Nerde gördünüz ki onların anneligini filmdelisi

Benim ortaokulda bir arkadaşım yapardı aynısını Dersleri anlamıyorsa ağlar, biri gık dese ağlar, ama ne ağlama morarma falan oluyordu kızda derslerin 10 dakikasını yerdi krizlere girerdi. En sonunda sert bir matematik öğretmeni ağlayarakta matematik dinleyebilirsin deyip hiç bir yere gitmiyorsun diyene dek aynı şeyi yaptı. Sonra başka hocalarda arkadaşlarının ders süresinden yiyorsun bir iki oldu yeter artık dediler bir daha yapamadı.

bak nette gezerken ne buldum umarım eklenebilir

Yazacağım mesaja cuk oturacağı için alıntıladım. Sizin çocuğu sadece siz yetiştirmiyorsunuz, biz yetiştiriyoruz hep birlikte. Yani siz ne kadar aklınızdan geçenleri uygularsanız uygulayın, bazen bizim yüzümüzden esnemek zorunda kalabilirsiniz. Kalmayabilirsiniz de tabii. Mesela alıntıladığım arkadaş anlatmış, çocuk ağlıyor annesi başında bekliyor. Bilmiyorum ama sanmıyorum da gelen geçen gözleriyle ve sözleriyle taciz etmiş olsun. Ama biz ederiz. Siz etkilenmeden bekleyebilirsiniz ama taş değilsiniz, tacizlerden etkilenebilirsiniz de. Söylemek istediğim şu: Avrupalı anneler güzellemesi çok yapılıyor. Yapılabilir. Bana altı boş geliyor. Toplumsal bir olayda bireysel savaş vermek hepimizin harcı olmayabilir, çok normal. Elbette kurallarımız olsun, çocuklarımıza anlatalım, öğretelim, ama istediğimiz gibi olmuyorsa tek başımıza sorumlu değiliz, toplum olarak sorumluyuz.

Kizim her gun isirirdi beni bacaklarimda kollarimda isirik izleri dusun yani

Maalesef ben de cırlak bir tipim, sesli konuşmam ama fevriyim bir anda yükselebilirim. Avrupa yakası izleyenler bilir oradaki ifo gibiyim öyle söyliyim ama çocuğum doğduktan sonra yavaş yavaş kendimi düzeltmeye çalışıyorum. Dediğiniz gibi bize işlemiş bu tarz yaşam, zor olacak ama deneyeceğim.

İşte aslında al basmıyor loğusaya bilmiş insanlar basıyor

Şu çok net ki anne mutsuzsa çocuk da mutsuz oluyor, ev de mutsuz bir ev oluyor.

Ya burada benim asla yapmayacağım şey mesela oyunla yemeği ilişkilendirmek. Ben de yemek yemeyen bir çocuktum ve zorla yedirildiğinde daha hırçın olurdum. O yüzden oğluma yemeği tehdit olarak kullanmadım. Atıyorum yarım saat süre verdim. O sürede ne yerse, yemiyorsa şu yok bu yok demedim hiç. Açıkçası hiç bir şeyde demedim. Odanı toplamazsan oynayamazsın, ağlarsan geri döneriz, böyle yaparsan marketten çıkarız vs gibi bir şey hiç kullanmadım. Yanlış bir şey yapıyorsa neden yanlış olduğunu söyledim, devam ediyorsa dikkat dağıtıp alternatif sundum. Bir şeyi yapmamasını sadece ona bağlı olarak yapmasın istedim ucunda ödül veya ceza olduğu için değil. Belki fazla ayrıntılı bir düşünce bilemiyorum :) Bir de çocuk var çocuk varç Benimki doğmuştu, 2. gün gözler full açık kafasınıkaldırıp sağa sola bakınıyordu. 2 saat uyursa 2 saat uyanık ve etrafı incelemeye çalışan bir çocuktu. Bana da yenidoğan uyur falan demişlerdi ama yok ışıkları takip ediyor kolunu bacağını oynatıyordu sürekli. Ben de mecburen oyalamaya çalıştım, çok erkenden kitap okuduk, oyun halısı aldık, etkinliklerle boğuştuk. 4 aylıktı artık sallanan oyuncakları elleriyle tutmayı geçmiş ayaklarıyla tutup kendine çekiyordu. çZaten 9 aylıktı artık elimizden tutup yürüyordu çok rahat 1 ay geçmeden de kendisi yürümeye başladı. Ama hep oyalanma ihtiyacı oldu, hala öyle. Şu an yumurta kırmayı öğrendi, kabuk kaçırırsa topluyor hemen, kek yapıyor un falan koyup kendince. Çünkü kendisi asla duramayan ve iş güç yapmaya meraklı bir çocuk. bezini kendisi çöpe atar, kendi odasında uyur, yemeğini tam olmasa da yer pek seçmez vs ama dikkati asla sabit değil kıpır kıpır.

Bu çocukların garezi kesinlikle anneye Çişin üzerinde zıplamaya çalışması bitiren nokta oldu. Çok sakin bir çocuğa sahip değilim. Doğduğundan beri beni zorlayan bir çocuk. Yapacak bir şeyim yok durumu kabullendi ondan kafam rahat sanırım

Güvendiğim, çocuklara karşı tutumunu bildiğim insanlara bırakabilirim. Böyle 2 dostum ve ailelerimiz var. Ben versem de almazlar, aldıklarında 2 saate arayıp iade ediyorlar zaten.

Biz duygusal milletiz. Orda sıkıntı yaşıyoruz galiba. Annem bebeğimi kucağımda sallar gibi gezinirken sallamaya alıştırma, kucağa alıştırma sonra çok zorlanirsin diyordu. Dedim anne bu çocuk 32 gün kuvözde yattı. Ağladı ağladı kimse kucaklamadı. Yorulup sustu. Şimdi nasıl kucağımı esirgeyeyim? Annem hemen bakmadılar mi ona kuvözde diye üzülüyo.. Dedim 30 bebek var orda hangi birine baksınlar. Annemin bakışlar küçük Emrah. Kararlılık bu kadar işte.. :) Şimdi çok küçük sağlık sorunları var hassasım. Belki 2 yaşına geldiğinde duygularımı kontrol edebilirim. Çünkü ben de öyle çocuk yetiştirmek istiyorum ama çok zor olduğunu biliyorum. Insallah yetiştirebilirim.

Çocuğunuzla sürekli konuşun. Şimdiden itibaren "gününün nasıl geçtiğini" sorun. Ben iki aylık bebeğime sorar, şöyle mi yaptın derdim. Arkadaşlarım gülerdi:) şimdi üç yaşında dediğiniz GB ağlamadan isteklerini anlatıyor. Hayır dediğimde nedenini soruyor ısrarla istiyor ama ağlama bağırma yaşamıyoruz. Çocuğun mizacı da etkilidir belki. Bebekliğinden beri sakin. Sürekli konuşun, sohbet edin ve sarılın. Başka bir şeye Gerek yok diye düşünüyorum.

Yurtdisinda yasayan bir anne olarak soyleyebilirim ki disiplin ve iletisim bence en onemlisi. Kucuk bir ornek vermek gerekirse esim hep sok olur Turkiyede tatile gittigimizde, aksam gezerken disarida bebekleri cocuklari gordugumuzde 'Bu cocuklar neden uyumuyor bu saatte?' diye sorar hep. Biz belki sansliyiz o konuda ama 6 aylik olduktan sonra uyku egitimiyle sabah 7 aksam 7 uyuyan bir 2.5 yasinda kizimiz var. Oyle ki o uyuduktan sonra bir oh cekip kendimizle ilgilenebiliyoruz. Bence bu cok onemli ebeveynler icin. Dinlenip saglam bir kafayla ertesi gun onunla daha iyi ilgilenebiliyorsunuz. Siz sakin ve dinlenmis oldugunuzda cocuklarda oyle oluyor cunku genelde hissediyorlar ruh halinizi. Iletisime gelecek olursak, kucuklukten beri anlamaz etmez diye dusunup onlari ihmal etmeden herseyi anlatin. Bir hareketinize tepki olarak agliyorsa ona neden oyle davrandiginizi anlatin ve gercekten biz her seferinde tamam diyerek sustuguna sahit olduk. Ben yapi olarak sinirli ve tahammulu az olan bir insanim ve gerektiginde ben de bagiriyorum kendimi tutamayarak. Sonrasinda ozur diliyorum ve neden sinirlendigimi anlatiyorum. Birseyi yapmasini istemiyorsaniz hayir diyerek degil de neden yapmamasi gerektigini anlatin. Hemen ise yaramayabilir ama bi yatirim olarak dusunun. Umarim isinize yarayacak birsey bulursunuz

Ortaokula kadar kimse bu şekilde davranmadığı için ilerletmiş bu alışkanlığını demek ki... Çok kötü koskoca kızın bu davranışı yapması ve ailesinin bu davranışı engelleyecek şekilde kızla ilgilenmemesi. Benim bir kedim var o da aynı. Obur ve günlük ihtiyacından daha çok mama yemek istiyor. Bazen de mama kabında kalan mamaları yemek istemiyor yenisini istiyor inatla. Ben yeni mama vermedikçe bağırıyor, ağlıyor, tezgaha çıkıyor. Bir ara beni parmağında oynatıyordu resmen. Sussun diye, özellikle de tezgaha çıkmasın diye veriyordum mama. Şimdi hiç oralı olmuyorum istediği kadar ağlasın istediği kadar tezgaha çıksın. Ya gidip bir yere yatıyor ya da o yemek istemediği mamayı yiyor. Resmen ebeveynlik denemesi yaşatıyor bana

Yalnız şurda bi yanlış var Türk çocukları ile yabancı çocukları değil Türk ebeveynler ile Yabancı ebeveynleri karşılaştırmanız gerekiyor. Çocuk çocuktur çocuğun davranışlarını şekillendiren ise ailesidir. Türk ebeveynlerde "özgür bırakma" kavramı malesef ki yok müdahele yi çok seven bi milletiz. Çocuk kendi başına yemek yemeye kalsa anane babaanneyi bırak komşular bile karışıp laf eder. Bu yüzden çocuklarımızda da hep bir anne babaya bağımlılık, huzursuzluk, güvensizlik problemi oluşur. Bunu yaratan biziz. Yabancı çocukların iletişime açık olması ve özgüvenli olmasının sebebi bebeklikten itibaren kendi becerilerini geliştirebilmeleri için onlara fırsat tanınması bi çocuk değil de bir birey mantığı ile iletişim kurulmasından kaynaklı. Bi otele gittiğinizde gözlemleyin mesela Türk çocuk açık büfede bunu yicem diye ağlar annesi hayır bundan yiceksin şunu da al otur beni sinir etme diye söylenir yemekleri ağzına tıkar. Diğer yabancı çocuğu gözlemleyin yanında ebeveyn dahi yoktur tabağını alır yemeğini masasına oturur kendi kendine karnını doyurur kalkar. Yani olay çocukta değil tamamen bizde bitiyor. Eğer biz kendimizi yetiştirirsek önce sonra özgüvenli uysal ve iletişime açık çocuklar yetiştirebiliriz.

Valla bir şey diyeyim mi bu yazdıklarınızı özellikle tahsilli aileler fazla fazla biliyoruz herşeyin farkındayız ama gün içinde o kadar zor ki bunları yönetmek... ben sırf bu gün yoğunluk ve yorgunluktan bu tutarsızlıklardan bazılarını sergiledim mesela

Yok artık. Düşemez, tükürüğü boğazına kaçamaz, bir cisim yüzünü kapatamaz değil mi? Hele biraz daha büyükse ve hareketlendiyse olacakları düşünemiyorum bile. Bu modernlik, duygusuzluk değil 'Çocuk İstismarı' dır tamamen!!!

Anne baba arasındaki genel iliski ve kurallar konusunda agizlarinin bir olmasi da cocuk yetiştirmede onemli basamaklardan biri bence. Ben çocukken 23te evin tum ışıkları kapanırdı. Isteyen oturabilir, yatmak uyumak zorunda degilsin ama ışıklar açılmayacak. Bu yazisiz bir kuraldi, babam kapatırdı. Babam uyuduktan sonra annem kiyamaz ışık acardi veya bize birseyler yaptırırdı vs. Babamin gitmemizi tasvip etmedigi yerlere, gizlice goturur veya gönderirdi. Baska konularda da bizi idare ederdi. 29 yasindayim, 7 yildir eşim, 3 yildir anneyim. Bakiyorum, annem hala en buyuk yardimcim ama asla bana yaranamiyor. Babaminsa gözünün icine bakıyorum. Doğru kelimeleri secebildim mi bilmiyorum ama kural kotu birşey degil. Babam cok ust duzey bir meslek grubuna mensuptu. Ve evimizde televizyon yoktu. Bu o donem icin asla kabul edilebilir birsey degildi. Utanirdim arkadaslarimdan. Ama aylik cocuk dergileri gelirdi evimize, etkinlik setleri alınırdı. Ben de evlenirken esime tek şartım buydu, evimizde tv olmayacak. Babami yeni anliyorum belki de hala anlamak icin cok yolum var. 29 yaşındayım, ne bekarken ne de evliyken hic televizyon olan bir evde yaşamadım. Ve hala wifi seklinde bir internetim yok. Sadece telefonumda paket var. Keske kendime hakim olabilsem onu da biraksam ama malesef gereginden fazla kullanıyorum. Çocuğumu da televizyonsuz bir evde buyutmeye niyetim var. Ilerleyen zamanlar ne gosterir bilemiyorum ama 15 20 gun otel apart tatillerinde bile şükrediyorum evimizde tv olmadigi icin

Merhabalar sohbet ilerlemişken ben de ortadan girdim Oral dönemde uyaran ihtiyacı bitmemiş anladığım kadarıyla çocuklarınızın. Benim de bir 6 yaş oğlum bir de 8 yaş kızım var ikisi de uzun süre oral uyaran ihtiyacı duydular O zaman okuduklarımdan bir duyu bütünleme terapisi alabileceklerini çıkartmıştım bir kere gittik ama devam etmedik. Çocuk doktorumuzun önerisi ile hareket ettim. Mesela oğlum çok küçüktü daha bir yaş bile yoktu diş etlerine plastik eldiven ile masaj yapıyorduk. Sonraki süreçte şu hayvanların kemirebildiği oyuncaklar var ya bime bile gelmişti. Ona benzer kemirilebilecek şeylerden verdim ellerine İstediğinizde kemirin ezin çiğneyin dedim. Tüm oyuncak bebeklerimizin el ve ayakları yenmiştir bizim de :) Şimdi sakız çiğneyebiliyorlar özellikle kızıma sakız veriyorum hala kalem arkası kemiriyor ama o kadar olsun. Oğlum sakız çiğneyemiyor o hala ısırmaya devam ediyor :) Yani kesin çözüm değil ama beni rahatlatan çözümlerden yazmak istedim. Bir de el ve ayak uyaranları ile dil ağız damak uyaranları birbirirni etkiliyor diye biliyorum. Yine doktorumuz mesela yiyemediği ve damağının hassasiyet gösterdiği şeyi önce eli ile ezmesine izin verin demişti. Veya dokunamadığı yüzeye ayağıyla dokunsun. Çime dokunamayan toprağa basamayan çocuklarda bu duyusal hassasiyetler sanırım benzer yerlerden işliyor.

Kelin ilacı olsa... 4 yaştan bildiriyorum, hala ev sokak ayırt etmeksizin yerlerde tepiniz, bacaklarıma yapışır, millet bize bakar sanki dövüyorum gibi ama o resmen benim canımı acıtır. Sonuç olarak hala dediğini yapmıyorum ve hala o ağlıyor. Canları ağlamak istiyor.

Bende 2 ve 4 yaşında iki tane var. Bazen tepem atar çok sıkılırım, ben gidiyorum derim. Eşim ne yedireceğim der, bilmiyorum bul bişeyler der geçerim :))) Kendisi yemek pişirmekten anlamaz, ama çocukların beslenme düzenine hakimdir. Mesela bir omlet yapmayı, kahvaltı hazırlamayı becerir. Ya da benimkiler tavuk pilavı çok severler. Pişiremiyorsa dışardan söyler. Normalde ben eve pek tavuk sokmam, köy tavuğu falan bulursam alırım anca ama 2-3 ayda bir dışardan tavuklu pilav yeseler hiç bir şey olmaz :) Biraz bu durum yetişememekle alakalı. Bir noktadan sonra salıyor insan. İki yaş öncesinde de bizim evimizde herkese ayrı yemek pek pişmezdi. Herkesin yiyebileceği yemekler olurdu. Eğer yetişkinlere özel bir menü çıkacaksa tabi ki çocuklara da ayrı hazırlandı ama orta karar gitmeye gayret ettim ben. Baş edemezdim.

Merhaba bu konunun içinde verdiğiniz tavsiyeler arasında oyuncak nasıl olmalı ona da değinmiştiniz, beğenmiştim fikirlerinizi. Bebeğim 6 aylık olmak üzere ona 6 ay ve üstü oyuncaklar almak istiyorum bilişsel, duyusal vs gelişimi için. Ne önerirsiniz acaba Önceki

Pedagoga gittiniz mi online da varmis

Bunun icin sabir ve kararlilik gerekli

Bende bir sene sonrası için arkadaşlarinla ve eşimle yalnız tatil planları yapıyorum. En son bu sene Nisan Ayı için öyle bir plan yapmıştık, virüs çıktı seneye artık nasıl bir felaketle karşılaşırız bilmiyorum Bakan olsa bende bırakirim güvendiğim insanlara.

Gerçekten öyle. Bunu ancak çok çocuklu aile ya da çok kardeşli insanlar farkedebiliyor. Ben ablamla tamamen zıt karakterleyim, halbuki aynı aile eğitti, aynı koşullarda sevgiyle yaşadık, aynı cezaları aldık falan filan. İlk çocuğum doğdu, daha doğduğu gün bir bebek neden emmez, neden dimdik tutar kafayı, neden yerinde durmaz, sürekli ağlar, çişi 1 damla olsa ağlar, uyumaz, anne yerine başkalarında susar vs. İnsan 5 günlük bebeği koyduğu yatağın öbür ucunda bulur mu, ben buldum. İşte tüm yaşantımı değiştiren çocuğum zaten ilk olan. İkinci çocuğum doğdu, doğduğu dakika göğsüme yapıştı, sesimle sakinleşti, aşırı hareketli ama pozitif, kolik ama kriz dışında gülücükler saçıyor. İnanın hala bu kadar zıt karakterleri. Biri otorite karşıtı, dirayetli, inatçı, mızmız ve ağlak; öbürü ise kural seven, aileyi dikkate alan, güvenli alanın dışına çıkmayıp krizlerini telkinle altabilen totosu kurtlu çocuğum. Dünyaya gözlerini açtıklarında bir ruh var, ben buna tanık oldum ve hiçbir uzman söylemiyor, kitaplarda yazmıyor, bilim açıklamıyor. Ama öyle, biz ebeveynler ancak yol gösterici, eşlik eden olabiliyoruz bu yolculuklarında, yola sokan değil, daha ötesi olmuyor.

Ağlayarak bir şey yaptıramadığını anladığında artık ağlama nöbetleri yapmıyorlar ama eşiniz de sizin gibi sabırlı olmalı. İstediği bir şey olmadığında ilgilenmemeli, sakince beklemelisiniz sonra konuşmanız ve neden istediğinin yapılmadığını anlatmanız gerekiyor yoksa öfke nöbetlerindeki klasik Türk ve İtalyan çocuklarından birini yetiştirmiş olursunuz. Zor ama sabrederek mümkün. Bir de biz sürekli çocuğu kontrol ederiz ve kendi kendine yemesine müsade Buçok yanlış.

Birde nereden çıktığı belli olmayan instamomlar, nereden mezun olduğu bile olmayan kendine pedagog diyen şahıslar türedi internette Yok asla bağırmayan muhteşem anneler, yok evladını kaşını bile çatmadan yetiştirdim diyenler Yani bu çocuk hiç bir gün seni delirtmedi seninde hiç ters anına gelmedi çocuğa kaş bile çatmadan bugüne getirdin yersen Olmayacak şeyleri yaptım gibi anlatıp birde insanları kötü hissettiriyorlar.

Çocuğu da çok aglatmamak lazım ama ya. Çok ağlayacağım bildigimiz bir şeye de hayır dememek lazım o an şartlar yerindeyse. Ağlayan hiç bir evladımı yalnız başına bırakmam. Sarılırım, severim, nedenini defalarca o an için anlatırım. Hatta bir tane cadım var agladiginda saçlarımı yoluyor, yine vazgeçmeyip ellerini öpüp sakinleştirmeye çalışıyorum. Kiyamiyorum, zaten ne kadar çocuk olacaklar ki. Dediğimden vazgecmiyorum ancak kendi halinde de " ağlayıp ağlayıp " susar diyemiyorum. Hatta çok ağlayacağımi bildiğim bir şeye hayır demiyorum. Neden onu ağlarken yalnız bırakayım ki.. Bu onda farklı bir duygu oluşturabilir. Bu arada çocuklarım sözümü dinlerler. Bana hiç olumsuz bir dönüşü olmadı. Dinlemeyeceklerini bildiğim şeyde de görmezden gelirim, yüz göz olmam.

Benim bi arkadasim cocugunu 12 de yatiyor gece sabah 9 a kadar mi ne yatıyormuş bazen 10. Cocuk 1 yasinda. Gun icinde de uyuyor bazen 1 kez bazen 2 kez cocugum uyumuyor diye sikayetleniyor. Ben çocuğumu 9da yatırıyorum bazen 8.30. Bebek daha 3 aylik belki benimki de hatadır ama şuan bu şekilde. Hatta gece alt değiştirme olaylarında esime diyorum ki uykusunu bölme öpme oynama. O da bir insan sonuçta. Ve bende sabaha kadar oturup öğlene kadar yatan bir insan olmama ragmen. Benle cocuk bir degil ki Mesela aksam 8.30 da başlıyorum uyutma seansına bazen uyumuyor ne yalan deyim esim boşver gece yatar diyor. saf bende çocukların gecesi ile bizimki bir degil diyorum. Benim gibi yasayan insan az ben gece 3 4 5 ayaktayım. Ama çocuk o saate kadar bekletilir mi yazik

Çocuklar dener. Bağırdığımda mı yapıyor, alıyor ağlayınca mı yere kendimi atınca mı istediğim oluyor şeklinde. Mesela ben kızlarına bağırmayan bir anneyim çok şükür pişmanlıklarım yok bu konuda ilk kez 23 aylıkken 4 aylık kardeşinin parmağını ısırıp hiç bırakmadığın kriz anında bağırdım kızıma neden? Hiç mi yaramazlık yapmadı yaptı yapıyor. Hatta kızım bir ara durduk yere kafasını oraya buraya vururdu bile isteye acaba ne olacak diye ya da kendini yere attığına şahit oldum ama bu durumlarda hiç dikkat etmedim ona eğer güvenlik sağlanmışsa yanına gidip konuştum saçma geldi bazen ama anlattım. "Seni anlıyorum, bu şeyi çok istiyorsun senin için uygun değil o yüzden olmaz ama şunu istersen alabilirsin ya da bunu yapabiliriz. Gibi baktım susmadı aakanamamamsm diyee ağlıyor benim" seni önemsiyorum seni seviyorum benim için değerlisin ama bu davranışın yanlış yerden kalk ağlama diyerek vs hep sakinleşmek. Ben sevgi sözleri ile çözdüm işi ama bu aralar benimde sabrım bitti diyorum iki bebek o kadar yorgunum ki konuşmak anlatmak zor geliyor aaaahhh diyorum arada ve bakıyorum kızım şaşırıyor hırçın oluyır bir anda. Çocuğun davranışını etkileyen çok faktör var çevre genetik vs ama davranış çok önemli sevgi birde ya sevgi her kapıyı açıyor ben bunu gördüm. Onu nasıl severseniz öyle seviyor. Duygularını keşfediyor sadece yoldaş olmak lazım rehber olmak lazım. İnsanız bitiyoruz bazen ben buara dediğim gibi hissediyorum bu durumu yoruldum sanki ama çok yansıyor bu durum onlar çk gayret bol sevgi

Hm Allah abir versin

ilk başta bende var sadece diye girmişti de ben de ona 10 yaşındaki oğlumu anlattım o nedenle siz de paylaşınca takıldım azıcık filmdelisi ne yukarıda da yazdım benim 10 yaşındaki oğlum Oxford ingilizce sözlüğü olunca çok sevindi koklayıp dilinin ucu ile de yaladı bir de bizde kedi var sürekli yalanan ama onun doğası bu

Tabii ki öyle. Maddi manevi ihtiyaçlarını bilinçli olarak karşılamamak istismardır, suçtur. Ya kussa boğulsa o bebek ne olacak? Bizim toplumda da var, evde uyutup komşuya inen, üzerine kitleyip sokağa çıkan, yok mu dolu... Ben 7 24 tepelerindeyim de 10 cm ötemde başlarına neler geldi, kaç kere hastanelik olduk. 4 yaşında oğlumun yeni yeni bir odada yalnız olmasına müsade ediyorum, onda bile kontrole gidince bir yere tırmanmış, koltuğu çekmiş rafa çıkmış vaziyette buluyorum. Çocuk dediğimiz canlının ömrü gerçekten göz açıp kapayana kadar tehlikeye giriyor. Nasıl bir vicdan bu!

Oo tontis bacaklar okadar lezzetliki

bu arada sıkışınca seni çağırmamalı zaten vermemiz gereken mesaj bu kreşte de muhtemelen bundan sorun yaşar zira babası ne kadar sıkıştırsa da akranının yaptığı gibi kontrolsüz olmaz yani mücadeleyi öğrenmeli daha büyüdüğünde de akranı ile mücadele edemeyen bir hal alıyorlar sen benden iyi bilirsin okulun ilk haftasında bak sınıfa kimin kendisinden büyük kardeşi var kimin küçük kardeşi var kim tek çocuk anlarsın oğlum kreşe gidiyordu 26-30 ay aralığı 3 çocuk beş dakika durdum ortamda ve bir çocuğu gösterip bunun büyük kardeşi mi var dedim o kadar belli ki o oynamayı hatta oyuncağı diğerinden almayı biliyordu bizim saflar bakıyordu sadece birisi onlara oyuncak versin diye o nedenle asla babasından kurtarma tabii ki adam asmasın kesmesin :)))) onunla sonra konuş hislerini anlat, gerekirse onun bu davranışlarını çocuğun şiddet olarak kodlayabileceğini, arkadaşlarında deneyebileceğini vs anlat ama çocuksuz ortamda bu arada ben daha geçen bir şey oldu eşime dedim ki tabii hep ben kötü polis olayım o da neden böyle yorumluyorsun dedi çünkü çocuğun karşı çıktığı şeylerde hemen annen yapsın modunda mesela düşmüş baticon sürülecek acıyor diye istemiyor ben mutfakta bir şey yapıyorum git annen baticon sürsün, bunu kendisi yapamayacak mı yapabilir tabii ama anne daha otoriter bu tarz işler anneye kalıyor bunu da çocuk küçükken bölüşmek lazım kötü polis hep aynı kişi olmamalı

Yok gelin cocularina cok düskun ama evet belkide esinden korktugu icindir bizim abimiz fazla maco alman kizlarda bayiliyor zaten burdaki türk erkelerine Önceki

Ben devamli yerdeyim yemin ederim parkta bile yere oturup bekliyorum bazen. Cok basit. Aglarken ne dediğini anlamiyorum, aglamanin bitmesini burada bekliyorum, kucagima alirim konuşuruz. Ama gel gor ki, toplum bunu kabul etmiyor. En basta annem. Cocuga her "aglayabilirsin" dedigimde, kızıyor. Cocuk aglatilir miymis. Aglatilmaz miymis? Dusunce yok yok bisey yok acimadi gecti diyor. Bense, hayir canin acıdıysa istedigin kadar ağlayabilirsin diyorum. Cocuklara da yazik

Çok teşekkür ederim☺ Derdim bayağı tiksinç bir şey öncelikle kusura bakmayın ama maalesef bunu aşamıyorum. Çocuklarım aşırı aşırı pis, ne yapsak olmuyor. Tükürme, orayı burayı yalama, olur olmaz şeyleri ağzına sokma, sürekli suyla oynama, tükürük elinde biriktirip sağa sola sürme, duvar kağıdı, ambalaj, defter, kitap vb şeyleri koparıp çiğneme, atlet tshirtü bile ağzına alıp kemirme, birbirini ısırma vb iğrenç, mide bulandırıcı hareketler var. Dün artık sabrımın son sınırına geldim, yeni aldığım yapbozun tüm parçalarını yalamışlar, o halde görünce oturup ağlamaya başladım. Bu çocuklarla takdir edersiniz ki insan içine çıkmam mümkün değil, dışarıda da yaparlar. Sandalyeyi yalar, ayakkabısını ısırır, saçma sapan pis şeyler. En son sahilde kumları ağızlarına attıklarını görünce kısa çaplı bir kriz geçirmiştim. Bir de geçenlerde küçük kutu sütü klozete daldırırken yakaladığımda kendimi tımarhaneye kapatmak istedim, yok olmuyor dayanamıyorum ben buna. 4 ve 3 yaşındalar, 4 yaşında olanın huyu bu ve küçüğü de kendine uyduruyor. Oral dönem dedik bekledik bitti geçmedi, kardeşi oldu ondandır dedik bekledik yine yok. Evde bir tane bile sağlam araba yok çünkü oyuncak arabalarının lastiklerini dişleriyle kemirerek çıkarıyorlar, sakız niyetine çiğniyorlar. Ben ne yapacağım, bilen, duyan var mı böyle iğrençlik?

Cocuk zayıflamış, yuzu kaşık kadar kalmis, bilmem kimin torunu tosun gibi, sutun mu yaramiyor, ac mi bu cocuk, inek sutu vermemek de yeni adet, oturt önüne yedir vs vs vs. Anne devamlı bu elestirilere maruz kalinca, mecburen kendini zorunda hissediyor. Bence temel sorun bu "zorunda hissetmek" Anne kendini cocuga terbiye vermek zorunda hissediyor, yedirip tikip tikistirip sisman yapmak zorunda hissediyor, odevlerini cocugu yerine kendisi yapmak zorunda hissediyor, aglayan cocugu parkta susturmak zorunda hissediyor. Toplum anneyi kendi haline birakmiyor ki. Ogluma şu kisacik annelik tecrübemle aldigim en onemli 2 şey yagmur tulumu ve yağmur çizmesi. Gerekirse besik almayin bunlari alin yurumeye basladigindan beri yagmur sularinda ziplar, doyasiya camurlara batar çıkar. Eve gelince yarim saat camasir makinesi, cocugu yikamak da 15 dk. Iste bu kadar. Eglenmesi, ogrenmesi paha bicilemez. Neden cocugun ayakkabisindaki camura, alnina surulmus kara leke muamelesi yapiliyor anlayamiyorum. Komsu kadin acip camı bağırıyor. Cocugu hasta edeceksin diye Guzel teyzem sen bırak beni, ac müge anliyi izle. Ben cocugumun hastalığını sağlığını elbette düşünürüm. Ayagindaki camuru senin paspasina surmedigi surece, mudahale etme ne olur. Oglumun babaannesi oglumla top oynuyor. Topu atiyor ve tekrar kendisi kosuyor, ay yavrum sen yorulma ben alirim diyor. Hayatimda bundan daha sacma birsey duymadim sanirim. Cocuk neden top oynarken yorulsun? Ayrica mumkunse yorulsun yani. Kaslari gelissin, el ayak goz koordinasyonu gelişsin. Valla şunu biliyorum, cocugu cok fazla pamuklara sarmak, iyilik degil kötülük.. Yavrumu en cok ben severim, en cok ben düşünürüm. Annesi olarak, kendi gozetimimde hayata hazirlamak da benim vazifem. Yarim biraktigi cumleyi tamamlamam ama duzeltene kadar, bitirene kadar sabirla beklerim. Onun adina bir baskasina gidip birsey istemem, ama başkalarıyla ozguvenle diyalog kurmasi icin onu yureklendiririm. Düşünce hemen kosup kaldirmam, ama her düştüğünde gozlerimle yardima ihtiyaci olup olmadığını yoklarim. Onun adina oyuncaklarindan kule yapmam ama kuleyi her basaramadiginda, yapabilecegi konusunda yureklendiririm. Bence nerede ve nasil yardim edilecegi cok onemli. Bunları yapabilmek icin annenin motivasyonu cok cok cok onemli. Kocasiyla anlasamayan, isyerinde çok yorulan, kaynanasindan baski goren bir kadin elbette çocuğunu büyütürken cok zorlanir. Zaten basli basina zor. Bir de butun evin yuku annenin omuzlarindaysa cok zor. Uzaktan ahkam kesmek her zaman kolay

Su lohusa mezar olayi normalde beni etkilemez sacma bulurum ama lohusayken korkutmustu ve bunu soylemeleri cok uzmustu. Markete bile gitmeme kiziyorlardi. Hamilleikte oksuruk peydah olmustu aman oksurme kordonu kopar dediler. Elimdeydi sanki. Su an okudugum kitapta bir bolum var ve tam da bu konuya parmak basiyor. Hepimiz ailemizden hatta annemizden gordugumuz caresizlikle cocuklarimizi buyutuyoruz.

Yok hayır ama takip ettiğim iki çocuklu kadınları özelden atabilirim isterseniz 4-5 tanesini takip ediyorum ben, ikisi ikinci çocuklarını daha yeni kucaklarına aldılar baştan ikinci çocukla her şeylerini paylaşacaklar, ikisini de ilk çocuklarının doğumundan beri takip ediyorum ben gebito

Ağlatmadan da uyku eğitimi verilebiliyor gerçi. Ben de bebeğimi asla ağlatmak istemem güvenli bağlanmayı zedelememek adına. O yüzden soft yöntemler uygulamayı düşünüyorum. Mesela benimki de emerek uyuyor, bugün tam uyumadan koydum yatağa zaten mayışıktı. Biraz da sırtına pış pışlayarak vurdum hemen uyudu. Gerçi şimdiye kadar uyku saatleri ve rutini oluşturmuştum o yüzden çok zorlamadı belki de ama ağlatmadan kendi kendine uyumasını sağlamayı istiyorum umarım başarırım :)

Ben 20 yaşımda hala kısıtlanan biriydim o sebeple belki yapmaması gereken şeyi sadece ona bağlı olarak yapmamasını istedim bilemiyorum. Biraz da özgür oldu, anneme en son yazın gittim. Oğlum kaktüs gördü ve ellemek istedi. Sever böyle dikenli şeyleri kontrol etmeyi ama çok temkinlidir, sadece hafifçe dokunur sivri olduğunu falan anlatmaya çalışır işte. Annem aşırı panik bütün çiçekler kalktı, ben çocuk bakmayı bilmemekle suçlandım artı kadınlığı da bilmiyormuşum, çocuk ziyan oluyormuş. Sebebi de yatırıp zorla yemek yedirmemem, düşüp kalkmasını çok önemsememem, çocuğun bidonu falan ortada görünce götürüp yerine koyması gibi sebepler. İçimden dedim yani sen bize her şeyi kısıtladın da ne oldu? Bir kere sarılmadın ama yedirip içirdin güya çok düşündün. Bu mudur yani? Şimdi bende ne eksikse fazlasıyla veriyorum ama kim bilir ben nelerde eksiğim

Olmaz mi ya :)) disardan bakinca mukemmel cocugum.. ama yapiyorlar boyle seyler :) zamanla azaldi oglumda, kizimda da azalmaya basladi. Yani aslinda zamanla geciyor dogru da.. ne zaman sorusunun cevabi sadece cocuga bagli..

İki taraftan da uzakta yaşıyoruz şükür. Annemler sözümü dinlerler, lohusalıkta bile ben ne dersem o oldu annem diretmedi dik başlı bir insan olduğum için. Kayınvalidemle konuşmuyorum ama konuşsaydım o da yapamazdı çünkü çocuğum konusunda ne kadar sert olduğumu biliyor. Bebeğimin uyku saatlerini aya göre düzenlemiştim uyutuyordum güzelce. Bana söylemeye yemiyor tabi eşime çocuk uyumaktan bıktı falan yazmış sana soracaktım çünkü el kadar bebeği gece yarısına kadar oturtacak potansiyelde birine hey Allahım. Sonuç olarak bizde annane /babaanne karışması gibi bir sorun yok çok şükür

al basiyorda sinirden yanaklarima kan fiskiriyor onum alı basıyor

ben yabancı uyruklu kısılerın cocuklarında da aynı seylerı yaptıgını gordum hatta prenses kate in kızı da kendını yerden yere atıyor aglayarak hatta tam ucaktan ındıler basın cekıyor tum dunya sahıt oldu buna cocuk her yerde cocuktur netıcede :) ha sız oyle yetıstırmek ıstıyorsanız nasıl yetıstırıldıysenız ya tam tersını ya da aynısını yapacaksınız cunku sızın de referansınız annenız ve sızın cocuklugunuz Loser9 Düzelicez inşallah, şu olaylar bi bitsin. Anneler

Canım gerçekten öyle kendine de eziyet. Cocuga da anneye de. Benimki de gündüz cok uyuduğunda 10.30 a falan sarktığı oldu uyumasının 2 3 sefer ama hemen önlem aldim. Gerçi çok küçük simdi ama insallah boyle devam eder. Babayı gormeden de olmaz ki. Cocuk ta haklı ona adapte olmakta Nasil alışırsa oyle mi devam ediyor ki Ben uyumazmışım hic şimdi de öyleyim. Hamileyken en korktuğum şey uyumayan çocuktu.

Tatilde çocuklarına hayran kaldigim bir çift de bunu yapmıştı bebek odada tek onlar gece diskoya gitmişlerdi ve eşimle şok olmuştuk

Benim otellerde gördüğüm, sabah mini clube bırakılıp kapanış saatinde alınan çocuklar oluyor genelde, yabancılar bazında soylüyorum, özellikle Ruslar. Bebeğini çıplak halde havuz başında dolaştırıp havuzun kenarına işediğine şahit olduğum yabancı ailede var, yine çırılçıplak havuza sokan, görevlilerin uyarısı ile yalandan bir mayo giydiren de yabancı bir aileydi yine. Ha Türkler mükemmel mi/biz mükemmelmiyiz derseniz hayır tabi ki bizde de var benzerleri ama özeniyorum diyemem yine de ben onlara. Kendi adıma 2 çocuğumda ağlayıp, zırlayarak zafer elde edemeyeceğini biliyor. Hele kızım 1 yaşında cümle kurup derdini anlatabilen bir bebek olmasına rağmen çok ağlardı, canı sıkılsa/canı istese ağlamak, sebepli, sebepsiz ha bire ağlıyordu. Alışmıştım artık yani, bugün niye ağlayacak bakalım diye güne başlıyordum. Oğlum 25 aylık, kızıma nazaran epey geç konuştu, şu an 2 kelimelik cümleler zoraki kuruyor ama kızım gibi ağladığını 1 kez görmedim. Dikkatini dağıtabiliyorum, oyalayabiliyorum çünkü oğlumu ama kızım ikna edilemezdi. Çocuğun fıtratı ile alakalı birazda, tabi ki bizlerde hata yapabiliyoruz zaman zaman ama çocuk cidden karakteri ile doğuyor. Birey olarak görüp, ona göre davranmak gerek, bebektir anlamaz, çocuktur bilmez yaklaşımından ziyade, onuda hayatın içine katmak, karıştırmak önemli. Kızım 8 yaşında, online dersleri var, oğlum her ders saati ablasının odasına dalıp dersinde dikkatini dağıtıyordu mesela. Bende dün kapılari kapattım, odaya gecmesine izin vermedim, bugün kapıları kapatmadım gitti bir baktım sessiz sessiz oynuyor. Hiç sesi çıkmıyor diye korktum hatta ama anladı sessiz olması gerektiğini. Ha bakın bu kızımda işe yaramayabilirdi zira eminim çatlayana kadar ağlardı o odaya gitmek için ama oğlumda işe yarayacağını kestirebildim denedim oldu. Ha yarın belki unutup yine azabilir ablasının odasında ama ben ne yapacağımı biliyorum artık. Çocuğunu tanıyıp ona göre hareket ederse aile, bence sendrom, hastalık vb sorunlar olmadığı sürece idare edebilir çocuklarını, ona göre bir düzen oturtabilir. Ha tabi kriz dönemleri olabilir, sokakta kendini yere atıp ağlayan çocuğun annesi de istemez evladı bunu yapsın, ama olabilir yani çok yadırgamamak gerek.

Aman zaten üst kuşağın çocuk yetiştirme tarzı çok uzak bize. Bana annem daha doğurduğum gün başımda bekledi emziriyordum bitince aldı çocuğu kucağa alışmasın diye daha doğduğu gün düşün ben de 1-2 sabrettim sonra tersledim tabiki alıcam anne daha yeni doğmuş bebek ne alışması Allah aşkına diye. Biraz alındı küstü de sonra karışmadı Loser9 Düzelicez inşallah, şu olaylar bi bitsin. Anneler

Ayy bende cocuklarimi isirarak severdim nezaman oglum isirmaya basladi ozaman biraktim

Ama benimki daha bebek sayılır yani öyle düşünüyordum. Hala yemekleri ayrı ve organik gıdalardan. Bıraktığımda ona yemek diye ne yedirir hiç kestiremiyorum. Oyunu başlarda eğitici olsun diye diretiyor ve söylüyordum hatta bir peogramı vardı. Bakıcıya da dolabın üzerine asıyordum, bugün yiyecekleri, oynayacakları ve öğrenecekleri şeklinde. Şimdilerde artık araba oyunları, kovalamaca, boğuşmaca istediğinden rahat bıraktım istedikleri gibi oynuyorlar. Sadece sıkıştırmasın zarar vermesin istiyorum, çünkü sıkıştırınca ağlayarak beni çağırıyor gitsem kurtarmıi müdahil olmuş olurum. Gitmesem ağlamasına kayıtsız kalmış olurum. Bilemedim yani cidden 2 yaş öncesi yemeğini içmesini dşünmeden öyle hadi çıkıyorum diyip çıkan var mıdır

Yaaaa bebekler icin organik cips mi istemis yerim ben onu tatlis ya. Saglikli yasam gurusu bebis masallah. ❤❤❤❤

Senin için kaynima danıştim- kendi çocuk gelişme uzmanı: Çocukları görmeden fazla birsey soyleyemesede durumun aslında normal olduğunu söyledi. Çocuklar bu tür davranışlarla Stress atarlarmiş. Bazı yetişkinler nasıl stresli olduğu zamanlarda sigara içiyorlarsa veya yemek yiyirlarsa çocuklarda bu tür davranışlarla stresi yönetirlermiş. Ayrıca bazı insanların igrenme seviyesi çok çok yüksek oluyor. Ben mesela yere düşen yiyeceği rahatlıkla yerim. Veya elimi tuvalete sokmak beni zorlamaz. Tanımadığım bir insanın bile bardağından içerim tiksinmeden. Daha geçende eşimle yolda yürürken yerde küçük sarı bir oyuncak buldum ve kaldırıp hiç düşünmeden ağzıma degdirdim. Eşim elime vurunca yaptığımin saçma olduğunu fark etdim :) oyuncak hala ceketimin cebinde ama. Yetişme tarzı olduğunu sanmıyorum çünkü annem aşırı titiz bir kadındı ve ablamda böyle davranışlar yok. Uzun uzun yazdım ama kısa kesmek gerekirsem başka insanlarla kiyaslayinca bende igrenme içgüdüsü fazla yok. Yaradan, kandan vs. asla tiksinmem. Tükürük, sümük beni hiç igrendirmez. Ben kendimi bildim bileli böyleyim.

Almanyada yaşıyorum ve burada bahsedilen örnekleri çok uç buldum, hiç öyle birşeyle karşılaşmadım evde bırakıp gitmek falan... birkere çocukların başına birşey gelse devlet hemen ellerinden alır gözünün yaşına bakmaz. kendi çocuğunuza bağırın şiddet uygulayın bakalım hemen polis gelir, öyle tapulu mal değil yani. ben kimsenin çocuğunu azarladığına şahit olmadım. sanki avrupada anneler katı gibi görülüyor hiç öyle değil. Kendime gelecek olursam çocuğuma bağırmayan biriyim, agrasif davranışlara girmem. sinirlensem bile ona yansıtmam. onda da aynı şekilde bağırma tarzı davranışlar görmedim. biraz etki tepki meselesi sanki. sakinliği koruyabilmek önemli

Ablam ve ben Almanya'da büyüdük, annem derdi ki seni yatağına koyardım, altın temiz, karnın tok yanına maymununu bırakırdım ben işlerimi yapardım:)) bizde çocuk olay oluyor, çocuğumda çocuğum modunda herkes, evde tepinen, ağlayan, bağıran çocuklara aman yavrum şeklinde yaklaşılıyor, kıyamıyorum deniliyor, çocuktur yapar deniliyor sonra da önüne geçilemiyor. Son yıllarda işi gücü bırakıp çocuk psikolojisine sardı herkes, herkeste bir filozofluk, internetten okuyup çocuk psikolojisi diye kendilerini parçalıyorlar ama çocuklara bak kuralsız, bağımlı vs... Çocuğun çocuk olduğunu kabullenmek lazım bence öncelikle, fazla misyon yüklememek gerek. Yeğenimi büyüttüm ablamla birlikte, kesin kurallarımız vardı, her çocuk gibi ağlayarak isterdi, odana git ağlaman bitince gel derdim, kuzum 3 yaşındaydı:)) ağlardı ağlardı gelirdi, anlatırdı derdini sonra ağlamadan anlatmaya başladı. Yemek yemezdi, bütün gün verme açım demezdi, masaya oturtur yemeğini önüne koyardım, yemek bitmeden oynamak yok derdim, önceleri saatlerce o masada oturdu inadından, sonra oyun cazip geldi, yemeğini yemeye başladı. Gündüz dışarı çıkarırdım sakin sakin oynardı, gece olunca top oynayası gelirdi, altta insan var olmaz derdim inadına tepinirdi, bir kez topunu aldım odasına gönderdim, hafifte sesimi yükselttim insanları rahatsız etmeyeceğiz diye baktım yine tepiniyor, alt katta kedi var uyuyamıyor sen koşunca yazık değil mi dedim, kafasına yattı:))) çocuklar çok kıymetli, insan gözünden sakınıyor, ne isterlerse olsun istiyor ama onlara kurallar olduğunu, yalnız yaşamadıklarını öğretmek gerek diye düşünüyorum. Sevgiyi de hissettirmek gerek, yeğenimle hep özel bir ilişkim oldu, geceleri odasına götürür yatağına yatırmadan kucağıma alır kafasını omzuma yaslar biraz konuşurdum onunla, saçını seve seve muhabbet ederdim, sırf o on dakikalık keyif için yatmaya itiraz etmezdi:)) ablamla hep uyumlu olduk bu konuda, birimizin söylediğini diğeri ezmedi, tutarsızlık yapmadık, çocuk bunlar sürekli mum gibi olamazlar ama kuralları olmalı, saygıları olmalı. Onunla yıllar geçirdik, çocukluk, ergenlik, okul yılları şimdi kocaman yetişkin bir kadın, çokta başarılı demek ki doğru yoldan gitmişiz ablamla.

Oğlum erken doğdu 1 ay kuvezde kaldı. Ben hergün gittim emzirdim falan. 1 gün moral olsun diye kardesim çağırdı. Giderken bir tanıdık aradı ve loğusa kadın olarak kırkım dolmadan dışarı çıktığım için dehşete kapıldı.

Henüz bebeğim küçük olduğu için duygusal yaklaşıyor olabilirim ilerde zamanı gelince iki tarafı da yıpratmadan bir çözüm bulacağız umarım.

ters köşe modunu abartmış yani tamam işte bunu ima ederiz de bu kadar diyemeyiz kimsenin eşine, evi içi ilişkisine karışamayız

Bunu anlatmaya çalışmıştım işte. Mihail Zoscenko

Daha anne karninda nasil bir insan oldugunuz sekillendiriyor cocugu. Mesela siz huzurlu ve rahat bir hamilelik gecirdiyseniz cocuk da nispeten sakin olabiliyor. Elbette tek etken bu degil. Dogduktan sonra da onunla iletisiminiz cok onemli, babasiyla olan sohbetiniz, evde kavga gurultu olup olmamasi cok fark ediyor. Biraz da dnadan gelenler etkili. Tek bir faktor olmadigindan isimiz cok zor aslinda cocuk yetistirirken. Her zaman yaptiginiz gibi olmuyor olamiyor. Mesela ben kendi adima hic alingan bir insan degilim, her zaman orta yol bulmaya calisirim. Sakin de sayilirim, cok konusurdum eskiden, sonra anne olunca süngüm düştü resmen evde asla ses yukselmez, gurultu olmaz, inanilmaz rahat bir hamilelik gecirdim ama cocugum benim tam tersim. Dnaya mudahale edemedik ondan diyorum ben

Bu sorunun kaynagi ataerkil duzendir. Baba isten yorgun gelir, sustur cocugu diye cikisir anneye. Anne ne yapsin garibim yeterki cocuk sussun diye ne isterse yapar. Bunu goren cocuk artik isteklerini bagirarak elde edecegini bilir.. Babaanne anneannelerin cocuklari sussun diye kodlanması bu yuzdendir.. Ne zamanki kadin erkek HER anlamda esit hale geliriz, iste o zamsn bizim cocuklar da normal hale gelir..

Tabiatları bu deyip geçiyorum yoksa sinir krizi geçiririö sanırım. Benimki asla sabit durmaz ayaktayken bile zıplar. Mağazalarda kıyafetlerin etiketini söker askılıkları arkasına saklanır. Evi sorma bile asla toplu değil dağınık seviyor. Balkondan çamaşır topladım mesela onu hemen katlamazsam bütün odalardan çamaşır toplarım

Ben de uslu olmasından ziyade ciyak ciyak şımarık çocuklar vardır ya onlardan olmasın istiyorum yoksa tabiki yaramazlık yapabilir.

Loser9 müsadeniz olursa, burada o kadar çok güzel öneri gelmişken kendi çocuklarımla alakalı bir sıkıntıyı danışmak istiyorum, sonuç olarak yine çocuk eğitimi ile alakalı. Burada sorabilir miyim, yeni anneler de fikir edinebilir gelen önerilerle?

Biliyorum, ama annem bilmiyordu, ustelik ne kadar guzel birsey oldugunu cocuklarim olunca ogrendim

3 gün kuralıyla başladım ek gıdaya. BLW de diğer her şey gibi istikrar önemli. Bir kendi yesin bir ben yedireyim olursa çocukta kafa karışıklığı olur. Çok sabırlı olmalısınız. Oğlum 1 yaşına kadar meme ağırlıklı devam etti. Ek gıdada yediği şeyler tadımlıktı ve damak tadını alıştırmaktı. Düzenli yemesi nerdeyse 1.5 2 yaşını buldu. BLW ile ilgili yazıları okuyup daha geniş bilgiye sahip olabilirsiniz.

Bunu bana gorumcemde zamanında demisti, çocuğu yabancılar gibi yetiştiriyorsun çok beğeniyorum, otelde filan görüyorum diye. Söyle örnek vermişti. Oğlum bir buçuk yaşında yürürken sendeledi ve karın içine düşecek gibi oldu ve tutundu, hiç tehlikeli bişey yoktu önümde idi. Bende eğildim baktım kendi cabaliyor ve dogrulmaya başladı sözlerle motive ettim ve kalktı. Tabii bacakları kayarak ayrılsa veya yüz üstü düşse tutarım dibindeyim cougun. Bu hareketimden dolayı demişti, yabancilarda görüyorum biz hemen vah vah noldu diye duygusal oluyoruz ama yabancılar hemen sen yaparsin kalk filan diyorlar diye. Tabii kalk demek var demek var inşallah bunu anlatabilmisimdir. Ben çocukların mesela erken yaşta kendileri yemek yiyebilecek duruma gelmelerini çok önemserim çünkü tr ne zaman gitsem anneler sofrada kocaman çocuklara yemek yedirmeye çalışıyorlar . Bahsettiğim çocuklar gayet mobil herşeyi neredeyse yapabilen cocuklardi. Anneye tek kelime ile o an eziyet yaşatmak ile beraber herşeye gelince giyinmeye çıkarmaya kendileri yaparken sofraya oturunca anne de anne diye kadını darliyorlardi. Özet geçmek gerekirse -Ulu orta soymamak alt değiştirmemek - dışarı koridorda ve sokakta bagirdiklarinda uyarmak - evin içinde bagirdiklarinda veya bilinçli biseyler yere atıp güm güm kosturduklarinda her zaman güzelce ikaz etmek - sokaga, parka, camdan aşağıya, araba camından dışarıya çöp atmamak - yemeği kendi yemesini sağlamak - belli yaşlarda misal diş fırçalama, ayakabi giyme, çıkarma, kıyafet giyme çıkarma gibi becerileri araştırıp takip edip uygulama(4 yaşından beri kendi giyinip çıkarıyor, kimisine göre geç olabilir ama zaten geç konuşmaya başlayan bir çocuktu, bir video da denk geldim bunu iki yaşında yapan bir kız vardı). -ve aslında en önemlisi kendisine ve tüm canlılara saygı göstermesi. Olay burda bitiyor insana saygısı olan toplumda rahatsız edici hareketlerde yapmaz, burda açılan komşu konularını görünce bunu çok net anlıyorum, burda binde bir olan bişey ki anında polis gelir olay çözüme kavuşur. Bunu yabancılar belkide çocuklarına daha iyi öğretirken, bizler ay ne vicdansız bak çocuğa yardım etmiyor, bizim gibi sevmez bunlar çocuklarını diye yanlış düşüncelere kapilanlari gördüm çevremde. Kaldı ki çocuğum olduğundan beri gözlemlediğim kadarı ile bu saydiklarimi çoğunluk Türkiye'de de uyguluyor. Sadece telefon tablet konusunda hala sıkıntı var çünkü çocuklar sıkılınca bazı anneler uğraşmamak için telefon tablete baş vuruyor. Oğlum 5 yaşında daha dün artık izin verdim YouTube kidsden tabletten çizgi film izlemesine kimisine göre erken ama büyük bir kısmı için geç bile kalmisimdir çünkü bazısı çocuk 1-2 yaşında iken eline tel tablet veriyor. Çocuk 15 dk dolmadan kapadı getirdi. Ve asla tutturmadi tablet veya telefon diye çünkü alışık değil sıkılınca oyun oynar kardeşi ile, yanlız oynar, benimle oyalanir dışarı çıkarız.. böyle şeylere dikkat ederseniz belki istediğiniz gibi ilerlersiniz

Sanki gulyabani görmüş yanında hey Allahım annesi olduğum için olabilir mi deseydiniz Kayınvalidenizle nasıl anlaşıyorsunuz bilmiyorum ama bazıları bilerek torunu annesine düşkün olmasın diye de yapıyor Calcifer Ay Çiçekleri Arasında Gonca

Valla çevremde neredeyse herkesin çocuğu var, o yüzden haddinden fazla gözlem yapmış biri olarak diyebilirim ki, çocuğa on kere hayır deyip onbirincide 'evet' diyen anneler hep çocuklarının söz dinlememesinden yakınıyor. Aynı skinner'in fare deneyi gibi, çocuklara 'yeterince bunaltirsan, sınırlarını zorlarsan herşeye izin veririm' mesajı verdiklerinin farkında degiller. Aynı şekilde çocuklara bağırmak, sonra bağırdığı için bir anda asiri iyi davranmak, sonra tekrar bağırmk... bu da çok yapılan bir hata. Böyle böyle mal ediyorlar çocukları:) sonra nerede ne tepki vereceğini bilmeyen çocuklar... Çocuğa bagirirsan o da tepkisini bağırarak öğrenir. Bağırıp pişman olup aşırı iyi davranırsan nerede ne yapacağını bilemez. Kötü bir şey yapınca bagiriliyor ama hemen ardından vicdan azabıyla ödül geliyor. Yani çocuk bundan ne anlamalı? Dengesiz çocuk yetiştirmemek için bundan da kacman lazım. Nasıl sinirlensen de patronuna ani tepki veremiyorsun, Cocuguna da vermemelisin. Sonraaaaa çocuğa seçme imkanı vermemek. Ağzına zorla yemek tikistirmak, zorla o bayram o kıyafeti giydirmek, zorla derse oturtturmak evden çıkarken seninle gelmeye zorlamak, zorla annesiyle telefonda görüntülü konuşturmak, zorla 'seni seviyorum' dedirtmek, halanin dayının opmesine zorla izin vermek... Bunların hepsi çocuğun kendi fikrine sahip çıkmasına engel olan şeyler. Bugün neyi giyeceğini secemeyen çocuk yarın hayatina alacağı insanı da secemez, ezik bir şey olur çıkar Sonra çocuğa sussun diye teelfon vermek, her an TV izletmek, sen TV izlerken çocuğun da orada olup duyması... hem video ve tvdeki şiddet sahneleri, gereksiz /çocuğun duymaması görmemesi gerekenler çok fazla. Misal izlediğiniz salak romantik komedide kızı kaçırırlar, bölüm sonunda kaslı adam onu bulur, kurtarır. Ama bu çocukta 'ya beni de kaçırırlarsa, ya annemi de kaçırırlarsa' korkusu oluşturabilir. Sonra 'niye bir anda bizle yatmaya basladi, niye tek basina tuvalete gitmeye korkar oldu' Yani bir düşün, niye acaba? Ayrıca TV -videolar devamlı hareket halinde. Hele reklamlar. Yani anında sahne değişiyor, herşey hareket ediyor, her an bir konuşma.. önce buna alistiriyorlar cocuklari, sonra 'dikkat dağınıklığı var. Birşeye konsantre olamıyor, bir oyunla beş dakika oynamiyor' e ne güzelim. Çocuk mu sence problemli yoksa senin anneliğin mi? Ayrıca anneleri. Bebek kanali-cocuk kanalı dedikleri saçma şeyler reklamla dönüyor. Öyle güzel işliyor ki beyinlerine, ne işe yaradığını bilmediği oyuncakları istiyor çocuklar. Olmadığında yoksunluk hissediyorlar. Oysa sen onu sussun diye TV karsisina koymasan o reklamı görmeyecek ve 'action maaaaaan, doğuran baby' diye ağlamayacak. Sen de sırf lisanslı diye salak salak oyuncaklara yüzlerce lira dokmeyeceksin. Ayrıca senin değil TVnin büyüttüğü çocuk bugün jeepli barby isteyecek, ergenlikte iPhone isteyecek. Yani böyle tüketim toplumunun göbeğine atıyor anne çocuğunu, üç beş saat sessizlik uğruna. Ayrıca yıllar önce bizimle yaşayan bir çocuk vardı, bir gun calliu izlerken farkettik ki çocuğun küsünce arkasını dönüp ellerini birleştirdigi ve 'hih' dediği hareket bildiğin calliu. Çocuk izlemiş, örnek almış. Canı sıkıldıkça öyle küsüyor yani çok teklikeli bir şey aslında, Tv'de neyi örnek alacağı belli değil. Çocuğunun rol modeli ne bilmiyrosun bile... mesela benim çok saçma bir düşüncem ipek ongun'un bir genç kızın gizli defteri serisinde Sirma'nin ağzından çıkanlarla aynı. Ama o kadar benimsemisim ki, ben de böyle düşünüyorum. Aslında acaba ben de öyle düşündüğümden mi yoksa ergenlik yıllarında okuyup empati kurdugumdan mi? Çocuğunu TV yetistirirse hangi it kopukla, hangi simarikla ozdeslestirir kendini, Allah bilir. Sonraaaaa... Çocuğa uygun oyuncaklar almama da var. Sık sık oyuncakçı gezerim, gerçekten hiç yarari olmayan plastiklerden geçilmiyor Öyle bir LEGO ki, bir parçası başka legoya uymuyor. Yani bu plastiği alana kadar, ahsap bloklar al, çocuk bugün araba yapsın yarın ev, hayal gücünü kullansın. Yani öyle süslü ki oyuncak bebekler çocuk kendi bebegini 'miş gibi' göremiyor. Hayal gucu gelişemiyor. Her şey o kadar net ve açık ki... ve her şey o kadar tek kullanımlık ki... hayal gücü olmayan, doyumsuz çocuklar yetişiyor... Sonraaa bir de madalyonun diğer tarafı var Çocuğuna karşı aşırı hassas, kitaplarda yazdığı gibi tane tane konusan, ağlarken bile tane tane derdini ve neden kirildigini konuşabilen çocuk yetiştiren, her konuda onu da dahil edip her konuda fikri önemsenen, anaokul çağına kadar asla TV izlememiş, rafine şeker vs sağlıksız hiç bir şey yememiş.. Ama ben böyle cam fanusu da hiç doğru bulmuyorum. Çünkü çocuklar zorba yaratıklar. Sen ve yakın cevren ne kadar dikkat etsen de sectigin kelimelere, sen Dili kullanmamaya, o çocuk elbette sosyallesip vahsi dogaya katılacak. Bu kadar steril yetiştirilen çocuk savunma mekanizması geliştiremez. Yani istenmediği tepkilerle, bazen onu üzecek şeylerle hiç karşılaşmadan ilkokula başlayan cocuğun şokunu düşününce ben endişeleniyorum açıkçası. Küçük küçük her duyguyu tatmalı ki insan savunma mekanizması geliştirmeli. Parkta reddedilmeli en basitinden, annesi hemen 'gel madem biz de beraber oynayalim' dememeli. Ki çocuk reddedilme duygusuyla tanissin, kendince bir tepki oluştursun. Böylece ilerleyen yıllarda bu duyguyla çok dhaa rahat baş eder... Ayşe kulin'in hayat hikayelerini yazdigi bir seri var. Aslında büyük büyük dedesinden baslayip kendi 40 yasina kadar uzanan bir seri. Ailesi o kadar düzgün insanlardan oluşuyor ki. Ailesinde kadınlar değer görüyor, karşılıklı saygı var, en önemlisi sadakat var. Yani kadin bu kültürün içine doğuyor. El bebek gül bebek buyuyor. Ama iki kocasıyla da ikişer çocuğu varken boşanıyor. Bunun da sebebini son kitabında şeye bağlıyor, ben öyle düzgün bir aileye sahiptim ki insanların ne kadar kötü olabileceğini bilemedim. Böyle steril bir ailede büyüyünce belki çok insan için normal olan şeyler bile ona fazla gelmiş. Aynı şekilde hayatında bol bol kazık yemiş çünkü kendi steril çevresinde herkes iyi ve düzgün olduğu için insanların bile bile kötülük yapacağı gerçeğinden uzak Büyümus. Yani bence bu da kötü. İyi ya da kötü, insanlar tüm duygularını çocukken yaşayabilmeli. Aşırı steril, fanusta bir yaşam belki güzel gibi görünebilir ama fanustan çıkar çıkmaz daha kolay kirilmani sağlayabilir... Yani biraz denge meselesi. Zor bir süreç... Ha bana sorarsan etrafımdaki kimsenin anneliği beş kuruş etmez Ama aslaaaa karışmam kimseye, eleştiride de bulunmam çünkü bana ne? 'cocuga küstüm sana deme, sonra insanlar kümesin diye istemediği şeyi yapar' diyene de 'ha tamam' diyorum, dikkat ediyorum, 'oglan cips istiyor, tabağa koysana bir paket' diyene de 'ha tamam' diyorum

koalinanınki gibi bebek değil canım 10 yaşında ama anaokulu ödevlerini de kendi takip etti hatta onunla ilgili de anımı yazayım çocuklara ödevleri vermişler ama asıl öğretmenleri erken çıkmış galiba ne yapılacağını anlatmamışlar haftasonu geçti ödev yapılmadan pazartesi okula gitti anlatmışlar ödevin onun sorumluluğu olduğunu, yaparak getirmesi gerektiğini, bir daha da hep yaptı çocuk oo zaman 3 yaşındaydı şimdi 10 yaşında

Gerçekten bu yazdığımdan bunu çıkarmanız enteresan. Sizin yaptığınız çok mu farklı şimdi? bana ders mi verdiniz? Milana22

Çocuk yetiştirmek oldukça emek istiyor Benim de zorlandığım bağırdığım çileden çıktığım bir sürü zaman var. Kendimi geliştirmek adına okumadığım kitap kalmadı ama en işime yarayan kitap şidetsiz iletişim kitabı ve onun üzerine aldığım eğitimler oldu. Bu kitap sayesinde kendi duygumun ihtiyacımın aynı şekilde çocuğun duygu ve ihtiyacının farkına vardım. Biz maalesef duyguları bastırılarak büyütülmüş bir nesiliz. Kurallar vardı uyardın, ceza vardı alırdın, yaşar devam ederdin. Benim pratiğim kendi çocuklarıma gelince anlam bulmadı. Çocuğun neden ağladığını bilmeden kural koymak beni zorladı. Hatta böyle durumlarda kendi çocukluğumda bana verilmemiş olan sevgiyi ve kendimi ifade etmem için sunulmamış alanı da farkederek iyice öfkeleniyordum. Şimdilerde her hareketin altında yatan ihtişyaca bakmaya çalışıyorum. Hissettiğim duygunun neyi haber verdiğini izlemeye çalışıyorum. Çocuklarımı empatik bir yerden dinlemeye çalışıyorum. İşler böyle daha kolay. Zor olan bunu yapmaya çalışmak. Sanki yeni bir konuşma dili öğreniyormuş gibiyim.

yabancı uyruklu olup cok terbıyesız ve saygısız cocuklar genclerde gordum tam turk kulturunde yasayıp orf adet ve goreneklerıne baglı olan aılelerın yetıstırdıgı bazı cocuklarında aynı sekılde saygısızlıgını gordum ortayı cok dogru bulmak gerek cok serbest bırakılmasına da karsıyım cok dısıplınede netıce de bır dunyada yasıyoruz genel gecer kabul gormus bazı dogrular var toplum kuralları var hanı amerıkada veya almanyada falan yasıyorsanız sız onlara zaten uyum saglarsınız ama tukıyede olup da sankı kanadalıymısız gıbı davranırsak cocuk da bocalar bır yere aıt olmak gıbı degıl de bır mıllete uyruga baglı davranmak degıl de dunyada dogru kabul edılen ve yanlıs kabul edılen seyler ortaktır bunları empoze edersenız yeterlı evrensel olsun cocugunuz bırılerıne gore yetıstırmeyın ayrıca yabancılar gıbı cocuk yetıstırmek matah bırsey degıl oyle olsaydı onlarda zıbılyon tane sorunla ugrasmazlardı

zaten aslında konudan uzaklaştık ama tam konunun içindeyiz zira çocuk yetiştirmek bir derya sizin sorunuz size gelecek öneri de belki konu sahibinin ya da okuyan bizlerin aklına gelmeyip başına gelen bir şey ve hepimiz öğreniyoruz konu sahibi daha yolun başında ne kadar bilgi alırsa o kadar rahat yürüyecek bu yolda

ben tesetturlu degilim hamileyken kaynanam bana her geldiginde kirmizi yazma getiriyo bende anlam veremiyorum dogumdan sonra kapan demeyemi getiriyo ne diyip kendi kendime hem gulup hem sinirleniyorum neyse ben dogumu yaptim hastanede yatiyorum narkozluyum şaftim kaymış ama bi hisirti sesi geliyo biri valizde haldir huldur bisey ariyo en son bi gozumu actim kaynanam valizin altini ustune getiriyo ne ariyosun anne dedim kirmizi esarplar vardi ya onlari ariyorum diyo napacan ki onlari ben getirmedim hastaneye dedim verdigi cevapla ne narkoz kaldi ne epidural lohusa senromu tavan. megersem o yazmalari bana dogumdan sonra takayimda al basmasin diye alip alip getiriyomuş ben takmam esarp mesarp al malda basmaz beni dedim eve geldik hergun kirmizi tak kirmizi tak diyip duruyo diyaneti aradim dedim ki kardesim hocam ben lohusayim allah askina soyle al basmasi varmi beni al basarmi dedim adama yok öyle bisey hanimefendi hurafe dedi. kaynanami yinede inandiramadik

oy yaa, ne zorluklarla demeyeceğim ne garipliklerle büyüyor şu çocuklar İstanbul'da bizim, online terapisi de var ama çocuklarda yapıyor mu bilemiyorum. Bizi muhakkak baba ile ailecek görmek istedi mesela. Yaklaşımı biraz tatlı sert, dobra bir adamdı. En azından bir konuşmakta fayda var, nette de olumlu yorumlar var kendisiyle ilgili.

Ben başka odaya gidiyordum, ağlaman bitmeden sakın gelme diyordum. Ağlıyor bitince gelebilir miyim diyordu. Gelince neden ağladığını sorup konuşuyorduk. Hatta bir ara ben ağlamıyorum gözlerim ağlıyor bile demişliği var

Ben de 7 7 buçukta yatırıyorum yazın hava geç karardığı için 8 8 buçuk oluyordu sabahın 6 sında uyanırdı ben bölük pörçük azıcık uyku uyurdum bi de o saatte ayaktaydım. Yine de yine olsa aynı şeyi yapardım. Çocukların erken yatmaya bebeklikten alışması gerekiyor.

Annemin is arkadasi bir doktor hanim vardi. Oyle Avrupalarda filan yetismis bir tip degil asla, aksine epey geleneksel, epey muhafazakar bir kadindi. Avrupai yasam tarzi neyse o aile tam zitti. 4 cocugu vardi. Annem hep derdi ki "Leyla nasil yapiyor ben iki tanede coktum, ne rahat kadin. Ama onun kizlari da sizin gibi omur torpusu degil. 4uncuyu yapti valla iyi cesaret." Leyla teyze de boyle nasil anlatsam, guleec, vurdumduymaz, hastalariyla bile boyle ASMR videosunda gibi konusan, hic sinirlenmeyen, sulalesi rahat bir kadin. Cocuklar da her seyi kendileri yapiyor, buyukler kucuklere bakiyor arada filan. Bir kere evine gittik. Cocuklarin odalarina "gece disinizi fircalamayi unutmayin. Yatsi namazini kilmayi unutmayin. Isigi kapatin" gibi bir suru pankart asmis renkli kartonlara. Bir de cocuklar yaramazlik yapinca ceza veriyordu surat asmak yok dram yok arabeske baglama yok. Hani cocuklarin yaramazlik yapmasini olumcul bir gunah gibi degil de normal, dogalarina uygun, ama yine de ceza verilen bir sey gibi goruyordu anlatabiliyor muyum. Cocuklar da itiraz etmeden o belirlenen cezayi kabulleniyorlardi. O evin o gerilimsiz, dramsiz, neseli havasina cok ozenmistim, ben de ergendim o zaman. Bizim evde ne yapsan suc. Odevimi yapmayi unuturum annem cilgina doner. Evden cikmak aksiyon filmi olur herkes birbirini gerer, birbirine bagirir, uc gun kuser. Annemle babam birbirine bagirir, annem "ne bicim cocuklarsiniz babaniza cekmissiniz sizden adam olmaz" diye bir de bize cemkirir. Evimiz stresli, gergin, surekli bir huzursuzluk. Neyin kimi sinirlendirecegi belli degil. Mesela odani toplamamissin, anam bir basliyor, senin karakterin bozuk, ne bicim kizsin, ben cocuk yetistirememisim, babana cekmissin, ailecek beni somurdunuz, gelir yerde duran esyalari cope atar... Sonra da cocuk yetistirmek cok zahmetli diye sikayet ederdi. E, sen bu sekilde her seyi memleket meselesi yaparsan tabi ki zahmetli. Bir de annem seyi anlatir mesela, yeni dogdugumda 1 yasima kadar geceleri hic uyumamisim durmadan aglamisim. 3 yasinda krese baslamisim aksamustu 4-5 gibi aglamaya baslarmisim gece sizana kadar. Komsular illallah etmis. "Ne kadar huysuz, gergin bir bebektin az cekmedik senden" diyor bir de. E sen gerginsin, kocan gergin, bebek ne yapsin o ortamda mesela? Offff anneme cok dolmusum. Yani kisacasi bazen yasam tarziyla yabancilikla filan da alakasi oldugunu dusunmuyorum genel olarak anne babanin ruh hali cocugu cok etkiliyor sanirim.

O da biraz fazlaymış canım

Saygı göstermek ve hataları cezalandırmak yerine öğrenme aracı olarak kullanmak çok önemli. Ah elbette tutarlılık.

tabi defne-28

Türkler çocuk değil yaratık yetistiriyo konusabilicek yaşta çocuk anormal anormal sesler cikariyo çığlık çığlığa falan... Ben hem yabancı hem de Türk çocuklu ailelerle uzun yolculuğa çıktım. Yabancılar çocuğunun sikilmasina fırsat vermiyo mutlaka kitap, kart oyunu, çocuğun sevdiği bir oyuncağını yanlarına alıyorlar. Cocuklari sıkılınca beraber oyunlar oynayabiliyolar. Ha bizimkiler de oynuyolar ama birbirlerini pataklama oyunu. Çocuk da anne de birbirini pataklayip kahkaha atiyo. Anne babalar normal değil ki çocuklar nasıl normal büyüsün. Bizim toplumun genel sorunu anne babaların pskolojisinin bozuk olması. Gün içinde o kadar sorunla bogusuyolar ki cocukla zaruri durumlar dışında ilgilenmeyi yük olarak goruyolar

Çocuklarını bebeklik döneminde bizim kadar sarıp sarmaladıklarını düşünmüyorum. Ablaları teyzeleri yurtdışında yaşayan arkadaşlarım mesela çocuğun yerlerde emeklemesine müdahale edilmediğini, ağladığında koşulmadığını söylerler. Bu bir kültür meselesi ve benim için çok zor bebeğimi diğer odada ağlamaya bırakmak çünkü alışık değilim o görüntüye. Dolayısıyla bizim çocuklar çok üstümüze geliyorlar, bizi daha fazla deniyorlar

Ayy yazdıklarınıza çok güldüm çok hoş anlatmışsınız ve çok doğru bizde bu rezil olma korkusu oldukça biraz zor yetistiririz hayalimizdeki cocugu :)) onların dünya umurlarinda değil. Çocuk yetiştiği ailenin, yetiştiren annenin aynası resmen. Sen onunla nasıl iletişim kurarsan o da seninle o şekilde iletişim kuruyor benim deneyimlerim. 2 çocuk annesiyim. Ben büyük oğluma bir keresinde çok sinirlenip saygısızlık yapma haddini bil gibi bir cümle kullanmıştım. O günden beri küçük oğlum ne zaman büyük oğlumla anlaşmazlık yaşasa kardeşine, saygısızlık yapma haddini bil diye sesini yükseltiyor. neden? çünkü ne yazikki benden öğrendi bunu... Ben evde agresif olduğum dönemler çocuklarım da isteklerini agresif bir şekilde ifade ediyorlar, ben sakinsem onlar da sakın bunu defalarca gözlemledim.

Bu toplumsal bir olay aslında. Biz tv de, sokakta, mecliste, pazarda yani olabileceğimiz her yerde bağırış çığırış içinde büyüyen bir milletiz. Sesi az çıkana 'az bağır duymuyorum' deriz. Bahsettiğiniz türde çocuklar genelde avrupada olur, amerika, akdeniz ülkelerinde vs değil. Çünkü amerikanlar ya da akdeniz ülkeleri de bizim gibi yüksek tonaj ve hareketli milletler. Ne kadar başarısınız bilmiyorum ama kodumuza ters, düğün halayımıza, asker uğurlamamıza, mezuniyet törenimize falan filan...

Sizede kolay gelsinn. Mesela sabah 29 aylık kızım beşiğinin yerini beğenmemiş onun için ağladı 10 aylık kızım ablası ağlıyor diye ağladı susmadılar ve ben beşiğin yerinin orası olamayacağını anlatıyorum ohhhhh dedim sonunda oda da ağlayacağım bazen ben ağlıyorum sonra susuyorlar

Benim çocuklarımın 6 ve 7 yaşındalar. Doğduklarından bu yana iletişimimiz çok güçlü. Sevgimiz de öyle. Ben hiç bilmem kendilerini yere atmak, taşkın hareketler vs. Hatta dışarda öyle çocuklar gördüklerinde şaşırırlar. Annenin rolü o kadar büyük ki. Etkili iletişim, güven, saygı ve sevgi olunca bahsettiğiniz konularda hiçbir problem olmuyor.

neden ses çıkarmiyorlar biliyormusunuz toplum icinde cocuga kizinca bu sefer de cocuga ne bagiriyosun ne kiziyosun cocuk o daha diye senin tepene biniyorlar insan kendinden utaniyor ben garibim galiba diye.

Yok, ders ne haddime:) Çocukların oyun hamuru yerine birer sünger olduklarını ifade ettim sadece. Sünger neyi verirseniz alır fakat kalıbı bellidir, eğip bükemezsiniz. Her ne yaparsanız yapın tüm koşullar dahil, insanların yaradılışındaki huy ne ise, ağlama, sinir gibi olumsuzlukları bastırabilirsiniz, en aza indirirsiniz ama bu daima var olacaktır. Bunu gözardı ettiğinizi söylüyorum.

Benim de çokça gözlemlediğim bir şeydir yabancılar. Çocukluları ayrı, çocuksuzları ayrı izlerim. Sabah kahvaltı diye roka ve kavun alan kadın beni şoka uğratmıştı. Keza çocuğu da aynı şekilde birkaç çeşit meyve, sessiz sakin bir yemek. Neredeyse konuşma sıfır, konuşma olsa bile ağzının içine girmek duymak için. Bu ve binlerce örneği gözlemledim. Ben ise çocuklardan önce de bulunduğum masada kahkahalar yükselirdi, sohbetten yemekler kalırdı vs. Çocuktan sonra zaten en az 30 kere otur kalk, yapma etme kırma çocuum, ayakkabı yenmez, çıkar elini o delikten, anneniz aç kaldı vallahi rezil olduk, herkes bize bakıyor 2 dk düz otur, böyle olduğu sürece hiçbir yere gelemeyiz' gibi cümleler duyuluyor masadan. Şimdi onları mı seçsem yoksa bu çilekeş halimle kendimi mi bilemedim ama totolarında çivi olup yemek yerken bile sandalyede ayakta duran veletlerim daha bir canlı kanlı geliyor gözüme.

Konuyu 2 gündür bastan sona okudum. Oğlum 40 kızım 18 aylık. Kızın adını arka teker koydum bu aralar zaten. Yapboz oyuncak geçtim benim oğlan parfüm kolonya bile yalıyor. Kemirme çok yok ama mutlaka herşeyin tadına bakıyor. Bi süre ters piskoloji yapayım dedm içmeye kalktı kolonyayi eline döküp. O günden sonra kendi haline bıraktım babasına da dedim zehirlenirse sorumluluk almam diye konu bizim evde geyik oldu artık ama kızda böyle birşey yok oral evre yaşamadı bilediyebilirim

benim kızımda bazen sebepsiz su isterken bile agliyor ama su istiyorum demiyor aglarken suratina bakiyorum iyice sinir olup daha cok agliyo anlamiyorum ne demek istiyorsun diyorum ben su istiyorum diyor, annemde ne istiyor kizim bu cocuk niye agliyo aglatmasana der hep boyle zamanlara sahit olunca, sanki keyfimden aglatiyorum anlasam ne istedigini zaten aglamayacak ama kabul edemiyor bi turlu torununu aglatiyormuşum aglarsan anlamam anlamazsamda tabiki istedigini yapamam vs diyordum bugün düsmüs salincagindan yanima koşa kosa gelmis ben dustun cok aciyor aglayabilirmiyim diyo nerde yanlis yapiyoruz anlamiyorum ki bir ayarı yokmu bu işin

Korkunç birşey bu...

Simarik bence senin davranışın degildi simarik küfur edince onaylayan gülen ailenin cocugu simarik olur oyuncaklara bogan her dedigini sip diye alan ailenin cocugu simarik olur şahh şahh li dogum günleri yapilan abartili sünnet düğünü yapilan cocuk simarik doyumsuz olur...

bir de bizimkini dene pek bir dobra

Çocuklar üzerinden çıkarım yapmak doğru gelmiyor çünkü bizim bile dönem dönem değişkin hallerimiz oluyor. Çocuk aileden ne gördüyse onun doğrultusunda ilerliyor. İlk önce kendimizi eğitirsen çocuğu eğitmeye gerek kalmaz. O bizden gördüğünü uygulayacaktır.

Dudaktan öpme türklerde de var kim yaparsa yapsın hiç hoş değil gerçekten

Aglatma da parmaginda oyuncak ol cocugun.

bence en önemli şeylerden biri de bu yani çocuğun dinlemeyeceği, arkadan yapacağı yahut tutturup yapacağı şeyi fark edip he dersen bir sonrakinde daha makul şekidle danışılması ve hayır dendiğinde dinlenilmesi ile karşılaşıyorsun inatlaşmaya gerek yok aslında

Rica ediyorum ismini mesajla D damdan

baslarim oyle bir oksurukle kopacak kordonada acik kalan mezarada beni uzmedi ama o lohusalikla cehalet evin pencerelerinden tasinca insan geriliyor

Ayy ben evin icinde buyukler mudahale edince sinir oluyorum. Malesef karsi taraf kirilacak ama tesekkur edip kibar bir sekilde karismamalrni soylerdim.

Cocugum yok ama cevremde ne kadar cocuk varsa gorumce ve kayinlarimin cocuklari özellikle aşiri simarik. Cocuklar devamli gurultu halinde ve istedigi bisey olana kadar garip sesler cikarip anlamsizca bagiriyorlar hiç durmadan, susmadan, bikmadan... Ve sonunda o istedikleri hep yapiliyor, hep pohpohlaniyor, hic kizilmiyor bu cocuklara. Ne yaparsiniz bilmem ama bunlari yapmayin. O cocuklarin cildirdiği ortamda durmadigim için bana bozuluyorlar ama cocuklari cekilecek çile değil herkes bıkıyor bence ama caktirmiyorlar.

Aynen bizler cocuklara örnek olmaliyiz ne duyarlarsa gidip aynisini söyluyorlar oyuzden önce kendimizden baslamaliyiz bende öfke kontrol problemi vardi sukur gecti sinirlenince agzimda bozulurdu artik yas kemale erince küfur bana yakismiyor aslinda kimseye yakismazda iste kan deli akarken insan cosuyur ama artik küfur yok evimde en fazla sipa derim o bile bana agir geliyor ve benim cocuklarim türkce tek küfür bilmezler almacada malesef okuldan duyuyor cocuklardan... terbiye aileden gelir oyuzden biz nasil örnek oluyorsak iyi veya kötu cocugumuzda aynisi olacak..

Dursalar vallahi billahi yaparım da durmuyorlar Bizim yurdumuz bebelerinin durmama, ana babasız cıyak cıyak ağlama düğmesi açık kalmış herhalde...

Enfes bi tavir bence

Gittim gittim, gelişim uzmanı da gördü. Bir sıkıntı yok, size tepkisel davranıyor çok normal ve aşırı duyarlı çocuk dedi. Bu kadar Sorunu çözmeye yönelik kimseden bir şey öğrenemedim, bekle geçer dediler sadece. 4 yaşında oldu, daha ne kadar türükürler pislikler içinde yaşayacağız?

O insanları ne kadar süre görüyosunuz ki hiç birlikte yaşadınız mı? Aksine ruslar Fransızlar en çok şiddet uygulayan milletler çocuklara karşı, yani herşey görünen gibi değil aynı bizim hayatlarımızda olduğu gibi ve 3 yaş çocuk annesi olarak öğrendiğim şey onu değersiz yetersiz ve önemsiz hissettirmemek iletişimdeki başlangıç ve en önemli kurallar bizim evimizde ama problem her zaman olucak yeterki Çözümleri bu kurallarla olsun Önceki

Ah biz deyince ama bakamaz ki diyor herkes Bir de babayı okulu vs yetersiz hissettirmemek lazım yani okulda ne yediniz aaa o sana yetti mi Baban ile neler yaptınız top neden oynamadınız baban seni parka götürmedi mi Hani bunlar olağan cümlelerimiz zaman zaman hepimiz yapıyoruz ama verdiğimiz mesaj benim dışındakiler senin bakımını eksik mi bıraktı olarak yorumlayabiliyor

Peki siz çocuklar büyüyünce yabancılar gibi olacakmisiniz? Bence kültürümüzün özüne inin ve oraya bakın. Atalarımız nasıl kendine yeten, konuşan evlatlar yetiştirmiş!!! 18 de devlet kuran,21 de Fetih yapan, 30 larinda Cumhuriyet kuran atalarına bir bak!!!

Cocuk yetiştirmenin toplumsal bir boyutu olduğu kısmına katılıyorum. Hamilelikten başlıyor bizde bazi şeyler. Hasta gibi davranmalar, az kilo alsan sorun, çok kilo alsan sorun. Bebeğin kilosu çok olsa kilolu az olsa ah yazık durumu. Kaç anne çevre baskısı ve ilk çocuk acemligiyle gereksiz mamaya başlamıştır kim bilir. Daha sonra en basitinden bir markette istediği şeyi almadığı için ağlamaya başlayınca oradan çıkana kadar manasız bir sürü bakış hatta müdahale ile karşılabiliyorsun. Parkta gözüm üzerlerindedir çocukların ama müdahale etmem çok fazla. Birşey yapacakken zorlanıyorsa hemen yanında mı büyükler yardım etmek ister düşer çocuk, ben genelde müdahale etmem ama etrafta eden biri mutlaka vardır. Her babaane dede yanına gidisimiz çocuğun edindiği birçok alışkanlığa balta vuruyor. Aman ağlamasın, bu seferlik birşey olmaz, eve girince kendi bildiğini yaparsın diye başlayan onlarca cümleye muhattap oluyoruz. O yüzden yabancı anneler üzerinden bir doğruya ulaşmak mümkün değil bence. Tabi yine doğru iletişim kurmayı, sınırları çizip onlara uymaya çalışacağız ama kendi gerçekligimizi kabul ederek.

Action man! Doguran baby! Ahahahahah kahkaha attim okurken

Çok sağolun, teşekkür ederim

İyi akşamlar herkese. Benim 5 aylık bir bebeğim var, ilk çocuğum. Derdim şu hanımlar, hepimizin az çok duyduğu bir geyik vardır. "yabancı çocuklar böyle değil, bu kadar gürültülü değil, şımarık değil.." vs. Şimdi tabiki yabancı çocuklar melek bizimkiler tü kaka diye bir şey yok. Aileden aileye değişiyor çocuk yetiştirme tarzı. Ama gerçekten yabancıların çoğunlukta olduğu otellerde de Türklerin olduğu otellerde de kalmış biri olarak gözlemim şu şekilde : yabancı çocuklar da yaramazlık yapabiliyor tabiki ama en azından bir iletişim kurabiliyor ebeveynleri gördüğüm kadarıyla. Ama Türk çocuklarında (bebekleri değil 4-5 yaş ve üstü çocukları kast ediyorum) sürekli ağlama ve gürültü yapma hali var. Dediğim gibi hepsi böyle değil ama Türk çocuklarında daha fazla gördüğüm bir şey zaten bu sık konuşulan bir konu günümüzde biliyorsunuzdur. Ben istiyorum ki çocuğum tabiki robot olmayacak yeri geldiğinde yaramazlık da yapacak ama mesela ağlayarak, bağırarak, kendini yerden yere atarak iletişim kurmasın benimle. Konuşarak anlaşalım istiyorum. Tabiki hiç ağlamasın vs beklentim yok ama dediğim gibi bunu bir iletişim şekli haline getirmiş çocuklar var her istediğini ağlayarak, bağırarak, yerden yere atlayarak yaptıran. Derdim şu, ben nasıl çocuğumu yabancı ülkelerdeki çocuklar gibi en azından asgari düzeyde ağlayan, en azından kendisiyle konuşulabilen bir çocuk olarak yetiştirebilirim? Bunun için ne yapmalıyım ne önerirsiniz? Şimdilik evde ebeveynler olarak bizim de sesimizi yükseltmeden sakince konuşmamız iletişim kurmamız gerektiğini biliyorum. Başka neler önerirsiniz?

Gittikleriniz gercektn bu davranislara normal mi dediler Bence onlar anormaller. Cozum sunmaya bilgileri tecrubeleri yetmiyorsa bari normallestirmeseler.. Cocuk buyutmenin zorlugunu bilen biri olarak, sabir diliyorum, uzuldum Tez zamanda huzura kavusursunuz insallah

Tam 2 yaşında kızım var her isteidğini yere atarak ağlayarak söylüyor. Bu 1 yaşından beri böyle. Asla ağladığı zaman istediğini yapmıyorum ama yine de vazgeçmedi. Bana tavsiyeniz nedir? Kafayı sıyırmak üzereyim

Kusursuz yetiştirmeye çalışmıyorum açıkçası. Oğlumun çevresinde asla bağıran çağıran birisi olmadı ama son iki haftadır sürekli bize bağırarak, ağlayarak, üstümüze oyuncak fırlatarak yaptırmaya çalışıyor herşeyi. 18 aylık olduk birçok şeyi konuşarak hallediyoruz ama inat tarafıda babasına çekmiş. Yorumlara katılıyorum sen kusursuz olsan bile karışan çok insan var nasıl doğurduğun ne kadar emzirdiğin neden mama verdiğin bile ilgilendiriyor milleti

Ben kaç doktorla bunun aksi için kavga ettim biliyor musunuz? Çocuk doktoruydu, pedagog değildi ama. Çocuklara aynı gün ve saate muayene alırız normal olarak. Takipleri, aşıları, hastalıkları neyse önce biri sonra biri muayene edilir. Çoğu doktor içeri sadece anne ve tek çocuk alıyor. Ben 'baba kalsın yanında' dediğimde, 'olur mu çocuklar en fazla güveni annesine duyar, sakinleştirirsiniz' diyorlar ben de 'iyi de birazdan muayene ederken yumruk ve tekmeyle girişecek, babası çok daha güzel zapt ediyor, eğer odada olmamıza izin verseydiniz ben konuşmalarımla telkin ederdim' diyorum. Aldığım cevap sekmez 'ilgimiz dağılıyor çok gürültü oluyor' ve orada kavga başlıyor bende, muayene olmadan çıkıyoruz. Babayı çocuğun her aşamasında ortak gören doktorben

Hah işte bu tip çocuklardan bahsediyorum. Bebek olsa anlarsın konuşamıyor derdini ağlayarak ifade ediyor ama 3-4 yaşına gelmiş çocuklar ve hatta daha büyükleri sürekli ciyaklıyor iletişim şekli olmuş bu. Buna dayanamıyorum.

Selam Bu bişiyler yalayan kemiren çocukların vitamin vs kan değerleri nasıl acaba bunu merak ettim? Loser9 Düzelicez inşallah, şu olaylar bi bitsin. Anneler

Oyy ne tatlıdır o :)) Yeğenim nispeten sakin bir çocuktu ama o da dediğin gibi dikkatli, kıpır kıpırdı, mutfakta iş yaparken bende yapacağım diye gelirdi, hiç engellemedim, eline kesici aletler hariç herşeyi verdim, hamurlarla keklerle oynadı, tezgaha oturturdum her şeyi sorardı, bu ne, bunu neden koydun, soğan gözümüzü neden yakıyor sorar dururdu ama bende ablamda kurallara hep inandık. Herşeyi ödül cezaya bağlamadık ama yemek yemesi gerektiğini öğrenmek zorundaydı. Asla elime alıp yedirmedim çok küçüklük zamanları hariç, önüne koydum istediği kadar yedi döke saça ama yemek zorunda olduğunu öğrendi. Beş yaşına geldiğinde odasını toplamayı, mutlaka sifonu çekip ellerini yıkaması gerektiğini, dişlerini fırçalamayı, akşam yatmadan banyo yapılacağını öğrenmişti. Bizde böyle yaşamıyor muyuz hayatı, çalışmadan maaş alabiliyor muyuz, parasını ödemeden ekmek alabiliyor muyuz, hayatta hep kurallar var, çocuğu kurallardan hep sakınmak bana doğru gelmiyor, bilemiyorum uzman değilim tabi ki, ablamdan sonra kardeşim de boşanınca eve 2. yeğen geldi, erkek çocuğunun tabiatı daha değişik mesela, her ikisi de babası olmayan, anneleri olaylı boşanmış çocuklardı, zorlandığımız çok zaman oldu ama başardık diye düşünüyorum, ikisi de ağır sorunlar yaşamadan büyüyüp meydana çıktılar, düzgün insanlar oldular.

Hiç duymamıştım bunu. Emmedi emziği de fazla emdi. Birkaç ay önce bıraktırdık. İki durum da mevcut yani. Çok teşekkür ederim, yeni bir bakış açısı ve araştırma konusu buldum. Arkadaşlarımın emmeyen ve emzik kullanan çocuklarında böyle bir sıkıntı olmadı ama belki benimki öyledir, psikanalitik ilgim olan bir konu, çoğu yerde olabilitesini gözümde düşse de, araştırmaya değer

Bir donem oglum da yapti onu. Aglayabilir miyim diye soruyordu sonra nasil geçti hatirlamiyorum. Ama 2 yasinda bir gece babannesinde kalmıştı. Gece uyanip beni istemis onlar da hemen getirmisler. Ertesi gunden itibaren 1 ay boyunca her ağladığında "ben aglamiyorum" diyerek ağladı. Belli ki devamli aglama ağlama goturuyoruz annene demisler. Aglayabilirsin duymaya alisik cocuk da bocalamış. Bence bizim nesil anneler yeni yeni ilgileniyor dogry cocuk yetiştirmekle. Nihayetinde bizler boyle yetişmedik. Aglarsan parka çıkamazsın demek geliyor bazen icimden, ne yalan soyleyeyim. Aglama aglama bisey yok, veya, onda korkacak ne var diyesim geliyor. Boyle gorduk çünkü

Çocuklar gerçekten çok geç uyuyor Türkiyede. Geçen bir kadın gördüm internette, kendisi geceleri oturup sabaha karşı uyuyan biriymiş öğlene kadar yatıyormuş. Bebeğimi de öyle alıştırdım diye gülerek anlatıyordu. Yani el kadar bebeğin büyüme hormonu salgılayacağı en değerli saatlerde uyanık tutuyordu bebeği düşünün. Çocuklar da geç yatıyor baya gece yarısını buluyor gördüğüm kadarıyla. Ben de bebeğimi 7 gibi uyutuyorum büyüyüp çocuk haline gelince de en fazla 9 a kadar izin veirirm diye düşünüyorum.

Yurtdisinda yasayan biri olarak soyleyebilirim ki tepki cekmemek icin yumusak ifade etmissiniz. Yolda ucakta, parkta, alisveriste.. nerede aglayan, kendini yere atan, dedigini yaptirmaya calisan.. derdi olmadan sirf mizmizlik yapan cocuk gorsek turk aile cikiyor. Bazen de ortadogulu.. Ben soyle dusunuyorum; yabancilar cok otoriter. Cocugu cok da severek ayni zamanda sabah aksam seni seviyorum diyerek yonetiyor. Bizde cocuk aileyi yonetiyor. Daha bebekken basliyor bizim millet. Bebek var cikmayalim, bebegin uyku saati gelmeyelim. Bebegin uykusu geldi kalkip eve gidelim. Cocugun yonetiminde ailelerin cogu. Burada restauranta gidersin. Cocugun onune parcalar bir sey koyar. Cocuk oynaya oynaya yerken yemeklerini yerler saraplarini icerler, muhabbet ederler. Hep esime derim. Turk aile olsa yapma yavrum etme yavrum agzini ac yavrum diye pesinde kosmaktan ac kalkar insanlar. Ne arkadas bulusmasindan zevk alir ne disari cikmaktan. Cocuktan sonra hayat bitiyor bizde. Burada nereye gitsek iki uc cocuklu aile goruruz. Hic de engel olmaz bir seye.

Çocugunuz ile iletişiminizi en basından iyi tutmanız lazım... Çok şükür rabbim nazardan saklasın öyle bir kızım var.. Doğustan olgundu benim ki tam bir hanımefendi Bunu nasıl becerdik bagımız çok kuvvetli, beni anlıyor ben onu anlıyorum çok sohbet ediyoruz. Bir de mizac eklenince işin içine tadından yenmiyor Bebekken de uykusu yemesi içmesi çok düzgündü ben hep kızıma uydum. Simdi 2. ye gebeyim ve erkek bakalım bu bebiş naısl oalcak.

biz 4 cocuktuk 2 kuzenim abim ve ben ama evimiz bahceliydi biz bahcede kardea kardeş takilirdik simdi inanin kizim bile bana degisik geliyor. cocuklar topraga dokunamiyor rahatca sokakta kosup oynayamiyor cocugu olan herkes ilk once ön yargili karsisindakine zaman kötü cocuklar enerjisini atamiyor bence artik kizimin bazen ayaklarini saksiya sokasim geliyor ayaklari tooraga degsinde negatif enerjisini atsin diye

Arkadaşımın okul öncesi seviyesinde bir öğrencisi vardı. İlk saat başlamış ağlamaya "ben eve gidicem" diye, son saate kadar yerden kalkmamış, ağlamayı da kesmemiş. Arkadaşım da kendini videoya almıştı ders anlatırken. Son saat artık oturmuş hepsi çocuğu dinlemiş. Çocuk yerde nasıl ağlıyor. Artık sınıf arkadaşları kızmaya başlamış başımızı ağrıttın diye vs. Anne babasını aramışlar anne hemen "gelip alayım" demiş, babası "hayır her şeyi ağlayarak elde edemeyeceğini öğrenmesi gerekiyor, susar" demiş. O yaşa kadar her istediğini ağlayarak yaptıran çocuk o saatten sonra bunu anlar mı? Hiç sanmıyorum. Ebeveynlikte iki tarafın iş birliği içinde olmaması, ve büyük bir ihtimalle çoğunlukla ağlamasın diye istediği her şeyin yapılması çocuğu bu hale getirmiş. Hatta belki artık öğretmenlerinin farklı davranışlarına kadar ilerlemiş bu durum. Bazı şeyleri öğretmekte çok geç kalmışlar çocuklarına

cocuklugunuz nasıldı acaba cok mu hareketlı bır cocuktunuz? bazen oyle denk gelıyor goruyorum cocuklar tam anne babalarının mınyatur halı hah dıyorum resmen kendını dogurmussun sen kucukkende boyleydın sımdı anne babanın cektıgını sen cekıyorsun dedım bırıne cocukken oyle yaramazdı cunku aklıma o geldı :) sızınde var mı oyle maceralarınız

Benim gözlemlediğim şu ki çocuklara birey gibi davranılıyor. Duyguları düşünceleri görüşleri ciddiye alınıyor. Çocuklarıyla fazlaca konuşuyorlar onlara yetişkin gibi davranarak. Küçük yaşta sorumluluklar veriliyor. Geçende biri 3 yaşında diğeri 1 yaşında iki çocuğu olan yabancı bir kadının günlük vloglarını izledim. Vloglar gerçeği yansıtmıyor da diyebilirsiniz, ancak konu sahibinin de dediği gibi yabancı çocukların da bolca olduğu otellerde çok bulundum ben de. 3-5 yaşında çocukların açık büfeden meyve seçip kıyafetlerinin üstüne peçete örtüp kendileri sandalyeye oturup yemeklerini kendi yediklerine çokça şahit oldum. Otelde 80 küsür aile vardı, sadece 5 aile Türktü biz dahil. O Türk çocukları otelin altını üstüne getirdi. Yabancı çocuklar yetişkin gibi davranırken. Bu yüzden ben bu tarz çekilen editsiz vlogların gerçeklik payının yüksek olduğuna inanıyorum. Ki videoda zaten anneler çocuklarının bizlerin hayretlerle izleyeceği davranışlarına tepki bile vermiyorlar. Bu kadın Türk olsaydı eminim çocuklarıyla uğraşmaktan duş alamayacak, kahvaltı edemeyecek, ev işlerini halledemeyecek, oturup bir kahve keyfi yapamayacaktı. Çevremden görüyorum, ben de bir Türk annenin çocuğuyum sonuçta, biliyorum. Onların da kolik bebekleri oluyor, onların da çocukları 2 yaş sendromuyla evde terör estiriyor, onların da çocukları hiperaktivite bozukluğu yaşıyor, etrafı dağıtıyor. Ama büyük oranda çocuklarının kendilerini kontrol etmesine izin vermiyorlar, kendilerinden ödün vermelerine sebep olmasına izin vermiyorlar. Kadın büyük çocuğuna (3 yaşındaki) diyor ki ben mutfağı temizleyeceğim hadi sen de odanı toparla. Bu sırada küçüğü de tek başına salonda resim çiziyor. Kadın içeride uğraşıyor, sonra kontrol ediyor ki kızı kitaplarını dizmiş, oyuncaklarını kutuya koymuş, gücü de yettiğince yatağının örtüsünü düzeltmiş. Kadın kızına teşekkür ediyor, çok güzel yapmışsın vs motive edici sözler söylüyor. Kadın evi süpürürken kızı da oyuncak elektrik süpürgesiyle annesinin peşinde dolanıyor. Bir sandalyeyi çekiyor mesela işi bitince onu geri itiyor. Ve gün içinde de gözlemledim daha üç yaşındaki kız aldığı her şeyi yerine koyması gerektiği bilincinde. Biraz daha büyüyünce bir yaşındaki de aynı şekilde yardım edecek annesine eminim. İki çocuğuna kahvaltı hazırladı mesela, küçüğü kucağındaydı. Büyüğe tabağını mutfakta verdi, küçüğü oturtup yemeğini önüne koydu. O sırada büyük çocuğu masaya yemeğini kendisi koydu ve ikisi de anneleri içeride kahve hazırlarken etrafa dökmeden yemeklerini yediler. Bizim insanımızda genel bir bıkmışlık görüyorum ben. Kuzenlerim ya da diğer tanıdıklarım olsun, kendi annem olsun. Çocuk soru sormasın. Ses çıkarmasın. Ağlamasın da ne yaparsa yapsın. Her isteği yerine getirilsin yeter ki anneyi uğraştırmasın. Bunda eminim ki her sorumluluğun kadının sırtına yüklenmesinden başlayan bir sürü etken vardır. Bu bıkmışlığın yanında uyku yemek gibi temel ihtiyaçları karşılama konusunda da gereksiz farklı bir çaba gözlemliyorum Türk annelerde. Fazla duygusalız. Çocuk bir gün aç uyusa kahroluruz, oysa yabancılar" yerse yer yemezse yemez, açlıktan ölecek hali yok ya acıkınca tıpış tıpış gelir beğenmediği şeyleri bile yer" havasında. Burada bir üye yazmıştı mesela, sofrayı mutfağa kuruyor, yemiyor diye küçük kızının bir sözüyle sofrayı salona taşıyıp yine yemeyince tekrar mutfağa taşıyormuş. Küçücük çocuğun elinde oyuncak olmuş sırf sorun çıkmasın, sırf yesin diye. Mesleğim öğretmenlik, çocuğum yok ancak okul öncesi ve ilkokul düzeyiyle çalıştım. Çocuklardan uzak, çocuk gelişiminden bihaber bir insan değilim. Üzülerek söylüyorum ki öğrencilerimin çok büyük bir çoğunluğuna bir birey olduğu bilincinde yaklaşan ilk insan oldum.

Bunu istemem tabiki çünkü bebek ayrı çocuk ayrı. Bebeği o şekilde ağlamaya bırakmak hiç sağlıklı değil

Sürekli, tutarlı ve kararlı olmak. Çocuk eğitiminde, üniversitede ilk öğretilen buydu bize. Aynı davranışa her zaman, sabırla ve kararlılıkla yaklaşıp sürekli olarak aynı tepkiyi vermek gerekiyor. Yazarken çok kolay da uygularken bol bool sabır diliyorum. Ayrıca yurtdışında yaşıyorum. Burda genellikle doğumdan eve gelince bebek kendi odasına, kendi yatağına yatar. Bizdeki gibi öyle 1 2 yıl anne yanında yatsın gibi bi olayları yok. Her ağlamaya müdahale edilmez bebeklikten böyle alıştırılır. Ayrıca bulunduğum ülkede bebekleri severken o kadar naif bi ses tonuyla yaklaşırlar ki mayışır kalırsın bizim sevmemiz bile maşallah bağıra çağıra, vura vura ve hatta ısıra ısıra. Severken dahi şiddetle sonra bu çocuk niye vuruyor niye ısırıyor...

İstisnalar elbette vardır ben hepsi için konuşmadım? Bu da Rus annelerinin yapmayacağı bir durum mesela https://www.google.com/url?sa=t&sou... vEynCvYd-NkGijltm&ampcf=1 "]GAZETE VATAN

Çok kısıtlamadan, saygı duyarak yetiştirilebilir. Ayrıca çocuğumun uslu olmasından çok mutlu olmasını ve başını becerebilmesini tercih ederim.

Sevindim sizin adınıza.

Oğlum önce sağlıklı olsun, sonra mutlu. Gerisi bir şekilde hallolur. Elbette anne olarak hatalarım olmustur ve olacaktır. Ama asla başkalarının çocuğu ile kendi çocuğumu kıyaslamam. Mesela çocuklar rutini sever, dakiktir diyorlar. Ama olmuyorsa kasmam. Ne zaman acıkırsa o zaman yer veya ne zaman uykusu geliyorsa o zaman uyur. Çünkü şu dönem de çocuklar eve tıkılı kaldı. Enerjilerini atamıyorlar. Benim de çocuğum için ne hayallerim vardı. Onu yazın yüzmeye, kısın da oyun grubuna yazdırcaktım. Ama her şey planladığımız gibi olmuyor malesef

Ben o çocuklarda öğrenilmiş çaresizlik olduğunu düşünüyorum. Müdahaleden uzak ağladığında tepki vermeyen susmasını bekleyen ebeveynler. Ben bunu yapamam biz millet olarak duygusalız ağlayan bebeğe-çocuğa dayanamaz üzülürüz. Sevgi açısından bebeklikte doyuruluyoruz istisnaları dışarda tutuyorum. Müdahalesiz yetişen bebeklerin anne baba sevgisini tam alamadıklarını hissediyorum sanki bu benim görüşüm.

neden olmasın bence olabilir beni anlatsalar mesela ay tatile gittik kisa boylu tiknaz bir kadin vardi bebesi kendisinin yarisindan fazla çocuga bir bakti çocuk ne yapacagini şasırip saygi durusuna gecip istiklal marsi okudu hemde 12 kitasini birden hayal gucum nasil genis daha bebeye su istetemiyorum agziyla aah aah

Benim Kaynimin kız arkadasi Rus 1 tane kızı var. Kizini arkadaşına bırakıp burda erkek arkadaşı ile tatil yapabiliyor yıldı 3,4 kereBiz türk analarının yapamiyacagi bı durum bu mesala

Malesef atalarimiz dediginiz gibi cocuklar yetistirmemis. Zira Turkiye cocukluktan ergenlikten cikamamis evli barkli cocuklu erkeklerle dolu. Etraf narsistlerle kayniyor. Kadinlarimizin son bir kac yildir ayaklari yere basiyor.

En önemlisi çocuğa bunu hissettirmek kendilerinin bişeyler başardığını görmesini sağlamak böylece size bağımlı olmadığını anlıyor ve özgüveni gelişiyor ay düşecek ay boğazında kalacak derken çocuklarının gelişimi mahvediliyor malesef

Ön edit: Türkler aptaldır demiyorum, çarpıtan olmasın. Japon çocukları der susarım... Öyle zeki, harika çocuklar ki. E zeki milletten zeki çocuk çıkar zaten. Günün birinde çocuğum olursa onlar gibi yetiştireceğim. Anneanne, babaanne müdahalesi olmadan, geleneklerden uzak.

Loser9 Çok teşekkür ederim izin verdiğin için, oldukça farklı öneriler ve bakış açıları kazandım. Anneler olarak da döküldük hatıralarımızla, yolun başındayken umarım size de faydalı olur bu bilgiler. Tecrübe en iyi öğretmendir derler.

Kuzenim Amerikalı bir hanımla evli iki kızları var. Geçen sene düğüne geldiklerinde bizde kaldılar. Küçük kız 1,5 yaşına yeni girmişti. Uyku zamanı ağlayınca filan asla kucağına almıyordu o çocuk ağlaya ağlaya kendi kendine uyuyordu. Yemek zamanı yemeğini koyuyordu işte yemekte çatalla ezilmiş sebze püre filan, "15 dakikan var yemezsen aç kalacaksın" diyordu o çocuk öyle yemeğini yiyordu şok olmuştum. Diğer kuzenin oğluda tam tersiydi.4 yaşında çocuk ayakta sallamadan uyumuyordu annesini tekmeliyordu bırakınca, yemeği beğenmezse yaygara kopartıp hamburger sipariş ettiriyordu..

Amann yabancıların çocuk. yetistirmesini bilmem de şu dudaktan öpmüyorlar mi uyuz oluyorum. Aslında yabancı türk diye birşey yok bizler tutarlı ve kararlı olamıyoruz.

Ahahahahah Kınayıcılardan değilim ama evren size mesaj iletmiş Çocuk yani, hiç şaşırmadım, olabilir. Ben en çok çocuğun anne babayı utandırmaya yönelik yaşadığını şeyde anlamıştım; ilaç içiremiyoruz, göbeğim çatlıyor. Resmen işkence gibi şırıngayla boğazına sıkıyoruz ve 3 saniye içinde tüm mideyi üzerimize boşaltıyordu. Bu 3,5 yaşına kadar böyle devam etti, bu sebeple hep iğne vurdurdum. Ama birgün doktor 'aç ağzını' dedi ben de 'hocam kusar üzerinize' dedim, benim oğlan saniye düşünmeden açtı, içti ve kusmadı. O an sanki çocuğuna zorla iğne vurdurmaya çalışan gaddar anne bakışlarını hiç unutmadım. Tabii akşamında yine üzerime kustu o ayrı

Benim kızların böyle. Çünkü kurallar cok nettir bizde. Herseyi açıkça konuşarak cozeriz

Gercekten ya yuhhh evde tek birakilirmi

işte aslında bunun aynısı bak yukarıda herkesin muhteşem attığı örnek çocuk aslıdan her çocuk farklı belki de bazı şeylerin dışa vurumu bir dönem konuşma terapistine de gittik vs vs hatta zekasının bir tık önce olduğuna dair okul rehberlik servisi irdeledi vs vs olduğu gibi bırakıp germeyince daha rahat o eli kendini güvende hissetmesini sağlıyor mesela zira olağandan çok farklı düşünüp ifade edince karşısındaki diğer arkadaşları onu anlamıyor ve dediğime ne tepki verilir acaba moduna giriyor yani saçma bir şey söyleyeceğini düşününce daha fazla takılıyor zira onay alamayacağını biliyor ama yine de bunu da söyleme ihtiyacı hissediyor şimdi neden psikolog pedegog vs götürmüyorsun denecek son gittiğimiz konulma terapisti ve psikolog olan hatun oğluma sen beni ve anne babanı kandırdın dedi 8 yaşındaki çocuğa açıkça yalancı dedi bir daha da gitmedi uzunca bir süre de gitmez ki çocuk kendince haklı o nedenle sönümleme durumundayız konuşması daha olağan heyacanını daha kontrol ediyor spor müzik artı okul başarısı ile idare ediyor şimdilik

Hunharca gülüyorum. Çocuğum olduktan sonra asla yapmayacağım dediğim her şeyi yaptım da ondan. Bizim anneler yabancı değil ya, çocuklar ondan yabancıların çocuğu gibi yetişmiyor sanırım.

Aynen oyle Bir de kavram karmasasi yasaniyor bazi konularda, hareketli cocukla simarik cocuk karistiriliyor Mesela annesine babasina küfreden vuran cocuk kotu aile egitimi almis cocuktur bu cok net ama koltuk tepelerinde gezen kendinden baskasina zarar vermeyen cocugun karakteri budur Maalesef hepsi ayni kefeye konuyor bizim toplumda

Ilk kisma cok guldum Hollanda da yasiyorum. Calistigim yerde bir arkadas dogum yapmisti, 10 kisi felan evine bebek gormeye gittik. Cocuk 15 dakkadir agliyor araniyor vs ama anne ve baba sadece sarilip opuyorlar. O 10 kisi icinde kimse karismadi sadece oturup izledik birbirmizle muhabbet ettik. Tek bir kafadan ses cikti 'Bebek ac galiba' diye. O da kimdi? BEN Türküm sonucta kanimda var karismadan edemedim. Sonradan kizdim kendime o an agzimdan ciki verdi

Gözümün önünde canlandirdim da bizim bebeler tam kuzen oğlu gibi

Her çocuk ağlayarak, yerlere kendini atarak annelerini denerler. Görmezden gelip umursamayınca düzeliyorlar. Eve gelince neden öyle yaptığını vs konuşuruz, yani sakinleşince

valla kadin hakli bence. kizim 13 aylikti yurumeye basladi koltuk tepelerinden indirimedim tam 21 aydir kizim cikma dusersin aman yavrum dikkat et diyorum dilimde tüy bitti gecen ütu yapiyordum arkamda yine kanepenin tepesine tirmandi aman kizim demeye kalmadi hop yerde buldu kendini sonuç; artık koltuk tepelerine cıkmiyor tecrube lazimmış demek ki çocuğa şimdi bisey yapamk istedigi zaman hic yok demiyorum onu yapinca söyle olabilir ama sen bilirsin istersen yap diyorum yok yapmam diyor

ozaman ben yabancılar gibi çocuk yetiştirmişim, ama bu iş 4-5 yaşından sonra değil, doğdu andan ititbaren verilecek bir terbiye disiplin kurallar, sonradan olmaz yani

Herşeyi yasaklayan ebeveynler var, çocuk ağlayınca hemen yasağı delen. Sınırı olmayan, kuralları ogretmeyen, gelişim çağı altında, sözde motor becerisi gelişsin diye herşeye izin veren ya da iki dk. rahat iş yapsın diye serbest bırakan ebeveynlerden olmayın yeter. Birde mesela çocuğunuz bir şey istiyor, siz hayır derseniz o an saatlerce ağlayacak bir durum oluyor, ona hayır demeyin eğer onceden belirlenmiş bir kuraliniz yoksa. Anne baba satranç oynar gibi bir kaç sonraki hamleyi bile hesaplamak zorunda :) Ve ne olursa olsun hep göz hizasına inip konuşun, neden hayır, neden evet olduğunu güzelce anlatın. Ellerini tütün, saçını okşayın. Türklerde sevgi adı altında şımartmak var, sevgiyle simartmayi karıştırıyor Türkiyedekiler. Yabancılarda da sevgi eksikliği var. Sevgi vermeyi unutuyorlar. Anne baba arkadaş değildir, çocuk bunu öğrenmeli. Her şeye bir anda sahip olmamalı. Sonra mutlu olmayı öğrenemiyorlar. En büyük eşya bile onları mutlu etmeye yetmiyor. Çünkü doyuma ulaşıyor çocuklar daha iki yaşına gelince. Sınır işte en önemli nokta bana göre her şeyde sınır, sonsuz sevgi.

Biz de takipteki doktorumuzun önerisiyle hogg dan faydalandık. Onun kategorilerinde 2 si birden hem huysuz hem nazlı. Doktorların tanımı high need child. Ben çocuğumu kabullendim, bu pislik şu bu olayları hariç hepsine alıştım ya da çözüm buldum. Ama bu çocukların ve ebeveynlerin zorunlu olarak toplumdan kendini soyutlaması, o cıkcıkları duymak, sürekli kınanmak vs. İstediğin kadar umursama ama ben de istiyorum çocuklarım ağlamadan, mutlulukla bir aktiviteyi tamamlasın ki çevreden o lafları duymayalım, bakışları görmeyelim. Onlar zorluyor, ne yalan söyleyeyim. Az değiller, yüzde on kadar karşılaşıyoruz diyor doktorlar yeni nesilde.

Bebek küçükken aşırı idealisttim ben de sizin gibi Zaman geçtikçe doğal ebevynliğe döndüm. Yani okuduğum kitaplar içinde en çol aklıma yatan o kavram oldu. Koşulsuz sevgi, bol temas, ağladığında sarılma. Şu an dört bitmek üzere yabancı bebeler kadar olmasa da fena da değil bana göre. Şunu anladım ben büyümek bir süreç ve çocuk yolunu buluyor. Çocuğa da güvenmek lazım. Mesela ben uyku eğitimini asla içime sindiremedim. Ağlarken gitmek kalpsizlikti bence. Anneyle olan bağını da zedelerdi. Vermedim. Ortamızda uyudu. Çevremde beraber doğurduğum arkadaşların büyük kısmı verdi beni de linç ettiler. Odasını ayıramazsın, uykuya dalmayı öğrenemeyecek dediler. Çok taktım kafayı da. Ne oldu, 1 yaşında odayı ayırdık o geceden sonra kendi de istemedi hiç. Ağlamadan alıştı. Emerek uyumaya devam ediyordu arkadaşlarım beni kınamaya devam ediyordu. Neticede 2 yaşında memeyi bıraktırdım ama yanına uzanıp uyumasını bekledm yine. 27 aylık flndı artık sen yanıma yatma ben kendim uyuyacağım dedi. O günden beri de kendi uyur. Yani boşuna kendimi yemişim. Büyümek bir süreçmiş, hazır olunca kendi yapıyormuş zaten. İyi ki gaza gelip uyku eğitimi vermemişim. Ağlama tutturması da çok yoktur. Bunun sebebi ağladığında yapmayacağımı iyi bilmesi evet ama diğer şey de eşimin de benim de aakin insanlar olmamız. Ses yükseltmememiz kendimizi bağırarak anlatmamız. Mesela parkta arkadaşını itti vurdu fln evet oyunu yarıda kalır eve döner. Haksızlığa uğradıysa hakkını şiddete başvurmadan korumasını öğretmeye çalışıyorum. Bu kısımda tam başarılı olamadım. Ama en azından artık elle müdahale etmek yerine bağırıyor. Bu da bir aşama diyorum. Kısacası çok da büyük konuşmamak lazım, büyüdükçe işler değişiyor. Çocuğun da bir karakteri mizacı var. Ama anne baba kararlı okursa üstesinden geliniyor.

Kesinlikle katiliyorum.. bebege, cocuga terbiye vermek demek ihtiyaclarini gormezden gelmek demek degildir. Kaldi ki, bebekliklerinde yeterince kucaklanmayan, ihtiyaclari giderilmeyen yetiskinlerin cok ciddi psikolojik sorunlar yasadigi ispatlanmis bir gercek.

18 inde devlet kuran adam ne lalalarin elinde buyumus, kac dil biliyor, kac savas gormus, sair mi dersin, ressam mi dersin her meziyet var. bizim 18 yasinda cocugumuz annesi yemegi isitip koymasa onune ac kalir. Ne corabini kaldirir ne sorumluluk alir evde.

Çok güzel yazmışsınız uzun uzun teşekkürler

Aynen oyle, cok kendimize yuklenmeyi de dogru bulmuyorum bu sebeple. Elimizden gelenin en iyisini yaptiktan sonrasini da kabullenmek akil sagligi icin gerekli.

Soyle bir sey de var; turk anneler parkta cocugun pesini birakmiyor. Onu birak ustunu kirletirsin.. oraya cikma dusersin. Cocugu kisitladikca cocuk yarisa giriyor anneyle. Ne yapsam da dedigimi yaptirsam diye. Yabancilar cocuk camura bulansa gidip bunaltmiyor. Alan veriyor. Cocuk rahat ozgur. onerim bolca cocuk egitimi kitabi alin. Altini cize cize, not ala ala okuyun. Ve uygulayin. O kitaplar yazilana kadar ne arastirmalar ne egitimler yapiliyor.

Bende merak ediyorum valla. En son otele gittiginde benim oglumla yasit 10 aylik bir bebek vardi. Rus oldugunu dusunuyorum. Benim ki yeri gogu inletirkrn o bebek cok munisti. Bir ara agladi. Annesi tepki dahi vermedi ve bebek sustu sonunda. Hayatina sessizce devam etti.

Hah işte mesela ben de o kadın gibi olmak istiyorum ağlamayı koz olarak kullanmasın, istemediği /istediği bir şey için. Bravo kadına

Ek gıdaya baladığımız anda BLW ile devam ettim. 3 yaşında ve kendi yiyor. BLW bilirsiniz dökmeleri ile meşhurdur her yer kirlenir. Sabrettim kendine bıraktım ve oldu. Şimdi bazen ben yedireyim diyorum kabul etmiyor. onun bir birey olduğunu hakları olduğunu biliyorum ve ona göre davranmaya çalışıyorum. İsteklerini dikkate almaya çalışıyorum.

konuşmada aslında seninki ileride benimkine göre 21 aylıkken o kadar konuşamıyordu biz ikinci yaş gününde doktora götürdüğümüzde çocuk konuşmuyor dedim o arada doktorun lavabosundan peçete alıp "anne al peçete" deyip bana verdi doktor bizi kovdu ama aynı çocuğu terapist terapist konuşma için taşıdım çünkü özellikle s, ş, ç, j çıkaramıyordu terapistlerde de çok şey öğrendim en zorlu harfler bunlar bir de mesela ağzını dilini özellikle de üst dudağını iyi hareket ettiremiyor çok emzirdim belki de ondan ama geçti artık onu değiştiremeyiz mesela küçüklerde uygulanabilir dudağa bir şeyler sürüp yaratma tatlı reçel muhallebi vs vs ne yiyorsa ondan korkutmayayım diyorum da mesela o çok küçük sesleri duyma olayı onunla hiç ilgisi olmayan bir konuda konuşurken anında cevap verirdi küçücükken fısıltıyı dahi duyar, imadan müthiş anlar daha yaşında dahi değildi bu sıralar huysuz dedim doktora suratını ekşitti bilişsel gelişimi gayet iyi demişti hatta zira huysuzun anlamını da onun hakkında konuşulduğunu da biliyor mesela ben de arka plan seslerini duyarım yani seninle konuşurken yan masanın sohbetini de dinleyebilirim ya da mesela otistik misiniz testleri var ya nette ona göre otistiğim, mesela tahtada yazanın üstünden geçerdim ders boyu yani ders: tarih konu: osmanlı yazıyor ya sürekli onun üstünden giderdim vs vs ama o esnada dersten de kopmazdım yani tek bir şeye odaklanmam gerekmez sanki beynimin bir parçasını da başka şeyle meşgul etmem gerekir hatta şimdi aklıma geldi depresyondayım diyene kendine çok yoğunluk yarat diye öğüt veriyorum mesela çünkü ben hep o beyni farklı alanlarda meşgul etmeliyim belki de genetiktir ben de olağan değilim galiba ama ne yapalım biz de böyle ayrıntılı mız mız tipleriz işte bu arada ekleme yapayım senin oğlan yakında bezi de atar bu anlattığın özellikle bir çocuk için bir hafta dahi sürmez o iş zira benimki hiç konuşmuyordu ilk altını açtım su ya es derdi es dedi ben de o çiş dedim haftası dolmadan çiş kaka lazımlıkta idi konuşmadığı için lazımlığın başına giderdi çişi kakası gelince

Benim cok basarili buldugum vir yazar, tracy hogg. Bebekleri 5 gruba ayirmis: melek bebekten huysuz bebege kadar. Her grup icin ne taktikler kullanabilecegini anlatiyor, uyku egitiminden tuvalet egitimine degin. Ornegin huysuz bebegin varsa ve bunun bilincinde isen tatikleri de uygulayarak ama beklentiyi cok yukseltmeden olabildigince huzurlu bir bebeklik gecirme vaadi veriyor. Ben kendisinin kitabindan cok faydalandim.

Yuzde yuz katiliyorum. bu korkular endiseler mahvediyor cocugu. kendi hayatimdan biliyorum ayni sizin gibi. Konu sahibi benim tek yaptigim goz hizasina inip konusmak. bazen sabrim tasiyor ama tutarsiz davrandigim icin oluyor bu. kiyamamak ve incinmesin diye istedigini almak ama bu 10 istek de 1 kez oluyor.

Simartmak nedir? Gercekten merakimdan soruyorum, sunu bir ogrenemedim. Ben cocukken kahkahalarla gulunce annem "simarma" derdi, yeni elbise giyince sevincle kendi etrafimda donsem "simarma"derdi, lunaparka gidince heyecanla yerimde kipirdansam "simarma" derdi, oysa icimden kollarimi acarak sonsuzluga kosasim gelirdi, ama put gibi dururdum. Insan cocugunu bazen simartir da simartmali da.. Simartmak baska, simarik yetistirmek baska bir sey sanki

Ödevleri takip eden çocuğunuz kaç yaşında? D damdan

Tabiki buyrun.

Bir de ben çocuklarımızın duygularını ifade etmeyi bilmediklerini düşünüyorum. Çocuklardan bağımsız olarak kişi kendini ifade edemediğinde, anlaşılmadığını düşündüğünde hırçınlaşıyor. Dikkatimi çekense onlar genelde hislere yönelik konuşmalar yaparken biz genelde karaktere ve davranışa yönelik konuşmalar yapıyoruz. Bu yüzden bilinçlice yaptığımız bir konuşma sonrasında bile davranış devam edebiliyor. Anlamaya çalışmayla başlamak "Ne hissettin?" Kişiliği karakteri değil davranışı eleştirmek/övmek ve "seni anladım/anlıyorum, bu şekilde de kabul ediyorum" hissini verebilmek hiç zor değil ama çok etkilidir.

Zeynepinharikalardiyari var Instagram'da, bilen bilir. O da hamile şimdi, Danimarka'da. Bugünkü storisinde şey demis; doktora birkaç şey sormus 'soyle şöyle yapsam sakıncası olur mu, böyle böyle yapayım mi' falan, doktoru şaşırmış demiş ki 'hasta degilsin, hamilesin. Normalde napiyorsan aynen hayatına devam et' Yani bence olay burada başlıyor. Bizde hamile kadin markete gitse kabahat. Herkes ağır hasta gibi davranır. Bisiklete bineceğim desin linç edilir. Spora devam edeceğim desin, dikkat etmeyip bebeğini kaybeden hayali hikayelerle korkutulur, bir ton felaket senaryosuyla korkutulur. Doğum bile aslında binlerce yıldır her insan ve hayvan tarafından doğal şekilde yapılan bir şey olduğu halde hastane odası, yatar pozisyon ve ilaçlarla bagdastirilir... Aslında insan oğlunun ne kadar doğal bir süreci...

Ben avrupa, da yaşıyorum bu hamımefendinin söylediklerine katılıyorum. Mesela italyan, ispanyol çocukla Türk çocuk aynı tepkiyi veriyor ama isveçli, alman, danimarkalı çocuklar kıyasla daha sakin. Kimseye çok özenmeye gerek yok diye düşünüyorum. Ama çocuğu küçük yaştan beri evde sorumluluk vererek yetiştiriyorlar bunu beğeniyorum. Yani "senin sorumluluğun sadece ders çocuğum" değil evde ailesine ufak ufak yardım ediyor çocuklar. Ama sevgi konusunda bizim aileler karşılaştırılamaz çok başkalar. Daha iyiler.

Merak ettim Milana22

Ya cildircam yaanlat sen anlat yaaa

Pohpohlamayacaksınız Sorumluluk vereceksiniz Şımartmayacaksınız. Kurallara uymasını bilecek Pek çok faktör var.

Ben de gelecek ay ek gıdaya geçicem de şunu soracaktım. Blw kendi kendine yesin mantığı sanırım. İlk ay ben yedirsem 7. ayda falan kendi yemez mi? Yani bu yöntemin sebebi bebek öyle başlayınca hep annesi mi yedirsin istiyor?

Ben o yaşlarda kulaklıkla gezmeyi düşünüyorum evde bence iyi bir annesiniz, sabrınız buradan bile belli oluyor. İki çocuk daha zor, kolay gelsin.

Anneannem anlatirdi kadinin biri ise gidermis gunluk radyoyuda acarmis son ses cocugun agladigi duyulmasin diye

Bu aksam ilk defa dışarı çıkardım çocukları açık alana gittik arkadaşla saat 8 de kimse yoktu Onunda küçük çocukları var gözlemledim çocukları sürekli ağlayarak bağırarak ardindan anne kızarak bu şekilde hep döngü kadın yoruluyor anlıyorum ama iletişimleri çok kotuydu açık alana çıkılmış çocuk ağlıyor sussun diye eline telefon veriliyor maalesef bizde böyle yeter ki sussun her istediği eline veriliyor Ben çocuklarımı dinliyorum saygı duyuyorum onların eşyasını bile kullanırken izin istiyorum Bir şey istedikleri zaman olmaz hayır demek yerine gerekçesini açıklıyorum Neyin doğru neyin yanlış olduğunu anlayacakları dilde anlatıyorum Gürültünün mesela başka insanları rahatsız edebileceğini bunun hoş olmayacağını gibi gibi... Onlara seçenekler sunuyorum kendi kararlarını alabilsinler Bana diyorlar çocuklarım böyle akıllı olsa hiç zorlamam ama ben bugüne böyle kolay gelmedim ki çok sabırlı davrandım kolaya kacmadim

Yazcam yazcam bir fırsatını bulamadım. kaç konuda gördüm yorumlarınızı hatta bazı konularda yorumlarınızı arar oldum her yorumunuz her cümleniz muhteşem ya ❤ Hep 12 den vuruyorsunuz. Derinliği yaşanmışlığı olan farklı bir insansınız. Bu forumda sizin gibilere ihtiyaç var konuyu dağıtmadan gideyim

Sen yapsan, toplum izim vermiyor. Ben cocugumun parkta pesinden kosmam mesela. Dusebilir, acıyabilir, arkadaşıyla bir oyuncak basinda tartisabilir , salincak sirasi bekleyebilir . Ama parktaki teyzeler asla izin vermiyor kendi cocuguma kendi istedigim muameleyi yapmama. Bence cocuk aglar. Eve gitmek istememek icin aglamasi cok normal. 3 4 kere vaktimiz azaldi birazdan gidecegiz diye hatırlatirim. Sonra da, ben yavasca gidiyorum sen de son kere kay bana yetis derim. Genelde mizildar sonra pesimden kosar. Ama teyzeler birakmiyor. Bak annen seni birakip gitti simdi polisler gelir, ağlarsan gözün cikar, bilmem ne yaparsan bilmem ne olur... veya susturmak icin gel sana seker veriyim.. Herkesin anneligi baska elbette. Ama benim kafam şu, ben çocuğuma tum hayatimi adarim benim ondan baska odak noktam yok su dunyada. Ama hayat ona boyle davranmayacak. Dusmeyi, kalkmayi, aglamayi, kendini teselli etmeyi benim gozetimimde öğrensin. Bensiz kalinca, ki ilki kres olur muhtemelen, ben onun yaninda devamli baska cocuklardan oyuncak alip ona veremem. Kendi istegini dile getirmeyi, alamayinca saygi duymayi da öğrensin. Not 3 yasina 2 ay var

Bizimkilerin ortası yokta ondan Duygusaliz kıyamıyoruz falan ama bizimkilerin yani şuan hala öyle insanlar var ama geçmişte daha coktu ona istinaden yazıyorum tek bildikleri Bu çocuk aç Üşür küçük kucağa alıştırma şuan benim bebek 3. ayına girdi daha ya 1 haftalık ya 10 günlüktü esim cocugu kucağına mi al mis napmis o esnada ben baska bişeyle ilgileniyordum kayınvalidem kucağa alışmasın diyordu kocama ben hic takmadım suanda kucağımda hep çünkü oyle birşey yok Mesela dün bir yerden dönüyoruz cocuk cok huysuzlandı oğlumda biraz gıcıklık vardır. Arabada klima açık cocugun üstünü örtmüş tepesine kadar muslin örtüyle kaynana Geçende çorap giydirmeye çalıştı giydirmedim Ve bu düşüncedeki kişiler cocuk yeter ki ağlamasın yeter ki sussun diye herseyi yapardı zamanında. Kafasını dinlesin diye. Iste o herseyi önune sunup susturduklari çocuklar biziz neyse bizimkiler oyle olmayacak insallah bazı seyler bizim elimizde çünkü. Mesela cocuk uyusun bende rahatıma bakayim diye gece vakti cocuga biseyler yedirirlerdi muhallebi falan bebege yani. Kendisi yese acaba yatabilir mi o muhallebiyi. Suanda bu ınsanların torunları iste sizin anlattiginiz gibi çocuklar. Çünkü çocukları onu gördüğü için uyguluyor. Bakmayın hala bilinçsiz insan çok hem cocuk bakımında hem yetistirmesinde. Evet bazı seyler çocuğa gore şekilleniyor büyük konuşup atip tutmak doğru değil ama bazı seyler de bizim elimizde diye düşünüyorum.

Evet duyguların ifade edilmesi de çok önemli bunu çocuğumuza nasıl kazandırırız bu kitapta açıklıyor mu . push ; Loser9 Düzelicez inşallah, şu olaylar bi bitsin. Anneler

Haykırdım yaaaa ayyy

Valla ben sertim o konuda. Kim alınırsa alınsın benim kuralımı çiğneyemez gerekirse tartışırım. Mesela bebeğimin uyku saatleri düzenli çok şükür, kimse için öne arkaya falan almadım. Biraz daha geç yatsın falan dediler direkt olmaz şimdi yatacak dedim artık alıştılar.

bak yine yazayım uzun uzun bunları hepimiz yaptık hepimiz yaşadık bize de diyenler oldu dinlemedik bazısını da sonradan duyduk anne çocuk kreşli konulara yazarım oğlum kreşe giderken kapıda bir kırmızı koltuk vardı anneler orada beklerdi sabah bırakırken çocuğu zindana bırakıyor gibi bir seromoni akşam alırken de ıssız adadan alır gibi yapmayın bunları çocuklara öyle bir bırakıyor ki çocuk eyvah başıma ne gelecek diye düşünüyor ya da akşam öyle bir alıyor ki beni kurtarmaya gelmiş annem diyor ertesi gün bir dakika geç gelse eyvah buralarda kaldım mı modu oluşuyor her şeyi olağanlaştırmak lazım oğlun küçük kabul pandemi var kabul endişelisin yerden göğe kadar haklısın ama şu yaşantıdaki normalimiz bu çocuğa dünyanın en iyi yerine gidiyor, en iyi orada bakılacak hissi yaratacaksın örneğin evden çalıştığım dönemde dahi oğlumu işe gider gibi giyinir kreşe bırakır sonra aynı kıyafetleri giyip almaya giderdim anne baba işe çocuk okula yani aman bugün de evde keyif yapsın demedim şartlarım oldu halde hem de çünkü evde keyif yapılacak bir durum yok çocuk için düzen önemlidir o bir gün gitmediğinde orada ne yaptılar diye düşünecek keza ben evde olduğumu söyleseydim bu sefer evde bensiz ne yapıyor modunda olacak o nedenle küçük bebekli annelerin büyüğü ile işi zor onları ayrıca takdir ediyorum denge zor çünkü mesela eşim ile birlikte işyerimiz var oğlum bunu uzunca bir süre bilmedi neden mi onu bırakıp baş başa takılıyoruz hissi oluşmasın diye kendini dışlanmış hissetmesin diye kocaman ilkokul çocuğuyken bile bazen anlatırım işte bugün şunu bunu yaptım hatta babanı hiç görmedim diye çocuk odak olmayı sever ama kendine ait bir hayatı olmasını daha da çok sever bu nedenle okulların kapalı olması çok kötü çünkü bağımsız sosyal hayatı bitti çocukların örneğin oğlum 8 yıldır okula gidiyordu şimdi okul yok onun için çok büyük bir eksiklik ve kaos daldan dala yazdım işte :))))

Ayrıca bebek kucakta büyür. Feriştahı gelse fikrim değişmez.

yine buldun mu beni ya

Ben de öyleyim maalesef. Mimik ve jest kullanan, her türlü duygumu sesimden anlayabileceğiniz, ağız dolusu kahkaha atan bir insanım. Çocuklarımın kibar, sakin, düz olmalarının imkanı yok. Ama bunlar bize işlenen şeyler, çocukluğumuzda bayram ziyaretine gittiğimizde o evdeki yaşlıların sevinçleri, kocaman sarılışıp ağlaşmaları... Nasıl önüne geçebilirdik ki, sevincimiz de büyük, üzüntümüz de. O sakin anneler aynı zamanda taziye evinde usulleri gereği kokteyl veriyorlar, gayet sessiz, yüzünde tebessüm vs. Bizim kırk kat el olsa ağlamaktan bitap düşer, kendimize gelemeyiz. Toplumsal özelliklerin önüne geçmek çok zor.

Hiç emmedi. 40 gün kadar sağarak aldı, sonrasında formül mama.

Benim büyük olan öyle. Yalnız ne yazsam tüm sorun büyükteymiş onu anladım Şu 2 aydır 9 a kitledik çünkü öğle uykusunu bıraktırdık ikisine de. Geç yatan çocukların zorluğu bir kenara, kendine de eziyet. Ama ailesel durumlar da etkili. Mesela eşim eve 9 9 buçukta gelirdi ki o saatte yemek yenir, bir yere gidilecekse 10 da çıkılırdı. Dolayısıyla çocuk buna adapte oluyor, öbür türlü babayı görmeden yaşayacak demektir. Neyse ki uykuyu sevmiyordu, kendi isteğiyle geç uyuyordu ama geneli bu şekilde geç yatan çocuklar.

Tek birine gitmedim ki. Herhalde 200 doktor görmüştür oğlumu, bunun 10 15 tanesi pedagog. Nöroloğa da düzenli götürdüm 2 yaşına kadar. Yani hep bir sorun aradım, belki var biz bilmiyoruz çocuk ondan böyle diye. Artık babası da doğal olarak bıktı benim bu arayışımdan. Hep duydumuz aynı, normal geçecek.

daha bunun aman kizim lohusanin mezari 40 gun acik bekleri lohusaya al basari nazar değeri bilmem nesi var çünkü biz kutsanmiş toplumuz her müsibet bize gelmek icin hazirda bekliyor baska toplumlara gitmiyor

bunu bilmiyordum hepsi böyledir diye düşünmüştüm. hatta ben ilk seansa babasız gelsem olur mu işi gücü zor dedim de o babayla diye diretince akşam ayarlamaya çalıştık. ailedeki rolleri görmem lazım dedi. neyse eşim izin aldı da sabah gittik. doğumdan başladı dinlemeye bir de. nasıl bir gebelikti, doğum nasıl geçti gibi...

Yaw bi de devlet kurmayıversin fetih yapmasın normal efendi bi çocuk olsun, ne hak yesin ne hakkını yedirsin mutlu huzurlu yaşamayı öğrensin yeter. Birey gibi kabul edip kişiliğine saygı duyarak çocuk yetiştirmek zor zanaat yaw hakkaten, sabır ve olgunluk istiyordur çokça.

Önerdiğiniz psikolog ve kitapları yazabilir misiniz B

Çevresel etkileri kontrol altına alabilirseniz özgüvenli iletişim kurabilen sakin bi çocuk yetiştirme imkanınız çok fazla ama siz evde başka davranırken anneanne babaanne farklı davranırsa ipin ucu kaçıyor malesef

işte bence o nedenle iyi bir anaokulu eğitimi çok önemli çocuğa materyalini getirme, ödevini yapma gibi sorumlulukları vermeli anneye değil çocuğa vereceksin sorumluluğu mesela burada hep yazarım tuvalete alıştırırken yarım saatte bir götürmeyin çocuğu çişe o zaman hep annede oluyor çişi takip etmek sorumluluğu çocuk çişi geldiğini bile hissetme aşamasına geçemiyor diye oğlumun 4. sınıfta bir arkadaşının annesi oğluna beden eğitimi dersinden sonra neden atletini değiştirilmesi gerektiğinin söylenmediğini sorguluyordu beden eğitimi dersine gelirken yanınızda yedek atlet, tişört ve salon için özel ayakkabı getirin ders bitiminde üstünüzü değiştirin dışarı ayakkabılarını giyin bu duyuru ve evden getirilen atlet ve tişörte rağmen atletini değiştirmiyor sadece tişörtünü değiştiriyor öğretmen uyarmıyor diyen bir anne ve kendince çözümü artık yedek atlet koymayacağım zaten giydirmiyorlar şeklinde pasif agresif bir tepki ilkokul 4. sınıf bu çocuklar ama annesi halen onu bebeği olarak görüp atletini değiştirmesi için birisinini her beden eğitimi dersi sonrasında uyarmasını bekliyor çocuklarımıza sorumluluk vermeliyiz yaşlarına uygun sorumluluklar

Sizin yolunuz benden çok daha ileride, feyz alacağım müthiş şeyler duydum, teşekkür ederim. Yalan kelimesi bizim evde yasak mesela, lütfen uydurma, hayal ile gerçeği ayırt ederek anlat deriz. Evimde benim kurallarım var ama bunlar bana göre gerekli şeyler. Yani katı bir anne değilim döktü saçtı vs diye ya da amann çocuk da demem. İş bölümü var, makine boşaltır, doldurular, evde her şeyin bir parçası yaptık onları. Tamirat yapıyorsa babası, onlar da oyuncak tamir setini alır gelir, biz de aynılarını yaparız. Ama kurallarım delinemez. Evde yemek saatinde yemek yemeyen bir sonraki etaba meyve, kuruyemiş olayına geçemez. İlk önce o tabak bitecek. Oyuncaklar gece uyumadan önce toplanacak, toplamaya yardım etmeyen masal dinlemeye katılamıyor. Kendimizce böyle etaplar belirledik ve gerçekten etabını bitirmeyen de öbürüne almam, patlasa da banyo yapmaya gidemez mesela. Yine de o pislik ve türevlerinin, el ayak yemenin önüne geçemiyorum, kurallarımı bilseler de aynı. Saçma da konuşsa aynı kelimeyi 15 kere tekrar etse de gözlerine bakıp bekliyorum, söyleyebilirsin diye. Hiçbir zaman şevkini kırmadım, ses çıkarma çalışmaları da yapıyorum. 20 dk sorunsuz geçse 30. dakikada patlak veriyor.

benim de kayınvalidem doğumun ertesi günü uçaktan indi hastaneye geldi. Söylediği ilk şey 'o çocuk niye yanında?'!

Evet evet çocuklar kendilerini güvende hissediyor böyle olunca.

Çok teşekkür ediyorum, çok da sevindim uzun uzun yazmana. Benim biraz da sanki yapamadıklarımın yerine daha iyisini koyma durumum var. Bunu da konuştuk pedagogla istemediğimi, sevemediğimi, kabullenemediğimi ve bu duyguları veremediğim için bolca ilgi vermeye çalıştığımı bu düzenin de böyle gittiğini belirttim. Bunlar senin hislerin ve korkuların, çocukta böyle bir şey yok dedi. Benimkinde şu an evet hep kurtardığım için anne kurtarır modu var, gece mesela feryat figan ağlıyor ismimi söyleyerek. Sebep; uyandığında babasının su vermesi, ben verecekmişim. Gitmiyorum gitmiyorum sonra bakıyorum gecenin 3 ü yani insanlar uyanacak, mecburen gidiyorum. Hani olmaması gerektiğini bile bile yapıyorum. bunun dışında yani beni kurtarıcı olarak görmesi dışında açıkçası bir sorun yaşamadım. Yemekler ayrı yapılır çünkü oğlum enginar, brokoli, bamya falan sever ama eşim sevmez. Balık yer bolca ama ben haftada 2-3 gün kendimize de alamam bunları sadece çocuk için alıyorum bizim bakıcı yemek yapmazdı bu arada, yemekleri sabah işe gitmeden yapıp bırakırdım taze olsun diye. her sabah yemek yapıldığı için zaten eşime de bıraksam yemeği hep vardı. henüz dışarıdan çok bir şey yedirmedim, biz yemeğe de gitsek onun termosta ymeğini, kaplarda atıştırmalığını meyvesini yanıma alırdım hep. Böyle bir düzendi yani. kreşte başta sorun yaşamadı ama üçüncü hafta öğretmen değişince çok istemedi gitmek. sonra pedagogla görüşünce benim stresimin geçtiğini falan söyledi. Yhu nasıl stresli olmayayım, pandemi döneminde 21 aylık çocuğu kreşe başlatıyorum. Çocuk ağlıyor, duygularını minimum ifade edebiliyor ve evet stresliydim acaba vermese miydim diye çok düşündüm. Sonra o gün stresli olmayacağım dedim, oğlum çok güzel vakit geçirecek. Şarkı söyleye söyleye gittik, hiç ağlamadan öğretmenine gitti bana bay bay yaptı ve bıçak gibi kesildi ağlama durumu kısacası babaya güvenmiyorum evet çünkü kendim de güvenilecek işler yapmadım ki, biliyorsun o zamanları. Evet kötü bakmadım ama o dönem eksik şeyler vardı. Annesi olarak ben bile böyleysem herkeste bir hata, kusur vardır. Neden olsun, çocuk neden konforsuz olsun. Zaten ben bırakıp dışarı gidiyorum, beni arayacak bir de aç kalmasın vs vs. İşte boş boş düşünceler ama alayı yanlış biliyorum

Anne sütü mü aldı büyük çocuk ve ne kadar aldı

Haklısın. Yukarıda yazılan olayin gerçek olmadığını umuyorum-belkide abartılarak anlatılmıştır. Almanyada çocuğu tek başına bırakmak yasaya aykırı. He gerçek olan, çocuğu 6 ay 1 yaş arası full-time kreşe vermek. Bende şahsen çocuğumu 12 aylık olduğu zaman 12 saatlik kreşe vermek zorundayım.

Valla bende bebek yok, sadece gözlem var :)) O yüzden rahatça atıp tutabilirim

vallahi adam bana dedi ki " bir gerizekalıyla mı evlisin pardon?". kalakaldım elbette, "yani çocuğunu emanet edemeyeceğin, onu düşünemeyecek kadar aptal bir adam mı sence?" dedi. bunun psikolojide yeri nedir bilemiyorum artık

Mudahalesiz diyorsunuz ama cocuk agladigi zaman arkani donup gitmiyorsun. Yaninda duruyor, sakinlemesini bekliyorsun. Yavrum ben senin iyiligni dusunmek zorundayim veya uzuluyorsun biliyorum ama buna izin veremem' gibi konusmalar yapiyor teselli ediyorsun. Burda cocuga ogretilen her istedigi olmamasi. peki siz boyle durumlarda nasil davranmayi dusunuyorsunuz/davraniyorsunuz cocugunuza?

Ağladığı zaman onunla konuşmaya çalışmaz, istediğini yapmaz, sadece sakinleşmesini beklerseniz ağlamanın bir iletişim şekli olmadığını ve kendini sakinleştirmeyi öğrenecektir.

Benim kuzenler böyle bebek çocuk sever çocuklarıyla birbirlerini ısıra ısıra severler B

Yabancıların da çocukları kendilerini yere atıp bağıra bağıra ağladıkları oluyor. Aradaki tek fark anneleri bizim kadar evhamlı değil. Bizim kadar sorun etmiyorlar. Ve de bir çok Türk annesi eşinin ebeveynleriyle sıkıntılı olduğu için ya da sagdan soldan ota b. ko eleştirildikleri için evlatlarına harcaması gereken enerjiyi kayınvalide, görümce, eltiye millete laf yetiştirmeye harcıyorlar. O yüzden çocuklarının her yaptığı gözlerine batıyor.

Cevabı çok basit aslında Türkler yapma etme sus otur diyerek yetistiriyir. Yabancilar belli kurallar koyup örn. lobiden ayrilmadigin sürece istediğini yapabilirsin gibi. Ve tavrindan taviz vermiyor. Mesela tatilde almanlari görüyorum küçücük cocuk tek başına annesinin eteafinda yüzüyor kadın cocuga gitme boğulursun demiyor. Türkler de görüyorum cocuğu bir rahat bırakmıyorlar cocuk yüzmek istiyor "uzaklasma, beraber gidelim"deneceğine hayır deniyor. Cocuk rencide ediliyor, ceza olarak denizden çıkılıyor. Cinsellikte de cocukla konuşmak yerine ayıp, günah deniyor. Halbuki eğitici kitaplar var cocuklar icin onlarda alıp okuması sağlanabilir. İsimize gelmeyen her seyde ayıp, günah diyen bir toplumuz. Arkadaşım cok rahat bir anne 5 yaşında oğlu var çocuk köpekten korkuyorum diyor, annesi köpeği kovalamak yerine köpek sana bir sey yapmaz oğlum diyor. Bir yere oturmaya gidersek illa yanimiza otur diye darlamıyor çocuk özgür. Tatile gittigimizde geceleri tek başına eve gidip geliyordu. Annesi de hic acaba başına bir sey geldi mi diye endiselenmezdi.

Canim tamam mide bulandirici bir durum ama hatayi birazda kendinde arasan Yerinde olsam araba turevi hic bir oyuncagi birakmaz atardim ve bir daha almazdim koordinosyon oyuncaklari var buyuklerden bir tane alirdim baska da oyuncak yok wc nin kapisini kilitlerim bu donemi atlatana kadar Evde butun kucuk esyalari kaldirirdim Ve oyuncak alacaksamda buyuk boy sert oyuncak alirdim onlara da aci krem falan surerdim bir daha ağızlarına almazlardi 1 de 1 kilo elma alirdim ellerine verirdim gevelesinler diye Basima gelmedigi icin soylemesi kolay gelen seyler yazdim ama yaparmiydim yapardim

Inatlasmak galiba en yanlış şey. Oglum da surekli terliklerini ters giyiyor. Ben duzelttikce inatlasiyordu. Bu dogru, bu yanlis, sen bilirsin diyorum. Yanlis yapmayı kendine yediremedigi icin duzgun giyiyor

Cocuk yetistirmek dedigimiz şey bence ilk gunden başlıyor. Ilk gun bebek anlamiyor ama anne baba nasil davranacagina karsi aliskanlik kazanıyor bence. 18 aylıkken şıkır şıkır bulasık makinesi boşaltırdı oglum. 3 yaşını doldurmadi daha, benden guzel katliyor camasirlarimizi, ustelik konmari metoduyla. Evde oyuncaklarını toplamak ona aittir. Elbette aglayip itiraz etti en baslardi. Kendini yerlere attı. Ama ben ağladığında geri adim atmadım. Ben de seni parka goturmeyi cok istiyorum hadi hemen oyuncaklari toplayip gidelim diye diye, anladi ki toplamazsak çıkamayız. Ben sana guveniyorum, oyuncaklarını toplamayi basarabilirsin, sen harika bir cocuksun diye motive ediyorim. Bu benim cocuga yaptigim bir merhametsizlik degil bence. Sorumluluk bilinci. Ama gel gor ki, anneanne babaanne uzuntuden ölüyor cocuk oyuncak topluyor diye. 2 yas sendromu, 3 yas bilmem nesi ben bunlari da bu sekilde kabul etmiyorum. Bebek nasil emeklerken bir asama buyuyor, benlik bilinci de 2 yasinda büyüyor. Buna uygun karşılıkları vermeliyiz. Ayy simdi tam 2 yas sendromunda diye diye bahanenin arkasina sığınırsak olmaz ki. Cocuga surekli, yeterinde aglamadin daha cok aglarsan yaparim' mesaji veriliyor benim gordugum kadariyla. Aglaman fikrimi degistirmeyecek ama tabii ki istedigin kadar ağlayabilirsin, aglaman bitince bu konuyu konusuruz diyorum. Oo annem cildiriyor 2bucuk yasinda cocuktan neler bekliyorsun diye. Ve 2bucuk yasinda ama su an aglayarak birsey elde edemeyecegini gayet iyi öğrendi. Aglamak onun bir duygusu, istediği sekilde yaşayabilir. Benim baskilamaya ne hakkim var?

Yeterince emmeyen veya gerekenden fazla emen bebeklerde daha sonra oral davranış bozukluğu görülebilir diyor psikanalitik kuram. Ben pek sevmesem de psikanalitik kuramı, belki doğruluk payı vardır. Bu alanda yetkin bir uzmanla mı görüşseniz?

benide taaa kayseriden kaynanamin yedi duveli aramisti hepsinin bir logusa tanidiginin basina gelen bol 3 harfli ortasinda " i " harfi olanli anilari vardı ne hikmetse

Yabancılarda disiplin var. Ebeveynler tarafından bi kural koyulduğu zaman anneanne/babaanneler/dedeler o kuralı çiğnemedikleri için ve çocuğun her dediğini yapmadıkları için çocuklar sığınacak arka bulamıyor

Benimde ilk mesajımda demek istediğim bu aslında. Biz gercekten çocukluğumuzu yaşadık. Yeri geldi bahçede, yeri geldi arkadaşımızın evin de oynadık. Kuzenlerimle sokak sokak gezip evlerin zillerine basık kaçtık. Ama şimdi kime güvenip çocuğumu evine sokabilirim ya da sokakta oynamasına izin verebilirim. Çocukların kafası karısık suan. Sokakta sapık var, hastalık var. O yüzden ben evde pek kural koyamıyorum.

Siz yabancı anneler gibimisinizde onlar gibi yetiştireceksiniz?bence yabancı anneler yerine çok güzel çocuk gelişimi kitapları var ondan yararlanın. Ama her çocuk kendine hastır bence annelerde öyle.

İnanır mısınız, tüm gün bir şey kemirttiriyorum. Sakız zaten 2 yaşından beri veriyorum, şekersiz olanlardan. Sürekli havuç, kapya biber, salatalık, çerez vb şeyler veriyorum ki o güdüyü tamamlasınlar hem de elleri meşgale olsun diye. Evet oğlumda toprağa, kuma, çime basamama vardı. Hala denizde ayağına kum gelse bağırır, yahu denizdeyiz zaten Slipstop olmadan basmaz falan filan. Evde zannedersiniz kemirgen var, bu attığımız kaçıncı suluk haberim yok, pipetlerini kemiriyorlar sulukların Böyle şeyler duymak iyi geldi, çevremde onca çocuk var, 1 tanesinde böyle bir şey yok. Evde çoğu aktiviteyi yapamıyoruz boğazlarına kaçacak vs diye. Onların oral dönemi bitmedi de bendeki sabır taşı dönemi maalesef bitti.

O çocuğu kaldırmadığınızda siz ilgisiz ve kötü annesiniz. Benim umrumda mı? 1 değil, 2 değil, ama sonra umrumda. Aştım ben bunları dedikten sonra bile ufak bir kanıtlama isteği geliyor.

Aynenn sorumluluk vermek cok dogru bir hareket hem özguveni gelisir hemde yalnizken birseylerin üstesinden gelebilecegine güveniriz

Gecenlerde yalovada cocugumu parka goturdum. Seni birkac kere sallayip sonra oturacagim dedim. Sallayip hizlandirdim ve cok yakininda bir banka oturdum. Tahminim 3 4 yaşlarında bir kiz oglumu sallamaya çalıştı. Anlik refleksle aman dikkat et yavrum salincak carpmasin dedim. Cunku oglumu hizli sallayıp oturmustum. Annesi bozuk bir turkceyle, carparsa sallanan salincagin arkasina gecmemeyi ogrenir ben onu uyarmiyorum dedi. Fiziginden rus gibi tahmin ettim ama bilemem tabii. Elalemin cocuguna karistigim icin üzüldüm. Ben asla o kadinin yaptığını yapamam mesela. Cocugumu tehlikede gorunce benim tum mantik mekanizmam devreden cikiyor onleyebilecegim birseyse mutlaka uyaririm. He inadina yapmaya devam ederse tabii ki suratina yer salıncağı. Gidip sarilan, kucaklayan yine ben olurum

Sizin soyledikleriniz şimariklik degil ki, cocuk heyecani sadece.

Cok dogru can09e Nirvana Anneler

Ikisi de uç geldi bana 4 yasinda cocugu ayakta sallamak ne kadar abesse, 1.5 yasında cocugun aglaya aglaya uyumasi da bence abes

Ben bunun canli kanitiyim, bu forumda benzer konularda defalarca anlattim Muhtesem bir oglum var, cok uyumlu, herkesin ozendigi, pek cok arkadasim oğlumu gorup cocuk dogurdu ay cocuk sahane bir sey deyip, hikayelerini face hesabimda paylasirdim fanlari vardi bayiliyordu herkes Ve ben bu cocuk benim mükemmel anneligim sayesinde boyle sanıyordum, yollarda kendini yere atan cocuk gorunce cik cik cik yapiyorlar ama egitemiyorlar cocuklarino diyordum, onlar hep kotu annelerdi benim gozumde Kinadim kinadim sonra kizimi dogurdum, bir cocuk bu kadar mi manyak olur, yerlerde tepinen, krizlere giren, avizelerde sallanan bir velet cikti benden O kınadığım her bir anneden ozurler diledim, ben yanlismisim, bunlarin yaradilisla karakterle alakasi varmis diye simdi kimsenin cocuguna ciklamiyorum, tabi bu arada hatali ebeveynlik yapan yok mu, tonla var ama hic kotu dusunmeden aman banane deyip geciyorum Bu arada cok sukur, iki yas krizi gectikten sonra benim kizim da normal bir cocuk oldu ama 1.5 sene cidden kinamalarim yuzunden pismanlikla gecirdim omrumu

o kadarını demedim ya ne kadar abarttınız. Ben de bir şey olmadığında kendimi yerlere atıp ağlamıyorum olsun diye. Zaten bu çocukların normal davranışı değil mi? Benim üzerimden kendinizi açıkladınız N nscckts Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Yav ben bunu kedime bile yapamıyorum kedim bile beni parmağında oynatıyor şaka bir yana çok doğru, çocuk ağlayarak istediğini yaptırmayı öğreniyor bu şekilde.

O da doğru. Zaten burayi okuyunca anladim. Eşimin ailesi de çok sessiz bir aile değil cocuklari da haliyle kendilerinden beter. 3 cocuk bir araya gelsin disardan duyan sanir 15 cocuk var oyle bir gurultu, oyun oynmalari bile gurultu Sonra ben suclu oluyorum ortamlarinda durmayip kalkinca. Alisik degilim ki, ben tek cocuk buyudum, oyle geniş akraba cevremiz yoktur, komşuculuk desen hiç olmadi. Baya kendi halimde ve sessiz bir tip olarak eşimin ailesi afrikali kabile gibi geliyor.

yukarıdaki mesaja ekleme yaptım ona tekrar bak tuvalet ile ilgili bir de evet sen yazınca hatırladım velede kendi doğum günü pastasından bir lokma yedirememiştik yine iki yaş doğumgününde kreşte ödül diye şeker vermişlerdi onları da yememişti hatta kek vs de sevmez büyüdükçe yer ama ille de tatlı diye asla tutturmaz ha bak bu arada ilk gittiği kreşte ödül diye çocuklara sticker yapıştırıyorlardı ellerine sevinsinler diye gülen yüz vs acayip rahatsız oluyordu vücut bütünlüğüne müdahale gibi algılıyordu anlatmaktan canım çıktı onun iyi bir şey olduğunu hatta ben de kendime yapıştırıp eve öyle gelmiştim bu arada konu sahibi arkadaşın konusunun dışına da çıktık valla kusurumuza bakmasın

Cocugunuzla konusun, onun anlayacagi şekilde ifade edin herseyi Karsiniza farzedin ki bir kova var, ici bombos onu siz dolduracaksiniz Benim turk ailelerinde gördüğüm bir numarali hata cocuklara ogretmedikleri seyden sorumlu tutmalari Mesela cocuguna restoranda nasil davranilir ogretmemis, cocuk orda abuk sabuk davraninca bagiriyor Ben oglumla girdiğimiz her yeni mekanda nasil davranmasi gerektiğini anlatirdim, oglum burasi restoran, burada insanlar yemek yer, sessiz olmak lazim, masada oturmak lazim, birşey istediğinde garsona soyleriz o getirir vb. Cocuk gittigi hicbir ortamda ariza cikarmadi, ne ucaga bindiginde ne otobuse bindiginde ne bi a de ne bi lokantada vs vs Turk aileler sanıyor ki cocuk dogustan biliyor, hayir toplum kurallari daha bebekken cocuga ogretilmek zorunda, o zaman onlar da nerde nasil davranmalari gerektigini anlıyor İkinci sorun da disiplin ile sevgisizligi karistirmasi ebeveynlerin, cocuklarimi cok büyük bir sevgiyle buyutuyorum her an sevdigimi haykiririm, iyi ki dogurdum la sizi derim, severim operim minciklarim ama disiplinli bir anneyim, dogduklarindan beri kurallar koyarim cunku cocuklarin buna ihtiyaci vardir, bizim toplumda ya vuruyorlar cocuklara ya da asiri simartmaktan tepelerine çıkarıyorlar maalesef İyi bir anne olmak, duzgun bir cocuk yetistirmek istiyorsaniz bol bol okuyun, pek cok doktorun sitesi var takip edin, cok yararli bilgiler paylasiyorlar Unutmayin ki karsinizda bir birey var, o size usudugunde soyler, aciktiginda soyler, kendi kararini kendi alabilir, onu insan yerine koyun dogdugu andan itibaren gerisi gelir zaten

işese yine iyi kaka yapıyordu ben de öyle bir şey alım tam da bizimkine benzeyen mini klozet, ayrıca kapak aldım bir de portatif tuvalet hani dışarıda lazım olur pandemi dönemi diye. ama kendisi tercih etmedi. sabah gelmiş kakaaa bayyoooo diye telaşla. gitti bezine kakasını yaptı ve banyo yapmak istedi. 15 dk banyo yaptı sonra babasını çağırdı çıktı. bizde süreç böyle, zor diyemem yani beni zorlayan bir çocuk değil cidden, hareketli ama yaramaz da değil kural falan bilir. sanırım tam olarak nasıl anlatacağımı bilemiyorum

Cocuklarimi genel olarak saygi ve sevgi icinde yetistirmeye calisiyorum. Psikolojik sahliklarina fiziksel sagliklari kadar önem veririm. Iletisim halindeyiz hep. Cocuklarima duygularini ögrenip ve onlarla nasil basa cikabilmelerini de gösteriyorum. Bizim yetistirilmede yalnis yapilanlari tekrar etmemeye gayret ediyorum: mesela dayak yerdik, kücük düsürücü veya kirici laflar esitirdik. Baktim sesim yükseldi felan cocuklarimdan özür dilerim. Onlarda hata yapinca özür diler. Anne baba olmak bir sanat. Cok bilgi ve emek gerektirir. Bilincli yetistirmeye gayret eden her anne baba cocugu ile iletisim kurma imkani bulur diye düsünüyorum.

Şuan bir aydınlanma yaşadım. Evet, konuşmada sıkıntısı var. Heyecanlanınca takılıyor, düşündüğü şekilde ifade edemeyince sinirleniyor. Ve kokulara dediğiniz gibi aşırı hassas. Sokakta çöp kamyonu geçse 'o neyin kokusu midem bulandı' der. Yemeğin içine sevmediği bir şeyi gizlemeye çalışsam ya da bir baharatı fazla kaçırsam daha yemeden 'kötü koktu' der ve yemez. Küçüğüm öyle değil, aşırı yaramaz ama laf kural dinlet, ağlaması da 10 dk da biter ve öğrenmeye açık. Ama bu büyük beni mahvetti, bedenen ve ruhen. Neyini düzelteceğimi şaşırdım, kolumu mıncıklar, sürekli temasta olmak ister. Doğduğunda 6 ay doktor doktor gezdim, uyumuyor, emmiyor, susmuyor, sadece kucakta geziyor diye. Şuan o günleri arar oldum. Anlattık olmuyor, kızdık olmuyor, ceza verdik olmuyor. Hiç görmezden gelmedik, napıyorsa yapsın aman diye kendi haline bırakmadım. Ona da vicdanım el vermiyor, bir bırakırsam küçüğü de bozacak diye.

Çok güzel yazmışsın ama ne derler davulun sesi uzaktan hoştur hamileyken kurduğun hayaller öyle yapmayacağım böyle yapacağım dediğin şeyleri kendi doğurduğunda bile yapamıyorsun. Sen hesap et :) bekarken ne eleştirirdim ehehe şimdi oturup birlikte ağlıyoruz napim o ağladıkça bende içleniyorum

Antalya'da otelde bi rus anne dikkatimi çekmişti, 3-4 yaşındaki oğlu ciyak ciyak bağırıyordu belli artık oğlanın istediği yapılmamış. Annesi çökmüş oğlanın ağlamasının bitmesini bekliyordu Bizde böyle bi sahne pek olmaz, güzel bişeydi aslında çocuğa sınır çiziyordu demek ki öyle yaparak.

Avrupada medeniyet var burda yok o yüzden siz evde oyle yetıstırsenızde etraftakılerden yıne anormal davranışlar gorur dıye dusunuyorum coğrafya kaderdir

İyi de ben bunu yapıyorum. Benim oğlan 1 saat değil, aralıksız 3 4 saat ağlama kapasitesine sahip. Ve hayır dediğimi asla yapmam, çok rezil olduk ulu orta yerlerde. Tepemde saçlarımı yolarken arabaya nasıl kendimizi attığımı bilmem. Ama engel mi ağlamasına, elbet değil

Oğlum 3 yaşındaydı, bir arkadaşla buluşmuştuk. O gün de uykusunu atlamıştı nasıl zorluyor beni. Ağladıkça insanlar bakacak diye susturmaya çalışıyorum. Dikkatini bir şeylere çekmeye çalışıyorum falan. Arkadaşım o gün dedi bir sakinleş, bırak ağlasın. İnsanlar da bakarsa baksın. Bu bir çocuk zor bir gün geçiriyor ve ağlamak istiyor. Sen baskıladıkça da daha da sinirleniyor. Yurtdışında ağlayan bağıran bebeklere asla müdahale edilmez, anne babalara bakılmaz kötü hissettirilmez dedi. Bakan olursa da karışmamalarını söylersin dedi. Gerçekten rahatladım o gün. Ve ilginçtir ben ay millet bir şey diyecek stresini bırakınca çocuğun da sorununu çözdüm. Belki de gerginliğimi de anlayıp iyice gerildi o da. Yani aslında biraz da toplumun ağlayan bağıran çocuklara verdiği tepkiler sebep oluyor. Kimse ağlayan çocuğa bakmasa annesne cıkcıklamasa her şey daha kolay olacak..

Nadir de olsa bagiririm ama hic ceza vermedim cocuklarima, biri 12 yasinda oburu 4 olacak, ceza ne demek bilmiyor ikisi de

Aslında ben Rusların anneligini çok beğeniyorum ama onlarda tek sıkıntı sevgi. Pek sevgi vermiyorlar. Onun dışında iyiler bence. Onları örnek alabilirsiniz

Yok sorun değil hepsi tecrübe sonuçta bana da faydası oluyor

Hahahah bizim burda 3-5 için çocuğu ağlatıyor cimri deriz

çocuğu yalnız bırakmakla ilgili birşey yazmadım ki ben. kültürümüzde çocuk ağladığı zaman yeter ki ağlamasın diye her istediğini yapmak çok hakim. yanlış bulduğum bu.

Yabancılar gibi çocuk yetiştirmek yerine bence okuyun gelişim süreçlerini, bebeklerin sıçrama evreleri olacak, büyüme atakları olacak, ve bu zamanlarda belli belirsiz ağlamaları olacak. En büyük değişim 2_3 yaş arası olacak. Sendrom yaşyacak, istediğini yaptirmak için direnecek, ağlayacak, kendini ispatlamaya çalışacak, yemek seçecek, kiyafet seçecek.. ne istediğini bilmeyecek zamanlarda yaşayacaksiniz bu süreçlerde. Bu nokta da sizin tutumlsriniza göre şekillenecek kişiligi. Bir pedegogla sohbet ettiğimdr o zamanlar kızımın 2 yaştan sonra nasıl değiştiğindrn hayiflanıyordum, bana söylediği şu olmuştu" ne güzel sağlıklı bir bebeğin var ve olması gereken gelişim evrelerini geçiriyor bu süreçleri yaşmaması sorun olurdu" çok rahatlatmıstı beni. Şimdi ise yemek seçme dısında pek bi sorunhmuz kalmadı, kızım söz dinleyen, gayet ne yaptiğini bilen biri haline geldi. Geçen yaz tatildeyken 2 yaşındaydı, hayatimin en zor tatilini yasamistim. Bu benim yanliş tutumumdan değik kizimin yaşadiği 2 yaş sendromundan kaynaklaniyordu. Ama bu yaz herşey bambaşkaydi. Çok keyifli bur yaz geçirdik birlikte. Seneye dahada iyi olacak. çünkü okudum araştirdim, hangi durumda nasil davranmam gerektiğini hep ögrenmeye caliştim, yeri geldi buraya konu açtim.

Zaten derdim başlı başına yabancılar gibi çocuk yetiştirmek değil. Onlarda da uyuşturucu sorunu çok daha yaygın mesela bize kıyasla. Benim aradığım şey verdiğim örneklerdeki davranışlar açısından yabancı çocuklar daha iyi geliyor ve ben de öyle yetiştirmek istiyorum o açılardan. İşte sürekli ağlayıp bağıran kendini yerlere atan bir çocuk olsun istemiyorum bebeğim vs.

Aslında kendiniz sorunuzun cevabını vermişsiniz. Tüm mesele çocuk ağlayıp kendini yerlere attığında "aman sussun" diye istediğini yapmamak. Eğer bir kere yenik düşüp istediğini yaparsanız çocuk haliyle her isteğinde aynı yolu deneyecektir. bu arada bir bilgim yok bunlar benim kendi görüşüm ve inancım. Almanya'da yaşayan bir tanıdığımız Türkiye'ye tatile gelmişti. 2 falan yaşlarında kızını uyku saati gelince bir odaya yatırdı ışığı ve kapıyı kapatıp geldi. Çocuk biraz ağladı, sonra uyudu. Nasıl yani ya dedim, bizim vicdanımız el vermiyor tabi :) alışmak zorunda, şimdi kapıyı açar onunla ilgilenirsem her uykuya geçişinde ilgi ister dedi kadın. Hala bi tık gaddarca da gelse, sonuca varıyorlar mı varıyorlar.

Lama gibi tükürüyor, camları yalıyor gibi bir halim mi var? Gözünüzde öyle bir intibam mı var acaba? En kıl olduğum cümle bu, evet davranışsal olarak rol modelleriyiz doğru. Ama hiçbir ebeveynin kendini yerlere attığını ya da orayı burayı tekmelediğini sanmıyorum. Çocukların beyinsel gelişimindeki duygudurumlarını kontrol edememe, baskılayamama, bu sebeple varoluş amacı görüp o an istedikleri şeye canı pahasına bağlanma durumunu da artık bir kabullenelim ama. Ben değil, bilim söylüyor bunu. Yani tutturan, ağlayan çocuklar da gayet sağlıklı ve iyi eğitim almış olabilirler. Her uslu, akıllı, zeki vb şekilde çocuğun tebriğin ailesini, aksinin zılgıtı ve kınamasını da ailesi yemesin. Gelişim süreçli, çevresel faktörler ve başlı başına yaradılış da mesele.

Ayy vallahi 3 cocugum var ama ben de ayni dusunuyorum. Benim cocuklarim kimsenin evinde elinde kekle koltuga tirmanmadi, sesinin cikabildigi kadar bagirip cagirmadi, elinde kalem halilari cizmedi. Fakat bunu yapan cocuklara degil annelere kiziyorum. Ogretmeye zaman harcamiyor bircogu, ornegin ortu serilir cocuklara, gozkulak olunur, onlar yedikten sonra eller agizlar yikanir oyuna gecerler. Anneler de ondan sonra cay mi icer sohbet mi eder, bir taraftan cocuklara goz atarak. Cocuklar ogretileni, anlatilani aliyor, bir de demiyorlar mi, benim cocuk ozgur ruhlu, yaraticiligini mi korelteyim, evlere senlik

Dinle ki konuşsun Konuş ki dinlesin Dramsız disiplin Bebeğine fransız kalmak Denemediğim yol kalmadı Kitaplarını okumanızı şiddetle öneririm. Kitapları okuyup teorik kısmı hallettikten sonra uygulamaya geçmek için bol sabırlı olmak gerekiyor o kadar. Yasaklar konusunda da mümkün olduğu kadar az yasak ve tutarlılık gerekiyor. Mesela çocuk düştü o sizden yardım istemediği sürece biraz bekleyin kendi kalksın, ağlıyor sizi istiyor mesela düştün canın yandı değil mi, gel krem süreli geçsin deyip bol sarılın öpün. Ağlama demeyin. Acısını duygusunu yaşasın ve siz saygı duyun sadece yanında olun. Mesela parka gideceksiniz gitmeden önce örneğin 1 saat kalacağız sonra markete gitmemiz lazım diye bilgi verin, parktayken son 10 dakika kaldığında 10 dakika kaldı gitmeden ne oynamak istersin deyin. İstediği şeyi oynasın. Ben komşu ve arkadaş çocuklarında denedim işe yarıyor siz gidiyoruz dedikten sonra yine de kalmak isterse sakın hadi bir oyun daha oynayın demeyin tabi kısaca aklıma gelenler bunlar, lütfen kitapları okuyun Sevgiler..

Dunyanin en uslu bebekleri olarak burundili bebekleri gordum, sirri veriyorum: ilk bir sene sirta baglayip tarlaya gitmek yurumeye baslar baslamaz da sokaga salmak. Saka bir yana cocuga beklemeyi ogretmek, yemek ve uyku saatlerinin duzenli olmasi, kati olmayan ama kesin ve net kurallar cizmek ve daha konusmazken bile bu kurallari aciklamak, bebeklikten itibaren surekli sozel iletisim kurmak ama kurallar konusunda pazarlik yapmamak, aglamaya sizlanmaya prim vermemek, cocuga duygulardan bahsetmek mesela kizgin misin uzuldun mu vb vb, cocuga birey muamelesi yapmak... filan diye biliyorum + sakin ve huzurlu ev ortami. Ama cocugum yok ahahaha tamamen okuduklarimdan kulaktan dolma bilgilerimden yazdim.

bence bizim memleketimizde genellikle evladım ağlamasın kıyamam duygusu çok yoğun. bu nedenle biraz ağlayınca çoğunluk hemen peşinden koşuyor çocuğun ve her dediğini yapıyor. çocuklarda çok doğal olarak bunu kullanıyor. yabancılar buna kıyamamak olarak bakmıyor. daha ziyade büyüdüğünde sağlıklı bir birey olsun diye küçükken bu tip hareketlere prim vermiyor. taktiğin bu olduğunu düşünüyorum.

Cok haklisiniz. Hollandada yasiyorum burda bu bilinen birseydir; bir cocuk agladigi zaman kimse mudahale etmez. Her cocugun bu surecten gectigi bilinir. Kimse yadirgamaz.

Çocuğum yok dolayısıyla tecrübem de yok ama etrafımda gözlemlediğim kadarıyla yabancılar çocukları kendi hallerine bırakıyor, çok üstüne düşmüyorlar. O çocuklar da haliyle bireysel hareket etmeye alışıyor ve kendi işini kendi görüyor. Almanya'da çalıştığım laboratuvarın profesörü noel yemeği için bizi evine davet etmişti. Kadının 6 yaşında bir oğlu var ve ben hayran kalmıştım o çocuğa. Bütün akşam ailesi çocukla hiç ilgilenmedi, çocuk kendi başına yetişkin gibi davrandı, bize misafirverperlik falan etti hatta Kendi yemeğini canı istediği zaman kendi aldı, bize bazı ikramları o yaptı. Bir ara karnının ağrıdığını, odasına geçip biraz dinleneceğini söyledi ve yarım saat kadar odasında kaldı, bu süre içinde bile anne veya babası hiç yanına gidip ilgilenmedi. Daha sonra kendiliğinden gelip aramıza katılmıştı tekrardan. Ben Türkiye'de 4-5 yaş üstü çocukların bile ailelerinin çok üstüne düştüğünü görüyorum, mesela çocuk yemeğini yemese hemen anneler zorla yedirmeye çalışıyor, her isteği anında karşılanmaya çalışılıyor bu da biraz şımarıklığa sebep oluyor bence. Ben anne olsam nasıl olurdum bilmiyorum tabi bana çok uzak konular, anne psikolojisini anlamamın imkanı yok şu anda. Eleştirmek için söylemiyorum. Ama gözlemlediğim fark genel olarak yabancıların çocuklarını daha kendi haline bırakması ve o çocukların daha birey gibi davranması yönünde.

yoo sıkıntılı değil aynısının büyük boyu içeride online okulda işte biraz relaks olmak lazım o duşakabine işeyecekse bir süre oraya işemeliydi mesela biz aynı evdeki klozete benzeyen bir lazımlık almıştık hatta pilli çiş yapınca müzik çalan vs asla o pili takmadım, o çiş yapılınca müzik çalmadı olağanı yaşamalı çocuk bana göre biz çiş yapınca müzik çalıyor mu alkış yapıyor muyuz hayır o da yapınca bizde ne oluyorsa aynısı olmalı benim tuvaletim, benim tuvaletim diye gezerdi hatta taşınırken adamlara benim tuvaletimi de götürün demişti 3 yaşından sonra da dışarıda o zamanlar modaydı anne çocuk kapağı onu görmüştü biz de alalım hepimizin tuvaleti olsun dedi gittik birlikte seçtik aldık o da geçti klozete

"Evlenmeden önce çocuk yetiştirmekle ilgili altı teorim vardı. Şimdi altı çocuğum var ve hiç bir teorim yok!" demişti şair John Wilmot. Çocuk gelişimi yazarı Adel Faber de itiraf etmişti: "Kendi çocuklarım olmadan önce harika bir anneydim!" Senin de bu gerçeği yaşayacağın günler gelir elbet

Bizim burda da sokakta tanımadığın insanlar bile müdahale eder. Başıma gelen bir olay, şehirler arası yolculuk yaparken su almak içim bir pastanenin önünde durduk geçen yazdı sanırım. Oğlum 4 yaşında o zaman. Tutturdu 1 liralik dilim kek almak için. Hijyen olarak hiç alışveriş yapabileceğim bir yer değil. Oğluma evde birlikte yapacağımızı, onu almayacağımızı söyledim. Çıkarken kapıya yapışıp ağlamaya başladı. Ordan geçenler ne istiyor biz alalıma kadar getirdiler. Bir yandan onlara laf anlatmaya çalışıp bir yandan oğlumu sakinleştirmek epey zor olmuştu. Bir de onlar alalım dedikçe bizim ki daha da artırdı ağlamayı

Ağlamaya ben de bırakmam bebekken ama mesela biraz daha özgür yetiştirmek isterim. Örneğin etrafı güvenli hale getirdikten sonra emeklemesine müdahale etmek istemem. Rahat bir anne olmak istiyorum ama tabi saldım çayıra mevlam kayıra kuralsız değil.

O zaman hic simartilmamisim, yazdiklarinizin -10 katini yasamisimdir herhalde. Gulmek bile simariklik sayilan bir evde ne yasanilirsa artik

Belki de öyleyimdir? Bende biraz batılı düşünce tarzı var açıkçası geleneksel bir insan değilim ama önemli olan yabancılar gibi yetiştirmek değil benim için tabiki, çocuğumun yazdığım nitelikleri kazanmasını istiyorum. Kitaplardan da faydalanırım tabiki hatta öneriniz varsa alayım.

Misafirlikte cay bile icmedi cocuk annesi goz edince diyorlardir ustelik

Yaptım hepsini. Aklınıza gelen her şeyi yaptım. Daha dün akşam ikisiyle ayrı ayrı 20 dk yı aşan özel konuşma yaptım. Eşyalarda mikroplar olduğunu, ağzımıza giren her şeyi yıkadığımızı, bu sebeple annenin bardak, tabak, çatalları makinede, yiyecekleri lavaboda yıkadığını ama diğer şeyler ağzımıza girmeyeceği için yıkamadığımızı anlattım. Her seferinde çok faydalı oldu diyorum, sabah yine aynaya tükürüp yapışmış yalıyorlarken buldum. Hangi eşyayı kaldırayım, her şeye yapabiliyorlar. Bir ara tüm kitap, defter türevlerini kaldırdım koparıp çiğniyorlar diye, duvar kağıtlarını yırtıp yemeğe başladılar. Gerçekten dayanılmaz bir durumdayım, çevremde hiçbir çocukta böyle bir şey yok. Oral dönem bitti mi nesne ağıza atmak yok ama iğrençlikte üstlerine tanımıyorum.

Annelikle ilgili çok katı kurallarim yok ya, zaten mükemmeli arayan bir insan hiç olmadım. Her şey geçip koca adam/kadın olduğunda Yaşamaktan zevk alan, mutlu, kendi kararını verip arkasında durabilen, merhametli ve özgür ruhlu bir birey olsun bana yeter.

Kesinlikle doğru. Bir de ben şunu fark ettim hadi bilinçsizce yapanlar neyse ama bazı kadınlar bile isteye bağımlı çocuk yetiştirmeye çalışıyorlar. Bana bağımlı olsun, ben yokken ağlasın, benden başka kimsenin yanına gitmesin vs bunun için çabalıyorlar. Patolojik vakalar gerçekten Allah o çocuklara yardım etsin.

Bir Alman atasözü der ki: Disiplin! Disiplin! Disiplin! Disiplin ist alles! Şakası bir yana, temel fark yurtdışında çocuklar çekirdek aile ve onların yönlendirmeleriyle yetişiyorlar, erken yaşta kreş vs eğitim alıyorlar. Ülkemizde ise çocuk yetiştirmede geniş aile kültürü hakim, çocuk bir kişiden "hayır" kelimesini duyduğunda, o "hayır"ın başkası tarafından evete döneceğini biliyor. Diğer konu da "aman çocum ağlamasın kıyamam/ rahatsız oluyorum" görüşü hakim. O an çocuk sussun diye ne isteniyorsa yapılıyor ya da veriliyor. Kendi çocuğuna en kuralcı geçinen büyükanne, büyükbaba grubu mevzubahis torunsa, şımartma yarışına giriyorlar. Bir de çocuğun birey olmasına izin verilmiyor. Aman etraf kirlenmesin diye her daim yemeği yetişkinlerce yediriliyor. Fazla koruma güdüsüyle hayatı deneyimlemesi gereken çocuğa her daim bebek muamelesi yapıldığı için, insanımız bebeklikten çocukluğa, çocukluktan ergenliğe, ergenlikten yetişkinliğe çok geç ve sancılı bir süreçle geçiyor.

Ben yapamam Anayım ben Ana en çok ben anayım Gerçi anneanne kalsalar hatta kocamda kalsın o zaman arkama bakmadan tatile gidebilirim şuan

Bir iki yil once tv de izlemistim. Turk bir baba rus bir anne.. Anne evlenmis turkiyede yasiyor. Ayriliyorlar ve baba iki kizini anneye gostermiyor. Kadin da caresizce tv de umut ariyor. Babaanne cocuklari kesinlikle vermem, anneleri onlara kotu davraniyor, tuvalet temizletiyor demisti. Rus anne de " cocuklara tuvalet temizletiyorum evet cunku parka goturmemi istediler ben de sorumlulugunuxu yerine getirirseniz parka gidebiliriz dedim, park odulunu hak etmeleri gerekliydi" demişti.. Simdi bu kucuk kizlarin nasil da sorumluluk sahibi olabilceğini hepimiz biliyoruz. Kizlar da küçüktü baya..

Bebeğin mizacinda ki sakinlik yetiştirmeye bağlı ve bana göre sinirli cocuklar anne babadaki genetik mirası taşıyor.

Çocuğum yok, ama tez konmdu üniversitede. Güzel kitaplar da vardı bu konuda. Fransızlarla ilgili bi kitaptan beğendiyim şeyler olmuştu. Mesela yeni doğum yapan anne rahatlıkla bebeğini alıp arkadaşlarıyla kafeye gidiyor. Çocuk alışmış oluyor. Sonra ağlayan çocuğu istediğini asla yapmazlar. Çocuk sakinleşip, ne istediğini normal dille anlatana kadar beklerler. İnsan içinde asla çocuk eleştirilmez. Bence bu özgüven duygusuyla alakalı. Çocuk sözünün her koşulda ciddiye alınacağını bildiği için fikrini normal şekilde dile getire biliyor. Biz ama "sen çocuksun, sen karar veremessin deriz". O da çareyi ağlayıp olay çıkarmakta buluyor. Bi nevi dikkati üzerine çekiyor.

Cocuklarin isi bizi denemek. Deneyecekler, bagira cagira ama biz sakin kalip aciklama yapip tutarli olacagiz. 2 yas civarlarinda sanki betona konusuyormussunuz gibi geliyor ama meyvesini sonradan topluyorsunuz. Cok basit bir ornek; oglum ve yegenim ayni anaokuluna gidiyorlar ve yegenimi evine her biraktigimizda oglum arabanin icinde kiyametleri kopariyordu teyzeme gidicem diye. Kendini paraladigi hic bir gun goturmedim.. evet eve kadar beynime eziyet etti ama goturmedim. Bir iki gun sonra teyzen bizi kabul edebilirmis bugun, eger istiyorsan gidebiliriz dedim. O gun gittik. O gun bugundur tutturmaz. Bu ornekler cogaltilabilir tabi ama isin sirri bu bence. Tutarli olmak.

Bu saydıklarınız şımarıklık değil tabi Misal sorumsuz yetiştirmek 5 tane oyuncağı varsa aynısından daha çok almak Sen küçüksün yapamazsın deyip hiç iş vermemek Sürekli pohpohlamak Başka kişilerle kıyaslayıp hep sen en iyisin deyip EGO'sunu şişirmek Bunlar bence şımartmak Yoksa çocuğun gülüp oynayıp eğlenmesi değil

Kendi tecrübemi söyleyebilirim ancak. Yeterli güvenlik önlemlerini alarak çocuklarımın istediği her yeri kurcalamsına izin verdim böylece başkalarının evlerinde görmemiş gibi davranmadılar hiç. Hayır dediğime asla dönüp evet demedim başkasının evet demesine de izin vermedim ve sebebini de hep söyledim yaşları kaç olursa olsun; bu yüzden bir kaç sinir krizinden sonra hayırın hayır olduğunu öğrendiler. Canlarını yakacak şeyleri çok tehlikeli değilse tabi yapmalarını engellemedim ama kazalara karşı hep diplerindeydim. Çocuk yetiştirme konusunda kştaplar okuyun adem güneş bu konuda çok iyi. İstiyorsanız başaracağınıza eminim. Kolay gelsin.

İhmal Milana22

Bende şunu anladım. Ağlamayı seven çocuk ağlıyor yapacak bişey yok.

yazdiklariniz çok doğru çok güzel ama işte cogu zaman teorikte kalıyor. uygulamaya gecince iş dunya bam baska bir alem oluyor ☺ kuzenimin kizi varken benim cocugum yoktu bende o ara boyle cocuk yetirtirmekle ilgili falan kitaplar yazilar vs okuyorum. mesela kız cocuklarina oyuncak paspas takimi alip erkek cocuklarina araba alinmasina okuduklarimdan gelen aydinlanmayla karşi cikiyordum sonucta kiz cocuguna sen temizlik yapmalisin mantigi empoze ediliyor burada nasil olabilir. neyse kuzenim kizina mop takimi almis resminide bana atmis birlikte temizlik yapiyolar "kuzucuma neden temizlik senin gorevin diye empoze ediyosun babasiyla yapsin erkeklerinde yapabilecegini sadece kendi gorevi olmayacagini ogrensin yeaaa"falan diyordum. sonuc kizimin evde elektrikli supurgesi mop takimi var benimle bulasik makinasi falan bosaltiyor neden cunku canı öyle istiyor

Bunu da denedim ama şu şekil. Odasına götürdüm ağlaman bitince gel diyorum. Ağlayarak peşimden geliyor. Bir de sizin dediğiniz gibi yapıcam.

İletişim ve sevgi sanırım en büyük kıstas. Telefon, tablet gibi alışkanlıkları olan çocuklar ilgi eksikliğinden mi bilmiyorum daha mızmız, sinirli gibi geliyor bana nedense.

El kadar cocuk için "Evin patronu o, ne derse onu yapiyoruz daha şimdiden hepimizi parmaginda oynatiyor hahaha hihihi" şeklinde, cocugun yaptigi şımarıklıklari zeka belirtisi sanma ve övünme durumları...

Deyismez bir kural var. Çocuklarinizi iyi yetisdirmek istiyorsaniz onunla konuşun. Çogu ebeveyin taniyorum çocugunun kreşde, okulda arkadaşi kim oldugunu bilmiyor. Yani bir anne eyer cocuguyla komusmuyorsa, hata yaptiginda sakince dogru olani ve yalnis olani anlatmiyorsa tabiki şimaricak. Turk çocuklari o yuzden şimarik. Cocuk bu hata yapar ama hemen arkasindan yalnis yapildigi soylenir. hiç dogrusu soylenmez. Hemen cezalandirma, suçlama tipinde bir konusma yapilir. Ama çocuk kira doke dunyayi anliycak. O daha ne yalnis ne dogru bilmiyor. Hata yapacakki dogruyu ogretsinler. O yuzden kardesim cocugunla çokca konus. Neqatif yanin degil de iyi yanlarin soyle bir olayin. Mesela. Şunu şoyle yapman yalnjş tarzinda cumle kurma. Şunu şoyle yaparsan daha iyi olur tarzjnda konusma yap. Çocuga iyiliyi guzelliyi anlat. Hel beyninde guzel seyler olsum. Bir olayin kotu, cezalandirilmali bir tarafi degil

+1 Avrupada doktora yapan bir arkadaşım orada türk bir ailenin çocuklarıyla da ilgileniyor. Evde yapmadıkları yaramazlığın kalmadığı laf söz dinlemeyen o çocukların gündüz ingiliz okuluna gidince sınıfta mum gibi olduğunu söylüyor. Çocuklar kimden ekmek çıkar kimden çıkmaz biliyor sanırım

Ahhh duygularımın tercümanı... çocukluğum şımarma lafını duymakla geçti. şimdi anneme bir şeyler çıtlatmaya çalışsam, 'ne travması geçirmişsin?!' Diyor hemen...

Bizler ilk olarak cocugumuza saygi duymamiz gerektigini dusunuyorum. Ayni zamanda baglanma konusunu yanlis algilayip uyguladigimiz dusuncesindeyim. Cocugumuzla bir yetiskin gibi konusmaliyiz ama onun anlayacagi dilde. Birde kararli ve tutarli davranmamiz gerekiyor. Bizler cok cabuk pes ediyoruz. Misal oglum seker istiyor 'Once yemegimizi yemeliyiz oglum ac karina seker yenilmez' diyorum. Bir kac kez tekrarliyor seker diye ama aglamadan sonunda Tamam diyor. Yemegini yedikten sonra sekerini tekrar istiyor. Ama annemde veya kayinvalidemde o sekeri alana kadar agliyor. Cunku biliyor sonunda pes edip verecekler. Kiyamiyorlar cunku. Kayinvalidem oglumla markete gitmis gecenlerde. Hayret ettim diyor 'hic birsey istemedi. Icecekler, sekerler, cipsler gosterdim hicbirini istemedi' Bebekler icin organik bir cips var ondan istemis sadece. Aynisni kizkardesimde yasamis. Ben herseyi alamayacagimizi guzelce acikliyorum. Evimize gerekli seyleri aldigimizi bazen sevdigi birseyi alabilecgini soyluyorum. Magzaya gittigmiz zaman zorluk cikarmiyor Oyuncak magzalari dahil. Bunlari okudugum cocuk yetistirme kitaplarina, instagramda takip ettigim pedagog ve psikologlara borcluyum. Cocuklarimda olumlu davranislar gordukce cocuk gibi seviniyorum bol bol okuyun derim ama dogru kisileri bulmaniz gerek! Cocuk yetistirme bir zincir gibi. Hersey birbirne bagli bir konuda eksiklik oldugu zaman kopukluk olusuyor.

Gözümde çok tatlı birşey canlandı ama ya :))

Oğlum 4 yaşında, yazdan beri tablete dokunabiliyor. Telefona ise 2 yaşında kendi foto ve videolarına bakabiliyordu, o da dışarıda maksimum 10 fl kadar. Tv ise belirli çizgifilmleri vardı yaşına göre eğitici olan, onları izlerdi. Yani doğduğundan beri hayatında herhangi bir akıllı cihaz yok. Ama doğduğundan beri böyle mızmız böyle ağlayan, ağlamaktan kusup moraran ve hasta olan çocuk görmedim. 9 aylıktı, kafasını duvarlara vura vura ağlardı. Tüm doktor maceralarından sonra edindiğim bilgi 'çocukların yüzde 10 u kadarı böyle, yeni nesilde karşılaşıyoruz bu durumla, yüksek duyarlı çocuklar bunlar ve kabul edeceksiniz çaresi yok' dediler. Çünkü bir hastalıkları ya da başka türlü durumları olmamasına rağmen aklınıza gelen gelmeyen her şeye tepki verip yuvarlanarak ağlayabilirler. Günlük ağlama kotaları var, onu doldurmaları lazım

Ben Babası da yapar ki yemek ilk yıl belki alışkın olmayınca sıkıntı da yani et yiyebilen bebeğe bakardı eşim pişirir kıyma makarna yedirir O öğün de öyle geçsin Arada da yoğurt meyve yer işte Bak yanlış anlama sen olağan olanı yapıyorsun, normal sensin ama "öyle olmamalı"yı konuşuyoruz Daha oğlun küçücükken eğitici oyun oynayacağım diye helak oluyordun ve eşin bunun için uğraşmıyor, agucuk gugucuk yapıyor diye içten içe kızıyordun Çoğumuz yaptık ama relaks olmak lazım biraz Kabul oğlum şimdi kocaman ama babası ne yedirir diye hiç düşünmedim yapsın yedirsin korona öncesi dönemde alsın getirsin Hatta işte asıl konu ne "bağımsız çocuk yetiştirmek" biz babaları dahi anneye bağımlı kılınca çocuk da otomatik olarak bağımlı Bu arada bakıcıya da hiç şunu şunu yedir demedim ben O an ne varsa onu pişirip yedirdi sabah yumurta peynir olacak arada meyve öğlen etli yemek akşamüstü yoğurt akşam da yine et çeşidi içeren bir yemek Sonuçta evde çocuğun durumuna, o günkü iştahına göre ayarlayacak olan o, çocuk iştahsızsa o gün sevmediği değil de daha tercih ettiği bir yemek vs Çok katı olmamak lazım denilen bu yoksa tabii ki kimse aman aç kalsın yemesin vs demez bir de mesela eşin evde çocukla kaldı bilmem ne yediriri diyorsun da acılı adana söyleyecek hali yok ya evde ne varsa malzeme ondan yedirecek işte bir de hani yetiştirme şekli vs deniyor ya daha önce de yazdım çoğu şey kreşte okulda şekilleniyor yıllar önce oğlum 4-5 yaşlarındayken tatile gittik tekne turuna çıktık gayet uyumlu bir modda tur içeriğine katıldı durunca denize girdi, tekne gidecek deyince denizden çıktı ne ağladı ne ben girmem tribi attı ne başka şey oradaki herkes ile eşit bir birey modundaydı bazı çocuklar vardı girmedi bazısı çıkmadı babası zor çıkardı kucağında çırpınan çocuk ile tekneye neyse akşam üzeri dondurma aldı yedi dondurma bitince kağıdını şurada çöp vardı atayım diye kalktı attı ve içeri tarafta lavabolar var elini yıkadı geldi birden teknenin 78 yaşındaki yaşlı kaptanı yanımıza geldi bunu dedi yabancıların çocuğu yapıyor bizimkiler o dondurma kağıdını annenin eline tutuşturuyor al anne at diye ellerini de anneleri hemen ıslak mendil ile silmeye başlıyor aksi halde çocuk bağırıyor vs sonra biz dedik ki biz öğretmedik kreşte öğrendi 36 aylık başladığı ikinci kreşinde okulun ikinci gününden itibaren tuvalete yalnız gidip ellerini yıkayıp geldiler mesela çöplerini de attılar mutfaktaki teyzeye gidip bizim ekmek az geldi yenisini getir de dediler toplum içine karıştıkça becerileri gelişti ben o anlattığı diğer çocukları da anlıyorum ver yavrum atalım dediği için annesi evde bile çöp attırmadığı için o da bilmediği ortamda direkt anneye veriyor çocuk gözlemleyeyim burada da çöp kutusu vardır nerede diye bakmıyor bile ya da evde elini oraya buraya sürme dendiği için annesi çabuk elini silsin de oynasın diye bağırıyor bak sözlerim sana şahsına çocuk yetiştirmene değil zira haddime değil ama burası forum ve birbirimizin deneyimlerinden faydalanıyoruz çocuğunu büyütmüşler ukala ukala ahkam kesiyor oluyor bunun da farkındayım ama deneyimlerin aktarılması ile doğada hayat devam ediyor büyük çocuk annesi olarak örnek vereyim okulları online eğitime geçti ve tüm bilgilendirmeler çocukların kendi telefonlarına yani olağan zamanda annelere atılmayan hiçbir mesaj bu süreçte de atılmıyor anneler ayy nasıl biz nasıl ödevleri takip edeceğiz derslerin çıktıları vs dediler sonra düşündüm zaten okul olan dönemde de ödevleri ben takip etmiyordum ki okuldan alıp gelip yapıyordu getirirse yapar getirmezse yapmazdı benim ruhum bile duymazdı şimdi de bunu sağlıyorlar yani burada hep yazdığımı uyguluyorlar ödev çocuğun sorumluluğu, onun telefonuna gidiyor işte çenem düştü pardon ama özetle çocuğa sorumluluk vermeliyiz ama bebeklikten itibaren de çocuğun sorumluluğunu başka yetişkinler ile paylaşmayı da kabul etmeliyiz, aksi halde 30 yaşındaki babasına vermediğimiz sorumluluğu 3 yaşındaki çocuğa hiç veremeyiz

Aaa benim sipalar bunlar :))) klozete bisey daldirma konusunda tesebbus asamasinda yakaladim, bi daha yapmadilar. Koltuk sandalye vs yalamazlar ama arada koltugun kenarlarini kemirdiklerine sahit oldum. 2 gun once 4 yasindaki danam ayagindaki corabi agziyla cekistiriyordu. 2 yasindaki kizim ayagindaki lastik terligi cikarmis kemirmeye calisiyordu.. tshirt yakalarini dislerler cekistirirler filan.. Bi ara ayak tirnaklari dahil olmak uzere tirnak yeme vardi.. Ben gordukce ellerine salatalik havuc elma gibi kemirebilecekleri sert seyler verdim. Buyuk olcude unutmus gibiler. Bi deneyin isterseniz.

Benim küçük olan bezli hala. Evde bazen 'niyeyse' bezini sıyırıp işiyor. Her duşa sokarken illa ki küvete giremeden o 30 saniyede yapar ve çıkınca koyduğum koltuğa. Evde adeta bir bolt gibi koşuyorum duştan çıkınca beze yetişmek için. Ama bunu havuza yaptı, mayo bezi sıyırdı 'anne baak işiyooom' diye. Rezil rüsva oldum gerçekten. Kum olsaydı kafamı gömüp orada yaşardım. Neden böyleler hiç bilmiyorum, artık ağlanacak hale gülüyoruz

Yeterince sinanmamis olabilirsiniz saka bir yana, ben yapmam dedigim bircok seyi yaptim. Ama birçok seyi de yapmadım. Sanirim oncelik meselesi. Cocugunuzun uyumasi onceliginizse, her yolu denersiniz. Cocugunuzun kendi kendine uyumasi onceliginizse, emek verip bunu ogretirsiniz. Her annenin dayanma gucu farkli oldugu gibi, her cocugun ogrenme hızı da farkli. Kimi cocuk oyuncakları toplamasi gerektigini, 3 sefer parka çıkamadığında kabullenir. Kimi cocuk 33 sefer. Burada annenin o 33 sefer krizi yönetmeye gucu var mi sorusu devreye giriyor

Ay masallah kilo bilgilerine bakin tu tu masallah. Kutlarim yaa Kural sart. Kadife kurallar, köşeleri acitmayacak fakat varligi belli olacak.

Ben her çocuğun kendi karakteri ile geldiğini düşünüyorum, anlasabilmek ise anneye bağlı evet... ben anlasabiliyormuyum? Her zaman değil çocuk tam bir isterik aynı benim 10 yaşıma kadar ki halim... bu sene ama daha sakin gecen senelere göre tabi çok bi beklentim yok anası neydi ki danası olsun...

Var maalesef. Felaket bir bebekmişim ve çocuktum, yaptıklarımı düşününce utanıyorum Eşim de öyleymiş. Anne bedduası da almışım, oradan mı bulayım çözümü, ekmek mi kırsa başında annem ne yapsam

dısarda rus yetistiriciligi evde türk oğlu türk modu bence

Allahıııım!! Şu siteyi kapatayım yoksa bu gece gülmekten uyuyamıycam. Çok tatlısın ya.

ya aynen, randevumuz bitti mesela ama bittiğine dair bir kelime kullanılmadı. tamam başka sorunuz yoksa... dedi adam ve oğlum koşa koşa kalkıp bay bay yapıp kapıya gitti. Ya sen nereden bilebilirsin işimizin bittiğini? Oyun oynarken falan fısıldaşmaları da zaten duyuyor, bazen tepki veriyor ona artık alıştık. ama tat ve koku için aynısı mı bilemiyorum. Baharat çok seviyor mesela saçma şekilde. Kekik istiyor tostuna yemeklerine falan bazen parmakla yiyor. Nane, hindistan cevizi... Bunun yanında tatlıdan hoşlanmıyor. Garip geliyor ama bu da böyle bir çocuk diye geçiyorum işte. konuşmasını da anlayamadık, doktor minimum çabalıyor çünkü sen anlıyorsun neden tamamlasın dedi ama bu da saçma geliyor.

Bana çok ütopik geliyor hiç bağırılmamış insan yavrusu:))) hiç ceza almamış pembiş pembiş çocuklar :))) Ya bir de çocukları camdan sanıyorlar, bir anne çocuğuma bağırdım dese kadına neler diyorlar, yok yardım al, yok kendini eğit, yok çocuğun şöyle olur böyle olur :))) ya anne terliği diye, çimdiklemek diye kavramlar var hiçbirimiz psikopat olmadık yani :))) ha çocuğu öldüresiye dövmeye asla taraftar değilim olamam ama bazen ev içinde yaşanıyor böyle şeyler çokta anormal değil. Bazen gerekli olduğu bile söylenebilir bana da kızacaklar şimdi ama, hiç unutmadığım bir anım var; benim babam çok sakin bir adamdı, ne bağırdığını ne dövdüğünü asla duymadım, boşanmadan sonra 6 yaşımdan 14 e kadar onunla kaldım, inanılmaz sakin ve huzurlu bir evimiz vardı, bir gün herhalde 9 yaşında falandım, beş taş oynadık arkadaşımla, çikolatasına oynayalım dedik ben kazandım aldım çikolatayı, eve gittim. Babam dedi ki ben sana para vermedim nereden aldın onu bende anlattım, o sakin babam bana bir tokat attı, yüzündeki hışıma inanamadım, sen kumar mı oynadın diye bana o kadar kızdı ki ve ardından iki gün benimle konuşmadı, gram yumuşamadı. 43 yaşındayım daha elime iskambil kağıdı almışlığım yoktur. Ama bir tarafım da bozulmadı yani normalim :))) bazen derim iyi ki yapmış, çünkü bana çok tatlı gelmişti oyun oynayıp çikolata almak, belki yapacağım daha kötü şeylerin önüne geçti. Velhasıl abartmamak lazım, çocuk mutlaka güzel bir duygu, çokta kıymetli ama herşey gereken yerde

Eşimin halası Almanya da yaşarken komşusunun bebeğini evde tek bırakıp kocasıyla gezmeye gittiğini, nasıl tek bıraktığını sorduğunda da kadının : karnı tok, altı temiz ağlarsa da sıkıntı olmaz dediğini söylemişti

Ben zamaninda bir kitap okumustum amerikali bi anne yazmis. Pariste yasarken parisli annelerin sulaleleri rahat takildigini gozlemliyor ve amerikali bebeler neden boyle degil neden cok gurultucu benimkiler diye merak ederken bir kitap yaziyor ismi cocugunuza fransiz kalin/ how to bring up bebe. Bazi yontemleri cok, sacma ve kati cocuk degil robot yetistirme rehberi gibi azicik ama ana fikri fena degil belki begenirsiniz. Ben uslu cocuk ille dediye sart degil diye dusunuyorum bu arada yani uslu mum gibi olmasin azicik simarik olsun amadiye sevilsin mutlu olsun ama biraz da kural sinir bilmesinde fayda var.

Ona ben de deli oluyorum. Bir şey söylüyorsun hemen "çocuk travma geçirir." bir şey yapıyorsun "çocuk özgüvensiz olur ö" falan böyle kafayı çizmiş tipler türedi. Neymiş efendim çocuğa asla hayır diyemezmişiz reddedilirmiş. Oldu o zaman çocuk gelip tepemize işesin susalım diyicem de ciddi ciddi susacak ebeveynler tanıyorum Böyle bir şey değil ya insan organizması. Böyle kristal gibi kırılmaya yer arayan bir şey değil. Öyle olsaydı herkes ciddi bir depresyon içinde olurdu intiharlar vs. Çocuğa tabiki hayırı da öğreticez. İyi ebeveyn olucam diye aile şerefindeki Oktay gibi tipler yetiştiriyorlar

ayyy annemin bir öğrencisi vardı yıllar önce sağlık bilgisi dersinde sağlıkla ilgili yazılacak 5 madde varmış şu bu yazmış maddenin biri tırnaklarımızı yememeliyiz diğeri de ayak tırnaklarımızı yememeliyiz hala annem anlatır tebessüm ederiz ayak tırnağını yememeyi de ayrıca belirtmiş diye ama bak yiyen varmış filmdelisi yalnız değilmişsin bak herkeste aslında benzer dertler var

Bu bir kültür çünkü. Öyle yetiştirmeniz çok zor. Mesela İtalya'ya gittiğimde onların aynı bizler gibi olduklarını gördüm, çünkü millet gürültülü ama mesela İsviçre'de çıt yok, gerçekten hiç öyle sessiz bir ülke görmemiştim. Toplumsal bilinçaltından tutun da anne karnındaki etkileşim gibi birçok faktör var bu konuda.

Bİzde de lastikleri koparma durumu var ama dişlere bağladım hep, daha tamamlanmadı Kokuyu bilemiyorum ama tatlara hassas evet. bazen kaşık maması yapıyorum içine yumurta eziyorum, minicik parçaları çıkartabiliyor sevmediği için. ama çok bi sorun olmuyor. seslere aşırı hassas bizimki, yani afedersin osursak koşa koşa gelip psttt diye kafa sallıyor, o neydi yani konuşmada sorun var mı bilemiyorum ama 21 aylık henüz konuşmuyor, daha doğrusu her nesneyi biliyor ama ilk hecesini veya ilk iki harfini falan söylüyor. Mesela kırmızı balık yüzüyor diyecek; kı ba yü. Cümleler bu şekil.

Yuh pohunu cikarmis artik yani... cocuk bu kaza olabilir kusar kusmugunda bogulur ayyy hic normal degil onca alman taniyorum daha yapani görmedim benim alman elti cop atmaya cikardi evde birakip bir o onada esi kizdi yapmiyor ama evde birakip eglenceye gitmek hic dogru bir davranis degil apaçik ihmal

Ank ise giderim valla. Bende şöyle bir sıkıntı oluyor, kardeşi olduğunu duyan 'ee normal işte ondan yapıyor' cevabını alıyorum. İyi de doğmadan da değişikti bu çocuk ve bakıcı baktı küçüğe, resmen aynı evde annesiz büyüdü küçük, ben hep büyükleydim kıskançlığın önüne geçmek, onu onu perçinlememek adına. Kreşe başlattık, kardeşine de 'bebek kreşi'ne gidiyor çünkü anne çalışıyor sizlere güzel bir gelecek verebilmek için dedik. Kardeşiyle evde kaldığımızda duygusal olarak başama çıkamaz diye öyle önerdiler. Garibim küçüğüm kendini evde bebek kreşinde sanıp her gün okul gibi program yaptırdı bana

Maşaallah size. Kaç yaşında sormamin sebebi, küçükken ne ogrettiyseniz büyüdüğünde onu yapıyor çocuk. Tabi çalışmayı sevmeyen, okulu sevmeyen çocukları tenzih ediyorum çünkü gerçekten bunlar özel takip istiyor, iteklenmek istiyor, diğer sorumsuzluk yapan çocukların en büyük suçlusu ebeveynler.

bir de bana tek bende yazmıştın yukarıda anlattığım örnek çocuk oğlum ki kendisi 10 yaşındadır yeni şeyleri arada yalar yani tabii ki seninki gibi değil ama dili ile bir kontrol eder mesela geçen çok sevdiği Oxford sözlüğünü yaladı muhtemelen oral dönemden çıkmakla ilgili sıkıntıları var lakin kendisi farklı bir kişilik örneğin tatları kokuları çok keskin alır gurme mübarek kinestetik zeka olarak belirtikleri bir hali var, hız algısı, konuşma sıkıntıları vs vs her şeyi deneyimlemek istiyor sözlüğü de önce kokladı sonra yaladı zira başka bir fiili deneme yolu yok yavaş yavaş soyut döneme geçecek atlatacak modundayım aslında Koalina ya da yazacaktım o küçükken fıldır fıldır olan 10-11 aylıkken yürüyen canavarlar büyüdükçe dertleri de büyüyor diye zira benimki 11 aylıkken koşuyordu doktora eşim bu çok koşuyor demişti de koşturun o zaman demişti adam elinden tutunca koşuyor sanmış 13 aylıkken odasına koşarak girince bu ne zamandır yürüyor erkek çocuklar geç yürür demişti biz ne bilelim 11 aylık koşanı o zaman normal sanmıştık çözüm olur mu bilmiyorum ama oyuncak arabaların lastikleri olmayınca nasıl oynuyor mesela yeni oyuncak araba alınmaz bir de mesela sakız vs alsan çünkü ağızları boş kalsın istememe durumları da var benim oğlum sık sık bir şeyler yer arada eli ağzındadır saçı uzunken saçı ağzındaydı vs vs bir de elleri boş kalmasın modu var bunların tabii ayakkabı yalama vs bilemedim ama onlarda yapma diyeceksin bol bol mesela balkon demiri oğluma hep parlak parlak çok cazip gelir yalarmış küçükken kendi anlattı ama bir de gerçek demir tadı var ya o da değişik gelir ben de yalardım küçükken hatırladığıma göre çok da küçük değilmişim yani

Ha işte böyle gereksiz şeylerle yoruyoruz kendimizi, sonra çocuklarımıza bir şeyleri anlatacak açıklayacak, onların gelişimine gerçekten katkıda bulanacak davranışlarda bulunmaya takatimiz de kalmıyor, tahammülümüz de. Odağımız zihinsel ve duygusal gelişimlerinde olmalı daha çok. Ama kimseyi suçlayamıyorum da. Eşinin ya da bir başkasının gelip çocuğunu niye giydirmedin, neden yedirmedin diye laf sokmayacağını rencide edip üzmeyeceğini de bilmiyoruz. Üşürse gelir kendisi giyinir ya da acıkırsa gelir kendi yer diyenin "ne biçim annesin, hiç mi düşünmüyorsun çocuğunu" gibi laflarla karşılaşması, soğuk ve vicdansız olmakla suçlanması maalesef yüksek bir ihtimal. "Yemedim yedirdim, giymedim giydirdim" arabesklerinin hala prim yaptığı bir ülkedeyiz maalesef.

+100000 Markette avmde sürekli kendilerini yerden yere atan çocuklar görüyorum. En sonunda tüm istediklerini yaptırıyorlar ebeveynlerine tamamen yanlış Çocuk ne kadar çok yüksek sesle ağlarsa başkalarının önünde ne kadar fazla bağırırsa isteklerinin yerine getirileceğini öğreniyor. Mesela misafirdeyken yada evde misafir varken çocuklar çok daha fazla huysuzluk ve yaramazlık yapıyor. Çünkü annesinin rezil olmamak istediği için kızıp ceza veremeyeceğini biliyor. Davranışlarda tutarlı olmak önemli bir de

Almanyada yasiyorum ve yabanci cocuklardada var bu dedikleriniz.. bu Anne babanin tutumuna bagli birsey cocuk aglayinca aman aglamasin istedigi olsun derseniz zaten olay orda biter... yani Önemli olan türk Yada yabanci olmak degil Anne babanin nasil davrandigi Önemli.. Bi sevgisizlik degil disiplindir

İnsan asla mükemmel olamaz, kendine bunu yapma Bence çok iyi bir annesin, her yiğidin yoğurt yiyişi farklı Bana kendi annem zamanında yeğenimi pedagog a götürdüğüm için kızmıştı, tepemize çıkaracaksın bu çocuğu diye ama kimseyi dinlemedim. Babası alkol alıyordu, gece eve geldiğinde yeğenim uyurken severmiş, ellerini bacaklarını ısırırmış, geceleri baba beni yeme diye ağlardı, kendi başıma bununla başa çıkamayacağımı anladım zaten yaşım 18 falan o zamanlar aldım götürdüm. Kimseyi dinleme, arkadaşların da yazdığı gibi bizim toplum çok müdaheleci, ebeveynler, eş dost, akraba herkes bir şey söyler ama çocuğu en iyi annesi bilir. Bizim annelerimiz zamanında başkaydı her şey onların kendi doğruları var, ben şimdi burada sana yazıyorum ama yeğenim 28 yaşına geldi, o zamandan bu zamana çok şey değişti, kurallar konusunda fikrim aynı ama şartlar aynı değil, bence doğruyu yapıyorsun, kadınsın ve annesin kim ne derse desin

Iki oglum var, kucuk dogdugunda turkiteden ayrildik. Ikisini de biz yetistiriyoruz ama buyuk daha mizmiz, kucuk daha cevval. Cunku ne kadar da ayni yetistirdik desek de turkiyedeki mahalle baskisinin etkisinde kaliyorduk ister istemez. Ornegin oarkta cocuk dustu, kotu bir dusus degilse hic mudahale etmem, ama turkiyede bu mumkun degildi, ben kosmasam babaannesi ananesi, onlar yoksa komsular kosar kaldirirlar cocugu, bir de nazlarlar. Ornegin ikisinde de bebeklikten kasik catal verdim ellerine, ama buyuge babaannesi yedirirdi yemediginde, hala daha bana yedirsene dedigi oluyor. Ya da malum reklamdan kirlenmek guzeldir temali oyunlara izin veririm, nasilsa aksam banyosunu yapacak, ama mumkun mu siz soyleyin?

Geçmişleri konuşmuyorum şu anki çocuklardan bahsediyorum. Derdim batılı veya yabancı hayranlığı değil. Sadece bu açılardan onların çocukları daha iyi geliyor.

Soran oldu mu merak ettim o vlogger i? MrsDelfino

Ben de cogu seyi yapmadim acikcasi Elbette yapmam dedigim seyleri yaptığım oldu ama azinliktadir

Ben çocuğuyla iletişim kurabilen ailelerde bu tarz çocuklar olmadığını dusunuyorm ancak istediği ağladığında yapılmış ve genel olarak TV karsisinda ilgisiz büyütülmüş çocukların iletişim kuramadiklarini goruyorm, siz bebek demeyin çocuk demeyin sureklikonusun evladinizla inanın anlıyorlar mesela rica ederim diyorsunuz bı bakıyorsunuz o da aynını demiş, teşekkür ediyorsunuz o da size ediyor vb. Günümüz çocuklarının belki de en büyük ve en çok ihmal edilen ihtiyacı iletişim

Ayy benim kizi anlattin bir an sadece 1 yasinda yurudu ve hala merakli 2 gundur biberonu tamamen birakti mama bile demiyor oturup kahvaltisini yapiyor krem peynir bile yedi bugun dondurma sanmista olabilir Oglumda ablasi nasil davranirsa nasil yerse oyle yapiyor zaten sukur 1 yasini tamamladi oglum Kizimda bir konussaydi daha dogrusu konusuyor ama turkce deil kafamda deli sorular parkta suriyelilerle bile anlaasiyor anlamadim Hastanede karistimi desem en kucuk gorumcemin aynisi bilemedim

Kesinlikle doğru. Verdiğinz örnek çok yerinde oldu.. Çocuklara hiçbir sorumluluk verilmiyor. Yalan yanlış yapsa da bıraksınlar yapar elbet bir gün çocuklar. Gerçekten o dondurma ambalajındaki gibi. Çocuk bitiriyor, çöpünü anneye veriyor, ellerini anneye uzatıyor, ağzını uzatıyor. Sofra kurulduğunda dahi sorumluluklar verilmeli çocuklara. Kalktığında tabağını masadan kaldırıp, gidip ellerini yıkamayı öğretmek gerekiyor. Sorumluluklar ufak işlerle başlıyor.

Cocugun da dirayetliymis maşallah.. benim kiz simdi buyudu 5 yasinda markette birsey aliyo mesela cips sonra Muffin aliyo sectiriyorum ikisinden birini alabiliriz sadece diye inat edince ikisini birakiyorum cokta yaptim icim yandi ama simdi seciyor ve kasaya gitmeden birinden vazgeciyor ayyy eskiden aliswerise gider sirf aburcubur alir gelirdik ne yemeklik birsey ne de dogrudurust bir alışveriş olurdu... kararli ve sabirli olmak isin sirri aglasinlar valla hiccccc takmiyorum artik yemezlerr

bu yazıdan sonra akşam oğlumu aldım mevsimlik bir şeyler alayım diye mağazaya gittik ve benimki mağazanın ortasına işedi. Ama bildiğin göl yaptı bir de üzerinde zıplamaya çalıştı. Temizlik için gelen kıza da "kusura bakma işedim"dedi. Yeni kıyafet alıp giydirdik ve siz geldiniz aklıma filmdelisi

Benim çocuklarımla ilgili bir konumda anneliğime eleştiriler gelmiş ve çocuklarımın davranışlarını aşırı bulan anneler olmuştu. Biri 3 biri 1,5 yaşında iki kızım var. Ancak toplum içinde beni zor durumda bırakacak aşırı davranışları olmaz hiç. Terrible 2 ve horrible 3 sıkıntılı geçmiyor. Ben instagram ve youtubeda çocuk gelişimi ile ilgili sayfalar takip ediyorum. İlk aklıma gelenler uzm simge soydan, attachmentparentingturkiye. Oldukça faydasını gördüm tavsiye ederim. Çocuklarımız bizi doğdukları andan itibaren anlıyorlar. Bol bol iletişim kurun. Ağlama, kendini yerlere atma gibi davranışlar kendini ifade edemediğinde, dikkat çekmek istediğinde olabilir. Çocuğunuza yeterince sevgi ve ilgi gösterir olumsuz davranışlarını değil olumlu davranışlarını pekiştirirseniz dikkat çekmek için bu şekilde davranmayacaktır. Dil gelişimi tamamlanmadığında kelimeleri kendisini ifade etmek için yetmediğinde de hırçın davranışlar olabilir. Bu zamanlarda çocuğunuzun hizasına eğilip göz teması kurarak aynalama yapabilirsiniz. Ayrıca hayır, olmaz, yasak gibi sözlerle reddetmeniz ve kısıtlamanız da olumsuz davranışlara sebep olabilir. Yapmasını istemediğiniz şeyler olduğunda neden yapılmayacağını açıklayarak alternatif sunmanızı öneririm. Ayrıca bir şeyleri ağlayarak ya da aşırı davranışlar sergilediğinde elde etmişse hep bunu kullacaktır. Hayır dediğinizde agladıysa susturmak için istediğini verirseniz bu alışkanlığa dönüşür. Çocuğunuzun birey olduğunu asla unutmayın, bol bol konuşun ve sevin.

evde bende canina zarar verecek bir sey yapmadikca karismiyorum

O kadar cabuk geciyor ki o kucak donemi, bebekken kucagimdan indirmedim cocuklarimi Simdi oglum 12 yasinda istesem de alamiyorum kucağıma, bazen geliyor tirmaniyor ustume ama en fazla 5 dakika durabiliyoruz oyle İyi ki zamaninda hep kucagimdaymis, o bana doydu ben ona

Demek ki bu geçmiyor da Önceki

5 dakika yine iyiymiş, bizim 4 yaşındaki 5 saniye sarılıp kaçıyor. Sanki daha dün bileğim ağrıyordu kucakta tutmaktan.

Ben bunu yaptım oğlum parkta kendini yerlere attı krizler geçirdi başımıza güneş geçti öldük bittik ikimiz de artik onu bıraktım eve gitmeye çalışıyorum ama pacalarimdan tutup cekiyo beni öyle sinirlendi, sebebi de babannesi her dediğini yapiyo neyse ben dedim senin istediğin olmayacak eve gidiyoruz artık ama. nasil agliyo beni cekiyo donumu indirecek nerdeyse, tabi bütün sokak inledi, ben gitmeye çalışırken onu ittiriyodum mecbur bildiğin sülük gibi yapıştı kendini yere atsa gene iyi. En son camdan bir kadın bağırdı daha fazla aglatacaksaniz polisi arıyorum diye, benim beynime kan gitmiyo zaten güneşte durmaktan bı bağırdım ne diyosun sen gerizrkali kadın çocuk buyutmekten haberin mi var senin diye bas bas bide ben inlettim sokağı sonra komşumuz geldi ikna edip eve gittik bizden sonra polis gelmiş gerçekten ben görmedim ama söylediler. Lan polis cagirana kadar yanıma. gelip yardımcı olabilir miyim diye sorsana sanki çocuğu dövüyorum yani tam tersi o beni dövüyordu velhasilkelam bizim ülkede bu işler yürümez sen yapsan elalem karışır bı halt bildikleri de yok da işte

Yakın zamanda pedagoga gittim. Kreşe başladı oğlum ama 2 hafta sonra ağlamaya ve uykularını etkilemeye başladı. Doğru adımlar atmak istedim, sebep bu. Velhasıl bana sınır koymadığımı, ağlatmaktan korkmamam gerektiğini, babayla geçirdiği zamana asla ve kata müdahale etmemem gerektiğini, bazı şeylere kesin bir dille hayır demem gerektiğini, kontrolcü olmayı da bırakmam gerektiğini söyledi. Mesela baba çocuğu ayaklarından tutup baş aşağı sallandırıyorsa orada napıyorsun düşecek demeyecekmişiz daha sonra, çocuk yokken endişeleniyorum diye belirtecekmişiz. Yahut baba tv izletiyor karışmayacakmışız, çocuğu bırakıp dışarı çıkıyoruz, kıyafetini yemeğini hazırlayıp çıkmayacakmışız ne yaparsa yapsınlarmış; gerekirse aç kalsın, üşüsün, hasta olsunmuş. Bunlar hep kontrolcülükmüş ve çocuk anneye bağımlı oluyormuş.

Bugün yediniz hurmalar... Dilinizi ısırın, çok söylendim ve söylediğim ne varsa yalamak da denmez ona, hayat felsefem haline getirip yaptım

Tutarlılık kararlılık ve istikrar. Çocukların istedikleri bu ve temelde sakın ebeveynler ister. Çocuğu dinler ve onu anladığınızı ona hissettirirseniz istediğinizi basarabilirsiniz. Ancak sürekli hayır diyen ve kendi istediğini yaptırmaya çalışan bi ebeveyn olursanız çok zor. Mesela çocuk bazen mont giymek istemeyecek ona durumu açıklayıp tekrar mont giymesini sağlayabilirsiniz reddedileceksiniz israrlar işe yaramayacak. Tamam öyleyse yanımıza alalım usursen giyebilirsin böylece dicez ve tabiki usuyecek siz ne kadar çözüm odaklı olursanız çocuğunuz da o kadar uyumlu meraklı ve bireysel olur

3 yasinda olmak uzere bir oglum var gecen hafta tatildeydik cpgunlugun ruslar oldugu bir otelde. orda bolca gozlemledim onlari. ve acikcasi hic mi hic haz etmedim annelerin cocuklarina olan tavrindan... anneler ve babalarin umrunda degil cocuk ne yapti ne etti dustumu kaldimi... oglumdan kucuk cocuklar dahi kendi kendilerine otelin girip cikmadiklari yeri kalmiyor anneleri almis ickisini takmis kulakligini gunesleniyor. benim anladigim cocuklar anne baba ile bagini kopartmis kendi kendine takiliyor seklinde yanlisim varsa duzeltin gordugumu soyluyorum sadece... oglum havuza kolluksuz atlamaya kalkmasin diye surekli cocugu zapt etme cabasindaydim ama yabancilarin umrunda degildi daha bir yasina gelmemis cocuk surune surune yerde havuza atti kendini havuzda yuzenler cocugu tutup cikarttilar anne kilini dahi kipirdatmadi... belki dpgrusu budur cocuk yetistirmenin duse kalka buyuyorlardir o yuzden de kendi baslarinin caresine bakmayi biliuorlardir ogrenmislerdir bilmiuorum ama acikcasi bana cok ters bu durum. ancak acikcasi cocugumun yollarda kendini yerlere atacak kadar krizler gecirdigini de pek gormemisimdir, kucuklugunden beri surekli konusarak tutarli davranarak istwdigi herseyi birlikte yapmasina izin vererek buyutmeye calistim. ona yapmak istedigi hersryi yapmasi icin firsat verdim bazen ben destekleyerek bazen sadecr kontrol. ederek. bu yuzden midir bilmem "hayir tatlim onu alamayiz" dedigimde israr etmez peki anne der. cunku bence elimde olsa bu firsati ona verecegime emin. yabancilar gibi cocugu kendi haline birakmak yerine her ise dahil ederek herseyi deneyimlemesine firsat vermek kesinlikle daha iyi bence. dedigim. gibi yanlis anlasilmak istemem, tamamen yanlis gozlemlemis te olabilirim, ancak ben gprdugumden bunu algiladim ve hic haz etmedim... otelde otel binasinin arka tarafinda bir cocuk parki vardi, gece 11 civari odaya donmeden cocugu parka gpturduk kovit sebebiyle kalabalik saatlerde parka girmek istemedik. parkta sadece esim ben ve oglumuz vardi, anne bak nasil kayiyorum anne bak burdan cikiyorum beni izle diye her tirmandigi basamakta sevinc dolu gozlerle bizim takdirimizi bekliyor biz de alkisliyor yureklendieiyorduj basarabilirsin diye. sonra oglumla ayni yaslarda bir kiz cocugu geldi, parkin konumu sebebiyle o cocuk orda beyni patlasa kimsenin ruhu duymaz inanin... cocuk yanimiza geldi kendi kendine tirmanmaya ziplamaya kaymaya basladi. ancak tehlikeli durumlar oldu zaman zaman ve cocuga mudehale etsek mi onu da bilemedik korumaya korktuk ote yandan basina birsey gelse biz bile suclu duruma duser miyiz diye tedirgin olduk. anne baban nerde diye sorduk oturuyor dedi havuz tarafini godtererek... o cocuk oglumun tirmandigi heryere tirmanip oglumu alkisladigimiz gibi onu da alkislamamizi istedi. cunku basarisi karsisinda takdir edilmek istedi ancak orada kimse yoktu bizden baska bu bence o cocuk icin cok aci bir durum... parktan cikip donerken annesinin kalabalik bir arkadas grubuyla kahkahalar esliginde havuz basinda sohbet ettigini gordum cocugun parka oldugundan bilr haberi yoktu bence... o cocuk o aneden ne birsey isteyebilir zaten ne birsey bekleyebilir, annenin umrunda degil ki... kendi kendine buyuyor kenarda... o yuzden acikcasi ben cok saglikli bulmuyorum iletisimlerini sizin kadar da

Annem hep kızar bana 'o koca sesinle bir de çocuklara kızıyorsun, öcü gibi bir şey oluyorsun' diye. Evet sesim gür, kısık konuşamam, tonlamalarım çokça benim de Elbet belirli ölçüde siz de ben de dikkat ediyoruzdur ama yapımız bu. Bir misafir gelince daha kapıda başlar 'ooo hoşgeldiniz, ne özleştik' seremonisi. Ne kadar engelleyebiliriz ki kendimizi

aslında kreş öncesi bezi atıverdi bir anda. 2 gün besiz gezdi. kaka diyip gidip yapıyordu çiş diyip yapıyordu ama duşakabine. hemen gidip lazımlık aldım ama oturmadı, ısrar ettim oğlum bir dene diye. yooo diyerek kaçtı ve bir daha da yapmadı, bez bağladık tekrar ısrar dediğim de bu yani oğlum bak bir dene şeklinde konuşmak, zorla oturtmadım yani. benimki de sevmiyor bazı şeyleri sticker falan yapıştırıyoruz, çok tepki vermiyor ama o kalmıyor çıkarttırıyor hemen. arabalarında da ekstra bir şey istemiyor, bir şey taksak yapıştırsak çıkar diye yırtınır. bazen kendisi yapıştırır dayanamaz geri söker. dün kulak çubuğunun kutusundaki yapıştırmaları söküyordu. araba falan sürerken de dışarıda şu sarı alanlardan sürer veya mazgal varsa o hizada gider, yoksa su giderlerinden gider, o da yoksa farklı renkte kaldırımlardan yürür veya oralarda sürer. bir ayağını öpsem diğerini de uzatır buuu diye. onu öperim ısırırım bu sefer diğerini uzatır ııııı diye . biraz sıkıntılı benimki

Ben yapmayacağım dediğim şeyleri yapmadım şimdiye kadar çok şükür. Ayağımda sallamadım, sabahın köründe kalkma pahasına geç yatırmadım, odasına erkenden geçirdim vs. Herkes yediğini muhakkak yutacak diye bir şey yok ki.

Ay ben bir aydir Türkiye'deyim, tum siteyi sinir hastasi yaptim aksam hava serinleyince tum anneler bebelerinin pesinden kosuyor birşeyler giydirmeye calisiyor ben yerimden kalkmiyorum, bana da diyorlar giydirsene cocugu, yoo diyorum usurse o gelir ve soyler bana, gercekten usudugunde gelir ustune bisey ister benim kiz Ya da yemek yesin diye ellerinde tabak cocuklarin pesindeler, ben sorarim aciktin mi? Cevap hayir ise git acikinca gel derim, ya da yemek saati ise ve yemiyorsa demek tok der kaldiririm sofrayi turk kadinlarin hepsi krizde beni gordukce

Bakıcam çok teşekkür ederim.

aynen demek istediğim bu benim de. yeter ki ağlamasın moduna girip hemen talebini yerine getirmeye odaklı çok fazla ebeveyn var. ayrıca aman hiç ağlamasın çocuk fikrine de katılmıyorum. aksine ağlamayı da üzülmeyi de kırılmayı da öğrenmeli ki evden çıkıp dış dünyaya daldığında kimse onu ağlatmayacak sanmasın.

Yok yok anladim ben sizi, takip etmistim zaten konuyu :) ya benim o donem 30 yasinda olan esim ona yurt disindan getirdigim hediyeyi once kokladi sonra dilinin ucuyla tadina bakti hayatimin sokuydu resmen..

Ben basardım ama nasıl bılmıyorum oglum parmakla gosterılen bır cocuk ama ablası tam tersı

Konu sahibi izin verirse danışayım sizlere çünkü benzerini görmedim. Elbet vardır gördüğünüz ya da gıyabında bildiğiniz ama çevremde yok ve ben her yolu denesem de çare bulamıyorum, dayanılmaz bir hal aldı.

belki yabancilarinda bir sitesi vardir onlarda biz yabancilara özeniyorlardir annesi kaşını kaldirip cocuga bir bakti birde çimdik atti cocuk susu verdi ayol hemen diye

Ben almanyada yasayan biri olarak bile basaramadim bol sans bi olaya sahit olmustum alman kadinin cocugu yerlere atmis kendini nasil bagiriyor inanamassin ben bile ayy gunah dedim kadin cocugun yanina ayakta durmus o krizi atlatmasini bekliyor... cocuk agladi agladi ben bittim alisweristen cocuk bitmis hala agliyo en son annesiyle konustu annesine alacanmi dedi hayir aglamana yazik oldu ama bu birseyi degistirmedi almicaz dedi cocuk tabi enerji 0 tuttu elini gitti bende denedim anammm razil oldum yaaaa benim oglanda bir ses tonu var offf beynim patladi ulan tamam al rezil olduk zaten

benim nisanimda esimin akrabalari geldi baya kalabaliklardi kayinbabamin esimin sesi gurdur ama digerleri gayet normal sesleri yani neyse bunlar gectiler salona bizimkilerden bir kac kisi yanlarinda oturuyor gerisi mutfakta onlar toplam 40 kisi falan bizimkilerde maksimum 10 kisi bi ara icerdeki seslere kulagim takildi annemle teyzemin sesleri okadar yuksek ki volümleri resmen geriye kalan 50 60 kisiyi bastiriyo ben simdi cocuguma nasil sessiz sessiz kibar kibar konusmayi öğreteyim ki

İşte biz kollektif çocuk yetiştiriyoruz maalesef, karışanımız edenimiz bitmez. Yeni nesil buldumcuk uzman anneler ne kadar abartıysa kendi ailemizden başlayıp parktaki teyzeye kadar herşeye burnunu sokan teyze terör örgütü de o kadar abartı :))

Bu nedir ya? Oda da yalnız kalmamalı bence vicdan yok. Düşebilir kafası bir yere vurabilir bir cisim yutabilir evde elektrik sorunu olup yangın çıkabilir eve Hırsız girebilir deprem olabilir vs yaa daha neler

Haklısın ben de nefret ederim böyle hurafelerden. Bir kere pozitif ol demi. Ama yok olmaz. bebeklinick Bu karanlığın sebebi

konuyu okurken benimde aklimdan bu geçti. bizim toplum olarak sesimiz biraz gür sanki. dediginiz gibi her yerde bagrış cağrış bir çığırtkanlık kavga var maalesef. benim mesela sesim yapi olarak bir bayana gore gür çıkar kendi ailemde esimin aileside oyle halasi haric kizimkn ses tonuda halasina benziyor normal ses tonu var. gecen gun seyi farkettin kizim bagirarak konusuyor çocuk bizi bagiriyoruz saniyo demek ki. halbuki gerçekten sesimiz gür hal böyle olunca dediginiz gibi biraz zor oluyor

Birakmiyorum valla, bes dakika sonunda benim belim falan agriyor da birakmak zorunda kaliyorum Kucakta buyuyen çocuklar sevgi dolu oluyorlar