herkes içinden geldiği gibi davranmakta özgür, başkasına zarar vermediği sürece hayat senin hayatın, senin tercihin, senin duyguların... sana kolaylıklar diliyorum çünkü gerçekten işin çok zor... kim ne derse desin kanımca bu bir hormonal bozukluktur... kimse keyfinden tercih etmiyordur... K klgklgklg

Annenin "iğrenç" olarak nitelemesine üzüldüm. Ama bu cehaletin ürünü başka hiçbir şeyin değil. Eşcinsellik, insan ve diğer tüm hayvanlarda var. Bu saçımızın sarı, gözümüzün mavi olması kadar doğal bir durum. İnsanlar bilmiyor çünkü. Bilmek istemiyor, "inanmak" istiyor. İnanmak, bilmek araştırmaktan çok daha kolaydır çünkü. Hala bunu bir seçim olarak gören toplumdan ne beklenilebilir ki? Erkek eşcinselliğinin kökeni annenin verdiği eşcinsellik genomuyla oluşan bir durum olduğu yönünde yeni araştırmalar var. Nasıl senin saçının rengini, gözünün rengini annenden babadan gelen kromozomlar belirliyorsa eşcinsellikte böyle bir durum. Bunun embriyonik gelişim sürecide var. Yani bu o kadar "doğal" ki. Bu bir hastalık değil, bozuklukta değil. Senin doğallığın, tabiiliğin. Bizim heteroseksüel olmamız kadar normal. İnsanları boşver, hele Türkiyede isen gerçekten boşver :) Kimseye kendini kabullendirmek zorunda değilsin. N napolyanna

Selamlar, Ben 17 yaşında bir genç kızım. Bayağıdır forum sitelerine bakmıyordum ancak bugün şans eseri burdaki bir konuyu gördüm. Eski bir konu, yurtta kalan bir öğrenci, oda arkadaşının lezbiyen olmasından yakınıyor. Konuya yapılan yorumlarda eşcinsellere yönelik hakaretleri görünce bir tuhaf oldum. Ben de bir lezbiyenim. Burda oturup eşcinsellik hastalık değildir temalı bir yazı yazmayacağım, zaten internette böyle yazılar bolca mevcut. Ben sadece içinde bulunduğum durumu anneme bile açıklayamamaktan yakınıyorum. İnsanların hakkımda ne düşündüğünü pek önemsemem. Ancak değer verdiğiniz insanlar sizi aşağı görünce bu gercekten can yakıcı oluyor. Nil Erkoçlar'ın cinsiyet değiştirdiği haberini duymuşsunuzdur. Annem de duymuştu. İğrenç olarak nitelendirmişti. Hayır, ben cinsiyet değiştirmeyeceğim, öyle bir isteğim hiç olmadı. Ama sonuçta normalin dışındayım. Annemin böyle homofobik konuşmalarını duydukça kötü oluyorum. Onunla konuşmak için zar zor topladığım cesaretim anında kırılıyor. Muhtemelen öğrenince benden nefret edecek, bana çocuğu değil düşmanıymışım gibi bakacak. Zaten ailem erkek arkadaş konusunda oldukça katıdır. Kız arkadaş konusundaki tepkilerini açıkçası tahmin bile edemiyorum. Artık söylemekten de vazgeçtim. Evet, illa ki sonunda öğrenecek ama en azından o zamana kadar aramız iyi kalabilir. Buraya bunları yazmamın nedeni ise sitede çocuk sahibi bayanların çok sayıda olduğunu düşünmemdir. Sizin çocuklarınız da farklı cinsel eğilimler içerisinde olabilirler. Böyle bir durum karşısında onlara daha sıkı sarılmanızı rica ediyorum sizlerden. Çünkü bu onun kendi elindeki birşey değil ve tutunacak tek dalı sizsiniz. Cinsiyeti değişebilir ancak o hala sizin çocuğunuzdur. Onu ötekileştirenler arasında olmayın. Okuyanlara teşekkürler, umarım kendimi anlatabilmişimdir. :)