Bu konuyu güncele almak istiyorum acaba benden başka birileri daha varmı bu sorunu yaşayan

Utanacak bir şey yok. Dünya üzerinde birçok kadın bunu yaşıyor. Yalnız değilsiniz. Ayrıca post-partum depresyon ciddiye alınması gereken bir konudur. Hem sizin hem eşinizin hem de bebeğinizin sağlığı için. Psikolojik destek almanızı, ciddi bir şekilde tavsiye ediyorum.

Merhaba tam aradığım başlık. Bebeğim şu an beş aylık.. çok istenilen bir hamilelikti. Hamile kaldım havalara uçtuk.. ama hamileliğim de sıkıntılı geçmişti. Erken Doğum yaptım bebeğim 15 gün küvezde kaldı. Ameliyatlı halimle ne olduğumu bilemeden her gün hastaneye gidiyordum bebeğimi görmeye. Böyle 15 gün geçti. Eve geldikten sonra her şey sıkıntılı gitti. Eski hayatımı düşünmek, uykusuzluk, açlık, evin işleri her şey üst üste bindi. Kimse de bi kap yemek yapıp getirmedi herkesle aynı şehirde yaşanmamıza rağmen kırkımızı evde oğlumla geçirdik. Babamız hep işle meşgul bu süreçte.. emzirmemiz hep problem oldu biri yazmış ya bebeğim uyanacak da emzireceğim diye korkuyordum. Aynısı bende de oldu bazen duymazlıktan geliyordum da eşim uyandırıyordu böyle böyle bebeğim emmeyi de reddetti. Ona filan da takılmıyorum şu ruh halim düzelsin istiyorum. Ama olmuyor hep içimde bir kasvet sıkıntı yavrumu çok seviyorum.. amaerken Doğum, küvez maceramız. Bunlar beni mahvetti. Her şeyi aniden yaşadım ve şoka girdim sanki. Bebeğimi kucağıma bişe alamadım tüm hayal ettiklerim bebeğimle birlikte küveze girdi. Bunları yazarken bile ağlıyorum.. bu süreçte de sadece eşim ve annem vardı yanımda eşimin ailesi hiç destek olmadı manevi olarak. Onlara da ayrı sinir oldum Doğumdan sonra aramıza soğukluk girdi. Her şey birikince işte böyle bir türlü toparlanamadım hayatım sanki hep böyle sürecek

Nasil astiniz ya annemde kaliorum cogunlukla o ilgilenio evime gecmeye korkuorum ama artik biyerden baslamam gerekio sizce bebekle yanliz mi kalmaliyim yoksa annemle mi N

Bi öncekinden nasıl. gectiyse öyle geçecek yasadgnz şeyi çoğu kişi yaşıyor lohusalık adı üstünde bir isim konmuş demek diğer günlerden farklı o kırk gün hormonlar degisioo siz anormal deglsiniz ki gececekk

Dışarı çıkıyorum ara sıra ama göğsümde ağrı var sanki vücudum uyuşuyor içime sıkıntı geliyor nefesim daralıyor gerçekten geçecek mi niye böyle oluyor

Bakıcı olayını düşündük insanlar 2 çocuğu duyunca reddediyor kreş için de daha 1 yıl var maalesef bakalım belki eşimin ailesi 2 haftalığına gelecek bakalım nasıl olacak. Evet şart kendimize vakit ayırmak yoksa delirecem kaju

Benim bi tanidigim vardi. Hamile kalmayi cok istedi. Sonra bebegi oldu ama benimseyemedi. Bir alikken felan bebek hstalaninca oyle korkmus ki ona gelecegine bana gelsin demis. Ondan sonra kendine gelmis. Galiba bazi insanlarda oluyor bu daha cok yeni insallah zamanla o sizin gozbebeginiz olcak

Sizde gidin onlara arada hem ortam degisikligide iyi gelebilir, Size iyi gelen insanlari arayin konusun iltibatta kalin tabi durumunuz illerlerse psykolojik destek alin hic beklemeyin kronik olmadan durumunuz. Bana kitap okumak, insan yuzu gormek, disarida bir kahve icebilmek, bir film izlemek, yoga yapmak, vede bu durumun gecici oldugunu duymak iyi geliyordu.

Ben de doğum yaptığım zaman çok ulvi ve kutsal duygular hissedeceğimi filan zannetmiştim ama hissettiğim sadece endişeydi.. yorgunluk, uykusuzluk ve hatta açlık.. 2 ay boyunca her gün ağladım evde. Ne zaman oğlum biraz düzene girdi ve ben işe başladım o zaman kendime geldim. Oğlum şu an 9 aylık.. O anne sevgisi dene şeyi doğumundan 3-4 ay sonra hissetmeye başladım. Kendine ve bebeğine zaman tanı. İkiniz için de hayat çok başka artık, uyum sağlamanız tabi ki zaman alacak.

Bende 52 gun oldu dogum yapalı ayni duyguyu yasadim. Hergun agliodum. Uykusuzluk mahfetmisti ama artik uykusuzluga alisio insan 40 indan sonrada hic biseyin kalmio insalllah düzelir bu halin

Peşin hükümlü olmayın lutfen eski huzurunuza döneceksiniz. Aslan gibi 2 evlat arkanizda kocaman sariliyorum size @meraklimel e de katılıyorum imkaniniz varsa en azindan ev isinde arada yardim edecek birini tutun yoksa da arada esinize birakip kendinize odaklanin bi dolaşıp gelin uyuyun

Bende yasadım hemde tüp bebek annesıyım her gun aglıyordum benımsemıyordum emzırmek ıstemıyordum geçiyor korkma dua et bol bol

Merhaba öncelikle yavrulariniza ve size saglikli bir ömür diliyorum Benim de 7 aylik bir oğlum var. Bazen beni felaket zorluyor. Böyle anlarda tek düşündüğüm bir tane daha cocugum olsaydi kesin kafayi yerdim oluyor. Yasadiginiz gerçekten cok zor bir dönem. Tamamen size bagimli 2 yavrunuz var. Etrafınızda size destek olacak kimseniz de yoksa yorulmamaniz bitip tukenmemeniz işten bile değil. Benim eltim sizin gibiydi iki cocuk arasi 20 ay var. Su an büyüdüler ama ilk zamanlar kadinin o hallerini gordukce neredeyse cocuk yapma fikrini aklimdan siliyordum. Eşiyle surekli bi tartisma hali, işlere yetisememe, kendine asla vakit ayiramama.. Ama ne oldu biliyor musun? Su an iyi ki peşpeşe dogmuslar diyen bir kadin haline geldi. Çünkü her sey düzene girdi. Çocuklar büyüdü ve birbiriyle oynar hale geldi. Eşle gecirilen vakit kaliteli olmaya başladı. Simdi de onlari gordukce acaba arayi açmadan 2. yi yapsam mi diyorum :)) Icindekileri cok iyi hissediyorum, seni anliyorum. Yorgunluğunu cok iyi biliyorum. Ama sadece zamana ihtiyacin var. Cok güçlü olmana gerek yok sen super kahraman degilsin annesin insansin. Gerekirse psikolojik destek al. Esini daha cok isin icine katmaya calis. Düzelecek her sey sana söz

Tabi ben uzman degilim tam olarak neyiniz var belemiyorum Ama tiroidinize baktirabilirsiniz. Tiroid dengesizligi moralimizide etkiliyebiliyor

Yok yok siz benim oyle dedigime bakmayin zaten gerek su anki ruh halim gerekse çalışma sartlarim buna elverisli değil yine de büyük konusmayayim tabi Aglayin.. İyi ki aglamak diye bir sey var. Yoksa bir yerden bosaltamasaydik içimizdekileri hasta olurmusuz catlarmisiz gerçekten. Anlatin dostlariniza, ailenize, esinizle destlesin. Hüngür hüngür aglayin ama tutmayin tabi içinizde. Allahim bolca sabırlar versin. İnşallah her sey duzene oturur bebisler sakinler. Siz de eski ic huzurunuza kavusursunuz cok icten diliyorum

Benim post partum depresyonum sadece bir tek nedenden olmadi sizin gibi ailem yanimda degildi, hamilelik yuzunden isimi kaybetmistim, esim ailesiyle bir takim olaylar yasanmisti, bide en onemlisi cocuklugumda bir donem annemden ayri kalmistim. Yani tek bir faktor degil bir cok sey tetikliyebiliyor.

Ise baslayinca her sey yoluna gider baska ortam baska seylerle ugrasmak baska insanlar muhakak Iyi gelecek anneler ise donunce iyilesiyor genelde

7 ayını dolduruyor kzım. Ama çok sorunlu bir dönem geçirdim halada bitmek bilmiyor merak ediyorum yaşadıklarımdan mı (arka arkaya gebelik -2 çocuğum var biri 7. ayını dolduruyor diğeri 24. ayını) yoksa benim psikolojim mi bu durumu kaldırmamda zorlanmam neden olan kaju

Loğusa Sendromu olabilir misin?

22 Mayısta doğum yaptım ben de sezeryanla. Bir kızım var bir de oğlum oldu 2. çocuğum yani. Küveze aldılar 10 gün kaldı çıktı çok şükür. Ama eve geldikten sonra bende bir haller oldu. Kendimi hep kötü mutsuz hissediyordum. Bebekte sorun yok ama bende panik atak var. İçime sıkıntı geliyor. Keyifsizim. Ilk zamanlar annemde kaldım. Birkaç gündür kendi evimize geldik. Kızım doğduğunda da olmuştu. Sonra geçmişti. İkincide olmaz diyordum ama yine aynı hisler oluyor. Nasıl geçecek bu günler bilmiyorum

Durum ne kadardir suruyor onu ogrenmem lazim cunku bazen sadece baby blues olabilir buda kisa surede geciyor Ama uzun bir sureyse post partum depresyonu olabilir.

Adınıza sevindim çok isabetli karar olur. Ağlamak öyle rahatlatan bir ağlamak olmuyor insanın içinin acıta acıta süzülüyor göz yaşların çünkü çok yalnız hissediyorsun. İçinde kıyametler kopuyor içim çığlık kıyamet ama duyan yok. Biliyor musunuz öyle birşey yok yani eski iç huzura dönüş diye bir şey yok. Sadece bu duruma alışmak ya da uyum sağlamak var. Şunu size yazarken bile kucağımda bir tanesini oyalamaya çalışıyorumDediğiniz gibi inşallah en kısa zaman bunu sağlarım ama şuan çok uzakta görünüyor, çok teşekkür ederim tatlı temennileriniz için

Aynen ya anlat anlat bitmez sabah oldu mu akşama kadar neler olsak diyorum akşam oldu mı gece kaç kere uyanacak oluyorum kendimi hep yetersiz hissediyorum Ama yavrumu çok seviyorum bu sadece benim meselem kezzo

Utanacak bir şey yok. Lohusa sendromu denilen şey. Yardım alın. Geçecek

hiç anlatmadan birilerini sana yaşadığın şeyleri anlatıp destek olması ve herşeyin gerçekten de bir gün biteceğini söylemesi paha biçilmez, teşekkürler. Benimde şuan 1 tane neredeyse 7 aylık diğeri neredeyse 24 aylık 2 çocuğum var araları 17 ay. ne annem ne de kayın validem yanımda ikisi de yok maalesef kız kardeşimde yok sonuç olarak yalnızım. büyük olan doğal olarak hiç laftan anlamıyor sonuç olarak oda bebek sayılır diğeri 6 ay boyunca kolik bir bebekti ve gece 10 ile sabaha karşı 5e kadar ağladı,1 haftadır uyuyor. Eşim sabah 8.30da çıkıp akşam 6da geliyordu bu süreçte. Büyük olan çocuğum babası ile birlikte kalkıyordu doğal olarak bende kalkıyordum. Sadece 2-3 saat uykularla geçirdim, gözlerim kan çanağına döndü. Yani o süreçte insanlıktan çıktım dersem yalan olmaz. haftada 3-4 kere ağlama krizlerine girdim hala da sık sık bağıra çağıra ağlayasım geliyor. Dediğinizi son 2 haftadır yapıyorum eşim daha fazla katılmaya başladı işlere çünkü gerçekten aklımı yitirecek konuma gelmiştim. Benim size nacizade tavsiyem sakın sakın arası yakın olmasın enn az 2.5 yaş olmalı büyük olan dur yapma etmeden anlayacak yaşta olmalı. Sakın inan sadece kadın yıpranıyor başka kimse değil.

utanacak hiç bir şey yok. öncelikle böyle düşünmeyi bırak. bebegim 4 aylık. doğumdan sonraki 55 gün depresyonun dibine vurdum. göğsüm kaniyodu bebeğim uyanacak emmek isteyecek diye ödüm patliyodu. ve o gunlerdeyken sanki hiç eski ben olamayacakmisim gibiydi. devamlı eski günlerimi dusunuyodum. yatakta saatlerce amaçsız yattigim, kafama estiginde dışarı ciktigim günleri... ayrıca bebegim bir ay sonunda gogsumdeki yaradan kaynaklı emme probleminden çok kilo kaybı yaşamıştı. etrafımdaki herkes mamaya karşıydı. sonuç olarak o günler geçti. geçecek diyenlere bile çok kızıyordum. geçmiyordu çünkü. bebegimi sevmiyodum. ona bakmaktan zevk almiyodum. ve senin gibi açık sözlü olup bunu kimseye söyleyemiyodum. kendime bile. yazmakla çok iyi ettin. içine atma özellikle taze annelerle konus herkes bunu yasiyo. kendini suçlu hissetme M

Arkadaslar 12 gun oldu dogum yapali kendimi okadar kotu hissediorum ki bebegi benimseyemiorum baskasininmis gibi gelio cok isteyerek hamile kaldim 9 ayi sabirsizlikla bekledim ama bole alicagimi tahmin etmiidum cok aci cekiorum hicbiseyden zevk alamiorum uykusuzluk mahvetti bni bn napicamnn cok utaniirumm(

Geçeceksadece Zamann...

Ben de size kocaman sarılıyorum şuan ama msjın sonunu okuyunca yüzüme bir tebessüm yayıldı. Çocuklar eşimi yer valla.1hafta önce hastalandım yatacağm dedim ve 2 saat sonra uyandığımda eşimin t-shirtün ağzı burnu kaymış bir elinde kız bir ayağında oğlan bağrıp çığrışıyorlarda. Bizim ev Maymunlar Cehennemi resmen. Ama dediğiniz gibi en önemlisi aileden destek almak yoksa bu çocukları başka kimse çekmez. Ya da biz beceremiyoruz anlamıyorum herkesin evinde bu yaşanıyormu acaba

Psikolojik desteği bazen ciddi ciddi düşünüyorum zaten bir ara başlamıştım ama çalıştığım için saatleri uyduramadık. Kitap okumak bana ada çok iyi geliyor ama iş işe başlayınca onada başlayacam boş derslerde en azından okurum biraz belki kafam dağılır ama belki çalışmakta iyi gelir.20 sinde başlayacam hadi inşallah

Iki cocukla isler nasil yurur bilmiyorum ama lohusalik bana da sonsuza dek surecek gibi gelmisti. Yukarida da yazdim, bebegin 40i filan hikaye, olay ilk uc ay. Oncelikle artik eski duzeninizin olmadigini hatta su an bir duzeninizin olmadigini kabullenin. Su an durumuz bu ve bir kac ay daha boyle devam edecek. Yorgun ve endiselisiniz. Hem de bakiminiza muhtac bir cocugunuz daha var. Yogun duygular hissedememeniz normal. O yuzden kendinizi dinlemeyin zorlamayin. Akisina birakin.

İnşallah geçer İçime kötü hisler geliyor. Bazen pişmanlık duyuyorum neden ikinciyi yaptık diye. Halbuki istiyorduk doğana kadar da iyiydi herşey. Çok da uslu tatlı bir bebek onu seviyorum ama suçluluk duygusu var içimde

Merhaba Ben daha dun kayit oldum Cok dusundum bu konunun altindaki komple mesajlari okudum umarim Cogunuz rahatlamissinizdir ve iyisinizdir... Benim ikinci cocugum 27. mart dogdu dun 40. cikti Ilk cocugum 5 yasinda... onda nasil Bir donem gecirdigimi Pek Harilamiyorum bu Kadar yogun yasadimmi bilmiyorum biraz baskaydi herseyi bu sefer cok huzursuz icim aslinda Bir sebep Yok ama bitmiyor ve gitmiyor Bir Ara cocugumu sevip sevmedigimi dusundum... cok sevdigimi Biliyorum Ben almanyada yasiyorum Pek destegim Yok ne hamilelikte ne dogumda yorgunluk sonucu mu hormonlar mi neden oluyor sizlerde ne Kadar surdu konustugum bazi kadinlar 3ay dedi... lüften cevap verin ve nasil gecti Diye bilgi sanki boyle kalcam hic bitmicek

Canim, mesajini bu sabah gordum gec yanitim icin kusura bakma. Oncelikle bebeginle yalniz kalmalisin. Bebegine alismak huyunu iyice anlamak icin. Soyle dusun, ilk uc aya hamileligin 10. ayi derler. Bebek hala anne karnindaki konforunu arar ve tek bildigi annedir. O yuzden de aglar. Cunku yapabildigi tek sey emmek ve aglamaktir. 3 aydan sonra dunyayi algilamaya baslar ve biraz daha rahatlar anne. O yuzden hem kendine hem bebegine zaman tanimalisin. M

Ah ah ikinci çocuğu isteyemem herakde Artuk biz dört kardeşiz anneme diyorum sen nasıl büyüttün hepimizi diye doktora gitmeyi ben de düşündüm bekli de giderim dışarı ben de çıkamıyorum toparlan çık bir de dönünce a dam z ye her şeyi yıkıyorum çok yoruldum

Merhaba, Daha erkenmis yani depresyon demek icin Ama daha oncede soyledigim gibi kendinize onceden iyi gelen seyler yapin cocuksuz vakit gecirin mumkun olunca, yardim alin esinizden, ailenizden arkadaslarinizdan, bol bol disari cikin, isiniz varsa birakmayin dogum izni bitince geri donun, sevdiklerinizi gorun arayin, sizi elestiren iyi gelmeyen insanlarlardan uzak durun. Bide sunu soyliyeyim geciyor