benimkindede acayip bir inat var. Boğa burcu olduğu için sanırım çok inatçı bir çocuk. Her dediği olacak, yapmam dediği birşeyide asla yaptıramıyorum. Bugün çantan koridorda oğlum getirir misin dedim benim ayaklarım ağrıyor anne getiremem dedi. Bazen birşey soruyorum dilim ağrıyo anne kusura bakma cevap veremem diyo...

Bağımlı olmasın, bütün ihtiyaçları karşılanmış sağlıklı bir çocuk olsun. Benim annemde yeğenimi kendisine çok alıştırdı şimdi bir an bile bırakmıyor, bir yere gidince ağlıyor. Kendi kendine oyun kurup oynayacak kadar huzurlu ve mutlu olması önemli

önemli değil

Evet ama benim dışımda kimseyi istemiyor işte sorun orda. Birde mesela ben kimseyle konuşmayacağım hep onunla ilgileneceğim. Yoksa bir sürü huysuzluk yapıyor.

Cok mantıklı yazmışsınız otorite çok önemli sonuçta 4,5yasinda bebek değil artık söylenilen anladigi için huysuzluklarina direnebilrisiniz hani bebek olunca derdini anlatamadigindan bebege göre hareket ediyoruz ama artık büyüdükçe anne biraz kurallarını cocuguna koymalı ve direnmeli diye düşünüyorum

Tek olduğu İçin size daha düşkün olması normal. Hem annesi, hem arkadaşı olarak görüyor sizi. Ve bu yaşları tam da sosyalleşmeye ve oyun kurmaya başladıkları yaşlar. sizinle oynamak istemesi normal ama muhtemelen biraz fazla müsamaha göstermişsiniz. Çocuk şımaracak alanı da bulmuş. Alışkanlıktır bu, çocuğa kızmaya da gerek yok. Çocuk doğası gereği hep sınırlarını zorlar. Yalnızca yeni düzene yavaş yavaş geçeceksiniz. Öncelikle TV kumandasını kaldırın. Önce iş yaptığınız odada onunla oynayın. Bir oyun kurun, aktivite oluşturun. Yapıştırma gibi, pirinci bardaktan bardağa koyma gibi , oyun hamuru gibi ya da Lego gibi. Ve siz onun yanındayken o kendi oyununa devam etsin. Yavaş yavaş alışacaktır. tabi yine de size düşkünlüğü olacak. Her işinizi bir seferde bitiremeyeceksiniz. Evi süpürürken peşinize takılacak, kapatıp açıp oynayacak. Küçük çocukla bu normal. ben de tek çocuk annesi olarak bayağı bir mesai yaptım oyun arkadaşlığında. Devamlı bir aktivite bulmanız gerekiyor. kendi adıma durumunuz müsait mi bilmiyorum ama bir kardeş düşünmenizi tavsiye ederim. Artık çocuğunuz yavaş yavaş sosyalleşmeye başlıyor bu dönemden sonra. Şu anda ona hayli hayli yetersiniz, çünkü kolay oyalayabiliyorsunuz. Ama bir müddet sonra kendi gibi çocuklarla oynamak isteyecek. Kendi dünyalarını oluşturacaklar ve anne artık dışarıda kalacak bir müddet sonra. O yüzden tam bir kardeşle bağlanıp oynama zamanları. İki çocuk anne için başta zor olsa da, çocuğun ruhsal gelişimi için çok büyük faydası var. Ayrıca ileriki zamanda sizi de çok rahatlatacak. Evdeyken, tatildeyken hep bir arkadaş arayışı olacak. Oğlum 11 yaşında. Benim mi işim zor, 2-3 çocuklu arkadaşlarımın mi desem, şu anda benimki daha zor. Onlara gittiĞimde oh çekiyorum, çocuklar kendi aralarında oynuyor, bir tek anneye yüklenmiyorlar.

ama çocuk hep oyun mu oynamalı siz yemek yapacaksanız o da gelsin mutfağa resim de yapmasın, tv de izlemesin o da mutfağa dahil olsun yani istemediği bir anda sen de resim yap deyince yapmaz ki o da boş vakit tv ile geçirilir diyor siz onu işlerinize dahil edin böylelikle sürekli oynama modu ortadan kalkar yalnız yaşı gereği o kitabı elli kere konuşarak okutur ki hayal gücü böyle gelişir o masalı da anlattırır mesela sizin canınız istemiyorsa o anlatsın masalı anne zamanı yapın yine mesela oğlum 3,5 yaşında iken bir tane alt yazılı yabancı dizi izliyordum sesini de kapatıyordum o oynuyor ben dizi izliyordum dizi bitince de onunla kitap saati anlaşmıştık böyle yürütüyorduk yavaş yavaş oturtun anne zamanı kavramını

Ama yemek yemek bir görev değil kiii

öyle yapacağım. Pedagog araştırmaya başladım simdi

Aaa, büyüğe verirken bile gece bezi dolu olurdu benim. Çok önemli bir durum aslında bu, tutma refleksi gelişmiş demek. Geç olsun güç olmasın dedikleri kafadayım, güç neymiş gördüm

Oyun ablaları oluyor ya onlardan düşünür müsünüz?Belki yükünüz biraz olsun hafifler.

İşte bende bunu yapmaya çalışıyorum. 1 saat oyun oynuyoruz hadi sen resim yap bende yemek yapayım diyorum. Bakıyorum tv açmış. Ben yoksam sadece tv olacak.

Evet kesinlikle. Yoksa kontrol edemezsin ki. Benim kızım mesela akşam yemek yemedi. Bizde yemek yemezsen arkasından tatlı vs yiyemezsin, yasak, net. Çünkü tatlıya güvenip yemek yemeyecek biliyorum. Gördüğüm bütün çocuklar böyle. Kızım ağladı etti, hayır dedim, yemek yemedin tatlı yok, sustu. Çizmeye devam etti. Bende kalkıp çamaşıra bakmaya gittim. Babaya ağlamış o sırada baba vermiş birşeyler. 2.5 yaşında, anne hayır derse babayı manipüle etmeyi biliyor. Oterite olmazsa ne yemek yedirebirim ne de engel olabilirim bizi oynatmasına. Bir noktada mecburuz buna.

Benimkiler böyle. Ama ara ara sınırlama getiriyorum 'annenin dinlenme saati' vb şekilde. Her isteğine cevap versem bırakın zamanı, imkan da yetmez. Çocuklar talepkardır, mümkün mertebe karşılamak gerekir, kabul. Lakin oynadığınız bir oyun bitiminde 'artık sıra kendi başına oynamaya geldi, ben de şunu şunu yapacağım, bitiminde yeniden oynayabiliriz' gibi kısa vadeli plan yapmanız lazım.

Kızım 5 yaşında puzzel aldık geçen gün ilk birlikte yaptık daha sonra ellemedim. Arada kendisi resim yapar oyuncakları ile oynar. Etkinlik kitabı var gün içinde yaparız, arada tabletle oyun oynamasına izin veriyorum. Ama sizin kadar bu şekilde sürekli dip dibe değiliz ki 2 yasında kardeşi var mecburen bazen vakit nasıl geçiyor anlamıyorum.

Beraber yatmaktan kastım aynı zamanda yatıyoruz 11 de anca uyuyor. Kıtap okuyoruz güya bir kıtap bitene kadar 40 tane soru soruyor. Bağımlı yetişti malesef ama nasıl oldu bu nerde hata yaptım bilmiyorum

Çok fena bu kızlar ya daha 5 aylık sen nasıl kurdun neden sonuç ilişkisinide babayı kullanıyorsun Bence yaptığınız doğru ama, babada kendi bilir canım, şimdi alıştırsın böyle,10 kilo olunca görür gerçekleri

Ben BLW yöntemi ile ek gıdaya başlatmıştım. İlk başlarda rezillikti duvarlardan yemek topladığımı bilirim. zamanla her şey oturdu düzene. Yemeğe beraber otururuz ve herkes beraber kalkar sofradan. Yatmadan ve sabah kalkınca mutlaka dişler fırçalanır vs. vs. gibi gündelik kurallara sıkıca bağlı kalmasını sağlamaya çalışıyorum. Çocuklar acayip bir anı diğerini tutmuyor ama yüz verirsen acayip insan kulalnıyorlar

Bence götürün. Çocuğunuz için değil, sizin kendi çocuğunuzla alakalı doğru yöntemleri bulmak adına yönlendirmesi için gitmelisiniz. Ben hem gelişim hem de beslenme uzmanıyla devam ettim bir süre. İnanır mısınız, 3 senedir sıvı bir yemek tüketmeyen oğlum, çorba içer oldu. Evde artık çocuklara özel yemek yapmıyorum çünkü bakış açımı değiştirdi. Benimkilerin birçok başka sorunları var, yapısal olarak direnç mevcut. Ve aynı model anne bende de var, karıştırmıyorum ki karışmasında hak görecek bir emeği bile söz konusu değil. Mükemmel anne değilim, yanından geçemem. Hatta gayet katı, kuralcı, bağıran çoğu kişiye göre acımasız da bir anneyim fakat çocuklarım da zaten normal yaramazlık statüsünde değil, başımıza kaza bela gelir yapmazsam. Ama günde belki 30 kere sizi çok seviyorum diye sarılır, 300 den fazla öperim, severim. Hepsinin yeri ayrı, kuralcı olmak demek sevgisizlik değil. İki azmanla ancak böyle başa çıkabiliyorum, sizin 1 çocukla 6 çocuk hissetmeniz normal. Çünkü kural yok ve daima istediği yapılan bir çocuk var ortada.

Bir arkadaşımın çocuğu da böyle ama çocuğu o hale getiren kendisi. Sizin durumu bilmiyorum başkaları da müdahale ediyormuş tek otorite olmadığından böyle olmuş sanırım güzel öneriler gelmiş diğer üyelerden onları değerlendirirsiniz ama benim son dönem annelerinde gözlemlediğim çocuğuyla sürekli oynayarak her ilgi isteğine cevap vererek iyi anne olduğunu aksini yaparlarsa kötü anne olacağını düşünüyorlar. Nasılki maddi olarak çocuğun her istediğini almak yanlışsa manevi olarak da her ilgi isteğine cevap vermek yanlış dye düşünüyorum. Anne de insan annenin de ihtiyaçları çocuk dışında yapması gerekenler var çocuğun zaman içinde bunu anlaması lazım. Hep söylendiği gibi mutlu anne mutlu çocuk demek. Anne kendinden çok fazla ödün vererek zoraki ilgilenerek çocuğun ihtiyacına cevap vermiş olmuyor. Eklentiler CC9BE421-0F6F-425D-8F63-BA94911F8F5E. jpeg 114,1 KB · Görüntüleme: 22

Yalnızlıktan.

Kesinlikle daha zor. Birde hasta oldugu için kafası kaldırmıyor çocuk sesini. Istiyorki televizyonun karşısında sessiz sedasız otursun

Bunları okudukça dogirmaktan kaçıyorum

Benim kızım da böyle. İlkokula başlayınca rahatladı. Ben ona "anne saati" diyince rahat bırakır beni. Ama öncesinde onunla baş başa vakit geçirmem gerekir. Bir de benim kızımın özel bir durumu var iki buçuk sene önce ağır bir hastalığa yakalandı. Tedavi süresi boyunca herşey onun mutlu olmasi üzerine oldu. Şimdi normal hayata dönüyoruz. Benim annemlerde yakın ama TV yi bana sormadan açmazlar. Otorite aynıdır. Birinin hayır dediği evet olmaz. Bizimkilerde ne yazik ki TV ye çok alıştı.

Biz de anneanne, babaanne ile birlikteydik tam tanımı çocuk bizi takmıyordu. Yapmayın diyordum yapıyorlardı, çocuk abur cubur ve tv, telefon bağımlısı oldu yemek yemez. konuşmadı çünkü bizimle bağlantısı yok. Önce babaanne gitti annem de çalışıyordu tv kestik çocuk iletişim kurdu bizimle konuşmaya başladı sonra evi taşıdık 1 seneyi geçti şimdi oturttuk düzeni. Önceden anneanneye gidince kalacağım burada diye krize girerdi şimdi gitmeden orada kalamazsın annem ben seni özlüyorum ağlamak yok diyorum tamam diyor ağlamıyor. Abur cubur bitti masa da bizimle yiyor yeni yeni herşeyi de yemeye başladı şükür. Çocuk kendine geldi resmen kuralların farkında çocuklar ama yüz alınca yapmıyorlar. Şimdi kimseden yüz alamıyor uyuyor. Telefon ve tvden de yeni ayırdık artık çok kısa zaman kontrollü izliyor. Ne izlediğini seçiyoruz kısa tutuyoruz. Sizin de benzer durum sanırım ama kurallar da net olun. Mesela tv 5 dk izle uyuyacaksın diyorum önce ağladı umursamadım biz seninle konuştuk ben sana söyledim ağlamakta özgürsün ama yarın çizgi film yasak dedim alıştı şimdi. Geç yatıyordu o da düzeldi şimdi 21:30 yatakta halen nazlanıyor ama vazgeçmiyorum uykuya geç dalıyor inat ediyor ama almıyorum yataktan. Şimdi yeni numarası annecim seni öpücem diye kalkıp kollarımı, yanaklarımı öpüyor dayanamadığımı bildiği için :) çok numaracı çocuklar gerçekten parmağında oynatır ele almazsan

Tamam o zaman asıl problem bu. Biz insanlarda hayvanlar gibiyiz, sürü içinde en yüksek oteriteyi dinleriz. Sizin evde en yüksek oterite anneanne ve o her istediğini yapıyor. Çocukta sıkıntı yok, her istediğine destek olan insan var mis gibi. Sıkıntı yine sizin başınıza kalıyor yalnız. Anneyi durdurmaya çalışsan bir dert, çocuğu toparlamak ayrı dert. Ki anne mevzusu çocuktan daha zor bence

Ülkemizde pedagog yok, "gerçek" pedagoglarada ulşamak zor. Çocuk psikoloğuna gidebilirsiniz. Ama işin içinde olan biri olarak yazıyorum , nereye giderseniz gidin sizin kendinizi değiştirmeniz gerekecek. Yani bir önceki mesajımda masal okumayın aç kalsın dediğimde ben yaparım annem yapmaz dediniz. Psikologda bunu söyleyecek cevabınız yine aynı olacaksa boşu boşuna gitmeyin derim.

Aksine, bir görev, sorumluluktur yemek. Küçük çocuklardan bahsediyorsak onların sağlıkla alakalı düşüncelerini, bireysellik adı altında kendilerine bırakamayız. Ve bu yaşlarda tam da karakter otururken, sağlıkla ve vicdanla alakalı tüm alışkanlarını olumlu şekilde edindirmek durumundayız. Diş fırçalamak, temiz olmak, sağlıklı beslenmek, hayvana doğaya saygılı olmak vb. Gerisi neyse de bunlar temel, edinilmesi gereken tutum ve davranışlar. Dolayısıyla görev. Büyüdüğünde uygulamak kendi tercihi, doğruyu görmek zorunda.

Malesef her öğünde masal anlatıyorum. Hemde ne anlatmak. Arada bir sürü soru soruyor, kaşık elimde lafının bitmesini bekliyorum. Yemezse yemesin derim aslında ama evde annem olunca baskı hissediyorum üzerimde. Oglumun kilosu gayet iyi olmasina ragmen durup durup zayıfladı, yanakları küçüldü, rengi soldu diyip duruyor. Birde yedirmesem ne der Allah bilir. L lemniskat Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

anneniz haklı. Sadece şu soruyu soracağım, anneniz ya da eşiniz ya da yediğiniz içtiğiniz ayrı gitmeyen can dostunuz siz "başım ağrıyor- yorgunum bunu yapmayayım" dediğinizde kabul etmeyip yaptırsa, yaparmısınız? Lütfen evlat farklı oluyor, kıyasLanmaz triplerine girmeyin bende 4.5 yaş annesiyim.

Çocuk tek olduğu ıcın arkadaşı siz olmuşsunuz napsın kuzucuk. Annesi parka çıkar bol bol bıraz dış dünyaya dönüp arkadas edınsın benım büyük oğlumda oyledyı benden ayrılmazdı.1. Sınıfa başladığında her gün ağlardı ayrılırken. Küçüğüm de anneci ama henüz 26 aylık. Birazda bizler ızın vermiyoruz çocuklarımıza sanki. Kendımize bağımlı bireyler yetıstırıyoruz.

11 yasina girecek kucuk ergen

Kıskanması çok normal ve sağlıklı bir şey çocuk İçin. Hiç endişe etmeyin o konuda. Kardeşliğin güzel noktalarından biri de kıskandığın, kavga ettiğin, canını sıktığın kardeşinle bir müddet sonra barışıp beraber oyunlar kurmak, yaramazlıklar yapmak ve hayatı paylaşmak. eğer büyük bir sıkıntı yoksa, ertelemeyin derim. İki üç sene sonra artık ona yetmediğinizi göreceksiniz ve artık devamlı başka çocuklar isteyecek. Oğlum 11 yaşında ve biz kuzenlerin evinden çıkamıyoruz. Ya biz onlarda, ya onlar bizde. Bir de arkadaşlara kardeş gibi bağlanma durumu var, o daha can sıkıcı. Yani iki çocuğu bir odada bırakın, iki oyuncakla dünya kadar oyun kurarlar ama bir çocuğu bir oda dolusu oyuncakla bırakın, yine de canı sıkılır. şu andaki durum İçin tavsiyem, kumandayı kaybedin. Bırakın sıkılsın, bırakın biraz ağlasın. Anne olarak anlarsınız, gerçekten ihtiyacı mi var, yoksa numaradan mı. Sıkılmak yaratıcılığı artırır, çocuk bu sefer aklını çalıştırmaya başlar. ben oğlum o yaştayken Tv yi tamamen kaldırmıştım evden. Eğlenmek için tabletten video açıyorduk ama sınırlı. Onun haricinde kreşe başlamıştı, onun çok faydası olmuştu. Günün belli bir zamanında yalnızca oyun aktivite yapıyorduk. ayrılmaz ikiliydik, iş yaparken de beraberdik ama mesela çamaşır asıyorken, o mandallarla oyun kuruyordu. Yemek yaparken o da bulgur pirinçle oynuyordu. Ya da tezgaha oturtup sohbet ediyorduM, tek tek şimdi yemek yapıyoruz, yağ koyalım, salça koyalım diye sohbet ediyorduk oyun gibi. Ben ders çalışırken, o da yanımda defter karalıyordu. Ona bir aktivite belirleyip, yanında farklı bir şeye bakıyordum. Ama kesinlikle beraber oyuna ayırdığınız belli bir zaman olmalı ki, onu yapıyorsunuz zaten. yavaş yavaş alışacaktır kendi oyun kurmaya. Kızmadan biraz bir başına bırakın. Muhtemelen siz hep yanında olduğunuz İçin alışmış ve bırakmak istemiyor.

Kendinize bağımlı yetiştirmişsiniz malesef. Beraber yatmak için 4.5 yaş çok fazla. Kreşe vermekle iyi yapmışsınız

Çocuğun sürekli etrafında olmak ihtiyacını hemen karşılamak gibi. Tam açıklaması nette var. Bir araştırın isterseniz onu. Bazen ben de kendimi böyle hissediyorum

Dediğini yapmayınca ağlıyor huysuzlanıyor demissiniz ağlasin elbet susar. Çocukların istekleri çok fazla her dediklerini yapamayız. Ayrıca her yemekte masal anlatmak fln bana abartı geldi. Yemezse yemesin der geçerdim kenara..

Zaten otorite kurmanız imkansız. Çoklu figür mevcut yaşam stilinizde. Öncelikle bunu ailenizle konuşup, koyduğunuz şeyi çiğnememeleri adına yardımcı olmalarını isteyin. Sizi üzmek istemem ama 4,5 yaş değil, bir çocuk 2,5 3 yaşından itibaren oyun kurup kendi başına oynayabilmeli. Ha tabii ki saatlerce değil 15 dk falan ama onun gelişimi için çok önemli bir parametre bu. Siz ona şuan altın tepside sunuyorsunuz, hayal dünyası gelişmiyor. Ayrıca ben merkezci bir karaktere bürünüyor giderek ve karakter dediğimiz şey 6 yaşa kadar en önemli kalıcı temeli atılan durum. Ben uzman ya da donanımlı biri değilim, sadece anneyim. O sebeple önerim bir uzman yardımı ya da kitaplardan yöntem araştırmasına girip, bireysel olarak çocuğun farkındalığı kazanması amacıyla neler yapabileceğinizi öğrenmek olacak. Ve en önemlisi, kararlı ve tutarlı anne. Hayır ise hayır, evet ise evet. 5 dk ise 5 dk, çocuk bilecek ki o 5 dk sonunda anne gelecek. Hele masalla yemek, çocuklarımın yemesi çok sıkıntılı. Bazen kızarım 'yemeyebilirsin ama beni tehdit etme, yapacak bir şey yok aç uyursun bu akşam, sabah uyandığında da davranışını tekrar gözden geçirirsin aç uyumana değdi mi değmedi mi karar verirsin diyorum. İlgimi kesiyorum ve 20 dk sonra ağlama krizi bitip yemek yemeye kendi başlıyor.

Annemle defalarca konuştum. Değişen birşey olmadı malesef. Anneme göre çocuğun kilosu iyiyse herşey yolundadır. Önemli olan yemek yedirmek. Gerekirse telefondan çizgi film açılıpbir şekilde o yemek yedirilmelidir. Yapmam gereken şey taşınmak aslında. Ayrı bir düzenimiz olsa cok daha kolay olurdu eminim. Peki uzman yardımı faydalı olurmu sizce. Pedagoga mı götürmeliyim

Yapsın, ne var ki? Çocuk bu, her şeye direnç göstermekle programlı. Hık mık demesin diye bu kadar verici olmak fazla değil mi? 4,5 yaş artık kendi başına bayağı uzun oyun kurup oynaması gereken bir yaş. Yaptığınız bu davranış, onun birey gelişimini de etkiliyor.

Benim 3 yasindaki kizimda disari ciktiklarinda kucakta tasitiyormus kendini. Şok oldum. Esim zaten cogu zaman dedigini yapmaya çalışır. Başlarda bana kiziyordu. Beni sert otoriter olmakla suçluyordu. Simdi cefasini cekiyor. Cunku kizim bir iki kez bana teklif etti. Tabiki direkt hayır demedim. Birkac adim kucakta tasidim. Kizim benim belim agridi bacagim agridi sen yürüyebilirsin diyerek indirdim. Adam 13 kg cocugu tasiyio duruyormus haberim Yokmuş. Şimdi o da demeye basladi ama cocuk ogrenmis bir kez sen tasirsin diyor ona :)

Kizim 2 ay once arkadasimin kizi corba iciyor diye icmeye basladi Cok yalniz kalmalari da etkiliyor

Aaslinda daha kolay alisiyormus gece cisini yapmayan cocuklar ama Ne bilim cokta sık bogaz olsun istemiyorum

işte o kalktı diye burada nedne sorun yaşıyorsunuz yani çocuklar oynamalı, oyuna ihtiyaçları var da her saniye değil o da kalktı ise kalktı siz işiniz ne ise onu yapın tuvalete gidecekseniz gidin yemek yapacaksanız yapın çamaşır asacaksanız asın katılabileceği aktivitelere dahil edin ama tuvalete gidiyorsanız ister kapıda bekler ister oynar yani çocuk sürekli oyuncakla oynamaz hayata dahil olmak ister o yaşta kendini büyümüş hisseder zaten ev mi süpürülecek getirsin süpürgeyi toplasın ortalığı koysun kırlentleri vs vs onu işe dahil edin o oynasın ben iş yapayım değil o da işlere dahil olsun

Ben bebeklikten beri 8 de yatırırım alıştı çocuklar düzeni seviyor ve adapte oluyorlar

Benim 3,5 yasindaki kizim 2 yasindan beri kendk yataginda kendi odasinda uyur sorunsuz bi sekilde. Suan 1,5 yasindaki kizimda kendi odaskna kendi yataginda uyur... ben hem arkadas gibiyim hem anneleriyim.. yani bilirler nezaman onlarla oynayabilirim nezaman oyniyamam diye sukur suana kdr hic bi sorun yasamadik Insallah sizde bi an once cözersiniz bu durumu

Kızımda da vardı bu durum,5 yaşında şuan. Pandemi sürecinden önce bir şekilde idare ediyordum ama sürekli evde olunca bensiz birşey yapmak istememesi çok yorucu oldu. Bir saat oyun oynadıysak, şimdi iş yapacağım, kahve içecegim sen kendin oynayacaksın diyorum. İlk başlarda kabul etmedi, huysuzluk yaptı ama oralı olmadım. İstersen şununla oyna bununla oyna diye alternatif sunuyorum yada tamamen kendi haline bırakıyorum, buluyor vakit geçirecek birşeyler. Böyle böyle alıştı, herşeyi anlayabilecek yastalar yeter ki biz aman üzülmesin diye koyduğumuz sınırları geçmeyelim. Oğlum da 2 buçuk yaşında kızımda yaşadığım için onda şimdiden uyguluyorum, kendi başına vakit geçirmeyi. Hangi odaya gitsem yanıma geliyor ama kendi kendine oynuyor işim var deyince.

Biraz mesafe koyun sizde Asiri ilgili anne olmussunuz ama kendinizi harap setmenize gerek yok bu kadar kendi ayaklari ustunde durmali

Son cumlene guldum yoksa gercekten zor bir durum Kizim da biraktirmaya calisiyorum wc ye goturuyorum Yapmiyor Hatta bezi tutana kadar idrarini bile yapmiyor O yuzden akisina biraktim Sadece burda bir uye Wc ye giderken cis yapmaya gidiyorum deyip tesvik et demisti bir sure denedim Bezine yaptikca cis cis diyor arada Amaaaannn herseyin bir zamani var

Dizginleri çocuğa vermişsiniz. O da sizi çok güzel yönetiyor. Net ve kararlı konuşun. karar mekanizmasının siz olduğunu öğrenmeli.

Bizim şöyle de bir sorunumuz var. Annemlerle altlı üstlü oturuyoruz. Annem rahatsız. Ben çalışmadığım dönem sürekli yukarda anneme iş yapıyordum. Şimdi çalışıyorum işten gelince yine yukarıdayım. Ben ev işi yaparken yada dışarda çalışırken annem ilgileniyor oğlumla. Annem yemek konusunda çok titiz. Oğlum mutlaka yemek yiyecek yemezse dakka başı çocuğa yemek yedir açlıktan ölecek diyor. Ben yemeği kolayca yesin diye masal uydurmaya başladım şimdi önünü alamıyorum. Tv kumandasını inanın hergun defalarca kaldırıyorum ama annem açıyor kız kardeşim açıyor. Görür görmez kapatıyorum bu sefer hadi o zaman oyun oynayalım demeye başlıyor. Bazen keşke bir kardeşi olsaydı diyorum ama şartlar...

Aaa benim kizda gece bezi takma sabaha kadar ne iser ne cis yapar

Bu annelerin hepsi aynı sanırım:)Benimki çocuk büyütme tarzımı hiç beğenmiyor zaten o ayrı birde bu çocuk zayıf, bu çocuğun boyu kısa hatta bi ara bi bacağı kısa bu çocuğun diye beni panik yaptırmıştı gecenin bi körü çocuğu kapıp doktora götürmüştüm:)Çocuk bakmak başlı başına zor zaten bide daha da zorlaştırmasalar keşke

neden böyle dediniz

Bnm cocukların arası 2 buçuk yaş hep ikisi birlikte oynarlar beni aramazlar büyüdüler Şimdi bilmiyorum bu duyguları ama oynayacak. arkadasi akranı olmayınca okula vs de gitmeyince mecburen sizle oynayacak sizi isteyecek ne yapsın cocukcagiz yalnız başına birini ister. tabi yanina

Annem de yemek yerken bize masal anlatırdı o geldi aklıma ya.. Bence pedegoga sormak lazım diye düşünüyorum. Sanki normal değil. En azından kendi yataginda tek başına yatiyor olmalıydı

Dilim agriyor konusamam bunu bende deneyim Dicem ama evliyim dili nasil agridi derler L lemniskat Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Tv kumandasına neden ulaşabiliyor? Şimdi ben sizin durumunuzu anlayamam 2 küçük çocuğum var ve keşke ikiz olsaydı diye hayıflandığım yaş aralıkları mevcut. Bu sene beraber oynamaya başladılar ama bu seneye gelene kadar kaç kere öldüm dirildim, yaşıyor muydum tartışılır. İkisi bambaşka ve muhteşem zor, yaramaz çocuklar. Saatlerce ağlayabilme kapasitesinde olsalar dahi, olmayacak bir şeye tamam demedim. Örneğin yemek yapmam gerekirken sırf ağlamasın diye oturup, oynamadım. 'Oyuncaklarını alıp mutfakta oynayabilirsin ama benim yemeğimizi yapmam lazım çünkü karnımız acıkınca buna ihtiyacımız var' dedim. 4 yaşında olan yeni yeni bu söylemlerimi kabul ediyor, düşünün doğduğundan beri böyleyim. Doğruluğu elbet tartışılır da yakın zamanda tam da sizin sıkıntınızla arkadaşım pedagoga gitti, onun da tavsiyesi benim yaptığım oldu. 'Çocuk hep ister, bunu sınırlayacak olan ebeveyndir, ağlasa da alışmak zorunda sürekli ilgi odağında olmak onu daha çok yıpratan bir sonuç çıkaracak' demiş.

Merhaba hanımlar Oğlum 4,5 yaşında. Bir tane çocuğum olmasına rağmen kendimi 6 çocuklu bi kadın gibi hissediyorum. Beraber yatıp beraber kalkıyoruz. Kendime ayırdığım zaman dilimi yok. Bütün gün oyun oynuyoruz birlikte. Asla tek başına oynamayı kabul etmiyor. Yemek yedirmek için masal anlatıyorum, yoksa yemiyor. Her öğünde ayrı bir masal uyduruyorum. Başım ağrıyor oğlum yorgunum bugün masal olmasa olurmu diyorum, hayır diyor. Oyun oynarken lavaboya gitmem lazım diyorum, git hemen geri gel diyor. Sürekli yapışık haldeyiz. Bensiz yaptığı tek şey tv izlemek. Eğer ben bir işle meşgulsem asla oyunla resimle yada baska birşeyle ilgilenmiyor. İzin vermiyorum bu sefer bağırıp ağlamaya başlıyor. Ne yapacagimi bilmiyorum inanın. Hastalığa rağmen kreşe yazdırdık. Gelince yine aynı. Ya benle oynayacak ya tv izleyecek. Normal mi bu durum. Annem sen alıştırdın böyle diyor. Psikologami götürmem lazım. Lutfen bir fikir verin.

Ev hanımlarının cocuklari ne sanslı oysa ki. Ben 0 yasimdan 6 yaşima kadar kreslerdeydim. Kres bitti okul basladi okul devam etti anaokulu etut devam ettim. Beraber oyun oynayacagim ebeveyn yoktu. Gece gordugumde de herkes uyumak icin odasına cekilirdi. Bir suru oyuncaklarim ve ben kocaa bir yanlizdik. Benim kopegim vardı arkadasımdi o benim.. Paylaşmayi iyi bilirim, görgü kurallarını da, disiplin, uyku saatlerini de hayat boyu kaygılarla, kaybetme korkulariyla yasiyorum. Bana kattıgı bu. Dunun cocugu bugunun buyugunden not dusmek istedim.0/6 yasin onemini, evdeysek of demeden sınırlar dahilinde beraber olalim.

Öncelikle yemekte oyun meselemiz vardı bizim, yemekleri bardağa doldurur, mıncırır falan filan, anlatmayayım çok mide bulandırıcı. Ama daha kötüsü tabak fırlatma, yemekleri atma eğilimi. Hepsi bitti bunların, seçme konusunda ise yanlışımı gördüm. İl etap olarak porsiyon ayarlamayı öğretti ve o gün evde pişen her şeyden çocuğa da sunulması gerektiği. Önüne küçük kasesinde salatası, yoğurdu, bardağında suyu, kasede çorbası ve ana yemek olarak azar azar konulması, çocuğun buna gözü alışarak aslında ne yemesi gerektiğini öğrendim. Bundan sonraki etap, çok az miktarlarda yemeğini yediğinde, övgüsünü alması ve ona bunu yapabileceğini göstermek. Üçüncü ve son etap ise yemeğini bitirmeyenin, bir sonraki aşamaya geçememesi. Örneğin meyve mi yenecek, dışarı mı çıkılacak, hayır. Yemek etabını tamamlamayan çocuk, bir sonrakine geçemiyor, ne olursa olsun. Dönüp o yemeği bitirmeli çünkü bu bir görev. Yememeyi seçiyorsa o akşam başka hiçbir şey yemeden, uyumadan önce sütünü içerek uyur. Hala yemek seçiyor ama diretmiyorum. Eskiden çok diretirdim ya da tamamen kabul edip o yemeği pişirmezdim. Şuan bambaşka, sadece onların sevdikleriyle bizimkini kombinliyor ve tercihi ona bırakıyorum. Mesela tabağında fasulyeyi yemiyor, içindeki boncuk kısımları yemesinin yeterli olduğunu söylüyorum ya da o yemek yerine çorbayı 2 kase içmesini. Bu arada uyarıldığım en önemli nokta 'eğer yaparsan, eğer edersen' kelimeleri yerine olumlu pekiştireç olan 'bunu yapanlar, edenler, bitirenler şimdi oyuna gidiyor' cümleleri. Ya da 'yemeğiyle oyun oynayanlar, bu akşam lego yapımına katılamayacak' gibi. Koşullu cümleler yerine göreve odaklı cümleler kuruyorum.

Ama ben istiyorumki kendi başınada oturup oynasın. Tamam bütün gün oynayamaz tabiki ama bizimki ben gitmezsem 1 dakika bile oynamıyor. Evin içinde sürekli anne hadi anne oyun oynayalım. Ben işten gelmişim mesela yemek yiyorum o bir taraftan ağlıyor bir taraftan cekistiriyor oyun oynayalım diye. 1 saat oynuyorum hadi ben işimi yapayım diyorum bakıyorum hemen televizyona koşmuş. Kapatıyorum televizyonu. O zaman hadi oyun oynayalım diye ağlamaya başlıyor. Kendi başına yaptığı tek şey televizyon izlemek. Mutfağa gel birlikte yemek yapalım diyorum hayır diyor. Odasına gidip oyun oynayacağız yoksa yok. 10 saat oyun oynasak sıkılmaz, 10 saat tv izlese sıkılmaz. Ama başka birşey yapmıyor, yapamıyor. L lemniskat Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Aslında kardeş düşünüyorum. Biraz borcumuz var bitsin hemen istiyorum bir tane. Şimdiki aklım olsa pes peşe yapardım zaten. Beraber büyürlerdi. Bu kadar yıpranmazdım heralde. Ben kaş yapayım derken göz çıkardım resmen. Oyun oynayayım ilgili anne olayım dedim çocuğu kendime bağımlı yetiştirdim. Lego aldık mesela geçen gün çok sevdi. Ama oynamasi için benim onun yanında oturmam lazım. Oturuyorum, oyununa hiç müdahale etmiyorum, güzel güzel oynuyor. Ama ben kalkarsam oda kalkıyor hemen. Bazende illa ikili oyun istiyor. Birimiz polis oluyoruz birimiz hırsız... Ama ben hep oluyorum yani yanında. Sanırım tek çözüm kardeş ama onuda çok kıskanacak eminim. D damdan

Yemek yemesin o zaman :) Ne zamana kadar yemeyecek ve açlıktan ne olacak? Bazen anne yüreğimizi bir kenara bırakıp "çocuğumuzun iyiliği" için net kurallarımız olmalı. Yarın bir gün anasınıfı ya da ilkokula başladığında kimse ona öğle yemeklerinde masal okumayacak. O zaman öğrenmesindense şimdi ev ortamında, anne yanında alışması her daim istenendir.

Bana kalsa böyle yaparım işte ama evde annem var. Çocuk açlıktan ölecek diye şiir okur akşama kadar

Evlat farkli oluyor demiyorum. Bende bir insanım. Yorgunsam başım ağrıyorsa kimsenin nazıyla oynayamam tabiki. Oynamıyorum da zaten. Sinirleniyorum. Ama sorun şu ki sözümü asla dinletemiyorum. Ya masal anlatacak yada yemek yemeyecek. Baska seçenek yok. L lemniskat Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Kusura bakmayın yanlış konuya yazmışım L lemniskat Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

İşte annem var bizdede her dediğini yapan. Hatta ben kızarsam gelip niye kızıyorsun çocuğa biraz aç izlesin televizyon ne olacak diyor. Bende çocuk olsam benim sözümü dinlemem

peki siz yokken yani işten anne eve gelmiş süre zaten az. çocuk her saniye onunla takılmak istiyor birebir ilgi istediği için de direkt oyun istiyor bunlar olağan sizinle olan süreleri kısa ise oyun istemesi de normal yani kendin oyna diye vurguladıkça kaçar kendi oynamaktan alternatif vereceksiniz ben yemek yiyorum ister içerde oyna ister burada otur tv yi de siz kızıp onunla oynayın diye açıyor hemen örneğin siz yemek yerken o neden yemiyor birlikte oturun yiyin gün içinde yaptıklarınızı anlatın birlikte zaman geçirin ama o zamanı hayatın akışındaki günlük rutinlere uygun geçirin yemek yediniz siz tabakları makinaya mı koyacaksınız o da bir tabağa meyve koysun bulaşıkları kaldırınca yıkarsınız sonra yersiniz birlikte o arada size masal anlatsın siz ona sorun siz gününüzü anlatın mesela çamaşır yıkanacaksa tişörtleri ve şortları birbirinden o ayırsın çamaşırları toplarken çiftleştirsin çorapları bunlar çocuğu geliştirir kategorize eder örüntü kurar benzer farklı ayrımları oturur fasulye ayıklanacaksa o da dahil olsun evet oyun oynayacağız ama önce bu fasulye bitmek zorunda, yemek yapacağız akşama o zaman gel sen de yardım et çabuk bitsin kaçan fasulye içlerini toplasa yeter sıkıldığı anda bir şarkı başlatın montesorri tarzı ev etkinliği yapın eskiden oyuncak vs yokken ülkede çocukların el göz becerileri daha gelişkinmiş çünkü aileye, eve dahillermiş bir de dışarıda akranlarla oynayınca tamam şimdi bu imkanlar sınırlı o nedenle çocukların motor becerileri için her işe dahil edeceğiz bardağı alma kırılır değil dikkatli olarak al ki kırılmasın diyeceğiz

bende iki tane var, bu problemleri yasamadim o yuzden ama pandemi sebebiyle eve tikildigimiz donemin basinda zok zorlandik, benim calismam lazim, cocuklar ortak oyun istiyorlar haliyle falan, neyse gunluk program yaptim, saatlik, icinde tv de var ders de var, aile zamani da var. Aile zamaninda esim de ben de isimizi birakip cocuklarla ilgilendik. Ben onun disinda sadece odev zamaninda isi biraktim, esim de ayrica futbol saatinde cocuklari disari cikardi, bu kadar, onun disinda kendileri kendilerini oyaladilar, ben sadece materyalleri hazirladim. Tabi kardes olmayinca sizin burada isiniz daha zor, bir de aile faktoru varmis okudum, ama yine de bir program yapin gunluk derim, ilk haftadan degil ama sonrasinda cocuk da o programa ayak uyduracaktir. bir de ben kendim cok kuralci birisi degilimdir, evimizde nispeten az kural vardir diyebilirim, ama o kurallara uymadiklarinda ciddi cezalar uygularim

Yanı mesela bağırıp ağlamaya başlıyor. Bende sürekli oturup oyun oynuyorum, resim yapıyorum. Basta ben etkinlik yapalim gelisimini destekleyeyim diye düşünmüştüm ama ters tepti malesef

Çocuk çok tuhaf bir şey. 3 yaşında olana doğumgününde bezi bıraktırdık iki hafta önce. Aylar öncesinden psikolojisini hazırladık, pasta üflediğimiz gün büyüyeceğiz bezimiz olmayacak vs. Zaten abisi var, her tuvalete girişte küçük de geliyor. Neyse uzatmayayım, günde 4 sefer hatta her yediği şey sonrası kaka yapan çocuğum 3 gün kaka tuttu. Tutması mesele değil, büyük de tutmuştu bırakırken ama çocuğun fizyolojik yapısına aykırı, 1 öğün yapamasa karnı ağrır, o derece sindirim sistemi çalışıyor. 4. gün bıraktım, taktım bezi ve bugün 2 hafta oldu. 2 haftadır bezine bile tüm gün boyunca 'acıyor' diye ağlayarak, krizler geçirerek yapıyor. Anamdan emdiğim süt burnumdan geldi, sürekli ağlıyor, oturmuyor, yemek yemiyor, tepemde. Kendi kendine travma yaşadı çocuk, halbuki ne gördü ne de tanık oldu. Nasıl unutturacağım bilmiyorum, her yolu denedik, aşırı direnç gösteriyor. Güzelim sistemi ellerimizle bozduk, derdimiz yokmuş gibi bu çıktı.

Kardesi olmadığı icin evde sizi oyun arkadaşı yapmış olabilir mi? Belki kendi basına oynamaktan zevk almıyordur. Bizim kızlar mesela kendileri oynar ben katılmıyorum pek aralarına. Birde yorucu olacak belli ama çocuğunuzun düzenini degıstırmeye çalışın. 4.5 yaşındaki bir çocuk gece 11 de yatmamalı. Öğle uykusu varsa onu kesebilirsiniz. 9 da yatağa girsin. Siz çok yıpranırsınız bu şekilde

Benim kızım 5aylik evde yalnızken anakucaginda yarim saat oturuyor ama babasi evdeyken 5dakika zor duruyor çünkü agladiginda babasının alacağını ogrenmis o varken ağlayıp kendini orda aldırıyor ama baba yokken benim onu almayacagimi biliyor o yüzden tekken huysuzluk yapmıyor. Cok ağladığını biliyorum ama isim bitene kadar almadığım cok oldu bittikten sonra alıyordum çünkü duran cocuk ben biseyler yapınca başlıyodu kucak istemeye farkettimki bebekte olsa dikkat çekmeye ilgi istemeye çalışıyor o gündür her ağlamasına inanmıyorum yani

İşte sizinde dediğiniz gibi "temel, edinilmesi gereken tutum ve davranışlar". Görev dediğimizde mesela iş yerinde bana görev verilir onu zamanında yaparım geçer gider. Ama temel ihtiyaçlar görev değildir. Temel ihtiyaçlardır. Elbette sağlıklı bir şekilde besleyeceğiz, bu alışkanlığı biz edindireceğiz, kendilerine bırakmayacağız. Bunu görev olarak gösterirsek, birgün bu görevden istifa etme hakkı doğar :)

Bence asıl sorun eşiniz L lemniskat Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Kaç yaşında şimdi

Kızımda boyleydi. Sıpa simdi odasina sokmuyor beni. Keske o gunlere donsem yorulsam...

mutlaka araştıracağım teşekkür ederim

Ben 2.5 yaşındaki kızımda gördüm benzer bir durumu, kural koymaya başladım. Önceden söylüyorum anne seninle 5 dakika oynayacak sonra yemek yapmaya gidecek diye. Ben kalktığımda anne otur otur deyip mızırdanırsa ben sana demiştim ama diyorum. İlk başta çok ağladı, ağlayabilirsin hep istediğimiz olmaz dedim hep. Şimdi anne şimdi yemek yapacak, çamaşır asacak, tuvalete gidecek falan dediğimde tamam diyor. Yavaştan başlayın, biraz geç kalmışsınız ama olsun. Biranda çat diye kesemesiniz bu bağı. Yemekten önce bugün sana anlayamayacağım başım ağrıyor deyin mesela. Anlat diye ağlarsa ben sana söyledim bitti. Siz de malasef hiç otorite yok. Tüm ipler onda.

şu yemek konusunu biraz açabilir misiniz? Bizde yemek konusunda çok sıkıntı yaşıyoruz. Sevdiği bikaç yemek dışında asla başka bir şey yemiyor. Nasıl alıştırdınız, nasıl bir yol izlediniz. Yardımcı olabilirseniz çok sevinirim. L lemniskat Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Teşekkür ederim önerileriniz için. Bize suan iyi gelecek iki sey var. Biri kardes, digeride ayrı bir eve taşınmak. Ikisinide en kısa sürede yapacağım inşallah. Dediginiz gibi bir oda dolusu oyuncak olsada bir işe yaramıyor. Her gördüğümüz oyuncagi almak istiyor. Halbuki biliyorum alsak eline alip oynamayacak asla. Almiyorum o yuzden. Zamanla düzelteceğim inşallah herşeyi. Insan ilk çocukta zaten acemi oluyor birde aileyle birlikte olunca hersey birbirine karıştı. Disardan herkes ne kadar sanslisin annen yaninda herseye yardim eder diyor ama hiç öyle olmuyor. Ikimiz birlikte olsak hersey daha kolay ve duzenli olacaktı.

Yapısıyla da alakası var. Tek çocuk olunca da anneye düşkün oluyorlar. Kreşte arkadaşlık kurdukça dış dünyaya açılır. Helikopter anne tabirini duydunuz mu?

Evet hiç otorite kuramadım ben. Zaten baskın bir karakter değilim normalde de. Küçücük çocuk parmağında oynatıyor beni resmen.

Benim oğlumda illa yanında birilerini istiyor hatta konu açıp taşlanmıştım.. ama bağırma, çağırma durumları yok sürekli oyun oynamak istiyor.

Cocuk anne babayi istismara acik olurmuş. Siz verdikce o alacak. Sinirlar koymalisiniz. Size saygi duymayi ogrenmeli. Kres iyi olmus. Boyle yetisen cocuk yetiskin oluncada zorlanir. Simdiden baslamalisiniz sinirlara

Ben işe yeni başladım. Evdeyken bütün gün birbirimize yapışık yaşıyorduk. Şimdi çalışıyorum ben çalışırken muhtemelen bütün gün tv izliyor. Annem fazla izletmiyorum diyor sorunca ama sanmiyorum kısıtlayan kimse olmayinca izler biliyorum. Annem bir sakinca görmüyor izletiyor. Aslında bu dediklerinizi yapıyoruz. Birlikte ev süpürme vs. Ama hep birlikteyiz iste. Benim dışımda evde babasıyla bile birşey yapmak istemiyor. Baban okusun kitabını diyorum hayır diyor. Hep benim yanımda duracak.

Çocuğu neye nasıl alıştırırsak öyle gidiyor hakikaten. Oğlum 2 yaşında ve genelde oyunlarını kendi kendine oynar. Sadece bulunduğum odaya taşır orada devam eder oyuna. Üç gün önce yeni bir eğitici oyun aldım, nasıl oynandığını kavrasın diye de yanında bulundum, gerekli yerlerde şöyle yaparsan daha iyi olur gibi yönlendirmeler yapıyorum filan. Ana çocuk üç günde alıştı mı benimle oynamaya, şimdi oyunu kucaklayıp yanıma geliyor beraber oynayalım diye. İlk bı getirdiğinde tepki vermiyorum açıyorum oyunu diziyorum önüne sonra kıyın kıyın kaçıyorum yanından. Bugün de sırf arabaya bindirip gezmeye götürmedik diye bir saate yakın ağladı, görmezden geldim. Eşimle sohbet ediyoruz, bir şey yokmuş gibi davranıyoruz baktı onu takan yok, elimden tutup mutfağa götürüyor nar yiyecekmiş. Anında bıçak gibi kesildi ağlaması. Bazen bırakın ağlasın bırakın huysuz olsun, onun her istediği şeyin istediği vakit de olmayacağını öğrenmesi lazım. Vakit kaybetmeden dengeyi sağlamanız lazım yoksa daha çok zorlanırsınız

offf bravo size ne güzel uygulamışsınız. ben bu gücü ne yazık ki kendimde bulamıyorum. Çünkü biliyorum ki yemeyecek, bas bas bağırıp ağlayacak, huysuzluk edecek ve nihayetinde aç kalacak. teşekkürler uzunca açıklamanızdan dolayı

Büyüğe ben geç verdim eğitim ve 1 gün bile sıkıntı yaşamadım. 3 buçuk yaşındaydı, ilk gece uykusunda altına yaptı ve bitti. Bir daha hiçbir şey yaşamadık, birkaç gün de kaka tuttu o kadar. Küçük mahvoldu aynı zamanda mahvetti bizi. İsterse ilkokula bezli başlasın, umrumda olmaz böyle şeyler de 2 yaşından beri çiş ve kakayı söylüyor, evde yapma yerleri var, kapı arkası, yan oda perdenin altı vb gibi. Artık ihtiyaç duyuyor çocuk diye verdim, vermez olaydım Açeydim kollarımı işe çocuum diyeydim de bezi çıkartmasaydım...