ikinci soruna cevabım ise;dayak yiyen çocukla yemiyen çocuk kişilik gelişimi açısından kıyas bile edilemez. annelerimize bilinçli davranılsaydı sence daha farklı olumlu kişilik geliştirmezlermiydi. geçmiş nesillere benim jenerasyonuma baktığım zaman bile bastırılmış, sindirilmiş, fikrini özgürce söyleyemiyen, korkak bir nesil bunun sebebi sence ne olabilir?evde babadan yada anneden dayak korkusu, okulda öğretmenden fiziksel yada duygusal şiddet ve karşınızda ezik bir gençlik. senin bahsettiğin durumlarda çok özel olanlar hariç sevgisizlik, yada aşırı tavizkar tutumu uygulayan ailelerin karşılaştığı durumlardır. bakın lütfen disiplin ile şiddeti aynı kefeye koymayalım. şiddete hayır derken disipline, yetkin aile tutumuna evet diyoruz umarım düşüncelerimi ve bilgilerimi doğru ve açıklayıcı bir şekilde aktarabilmişimdir anlatmak kolay da yazmak zor :) sevgilerimle! a. s. E ece73 uzman

rica ederim! her zaman. paylaştıkça mutlu olanlardanım... doğruları ne kadar bilsekde uygulayabildiğimiz kadarını biliyoruzdur aslında... E ece73 uzman

devamı küçüğü gösterişli biçimde sevmekten kaçınmalısınız. siz küçüğün ihtiyacı ile ilgilenirken büyükle babanın ilgilenmesi faydalı olabilir. sizden ilgi bekliyosa ''gel hadi şu işleri beraber bitirip seninle oynuyalım'' denebilir. yatma vakti gelince yatağın kıyısına oturup günün değerlendirmesini yapıp yada masal anlatarak uykuya dalışını kolaylaştırmak iyi olur. kardeşler aradaki yaş ne kadar az ise kıskançlık okadar fazla olur diyor kitaplar ama bence bu bi kural değil anne babanın ve yakın çevrenin bilinçli davranışlarıyla bu sorun çözülebilir. her zaman söylüyorum çocuk eğitimi =sabır umarım aydınlatabilmişimdir! soru işaretleri kaldıysa devam edebiliriz! sevgilerimle! E ece73 uzman

merhabe ece hanım benim kızım 3 yaşında ve çok yaramaz. yapma derim yapar olmaz derim onu asla olmaz olarak algılamaz ve bana herşeyi yaptırmaya çalışır. vurmuyorum desem yalan olur dayanılmaz davranışlarda bulunuyo ve ben vuruyorum. Sonrasında tabiyki anne yüreyi çok pişman oluyorum ama iş işten geçmiş oluyo. kısacası benim kızımın lugatında hayır olmaz yasak kelimeleri yer almıyo. inanın nasıl davranacağımı bilmiyorum. buna nasıl ögretebilirim. en basit örneyi. bu kışın 10.15 gün falan birşeyler olmaştu kıyafet asla giymezdi hava soguk camları açtım üşürde giyer diye yorganın altına girdi yinede giymedi parka gidelim kızım dedim tamam dedi kapıdan çıkarken kıyafetlerini giy annecim dedim ben gitmeyeceyim dedi. bunun gibi şeyler. nasıl davrammam gerekiyor. şimdiden size teşekkürler dilerim. E ece73 uzman

çok güzel ir konuya değinmişsin canım öncelikle seni terik ediyorum anne aaları ilgilendirdiğin ve yol gösterdiğin için. enim 3.5 yaşında ir oğlum var ve onu çok ilinçli ir şekilde üyütüyorum. eekliğinden eri çok uslu, çok ılımlı ir çocuk. doğduktan 2 ay sonra tüm gece hiç uyanmadan saaha kadar uyuyan ir çocuk..2 yaşlarına geldiği zamanlarda inatlaşma huyu onda da aşladı. öyle öyle değil inanılmaz ir inat. ve en araştırmaya koyuldum neden öyle oluyor diye.. u yaştaki çocuklar için normal ir duru olduğunu, çocukların u yaşlarda kendilerini kaul ettirmek için uğraştıklarını filan öğrendim. ve asla üstüne gitmedim. çünkü normalde en de çok inatçıyımdır ama ona karşı inat yapmadım. çünkü ilerde daha üyük prolemler yaşayaıleceğini öğrendim. ve çok şükür inat huyu geçti. en sadece u olayı paylaşmak istedim sizlerle. çocuklara ne kadar ters davranırsanız onlar da aynı tepkiyi veriyorlar. oysa yumuşak ir dille ve özellikle SEVGİYLE yaklaştığınızda herşey iranda değişiverişyor gerçekten de.. aslında çocuklarla anlaşmak o kadar kolay ki.. azen eceremıyoruz işte.. ve eklemek istediğim irşey daha var evdeki ortamın huzurlu olması da çocuk için çok önemli. ne olursa olsun çocuk sevgi ve saygı dolu ir ortamda üyümeli. tekrar tekrar teşekkür ediyorum verdiğin ilgiler için. sevgiler E ece73 uzman

arkadaslar bi olay anlatayim: dul kadin bi kiziyla yasiyor ve terzilik ile yasam savasi veriyor. bi gun cok pahali ve sik kumastan siparis aliyor elbise dikmek icin, annesi yokken 5yasindaki kizinin dikkatini cekiyor o kumas ve onunla oynamaya basliyor annesi gibi kesip-bicmeye calisiyor ve boylece kumas param-parca hale geliyor, annesi gelince kizina cok kiziyor sinirleniyor ve bir daha benim kumaslarimla oynama sana bu ders olsun diye kizinin parmaklarina makas batiriyor, gun gectikce o parmaklarina mikrop kapiyor morariyor cok kotu vaziyette hasaneye goturuyor, doktorlar muayeneden sonra malesef parmaklarini kesmek zorundayiz diyorlar, annesi cok pisman oluyor agliyor, o minicik kizda ne diyor biliyormusunuz annesini teselli etmek icin: annecim aglama bi daha kumaslarina asla dokunmicam doktorlarada soyle parmaklarimi kesmesinler diyor, yazarken bile cok kotu oldumyaasenağlama ben bu haberi 8yasindayken duymustum hala aklimdan cikmadi, su andada 11aylik kizim var nasil minicik canlarina yavrularina kiyipta siddet uyguluyorlar hic ama hic anlamiyorum!!! :a015: M mancunian

ayy çok güzel şeyler yazıyorsun ya. şiir giisin ececimm. allah çocuklarını sana ağışlasın. çok şükür enim oğlumla ilgili hiçir prolemim yok ama yine de uraya gelip yazdıklarını okumaktan üyük keyif alıyorum. sağol. iyi kivarsın. allah gönlüne göre versin canıma. s. E ece73 uzman

Çok doğru söylüyorsunuz. Çocuklar bizim aynamız evet. Bilgilerinize ihtiyacımız var sizi hep burda görmek istiyoruz. E ece73 uzman

cana var merhabalar! yoğun bi hafta sonu geçirdim yanıt vermede geciktiğim için özür dilerim. çocukların birbirlerinden etkilenip davranış değişikliği göstermesi normal bişey bunu konuşarak doğru ve yanlışı canlandırma yaparak gösterince olumlu sonuçlara ulaşabiliyoruz. ben mesela oğullarıma onların yaptığı ve hoşlanmadığım ağlayarak bişey isteme davranışını ben yapıyorum oyun oynar gibi bu durum üzerine konuşuyoruz etkili olabiliyor. o davranışları tamamen kreşde öğrendi gibi düşünmeyin evde yetişip de başka çocuklardan yada teevizyondan bile etkilenmiş olabilir. kreşin iyi bir öğretmenle olumlu etkileri olduğunu düşünüyorum. kardeş kıskançlığıda bunları körüklemiş olabilir. kıskançlık en doğal duygulardan biridir önemli olan bu duygunun sonucunda yapılan davranışlardır. bizler duyguları değil davranışları değiştirmeye çalışmalıyız. ben annelere hep şunu derim eşinizle çok güzel günler geçirip çok mutluyken birden üzerinize kuma getirdiğini hayal edin. hep onunla ilgilenip onunla vakit geçirip on iltifat etse siz ne yaparsınız?insan çılgına döner heralde! işte çocuklarımızda böyle bizi, sevgimizi kıskanmaları çok doğal! olumsuz davranışları nasıl engelliyebiliriz? çocuğumuza kardeşini sevmek zorundaymış gibi hissettirmemeliyiz. ve olumsuz duygularını dışa vurduğu zaman onu suçlamamalıyız.''kardeşimi hiç sevmiyorum'' diyen bi çocuğa ''aaa! oda nedemek ne yaptıki sana nasıl sevimli baksana küçücük''derseniz, kardeşine öfkesi iyice bileğlenir. onun yerine''ona kızmakta haklısın bak benide çok uğraştırıyor ara sıra bende kızıyorum''demek çocuğu çok şaşırtır ve içine su serper. ''kardeşini kıskanıyosun''demeden ''kardeşin var diye onunla dahaçok uğraşıyorum diye seni skisi kadar sevmediğimi düşünebilirsin ama seni eskisi kadar çok seviyorum. benimde kardeşim olduğunda bende öyle sanmıştım hem kardeşime, hem anneme kızmış huysuzlanmıştım''demek inanın hem onu çok iyi anladığınızı anlar hemde kuşkularını yok eder. ama kıskançlığı tamamen gidereceğini söyleyemem sadece yatışmasını sağlar aranızda daha sıkı dostluk köprüleri kurulur. sözlerinizi ve davranışlarınızlada desteklemelisiniz küçüğe yaklaşırken ''aman kardeşine dokunma?''diye tepki gösterirseniz kardeşe karşı öfke artar! çocuğun duygularının anlaşıldığı ama kardeşe zarar vericek her davranışa kesinlikle izin verilmiyeceği kesin bir dille davranış yapılmadan önce anlatılmalıdır.

sevgili sevda çiçeği bir nebzede olsa sana yardımım dokunduysa ne mutlu bana inanki bu işi misyon edindim ve bir tana anneye bile ışık yakmış olmak benim için mutluluk kaynağı. bi defa eğitim durumumuz ne olursa olsun hiç bir eğitim kurumunda annelikle ilgili bir ders yok. yani herkesin anne baba eğitimine ihtiyacı var. evet eğitimle ilgili kitaplar var fakat bunları hayata geçirmek zor olabiliyo davranışları kalıplaşmış davranışları değiştirmekse çok zor. çocuklarımızı hep istediğimiz kalıba sokmaya çalışıp ideal olan davranışları yapmasını bekleriz oysaki biz ideal davranışları yapmıyorsak buna ulaşmak çok zordur. bence sen doğru yoldasın ve emin adımlar atmalısın. kendindeki eksiklikleri görüp hatalı davranışları değiştirmek istiyosun. bunu yapamıyan okadar çok anne baba varki malesef. şiddetin bir sürü çeşidi var bunlarıda kendi ailemizden öğreniyoruz tabiki nasıl davranıcağımızı bilemediğimizde baskı uygulayıp sindirmek kolayımıza geliyo. oysaki çocuklarımızın dünyası nasıl etkileniyo bunu öfkemiz geçtikten sonra idrak edebiliyoruz. öncelikle öfke kontrolü geliyor. bunu çözdükmü gerisi kolay. çalşan anne olmaya gelince elbette çok zor ama imkansız değil bunu başarmak planlı proğramlı yapılınca çocukla kaliteli ve sevgi dolu 1saat bile emin olun yeterli olucaktır. sorarımki ev kadını olan hangi anne çocuğuyla oturup 1 saat oyun oynar konuşur?bi defa çocuklarını kendinden uzaklaştırmak istemiyosan bu otoriter anne tavrından çıkmalı kurallı ama sevgi, şefkat dolu bir anneolduğunu onlara göstermeli ve hissettirmelisin. unutmaki çocuk eğitiminde disiplin ancak sevgi ile verilirse uygulaması ve uygulanması kolay olabilir. dışarıyı seviyorum diyosun lütfen senden ricam çocuklarınla dışarıda gez. yani onlarla bunuda paylaş belki ozaman çok daha farklı güzellikler yaşayabilirsin. sorularını bekliyorum! a. s. . push ; sevda

kesinlikle faydaniz dokundu. su an bile kendime hakim olabiliyorum ama bir nokta daha varki cocuklarimla inatlasiyorum heralde.:çok üzgünüm: kziim felaket inatcidir. ve istedigi bi yemegi baska bi yemegi yedikten sonra verecegimi soyledim. Fakat yemesini istedigim yemekten bi kasik bile almadi ve isi agida vurdu. En sonunda isin boyutu degisti ve baska bi seyden dolayi aglamaya basladi ve susturulamaz bi durumda su an dahi agliyor. Ben aglamalarina sessiz kalarak cevap veriyorum. Cunku ne kadar aciklasam artik anlamaz. Sanirim is bu seviyeye gelmemeliydi. Dedigim gibi sanirim btun okunanlara ragmen kafamda cocuk yetistirmeye karsi olusan kaliplari degistirmem gerekiyor. Sanirim sizinle daha yazisacagiz. E ece73 uzman

Merhaba Ece hanım, yazılarınızı çok beğeniyorum, çok şey katıyorsunuz bize ve çok destek oluyorsunuz. Çok sağolun. Benim size danışmak isteğim konu çocuklara sevgimizi göstermede bir sınırlama getirmelimiyiz kendimize?Benim 3,5 yaşında bir oğlum var. Mesela ben sevgimi çok fazla gösteriyorum, bazen çok bunaltıyorum oğlumu. O tatlı tatlı konuşurken dayanamıyorum öpücüklere boğuyorum, o da kızıyor sinirleniyor anne yapma öpme falan diyor. Birde canımlar cicimlerle bunaltıyorum bazen onu. Kötü bir davranış gösterdiğinde de çok tepki gösteriyorum. Bir türlü orta yolu bulamıyorum. Onunda aklı karışıyo, annem bi öyle bi böyle diye... E ece73 uzman

merhaba pınar! çocuklar vurmayı ya bizden yada kenilerine yakın olan akranlarından öğreniyorlar. yukarda anlattıklarım senin içinde geçerli çocuğa sabırla, şefkatle yaklaşıp konuşarak problemleri çözmeliyiz seninkinin yaşı daa küçük kendini ifade etmede güçlük yaşıyordur belki tam konuşamadığı için sen onu anlamadığın içinde tepki gösteriyor olabilir. mümkün olduğunca sakin asla sesimizi yükseltmeden yukarıda anlattığım gibi olumlu disiplin edindirme yöntemlerini kullanarak davramalıyız. kreşe vermende bence bir sakınca yok. iyi gözlemle yalnız öğretmen çok önemli! kreşe neden verdişini mutlaka açıkla, neden çalışman gerektiğini açıkla ve mesain bittiğinde mutlaka onu alıcağını belirt. saat kavramları olmadığı için mesela şu çizgi film başladığında yada ikindi kahvaltısından sonra gibi belirteçler vererek onu orda bırakmıycağınızı sıkı sıkı belirtin. sözünüzü mutlaka tutun ve asla geç kalmayın problem çıkar. umarım kafandaki soru işaretlerinden kurtarabilmişimdir seni! sevgilerimle! E ece73 uzman

merhabalar emelcim! senine burdada görüşmek güzel! ayrıca sen artık şişko değil balık etlisin canım! evet çocuğunun zaten genetik bir mirası var obez olmaya yatkın. bunun önlemini şimdiden almalısın bende çocuklarıma aynı yöntemi uyguluyorum. şöyleki yediğimiz bütün yiyeceklerin içeriklerini ve vücudumuza nasıl bir katkı sağladığını ve çocukların nelere ihtiyaçları olduğunu nasıl beslenmeleri gerektiğini anlatıyorum. tabiki bazı yiyecekleri yemelerine marketten almalarına izin veriyorum ayda bir mesela cips ve sarelle yada hazır kek bunların hiç sağlıklı olmadığını ama bazen zevk için yenebileceğini mutlaka belirtiyorum. erkek çocukların babalarını örnek almalarından daha doğal bişey olamaz sakın tepki gösterme! bunu babası anlatsın yani şişman olmanın sağlıksız olduğunu kendisinin zayıflamayı istediğini bunu başarmanın zor bişey olduğunu hatta kendisinden yardım bile alabileceğini konuşmalılar. bu konuda sana soru sorarsa açıklamalı anlat ama baba üzerinde sen yorum yapma ters tepebilir. evet o davranışın kurt meselesi çok yanlış ona yalan söylediğini biliyor çünki ve bunu neden yaptığını anlamıyo! küçük tabaklara porsiyonlar koyarsan daha dolu görünüp gözünün doymasını sağlayabilirsin. hergün yemesi gereken miktarlar hakkındada açıklama yap. ayrıca istediğini aldırıyo diye bişey yok kesinlikle limitleri olması gerek bunda iş sana düşüyor ağlasada yırtınsada kesinlikle kararından caymamalısın tutarlı olursan bidahaki sefere ya daha az ısrarcı olur yada hiç ısrar etmez. market alışverişinde bir hak tanımalı en çok istediği bir şeyi almasına izin verebileceğini söylemelisin. bu konuşmayı daha gitmeden yapmalısınki hazırlıklı olsun. odasını ayırıp kendi yatağında yatırdığın için tebrik ediyorum seni. evet her ağladığında gitmelisin mutlaka bi problem vardır sakinleşene kadar yanındayım ama benimde uykum olduğu için daha sonra kendi yatağıma gitmeliyim gibi bi açıklama yaparak daha sonra gideceğini ama ihtiyacı olduğu zamanlarda yanında olucağını belirt mutlaka. fakat bunu kullanmasınada izin verme zırt pırt seni çağırabilir. uykuya dalana kadar yanında isterse oturabileceğini söyle. . push ; E ece73 uzman

Merhaba Ece; Benim kızım şuan 4 yaşında, 2 yaşını doldurana kadar süper bir iletişimimiz vardı. Söz dinleyen, mızmızlık yapmayan, arkadaşlarıyla iyi geçinen bir kızdı. 2 yaşında ben çalışmaya başladım ve kızımı kreşe verdim. İlk bir hafta gayet iyiydi ama ne zamanki başka çocukların şımarık, asabi tavırlarını gördü benim kız 180 derece döndü. Kreşe gülerek giden kız diğer çocuklar nasıl yaka paça zorla kreşe giriyor aynen o şekilde davranmaya başladı. Çeşit çeşit küfürler öğrendi, ısırmayı, vurmayı, kıskançlığı ve inatçılığı öğrendi. Bende kreşimizi değiştirdim. Ama sonuç çokta farklı olmadı. Biraz düzeldi ama eskisi gibi olmadı. 1 senelik kreş maceramızdan iyilikten çok kötülük oldu ve kızımı anneme teslim ettim. Şimdi 1 yaşında bir oğlum daha var artık onuda anneanneye bırakıyorum. Ve ikiside ortalığı birbirine katıyor. Yeni bir kardeş onda kıskançlık duygularını dahada çoğalttı. Devamlı oğlanı engellemeler, severken aşırı sıkıp ısırmalar... İşin garip tarafı bir dakika önce tamam yapmayacağım dediği halde aynı şeyi tekrarlıyor olması. Ve bunu inat için yapmıyor. Kızımla inatlaşma yok. Sanki unutuyor. Ne yapacağımı şaşırdım. Sevgi dolu yaklaşsamda, kızsamda aynı şeyler oluyor. Şimdi bu durumda ben ne yapacağım? P

Ececiğim şiddet görerek büyüyen ebeveynler olarak ne kadar şiddetten uzak durmaya çalışsak da ben kendi adıma bazen başvurmuyor değilim. Biliyorum bu benim acizliğim ama bu problemi de aşamıyorum. Yazıda da geçtiği gibi kıçına bir şaplak ya da azar fazlası değil ama bununla verdiğim mesajında farkındayım. O an için ani bir refleks gibi geliyor. Bu konudaki çabalarımı hatırlarsan anlatmıştım. Ama itiraf edeyim ne kadar çabalarsam ne kadar okursam ne kadar nasıl davranılması gerektiğini öğrensemde uygulamada yaptığım yanlışlıklar sonuç almamı engelliyor dolayısıyla ben de klasik yöntemlere başvurmuş oluyorum. İnşallah daha tutarlı davranabilirim. Ayrıca özveriyle bu konulara eğilip bizlere yardımcı olmaya çalıştığın için sana teşekkür ederim. a. s. E ece73 uzman

ece hanım çok teşekkürle ilginiz için sölediklerinizi aynen uygulayacağım. sağlıkla kalın...

scorpi merhaba! anlattığın hikaya çok uç! yani çok az anne böyle davranır. hele hele buraya gelen annelerin çok daha duyarlı olduğunu biliyorum. benim bu yazıyı yazmamdaki amac çoğumuzun şiddet olarak görmediğimiz davranışlar hakkında farkındalık yaratabilmek. ufacık bi tokat, şaplağın çocuk ruhunu nasıl zedeleyebileceği konusunu annelere düşündürebilmekti! ben ruh sağlığı yeründe olan hiç bir annenin bırakın yavrusuna hiçbir çocuğa şiddet uygulayamıyacağını düşünüyorum. E ece73 uzman

Ece cok tesekkürler cevabın için burada yazışarak sorunları kafada tutup üzerinde daha çok düşünüyorum bu da uygulamalarımı iyileştiriyor. Allah hepimize sabır versin çocuk yetiştirmek çok zor işmiş. sevgiler E ece73 uzman

devamı ağlata ağlata uyutma meselesine gelince tabiki yanlış her çocuğun uyku ihtiyacı farklıdır. yetişkinlerde olduğu gibi. eğer öğlen uyumadığında akşam erken yatıp ortalama 10 saatlik bi uyku uyuyorsa onun için yeterlidir. sen kayınvalidene bakma yaşlılar klışeleşmiş çocuk eğitminde hala direniyorlar! sorularını zevkle cevapladım umarım aydınlatabilmişimdir takıldığın noktalarda tekrar konuşabiliriz! sevgilerimle!

tesekkur ederim. ortamdan ayrilma fikri cok guzel. yani surekli aglama sesi dinlemek cok zor zaten bi yerde kopuyorum. aslinda benim actigim konudaki gibi sabredebilmekten ziyade sabrimizin sinirina getirecek hareketlerden cocugu uzak tutmak olabilirmi isin sihri. heralde buda cok akilli ve becerikli olmayyi gerektiriyo. sengözlerimebaksanab E ece73 uzman

devamı -istenmiyen davranışı görmemezden gelinerek olumlu davranışı takdir etmek. örn. oyuncağı yere attığında hemen uyarmamak atmadığında takdir etmek olabilir. seçenekler sunmak davranışın düzelmesine yardımcı olmak. örn. olmıcak bir giysiyi giymek istediğinde sebebini anlatarak diğer giysilerinden seçenekler sunmak gibi. -olumsuz davranışı yaptığında davranışın sonucunu telaffi etmeyi de öğrenmelidir örn. sütü yere döktüğünde sütün nasıl yere döküldüğünü sorup bunun sonucunda neler yapmalıyızı sorup sonrada yeri nasıl temizlemesi gerektiğini ona gösterebiliriz.(4 yaşından büyüklere tabiki) -davranışın yerine başka bir davranış önerebiliriz örn. duvarı karalayan çocuğa neden ve sonuçları açıklayarak ona kağıt vermek gibi... seyahate gitmeden önce oğlunuza bu durumu açıklayıp izin alın bunu telaffi ediceğinizi mutlaka söyleyin ve sözünüzü tutun. kreşe gitmesi kesinlikle doğru bi karar bunuda çocuğa açklıyarak yani orda yaşıtlarının olduğunu eğlenceli bi ortam olduğunu ve sizin işteyken onunda orda kalıcağını mesainiz biter bitmez onu alıp eve getiriceğinizi ve beraber vakit geçireceğinizi mutlaka belirtin. yani anlıycağınız oğlunuz sizinle daha çok vakit geçirmek istiyor, sizinde, eşinizinde tabiii onunla ilgilenmesini bekliyor. siz verdiğiniz her tepkide bu kızgınlıkda olsa, öfkede olsa dikkatinizi ona yönlendirdiği için devam ediyor. benim naçizane fikrim budur uzaktan konuşmak nekadar doğrudur bilinmez ama... psikoloğa gitmenize gerek olduğunu düşünmüyorum. aman yanlış anlamayın siz çocuğunuzla ilgilenmiyorsunuz gibi değerlendirip sizi yargılamıyorum ha! sadece bu dönemde oğlunuz biraz daha fazla sizlerle vakit geçirmek istiyor olabilir diye düşünüyorum. bunları bir deneyin seyahate gidene kadar daranışlarında bi değişim olucakmı bakalım! hemen öyle bıçakla keser gibi bir değişiklik de beklemeyin daha ılımlı olmaya başlayabilir zamanla normale döner her şey biraz sabır biraz emek sevgiyle düzelir endişelenmeyin! sevgilerimle! E ece73 uzman

cnm paylasimin icin cok tesekkür ederim, aslinda ne kadar anne babada olsak bize yapilmasini istemedigimiz seyi bizde yapmamaliyiz sonucta cocuklarimizla aramizda olagan üstü bi yas farki var, kendimizi onlarla bir tutmamaliyiz bende siddete dayaga karsimdaki cocugum bile olsa kirici laflardan cekinirim karsiyim... ogluma kizdigim zaman gider onunla konusur ondan özür dilerim, ben onun annesiyim ondan özür dilememe gerek yok diyede düsümem, söz verdigim zaman onu mutlaka yapmaya calisirim, arada sirada ona yemek seceneklerini sorar hangisini yemek istedigini ögrenirim oglum henüz 3 yasinda yeri gelince annesi yeri gelince arkadasi oluyorum sabahlari krese giderken yolda kosarak ziplayarak gideriz bu oglumun cok hosuna gider :)) ben oglumla oynayarak giderken kim ne düsünüyor umrumda olmaz :)) Son düzenleyen: Moderatör: 20 Eylül 2008 E ece73 uzman

mancunian merhabalar! endişelerini anlıyorum canım. oğlun artık her şeyi anlayıp kendince yorum yapıcak bir yaşa gelmiş ve bazı sorunlar yaşıyo olabilir. hemen endişelenme gerek yaş özelliği gerekse bizim davranışlarımız çocuğun davranışlarının kaynağıdır. eşin ve senin tutumun çocuğea karşı nasıl tavizkarmı?baskıcımı?yoksa yetkin yani demokratikmi? o size vurduğunda tepki gösteriyormusunuz? bidefa şunu çok iyi bilmeliyizki hiç bir davranış nedensiz değildir. çocuklarda üzülmüş yada kızmışlarsa mutlaka bir nedeni vardır. bu nedeni bulmak için onları ''tarafsız, sakin bir şekilde ''dinlemek, yani onların dertlerini anlatma fırsatını vermek son derece önemli. ben hep çocuğunuzla empati kurun ozaman onu daha iyi anlarsınız derim. siz sinirlendiğinizde ona hiç vurdunuzmu yada fiziksel olarak korkuttunuzmu?mutlaka bu davranışı biyerden görmüştür çünki. anlatıklarınıza göre vurmasının sebebi '' benimle ilgilen'' mesajı vermeye çalışıyor gibi geldi. şöyle çocuğunuzla geçireceğiniz kaliteli, iletişim dolu yarım saat bile yeterli olur. onlarla bütün bir gün geçirip hiç iletişimde bulunmayan ortak zaman geçirmeyen sadece fiziksel ihtiyaçlarını gideren bir sürü anne olduğunu biliyoruz. bu anneler ''bütün gün onunla beraberim nasıl çocuğum ilgilenilmediğini düşünebilirki?'' diyebilir. çocuklarınızla ortak paylaşım alanları yaratın mesela beraber pasta yapın, yemek yaparken tuzunu ona attırın, oyun hamuru çalışmalarını beraber yapın, yürüyüşlere çıkıp sohbetler edin yada onlara masallar okuyup bu konuda sohbetler edin, yaratıcılığınızı ve çocuğunuzun sevdiği şeyleri göz önünde bulundurup farklı şeyleri beraber yapın. ona değer verdiğinizi ve ilgilendiğinizi hissettirin. çocuk olumsuz bir davranış yaptığında nasıl davranmalıyız? istenmeyen davranışın neden olduğu zararı ve sonucunu çocuğa açıklamalıyız. sizde olduğu gibi mesela;''bana vurduğun zaman canım yanıyor ve beni sevmediğini bana değer vermediğini düşünüyorum ve çok üzülüyorum''gibi açıklamada bulunulmalı ''bana vurmak yerine istediğin şeyi söylersen seni dinler ve isteğini yerine getirmeye çalışırım'' gibi. E ece73 uzman

merhaba pınarcım! öncelikle seni çok iyi anladığımı belirtmek isterim. siz çocuğunuzla bir çekişmeye girmişsiniz sanırım dediğini yaptırdıkça o da kendinin her istediği şeyi yapabileceğini düşünmüş... çocuğunuzla kesinlikle inatlaşmamanızı tavsiye edebilirim. ona baskıda uygulamayın açıklayıcı bir şekilde olayı anlatıp seçenek sunun çünki çocuklar bu dönemde özerkliklerini ilan ederler ve her istediklerini yapmak kendileri ile ilgili kararları kendilerinin vermesi gerektiğini düşünürler. seçenek sunarsanız kararı gene kendilerinin verdiklerini düşünürler. dayak konusuna gelince lütfen vurmayın derim gidin duvara vurun, başka odaya gidin, içinizden 20 ye kadar sayın ama vurmayın. dayak atmak sadece sizin sinirinizi geçirir o anlık rahatlarsınız, daha sonra gelen vicdan azabını bi düşünün. çocuğun davranışındada bir değişiklik oluşturamazsınız aksine çocuk yaptığı davranışın hatalı olduğunu kavrayamaz ve size kızgınlık ve kırgınlık duyar. belki korkuyla bi süre istediğiniz gibi davransa bile daha sonra aynı istenmedik davranışları tekrarlar... ben hep kursiyerlerime şunu derim çocukluğunuzu hatırlayın çocukken annenizden yada babanızdan yediğiniz dayağı hatırlıyormusunuz. neden yediğinizi hatırlıyormusunuz! pekiii duyduğunuz öfkeyi, kızgınlığı hatırlıyormusunuz? empati kurarsak aslında daha iyi anne baba olacağımızı düşünüyorum. evet konu çok derin ben bu konuyu 2ders saati anlatıyorum. ama anlattıklarımla, yukarıdaki yazımla ve diğer başlıklardaki yazılarımı okuyunca biraz daha nasıl davranacağınız konusunda fikir sahibi olmuşsunuzdur umarım. gene sorabilirsiniz kafanızdakileri... ben bu bilgileri paylaştıkça bir deniz yıldızını daha denize attığımı düşünüyorum! sevgilerimle!:çiçek: E ece73 uzman

:enbuyukkk:yardim istedigimde hic boyle guzel bi sonuca ulasabilecegimi dusunmemistim. benim mantigimda da butun cocuk egitimiyle alakali okudugum kitaplara ragmen cocugun zaman zaman dovulmesi gerektigi gibi bi egilim oldugunu hissettim. halbuki fiziksel siddetle uzaktan yakindan alakasi olmayan bi aile icerisinde buyudum. ama sozle siddetin de cok aci olduguna inaniyorum. bendeki bu olumsuz yon neden kaynaklaniyor tam olarak bulamadim ama sizin yazdiklariniz beni cok teskin etti. yapmak istediklerimle uyguladiklarim tutmuyordu. aradagim belkide tamda bu yazilardi. epeyidir baglanamamistim ama okuduklarim beni hem utandirdi hemde cok mutlu etti bu gunden sonraki uygulamalarla ilgili size bilgi vermek istiyorum. cunku cocuklarim cok seviyorum ve onlarin mutlu ve saglikli birer birey olmalari benim icin cok onemli. ayrica yeni calismaya basladim. onlardan dolayi bana esim gorunurde olmasada sorumluluklari ustume yikarak hatta doktor olan amcam dahibi cok mesletas arkadaslarindan calisan ebeveynlerin cocuklarinin ciddi psikolojik problemleri oldugunu soyleyip ve esimide calismamam gerektigi noktasinda uyarip bana engel oldular. belki bazi seylere tam hazir olmadan yasamanin etkisiyle ben cocuklarimi sorumlu tuttum. o zamanlar calissam her sey daha guzel olacak diyordum. ama simdi calisiyorum ve onlara karsi olan tutumlarim artik iyice oturmu sdurumda yani ve bu tavrimi duzeltmem gittikce zorlasiyor. ben arkadas ortamlarinda da bulunmayi ve disari hayatini seven bi insanim. su anda bakici ariyorum ama bulamadik yani sorumluluklarda katlaniyor. tavsiyelerinizi ve dualarinizi bekliorum.

Ece Günaydın, Bir kaç gündür yazmak istiyorum. Ancak fırsat oldu. Benim oğlum 3 yas 8 aylık. Hiç bir zaman kolay bir çocuk olmadı. 3 yaşına kadar geceleri azalan aralıklarla ağladı. Gündüzleri ise kendi kendine oyun kuran mutlu bir çocuk olmasına rağmen saldırgan bir yapısı var. Şubat ayında disiplinde yardımcı olur amacıyla yarım gün devlet kreşine verdik. Öğretenini 1 ay kadar uğraştırdıktan sonra uyumlu bir hale geldi. Evde de gelişmeleri gözlemliyorduk. Bu arada gündüz hala bakıcımız eve geliyor. Ben ve eşim çok marjinal olmayan saatlerde birlikte çıkıp giriyoruz eve. Yaz boyunca çok değişil ortamlarda bulundu. Yatılı misafirimiz geldi veya biz gittik. 2 hafta sonra 6 günlük eşimle beraber bir yurtdışı gezimiz var daha sonra bir daha ki yaza kadar düzenli bir yaşanımız olacak. Oğlum yaz boyunca hırçınlaştı diğer çocuklara vurması çok yok ama büyükleri dövüyor. Eşim ve ben her gece sırasıyla dayak yiyoruz. Evimiz sakin kavgasız gürültüsüz bir evdir. Görüştüğü çocuklar okul haricinde bir kaç komşu çocuğu bu da benim ya da bakıcının gözetiminde. Her ikimizi de çileden çıkardığı zamanlar oluyor. Özellikle de derdi benimle ben de bazen kendimi kontrol edemiyorum. Hatta profesyonel yardım almayı bile düşünmüştüm. Daha sonra oğlumla ilişkimi yazarak kendimi sakin tutmayı başarmıştı. Benim asıl sorum oğlumu vurmanın kötü bir şey olduğuna ve problemlerin böyle çözülemeyeceğine ikna edememem bir önerin var mı? Gelecek hafta okulları açılıyor gelişmeler bekliyorum. Çalışıyor olmamdan kaynaklı bana karşı bir hırsı olduğunu seziyorum. Bir yerlerde yanlış yapıyoruz gibi geliyor acaba bir psikologa gitmelimiyiz. Sevgiler. Olabildigince cok bilgi vermeye calıştım, biz de eskişehir kırmızıtoprak mah. kayıtlıyız ama orada oturamıyoruz malesef. P

çok sevindim her şey adım adım değişecek kimsenin elinde sihirli bir değneği yok birdenbire herşeyi değiştiremez. inatlaşmayı senden öğreniyo unutma sen nekadar yaparsan oda okadar inat olur. çocuklar söylediklerimizden ziyade yaptıklarımızı daha kolay uygular. bu yüzden onlara örnek davranışlar sergilemeliyiz. ağlamasına ses çıkarmaman iyi yanında ağlamasına izin verme ya o ortamdan sen çık yada onu uzaklaştır. böylelikle daha kısa ağlamalar olur. ağlayarak hiç bir şeyi elde edemiyeceğini ona anlat. sevgilerimle! sevda

ececim benim de oğlumla ilgili sorularım olcak sana zahmet olcak ama ben şişkoyum biliyosun babası da benden beter 213 kilo olmuş dün söyledi ben diyet yapıyorum ama babası yemeye devam ediyo oğlum da babayı model alıyo o ne yaparsa aynını yapıyo sürekli babam gibi olcam onun gibi giyincem ben de şişko olcam diyo ben engel olmaya çalışıyorum ama artık 4 yaşına yaklaştı kendi yemek yiyebiliyo yada istediini zorla aldırtıyo nasıl engel olcam şaşırdım kaldım biraz yiyince tabağına böcek düşmüş aman kurt varmış diyip kaldırıyorum önünden sen ce yanlış mı yapıyorum odasını yatağını yeni ayırdım bazı sorunlardan dolayı benimle uyuyodu bu zamana kadar bu gece yatağı geldi ve ilk olarak yattı iyi geçti sadece sabaha karşı oyuncaklarının düştüğünü görmüş rüyasında ağladı ben de yanına koştum hemen bişey yok bak rüyaydı dedim oyuncaklarının bikaçını koynuna koydum burdalar korkma dedim sakinleşti öptüm çıktım odasından doğru mu yapmışım her ağladığında koşmalımıyım ben onun kendi tercihlerini ortaya koymasına çok fırsat tanıyorum ama eşim ve annesi uykusu yokken bile ağlata ağlata uyutmam için beni zorluyolar öğle uykusu uyumayı sevmiyo zorla uyutuyolar bu seferde gece geç saatlere kadar uykusu gelmiyo bana eziyet ediyo napıyım çok soru sordum kısa kısa yaz çok yorma kendini belki bunları okuyup anlayabilceğim adresler biliyosundur onlara da bakarım teşekkür ederim görüşmek üzere talin

merhabalar! öncelikle sizi bi anne olarak ne demek istediğinizi çok iyi anladığımı belirtmek isterim. öncelikle kızınızın yaş dönemi itibarıyla davranışları çok normal fallik dönemdesiniz ergenlik belirtileri asi, söz dinlemez, dediğim dedik tavırlar, sizin davranışlarınıza göre tepkiler; mesela altına çiş yapma size tepki olarak yapmıştır mutlaka. şundan emin olabilirsiniz nekadar kitabına uygun davranmaya çalışırsanız çalışın kişisel farklılıklar olucaktır çünki o sizin kızınız ve siz de farklı bir kişiliksiniz bakın yukarda bir anne daha sizin şikayetlerinize benzer şeyler söylemiş yaş dönemleri aynı kişilik özellikleri farklı tepkileri farklı. çocuk yetiştirmede bence en çok dikkat edilmesi gereken şey çocuğun bir birey olduğunu, fikirleri, duyguları olduğunu, ve bizimde buna saygı duymamız gerektiğidir. çocuğumuza bazı kurallar koymamız tabiki normaldir. ne tavizkar nede baskıcı davranmadan demokratik bir aile ortamından tabiki kurallar olmalıdır. Disiplinin iki temel amacı vardır;Birincisi, çocuğa anlaşılır, kesin ve sınırları olan, güvenli bir ortamsunmaktır. Bu ortam çocuğun sağlıklı gelişimi için gereklidir. Disiplininikinci amacı ise, çocuğun kendi kendini yönetme yeteneği yani özdenetimkazanmasıdır. Çocuk denetim altında değilken de öğrendiklerini uygulayabilmeli, kurallara uymayı sürdürebilmelidir. Anababası yanındayken kurallara uyan, amadenetim kalkınca çığrından çıkan çocuk özdenetim yeteneği kazanmamış demektir. Bazı anababalar, disiplini, sorun olduğu zamanlarda başvurulacak uygulamalarolarak görürler. &#8220;çocuğum söz dinlemediği zaman ne yapmalıyım?&#8221;, &#8220;Bana vurduğuzaman ben de ona vurabilir miyim?&#8221;, &#8220;verdiğimiz hiçbir ceza işe yaramıyor, neyapacağımızı şaşırdık&#8221; ifadeleri bu bakış açısını tanımlar. Bu anababalar içindisiplin, acil durumlarda dokunulması gereken bir alarm düğmesidir. Böyle birdisiplin anlayışı eğitici değil cezalandırıcıdır. Önceden bir hazırlık yoktur, olay anında tepkisel yaklaşılır. Bu duruma gelmemek için disiplin, yaşamın birparçası olarak görülmeli, &#8220;sorunları önceden önlemek için neler yapmamızgerekiyor&#8221; sorusuna yanıt aranmalıdır. Disiplin İçin Önemli İlkeler 1. Tutarlılık disiplin için en önemli ilkelerden biridir. Anababa çocuğu uygunolmayan bir isteğine birkaç kez &#8220;Hayır&#8221; dedikten sonra sonunda &#8220;Evet&#8221; diyorsa, çocuk ısrar etmesinin işe yaradığını öğrenecektir. 2. Anababanın sözbirliği ve işbirliğ yapması disiplin için gereklidir. Anneçocuğa &#8220;Dışarı çıkmadan önce oyuncaklarını topla&#8221; dediğinde baba &#8220;Bırak gitsin, arkadaşları bekliyor&#8221; diyorsa çocuk işine gelen kuaralı dinleyecektir. 3. Anababa davranışlarıyla çocuğa örnek olduğunu unutmamalıdır. Anne babaöğrettikleri kuralları kendileinin de sergiliyor olması gerekir. Kardeşinevurduğu için çocuğunu döven bir baba &#8220;kimsenin kimseye vurmaması gerekir&#8221;kuralını önce kendisi bozmuş olur. Çocuklar anababaların birbirilerine nasıldavrandıklarını gözlemlerler. Eşini sürekli eleştiren ya da ona alaycı birşekilde yaklaşan bir babanın yanında çocuğun kardeşine olumlu ve saygılıdavranması beklenemez. E ece73 uzman

sizin gibi annelerin olduğunu bilmek bana umut veriyor tebrik ederim. her şeyden önce çocuğunuza bir birey gibi davranıp ona saygı duyup söz hakkı tanımanız takdire şayan çünki bizlerde bunu anlatmaya çalışıyoruz derslerimizde. onlar bizlerden farklı düşünen, duyguları, ve fikirleri olan bireyler biz çocuklarımıza aile içinde söz hakkı verirsek sana değer veriyorum, benim için değerlisin mesajını vermiş oluruz. bu da özgüveninin gelişmesi için mükemmel bir ortam yaratmış olur. emin olun bu tutumunuza devam edip dahada geliştirirseniz ayakları yere basan, özgüveni olan, dürüst ve mutlu harika bir çocuğa sahip olucaksınız. tekrar tebrik ederim...:1hug: önce çocuklar

merhaba yağmurdamlası bu güzel düşüncelerin için teşekkür ederim. bunları okumak için yazı yazmıyorum ama, okuyuncada çok teşvik edici oluyo. bazen boşa kürek çekiyomuşum gibi hissediyorum kendimi. yaptığımı bilgiçlik taslama yada nebileyim farklı şekilde algılanması beni çok üzer ben çocuk eğitimine hayatımı adadım haftanın 7 günü bunu yapıyorum çünki. neyse sadede gelelim çocuğunuza sevgiyi göstermede sınrlama getirilmemeli asla ama çocuğu gerçekden rahatsız ediyorsa bu durum evet kendimizi daha kontrol altına almalıyız. çünki onun vücudu ona özel seven annesi bile olsa rahatsız olabilir bunu anlayışla karşılamak gerek. öfkelenmek yerine ona duygularınızı anlatın emin olun anlıycaktır. öfke kontrolünü uygulamaya çalışın çünki büyük ihtimalle sizi örnek alıyordur kızdığında. çocuklar bizim aynamız gibidir ne verirsek onu alırız. sizde farkındasınız zaten tutarlı olmak çok önemli. hissettiğimiz duygular değil duygularımızı ifade ediş tarzımız önemli çünki! umarım sorunuzu cevaplayabilmişimdir?daha devam edebilirim...

ilgin için ben teşekkür ederim. biz duygularımızı nasıl yansıtırsak çocuklarımızda aynısını yapar. çocuklar sebepsiz yere bir şey yapmazlar. hoşlanmadığımız bir davranışını gördüğümüzde ona kızmak yerine bi kendimize dönüp ben ne hata yaptım diye düşünmeliyiz. bende burda olmakdan çok mutluyum. ne kadar çok anneye ulaşabilirsem o kadar çocuğu eğitmişim sayılır.

bu arada yazmayı unutmuşum bu olaydan sonra bana karşı kin öfke sergilemedi oğlum ama babasının canını acıtmaya çalışıyo sürekli tekme atıyo onunla fazla oynayamadığı için belki anlamaya çalışıyorum ama tam çözemedim bana çok düşkün babasına kızgın o benim kadar kızmıyo çoğu zaman ama şu var eşimin yetişme tarzından kaynaklanan bişey bu ben çocuk mu bakcam yorgunum bi bugünüm tatil laflarını çok ediyo yanında bunları anlıyo olabilir mibu yaşta acaba E ece73 uzman

emelcim cevaplamazmıyım hiç uygun ortamı bekledim ikizlerin yanında kafamı toparlamam biraz güç oluyorda! çocukların çişlerini veya büyük çişlerini bilerek ortay yapmaları kesinlikle tepkiseldir! o anda ne yaptıysanız o davranışa tepkidir yani. yapılcak şey; neden böyle bir davranışta bulunduğunu öğrenmeye çalışmak ve çözümü beraber bulmak burayı nasıl temizlemeliyiz?gibi sonra elimizdeki bezle göstererek öğretip kendi yaptığı hatayı telaffi etmesi gerektiğini anlatmalıyız. tabii çok zor bi durum hele sen tamda temizlik yaparken bunun olması! kontrol etmek kolay değil tabi ama bunu yapabilirsek evet biz başarılı anne olmuşuz demektir. tabii bizim ruhsal yönden sağlıklı olmamız doğru davramamız açısından önemli faktördür. sen tepki göstermediğini söylüyosun ama genede üzülmüş kırılmıştır bence bu konuda biaçıklama ve özürü haketmiş ozamanki rahatsızlığını ve neden öyle davrandığını açıklayan bi konuşma yapabilirsin. çocuklar 1 yaşından itibaren yapılan her konuşmayı anlarlar. o yüzden aman çocuktur anlamazdır diye düşünülmemeli! babaya kızgınlığı onunla vakit geçirmek kendisiyle ilgilenilmesini sağlamak amaçlı olabilir! baba bi 10 dakika güreşse boğuşsa onun için yeterli olur bundan mutluluk duyar. babada bunu bi görev çocuğa bakma gibi görmemeli. bundan eminimki babada çok zevk alır. deşarj olur günün yorgunluğunda stresinden arınır. çocuklar stres topu gibidir. a. s. bütün dünya üzerinde bir tek güzel çocuk vardır;bütün annelerde ona sahiptir. a. s. talin

oooo burası kalabalıklaşmiş ne mutlu banaki çocuklarına bukadar değer veren annelerle beraberim! mihracemim canım yaptığının hata olduğunu bilmen bile bişey ama bunu kontrol altına almalısın dayak konusu en hassas olduğum konulardan biri çünki çocuğunbür hamur gibi sekillenmekte olan kişiliğini zedeleyen en büyük faktör. çokmu sinirlendin ordan uzaklaş git duvara vur elin nasıl acıyo işte onun bin misli çocuğumuzun yüreği acır! lütfen sonradan pişmanlık duyucağımız davranışlar yapmıyalım hep söylerim onların minicik bedenleri sevilmeye değerdir. o minicik yürekleri siz elinizi kaldırdığınızda nasıl pır pır çarpar hiç düşünürmüsünüz?kendi çocukluğunuza dönüp düşündüğünüzde ebeveyninizde yediğiniz bi sille nasıl yaralamıştır yüreğiniziki hala hatırlayabiliyosunuz siz çocuğunuzda nasıl bir iz bırakmak istiyosunuz nasıl bir insan olmasını istiyosunuz bunu bi düşünün sonra ona göre davranmaya çalışın. bende hep aynı şeyleri söylüyorum değilmi Mihracem! ama gerçek bir dir! yine genel konuştum herkes almak istediğini alsın! şimdi herkes çocuğunun odasına gitsin ve meleğini seyredip, o mis yanakları koklasın ! mutlu olmak için o kadar çok sebebiniz varki dünyanın en güzel hazinesine sahipsiniz! lütfen bu hazineye iyi bakın! herşey çocuklar için! ben bu bilgileri sizleri değil çocuklarınızı çok sevdiğim için hem fiziksel hem ruhsal yönden daha sağliklı çocuklarımız olması için büyük bir mutlulukla paylaşıyorum! :1hug: E ece73 uzman

Eskiden dayakla çocuğu disiplin etmek çocuk yetiştirmenin doğal bir parçasıydı. Gerek evlerde anne babalar tarafından uygulansın, gerekse okullarda öğretmenler tarafından uygulansın çocuğa atılan dayak &#8220;cennetten çıkma&#8221; kabul edilirdi. Günümüzde çocuk dövmenin, biz bunu &#8220;fiziksel istismar&#8221; olarak tanımlıyoruz ki, çocuklar üzerindeki negatif psikolojik etkileri artık bilinmekte. Bugün bu yazıda dikkat çekmek istediğim konu, bazı anne babalar tarafından &#8220;hafifçe vurma&#8221; olarak nitelendirilen disiplin uygulamaları. Gerçekten oldukça şaşırtıcı; isteyerek ve planlayarak çocuk sahibi olmuş, sosyo-ekonomik seviyesi yüksek, kendileri eğitimli olan ve çocuk eğitiminden de anlayan , aklı selim insanlardan duyuyoruz bazen: &#8220;vallahi beni öyle çok kızdırdı ki poposuna şöyle bir tane indiriverdim&#8221;... veya bazen oldukça kendinden emin: &#8220;efendim bir yaramazlık yaptığı zaman, özellikle kendisine zarar verecek bir davranışta bulunduğu zaman bunun zararlı olduğunu anlatmak için şöyle eline bir iki kez vuruyorum ama acıtmadan&#8221; Belki de fiziksel olarak zarar vermediği için, psikolojik olarak ta negatif bir etkisi olmayacağı sanılan bu disiplin uygulamaları gerçekte ciddi anlamda hatalı anne baba tutumlarıdır. Çocuklarımıza bu hayatta öğretmek istediğimiz şeylerden biri öfke dürtülerimizi nasıl kontrol etmemiz gerektiği olmalıdır. Vurma eylemini bizzat gerçekleştirerek bunu elbetteki öğretemeyiz. Çocuklarımıza bu davranışla öğrettiğimiz tek şey vurmanın kabul edilebilir bir davranış olduğudur. Onların algıladığı &#8220;büyükler çocuklara veya güçlüler zayıflara vurabilirler&#8221; mesajlarıdır. Çocuklar için büyükleri özellikle de doğruluk timsali olarak gördükleri anne babaları ne yaparsa doğrudur ve onlar anne babalarını taklit ederek büyür ve gelişirler. Bir kız çocuğu annesinin topuklu ayakkabılarını giymeye meraklıdır; bir erkek çocuğu babasını traş olurken görür ve kendisi de traş olma oyununu oynamaya başlar. Aynen bu örneklerde olduğu gibi çocuklar elbetteki vurma davranışlarını da taklit etmeye başlarlar. Bunu oyunlarında kullanır, sonra da gerçek hayata geçirerek arkadaşları veya kardeşleri, yani özellikle kendinden küçük veya zayıf olanlar üzerinde uygulamaya başlarlar, yani aynen anne babasının yaptığı gibi... Böylece davranış problemleri baş gösterebilir. &#8220;Bu çocuk kardeşiyle hiç geçinemiyor&#8221;lar başlar, yuvaya veya okula gidiyorsa &#8220;geçimsiz çocuk, uyumsuz çocuk&#8221; gibi etiketler edinmeye başlayabilir. Hayata yuva döneminden bu şekilde başlamış bir çocuk için sosyal güçlükler birbirini kovalayabilir. Bu senaryo elbetteki bütün &#8220;hafif derecede dayak yemiş&#8221; çocuklar için geçerlidir demek yanlış olur fakat bu tip bir risk her zaman hem de yüksek bir olasılıkla vardır. Ayrıca çocukların edindiği bir başka mesaj da problemlerin kaba kuvvetle çözülmesinin uygun olduğudur. Ortada bir sorun varsa bunu çözmenin yollarından biri de vurmak olabilir, neden olmasın, zaten anne babası da bu yolu kullanmaktadır. Yapılan araştırmalara göre dayakla büyümüş çocuklar yetişkin olduklarında çocuklarını büyütürken bu yöntemi kullanırlar. Böylece bu döngü nesillerce devam edip durur. Bu eğitimli aileler çocuklarına sevgi göstermenin çocuğun özgüven gelişimi açısından ne kadar önemli olduğunu bilirler. Bu sevgiyi de gerçekten verebiliyor olabilirler. Fakat arada sırada belki bilinçli belki de kendilerine hakim olamayarak vurmalarına &#8220;ben çocuğumu seviyorum ve ona bu sevgimi gösteriyorum, arada sırada vurmalarım onu hiç etkilemez&#8221; derler. Biz buna psikolojide &#8220;rasyonalizasyon veya haklı çıkarma savunma mekanizması&#8221; diyoruz. Adı üstünde yaptıkları yanlışı rasyonalize ederler. Bu savunma bazı çocuklar için doğru olabilir. Fakat çocuklar kendilerini acıtan bir mesajı, bir de gerçekleşen vurma davranışı öfke doluysa sevgi mesajından daha fazla alırlar ve akıllarında daha fazla kalır. Hayatta en sevdiklerinden gelen böyle bir mesaj çocukların kafasını karıştırır, anne babaya karşı duydukları güveni sarsar. Dolayısıyla hayata ve insanlara karşı duydukları güven de sarsılır, artık dimdik durdukları zemin kayganlaşır, otorite karşısında korku duyan aciz çocuklar haline gelirler. Ne de olsa en sevdikleri böyle şeyler yapabiliyorsa herkes yapabilir... Öte yandan özgüvenleri ve kendilerine olan saygıları da sarsılır. Çünkü bu tür bir davranış elbetteki gülümseyerek yapılmaz. Vurma davranışıyla birlikte çok muhtemel yapılan diğer yanlışlardan biri de kullanılan sözlerdir. Örneğin &#8220;seni yaramaz, başbelası çocuk&#8221; gibi yaftalar, &#8220;bak hemen doğru dürüst davranmaya başlamazsan seni bırakıp giderim&#8221;; &#8220;bak bir daha seni hiç sevmem, annen olmam&#8221; gibi sözler de vurmalara eklenince çocuk için çok daha fazla yıkıcı olur elbetteki. Çocuk anne babası başta olmak üzere etrafındaki kişiler onu nasıl algılıyorsa o da kendisini öyle algılar. Ayrıca çocuk yetiştirmedeki en büyük hatadır belki de &#8220;sadece iyi çocuk olduğu zaman sevilebileceği yoksa sevilmeye layık olmadığı&#8221; mesajı... Çocuk anne babası tarafından her zaman ve her koşulda sevileceğini fakat bazı davranışlarının uygun olmayabileceği ve bu davranışlarının kabul görmeyeceği ama sevilmeye devam edileceği gerçeğini içine sindirerek büyümelidir. Psikolojik anlamda düşünüldüğünde dayağın hafifi ağırı olmaz. Fiziksel olarak ta olmaz aslında. &#8220;Hafif dayak&#8221; yöntemi kullanılmaya devam edilip te, artık çocuk sözel olarak kontrol edilemedikçe gittikçe ağırlaşmaya başlayabilir. Hangi noktada artık elin ayarının kaçtığını anne baba kendisi bile farkedemeyebilir. Ayrıca işin bir de etik yönü var. İster yetişkin olsun, isterse de çocuk olsun bir insanın vücudu kendisine aittir. Anne baba olmak çocuğun vücudunun da sahibi olmak ve bu vücuda istediğini yapma hakkına sahip olmak anlamına gelmez. Çocuğun vücudu kendisine aittir. Onu en güzel şekilde kullanmak onun en doğal hakkıdır. Ufacık elleri, ayakları, ufacık vücutları vurulmak için değil &#8220;keşfetmek&#8221; için vardır. Hiçbir çocuk, hiçbir davranış vurulmayı haketmez. Mutlaka ve mutlaka doğruları öğretmek için vurmaktan başka bir yöntem her zaman vardır. Bir doğru asla bir yanlışla öğretilemez. Eğer siz de vuran anne babalardan biri iseniz annelik babalık yöntemlerinizi gözden geçirmelisiniz. Öncelikle kişilik yapınızı, altta yatan nedenleri düşünebilirseniz: Dürtüsel yani dürtülerine hakim olamayarak bu davranışları sergileyen birer anne baba olabilirsiniz; çocuğun dönemsel gelişimlerini veya kapasitesini bilmiyor olabilirsiniz; eğer dayak hafifse zarar vermez diye düşünüyor olabilirsiniz ; kendinizi çok çabuk kaybediyor olabilirsiniz, vb. O zaman yapacağınız şey basit: hemen dayakla çocuk yetiştirmeye bir son verip profesyonel yardım alarak annelik babalık becerilerinizi geliştirebilirsiniz. Siz de çocuklarınızla sorunları karşılıklı saygı ve sevgi çerçevesinde çözebilirsiniz. Bihter Mutlu Gencer Psikolog ve Özel Eğitim Uzmanı

kouyu gündemde tutmak adına tekrar merhaba! M mancunian

Kaliteli zaman konusunda bazen dikkatliyim ama demek ki sürekli dikkat etmem gerek bazen unutuyoruz O da hemen tepkisini koyuyor. M mancunian

Ablacim ya sen psikoloji felan mi okudun.:uhm:Ben merak ettim de senin de ikizlerin var heralde nasil buyuttun?fisfisfisYani anlattiklarinin hepsini uygulayabiliyormusun?CADIARZUYoksa su benim imrendigim sabirli insanlardan birimisin?

ece hanım merhaba, öncelikle size bu konuda bizlere yardımcı oldugunuz için çok teşekkür ederim. benim 21aylık yani ortalama 1.5 yasında bir kızım var. aillede tek çocuk ve tek torun oldugu için çok sımartıldı. hayır kelmesini ve yasakları asla kabul etmio. bu kelimelerle karsılastında ve istediği yapılmadı anda deliye dönüo. ikna etmek mkansız oluo. ve kendine zarar verio. söle sölin mesela kafasını duvara vuruo. o anada canını yakıoki ağlasın bu durumda benim zafım oldugunu resmen bilio. bu durum karsısında canı yanıgı için dayanamıorum ve istediğini yapıorum. açık konusmak gerekirse cok cok sinirlendimde poposuna vuruorum ama o onu oyun olarak algılıo. bu konuda cok caresizim ne yapsam kızımı bu huyundan vazgeciremedim. tavsiyelerinizi bekliorum. şimdiden çok tesekkür edrim... mehtap51

bizimkiler beni hic dövmemisler ve bende asla kizimin canini acitmak istemiyorum. eger esim bir gün elini ona karsi kaldirirsa onu affetmem! nedemek yaw cocuk dövmek?! böylece cocuk bizden nefret etmeye baslar ve korkar. sinirlerine hakim olamayan - sabredemeyenlere anne veya baba denilmez! affedersiniz arkadaslar ama bazi insanlarin cocukalrina karsi davranislari hayvanlarda bile göremezsiniz.. bu bir gercek E ece73 uzman

sız çocuk psıkologumusunuz yazdıklarınız alıntımı kı sızın yazdıklarınızı dogrudur dyebılelım kendı adıma bunu merak ettım cevaplarsanız sevınırım

mancunian bilgilerin işe yaramasına sevindim. bizim amacımızda farkındalıklarınızı artırabilmek. nemutlu bana! çocuklarımız donmamış beton gibi üzerine ne düşerse iz yapıyor! sevilerimle! sevda