Kesinlikle haklısınız. Önceleri pusetinde uyurken bile sık sık kontrol ediyordum. Şimdi daha az kontrol etmeye çalışıyorum. Zamanla umarım gereksiz kaygılarımdan kurtulurum. Allah hepimizin yavrusunu bize bağışlasın.

bende sizin gibiyken hiç yanından ayrılmazdım. hatta uyurken bile. yemeği bile masa da değil beşiğin yanında yerdim:) zamanla geçicek inanın. şu an bunu yapmak istemeseniz de eliniz de değil biliyorum. bir kaç ay sonra normalleşir. hiç sıkıntı etmeyin. içinizden nasıl geliyorsa öyle davranın, kasmaya gerek yok:) kızım şimdi 38 aylık, odasına gitse de azıcık yanlız kalsam diyorum:)

Birkaç hafta öncesine kadar bende böyleydim. Hiç yanımdan ayırmak istemiyordum. Ama artık sinirlerim kaldırmıyor. Biraz bırakıyorum tek başına takılsın diye. Yine de zorluyor. Ben bir de evden çalışıyorum. Kafayı yemek üzereyim. Yaptığım işte kolay değil. Zamanla geçer emin ol. Onunla sinirli bir şekilde 24 saat ilgilenmektense, doya doya ve neşeli bir şekilde 12 saat ilgilen. Eminim gelişimi için bu daha iyi olur.

Belli zamandan sonra sinirler yıpranıyor. Benim ilk çocuğum olduğu için sonunu bilmediğim bir film izler gibiyim. Ailem farklı bir şehirde ve ben bebeğimi yalnız büyütüyorum. İnanın çoğu şeyi internete bakarak yapıyorum. Bu beni daha da üzüyor. Bana yol gösterecek birinin yanımda olmasını ve bana moral vermesini çok isterdim. Neyse ki eşim yardım ediyor. Yoksa çocuk büyütmek gerçekten zor. Çocuğunu iyi yetiştirme gayretinde olan bütün anneleri tebrik etmek lazım.

Çok doğru şeyler yazmışsınız. Teşekkür ederim tavsiyeleriniz için.

canım benim seni çok iyi anlıyorum.. ben 4 yaşında bir erkek ve 19 aylık bir kız annesiyim.. oğlum ilk doğduğunda o uyurken bile yanında olmak isterdim özlerdim uyurken onu.. anneliğe doyamamak veya alışamamak mıydı bilmiyorum.. anne olmak elbette onunla ilgilenmeyi gerektirir ama ben şunu anladım artık.. kendimede bakmam gerektiğini.. hep onlar için çabalarken yorgun uykusuz ve öfkeli bir anne olmak onlara daha büyük kötülük.. kendi kendine oyalanıyorsa bırak biraz etrafı keşfetsin.. mızmızlanmadığı sürece ilgini verme ama kucağındayken de sevgini doya doya ver.. önce kendin iyi olmalısın bu hayattaki sonra kızına iyi olabilesin.. o senden yardım istediğinde belli eder zaten.. biraz kendine vakit ayır.. benim gibi 2 çocuk olunca herşey iki kat zorlaşıyor.. ama bu durumda bile ben mutlaka kendime 1-2 saat ayırırım kızım uyurken.. oğlum da kreşe gidiyor.. anne olmak hep yanında olamk değil.. ona yokluğunda da yanında olduğunu hissettirebilmektir.. ruhen doyurursan çocuğunu sana bağımlı değil ama sevgisiyle çok bağlı bi evlat yetiştirmiş olursun... C cilvenaz07