Lohusalk anlayablyorm. Benm lohusalığımn yarsnda bebeğim küvezdeydi o yüzden daha farklı zor ve ağır geçrdim bu süreci ama asla szn gbi yapmadm.. Bu süreçte canmı yakan cok şey duydum hepsne sustum kmseyi krmamak içn. Allah aşkna annenz ebeymş bir de bilinçsz br insan olsa neyse dicem de blinçli bir birey. Aklı yok mu ellerni yıkamaya bana da birisi zaten yaptığım şeyi her fırsatta söylese acaip gıcık olurum. ki oluyorum. da zaten. Fevri davranışlarınız annezi kırmş demek ki. Özür delemeniz gerekir diye düşünüyorum. Sonuçta yanınızdayken size yardmcı olmuş köstek olmamış.. Kırılmakta haklı.. bebeklinick Bu karanlığın sebebi

Benim 2 çocuğum var. İkisindede hem annem hem kv kaldi. İlk cocukta tecrubesizdim. Herseye he dedim. Sonra uzulen ben oldum. 8 ay oldu dogum yapali. Uslubunca doğrularımı soyluyorum. Tabiki hakaret kotu söz etmeden. Ne olursa olsun benim ve cocuklarim üzerinde emekleri var. Sizinkiler anlattıklariniza bakarak cok abartmış. Dogum oncesi araniz nasildi? Ya da esiniz annenizle kotu birsey yasadimi dyakamoz Guru Anneler

Üzülmedim, aksine bu kadar detaylı yazıp düşüncelerinizi dile getirdiğiniz için teşekkür ederim. Ben de annemden aynı olgunluğu beklerdim... ona kötü bir söz söylemedim. Hatta önerdiği şeyleri reddederken neden yapmak istemediğimi anlatarak reddettim. Mesela tırnaklarını kesme eldiven giydir dediğinde "olur mu anneannesi, o dokunacak hissedecek ki dünyayı tanıyacak" dedim. Banyoda başaşağı salladığında " bir daha yapmayalım, çok ağlıyor ve kalça çıkığı olma riski var" dedim. Sigara konusunda titiz olma durumum da yeni bir şey değil. Yıllardır nefret ederim ve hep dile getiririm. Buna da anlayış gösterebilirdi. Hele ki pandemi döneminde el yıkama takıntıma daha çok anlayışlı olmasını beklerdim. Her şeyden öte o bir emekli ebe. O kadar insana doğum yaptırmış, kendisi de üç kere lohusalık yaşamış bir insanken benim lohusa psikolojimi anlamasını beklerdim. Canları sağolsun... Diğer arkadaşlara da cevap olmuş oldu yazdıklarım. Zaten aynı şehirde yaşamıyoruz, yanlarına da gidemem. Bakalım ne zaman arayacaklar ve barışacağız. Eğer gelişme olursa buraya da yazacağım. Yorumlarınız için teşekkür ederim.

Çok Detaya girmeden şöyle anlatıcam; Benim asıl olarak bu üçüncü hamileleliğim ikincisi mol gebelik kürtajı ile sonlandırıldı ailemin yanındaydım fakat destek sıfırdı. Eşim en büyük destekçimdi. Bu hamileliğimde sıvı alımlarına kadar her birşey yaşadım pandemi dolayısıyla evime en yakın hastaneye bağımlı kaldığım için, şehirler açıldığında gözlediğim bulmadığım doktor kalmadı ağlamak zırlamak herşeyi yaşadım yine destek sıfırdı, eşim yanımdaydı. Bir takım olaylar oldu hamileyim annem yanımda yanımda ama bir ruh gibi ya tv ya telefonda oyun ya da muhabbet peşinde inşası kötülemesi hariç, tüm ev işleri yemek kızıma bakmak herşey bende sancılı halim sansısız halimle, yine eşim en büyük destekçimdi. Bunları dile getirdiğimde en kötü en hayırsız en vicdansız ve daha neler neler ben oldum. Torunlarını görmeden yapamayan insanlar şimdi keyif çatıyorlar ben de yakın zamanda doğum yapacağım. İnan ki aile arkadaş dost akraba yedi elin şu an bana faydası var aileden başka... Alinganliksa ben ameliyatlar geçirdim hiç alınmaya zamanım olmadı biz bakarız dediler ne pansuman yaptılar ne birşey eşim 100 küsür kilometrelik yolu tepip geliyordu yine de ses çıkartmıyorduk. O bu şu vb şeyler derken en sonunda tepki gösterince konuşmuyorlar aksine kör kütük eb kötü evlat ilan edildim vicdanım rahat edileyim. Çünkü düğün düğün gezeceksen direkt bize değil bir kaç gün bir yerde takıl kardeşin olur vs bi kendine bak birşey yoksa gelip seni alalım dediğim için... Ya da şunu da şöyle yapalım derken kendi düzenini ilan etmeye çalıştığı için ve daha neler neler. Yani kim olursa olsun ne olursa olsun olsa da olur olmasa da olur kıvamındayım şu an. Konuşmasınlar.. Anne baba hakkı varsa evlat hakkı denen birşey de var. Evlat kötü birşey yapmadığı müddetçe yok sütüm haram olsun yok belanızı versin zırvalarına inanmıyorum artık. Sağlıklı huzurlu olmak yeterli. Böyle yanımda olacaklarsa hiç olmasın ben kendi yağımda kendi çekirdek ailemle kavrulayımdaha iyi diyorum, neden? Çünkü taviz verdikçe hep sen geri planda kalıp hep haklı olan karşı taraf hep haksız olanda sen oluyorsun. Artık yoruluyorsun. Hareketlerden tavırlardan sözlerden kırmadan söylüyorsun kırıcı oluyorsun kırarak söylesen belkide en değerli olacaksın. Bu yüzden benim geleneksel lafım koy totişe gitsin hayat mutlu olmakla güzel. Umut hep var çalınacak kapında dik durmakta senin elinde... Çünkü elbet ve elbet çalınacak kapın merak etme... Bende bayağı bir doluyum bu konuda aklıma ne geldiyse en özersek şekilde en azından sana da destek için paylaşmak istedim. Yalnız değilsin bu konuda. Ama için rahatsa inan sadece kendine yapıyorsun yoksa herkes kendi tıkırında.

bence en zor ve ozel zamaninda yanimda olmadilar diyosunuz ama olmuslar fakat sigara nedeniyle siz istememisiniz anne olarak haklisiniz bende bebegimin yaninda icilmesini istemem ama taa sitenin bahcesi yerine balkon da icebilirdi sonucta oda bi bagimlilik lohusalik diye her hareket mubah degil ama ailenizin uzatmasida ne bilim fazla olmus bigun gider gonlunu alirsiniz anne baba onlar uzatmazlar sanki

Ben de şuan aynı surecteyim 2 olumsuz tüp bebek üzerine 5 yıl sonra gelen bebeğimiz benim tarafın ilk torunu 4 gün oldu sezeryan doğum yapali üstelik bebeğim de küvezde annem geldi yardıma güya ama eşim ilgileniyor benim herşeyimle saatlerce masaj yaptı gazım çıksın büyük abdeste cikayim diye başımda bekliyor yanimda yerde yatıyor banyomu yaptırdı hatta alışverişi de yapıyor ailem evde bütün gün oturuyor annem de yemek yapıyor sadece onu da bizi yorarak yapıyor o nerde bu nerde hele gel bak yemeğin tuzuna tadına sıcaklığına vs. Inan çok yoruldum bir kardeşim epilepsi hastası gece onu uyandirmamaya çalışıyoruz çocuğa süt sağıyorum alet ekipmanı yikayamaiyoruz ki ses gitmesin uyanmasın diye. Bugün de eşim kızımın fotoğrafını çektirmiş gönderdi ben ağlıyorum bebek ağlıyor diye annem gelmiş diyor niye ağlıyorsun ayip bu erkeğe benziyor diyince bende kayış koptu bir de bulunduğumuz ilde annemin kıymetlisi bizim de görüşmediğimiz teyzemler var. Teyzemle eşi ben hastanedeyken gelip bahçede babamla görüşüp gitmişler adı da ben riske girmeyeyim virüs bulaşmasın varsa kendilerinde diye benim yanıma gelmiyor ama bizimkileri yemeğe caya çağırıyorlar ben evde iki büklüm çocuk hastanede en son dayanamadım dedim ya biz ne sdertteyiz siz gezme peşindesiniz. Biktim ve çok yoruldum cidden bazı aileler cidden zor şansa eşimin anne baba da seneler evvel vefat etmiş kimsesiz gibi oluyoruz bunlar da böyle olunca gidin de diyemiyorum ama cidden biktim yıldım bişey de söyleyince bağırıp azalıyorlar aynı sizinkiler gibi. Takma diyeceğim zaten olan olmuş üstünden zaman bile geçmiş ben evden koymayı düşünüyorum şuan vicdanım el vermiyor.

Küsmek için Bahane aramışlar gibi, bende anneme elini yıkadın demi diye sorup duruyorum açık açık söyledim baştan psikolojim kötü, çok pimpirik oldum kırılma diye. Mesaj atın, durumum çok kötüydü özür dikerim kırmak istemezdim diye, alın çocuğu siz gidin evlerine

Tam 1 aylık anneyim. Lohusalığı dibine kadar yaşıyorum. En yakın arkadaşımla konuşmuyoruz. 2 yıl önce doğum yapmış ve lohusalığın nasıl birşey olduğunu bilmesine rağmen bana bu yaşattıklarını asla unutmayacağım. Gelelim anneme. Annem yıllarca acı çekmiş kendi 5 çocuğu ve 3 de görümce ve kaynını büyütmüş gün görmemiş bir kadın. Öyle ki 40 yıldır istanbulda yaşar ama otobüse binip biryere gidemez. Annem babama deli gibi aşıktır çok şiddet görmüştür ama sever işte. Evlatlarından bile çok sever. Babam hala daha köpek gibi davranmasına rağmen. Anne kız ilişkimiz hiç olmamıştı. Annemi sevmezdim önceleri. Çok saçma sapan davranırdı. İnanılmaz cimriydi. Ders çalışırken ısıtıcıyı bile açtırmazdı fatura çok geliyor diye. Mesela ilk adet olduğumu söyleyemedim. Ozaman ped alamamıştım bez koyuyordum ve gizli gizli yıkardım. Bu arada çok yaşlı değilim henüz otuzların başındayım. Annemi sevmezdim açıkçası. Ünüversiteye gidince onun bana benim ona yaklaşımımız değişti. Anneme sarıldım annem bana sarıldı bu çok güzel birşeydi. 11 yıldır ana kızız. Annem lohusalığında hamileliğinde hiç nazlanmamış zaten peşpeşe doğurduğu için doğumdan çıkmış gitmiş çocuklarının boklu bezlerni yıkamış. Babam hep ezmiş hiç destek olmamış. Eskiler lohusalıkta el üstünde tutulmazmış. Bizse lohusalıkta ağzımıza ne geldiyse söyledik kırdıkta kırdık. Şimdi bu insanlar zamanında kimse tarafından alttan alınmadıkları ve yaşları ilerlediği için de alınganlık göstermeleri çok doğal. Çünkü artım onlar çocuk bizde anne babayız. Düşünsene senin sıpa büyümüş yetşmiş seninle çatır çatır kavga ediyor farkında olmadan seni kırıyor. Allah korusun

Sizinkinin sebebi ne bilmiyorum ama biz kavga bile etmedik... zaten okumuşsunuzdur detaylı ama çok haklı bir cümle kurmuşsunuz; evlada bu kadar kin tutulmaz. Bakalım bizimki kaç ay sürecek.

Boyle anneye ben bu şekilde davranmazdım. Lohusalık falan bilmem de ben de temmuz da dogum yaptım. Benim annem gelmeyi birak sacma sapan davrandi konuştu. 1 gün geldi o da kayınvalidem yoktu diye geldi. Bana kayınvalidem baktı çünkü sezeryan doğum yaptim bende. Onda da evi dağıttı gitti. Mutfağı falan rezil etti ben tam iyilesememisken o halimle yerleri süpürdüm. Bir de arayıp cocuk napiyor diyor bende dedim ki yürüyor. E hakediyor çünkü. Yani belki ters konuştun onlara falan. Zaten fevri davranislarim yazmissin. Benim kızım boyle davransa evet bende küserdim. Üzgünüm sende anne olduğuna gore empati yapmalısın bence. Ben seni hatalı gördüm

Valla ne desem başıma gelecek diye yorum yapmaya korkuyorum ama anneniz sizden iyi biliyor benim annemde benden iyi biliyodur çocuk bakmayi. Siz mi ogreteceksiniz? Dikkat etmesi gereken şeyleri. Çok ayıp etmissiniz

yok maalesef anneler bizden daha iyi bilmiyor bir kere çevre koşullarından hayat şartlarından yediğimiz içtiğimiz şeylerden yola çıkın, onların devri o zamandı ve bitti. Annem modern bir anne diyebileceğimiz türden, biz lohusalıkta annemle hiç sorun yaşamadık, Allah razı olsun tam 40 gün sabahlara kadar benimleydi, sezaryen ve zor bir lohusalık geçirdim, bir kere gıkını çıkarmadı ama her lafında "sen annesisin, sen karar ver" dedi. Biz şöyle yapardık diye anlattı ama son kararı her zaman bana bıraktı. asla bebeğin üstüne başına karışmadı, sadece mama konusunda eşimin tarafını tuttu, bu çocuk aç dedi birçok kez. Kayınvalidem zaten tüm lohusalık boyunca çocuğun her ağlamasında önce kendi sütünün mükemmelliğini anlatıp ardından çocuğun her ağlamasında benim sütüme laf etti. Bu nedenle lohusalıkta kayınvalidemi istemedim, o da saolsun gelmedi, yanımda olduğu için anneme, yanıma gelip beni boğmadığı için kayınvalideme minnet borçluyum konu sahibine: bana göre lohusa insana kızılmaz. eşimin bir akrabası gelmişti. ev bir anda 9 kişiyle doldu. Bir saat kadar oturdular, çay yaptık ikram yaptık, baktım gitmiyorlar, çocuk uyuyunca ben de uyumak istedim, üstümde pijamalar da var. odama geçerken görüşemezsek iyi geceler şimdiden dedim, herkesi öptüm odama gittim. Vay vay vay.. bu olay o kadar büyüdü ki, eşim hala "sen eve gelen akrabalarımı kovuyorsun" diye kimseyi evimize davet etmiyor. Güle güle dediğim akrabaları bana karşı çok içten, iki çocuğu var ve kadın bunu sorun edecek birisi de değil ama benim eşim çok bozulmuş. Yani eş bile lohusa demiyor, herseyi mükemmel bekliyor zaten uykusuzluğun ciddiyetini asla anlamıyorlar, günlerce uyumamış yeni bir annenin psikolojisini çözemiyorlar. Hepsini Allaha havale ettim, beni çok kırdılar, Allahlarından bulsunlar, asla affetmiyorum, anneniz torununu merak ediyorsa gelir. Bırakın aramayın, banyodan sonra baş aşağı çevirmek nedir yahu, hangi mantıkla?

Anne kız ilişkimiz biraz benziyormuş sanırım. Benimki de pek sevgisini göstermezdi küçükken. Başarılarımı da pek takdir etmedi. Eşinden şiddet gördüğü için sinirini çocuklarından yani bizden çıkartırdı ve hep döverdi. Daha çok da beni döverdi herhalde en büyüğüm diye. O yüzden hep 18 yaşına girince bu evden gideceğim derdim. Çocuk aklı işte... üniversiteyi kazanınca gittim ama ilişkimiz yine pek değişmedi. Mesleğimi elime aldığımda bile bir kere dövmüştür beni yok yere.. neyse onlar başka konular. Demişsiniz ya lohusalıkta kimse tarafından alttan alınmamışlar vs, benim annem tam tersi kendi annesine ve kardeşine çok nazlanmış. Çok çektirmiş lohusalığında. O yüzden beni anlamasını iki kat daha beklerdim. Keşke çatır çatır kavga etseydik ama öyle bir şey de olmadı. Bakalım daha kaç ay aramayacaklar ama ben o kadar kırgınım ve kızımın bu aylarını kaçırdıklarını umursamadıkları için o kadar üzgünüm ki bu yüzden asla aramayacağım. . push ;

Sahiden çok üzüldüm arkadaşım. Benimkide ben aramadan aramaz ben gelin demeden gelelim mi napıyorsun çocukla demez. Ben bardağın dolu tarafını görüp yahu zaten kaç sene daha bizimle olacaklar. Alttan alayım anamdır allah yokluğunu göstermesin kafasındayım. Ona kıZgınlığımı ve korgınlığımı hep allah gecinden versin öldüğünü düşünerek hafifletirim ben. C

Valla el yıkama vs demişsiniz de detayını bilmesem de ben sizi anlıyorum. Ben de ilk aylar çok pimpirikliydim. Çevrem huyumu bildiği için anlayışla karşılardı. Abimler mesela bırak el yıkamayı banyo yaptık tüm kıyafetlerimizi tertemiz giydik geldik derlerlerdi sağolsunlar İnsan böyle zamanlarda en yakınına çektiriyor. Ben de anneme altını sıkı bağladın öyle yapma, yok elini yıkamayı unutmadın dimi gibi sorular sorardım ama bunlar zamanla geçiyor ve cidden lohusa kafası Annenler küserek biraz olayı abartmışlar gibi ama onlara da kinlenme. Benim annem de bana çok sinir oldu o dönem. Küsmedi ama yüzüme karşı kızdı Açık açık o anlık sinirini yansıttığı için belki küsmemiştir. Ona da hak veriyorum lohusayla uğraşmak zor iş, hele bir de benim gibi ilk çocuksa aman aman tam bir manyakla uğraşmakla eşdeğer Ama çocuk ele avuca gelince geçiyor pimpirik. İşte seninkiler biraz sabretselerdi iyiydi ama sabırlı olmak da zor.

Aynı durumu babamla yaşıyorum. Doğumdan sonra sadece 1 gün yanımda durdular. Sonra kendi şehirlerine döndüler. Bebeğim yoğun bakımdaydı ve kalbiyle ilgili problem yaşıyordu. Ben bundan bahsederken babam eşimin davranışlarıyla ilgili laf sokmaya başladı telefonda. Hiç olmayacak bişeyi yanliş anlamış ve bunun için 'bebeği boşver de asıl sen o kocana fln' diye bişeyler dedi. Erken doğum yapmis ve yoğun kanamadan dolayı acil sezaryena girmiş, bebegini sadece bi kez görebilmiş ve bebeği hayat mücadelesi veren 5 günlük bir anne olarak.. biraz gözüm karardi :) sonra dedim ki yeter. Tabi hem babamla hem de annemle ilgili çok uzun saçma ve problemli bi geçmişimiz var, bu da son damla oldu diyebilirim. Upuzun bi msj yazdim ben çocukken bana yaptiği yanlişlardan başlayıp herseyi tek tek yazdım. Buna ragmen babamsin seni her türlü seviyorum ve saygi duyuyorum. Bari bugun yanimda olsaydiniz biraz sevkat gösterseydiniz dedim :) sonra bu yazdiklarimdan da pisman oldum arayip ozur diledim. Sonra telefonu kapatti 7 ay oldu benle konusmuyo telefonlarima cikmiyo, cicek cikolata gönderdim, bayramlarda eksiksz aradim yok konuşmuyo.. torunlarini görmeye bile gelmediler :) annem de zaten annem işte öyle pek yapici biri değil. Yapayalnız ve inanilmaz mutsuz bi lohusalik gecirdim. Kimse yardima da gelmedi. Çok iyi anlıyorum seni. Bilemiyorum benim de çocugum var artik, gerçekten insan çocuğuna neden böyle davranır hiç bilmiyorum.

Ben sizi haksız bulan arkadaşlara katılmıyorum. Anne dediğin her an evladına destek olmalı yangına körükle gitme gibi bi niyetim yok ama bence anneniz çocukluk yapmış siz ona kötü bi söz söylediniz mi bilmiyorum ama torun bu siz de onun evladısınız ve çok zor bi süreçten geçmişsiniz anneniz olgun davranmalıydı. Hadi diyelim ki kırıldı bunu sizinle konuşup tatlıya bağlayabilirdi. 3 ay küs kalmak nedir anlayamadım. Ben lohusayken kaynanam nerdeyse annemi benim evimden kovacaktı kimseyle geçinemeyen bi kaynanam var. Annem bütün yaşanan olumsuzluklara rağmen beni üzecek bir şey yapmadı kendi kırgınlıklarını sineye çekip benim yanımda oldu. Üstelik sizin gibi zor bi doğum sürecim de yoktu. Ben nolur sa olsun olgun bir annenin evladına destek olmasını beklerim. Siz yeni annesiniz evladınıza çok zor kavuşmuşsunuz hassas olmanız bence çok normal. Ben de bazen annemin uygulamalarını yanlış buluyorum. Ve ona uygun bi dille ifade ediyorum. Üstelik annem 5 çocuk büyütmüş düşünün. siz bebeğinize istediğiniz şekilde bakarsınız. Buna anneniz bile gerekmediği müddetçe karışamaz. Hassasiyetlerinize saygı göstermeliydi. Umarım yazdıklarım sizi üzmez. Annenizde en kısa zamanda hatasını anlar. Aranız düzelir. Kendinizi üzmeyin siz normal davranmışsınız bence.

Şunları okurken içim sızladı... kalbim acıdı desem yeridir. Zor günlerimizde anne babamız bizim yanınızda olmayacaksa kim olacak? Derdimizi onlar anlamayacaksa kim anlayacak? Kardeşlerimiz desen kendi hayat telaşlarında zaten... Biz çocuklarımıza nasıl davranmayacağız uygulamalı olarak öğrenmiş oluyoruz işte. Bakalım sizinki de benimkiler de daha kaç ay konuşmayacaklar...

Küsülmez. Aylarca küsmek nedir şu devirde anneye de naz geçmiyorsa ne bilim.

Bir sürü şey var da ben pik noktasını anlatayım. Oğlumun 40'ı ve benin doğum günüm aynı güne denk geliyordu. Biz de ailelerle güzel bi kahvaltı yapalım dedik.. Benim oğlum gece boyu emdiği için sabahları gazlı kalkardı. 11'e kadar ağlar kendini zorlar, kakasını yapar gazını çıkarır sonra rahatlardı. Tabi bu ağlama faslı ailelerin bizde olduğu zamana denk geldi :) Benimki başladı fitil verelim. Adını hatırlamıyorum şimdi de, paracetamol içeren bi fitil verecekmiş. Dedim gerek yok. Bir iki saate rahatlayacak zaten, düzeni bu. 3 kere sordu hayır dedim. Bi baktım dördüncüye elinde fitille girdi odaya . Anne dedim, vermem ben bunu. Anaammm, kıyametler koptu. Ne saygısızlığım kaldı, ne çok bilmişliğim.. O hemşireymiş, ona saygı duyacakmışım, dediğini yapacakmışım, onun torunuymuş.. sadece gözüne baktım ve yapmayacağım, benim çocuğum dedim. Allahtan benim annemler yapıcı davrandılar. Kayınpederim aynı şekilde. Annemler ertesi günü onları arayıp davranışına ne kadar kırıldıklarını anlattılar, kayınvalidem özür diledi vs.. konu tatlıya bağlandı. 6 yıllık evliyim, ilk ve tek tartışmamızdır..ioanna Guru Anneler

Şu kurduğunuz cümlelerin hepsini her gün içimden kuruyorum... konuyu çok iyi anlamışsınız ki resmen sesim olmuşsunuz.

Yazınıza bir türlü cevap yazamadım. Bu süreçte mastit oldum. Kızımla ilgilenemedim, ateş, hastane vs derken odaklanamadım. Yazdıklarınıza çok üzüldüm. Yalnız olmadığımı bilmenin sevindirmediği bir konu aslında.. Ana baba hakkı varsa evlat hakkı da var demişsiniz ya, buna kesinlikle katılıyorum. Sütüm haram olsun vs diyorlar ama bizi dünyaya getirmeyi, sütünü vermeyi annelerimiz seçti. Biz de kendi çocuklarımızı dünyaya getirmeyi seçtik. Ona emek veriyorum diye her konuda üstün olacağım diye bir şey yok. Neyse sonuçta kuzum 4 aylık oldu hala konuşmuyorlar. Muhtemelen sizin de öyledir. Hayırlısı diyelim. Artık daha az kafama takıyorum ben de.

Bunları hatalısınız dedikten sonra değil de başta yazmanız daha doğru olurdu.. Siz yine de bebeğinizin resim ve videolarını gönderin Sizinle konuşmiyor veya aramıyor diye bebeği merak etmiyor değiller. Mesela ben abimle yıllarca görüşmemştm ama oğlumu aldığım zaman resim ve videolarını yine de göndermştim. Bu şekilde barıştık..

Tamam belki lohusalık psikolojisiyle kaprislik veya pimpiriklilik yapmış olabilirsiniz ama ANNE bunu yapmamalı. Sanki ortada kanlı bıçaklı kavgamı var. İnsan çocuğuna bu kadar kin besleyemez. Hadi anne yaptı babaya ne oluyor. O neden küsüyor. Ne anneler ne çocukları çekiyor çilelerini. Lohusalık psikolojisini anlayamıcaksa kaldıramıcaksa ve ebeyse bilemiyorum... Bir anne bu kadar küs kalmamalı hemde yeni doğum yapmışken. He arar torununu sorar ağırdan konusur onu anlarımda. Benm annemde sigara içiyor bu arada tam bir bağımlı ve ben de çok hassasım bu konuda ama balkonda içirtirim. Elini yıkamasını bende isteyebilirm. Annemde çıldırabilir bu duruma :) içine atmaz direk tartışır benimle ama gitmez gitse bile arar sorar

cocuguma biraz bagirsam yada bi sorun yaşasam kendi cocuklugum ailemin bana yaşattıkları geliyo gerçekten ailemizin yanimizda olmamasi insani cok etkiliyo.

Aslında sorun sadece annenizin emekli ebe olması ve sizin itirazlarınızla onun egosunu sarsmanız, otoritesini, bilgisini sorgulamış olmanız :)) benim kayınvalidem emekli hemşire, ilk lohusalığımda o vardı yanımda, ordan biliyorum :)))

Biraz dertleşelim... Ben iki sene uğraşıp evladına kavuşmuş yeni bir anneyim. Temmuz ayında pandemi sürecinde doğum yaptım. Virüs bulaşma korkusu olduğu için yanıma yalnızca annem geldi. Suni sancı ile başladığımız doğum sezeryan ile son buldu. Çok zor bir doğum süreci geçirdim. Doğum yaptıktan sonra bebeğime kavuşmuştum fakat asla uyuyamıyordum. Sanki gözümü kapatsam, bebeğime bakmasam ölecek gibi hissediyordum. Eve çıktığımız sürede de bebeğim sarılık olduğu için çok endişeliydim. Ayrıca her şeye ağlayan, stresli, endişeli bir lohusalık süreci geçirdim. Depresyona girmedim fakat bu süreci çok yoğun yaşadım. Bu arada annem ev işleri ve yemek konusunda bana destek oluyordu. Kendisi de emekli ebe olduğu için olaya hakimdi. Tek sorun sigara içmesiydi. Sigara içtiği için bebeği pek kucağına vermek istemiyordum. Eşime bile dışardan geldiği kıyafetle çocuğu tutturmuyordum. Annem sigarayı da balkonda değil sitenin bahçesinde içiyordu. Bu sanırım onu rahatsız etmiş. Ayrıca endişeli ve stresli tavırlarım, fevri davranışlarım, bebeği vermek istememem veya onun istediği tarzda çocuğa bakmamam onu rahatsız etmiş sanırım ve şu an tam üç aydır benimle konuşmuyor. Ben lohusalık dönemimde onu üzdüm diye babam da benimle görüşmüyor. Kendilerini arayıp sorunun ne olduğunu sorduğumda da sadece laf sokup asıl sorunu söylemediler. Bir daha da görüşmedik. Soruyorum size arkadaşlar, lohusaya küsülür mü? Benim yaptığım davranışlara lohusalık sürecimden dolayı anlayış göstermeleri gerekmez miydi? O kadar kırgınım ki asla ben tekrar aramayacağım. En zor günlerimde, en özel günlerimde yanımda olmadılar. İlk torunları olduğu halde kızımı merak bile etmediler. Lohusalık sürecinde böyle bir tecrübe yaşayan var mı? Siz nasıl davrandınız, neler yaptınız?

bende ikinci dogumumda üzücü şeyler yaşadım arkadaşım. soyleki gebeligimin son aylarina girmiştim zaten çok kötü bir gebelik yaşıyordum bi tanede oğlum var ona bile doğru düzgün bakamadigim zamanlar oldu mide bulantisi koku hassasiyeti ama aşırı iğrençti herşey. son aylarımda eşim eve geç gelmeye başladı surekli evde yanlizdim oglumla bunalima girmiştim ağlıyordum hep erken doğum durumum vardi anneme yalvardim abimde o ara işsizdi ama gelmedi ikiside bahaneside evini taşıdı onu yerlestirecekmis bişey olmaz çok takiyordun vb. konuştu işte... 1.5 ay kala kontrole gittigimde doğum yapmak zorunda kaldim benim annemde sigara iciyo ve bunun yüzünden bana cok küser evde içiyordu çünki ben rahatsiz oliyorum diye neyse abimle geldiler. bebegim 15 gun kovezde kaldi prematüre cigeri gelismemisti 2 kiloydu. annemde sadece 15 gün kaldi bende sezeryanliyim sürekli off yoruldum hastayim ben kendim dedim bebeğim çıkınca evine git ben hallederim diye çünki o halimle bide ona bakıyordum 3 ay bebegimi kimseye vermedim odasina bile almadim çok laf soyledi, abime vermiyormusum nolacakmis cok abartıyormuşum. takmadim boşver senin yavrunun sağlığını düşünmüyorsa sen niye en guzel zamanin şuanda bebeginle ilgilen seni üzen herseyden uzak dur canim.

An itibari ile ayni sorunu yasiyorum. Cocuklarim kucuk dogdu ve kimseye babalarina bile emanet edemiyorum. Neymis hic vermiyormusum. Sevmelik degil bunlar yemegini yiyecek ve yatacak ki buyuyecek. 22 saat uyumasi gereken cocuklari uyandirip da kucaga mi verecegim. Bir de anlayamadigim bir durum var. Bu bizim cocugumuz ve beslenmesini alt degistirmesini suan yapmazsak bi daha asla bugunler geri gelmeyecek baskasi yapmis olacak. Belki de baska cocugumuz hic olmayacak ve biz bu duyguyu hayatimiz boyunca hoc yasayamamis olacagiz. Neden bir baskasina vereyim cocugumu?

Yaptığınızın yanlış olduğunu düşünüp lohusalığınıza sığınıyormuşsunuz gibi geldi . push ;

Bende ailemle görüşmüyorum hamileliğimde kavga ettik aradan 7-8 ay geçti hala görüşmüyoruz bundan sonra da görüşmeyi düşünmüyorum. Onlar büyükler yaşça ve olgun davranmalılar. Evlada bu kadar kin tutup aramamak sormamak falan yakışmıyor. Bana da hamileliğimde ve ondan öncesinde asla anlayış göstermemişlerdi.

ellerini yıkamıyordu ki Yıkasa neden söyleyeyim? Uzun bir atıp kırıcı bir şey yaptıysam özür diledim zaten. Yine ona rağmen anlayış göstermediler.

üzülme canım değmiyor inanki bebeğin ve kendin önceliğin olmalı artık sende bir annesin ve bebeginin sana ihtiyacı var

Evet bunu hiç dile getirmedi ama ona itiraz etmiş olmam da sorun olmuş olabilir. Onların yöntemleri eskide kaldı, tabii yine tercih edilebilir ama ben etmemeyi tercih ettim. Sizin kayınvalidenizde ne gözlemlediniz yanınızdayken merak ettim. M

Aslında uzun uzun yazmak istemedim detayları. Sitenin bahçesinde içmeyi onlar teklif etmişti zaten. Ben her geldiğinde elini yıkamasını hatırlatıyordum, bu da rahatsız etmiş. En zor en özel zamanlar derken ilk 3 ayı kastettim. Bebeğin ilk gülüşünü, gelişimini, zor akşamları, veya başka ilklerini hep kaçırıyorlar. Bu anları aile ile paylaşmak istiyorsunuz ama karşı tarafım umrunda değilsin. Siz de doğum yapınca anlarsınız, uzaktan da olsa insan bi desteğe bi telefona ihtiyaç duyuyor.

Doğum öncesi zaten birbirimizden uzakta yaşadığımız için aramızda bir sorun olmadı ama tabii her anne kız gibi atışmalarımız, anlaşamadığımız noktalar var. Bu sigara konusu mesela hep problem olmuştur aramızda. Yeni bir şey değil yani. Bu konuyu taaa ne zaman açtım, hala da aramadılar...

Dikkat etmediği zaman uyarmak gerekiyor bence. Mesela dışardan gelince ellerini yıkaması gerek ki öyle mutfağa girsin... Annelerimiz tabii ki bizden daha iyi biliyor ama bizim çocuğumuza bakarken verdiğimiz kararlarımıza da saygı duymaları gerekir. Mesela ben bebeğin tırnaklarını kesmeyi tercih edebilirim, kucağımda daha çok vakit geçirmesini isteyebilirim, pişik olmasın diye bezini daha sık değiştirmek isterim, sırf sarılık diye şekerli su vermek istemem onun yerine bol bol emzirmek isterim, her banyo sonrası ayalarından tutup başaşağı sarsmak istemem, yazın ortasında üç kat giydirmek istemem, vs vs. Bence bu kararlarımın hepsine itiraz etmek yerine böyle tercih ettiğim için saygı duymalıydı. Ben kendimi yerine koyduğumda yine kızımın bu kararlarına saygı duyardım açıkcası...

keşke onlarda bizim ölebilecegimizi düşünerek hareket etseler demi.

Seni çok iyi anlıyorum... Bebeğini vermemekte çok haklısın. Ben de 3 ayı dolunca yeni yeni vermeye başladım gelenlere ki zaten pandemi dolayısıyla pek ziyaretçimiz olmadı. Annenin destek olmaması, hamilelikte ve sonrasında yaşadıkların çok üzücüymüş. Senin daha çok desteğe ihtiyacın varmış. yorumun için de teşekkürler. Öyle yapmaya çalışıyorum. Ne zaman aramak isterlerse ararlar. Kızım büyüyor, yalnızca instagram fotolarından görüyorlar büyüdüğünü.. ne üzücü. Hayatın ne getireceği belli olmuyormuş gerçekten.