iyi yapmış ufaklık P

elbette kimseye dokundurtmamak, kimsenin sevmesine izin vermemek hiç doğru bişey değil. benim sormak istediğim, hamilelik döneminde bebek ve anne ile tek parça halinde yaşıyor, bütün kıpırdamalarını hareketlerini v. s hissedip içinizde büyütüp binbir zorlukla dünyaya getirrdiğiniz bebeğinizi ilk zamanlar kucaklanıp ilgilenilmesinden kıskanır mısınız?diğer türlü zaten çocuklarımızın sevilip beğenilmesi pek tabi hoşumuza gider

belli ki sıkıntılı bi dönem olmuş lohusalık dönemin. o dönem yaşanılan güzellikler ve sıkıntılar hiç unutulmuyor, bi bayanın en özel ve hassas dönemi. k. v kırıcı olmuş, yeni bebeği olmuş bi anneye söylenilmemesi gereken, gereksiz konuşmalar yapmış. neyse. boşver, güzel taraflarını düşünmeye bak vardır muhakkak güzel anılar

ben saçımı boyadım güzel oldu

sütüm de az değildi birinden emerken diğerinden fışkırırdı. Onların memleketinde adetmiş, bebeğin göbeği düştüğünde çörek otu tozundan ekerlermiş. Neyse bizim göbek düştü, eşim geldiğinde kaynanam eşime dönerek; oğlum ben bunun göbeğine ç. otu ekecem dedi. bana hiç bakmadan sadece oğlundan izin istedi. bende ki tepki; ne? saçmalamayın tövbe tövbe falan. eşim annesine ben karışmam, annesi orda ona söyle dedi. Enfeksiyon kapar, hem yağından veriyoruz gerek yok dedim. birşey olmaz dedi. ne işe yarıyo dedim nazara iyi, şeytan yaklaşmaz vs. Dedim size hiç yaklaşmıyo mu? Tamam dedi siz bilirsiniz. Biraz bozuldu ama, sevmediğim şeyler. Eşimin bile hala göbeğinde kir gibi duruyor.

canım engin bilgi derken onu kastetmedim, biz anneler rahat olucaz aslında ama büyükler bazen işi abartıyo. yok sütün yetmiyo, şerbet verelim, yok bu çocuk doymuyo vs., yok şu ottan kaynatıp verelim, yok göbeğine çörek otu ekelim şeytan yaklaşmazmış vs. İnsan ister istemez stres oluyor. İkinciyi normal doğurdum, ama onu da kucağıma hemen vermedi doktor. Neyse üçüncü de alırız heralde

ben de hiç kıskanmadım hatta onunla canı gönülden ilgilenilmesi hoşuma bile gidiyor. ama kokuna alışmasın lafına bende uyuzum. yahu ben onun annesiyim, çalışan bir anne de değilim yani bebeğimin hep yanındayım. benim kokuma alışacak tabi, başka kimin kokusunaa alışacak. ki alışıkta zaten, bebekler doğar doğmaz annelerini kokusundan bilirler. işte kucağına alma alışmasın şöyle olmasın böyle diyenler bebeğime yaklaşınca huzursuz oluyorum. istemiyorum açıkçası. bu kıskançlık değildir herhalde

al emzir desem dünden razıydızaten ikidebir annemm kızımm diyo sinir oluyorum.. benim kızım osadece ben annem diyebilirim.. zamanında doymamış zaar simeranyam defne,

... Yazın memlekete gittiğimde, kayınvalidem kızımı " annem benim, annem de vs." diye seviyordu. Oğlum şöyle dedi; hiç babaannelere annem denmez bi tek annelere denir. Benim 4 yaşındaki fırlatma sanki öğretmişiz gibi :) lafı koydu. içten sevdiğine inandığım için annem diye sevmesine hiç kızmadım. Ama koku meselesi aklıma gelince sinir olmuyo değilim hani

yanlış mı anladım? k. v. çocuğunu emzirmek mi istedi?

bi bebeğe aannesindan daha dikkatli bakacak 2 ci bir kimse yoktur. büyükler tecrübeli, dikkatli, iyi niyetli ama annelik bambaşka bi dünya. bi anne bebeği kucağına aldığından itibaren onun nasıl emzireceğini, nasıl değiştireceğini, gazını nasıl çıkaracağını, nasıl yıkayacağını, ağlayınca neden ağladığını, uykusunun ne zaman geldiğini ve daha birçok şeyi 'dediğiniz gibi'içgüdüsel olarak bilir. ben şimdiye kadar bebeğini yıkarken öldüren, giydirirken kolunu kıran, oturur bi vaziyette emzirirken boğan, uyuturken bayıltan bi anne duymadım, neden herkes bu kadar tedirgin oluyor o zaman.

valla zor bi durum. sen ondan o senden kıskanmış onlaşılan

kayınvalidende bi alemmiş, senin kokuna alışmasında onun kokusuna mı alışsın

kıskanmam herhalde.. ama tabi birde doğduğu zamanda ki ruh halimi görmek lazım

çok güldüm vallahi. alemsin yahu

ilk sayfadaki arkadaşlar kıskanmam, kıskanmak yanlış v. s deyince istisnamıyım diye düşünmüştüm. bebeğimiz sevilmezse üzülür sevilince kıskanırız. annelik böyle bişey işte. bende kıskandım bebeğimi. bende var olan bende büyüyen, her kıpırtısını, hareketini, huzursuzluğunu, ağrılarıyla sızılarıyla, zorluklarıyla hissettiğim bebeğimi kısaknmaktan doğal ne olabilirki. ben seveyim, ben öpeyim, ben ilgileneyim, ben uyutayım, ben doyurayım ben ben ben ben... beni görünce gülsün, ağlayınca bende sussun, başka kucaktayken beni istesin, beni görünce heycanlansın, benim kokuma alışsın ve hatta benim üzerime kussun. minik, buruş buruş, yumuşacık, mis kokulu, dünya güzeli bebeklerimiz için ölürüz kıskanmak orda dursun...

güzel olmasına çok sevindim. istediğin renk mi oldu, güzel bi renk mi:44:

çok doğru

hakikaten bende çok geriliyorum böyle şeylere. bi çocuk için anne kokusu ve anne sütünden, anne sevgisinden daha faydalı hiç bir şey olamaz. şeytanın o küçücük bebeğin yanında ne işi varmış bence şeytan böyle şeyleri uyduranın yanında hatta içinde. sütün yetip yetmediğini de anneden başka hiç kimse bilemez. gelmiyor gelmiyor deyip strese konulunca zaten süt kesiliyor:117:

resim bekliyoruz diğer topiğe o zamn. o kadar bekledik

Aslında kayın validem'le anne kız gibiyiz. Öyle deyince bende şaşırmıştım. Sonra kendisi de pişman oldu zaten. Takıntılı olduğum için, kırkım çıkana kadar bayağı bir soğuk davrandım. Keşke olmasaydı, o beni bende onu kırmasaydım... Ben rahattım ama, büyüklerin engin bilgileri bazen sıkıyor. Çocuğu çekip alası geliyo insanın :) Canım Rabbim kuzunu sağlıcakla kavuştursun...

teşbihte hata olmasın, tavuk civcivlerini önüne katıp gezerken 'aman minnoş, şeker şeyler, ne kkadar tatlı' diye yavrusunu sevmeye kalktığınızda şaha kalkar, gerekirse yavrusunu sevmeye çalışanı maraton koşturur, yakaladımı da affetmez ki yıllarca korkak olarak adlandırılan canlı türüdür tavuk. demekki aklı selim varlıklar olarak yavrularımızı kıskanmak çok doğal bi haslettir. kıskanmaktan maksat kötümser olup kin tutmak değil ki. sadece iç güdüsel, anne olmanın getirdiği güzel bi duygudur... diğer bi adıyla sahiplenmektir aslında

merhaba... benim annalere bi sorum olacak. yeni doğan bebeğinizi başkası alıp kucağına öper, altını değiştirir, severse kıskanır mısınız?

İlk bir hafta-10 gün kadar annemden bile kıskandım. Sonrasında geçti, şimdi herkese rahatça verebiliyorum bebeğimi. Şuanda 1,5 aylığız ama ilk günlerdekini normal karşıluyorum. İnsan kendi gözünden bile sakınıyor yavrusunu.

işte gerginlik yaratan bi başka konu daha. anneye sorulması gerekenleri, anneyi hiiç takmadan babaya sorulması. bir çocuğun herşeyi annedir ve herşeyi annesinden sorulur. yani eşin tamam yap dese izin verecekmiydin sanki. ne kadar gereksiz davranışlar...

aynen senin durumunu yasadım canım bende yanımdan 5 dk ayırmıyorum cokta kıskanıyorum. kim ne düşünürse düşünsün. yasayan bilir cünkü kızım benim en kıymetlim düşüncesi bozuk insanlarında oyuncagı deil...

Bende olmaz diye biliyordum ama araştıra araştıra olabileceğini öğrendim. Bir de pratiğe geçeyim dedim, çatır çatır doğurdum :)

sorunuzu cevabımda yanıtlamıştım zaten.. kıskanmam :) ama ilk günlerde kıskanan anneleri de anlıyorum.. duygusal açıdan çok hassas oldukları bi döneme giriyolar... kişiden kişiye değişir tabi bu..

ben kıskanıyorum nuryolu.. haa ama ilk günlerde yaşanılan içgüdüsel bi duygu diil benimkisi, evet bu kıskanmak.. ben 9 ay karnımda taşıdım bütün zorluklarını çektim, çekiyorum.. sonrada kalkıp onun bunun kucağına, milleti mutlu ediyim eğlendiriyim diye vermem, vermiyorumda zaten.. varsın bağımlı olsun, belkide senin aradığın cvp buyduşimdi bazı kişilere tuhaf gelebilir bu yazdıklarım.. belkide kaynanamın doğumdan sonra bana yaşattıklarından böle hissediyorum kimbilir:44:çocuğumu emzirmekten bahseden bi kadına gülsün eğlensin diye veremem, evet kıskanırım.. böle cahil insanların arasında çocuğumu 5 dk yanımdan ayırmama düşüncesindeyim

tamam ekliyim

Oğluma doğum yaptığım da kayın valideme '' anne kucağıma ver, bi koklayayım bebeğimi '' demiştim. O da bana kokuna alışmasın demişti. Çok sinir olmuştum. Bir de sezaryenden 2 saat sonra kendime anca gelmiştim. Bebeğimi kucağıma alamamışım. Dedim ben kiralık anne miyim?, niye kokuma alışmayacak. O zaman çok kıskanmıştım bebeğimi. Pipet

bizde öyleydik işte.. doğum yaptım 360 derece değişti... bebeği görünce nevri dönüyo hepsininçocuklarımızın analarını kendileri sanıyolar heralde

kesinlikle katılıyorum, eşim izin verse bile müsaade etmezdim. Sonuç; eşimin gözünde de annesinin her şeyine tü kaka diyen bir gelin modundaydım. Uzun zaman bunun tartışmalarını da yaptık. Ne kadar kayınvalidemi sevsem, saysamda ailem konusunda bana yanlış gelen şeylere izin vermedim, vermemde.