Amy lee

canım benim amin inşallah.. inşallah sağlıkla büyür ve tabi bizi de üzmez:) teşekkür ederim canım saolasın

galiba benimkisi de ıkınanlardan:S o kadar ki acıktığında bile ıkınıyo anlayamıyorum gazımı var aç mı(araba olayına katılıyorum ben bizzat gördüm pusettte ağlayan çocuk arabya binince arabanın ahreket ettiğini hissedince kedi gibi oluyo mırıl mırıl uyuyoonu da sorayım mutlkaka doktora çünkü bugün bio gaia veremed, m öğürdü öğürdü onuda çıkardı sonunda((( sinirimde ağlıcaktım artık daha ne vereyim oğluma şaşırdımneyse yılmıcam az sonra tekrar ilaç vercem

alllah analı babalı büyütsün canım çok zor bir doğum olmuş hem sezeryan acısını hem normal doğumu tatmışşn F

Gözlerimden yaşlar süzülerek okudum hikayeni canım ama maşallah çok güzel oğluşun bende konya özel Selçuklu Hastanesi hikmet bey e gidiyorum inşallah normal doğum istiyorum Allahım tüm hamileler e bir avaz da doğurmayı nasip etsin bizlere de

saol canım benim:) benim doktorum zinco verdi ama oğlum annesi gibi biraz midesiz yani hemen her şeye kusuyo:Siçindeki dereotu falan onların tadını beğenmediği için 2 öğürüyo sonrada en son ne içtiyse kusuyoo yüzden zincoyu veremedim, onra acı yavşan die bi ot tavsiye ettiler, o da adı gibi çoka cı bi ot olunca oğlum aynen öğürdü ve çıkardı en son doktor bio gaia verdi tatsız bişey ve oğluma az sütle karıştırıp veriyorum dudaklarından akanlar dışında çıkarmıyo çok şükür:)henüz 4 gün oldu ama fayda etcek gibi inşallah. ha bu arada senin formül gerçekten çok etkili çünkü bende boynum belim yanım dayandıkça uyguluyorum ve oğlum bayılıyo, ama kucağımdan bırakmayı geç hafif ayırmaya çalışsam basıyo yaygarayı ah bu bebişler inşallah çabuk geçer canım, ayrıca senin de bebişine maşallah, darısı biizm başımıza inşallah biz de o günleri görürüz tria mucize

çokzor bir doğum olmuş allah uzun ömürler versn bebişine

öncelikle sana da hayırlı olsun canım ne mutlu ki bebişin de sen de iyisiniz:)senin de normal olamamış ama kordon dolandığına göre Allah esirgesin normal diye diretip zorlatsaydın bebğine zarar gelebilirdi demekki sezeryan hayırlıymış ben sorunumuzun ne olduğunu anlayamadım 38. haftadaydık doğum yaptığım gün belki bebek hazır değildi dicem ama bir önceki günden itibaren sancım vardı rahmimde açıldı:Sneyse ben en iyisi hayırlısı böyleymiş diyim artı önemli molan bebişlerimizin sağlıklı olması Allahım bebeğine ve sana güzel ömürler versin:)

arkadaşım ben de evlenmek de ne ya diyenlerdenim:dama nasibin ayağına geldimi ne hayır diyebiliyosun nede evlen, ince çocuk olmasın diyebiliyosunRabbim inşallah hepsin, i en hayırlı zamanda nasip edetr . push ; SultanHurrem

teşekkür ederim canım:) T

allah yavrunu sana bağışlasın. analı babalı büyütsün canım. önemli olan çektiğin sıkıntı değil sonuç. sen yavrunu kucağına sağ salim aldınya gerisini düşünme. isim düşündünmü oğluşuna. yasmin_84 minik

Allahim anali babali büyütmenizi nasip eylesin insaAlla. Zorluklarla hayata gelmis olsada ismi gibi güzel bir ömrü olur insaAllah. Muhammed ismini hakkiyla tasimak nasip olur evladiniza insaAllah. Zor bir dogum gecirmis olsanizda insaAllah bebeginizi gördügünüz anda sadece güzel seyler akliniza gelir. Hayirli olsun. E

Herkese merhaba bu konulari dogum yapacak arkadaslar okudugu icin nacizane onlar icin iyi dilegiim ve tavsiyem var. ne olursa olsun cesaretinizi kaybetmeyin oncelikli tercihiniz bi saglik engeli yoksa normal dogum olsun, Rabnim hakkinizda en hayirlisini versin ve insallah kucaginizi bos koymasin DeryaW

maşallah hayran kaldım kolay ve güzel doğum yapanlara:)çok samimi öğretmen arkadfaşım martta doğum yapcak şimdilik sezo mu normal mi muallakta inşallah Rabbim yardım eder A

Aysel hanımdan memnun kaldınız mı? . push ; Önceki

bu da oğluşum kızlar Yaşam iksirim kocam ve onunla küçük meyvemiz - Blogcu tam bi canavar:)

ayhh cok tırstımmmm ya ama anlamadıgım neden bu kadar ezıyet cektırdıkı doktorun bellıkı normal doğum yapamıycaksın basından berı sorunluymus zaten durum nıye sana bukadar acı cektırdıkten sonra sezeryana aldı bıde amelıyat acısı yasattı. doktoruna cok sınır oldum ama bebegını sağsağlım kucagına almana cok sevındım. Allahım vatanına mılletıne aılesıne hayırlı evlat olmasını nasıp etsın.. mutluluklar dılerım evladınızla.. G

amin canım profil foton çok güzel maşallah, Rabbim sizi de ayırmasın baharçelik çınarım içimin gülen

paşam hasta oldun hasatnelerde yattın iğneler yedinserumlar yedinoksijen verdiler... ben aynı sıkıntıları yaşamaya razıydım keşke sen böyle hasta olmasaydın

amin canım benim inşallah Rabbim kolay ve hayırlı doğumlar nasip eder, inşallah bebişini sağlıkla kucağına alırsın, hikayemde de dediğim gibi yalnızca %5 i sorunlu doğum geçirir bayanların, inşallah sen %95ten olursun:) hadibakem oğlum bırakma

saol canım benim, amin inaşşallah

işte bu benim doğum hikayem, kimse hayal kırıklığına uğramasın kimse endişelenmesin çünkü insanların yalnız %5 i zorlu doğum geçirilermiş, inşallah sizler güzel ve kolay doğumlar yaparsıznız.. HAMİLELİĞİM her şey 9 mart'ta uzun uğraşlar sonucu aldığım mutlu haberle başladı. bir rüyaydı oğluşuma hamile olduğumu öğrenişim adeta. her birlikteliğin ardından 2 gün geçince yaptığım negatif sonuçlu gebelik testlerinin ardından daha deneyimli ve tecrübeli davranıp mutlu sona ulaştığımın resmiydi o gün ki pozitif sonuçlu kan testim. eşim kamptan yeni dönmüştü ve ona da harika bir dönüş hediyesi oldu. ağlamakla gülmek arası tepkilerle yaşadık o müthiş mutluluğumuzu ve derken bir masal başladı artık. her geçen gün ve hafta heyecanla takip ettim oğlumun gelişimlerini.1 mm ve 1 gram olduğunu okuduğumda ne kadar büyümüş benim oğlum diye sevindiğim anlar dün gibi aklımda(şimdi oğlum 4 kilogram:) )sonrasında bebişimin tatlı kıpırtılarını ultrasonda seyredalışımız, aldığımız belli belirsiz kapkara ama bizim için anlam yüklü ultrason resimlerimiz.. bebişimizin tahmini ağırlığını netten okuduğumuzda evde o ağırlığa denk gelen bisküvi paketi vb şeylerle bebişimizin ağırlığını tahmin etmeye çalışmalarımız.. ve bunun gibi dışarıdaki insanlara anlamasız gelebilecek ama bizim için hayatın anlamı olabilecek pek çok şey.. 16. haftamızdı heyecan içinde doktorun yolunu tuttuk çünkü içimdeki canavarın cinsiyetini öğrenecektik kız da olsa erkek de olsa önemli olan sağlıklı olması temennilerinin eşliğinde doktorun yolunu tuttuk ve hiç çaba sarfetmeden ultrason cihazına girer girmez bebişin cinsiyetini öğrendik, oğlumun pipisi gözlerimizin önünde öylece duruyorduo dakika eşimin kulaklarına varan ağzını görünce anladım ki kız da olsa erkek de olsa önemli olan sağlıklı olması diyen eşim aslında daha çok erkek olsa taraftarıymışdoktorumuzun çok hevesli olan babamıza verdiği yakın plan pipi resmi hala saklanmakta bebişimiz günden güne büyüyordu, kontrollerimizi ödevlerini aksatmayan çalışkan bir öğrenci edasıyla ciddiye alıyor doktorun her söylediğini ise asli bir görev addedip harfiyen yapıyorduk. sırayla önce 2li testimizi yaptırdık sonra zamanı geldi ve 3lü testimizi yaptırdık o ana kadar her şey yolunda olduğu için en ufak bir endişe duymadan günlerimizi geçirirken test sonucunu öğrendiğimiz gün yıkıldık adeta. doktorum sonuca baktı ve şaşkınlığı hem gözlerine hem yüzüne hem de sözlerine yansımıştı.'bu hiç beklediğim bir sonuç değildi, her şey çok normal görünüyordu'dedi. oğlumuzun down sendromlu olma riski normalden çok çok fazlaymış e bana amniyosentez ve sonrasında eğer istersem bebeğim özürlü olacak olursa diye kürtaj seçeneğini sordu( nasıl konuşacağımı bilemedim kelimeler ağzımda düğüm düğüm oldu, konuşabildiğim ilk an şunları söyleyebildim 'bebekler dünyaya gelmeden önce anne ve babalarını kendileri seçerlermiş, benim bebeğim de beni seçti. o halde beni seçen bir bebeği reddetmek istememek bana düşmez. o benim her koşulda evladım. istemiyorum 'dedim ve ağlamaya başladım. bu durumda tek seçenek ileriki haftalarda ayrıntılı ultrasonla ve kalp ekosuyla down sendromu olup olmadığını anlamaktı ve çok şükür bu 2 konuda uzman profesörlere gittik ve güzel sonuçlarla döndük. bundan sonrası her mutlu mesut ve bebeğini seven anne gibi beslenme, bebekle konuşma, doğumu kolaylaştırmak için düzenli spor, hayallerle dolu bekleyişler, bebiş için yapılan hazırlıklarla geçti. her şey gayet güzeldi, normaldi. ta kiiiiii 31. haftamda bi gece aralıklarla girip çıkan kasılmalara kadar. yemek hazırlıcam ama girip çıkan ve gitgide şiddetlenen kasılmalarım buna müsade etmiyordu. en sonunda eşim yemeği bırak şimdi hadi gidelim doktora dedi.2mizin de aklında gelip geçici bir sancı olması dışında bir ihtimal yoktu. acile giriş yaptık, tahliller yapmadan kadın doğuma sevk etmediler ve beklemeye koyulduk, o sırada (ki bu bekleme 1 saati buldu) dakika tutmaya başladım ve sancılarım 3 dakikada bir düzenli olarak girip çıkıyordu. Rabbim nasıl bir mucize ya inanılmaz çok düzenli sanki saat kurulmuş gibi hep aynı düzende devam ediyordu. derken tahlil işleri bitti ve yukarı çıktık, ilk kez tanıştığım NST bana çok acı bir şeyi gösterdi ve bu gerçeği doktor söyledi, ben doğum sancısı çekiyordum. ve bebeğim daha bana muhtaçken ve daha çok küçükken doğmak üzereydi. apar topar yatış verdiler ve sancı durdurmak için iğneler serumlar haplar.. derken 3 gün sonrasından hele şükür riski atlattık. sonrasında kontrollerimin bir klasiği olmuştu NST de çıkan sancılar, doktorum bile çok şiddetli olmadıkça ciddiye almamaya başlamıştı. vee 37. haftada doğum nişanım geldi, tanrım ne büyük bir heyecan ya. yeğenim yanımda onunla oyun oynuyoruz derken çamaşırımda feci bir ıslaklık hissettim ve baktım evet çok garip hiç görmediğim renk kıvam ve fazlalıkta akıntıydı. doktorumu aradım ve beni hemen beklediğini söyledi, çünkü doğum nişanı doğumun başladığını gösterebilirdi. eşimle heyecan içinde doktora gittik NSTde hep sancısı çıkan ben heyecandan hiç sancım çıkmıyordu, gereksiz derece sakindim, ama emniyet olsun diye o gece hastanede kaldık. ertesi sabah ellerim boş ve doğurmamış şekilde hastaneden çıkmak benim için büyük yıkıntıydı, çünkü bıkmıştım artık hastane köşelerinden DOĞUMMMMM tam bir hafta sonra geceydi, yine kadınlar kulübünde takılıyorum eşim hadi yatalım dedi ama acaip kasılmalarım var, sırf gene doğuramıcam nasılsa diye eşime ses etmiyorum. neyse yattık yatağa. eşim başladı zaten horul harıl hırıl tuhaf seslerle uyumaya:)ama ben gözümü bile kapatamıyorum, kasılmalarım şiddetleniyor ama sonra geçer gibi oluyor. dakika tutuyorum düzenli ama ya geçerse diye korkumdan yarım saat daha dayanıyım diyip diyip saatler geçirmeye çalışıyorum. en sonunda saat 1 buçuk falandı 11den o yana çektiğim sancılara artık dayanamaz hale geldim. eşimi uyandırdım. daha önce hazırlamış olduğumuz çantamızı da alıp koyulduk yola. yolda hiç sesimi çıkarmıyordum çünkü yine doğurmayacak olursam da eve dönersem diye içim içimi yiyordu. acile giriş yaptık artık acildeki doktorlar beni merhaba özgül hanım diye karşılıyordu. yukarı çıktık eşimle, NSTye o gebeliğimin son dönemleri yoldaşım olan o sevgi dolu alete bağladılar beni, inanılmazdı 3 dakikada bir 127lere varan şiddetli ve düzenli sancılarım vardı, doktor geldi, doğuracaksınız inşallah dedi, rahmimde halen 2cm açıklık vardı(bi hafta önce nişan geldiği gün 2 cm açıklık vardı)doktor yatış istedi çünkü bu sancı şiddeti açıklığı artırabilirdi. sabaha kadar sancılarım sürdü ama bazen şiddetli bazense çok azdı. gözümü bile kırpmadım bense, sabah hastaneden yine doğum olmayacak diye çıkacağımı düşünmekten strese giriyor için için sıkılıyordum. ki başıma böle bir durum geleceğini düşünen kocam okula öğrencilerinin yanına koştu. sabah erkenden doktor geldi ve açıklığa baktı inanılmazdı 3 cm olmuştu. doktor haydi özgül toplan doğumhanede devam edeceksin burdan sonraki kontrollere, bugün doğuracaksın inşallah dedi. Allah'ım nasıl bir heyecandı o nasıl bir korku endişe ve garip hisler karmaşası. yalnız başıma gittim doğumhaneye o komik arkası açık gömleği giydim. ve o büyük boş yerde başladım bi başıma uzanmaya, bi taraftan lavman diğer taraftan serumlar derken artık doğuma hazırlanıyordum. sık sık doktor gelip açıklığı kontrol ediyordu. açıklık nihayet 4 cm olmuştu. o arada annem geldi, tabi sulu göz beni öyle uzanmış ve doğumhanede görünce hemen ağlamaya başladı, belki de başıma gelecekleri hissetmişti hayatımda herhalde o kadar çok ellendiğim başka bir gün olmadı ve olmayacak:S annem geldiği sıralarda rahattım sancılarım beni henüz hayattan kopartmıyordu şiddeti 127ye varsa bile halen konuşup sohbet ediyordum. doktor girip çıkıyordu ancak 2-3 saatte ancak 1 cm açılmam oluyordu nerdeyse. doktor en sonunda suyumu boşaltmaya karar verdi, çünkü rahmimdeki açılmayı bi şekilde hızlandırmamız gerekiyordu ve bu bir yöntem olabilirdi. Allah'ım en korkunç deneyimlerimden biriydi nerdeyse, çok acı çektim, ardından sıcak ve kaygan bir şeyin kontrolüm dışında bacaklarımın arasından sızması:S zordu işte, ama bir anda karnım küçücük kalmıştı. neyse beklemeye koyulduk ama artık kasıklarımda ve karnımda daha güçlü kasılmalar olmaya başladı, başlarda hafif hafif inlerken artık ağlamaya ve uğunmaya başlamıştım. kasılmam gittiği vakit gözümü açıp etrafa bakıyor neler olduğunu anlamaya çalışıyordum. annem hıçkıra hıçkıra başımda ağlıyordu. kasılma tekrar geldiğinde dünyaları unutuyor o alemden uzaklaşıp Allah'tan yalnız ama yalnız kurtulmayı diliyordum. sancım girdikçe Allah diyebildiğimi hatırlıyorum. sonra sancımın geçtiği bi anda eşimi gördü gözlerim şaşkındı ve bi o kadar bitkin gözleri dolu bana bakıyordu, ona gülümseyip moral vermeyi çok istedim ama yine sancım girdi ve moral vermek yerine sancıdan inleyip ağlayarak onunda ağlamasına neden olabildim sadece. en sonunda doktorum doğumu yavaşlatabilme olumsuzluğuna rağmen halimi perme perişan görünce epidural yapmayı önerdi bu sayede sancı çekecektim ama daha az hissedecektim. o sancının arasından bir de epidural için oturur pozisyonda beklemek bile benim için işkenceydi. ama epidural yapan doktoruma hala duacıyım biraz olsun nefes aldım, epiduralin etkisi yaklaşık 1 buçuk saat sürecekti ve 4 buçuğa kadar doğurmak için sürem vardı yoksa aynı korkunç sancı ile kıvranacaktım. sık sık yapılan çatı kontrolleri gösteriyordu ki epidural rahmimin açılmasını yavaşlatmıştı 6 cm açılmada bir artış olmuyordu. saat 4buçuğa gelmişti ve artık yavaş yavaş eski korkunç anlarıma geri dönüyordum. rahmin açılmasını hızlandırır diye sancım girdikçe şiddetle ıkınmaya başladım, Allah'ım dayanılmazdı benim için ama her şey bebeğim içindi, her şey onun içindi, ağlıyordum ıkındıkça kıpkırmızı kesiliyorum nefes alamıyordum adeta ama rahmim açılmalıydı. doktorum geldi 7 cm olmuş dedi, ben ıkınmaya ve kıvranmaya devam ettim tekrar geldi ve 8 cm derken saat akşam 5buçuk olduğunda hala 9cm olabilmiştik ve acıdan ne konuşabiliyordum ne de doğru düzgün etrafta ne olup bittiğini anlayabiliyordum. doktorum çaresiz başıma gelip gidiyor hala 9 cm olduğunu ve beni kıvranırken gördükçe o da çaresiz kalıyordu. saat 18:00 da doktorum artık bebeğin de benimde hayati tehlikemiz olabileceği için sezeryan önerdi, yarı baygın kabul ettim, eşimden de onay almış. ve apar topar sezeryan için beni hazırlamaya başladılar. etrafımda koşturan insanlar, bağırıp emirler yağdıran doktorumun sesi, beni sedyeyle sürüyen ve bana cesaret vermeye çalışan o doktorun sesi, annemin asansöre binmeden önce ellerimden tutuşu, ameliyattan önceki dokunduğum hissettiğim son sıcak şeydi, bir de eşimin endişe dolu bana bakan buğulu gözleri ameliyathane buz gibi, tabi sonradan anlıyorum ki bana bu kadar soğuk gelmesi tüm gün doğumhanede ameliyat önlüğü ile yarı çıplak uzanıp üşümem. her neyse ameliyathanede herkes koşturuyor ve ekip halinde görev paylaşımıyla bişeyler yapıyorlar ama tam anlıyor değilim. doktorum ameliyata başlamadan önce son kez kontrol etmek istedi ve açılmamın 10 cm olduğunu gördü. tamam dedi özgül son fırsatımız inşallah olacak haydi ıkın dedi, bana cesaret veriyor ellerimi tutuyor haydi diyordu. çığlıklar atıyordum kıvranıyordum ben ıkındıkça dayanılmaz hale gelen sancım katlanıyordu adeta, yapamadım bebek gelmiyor ben ıkınmayı bırakınca geri kaçıyordudoktor özgül bırak yoksa vücudun kaldıramıcak dedi. hemen epidural yaptılar ama ben belden aşağımı hissediyordum:S10 dk geçmişti ve hala hissediyordum, daha fazla vakit kaybedemeyiz dedi doktor ve ameliyata başladı, acıyı hissettim, ve ahhhhhh sesimi duyunca apar topar genel anestezi yapıldı. sonrasını kendime gelene kadar bilmiyorum.!( MUTLU SONNNNNN 18:40 ta bebişim dünyaya gelmiş,1 saat kadar sonra ise beni çıkarmışlar. ameliyathaneden sedyeyle beni odaya götürürlerken anestezi etkisiyle konuşacak gücü henüz kendimde bulamıyordum ama gözlerimle de bebeğimi arıyordum nerdeydi, niye yanımda yoktu? asansörden indiğimden kapının önünde eşim annem ablam beni bekliyordu, eşim ellerimi tuttu. ilk sorduğum 'bebeğim, onu gördün mü?' dedim, tabiki görmüştü. güzel mi diye sordum, dünyalardan da oldu cevabı. işte odaya girince yatağa yatırılma vb sancılı safhaların hemen ardından göğsüme beni emmeye programlanmış halde çirkin mi çirkin cennet kokulu ufacık bişi verdiler. işte o zaman anladım ki yukarda anlattığım her şeye ama her şeye değerdi o mükemmel an. Allah kimsenin kollarını boş koymasın. oğlum ve benim serüvenlerimiz ve hayata dair pek çok şeyi bu forumda paylaşıyoruz sizi de bekleriz yasamiksiri. blogcu.com Sayfa 11 son resimlerimiz mevcuttur teyzeleri:)

zor ama bi şekilde unutturuyor hayat yaşadıklarını sanaiamin canım inşallah.. ERVA.. Aktif

ah canım benim ya inşallah:)tabiki çekilir ben onca şey çektim ama şimdi unuttum gittim hepsini bu sadece bir anı olarak kaldı benim için. şu an 3,5 aylık ve bana öyle bi gülüşü var ki gece emzirmek için en ters zamanda kalktığımda bile yüzümü güldürüyo içimi ısıtıyor. çok şükür RAbbime. bu güzel kalbinle inşallah sen de bebk sahibi olursun DeliMavi

canım benim çok zor olmuş ama güzel bitmiş yavruna kavuşmuşsun Allah ayırmasın analı babalı büyüsün bebeğiniz. GriPin

huysuz keçim benim:)

Bakalım 2. Doğum Hikayem nasıl olacak. cok heyecanlı

ay bu nasi bi icli hikaye aglattin be canim beni benimde buyuk bi ameliyat seruvenim oldugu icin bellkide sanki o ani yasadim yazdiklarini okurken Allah bebeginizi size bagislasin bynkutluay

hoş geldin canım:)ayrıca bebişin hayrlı olsun doğumuna az kalmış sayılır:) öncelikle kesinlikle tavsiyem panik yapma çünkü benim hiçbi sıkıntısı yokken panik yapan bir arkadaşım korkusundan direk sezeryan istedi ve çok sıkıntı çekti:Sbazı sıkıntıları kendimiz psiklolojimizle yapıyoruz. o yüzden öncelikle iyi düşün iyi yaşayı deneyeceksin, ha nasibinde nasıl bi doğum olduğunu Rabbim bilir ama sen önce kendine güven cesur ol veeeee bol bol dua et:) benim doğumum evet zordu sonrasında sezeryandan sonra normalde 2-3 gün dikiş sancısı çekiyolarmış benim bi haftayı geçti ama ağrı kesiciler imdada yetişiyor:)ayrıca eşim olsun annem veya kayınvalidem zor zamanlarımda lohusalığımda hep yanımdaydı tabi o da en büyük artı:) ayrıcaa şu an yok denecek kadar azaldı sütüm ama çektiğim sıkıntılara Rabbimin bi hediyesi mi bilmem AMA doğumdan sonra öyle bereketli ve besleyici sütüm vardıki yani her koşulda Rabbim sana bi kolaylık verecektir, ve inşallah Rabbim her an yar ve yardımcın olur, inşallah ne şekilde doğum yapman hayırlı ise bebişin ve senin için öyle doğum yaparsın. şu an bebğim 9 ayı geçti dikişlerim eridi, sancılarım tamamen bitti, hamile kalmadan önce 57 kiloydum şimdi 53,5 kiloyum:)ebbeğim kocaman oldu:)her şey çok güzel, ayrıca nasıl doğum yaparsan yap bebişini kollarına alınca hepsi şaka gibi geliyor:) lütfen beni doğumundan sonra mutlaka ama mutlaka bilgilendir. güzel ve mutlu haberlerini bekliyorum ubo rastık çekerek

çektiğin acılar hayatın en tatlı anlarından biri aslında.. saglıklı bir şekilde bebegini büyütmen dileklerimle. yasmin_84 minik

bir nefeste okudum... Rabbim tüm kadınların yardımcısı olsun. gözyaşlarıma hakim olamıyorum. hamd olsun...

öyle oldu canım, ama zahmette rahmet vardır derler, inşallah öyle olur, bu meyveyi tadıyla yeriz inşallah

kuzguna yavrusu şahin görünür derler, ya da kirpi yavrusunu pamuğum diye severmiş derler. herkese kendi yavrusu dünya güzeli gelir. Gerçi ben oğlumun çoğu zaman çirkin olduğunu kabul ediyorum:)))neyse şaka bi yana Allah herkesin yavrusunu anne ve babasına bağışlasın:)

ben de seninkine çok benzer şekilde doğum yaptım. ama son anda sezaryana almadan vakumla doğum yaptırdı doktorum. hikayemi de buraya yazdım zaten belki okursun. neler çektiğini çok iyi anlıyorum. umarım diğer hamileler bizimki gibi zor doğum yapmaz