıle olmuyor ve bellı bır yas sınırına geldım o zaman evlatlık edınmeyı dusunurdum kı aıle ıcerısınde bu karar ıkı kısının ortak alması gereken bır karar. yınede son karar sızın ama yasınızda gençken annelıgı dogurarak tatmanızı, olmazsa evlatlık edınmenızı tavsıye ederım.

Benim hayalim de bir çocuğa sahip cikmak aile sıcaklığı verebilmek. Bunun için gerekli şartlar zamanla oluşursa yas sınırını aşınca ben de başvurmak istiyorum. Umarım başarırsınız. Boyle bir seyi düşünmeniz bile çok kıymetli tebrik ederim sizi. Emira SY Nirvana Anneler

Koruyu ailelikte de evlat edinme süreçlerinde de psikolojik testlerden geçiyorsunuz. Koruyucu ailelikte bile bir an önce olmuyor. Bir kaç ay boyunca kurumun yetkilileri ile karşılıklı ziyaretler, belli süreçler oluyor. Ki çoook mantıklı. Çünkü evcil hayvan alırken bile defalarca düşünüp kendimizden emin olmadan karar vermememiz gerekirken bir insandan bahsediyoruz. Yaş sebebi ile koruyu aileliği önerdim. İleride ailesine gitme ihtimali elbette var. Önemli olan çocuğun sağlıklı şartlarda hayatını sürdürmesi ki evlatlıkta da bu tarz durumlar olabilir. Ailesini arama isteği, anne babasının ailesine ulaşma, psikolojik sorunlar vs. bir sürü zor süreçler olabilir. Kendinizden eminseniz, maddi, manevi şartlar uygunsa olayın özü de bir insanın hayatını daha güzel yapmaksa ikisi seçenek de düşünülebilir elbette.

Kesinlikle haklı aslında.. belki de istemdışı çocuğunuzu bile kıskanacak o hep sizin yanınızda olduğu için ve kendisi olamadığı için. Keşke koruyucu aileliğe ikna edebilseniz her iki taraf için de çok güzel olur

Umarım siz de başarırsınız. Bekar mı evlat edinmeyi düşünüyorsunuz?

Ben tek başıma yaşıyorum. Ailem ile aynı şehirdeyiz. Bu kararımın arkasındalar destekliyorlar. Çocuk için parka yakın, geniş odaları olan güvenli bir yere taşınmayı düşünüyorum. Şu an yaşadığım yer ve ev de güzel ama biraz daha uygun bir yere geçerim başvuru yaptığımda. Şunu merak ediyorum yaşadığım yeri ne zaman görmeye geliyorlar çocuk için uygun mu diye? İlk başvuru yaptığımda mı yoksa sıram geldiğinde mi? Emira SY Nirvana Anneler

Çocuğun karşı tarafın şartları iyileştiğinde alınmasından da korkuyorum. Mazur görün çocuğum benim olsun istiyorum :/ Tezcanlı değilim aslında sadece bunu çok uzun zamandır istiyorum ve bir an önce olsun diye ani karar vermekten korkuyorum. Siz niçin koruyucu aileliği öneriyorsunuz bana evlat edinmektense? Merak ettim size ne böyle düşündürdü

Bilgim yok ama sizi bu dusuncenizden dolayı tebrik ederim

Dogru söylüyorsun canim... Hayırlısı bakalım artik

Cocuklari cokkk seviyorum hic birine kıyamıyorum elimden gelse dunyada sahipsiz bir tane cocuk birakmazdim... Simdi en azından bir çocuğu haftasonu evimizde misafir edelim gezdirelim eglendirelim istiyorum bakalim insallah esim ona ikna olur. O da aslinda hakli. Diyor ki hadi biz 2 gün cocukla ilgilendik 5 gün birakinca psikolojisi daha cok etkilenmeyecek mi? Ya da diyelim isimiz çıktı bir haftasonu gidemedik çocuğun hayalleri yikilmayacak mi? Ben de düşünüyorum en azindan bie nebze olsa mutlu aile ortami gorecek cocuklugunu yasayacak ne bileyim karnesini alinca koşup göstereceği biri olacak bayramda yaninda sevdikleri olacak

Himmm anladim canim. 2 yıl uzun bir sure... Ustune bir de sıra bekleyeceksin belki 3-4 sene. O süre zarfında şartlar değişebilir. Hayırlısı olsun artık Allah gönlüne göre nasip etsin.