şimdiden böyle şeyler dşünüpte mahfetme kendini kafanı karıştırma inanki yaşananlar okadar korkunçki şimdiden kendine eziyet etme yani herşey güzel olucak de hep yaşadıklarım gerçekten anlatılmaz çok zor zamanlar geçiriyorum ilayda cem

Canım ben tam olarak tarih hatırlamıyorum ama bebeğin sana olan ihtiyacı azaldıkça normale döneceksin, yani 3 ay gibi bir süre sonra daha da rahatlarsın bence, bu aradasana yardımcı olacak birileri var mı bebek bakımı konusunda, annnen, k. validen vs. Bak bizim fakültede bir kadın doğum hocası var der ki, bebek bakımı için alabildiğiniz kadar insanlardan yardım alın, bebeği 5 dakika birinin tutması, birinin uyutması bile sizi rahatlatacaktır der, o yüzden canım bebeğin sana olan aşırı ihtiyacından daralman çok normal, ben de feci halde daralmıştım ama geçiyor inan bana, ilerde biz onlara ihtiyaç duyacaz da onlar bunalacak emin oöl tatlım :) ilayda cem

Allah razi olsun. hic bitmeyecek gibi geliyor bize. bircok sey denedik nafile. cok teşekkürler ismi esim kuralim dedi bende cok beğenerek koydum

senin durumumun ne düzeyde olduğunu bilmiyorum canım, bende çok şükür gitgide azalıyor... dışarıya çıkmak çok iyi geliyor... bebekten önce yaptığın rutin şeyleri ne kadar çok yaparsan o kadar iyi... ben ikinci defa aynı şeyleri yaşadım... ilk hamileliğim çok zordu ama ruhsal durumum ikincisi kadar zorlayıcı değildi... ikinci hamileliğim her bakımdan çok çok zordu... doktor ilk bebğin hamileliği, doğumu ve sonrasında yaşadığım zorlukların beni bu hale getirdiğini söyledi... içten içe korkuyorsun ve bilinçaltın dolmuş dedi... şimdi ne düşündüğüme gelirsek,8 yaşında bir kız annesi olarak... bu bir süreç ve geçiyor... günden güne sana bağımlılığı azalacak allahın emanetini sahipleniyorsun... çok yüce bir sorumluluk, bizide zorlayan bu sorumluluk ve adaptasyon süreci zaten... ama inan geçecek... gün be gün alışacaksın... gecede on defa üzeri açılmışmı diye kontrol edeceksin... asla kıskanamayacağın tek insan olacak o senin... her başarısı seni uçuracak... hele dört yaşından sonra çoğu ihtiyacını tek başına karşılayabileceği için işin zevkli tarafı kalacak(4 dediysem, daha öncesinde zaten bir sürü şeyi kendi başına yapabilecek, çiş, yemek, konuşmak vs...) ne zaman istersen konuşuruz, bu süreci yaşayan milyonlarca insandan birisin... annelik hüznünü lohusalıkta her 10 kadından 8 i yaşıyor... depresyonda ise rakamlar hiçte az değil...

Mrb size tavsiyem yakınlarınızla destek vermeleri icin konusmaniz. Ve mümkün oldugunca eder imkan varsa size iyi gelebilecek ve yardimci olabilecek birinin yaninizda bulunmasi icin rica rtmeniz. Eger bunlar olmuyorsa esinizle mutlaka bunu paylasip size mümkün oldugu kadar destek vermesi. Ben cok yiprandim o süreçte annemin gelme durumu yoktu buda ekstra olarak bana sıkıntı verdi. Bu soylediklerimi yapamiyorsaniz mutlaka icinizden gecenleri bu ortamda paylasmaniz. Gececek Allah in izniyle ama biraz zamana ihtiyacınız var hem sizin hem bebeğinizin... U Ummul Muhammed

ben galiba halen atlatamadım, tuaf bir boşluk hissi, hiç birşeyden tat alamamak... acayip bir sıkıntı halen devam ediyor... eski halime dönmek istiyorum bir an evvel... ben bir fincan kahveyle bile mutlu olan bir kadındım, hiç birşeyden zevk alamıyorum... jade_06

Ayni duygulari yasadim hissettim. Rica ederim. Gececegine inanin bebeğiniz buyudukcr ona olan duygularinizin gerçekleri ortaya cikacak suan zorlu bir donemden geciyorsunuz.

Şanslısın. Bak annen de ilgileniyormuş bebeğinle. Benimle kimse ilgilenmemişti. Kendi kendime ağlayıp ağlayıp susuyordum. Bir de başımda 6 yaşında yeni gelen kardeşini deli gibi kıskanan 1. çocuğumla:84:

beytiye bunu kendinmi başardın canım yoksa tedavimi gördün kendin atlattıysan eğer nasıl yaptığını banada nalatırmısın?

canım bu benim ikinci çocuğum, bundan sonrada birdaha düşünmüyorum... bunun bir süreç olduğunu biliyorum, gittikçe bana bağımlılığının azaldığınıda... ev işlerine yardım eden bir bayan var, onun dışında gurbetteyim, kızım henüz babasının kucağınada alışmadı, biraz dursa ağlıyor... B bluemoon

ben daha hamilelik kısmında yasıorm bu duyguları yani bebeğimi baskalarıyla paylasma fikri mahvedio beni yani onu benden baska kimse sevmesn kucağına almasın istiorm ya cok kötüyüm uyuyamayacağımı fln düşününcede kafam karısıo yani bilmiorm ama daha doğmadan cok kötüyüm ben:26:

tatlım benim ikinci kızım bu ilki 8 yaşını doldurdu çok şükür... ilkindede doğum sonrası bu durumu yaşadığımı hatırlıyorum... bundada keza aynı... tuaf bir his ya, psikoloğa gitsem ne hissediyorsun diye sorsa cevabını bile veremem yani... boşluk, değişik bir sıkıntı, bazen azalır gibi oluyor, bazen artıyor... hani hayat şu an senin için simsiyah mı desen değil, ama pembede değil, herşey sisli gri sanki... , geçecek inşallah...

suan ayni sorunu yasiyorum kolik bir bebek bitmeyen sezeryan agrilari ve lohusalik depresyonukendimi tamir etmeye calisiyorum D Dodili Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Üzerinden yıllar geçmiş ama merak ettim nasıl atlattınız bende şu an çok kötü durumdayım A Aybarsin

ben de yaşadım... bu durumun olabileceğini bildiğim için çabuk atlattım... bebeğini alıp dolaş, açık hava iyi geliyor... sen de atlatırsın zamanla geçer, bebeğinle mutluluklar

peki şu an düzeldinmi nasıl başardın düzelmeyi ben başaramıyorum bütün gün sokaktaydım çıldırıyorum sandım ne yapıcam ben doktora gittim oda bana anti depresan ilaçları verdi ama bunları kullanmak istemiyorum bebeğime süt vermeyi kesmek zorundayım bu ilaçları içersem ama içmezsemde düzelemezmişim kafayı yemek üzereyim ben

kesinlikle hepsini yaşadım, çok zor Allah yardım etsin. ben bir de sürekli uykumdan ağlayarak sıçrayarak kalkıyordum.. Ama kırkıncı gün hepsi geçti. eşim çok anlayışlı bir insan olmasına rağmen onun da her davranışı beni rahatsız etti. biraz sabredin derim ben.. Çok sevdiğiniz insanları çağırın yanınıza, sevdiğiniz arkadaşlarınızla doğum anlarını paylaşın, zamanla alışıyor insan.. bana çok iyi gelmişti...

valla benim gibi olanınız varmı bilmiyorum ama ben bu depresyonu ölüm korkusu olarak yaşıyorum ve ne yapacağımı bilmiyorum uzun süre kan haplarımı kullanmamıştım yeni başladım bakalım belki kansız kalmışımdır. . push ;

Doğum yapalı 5 ay oldu ben yeni kendime geldim hala arada mutsuzum paranoyak düşüncelerim olsa da emin ol geçecek benim gibi sürekli ağlayan zorlayan kavgacı sınırlı biri yoktur belki de lohusalikta.. şimdi biraz topraldm evden dışarı çık gez dolaş müzik aç son ses dinle kulaklıkla yürüyüş yap ha bide duş duş çok önemli kendine geliyor insan umarım bu an önce kurtulursun D Dodili Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Ben ilk oğlumda bu depresyonu çok şiddetli yaşadım. 2. Oğlumda bile daha hazırlıklı olmama rağmen ilk 3 hafta neredeyse aynı belirtilerle mücadele ettim. Çok şükür bunu daha kısa sürede atlattım. insanın gözü evladını bile görmüyor çok zor ama geçiyor. Sabır sabır sabır başka çaresi yok. . push ; O

biraz daha sabır tabiki hiç bi zaman o eski rahatlıgına geri dönemiyosun. Ama yasam tarzını benımsıyosun ve bundan zevk almaya baslıyosun hayatın aslında dahada anlamlanıyo. Bir süre sonra bebeğin uyuduktan sonra bi fincan kahve eskisinden daha fazla mutluluk veriyor. ilayda cem

bende sezeryanla doğum yapmak zorunda kaldım ve depresif hallerim bebeğim 2 aylık olduktan sonra başladı. o ana kadar diyodumki oh ne güzel depresyon falan olmadı şükür. Meğer gecikmiş biraz önceleri ölüm korkusuyla başladı sonra kızıma birşey olucak korkusu, ben ölürsem neolucak bu kız diyodum hep herşeye ağlıyordum benim bu hallerim hala devam ediyo kızım 5 aylık oldu nerdeyse. bazen azalıyor bazen çoğalıyor dua ediyorum kızımla oynuyorum ona hiç yansıtmamaya çalışıyorum. ya ona bişey olursa korkusu var aklıma çok kötü şeyler geliyo bazen evin içinde arkamda birisi varmış hissine bile kapılıyorum. bunlardan tek zarar gören zavallı eşim oldu annesine kızıp ona yansıtıyorum ama elimde değil kendimi kontrol edebilsem keşke soradan çok üzülüyorum napıcagımı bilmiyorum geçer geçer diye teselli ediyorum kendimi. sizde debunları bukadar uzun yaşayan varmı kızlar. Aglama krizleri geliyor arada :2: hammer

Sizin gecti mi ben de yeni dogum yaptim cok kötüym kedicikcns

kimin yorumlariydi? ben de bu yorumlari duymaktan cok korkuyorum, esimin ailesinin destegini hic hissetmiyorum ve cocugumu aninda kucagima alamazsam anneligimi sorgulayacaklarini, cocugumu elimden alacaklarini dusunuyorum. ne yapmaliyim?

ilk 10 gün yaşadım. ama ilk 10 gün kayınvalidem vardı evde ve bunalıma girdim yaptığı her hareket battı, sinirden çatladım.. aslında kadınbişey yapmıyordu ama ben sebepsiz yere gıcık oluyordum.. şimdi yine hamileyim. Allah var bu sefer gelmesini hiç istemiyorum.. aynı stresi yaşamk istemiyorum berbat bişey sinri bozukluğu.. E

ayyyyy resmen içim şişşştiiii! bu nasıl bir insanlık! bende ilk bir hafta çok sıkıntı yaşadım kendimce. gereksiz korkular, endişeler... keşke kaçacak bir delik bulsam diodum. benim annemde yoq bana bakıcak, ablam baktı sağolsun. şimdi bebeğim 4buçuk aylık bazen yine gelio öle sıkıntılar ama kimseye sölemeden atlatmaya çalışıorum. çünkü sölersem inanmış olurum daha kötü olurum die düüşünüorum. kendimi oyalıorum. VE ŞUANDA HALİME ŞÜKREDİORUMM. jade_06

Canım bence dışarı çık biraz gez. Asla boş kalma bebekle nasıl olsa annen ilgileniyormuş. Bende doğum yapalı 1 ay oluyor.1 hafta öncesine kadar öyle idim yani herşeye ağlayıp duruyordum hemde en olmayacak şeye. Sonra evimi bi güzel temizledim çok iyi geldi çıktım dışarı biraz gezdim. Şimdi iyiyim niyese. Bu dönemin geçeceğini ve normal olduğunu düşün çünkü vücut toparlanıyor hormonlar dengelenşyor. Hepsi geçecek N

Çok teşekkür ederim insaAllah geçecek

ben ocakta doğum yaptım sonrasında 1 hafta kadar her gün sebepsiz yere ağlıyordum ama 1 hafta sonra geçti umarım uzun sürmez

Sevgili pamikprenses ve AYMES, yaşadıklarınızı birebir yaşayan biri olarak sizi çok iyi anlıyorum. Benim de 20 aylık bir oğlum var, lohusalık sürecini çok ama çok zor atlattım, bu doğal bir süreç aslında böyle bakmak lazım, ben tıpçı olduğum halde, yaşayacaklarımı bildiğim halde bundan çok sıkıntı duyarak kurtuldum. Doğumun 3. gününde kayınvalidem sudan yere kavga çıkartarak beni annemle beraber evden çıkartmak istedi, sebebi de ben sezaryen olmuşum, o oğlunu bağıra bağıra çatır çatır doğurmuş... özetle geçeyim sizi sıkmadan... Beni kapının önüne attırdı zaten ameliyatlıyım çok zor hareket ediyorum, annem de ben soğukta kapıya atıldım diye tabii ki yanıma geldi ama hiçbirimiz ne olduğunu anlamadık, kayınvalidem başladı yalanlarını sıralamaya, işte beni hastane odalarına almadılar, torunumu bana göstermediler vs. vs. açıklamama fırsat vermeden de bir yallan daha, oysaki 2 gece hastanede yattım, 2 gece de o yanımda kaldı, annesini istedi beni istemedi demesin diye annemi eve gönderdim o benimle kaldı, sabaha kadar da uyudu, kendi hastanemde olduğu için doğum sağolsun arkadaşlım baktılar, neyse sonuç olarak benim annemle görüşmem yasaklandı, nemiş anne olduğumun farkına varacakmışım, evime sahip çıkacakmışım filan filan, insan lohusalık dönemindeyken annesine o kadar ihtiyaç duyuyor ki hiçkimse o sıkıntını huzursuzluğunu annen kadar alamıyor. neyse annem gitti zaten o kadar laftan sonra ben k. validemle kalıyorum ama o kadar güçsüzüm ki, doğumdan önce bana deli gibi aşık olan adam annesinin iftiralarından sonra 'annem ne derse onu yapacaksın, yoksa bu evlilik biter' diye konuşmaya başladı. o kadar güçsüz ve çaresizdim ki nolur ayrılmayalım diyordum, sana çok ihtiyacım var diyordum, o da bakıcaz işte sen annemin istedikleirini yap ona göre düşünücez diyordu, bu sıkıntılar içinde tabi ne çocuğa bakabiliyordum, ne emzirebiliyordum, emzirmek de istemiyordum zaten, sürekli annemi özlüyordm hep arıyordum gelicem anne diyordum ve en sonunda da gittim, k. validem emziriken yok yok süt gelmiyor emmiyor bu senin sütün buna yaramıyor derdi, eşimde anne bu böyle olmayacak ben bu çocuğa bir süt anne tutacağım dedi, süt anne nereden tutuluyorsa... Ben ise kendimi zayıf, ezik, güçösüz işe yaramayan, çocuğunu bile besleyemeyen, aciz, zavallı hissediyordum. herkes bana bu dönemin geçeceğini söylerdii, ben de bilirdim alında ama bana yalan gelirdi, asla geçmeyecekderdim, sonunda psikiyatra gittim, bana aynen sana söylediğini söyledi, bu ilaçlarla emziremezsin, ya ilaç içeceksin ya da süt vermeyi keseceksin. o kadar çok düşündüm ki ve karar verdim aşacaktım bu durumu, etrafımda aşmamam için uğraşan o kadar çok insan olmama rağmen söz verdim kendime, k. validem istemiyordu beni ben annemde kalıyordum eşimde annesinde, eşime de dedi ki 'oğlum iyi kötü anne sütüdür, bebek anasını emsin 6 ay, 6 ay sonra alırız biz yavrumuzu, arasın da bulsun ondan sonra'dedi. lohusayken bunları duymak kahredici birşey, hep oğlumu alacaklarmış gibi hissederim hala. sonuç ne oldu... o gerginlikler arasında annem babam çok destek oldular, evladım sarıldım, emzirebildiğim kadar emzirdim, bu süre 3 ay sürdü, 3 ay emdi ve ben hala vicdn aabı duyarım daha az etkilenseydim bu durumdan da çocuüumu daha çok emzirseydim, daha çok ilgilenseydim onunla diye, sana bunları niye böyle uzun yazdım, şunun için eğer eşin yanımndaysa sana destek oluyorsa k. validen sorun çıkartmıyorsa, annen yakınındaysa inan bu durum çok çabuk geçecek güzel arkadaşım, bence hiiç ilaç kullanmaya başlama, sonra çok pişmanlık yaşarsın. bebek doğduğunda primer olarak bize bağımlı oldupğu için bunalıma giriyoruz, sıkılıyoruz ama inan gün geçtikçe bağımlılığı azalacak, bak benim hiç geçmez dediğim günler geçti, 22 aylık oldu oğlum, şu anda maşaallah 2 atrkadaş gibiyiz, nolur bu günlerini atlatmaya bak kolayca, çabucak geçtiğini sen de göreceksin, ilaca hiç başlama derim ben, zaten 40 gün derler ya, tıpta da mantığı vardır bunun 40 gün somnra oksitosin hormonun ormale dönmeye başlar ve kafana sihirli bir değnek değmiş gibi huzura kavuşursun, 40. ınA da az kalmış güzelim biraz daha dayan... biraz uzun yazdım ama yaşadıklarımı paylaşmak ve yardımcı olmak istedim, sabırla okuyan tüm arkadaşlarıma tesekkür ediyoru, allaha emannet olun, herşey gönlünüzce olsun...

lohusa depresyonunun en acı tarafı eşler tarafından anlaşılamamak. erkek oldukları için saçma ve anlamsız buluyorlar ve bir kadının halini de ancak kadınlar anlıyor. Ben geçen gün eşime lohusayken ben de depresyona girmiştim dedim. nasıl oluyo o öyle dedi. ben sende çok bi depresif hal fark etmedim dedi. daha da sinir oldum doğum yapalı tam bir yıl oldu adam fark etmedim diyor ya. ben de o gün lohusa depresyonu diye bi yazı yazdım. sonra eşim okudu mu bilmiyorum ama birbirimizi anladığımızı bilelim en azından ben yalnız olmadığınızı bilin die söylüyorum. Damdan düşenin halinden yine damdan düşen anlıyor valla. Lohusa Depresyonu | Seyyaf Büyürken&#8230; hammer

Allah yardimciniz olsun. Insallah tez zamanda gecer kolik belasi, cok zor biliyorum. Benim evim sirk gibiydi o donem. Titresimli ana kucagi, hamak, pilates topu, kanguru :). Bu arada bebeginizin ismi cok guzel. A Aybarsin

evet hamilelik sonrası depresyonu diye bir realite var. bu konuda profesyonel yardım alabilirsiniz. geçmiş olsun U Ummul Muhammed

S Senbirsen Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

arkadaşım çok teşekkür ederim anlattıkların için allaha çok şükür benim ailemle bi sorunum yok kayınvalidemde eşimde annemde hepsi yanımdalar hiç bi sorunum yok onlardan yana bana birden gelen sıkıntılar daralmalar var nefes alamıyorum resmen çıldırıcak noktoya geliyorum uyku hiç yok yemek yiyemiyorum ve oturamıyorum sürekli ayakta dolaşıyorum sabahın 7 sinde kendimi sokaklara atıyorum bi tek dışarda rahat edebiliyorum evde ölücek gibi oluyorum kendimi balkondan aşağıya atmayı bile düşünbdüğüm oldu aslında iradesiz biri değilimdir ama bu elimde değil içimden bişeyler beni yönlendiriyo ve çok bunaltıyo inşallah bende senin gibi bu durumdan kurtulabilirim nolur dua edin bana bi an önce eski sağlığıma kavuşıyım ilayda cem

ay neberbet bişey o lohusalık herşeye ağlıyordum olmadıkşeylere kafamı takıyordum bide kaynana vardı yanımda o bi sinir zaten kadıın yürüse baksa sinirlerimi zıplatıyordu sütüm bile olmadı o varken sonra yavaş yavaş girdi düzene ama bizim bebeğimize bakacak kimse olmadığından güvencemiz yoktu toparlamak zorundaydım o bebeğim bana ihtiyacı var şükretki annen yanında biz onuda görmedik yanlızdım hep B

ben çok özgür yaşayan biriydim, birinin bana bu kadar bağımlı olması heralde çok çökertti beni o zaman. Ama gerçekten insan zamanla alışıyor yeni düzene, kızım 3 yaşını bitirdi arada anneanneme gidicem der, onlar da uzakta, gitmişken epey kalır. Bi hafta sora beni ağlama nöbetleri tutar, hayat çok manasızlaşır, ama onun keyfi yerinde diye biraz daha dayanırım,15 günde o da doyar gider alırım. Gerçekten ilginç bişey, sanki onsuz manasızlaşıyorum.

Canım ben senin dayanma noktanı bilemiyorum... bebişe süt vermek için dayanabiliyorsan ne ala... ben çok sıkışınca passiflora içiyorum... rahatlatıcı çaylar var, melisa, rezene gibi... birde üzüm pekmezi, kuru üzüm, kuru dut gibi gıdalar sinirlere çok iyi geliyor, yatıştırıyor... N Nagihan kızıma kavuştum

bende çoğu zaman uykumdan sıçrayarak uyanıyorum Allah razı olsun eşimde çok yardımcı oluyo ama yukarda yazdığım gibi her ne yaparsak yapalım toparlanamıyorum ne güzel 40. gün herşey bitmiş senin benimde öyle olur inşallah bana çok dua edin arkadaşlar lütfen bi an önce kurtulıyım bu durumdan

öncelikle kayınvalidene yuh insafsız diyorum eşinede pesss diyorum.. peki şuan ki tutumları nasıl.. eşin hala annem ne derse diyormu.. boğmak geldi içimden kayınvalideni.. düşüncesiz insanlar yaa..

Benim bebegim kolikti birlikte oturup agladik aylarca :). Ben de annem ya da kv surekli bende olsun istiyordum. Bebegime bakabiliyordum aslinda ama o aglama nobetlerinde tek kalmayi hic istemiyordum. Bebek buyudukce o hisler de geciyor. Bazen sadece bebegimle bas basa olmak istiyorum artik. Bu donem herkes gececek diyordu beni de sinir basiyordu :). Tamam da ne zaman gececek!! Surekli netten arama yapiyordum. Kolik ne zaman gecer, bebek uykusu ne zman duzelir diye :). Aslında hicbirsey gecmiyor, sen alisiyorsun. Umarim bir an once alisirsin. A Aybarsin

Merhaba çok uzun zaman oldu ama merak ettim nasıl atlattınız bende şu an çok kötü durumdayım aklım başımda değil sanki

Doğum yapalı 1 ay oldu. Allah'a çok şükür epidural sezeryanla tatlı bir kızım oldu. Allah herkese nasip etsin. Kızımı çok seviyorum. Hiç yadırgamadım. Tam tersi fazla düşünüyorum. Yalnız bende de 1 aydır garip bir ruh hali var. Agresif, kaygılı, endişeli bir haldeyim. Özellikle akşamları içime sıkıntı giriyor. İştahım azaldı. Sabah biraz kahvaltı akşam da az yemek yiyorum. Gece yorgun olmama rağmen zor uykuya dalıyorum. Ve kabus gibi rüyalar görüyorum. Bebegimi kollarımda uyuttuğumu ve elimden düşürdüğümü görüp sıçrayarak uyanıyorum. Bir de çocuğumun geleceği için kaygılanıyorum. Annem bir aydır bizde. Yemek ve ev işlerine yardımcı oluyor. Ama onunla da bazen sorun yaşıyorum. İnşallah geçer bu günler.

Çok teşekkür ederim cevabınız için. Çok yıprandım o boşluk hissi hep korku kendimi sorgulama ölüm korkusu bebegime karşı sefkatimin olmayışı çok üzülüyorum

Selam arkadaşlar ben 1 ay önce doğum yaptım ama şu an çok kötü günler geçiriyorum bunalıdamıyım neyim anlamadım daralıyorum sürekli evde kalmak istemiyorum hep kendimi dışarı atmak istiyorum evden çok sıkılıyorum bebeğime bakamıyorum, uyku uyuyamıyorum, içime bişeyler baskı yapıyo sanki ölücek gibi hissediyoerum kendimi hiç bi yerde duramıyorum bütün gece ağlıyorum kimseyi istemiyorum sadece sokakta olmak ve hep yürümek istiyorum ne yapıcağımı şşaırdım böyle olan varmı aranızda düzeldinizmi ben düzelicem dimi hep böyle kalmaktan çok korkuyorum delirmek üzereyim aklımı kaynetmekten korkuyorum ne olur böylr olan biri varsa yazsın bana çıldırıcam yoksa ilayda cem

bende yazılanların çoğunu yaşadım.. sebepsiz ağlama krizlerine giriyodum, hayattan tat alamıyodum, evin içinde boğuluyomuş gibi oluyodum.. hatta doğumuma bir hafta kala dr um eşimide uyarmıştı.. bebeğini kimseyle paylaşmak istemeyebilir, agresif olabilir eşinizi lohusa dönemindeyken alttan alıp onunla ilgilenin yalnız bırakmamaya çalışın demişti.. dr. umun dediklerinin hepsi oldu.. agresif, bebeğini kimseye vermek istemeyen, her lafa ağlıcak kadar sinirlenen biri oldum bunlar gayet normal.. kolay bi dönem değil.. etrafımızdaki insanların anlayışlı olması çok önemli 40günlük dönem boyunca.. doğumdan önce abartıyo insanlar gibi geliyodu ama yaşayınca anladım :26: . push ; M

slm. ben doğum yapalı 7 ay oldu. yazılanların hepsini yaşadım. normal doğumdan apar topar sezaryana alındım. yani hem sancıları yaşadım hem sezaryanın zorluğunu. çok zor günlerdi sürekli kabuslar görüyodum uyanıkkende herşeye ağlıyodum. ama zamanla herşey normala dönüyo

Ben de uzun zamandır yazmamışım. 5. aydan sonra geçmeye başladı benimki. Havalar ısınmaya başlamıştı. Biz de bebek arabasıyla gezmeye başlayınca iyi geldi. Ev işlerini ve bebek bakımını düzene sokmuştum. Her gün kahvaltıdan sonra kanguruya ya da arabasına koyup gezdim dolaştım. Markete, gezmeye, avmye falan gittim. Bir restorana gittiğimizde bebekken süt yapmak için sıcak su istiyordum. Ya da yoğurt, çorba falan yediriyodum. Dışarı çıktığımızda kraker bisküvi falan veriyordum eline öyle oyalanıyordu ağlamıyordu. Ev işlerini kızım uyanıkken yapıyorum. O uyursa ben de yatıp dinleniyorum öğlenleri. Dinlenmek çok önemli. Yazın tatile gitmek de iyi geldi. Şuan 3 yaşında kızım. Arada ağlama krizleri dışında iyiyiz. Yani zamanla geçiyor. Şimdi ilk zamanlarının tadını çıkaramadım diye üzülüyorum. Annemle yakın oturuyoruz ona bırakıp tek geziyorum ara sıra. İyi geliyor. Ve 2. ye hamileyim. Artık daha tecrübeli olduğum için inşallah bu sefer daha iyi olur diye düşünüyorum :)

arkadaşım sen ne güzel bebeğine bakıyomuşsun kimseyle paylaşmak istemiyomuşsun ben tam tersi bebeğimle ilgilenmek bile istemiyorum ondan bile sıkılıyorumki bu benim hayatta en çok istediğim şeydi yani çocuğumun olması uzun tedaviler sonucu kavuştum ben yavruma şimdi ona bakamamak çok üzüyo beni evde hiç duramıyorum sabahın 6sında sokaklara atıyorum kendimi nasıl baş edicem ne olur yardım edin bana bugün psikiyatriye gittim bana anti depresanlarverdi 2 tane ama onları içersem bebeğime artık süt veremezmişim ve bana uyku yaparmış ben uyumak istemiyorumki bebeğimle ilgilenmek istemiyorum ama onun dediğine göre bu ilaçları içmezsem kurtulamazmışım gerçekten kurtulamazmıyım ben

katılıyorum tek başına çıkman şart değil bebeğinide al çık dışarı gez dolaş kendinede vakit ayır sevdiğin şeyleri yap hala geçmezse mutlaka yardım al Allah yardımcın olsun eşinde duyarlı bi insandır inş smile6081 Gözlüksüz bakıyorum hala

selam kızlar Çok zor ve yorucu günlerden sonra ilk defa kendimi anlatabilme ve dertleşebilmek için oturdum bilgisayarın başına Kızlar ben 1 ay öncesinde sezeyan ile doğum yaptım. Ama doğum yaptım yapalı kendimi hiç iyi hissetmiyorum durup duruken ağlamalar huzursuzluk hiç birşeyden zevk alamama mutlu olamama resmen bunalıma girdim her geçen gün biraz daha toparlyorum ilk zmanlar saçımı bile tarıcak halim nede eberjim vardı okdar kötüydüm.. Bebeğime bile bakamıyordum ki psikolojim düzelsin diye hala daha annem bakmaktya kızlar benim gibi sorun yaşayanlar varmı neden böle hissediyorum doktorum annelik sendromu diyor sağlık ocağına gittim dodex diye bir iğne verdi bugün onu yaptıracağım sinirlere iyi geliyormuş inşallah iyi olurum bir an öncede bebeğimede güzelce bakabilirim :gitme: :gitme: :gitme: N

ay ne gunler oo ck kotu agla agla insan rahatlior ama :) ben dogum yapali 14gun oldu kendimi simdi daha iyi hissediorum I

bu lohusa depresyonu kişiden kişiye değişiyo sanırım kimisi hiç yasamıyo kımı kısa sürede atlatıyo kımıde tedavi gerektiren bi sürece giriyo. ben ilk günler felaket kötüydüm. Okadar cok aglayan bi bebektiki kızım sürekli emmek isteyen uykuyu sevmeyen asırı gazlı bi bebekti. annem yanımda kaldı 40 gün o sürede emzirme dısında hiç bişey yapmıyodum. altını bile hiç değiştirmedim. Yani allahım uzun saglıklı omurler versin ama içten içe o kadar cok söylenmişimdirki kendime baska işin yoktu cocukla ugras gibi zaten ağrım oluyodu kendı sağlık sıkıntılarım oluyodu göğüs ucu acısı vs vs bir sürü sıkıntı. emzirirken ağla dur bide emzirmek duygusal bagı kuvvetlendırırler diye konusup dururlardı. o dönem hala bile hiç düşünmek istemediğim bi dönemdi. bide sağolsun kayınvalide faktörü vardı. tam cocugu uyutucam dalmak üzere gözleri gidiyo gelir hemen alırdı biz biraz sevelim gidince uyutursun bütün uykumuz senin ıolsun gibi zırvalamalar. zaten biraz uyusun diye dualar ederken bide böyle durumlar. ve bazı durumlar oldu ve benim sütüm 1-2 gün kadar kesildi pek sevgili kayınvalidem ve kayınbabam sayesinde. Ve sanırım o zamankı hiç bişey unutulmuyo yada en azından ben hiç bişeyi unutamıyorum. ÇOOOK SIKINTILI Bİ SÜREÇTİ. Hiçbişeyden zevk almıyodum. ve ben tabi yine değişir kısıden kısıye 6-7 ayda kendıme anca gelebildim diyebilirim. Allahıma cok sukur kızım 14 aylık suan ınanılmaz yaramaz 1 sn yerınde durmuyo ama o gunlere asla değişmem ve kızıma bu süreçte aşırıbaglandım eskıden bi yük gibi gelirken suan onsuz hiçbişey yapamıyorum. ama su var kızım için olmasa asla bidaha cocuk kelimesini dahi duymak istemıyorum dıyebilirim ama bencil davranıp kızımı tek bırakmamk adına oda yıllar sonra anca cocuk dıyebiliyorum. mutlaka durumlar karsısında her zaman mantıklı düşünemıyoruz ama bu süreç mutlaka geçicek kendinizi motive etmeye calısın cunku o donemkı kırgınlıklar öyle kolay kolay unutulmuyo. ben hiç birini unutmadım unutacagımıda sanmıyyorum. ve dipnot gerçekten emzirmek inanılmaz bi bag olabildiğince emzirin kızım cok duskun hala bazen bunaltıyo ama yınede kıyamıyorum ona:) allah hepinize bu zor süreçleri en kısa sürede atlatmanızı nasip etsin.

ben girmek istemiyorum bu depresyona ya napmamız lazım kızlar M meral-ilter345 Yeni

selam arkadaşım sağol anlattıkların için ben bişey daha sormak istiyorum sence ilaç kullanmadan ben düzelebilirmiyim bunlarla baş etmem çokmu zor yoksa ilaç kullanmaya mecburmuyum nasıl kurtulucam ben ne olur bana yardım edin delirmek üzereyim ben çok zorlanıyorum evimde duramıyorum ilayda cem

yardım alma imkanın varsa almaya bak, yoksa yakınların bebekle ilgilensin, sen biraz hava almaya, dışarıya çıkmaya bak, birde dut kurusu, pekmez, kuru üzüm gibi gıdaları tüket derim ben, doğum sonrası vucutta kan kalmıyor ve buda sinir yapıyor... bana iyi geldi bunlar... aynı şeyleri yaşadım her iki doğumdada sanki bir dakha kendim için yaşayamayacakmışım bütün özgürlüğüm elimden alınmış gibi hissediyordum(şuan 50 günlük doğum yaptım)bu dediklerim iyi geliyor... B

k. validem hakikatten insafsızdır, sadece bana karşı değil herkese karşı, kendi kızına bile çok üzülmez öyle, sadece oğulları vardır onun için haytatta, en fedakar anne odur, en çok evladını seven odur, eşim bile öyle diyor, benim annem çok erdemlidir, neler çekmiştir bugüne kadar diye. şu an ya ben alıştım canım ya da eskii kadar değiller tam bilmiyorum yani eskisi kadar etkilenmiyorum. eşimle olan ilişkimde ipler çoğunlukla benim ellimde artık, çünkü daha güçlüyüm ve gidebileceğimi biliyor. İnan lohusalığımda yaşadığım olaylardan sonra hiçbir zaman hiçbirşey benim için eskiye dönmedi, eşim için canımı verecek kadar seviyorken şu an sadece eşim, 2 yıla yakın zaman geçti ama yaşadıklarım aklıma gelince eşime bile çok yabancılaşıyorum, neyse ki oğlum var, Allahıma şükür. B