hu hu cevap verecek kimse yok mu? Zadegan Yeteeer,,, demek yetmez ki bazen... tek ayak

Yani anneligine guvendiginiz yillardir tanidiginiz bir komsuyla çok daha içiniz rahat eder. Gözünüz arkada kalmaz

Dediğiniz bence de mantıklı. Yakında ne yazık ki bakabilecek bir akraba olmadığı için, yakın çevreden komşu iyi bir fikir olabilir diye düşündüm. Sonuçta sürekli karşılaşabileceğimiz biri olacağı için iyice dikkat eder diye düşündüm. Zadegan Yeteeer,,, demek yetmez ki bazen... tek ayak

Sırf meraktan bu topiği açıyorum. Şu sıralar çocuk düşünüyoruz. Eğer Allah nasip ederde olursa işe döndüğümde bizim de bir bakıcıya ihtiyacımız olacak. Bakıcınızı nereden buldunuz? Benim aklıma ilk komşularla konuşmak geliyor. İstanbul dayım evimizin bulunduğu mahalle sakin güvenilir, komşuluk ilişkilerinin olduğu bir yer. Mesela altımızda 3 çocuk annesi, çocukları yetişkin evcimen bir komşumuz var sevdiğim ona sorarım herhalde. Ya da apartmandaki komşulardan yan apartmanlarda yakın çevrede bildikleri biri olup olmadığını sorarım. Kayınvalidem hayatta değil. Annem de memlekette uzak sürekli birkaç sene boyunca onu özgürlüğünden, evinden, düzeninden alıkoymak istemem. goooody

gönlüm ister ki yıllardır tanıdığım biri olsun. Ama malesef. Dıştan geldim bu şehire, evlenerek. tek bir tanıdığım yok. yani var da, günlük tanışıklıklar, günlük iş yeri arkadaşlıkları... Kendi memleketimde olsa kaç tane güvendiğim insan bulurdum. Malesef bir başımayım bu şehirde. Eşimin ailesine mecbur kalmak moralimi bozuyor. ben istiyorum ki güzel yetişsin, güzel şeyler öğrenerek büyüsün. eşimin ailesi hır gür, küfür argo, itiş kakış. Bebekleri nasıl sevdiklerini kendim görüyorum, it köpek şerefsiz namussuz hırbo sümsük lafları havada uçuyor. Öyle çok hırpalıyorki aile fertleri çocukları, inanılmaz tiksiniyorum. öyle insanlara nasıl bırakcam bebeğimi kreşler en erken ne zaman alıyorsa veririm diyorum kendimce, 11 aylık mı dediler hemen 11. ayda veririm. 2 yaş mı dediler, 2 yaşına kadar belki tahammül eder kv'e baktırır arada anneme baktırır, hemen kreşe veririm diyorum. Çalışan anne olmanın zor olduğunu henüz anladım. Çalıştığım işimde öyle garip denk geldi ki, kadrolu oldum. aklımın ucundan geçmezdi. çalışırım çocuğum olursa ayrılırım diyodum. e şimdi o olmaz. maddi ihtiyaçlar çok, işten istifa edemem. etsem bi daha kadroya nasıl geçerim... Annem ve kv'den başka seçenek yok bana Kusura bakmayın biraz derdimi anlattım konunuzda komşular mantıklı. benimde bu şehirde iyi komşularım olsa, yıllardır tanısam emanet edebilirdim. goooody

Bebeğimi bakıcıya verecek olsam muhakkak yıllardır tanıdığım biri olmak zorunda. BabySitter firmalarına ya da internet ilanlarına asla güvenmezdim. goooody