Benimki de okula gitmicem diye aglıyor Yalnız degilsin. Ofke problemleri icin tabi bi pedagogdan yardm almak lazımda. Okul icin alısma dönemi oldugundan cok normal 1 haftada gitmek istememesi. İlk baslayanlar agladgı icin bu dönem, etkinlik de yapamıyorlardır daha cok sıkılıyor cocuklar. Alısacak dedi ögretmeni bize de. Kararlı olmamız lazım.

Evdeki düzeninizi bilemeyecegimden ben kendi düzenimden örnekleyeyim.. Oglum 8 yasında ve bebekligi cok cok cok zor gecti. 3 aydan itibaren baslayan zorluk emzirme probleminden tutun sürekli hastalanmasina ve hastanelerde kalmaya kadar gidiyordu. Psikoloji kalmamıstı bende. Yedigi herşeyi kusar cignemez blendirlardim. Normal bir cocuk dis cıkarırken ateslenir ya mesela huysuzlanır vs biz olusan geniz akıntısı yüzünden bogaz enf. olur hastanelik olurduk. Tuvalet egitiminden tutun aklınıza gelebilecek herşeyi asiri zor gecti anlayacağiniz.. Asiri da sinirli bir bebekti uykuya dalmasi 3 saat her saat bası uyanması ve sabahın köründe kalkmasi da cabası. Oglunuz gibi aglama krizleri de olurdu hep. Velhasıl kelam ben hic taviz vermedim babası ile bu hallerinde timsah gözyaslarina aldanmadık. Hep otoriteyi üzerimizde tuttuk. Biliyorduk ki bir kere ona gecerse hep kullanacak bizi.. Nasıl bir düzen istiyorsanız kurup aglasin kendini yere atsin olabilir?istikrarli olmalisiniz. Ben agladiginda sakince oturur onu izlerdim. Cıldırırdı kendini atardi yerlere hic tepki vermezdim. Sonra gelir bana sarilirdi ve istedigi seyi elde edemeyecegini anlardi. Üstesinden gelemeyebilirsiniz her cocuk bir degildir illa pedagogdan nasıl davranmanızla ilgili destek alabilirsiniz ama sabirla kararlilik herşeyde oldugu gibi bundada emin olun cok etkili.

Evet. Benim çocuğum da anaokuluna ilk başladığında böyle şeyler yaptı. Evde sınırsız bir özgürlük vardı, istediği zaman yemek, oyun, kıyafet değiştirme.. bütün oyuncaklar onundu, yemeğini ben yediriyordum vs. Ama okula gidince kurallar geldi, yemeğini bitirme sorumluluğu, oyuncak paylaşma, evdeki gibi pohpohlanmaya. İlk 1 ay çok sinirliydi, okula gitmeden veya okuldan geldiğinde çok öfkeli oluyordu ama zamanla düzeldi. Siz tavrınızı sürdürün ve kararlı olun. Okula gidilecek, kurallara uyulacak deyin bunu kabullensin.

Herkese merhaba bu aralar anaokuluyla ilgili cok konu acildi biliyorum ama benim sorunum daha cok okula basladigindan beri huy degistiren oglum. Oglumla ilgili daha oncede konu acmisligim var ve durum gitgide kotuye gidiyor kendimi cok caresiz hissediyorum. Oglum 4 yasina girmek uzere. Bilenler bilir inanilmaz zor bir cocuk. 1 hafta once anaokuluna yazdirdim gelisimi acisindan faydali olur diye ama okula basladigindan beri zor olan yapisi 10'a katlandi diyebilirim. Herseye sinirlenip kendini yerlere atiyor yeri yumrukluyor babasina ve bana surekli bagiriyor. Asla soylediklerimizi dinlemiyor hersey onun istedigi gibi olacak. Agzimizi acip guzellikle izah etmeye calismamiz bile sinir kriziyle sonuclaniyor. Daha oncede bu huylari vardi ama bu kadar ekstrem degildi donup kaliyorum karsisinda inanin ne yapacagimi bilmiyorum. O oyle yapinca 21 aylik kizimda korkuyor aglamaya basliyor sakinlestiremiyorum. Okul iyi bir okul cok arastirdim ogretmenleri bilincli. Ben sorunun daha cok oglumdan kaynakli oldugunu dusunuyorum. Ogretmeni hala alisamadigini beni cok ozledigini soyluyor aceba bana tepkili oldugu icin mi boyle davraniyor. Bu huyunun uzerinde kalici olmasindan korkuyorum. Oglumun zor olan yapisi yuzunden sagligim bozuldu. Okula giderse duzelir bende kendimi toparlarim diye umut ederken daha da zorlasti tum umidimi yitirmis durumdayim. Bu aksam yine apartmani inletti evi birbirine katti esim dayanamadi kapiyi vurdu cikti evden. Ben konusmaya calistim ama davranislarinda hala israrci. Cocugu okula basladiktan sonra huy degistiren anneler bu durum gecicimi varmi bunu yasayanlar? Birde oglum icin nasil profesyonel yardim alabilirim bu konuda bilgisi olanlar lutfen bana bir yol gosterin daha once psikiyatriste goturduk tek gorusmede anormal bir durum yok bir daha getirmenize gerek yok dedi ama ben ciddi anlamda zorlaniyorum. Duzenli olarak bir cocuk psikologuna mi gotursem ama ote yandan 4 yasindaki bir cocuk icin agir olmazmi bu diye vicdan azabi cekiyorum. Ogluma nasil yaklasmam gerektigi konusunda resmen afalladim. Bana bir yol gosterirseniz sevinirim.

Bir anaokulunda rehber öğretmen olarak çalışıyorum. Sorunun kaynağını bilmeden sorunu çözemezsiniz. Bunun için mutlaka bir uzman desteği almanız şart. Zaten gideceğiniz kişi cocuk psikoloğu olacağı için çocuğunuz hicbir şekilde olumsuz etkilenmez.

Nasıl gittiği değil nasıl geldiği önemli demişti bana bir pedagog kızımla ilgili Oğlunuz mutlu dönüyor mu eve

Peki normalde uysal bir cocukmu cocugunuz? Benim oglum her sabah agliyor gitmek istemiyorum diyor. Onu surekli motive etmeye calisiyorum arkadaslarin seni cok ozledi, okulda guzel kahvalti hazirladilar hadi gec kalmayalim, bugun cok guzel oyunlar oynayacaksiniz vs diyorum ama yinede agliyor anne sende kal yanimda diyor. Bana asiri bir duskunlugu var. Tepkisi bana karsi belkide onu okula gonderdigim icinde ustesinden gelemedigi duygular biriktiriyor ofke, hayal kirikligi, ozlem gibi. Her gun anne seni cok ozledim deyip agliyor. Yuzune karsi taviz vermiyorum ama icten ice vicdan azabida cekmiyor degilim.

Bir pedagogtan yardım almanızı öneririm. Faydasını göreceğinizi düşünüyorum. Böyle öfke problemi olan öğrencilerim oldu. Nörolojik bir sıkıntı yoksa problem genelde babanın ya da annenin sinirli olmasından ya da çocuğun çok serbest ve kuralsız yetiştirilmesinden kaynaklanıyor. Bunu sizi üzmek için söylemiyorum yanlış anlamayın bazı çocuklar evet çok zor olur ama sebep genelde anne babanın yanlış tutumudur, evdeki gergin atmosferdir. Bu problemi de ancak bir pedagog yardımıyla çözebilirsiniz.

o zaman psikiyatrik hastaligi yok demek ki. cocuklarda pek cok problem hircinlikla kendini gosterebiliyor, konusma geriligi, depresyon, anksiyete, otizm vs o zaman bir psikologa gidin ve terapiye baslayin. oyun terapisi olur mesela, psikoloji egitimi olan ve terapi egitimi almis birisi olmasina dikkat edin. cocuklar duygularini anlamlandiramiyorlar genelde, uzgun mu, endiseli mi, heyecanli mi kafalari corba oluyor, terapi buna yardim eder. duygularini nasil yonetecegini ogretir vs bir de dikkat ediyorsunuzdur zaten ama uykusu ve yemek yemesi nasil, eger duzeni yoksa o da cocugu hircin yapar.

Peki okula yeni baslayan ogrencilerde ilk zamanlarda boyle davranis degisiklikleri olmasi sık karsilasilan bir durummu? Bu konuda bir tecrubeniz varmi aceba? VuslataDair evli ve 3

Pedagoglar ne için var? Neden çocuğa ağır olsun? Oğlum yedi yaşında 2 yaşından beri pedagoga gidiyoruz, hiçbir sorunumuz yok bize göre, uzman biri farkında olmadığımız bir sorun varsa işin başında bizi uyarsın diye gidiyoruz, çocuğumuza en doğru şekilde davranmayı öğrenmek için gidiyoruz, çok akılcı nasihatler alıyoruz. Bu neden çocuğum için ağır olacak hiç anlamadım . push ; M

Oğlunuz kadar büyük tepkiler göstermezdi ama çok uysal da değildi. Daha doğrusu anneanne dedenin çok şımarttığı kuralsız bir çocuktu. Bu yüzden okulun ilk zamanları kurallar ona zor geldiği için ve bu hislerle baş edemediği için çok hırçın ve saldırgan davranıyordu. Beni canımdan bezdiriyordu. Evet okula gitmemek için çeşitli bahaneler uydurdu. Türkiye'de eğitimin zorunlu olduğunu, okula gitmezse polislerin gelip okula götürme hakkı olduğunu söyledim. Sonuç olarak 1 yıl sonra ilkokula gidecek. Anaokulunda bu disiplini kazanmazsa ilköğretimde sıkıntı yaşayacak. Bu yüzden okula gitmemek gibi bir seçeneği net olarak aklından sildim. Ayrıca evet özlem gibi bazı duygularla baş etmeleri gerekiyor ama hayatta bu duygularla baş etmeyi de bir şekilde öğrenmeye başlaması gerek zaten. Gayet güvenli okul ortamına bırakıyoruz, çöle veya ormana terk etmiyoruz ki. Sizin vicdan azabınız sadece işinizi zorlaştırır. Kararlı olun; her çocuk anaokuluna gidiyor ve kimse travma geçirmiyor. Okula gitmek zorunlu ve biz de bunu yapmalıyız dersiniz ve zamanla alışır oğlunuz.

Çocuğu o duruma getiren sizin yaklaşımınız olabilir, destek almalısınız

Belkide benim yanlis tutumumun payi vardir bilemiyorum. Oglumla kizimin arasi 2 sene ikisini bir arada buyutmek cok zorladi beni esimde pek destek olmadi bana. Oncesindede cok zor bir cocuktu oglum ama kardesinden sonra davranislari cok farkli bir boyut kazandi. Yorgunluk uykusuzluk yetememek beni hem fiziksel hemde mental olarak cok zorladi. Esime bu konuda cok kizginim. Kendimede. M

Belli ki oğlunuz kardeş kıskançlığı yaşamış, siz de çok yorulmuşsunuz yıpranmışsınız normal olarak sabrınız kalmamış, eşiniz de yardımcı olmamış. Aslında birçok ailede yaşanan problemler bunlar. Kendinizi kötü hissetmeyin ama eşinizle konuşup birlikte hareket etmelisiniz. Çocuklar duygularını bizler gibi ifade etme becerilerine sahip değiller. Yaşadığı olumsuz durumu öfkeyle, ağlamayla, kendini yere atmayla gösterebilir. Fakat bizler yetişkin olarak çocukların duygularını anladığımızı göstermeliyiz. Bunu yaparken zorlanıyorsanız bir uzmandan destek almak en iyisi. Pedagoglar anne babayla ve çocukla konuşarak sorunun kaynağının ne olduğunu bulmaya çalışırlar. Size tavsiyeleri doğrultusunda hareket ederseniz ve bu konuda tutarlı olursanız bence problemi çözersiniz. Ama eşinizin desteği çok önemli. Tek başına sizin çözebileceğiniz bir durum değil bu. Bir takım gibi hareket etmelisiniz.

Bence kardeşini kıskanıyor P

profesyonel bir yardim almaniz gerekiyor, oncelikle cocuk psikiyatrisinden randevu alin ve cocugunuzun herhangi bir tanisi var mi psikiyatrist onu soylesin. daha sonra ilac gerekiyorsa ilac, terapi gerekiyorsa terapi baslanir. sakin cekinmeyin, zaten o yasta cocuga coooook zor ilac verirler, once terapi falan yaparlar genelde ama ne cesit terapiye ihtiyaci oldugunu psikiyatristin soylemesi lazim.