bu sıkıntı

Merhaba kızlar. Ben bi çocuk gelişimcisi ya da pedagog olmadığım ve bu işlerden anlamadığım için size sorayım dedim. Bizim henüz çocuğumuz yok. Öncelikle bunu belirteyim. Evli ve çocuklu çift arkadaşımız var. 1 tane çocukları var. 2.5 yaşında. Elimizde büyüdü derler ya. Benim de öyle. Çok seviyorum. Benim yeğenim gibi Sormak istediğim ise şu, mesela arkadaşım ve eşi çocuğu asla sert bir şekilde uyarmıyorlar. Sert dediğim yani hafif bir tık ses yükselmesi bile olmuyor. Mesela geçen gün yere kaşık kaşık pilav döktü. İlkinde yapma dediler yumuşakça, ikincide üçüncüde de aynen bu şekilde. Çocuk sürekli dökmeye devam etti. Elinden kaşığı alınca da ağladı direkt. Çünkü ona "hayır" lafı geçmiyor kesinlikle. Mesela tokat atıp kafa atıyor onlara. Sadece sakince ama oğlum şöyle böyle diyolar geçiştiriyolar. Bunun gibi tonla daha örnek sayabilirim. Buradan pay biçin. Bi çocuk ömrü boyunca hayır denmemiş ve bir kere bile azarlanmadan nasıl yetişir? Bu doğru mu? Merak ediyorum özellikle bu işin profesyonellerinden bilgi istiyorum. Şimdiden teşekkür ederim P

Sizin yaninizda öyle davranmalari birsey ifade etmiyor. Baskalarinin yaninda öyle davranip yalnizken cocugunu demirle döveni de gördük.. cocuklara dogruyu ögretmemiz lazim, o yaslarda bagrip cagrip birsey anlatmanin korkutmaktan baska bir faydasi olmuyor. Korkutmak terbiye etme yöntemi degildir. Ben cocugumla net oluyorum. O yaslarda birseyleri atmaya denemesi normal. Yemek oyuncak olmadigini ve atilmadigini ögrettik

2.5 yaşında henüz ve sadece bi süreç yaşıyor, keşfediyor. 2.5 yaşında bi kızı olan arkadaşım var mesela, ona hep kızar, tepki koyar vs.. ama hiç bir işe yaramaz, aksine daha inatçı bir hale sokuyor kızını farkında değik. Hep söylüyorum yapma diye. Aksine o yaşlarda bir çok davranışı görmezden gelerek sönmesini beklemeliyiz.. Bi kizim var benimde ayni dönemlerden geçtik. bakın gectik bitti diyorum. Kızıma sesimi yükselttiğim zamanlar sayılıdır. Şımarık olmadı düsündugunuz gibi. Yani arkadaşlarınız kızıp korkutmamakla iyisini yapıyor

2.5 yaştan bahsediyorsunuz. Niyeyse çocuğa bağırmadan, fırça atmadan terbiye verilmiyor algısı var. terbiye kararlı duruş, istikrar, çocuğun seçimlerine ve rutinlerine saygı duyarak, konuşarak da veriliyor. sizin yanınızda mudahele etmek istememiş olabilirler. Vurma da çocuklarda dönemsel. Tıpkı eline aldığı her şeyi fırlatması gibi. Uzun sürerse bakarlar çaresine.

evet cocuk buyutmek zor ama ıkız veya ucuz bambaska kımse alınmasın ama ıkızı ucuzu olanlar ultra ultra benım gozumde allah saglık sıhhat guc kuvvet versın benım 1 sızın 3 ustelık ıkız x katmerlı bende olsa hunimi takardım kesın

Ben çocuk sahibi bir insan olarak yazıyorum bunları. Bu sitede çok gördüm çocuğa 2 yaş bitene kadar kızılmamalı, hep normal ses tonuyla konuşulmalı yorumlarını. Anneye, babaya vuran hatta ısıran çocukların normal karşılandığını, kendini yerden yere atarak ağlamaya olabilir dendiğini. Sonra yine burda okudum çocuğumla yolculuk yapmam imkansız o yüzden annemi görmeye gidemiyorum, çocuğumu bakkala götüremem çok ağlıyor, çocuğum bana vuruyor konularını. Herkesin farklı bir çocuk yetiştirme tarzı var çocuğuma hiç vurmadım. Sadece bir kere o bana vurdu ben de onun koluna vurdum kontrollü bir şekilde acıdı dedi ama benim de canım acıdı dedim bitti bir daha hiç böyle bir sorun yaşamadık. Kim çocuk kim ebeveyn belli değil bazı konularda, ben şahsen kızmaya karşı değilim. Yanımızda herhangi bir üçüncü kişi varken hiç bağırmadım ama yalnızken ses yükselttiğim de olmuştur. Aman çocuğun psikolojisini bozmayalım adı altında çocuğun her yaptığına evet demek, ses çıkartmamak bir yerden sonra sizi dinlememesine yol açıyor.

ıste bu sıkıntı yanı cocugun ''bazı davranıslarında '' olumlu degısım olmaması bırcok aıle cocuklar ıcın psıkologlara danısmaya cekınıyorlar neden onu da bılmıyorum bırcok konuda yazdım burayada yazayım cocugum buyurken hıc bu tarz seyler yasamadım yanı ınatlasma hırcınlasma vurma gıbı benı hıc zorlamadı hıc kendını yerlere atan tutturan bagıran aglayan bır cocugum yok buna ragmen yıne de gıttım uzmana sordum bazı konuları... nasıl yaklasmak gerek su tarz sorular soruyor nasıl cevaplamak gerek yanlıs bırsey yaptıgında nasıl anlatmak gerek dıye yanı bır sorun yasamayı beklemedım kendım dogru mu ılerlıyorum dıye gıttım bırcok cocuga ebevenyler yanlıs davranısı kanıksatıyor cunku cogu aıle cıddı bır sorunun gobegınde oluyorlar farkında bıle olmuyorlar belkı arkadaslarınızın yasadıgı boyle bırseydır eger cocukda bır davranıs sorunu varsa aıle bunun farkında bıle degılse cok yazık umarım boyle degıldır ınsallah sadece sız tanık olmadıgınızdan bu kadarla yetındıklerını dusunmussunuzdur boyle olması ıcın dua ederım aksı taktırde sorumsuz bır cocuk yetıstırme olur bu arada bazı yorumlarda gordum katılıyorum tabıkı sesımız yukselebılıyor refleks olarak yıne yukselebılıyor cocuklara camdan gıbı davranmamak gerek hayat cok zor ve acımasız cocukları dıs dunyaya hazırlamak gerek, herseye tamam oglum paşam oglum veya prenses kızım dersek kotuluk yapmıs oluruz sadece sureklı bagıran azarlayan aıleler var onlar gıbı olmamak lazım yanı ınsanlar konusa konusa anlasır kendımızı tutmak lazım bazı anneler gordum yapma deyıp elıne vurup bagırıyor cocuk yapmasın ama neden yapmasın bır soylese cocuk anlayacak mantıklı konusunca cocuk gercekten anlıyor bızım rutınımız su cocugumun sakin olmasını da buna baglıyorum dogdugu gunden berı konusuyorum kızımla... emerken bıle konustum, gun sonunda uyutmadan once masalını okumadan hemen once gun hakkında konustuk bazen oyun oynarken dıkkat et ayagın takılır dusersın dedıgımde dıkkat etmedıgı ıcın dustu mesela o gun bu konu hakkında ne dusundugunu sordum yatakta uyumadan masaldan tam once sen soylemıstın ama senı dınlemedım keske dınleseydım anne olmak cok zor iş buyuyunce anne olunuyor sende cocukken cok dustun mu annenı dınlemedıgınde annen ne yaptı gıbı seyler sordu 5 yasında kızım bu arada yanı bu tarz sohbetlerle gunun ustunden gecmek olumlu pekıstırmek gerek arkadasınız bunu yapmazsa sadece sessızce yapma deyıp cekılırse o yanlıs seylerı pekıstırmıs olacak dedıgım gıbı evde ne konustuklarını bılmeden sadece tanık olduklarınıza ıstınaden yazıyorum umarım oyle yapmazlar

Teşekkür ederim. Ben arada takıyorum huniyi. Allah'tan annem var, bana kıyamıyor yardıma geliyor. Ama şimdi kovit oldular. İkizlerimi büyütmek daha kolay, birlikte oynuyorlar. Ama kızım çok zorluyor

Biz küçükken babaannem veya anneannem bize yemekle oynanmaz günahtır derlerdi. Ne kadarda maddi durumun iyiyse, yemekle oynamaya ve yiyecek çöpe atmasını ben daha hala günah olarak görüyorum. Yemekle oynanmaz. Nokta. Bunu çocuklara küçük yaşta öğretilmesi lazım. Sade çocuklar daha çok küçükken, mesela 7 ve 8 aylıkken, masada büyüklerle yemek yemeye başlarsa, önce ellerine alıp bakıyorlar, o başka birşey. Ben önlerine hep biraz koyardım, onu yediği zaman, yeniden koyulur. Ama kaşık kasik yemeği yere atması şımarıklık. Ve hepsinin, annesinin, babasının ve cocugun şımarıklığı i gösteriyor. Aynı durumu tatilde Hotellerde görüyordum. Tabakları i dolduruyorlar, sanki 10 yıl yemek görmemiş gibi, sonra yarısı çöpe. Benim için bunlar yasaklanması lazım. Cünkü insanlarda medeniyet kalmamış, yada akılları ermiyor okadar düşünmeye. Hiç ömrümde daha, be ekmek ne yemek atmisimdir. Ekmek kuruyun ca, cok güzel yemek tarifeleri var kuru ekmekle, yemekleri de okadar yaparım, sade günlük yeter. Turkiyede kalınca, sokaktaki hayvanları doyururdum.

Çevremde çok var böylesi, misal bi kız çocuğu 4 yaşında. Sandalye tepesine çıkar çekmeceleri dağıtır oraya koşar ordan atlar zıplar ama ciddi ciddi şımarık yani yaramaz. İçimden derim hep yaa sabır, annesi neden bişey demiyor neden müdahale etmiyor. Ben şahsen Allah nasip eder de kendi çocuğum olursa, gerekli disiplinler ve terbiye ile yetiştireceğim. En sevmediğim anne baba tipi de; çocuğunun huyunu bildiği halde misafirliğe giden, bunu deyince de çocuğun olunca anlarsın diyorlarr öyle de kısır bir döngü

Evet. Doğru :) açıklamalarınız için çok teşekkürler. Ama sorun şu; bu davranışlarında olumlu bi değişim olmuyor. Arkdaşım sürekli anlatıyor ama ben bi değişiklik görmüyorum çocukta. Ama doğru davranış yaptıkları gibiyse sorun değil demek ki

Eşimin ailesinde var bir tane böyle, çoçuğum üzülmesin diye her istediğini yapıyorlar aklı kalır diye 5 dakika sıkılıp atacağı oyuncağı alıyorlar farkettiğim şey şu oldu çoçukla kimse oynamak istemiyor diğer çoçuklar yanından kaçıyor kendi oğluma soruyorum neden onunla oynamıyorsunuz diye;herşeyi kendisinin sanıyor bize elletmiyor bile oynamak istemiyoruz diyorlar sonra diğer çoçuklara bile tavır yapıyor ailesi ben uyarmak bile istemiyorum artık dünyada çok çoçuk sahibi olan onlarmış gibi davranıyorlar aynı ortamda bulunacağımız zaman stres yapıyorum sürekli

Aman çocugum üzülmesin diyenlerin çocukları hayatta en çok üzülenler oluyor.

Heh aynen son dediğiniz gibi akıyor konuşma. Sonuna kadar

Tek söyleyebileceğim dışardan gözün değerlendirmesi hep eksik oluyor. Onların ev halini bilmiyoruz, iletişimlerini bilmiyoruz. Doğru yanlış diyemeyiz.

En acısı da bu tarz davranışları olan çocukların kreste diğer cocuklara verdiği rahatsızlık. Ve tabi öğretmene. Bir de bu anne babalar aynı toleransı öğretmenden de bekliyor. Ama 2 yasında dur denmeyen cocuga 5 yasında dur denince ortalık karısıyor.

İlk dökmede olmaz denir Bir daha dökerse. Pilav yere dökülmez. Bir daha dökerse pilav elinden alınır. Çocugabu tip durumlarda Döknemeliyiz, dökersen üzülürüm, a ön a bak halı kirlenir tarzı konuşulmaz.

Bisikletle işe giderken, 3 Türk ve Arap ghettosundan geçiyorum, ormanlar bittikten sonra. İşten Geri dönerken, cok sıcak havalarda, bazı zaman içme suyum bitmiş olunca, Ghetto larda Türk marketleri car, şu almak için giriyorum ve aynı Burda yazan veya sizin yazdığınız durumlar. Çocuk bağırmışlari, annenin kucağındaki küçük çocuk, şap şap annesinin yüzüne vuruyor, anneden mık ses çıkmıyor. Kendini yerden yere atan çocuklar, ne anne ne baba birşey yapıyor. Durmadan o şımartilmis çocuğun önüne bunu mu alayım, bunu mu isterdi, ne istersin söyle alayım diye yalvaran anneler görüyorum. Ben de sizin gibi şaşırıyorum Burda utanmadan yazan annelere, oğlum saçımı başımı yolluyor, kafamda saç kalmadı diye. Bunlar bu çocukların başında anne mi, ablamı, rahmetli annem böyle kadınlara, bunlar a be değil soğan cücügu derdi. Soğan cücükleri sabahtan akşama kadar dikilir, baska birşey yapmaz. Köpek gelsin işesin, böcekler gelsin yesin, hicbir sey yapamazlar. İşte bu tip kadinlar soğan cücügudur derdi. Daha bir de çocuklarına yalvariyor lar. Bastan biz annemize yalvarirdik, şimdiki anneler sorunu olduğu gibi çocukların eline vermişler ve bir kenara çekilmişler, tek yaptıkları oğlum yapma veya kızım yapma, nolursun yapma. Bu kadar. Bilmiyorum bu medeniyetsiz likten mi geliyor, bilgisizlik mi, sorumsuz yaşamak mı. Anliyamiyorum. Bir sendrom öbür sendromu kovalıyor. 2 yaş sendromunu üçüncü yaş kovalıyor. Dördüncü üçü kovalıyor. Böyle artık bütün terbiyesizlikler kabul ediliyor.

Cocugu azarlamak dogru degil. Ses yukseltmek de. Cocuk yere bir sey doktuyse elinden alir temizlersin, dokmemesi gerektigini, temizleyen kisinin yoruldugunu, yemegin yere dokulmemesi gerektigini anlatirsin. Elinden aldigin icin devam edemez zaten dokmeye hepsi bu. Azarlamaya bagirmaya gerek yok. Zaten cocuk neden elinde kasik gezerek yemek yiyor ki, mutfakta ya da yemek masasinda yer kalkar, o bolume dokulenler de temizlenir biter. Ama sesinizi yukseltirseniz de tipki hic ses cikarmadiginiz durumda oldugu gibi o cocuk bilerek doker sacar. Bas edilemez hale gelir.

çocuk kreste enerjisini atiyordu biraz cokta sikayet gelmiyordu aslinda ama ortama uyum saglarken zorlandi tabi

Ses yukseltmemek, kizmamakla en dogrusunu yapiyorlar. Ben zaman zaman elimde olmadan swsimi yukselttigimde oglumun daha da hircinlasip isi inada bindirdigini gordum. O yuzden artik bunu yapmamaya calisiyorum. Sakin ve tutarli olmak isin anahtari.

Köpek mı egitiliyor da bağırıp otoriteyi anlayacak ki çocuk? Bağırmak yerine, ya da düz bir hayır yerine açıklama yapmaları gerekir ki çocuk anlasın. Benim yeğenim de üç yaslarinda. Mesela biz konuşurken sözümüzü kesip kendisini zorla dinletmeye calistiginda annesi 'teyzenin cümlesini dinlemeye izin vermediğin için onu duyamadım. Öncesinde o konuştuğu için sözünü bitirsin, sonra seni dinleyeceğiz' diyor. Ben cumlemi bitirince ona 'dinliyoruz' diyoruz ve onu da dinliyoruz. Bu birinci seferde de böyle yüzüncü seferde de böyle. O yaşta, heyecanla lafa gitmek isteyen çocuğa mesela 'hayir' demenin bir anlami var mı? Bence yok. Pilavı yere döken çocuğa da açıklama yapılır, o pilavı yemesi gerektiği, yere döküldüğü zaman annenin onu temizlemek için yorulacagi söylenir, çocuk ısrarla döküyorsa da 'bugun pilav yemek istemiyorsun' denip önünden alınır. Çocuğa nedenselligi öğretmek gerek. Düz hayir demek yerine neden hayır dediğini anlat ki ilerleyen zamanlarda yapmasın. Ben küçükken babam da hiç azarlamazdi, tane tane konuşurdu. Elbet anlayacak yaş geliyor. ama annem nedenini nicinini açıklamadan hayır der dururdu. İnanın ki zerre etkisi yok o hayirlarin. Mesela prizlere bir şeyler sokardim, annem 'hayir yapma!' diye bağırirdi. Ben de o yokken yapmaya devam ederdim. Bir gün toplu iğne soktuğum prizden öyle pis çarpıldım ki annem 'bak işte prize bir şey sokarsan böyle olursun, canın yanar' dedi. İyi de, hayır hayır diyene kadar söyleseydin ya öncesinde :)) O gün bu gün, 25 sene geçti, bir daha priz deneyi yapmadım:)) Yani o hayirlarin çocuğun nezdinde hiç bir önemi yoktur. Zaten bence hayirdan anlayan ilkokul döneminden küçük çocuk ya da kedi olamaz. O anlık bırakır ama neden hayır dediğini idrak edemeyeceği icin aynı şeyi tekrar tekrar yapar

Çocuk sahibi değilim bilemem ama yazdıklarınızı okurken ruhum daraldı

hıc sevmedıgım sozdur cocugun olunca anlarsın bır cocuk dogurda goreyım lafları yenı evlıydım cocuklu komsular evıme gelır talan ederlerdı yatak odama gırer rujları saga sola surerlerdı kapıyı kılıtlemek zorunda kalırdım ve annesı bırsey demezdı bende yenı evlıyım cekınıyorum o zamanlar toyum yuzum dustu dıye bana cocugun olsun bakalım boyle temız duzenlı kalacak mısın kendı cocugun yapınca yuzun dusecek mı senı de gorucez dedı arsız halbukı terbıye baska bırsey cocugum nıye baskasının evını kurcalasın bunu yapmayı nerden ogrenır? 5 yasında kızım ne duzenım temızlıgım bozuldu ne gıtıgımız yerde arıza cıkardı cunku evde cocugumun kendı alanı var evde herkes ıcın gecerlı kurallar var gurultu cıkarmamak bagırmamak dagınıklıgını toplamak gıbı dogal ve olagan surec yanı o yuzden cocuk kıtlıktan ve kamptan cıkmıs gıbı baska eve gıdınce saldırmıyor yerınde uslu uslu duruyor o bana laf soyleyen kısı tasındı gıttı ama karsılastıgımızda da kendısı hatırlattı bana o sozunu sana boyle demıstım ama senın kızın kontes cıktı canım boyle hareketlı cocugun olsa napardın acaba dedı bu seferde buna bahane buldu cocukla alakası yok halbukı annenın tavrıyla alakalı, rahatsız etmemek nedır dıkkatlı davranmak nedır saygı nedır bunları cocuga ogretırsen bılır cocuklar aslında duzen ve kural sever. saldım cayıra mevlam kayıracılar cocugun olunca anlarsın dıyor cekılıyor kenara cocuk gayetde laftan anlıyor o da ınsan sonucta

Bundan bir tane de eşimin ailesinde var. Aşırı şımarık. İnsanlara, eşyalara zarar verse dahi asla cezalandırılmadığını biliyor. Ailesi "aaa aama yapma böyle" demekle yetiniyor. Sinir oluyorum!

İşte tam olarak böyle. Gözlemlediğim kadarıyla onlar da buna izin veriyorlar. Dünya çünkü gerçekten onun etrafında dönüyor. Lafta değil. Kendilerinden vazgeçmiş şekilde sadece çocuğa odaklılar

Ses yükselmesi aslında olmaması fgerekn bir şey ama kaç kişi yapabiliyor bunu? Bunun dışında pedagog görüşmemizde çocuklara sınır çizilmesi gerektiğini söyledi bize. Sınırı bilmeyen çocuklar heba olur diye de ekledi. Hayır derken de öyle alelade konuşuyormuş gibi yumuşak bir ses tonu değil kararlı bir ses tonu kullanmak gerektiğini belirtti.

vurmasi simariklik degil donemsel kendi gucunu kesfediyor ama ailenin dogruyu ögretmesi lazim yere dokme olayi aslinda daha kucuk yaslarda kesif icin yapilir ama sanirim onada yapma dememisler. kuzenimin kizida boyleydi muzu alir duvara koltuga surerdi yapma demezlerdi banada tuhaf gelirdi şımarıklıklarina hala baş edemiyorlar. en son krese verdiler simdi pandemiden dolayi evde cocuk ve baş edemiyorlar yine evde yine bir kaos ortami var hala dur diyen yok dunya sadece kendi etrafinda donuyormus modunda cocuk

Anaerkil ve ataerkil den sonra yeni aile düzenimiz çocukerkil Ailelerde birinci karar mercii çocuklar... her şey çocuğa danışılır sorulur o isterse yapılır istemezse zinhar kıpırdanmaz o yüzden çocuk olunca baştan aşağı hayat değişir. Zamanı ona göre düzenler ayarlarsın. Buraya kadar ne demek istediğim anlaşılmıştır dye umuyorum geçen komşudan gelen gürültü konusunda da aynı şeyler söylendi yerine göre aman çocuk enerjisini atması lazım çocuğu bağlayalım mı diyenler bir tarafta diğer tarafta tabiki çocuklar engellenmesin ama makul saatler dışında koşmaları gürültü yapmalarının önüne geçilsin dendi. Bir de benim farkettiğim çocuk eğitiminden en fazla bahsedenler en büyük yanlışı yapanlar sınırsız yetiştirenler oluyor. Hayır denmeyecekse çocuk ne yapıp yapmayacağını nasıl öğrenecek bir arkadaşımın dur durak bilmeyen çocuğu vardı sürekli çocuk eğitiminden bahsediyordu. Bir ara da çocuğa olumsuz cümle kurmamak gerekiyor dye bir akım benimsemişti kendi çocuğu da uzun süre olumsuz cümle kuramadı yapmak istemediği şeyleri tuhaf şekilde ifade etmeye başladı. Bu ve bunun gibi bir sürü örnek sayabilirim. Çevremde bebekliğinden çocukluğuna kadar çok sayıda çocuğun gelişimini takip etme fırsatı buldum. Sınırları belirleyip düzgün eğitim verince çocuk ne yapıp yapmaması gerektiğini güzel bir şekilde öğrenerek sendrom falan yaşamadan büyüyor

Benim de bir oğlum var şuan 13 buçuk aylık. Ben de ses tonumu yükseltmeye onu korkutmamaya çalışıyorum her şeyin nedenini anlamasını istiyorum. Hayır diyorum ama hayır demek istemiyorum. Sadece onu doğru yönlendirmek istiyorum. Mesela koşan bi çocuğa koşma demek anlamsız geliyo hem çocuklar olumsuz kelimeleri çok anlamazlar. Koşma yerine yavaş Yürü demek daha doğru. Durumu anlatamadigim zaman hayır diyorum o zaman anlıyo yapmaması gereken bişey olduğunu ama nedenini anlamıyo muhtemelen. Ben yine de her şeyin anlatilmasindan yanayım. Pilavı dokerse o dökülmez ağıza alınır, yenilir derdim. Eğer yemeği reddederse o zaman önünden alırdım. Kendine zarar vereceği bişey olmadığı sürece çok fazla müdahaleci olmuyorum. Yine de zaman zaman sesim yükseliyo sadece bunun sürekli ve rutin olmasına müsaade etmiyorum.

2 yas döneminin terrible two diye bir tabiri vardir. Cocuk herseye hayir der hircinlasir inatlasir. Cocuk anne babanin sabrini ve sevgisini sınar. Cocuga bu donemde cok fazla hayir demek onu daha fazla hircinlastirabilir. Her cocuk ayni sekilde yasamaz tabiyki. Cocugun karakteriylede alakali.

seslerının hıc yukselmemesı olması gereken sey cocuk ne kadar bagırırsa bagırsın o cocuk bılmıyor ne yaparsa yapsın karsısında sesı yukselmeyen anne baba gorunce ogrenecek anne babalar her zaman otokontrollu olmak zorunda cocuklar ozellıkle bam telımıze de bassa o ses yukselmemelı zaten cocuk yere kasık kasık pılav dokmus ya orda sızın yanınızda cocugu uyarmak ıstememıs olabılırler sız yanlarından ayrıldıktan sonra uyarmıs olabılırler tanıdıkta olsa bırının yanında uyarılınca daha mahcup olabılır veya ozellıkle dıkkat cekmek ıcın daha hırcınlasabılır cunku, eger bır cocuga bebege veya bır hayvana zarar vermıyorsa yanı bır canlıya acı verecek davranısları yoksa haşarılıktan ibaretse yaptıkları kımsenın yanında uyarmamak tabiri caızse azarlamamak gerek kendı basınayken veya gun sonu raporunda :)sebep ve sonucuyla ornekler vererek neden yapmaması gerektıgını anlatmak gerek yanı sızın yanınızda oturup cocuga bunu anlatacak degıller o anda :) buyuk ıhtımal mahcup da olmuslardır zaten vurmasıda donemsel bazen bazı cocuklarda goruluyor bu cocuklar hayırdan anlamıyor dırekt hayır dersenız anlamaz yapma dedıgınızde yap-ma yanı yap gıbı algılayıp daha cok yapıyorlar ona su sekılde konusmak gerek canım sen boyle vurdugunda elın acıyabılır ve benım gozume gelebılır gozum zarar gorurse goremem kör olabılırım bana zarar vermek kendı canını acıtmak ıstemezsın degıl mı? seklınde konusmak gerek bunun ıcınde sakin ortam gerekır sızın yanınızda o anlık tanık oldugunuz seyle sınırlandırmayın evlerınde ne oluyor veya cocukta psıkolojık bır sıkıntı var mı bılmıyorsunuz bıle :)

Ne güzel annelik o bağırmadan. Ben beceremiyorum. Arada bagirdigim oluyor. Biliyorum çözüm değil Bende bir tane alti yaş kız birde ikiz oğlanlar var iki buçuk yaşında. Ben çocuklar yere birşey düşürüldüğü zaman toplatiyorum. Yere düşen yemeğin israf olduğunu anlatıyorum. Çocuk büyütmek zor.

Benim üç kızım var. İlk ikisi ile her yere giderdim. Beni bir defa bunalttılarr onda da ev sahibi değil bana idi sıkıntı. Bugune kadar hiç döküp sacmadılar. Üçüncğ daha hareketli ve zor bir cocuk. Onunla ev gezmesine gitmiyorum. Zaten cocuklar 4 5 tas olunca ciddi anlamda toparlıyorlar. 3 sene ev gezmesine gitmem olur biter. Zaten su sıra evden de cıkılmıyor o arada büyür. Bu arada eğer Bi yere gidecek olsam da peşinde dolasır en ufak zarar vermesini engellerim. Öteki iki kızımla ucaga binmiştim. Düşünün biri 1, 5biri 3 yasında iki çocukla tek basına ucak yolcuğu. O gün bir sğrğ atıştırmalık aldım. Sakız verdim. Sıkıldılar kraker Sıkıldılar cikolata kreması o bu derken ucak indi. Ayrıca hiç görmedikleri bir kac oyuncak da koymuştum valize. Dönüşte de oyuncaklarla oyalandılar. Ben eşim olmadan üç çocukla trene bindim. Düşünün 5 aylık 5 yasında ve 7 yasında üç çocuk. Denek ki terbiye ve kurallara uyma denen birsey var. He küçüğüm hareketli. Şimdi de evimdeyim. Kimseyi taciz edip çocugum olunca anlarsın demiyorum. Haklısınız yani.

Tatil yerlerinde hepimiz görmüşüzdür Türk çocuklarıyla diğer çocuklarının farkını sahilden denizdeki annesine bin kere anne diye bağıran mı ararsın kendini yerden yere atan mı. Bakıyorum diğer çocuklara kendi yemeğini kendi alıyor oturup tek başına yiyor, ağlamayı geçtim çocuğun sesi çıkmıyor. Tek fark yetiştiren ebeveyn. Bu konuda yazılacak çok şey var aslında. Burda bir konu okumuştum çocuk sürekli annesine vuruyormuş, kadın artık saçlarıma tarak değdiremiyorum dipleri acıyor diyordu, ağlıyormuş babamla ben uyuyacağım diye annesi salonda yatıyordu. Konu sahibi yumuşak nahif bir kadıncağız belli hala sesimi yükseltmemek için kendimi zor tutuyorum yazıyordu. Çocukların belli kuralları, sınırları öğrenmesi gerek. Bacak kadar çocuğum benim nerde uyumam gerektiğine karar verecek ben de peki diyeceğim, şaka gibi gerçekten. Çocuklar akıllı ağlama yoluyla istediklerini yaptırdıklarını fark ettikleri an ebeveyn yandı.

ÇOcuğa kızmamışlar pilavı da elinden almışlar yapmaması gerektiğini de söylemişler daha ne yapsınlar? Gayet kontrollü anne baba gördüm ben. Keşke ben de bu kadar kontrollü olabilseydim. :)

Dövmek, bağırmak sert şekilde kızmak çözüm değil. Empati yoluyla çocuğa yaklaşıp, duygularını anladığını ona hissettirip kriz anını fırsata çevirmek yani çocuğun doğru davranışa yönlenmesini sağlamak lazım. Bununla ilgili bir çok kitap var, en beğendiğim dramsız disiplin kitabı.

Cok cok yanlış. Sınır yok duzen yok otoriteye saygi yok sorumluluk yok haliyle problem çözme yok o cocuk öğrenmede güçlük ceker. Cocuk aileyle işbirliği yapmaktan kaçınır umursamazliga yönelir. Bir an önce olağan ve mantikli sınırlar konulup güç ve otoritenin ebeveynde olduğunun yansitilmasi gerekir.

Çocuk hayırı bilmezse büyüdügünde sımarık bi cocuk olucak.