Allah yardımcın olsun arkadaşım büyük kızın yardımcı oluyordur ama sana değilmi? Kıskanma durumları olmamıştır diye düşünüyorum 8 yaşında değilmi? Hem biraz büyüsün ablalıkta yapar inan onları seyrettikçe keyiflenirsin. Gazı için neler yapıyorsun? Uyku olayı zamanla düzene girer çünkü gündüz daha az uyuyorlar zaman ilerledikçe haliylede gündüz oynayıp yorulup gece uyuyorlar. Hem ablasıyla oyun oynarlar yorulur gün içerisinde. Bizim bir arkadaşın oğluda ilk zamanlar gece uyumuyor gündüz uyuyordu şimdi alıştı artık gece uykularına... ilayda cem

bu market olayına coook guldum bana market uzak bu yuzden ben evımın ust sokagındakı yufkacıyla kanki oldum canımız sıkılınca kucaklayıp oglanı yufkacıya gıdıyoz, durmadan borek yapıyom bazen yapamıyorum bozulup gıdıyor tek sosyallestıgım yer yufkac.. ve enn cok ozledıgım sey şöyle kuafor koltugunda saatlerce oturmak sacımın rengını degıstırmek kesımızı degıstırmek fön cektırmek manıkur pedıkur yaptırmak aylardır her pazar ben oglanı babasıyla bırakıp gıtcem ama pazar gelıyor yıne gıdemıyorum alısverıs pazar yemek hafta ıcı aldıgım yufkalardan borek yapmak derken benım kuafor işi yatıyoo ama bu pazar benı kımse tutamaz arkama bıle bakmadan solugumu kuaforde alcam M

Yok canım öyle olmuyor bende başta karamsardım ama zamanla düzeldi. Hatta 6 aylıkken kızım karadeniz turu bile yaptık. Ben sanıyordumki hep böyle sürecek ama çok şükür büyüdükçe güzelleşiyorlar ve düzene giriyor hayatın... Geçecek az kaldı canım...

Herkes aynı şeyleri yaşamış, yaşıyor. Kızım 2 yaşında. Lohusalık zordu gerçekten, doğumdan bir gün önce istediğin gibi uyurken, gezerken.. vs bir gün sonra hayatın bir anda kısıtlanıyor ama kokuları herşeye bedel. Özlüyorum minicik olduğu zamanları, doyasıya tadını çıkarın, hiçbirşeyi takmadan... İlk 3 ay gazdan kıvrandık, sonra diş sancıları, ek gıdalar, salyalar, emekleme, sıralama, yürüme 6 aylık olduktan sonra oturmadım desem yeridir, çok hareketleniyorlar.1 yaşından sonra heryeri daha çok karıştırmaya başlıyorlar, hala da öyle. Evimde düzen kalmadı artık herşeyi saklamaktan, salonun dekoru değişti mecburen. Dolaplarımız karman çorman. biz topluyoruz o dağıtıyor. Evin bütün odalarında oyuncak var, kendi odasından heryere taşıyor hatta banyoya bile... Devamlı gelişim ve büyüme sürecinde olduklarından devamlı değişiyorlar. Annelik yine de çok güzel özellikle gelip sizi öptüğünde herşeyi unutuyorsunuz. A

Katılıyorum canım geçecek inş. zamanla. Hayatının en değerlisi yavrun olacak. Hatta onsuz nefes bile almak istemeyeceksin... Böyle bir sevgi böyle bir bağlılık yaşayacaksın. Sakın kendini suçlama geçecek hepsi. Ama uzun sürerse mutlaka bir uzmandan yardım almanı öneririm... . push ; I

benim durumum biraz daha farklı doğumdan sonra hem sosyalleştim hem de asosyalleştim. nasıl mı oluyor? hamilelikten önce daha bir genç kız gibi hissederdim kedimi. sosyalleştiğim ortamlar. kuaför, barlar, cafeler arkadaşlarla gezmeler falandı. öyle akraba ziyareti falan bilmezdim. hem sevmezdim. hem de hani çocuk tarzında sorulardan sıkılırdım, muhabbet konusu da bulamazdım açıkçası. çocuktan sonra bar cafe avm olayları bitti ama bu sefer eş dost akraba ziyaretleri başladı hem gidiyorum hem ağırlıyorum. başlıca sohbet konusu bebek nasılsa. muhabbetten sıkılırsam "şunu ben bi emzireyim"deyip geçiyorum başka odaya. avantajları da var yani. hem bu şekilde vakit daha çabuk geçiyor, hem bebeğim oyalanıyor. beni yıllardır görmeyen akrabalar görmeye başladı ve şok oluyorlar gördükçe A

önceleri eşim gelmeden yemeğimi yapar, evimizi temizler ve sonrada güzelce giyinir süslenirdim :) şimdi çocuk doğduktan sonra ev leşistan oldu yemek ise bir gün var bir gün yok, üstüm başım ise kusmuklu pijamalar, kıyafetler :)... süslenmeyi özledim gerçekten... bir büyüse diyorum biraz büyüse hiç olmazsa emeklese bari... ama bir yandan onun bu minik halini de çok seviyorum büyümesine üzülüyorum... hayatın her dönemi ayrı güzel bence.. ilayda cem

ah canım ben işte şimdi o en zor ilk üç aylık dönemi yaşıyorum, kızım henüz iki aylık ve en kötü sorunumuz kızım geceyi gündüzü bilmiyor, sabah ablamızı okula gönderip öyle bir iki saat uyuyabiliyorum sadece... bebiş gündüz uyuyor, nasıl düzelteceğimide bilmiyorum... ben haftada bir kaç kere kuaföre giderdim... şimdi kaşlarımı aldırmak lüks oldu... ilk kızımla arasında sekiz yaş fark var, rahatada alışmıştım yani, birde havalar soğuk, koyup arabasına gezdiremiyorsunda, ev hapsi gibi... tam bunalım halindeyim yani... biraz toparlansaydık... annelik çok zor, zaten bu yüzden bu kadar değerli ya... hy_patia

Canım bir süre sonra gücüde yetecek. Hayır olayını nasıl öğreteceğiz bu çocuklara? Yoksa her şeyi alıp eve götürebileceklerini düşünüp ağlayacaklar. Hep dışarda özellikle market çıkışlarında çığlık çığlıya ağlayan ve susmayan onların ağlamasınada aldırış etmeyen anneler görür 'sustur şu çocuğu' derdim içimden. Şimdi aynı şeyler başımıza gelecek diye korkuyorum ne yalan söyleyim... I

oğlum 14 aylık. birde biz ailelerden uzakta başka bi şehirdeyiz iş dolayısıyla, burda hiç bi akrabamız arkadaşımız falan yok. o yüzden tek gittiğimiz yer market zaten reyonlarda ilgisini çeken ne varsa almak, incelemek istiyor. ben yine peşinde koşturuyorum tabiki S

ahhhhh ah biri daha varmış benim gibi kuaföre hasret kalan, bende haftada 2,3 defa kuaföre giderdim, födü kıldı tüydü derken, her zaman bakımlı, hiç bir şey yapamassam evde saçlarıma kendim fön çekerdim... şimdi kaşımla bıyığımı aldırabilsem benden mutlusu olmayacak... zira balta girmemiş ormana döndüm, nerde o eski günler...

canım aynısını bende yaşadım. uyanmasın diye dua ederdim. ama geçiyor biraz sabır. yanına birileri gelebiliyorsa gelsin yardım etsinler yada onların yanına git sen. bu lohusalık sendromu. benimki hala sürüyor. ama azaldı. süt vermeyi bırakınca depresyon hapına başladım. oda iyi geldi gibi bir psikologdanda yardım alırsan daha iyi olur. bende ylanız kalamıyordum bebeğimle hoş halada çok kalamıyorum ama azaldı. ben annemin yanına gitmekte buldum çözümü.

valla ben kendimi unutmuş durumdayım. gündüzleri oğlumla uğraşmak, peşinde koşturmak resmen spor oldu benim için. acaba hangi çekmeceyi karıştırsam, nereyi dağıtsam, hangi yaramazlıkları yapabilirim diye düşünürken o, bende yapma, gitme, düşersin, kırarsın demekle akşamı ediyoruz. uyuyuncada ev işi, temizlik, yemek yetiştirmeye çalışıyorum. ) ama onun bi gülmesi herşeye değer...