5 yıllık evliydik ve bu 5 yıla başarısızlıkla sonuçlanan 2 aşılama 1 tüp bebek sığdırdık.. ben çok istiyordum aceleciliğim bundandı.. ümreye gitmek üzere havaalanındaydık gelinimize günümün 3 gün geçtiğini ama hamile olmamın imkansız olduğunu söylemiştim.. ama aklımın hep bi köşesinde merak içerisindeydim.. içim içimi yiyordu sonunda reglim 13 gün gecikmişti nerde bende o şans diye düşünüyordum hava değişiminden dolayı gecikmiştir dedim ama görümcemle birlik olup arabistanda bi gebelik testi edindik.. test pozitif... rabbim dualarımı kabul etmişti.. kabeyi hayran hayran izleyerek ettiğim dualar kabul olmuştu... türkiyeye döndük.. hafif bulantılar.. bel ağrıları ve dayanması güç mide yanmaları.. hiç birinden şikayetlenmedim aksine hoşuma gidiyordu bu durumları yaşamam. insan ömründe kaç kez yaşayacakki sanki.. 38. haftaya girmiştim.. hazırlıklarım tamamdı ama daha 2 haftam var diyordum... bir sabah öyle bir ödemle uyandımki tuvalete gittiğimde kanamamın başladığını farkettim.. heyecandan ne yapacağımı şaşaırdım ve telefona sarıldım... sanırım doğurucam diye.. insan şaşkınlıktan ne yapacağını şaşırıyor... burda okuduğum doğum hikkayelerinde hemen duşa girdim falan yazardı hep bende öyle yaptım hemen bir ılık duş aldım... birde evim temiz gideyim istiyordum hep güzel temiz nevresim takımlarını falan takıp gideyim hani... ama ne mümkün o halimde 2 odayı süpürdüm.. eşim geldi eve beraber hastaneye gittik.. ben bebeğimin hastane çantasıyla kendi hastane çantamı ayrı ayrı hazırlamıştım.. eğer doğum olursa hastaneye göndereceklerdi kayınvalimle bebeğin eşyalarını... bizimkiler heyecandan bebeğin eşyalarını göndermeyi unutmuşlar bebek küveze kondu acil eve gidip kuzumun amcası eşyaları yetiştirmiş tam 2 gün 5-3-2 dakika aralıklarla gelen sancıları çektim ama oğluşumun kafası biraz büyükmüş:) açılma 3 cm den fazla olmadı bebeişimin kafası kanala sıkıştı.. baktılar olmyacak acil sezeryana alındım... normal doğum yapmayı çok istiyordum ama kısmet olmadı çünkü bebeğimişn kalp atışları yavaşlamaya başlamıştı... epidural sezeryanla 11.12.11 pazar günü 14:30 da bebeğimi epidural sezeryanla dünyaya getirdim.. bebeğimi gördüğüm an aşık oldum sonra ameliyathanenin aydınlatma lambasında açık olan karnımı gördüm midem bulanmaya başladı ayna gibi yansıtıyordu.. gözlerimi kapadım ve bir rüyaydaymışım gibi dikişlerimin bitmesini bekledim.. eşim ve annem ameliyathanenin kapısından hiç ayrılmamışlar.. eşim bebeğimizi yerleştirip tekrar kapıya gelmiş.. içerdeki doktorlar söyledi :)nasıl duygulandım anlatamam:) rabbim olmayan herkese versin şimdi ise 9 haftalık gebeyim.. rabbim hepimizin yavrusunu korusun