Milletin çocuğu diyeceğim şimdi ama hiç etrafımda benimki gibi yok cidden

Dövme ve aşağılama gibi ruhunu zedeleyecek durumlar olmadıktan sonra problem yoktur bence. Hepimiz kızıyoruz çocuklarımıza. Çocuğunuza toz pembe bir dünya yaratmak için bu kadar uğraşmayın, neticede dünya toz pembe değil. Benim oğlumun öğretmeni çocuklara bi bağırıyor uzaktan eğitimde, eşimle ben bile mum gibi oluyoruz. Ama kadın hayatımda gördüğüm en ilgili ve başarılı öğretmenlerden. Her çocukla ayrı ayrı ilgileniyor. Kızmak çocuğu yaralamaz merak etmeyin. Sevgisizlik ve ilgisizlik yaralar sadece.

Bazen gerçekten sabretmek çok zor oluyor. Sabahları 10 kere çorap değiştir, bu acıtıyor, bunun ucu kötü, tam kapıdan çıkarken ben elbise giycem, ödevimi yapmicam, kaç kere kresten döndük başka bişey giyecek diye. Eşim ben olsam yapmam diyor, bağırıyor, ben fazla sabirliyim bazen ben bile delleniyorum.

Benim kızımda yapıyor aynısını ben de annecim masaya ayak koyulmaz diyorum gülüyor indiriyor tekrar koyuyor ama bu yüzden kızmıyorum ne yapayım söylüyorum sadece bazı kavramların içinin dolması uzun sürüyor demişsiniz ya gerçekten öyle mesela ben var ve yok u ne zaman anlayacak merak ediyorum. Meyve suyu için bir saat ağlıyor evde yok diyorum meyve suyu iccem diyor

Evet bu gün aynısını yaşadık. Kahvaltı yapmadan makarna istedi ben de annecim makarna yok istersen çorba var dedim hayır makarna diye ağlamaya başladı ben de makarna yok dedim tekrar istersen omlet yapayım dedim. Hayır makarna dedi yine. Annecim ya çorba ya omlet dedim makarna diye yine ağladı en sonunda ben sana makarna diye bi seçenek sunmuyorum çorba mı omlet mi dedim pilav dedi

Hiç seçenek sundunuz mu? Mesela meyve suyu bitti, babanı aradım akşam alacak. Onun yerine şunu yer misin, içer misin gibi.

Ön sayfalarda biri yazmış bulamadım yeniden bakınca alıntılayamıyorum. Annem bana hep kızardı o yüzden hep onunla ilgili anılarım olumsuz diye. Bana da annem hep kızardı. Şimdi anne olunca anladım kadının ne zor bir hayatı olduğunu, ben ondan daha rahat olmama rağmen. Çocuk aklıyla insan mutsuz olabilir elbette ama bunu yetişkinliğe taşımak da bana çok komik geldi. Arkadaşımın çocuğu için danıştığı psikolog evde 7/24 etkinlik yaptıklarını öğrenince doğru yapmıyorsunuz demiş. Çünkü evden çıkınca kimse çocuğunuzu mutlu etmek için uğraşmayacak. Her zaman sevelim, sevgimizi gösterelim, destekleyelim ve gururlandıralım. Ama kendisine kızdık diye benliğinde yaralar açılacak çocuk da zaten çok sağlıklı sayılmaz kanımca

Ay helal olsun minige. Çoğunlukla yetişkinlere tanınan hakları çocuklara tanımadığımız için sorun çıkıyor. Çocuk yemiyecegim diyor olmaz öyle sey, halbuki yetişkin dese tamam deriz. Ya da kıyafet rahatsız etti havaya uygun değil gidip değiştirme lüksümüz var ama çocuk bunu talep edince kıyamet kopuyor. Durun bir düşünün bunu bir yetişkin talep etse kızar miyim cevap hayirsa çocuğa da tepki göstermeyin.

Ben de annemle ilgili kötü anılara sahibim halbuki annem beni ne zorluklarla okuttu biliyorum ama o gereksiz kizmalari ve beni yetersiz görmesini unutamıyorum. Çocuğuma bunu yapmamaya çalışıyorum ama şu Nalet kahrolası dilimi tutamıyorum sonra gerçekten pişman olup ağlıyorum bile coxuk bunu bazen görüyor psikolojisini düşünebiliyor musunuz

Aynen işte kendimi medeniyetsiz görüyorum gücüm yetiyor ve o beni affediyor diye bunu çocuğuma reva gormemeliyim o benim en kıymetlim aslında kalbimde inanılmaz yük oluyor cidden

Sana sarılcam

İşte ben o an "sana indir o ayağı dedim bin kere söyletme ya " diye çileden çıkarım heralde. Hele de kötü anımdayken tahammül daha da düşüyor. Sonra gelsin pişmanlık...

Gerçekten bazen sinirlenmemek gerçekten çok çok zor oluyor ☹

Bizimkinde de var bu birkaç aydır. 5.5 yas. Sen benimle ilgilenmezsin, ben de sen telefondayken rahatsiz ederim gibisinden mesaj. Ah be yavrum elimden geleni yapmaya çalışıyorum işte, şu anlık olani gücümün yettigi bu, ah kuzum...

Hepimiz aynı şeyleri yaşıyoruz. Siz onu sevdikten sonra yara açılmaz merak etmeyin. Bende gün içinde çok öper sarılırım ama tabiki kizdigimda oluyor. Bazen gidip sarılıyorum, bazen özür diliyorum.

Kızımın bi arkadaşı, annesine cok fazla ısrarcı oluyor, annesinin yerine ben rahatsiz oldum annesi de "istedigini yaptirana kadar böylesin, bana kurtuluş yok mutlaka o yapilacak" gibi bir sey dedi, pek mudahale edemedim, ama bi dahakine uyarmayi düşünüyorum. Çocuğun ilerideki huylarını, gelişimini etkileyecegi için daha çok çocuğu düşünüp ona göre adim atmamiz gerekiyor. Bi de benim bızdık kız, arkadaşını öyle görünce huy degistirip bana israra basladi. Neyse efenim, benim kıza israr etmekteb hoslanmadigimi, sonucun kararımın fikrimin degismeyecegini söyleyip onu eski haline döndürmeye calistim, çabuk öğrendi, artık yapmiyor. Cocuklar süper, cabuk ogreniyorlar, herkes bilir. Verdiginiz bilgiler cok hos olmus uzman birinden, teşekkür ederiz. Ben de cocugumun üstüne çok düştüğümü fazla evham yaptığımı fark ettim, artik biraz gevsedim, sirtina havlu koyacam diye ugrasmiyorum, düştü mü düşecek mi diye gözüm üstünde degil. Ben de rahatladım. Bir baska arkadas, kendi ruhsal sıkıntılı zamanina denk geldigi icin, cocugunun konusmasina musaade etmeden her seyi önüne getirdigini söylemişti, cocuk bu sebeple cok az konuşuyordu (5 yaş anasinifi) ya da hic konusmuyordu arkadaslariyla ve öğretmenle bile. Gördüğüm zamanlar yolda parkta biraz onu acmaya konusturmaya sosyallestirmeye çalıştım, ama süre yeterli gelmedi, pandemi okul tatil oldu göremedim. Ama cocuga üzüldüm, arkadas da üzülüyor hata yaptığını biliyor ama su an daha iyi olmasi icin duzelmesi icin çabalıyor, umarım düzene girer hayatlari, huzurlu olurlar Herkese söylerim tıkandigimiz yerde uzman destegi almak ayip değil günah degil, hatta şart. Herkese huzurlar dilerim B Bihterinpekisi Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Evet evet bunu kesinlikle yapıyorum neden kızdığımı anlatıyorum o yaptığından özür diliyor ben kızdığımdan diliyorum.

Vallahi bu nesille baş etmek zor. Daha zor günler bizi bekliyor demek ki.

Onu bazen ben de diyorum ama o psikolojini daha da sarsacak bi cümle diye düşünüyorum. Temelli yalnız kalmış olacak bence onu demeyelim bi daha tutabilirsek çenemizi

Sanki bu tarz şeyler çok mu abartiliyor son dönemde? Yani insanız nihayetinde eskiden annelerimizden terlik yemişizdir kızmıştır da neler neler. Tamam büyük olaylar olur travma bırakır da bu kadar da değil bence ya. Sabır taşı değiliz bazen insanlara ya da çocuklara karşı çıldırabiliyoruz bu kadar ince düşünmek bana çok abartı geliyor.

Ay evet parktan eve geliyoruz iceri girer girmez anne hani yemek aaa diyorum benden bir tane var klonlasam babanizin canina minnet çocuk olmak var hersey onlara guzel

O kadar zormuş ki çocuk büyütmek üstelik 2. Bebeğim 1 aylık. Ben de son günlerde çok kızıyorum büyük bebeğime. Çok tutturuyor açıklıyorum ama ısrarla aynı şeyi istemeye devam ediyor inatlaşıyor kafamdan bin tane şey geçiyor sinirlerime hakim olamıyorum. Sonra üzülüyorum ama gerçekten çileden çıkıyorum ben de ne yapmalı bilmiyorum. Özellikle devamlı tutturan çocuklara karşı. Yorumları okuyayım en iyisi

Olabilir ama ona daha nazik guzel sekilde sen konusunca ben anlamiyorum telefondaki arkadasimi oda senin hakkinda ne simarik bi cocuk oldugunu dusunur deseniz nasil olur yoksa bu durumu asamazsiniz

Belki tekrarlayabilir. Dediginiz gibi düşündürebilir tabii ki çocuğa. Haklisiniz. Abartili büyük bir kızgınlık olmuşsa, bu kadar kizmam uygun olmadı denebilir, aslında çocuğa degil de yanlış davranışa kızıldığı açıklanabilir.

Çok sinirli davranmadıkçs bence sorun yok Ama sürekli bağırıp çağırma azarlama çocukta özgüven duygusunun gelişmesine engel olabilir Hepimiz annelerimizin bağırıp çağırmasıyls büyüdük ve özgüvensiz bir toplum olarak kaldık. Bence çok önemli Sürekli takdir gören teşvik edilen saygı duyulan çocuk ilerde özgüvenli bir birey olur

Hepimizin hataları oluyor annelikte. Çocuğunuzdaki davranışları sadece onda varmış gibi düşünmeyin. Neden benim çocuğum böyle yapıyor diye bir soru işareti oluşmasın kafanızda. Çünkü tüm çocuklarda bu davranışlar oluyor. Kızım da yaşıtı. Telefonla konuşurken rahat bırakmıyor. Merak duygusundan olduğunu düşünüyorum. Hatta geçen gün koltuktan atlayarak koluma öyle bir asıldı ki az kalsın çocuğun üstüne düşecektim. Ben başkasıyla konuşurken o ilgimi çekmeye çalışıyor. Hiç kızmadan, sinirlenmeden olmuyor. Biz de insanız sonuçta.

'Ben dili'ni kullanmaya cok iyi örnek vermissiniz, teşekkür ediyorum.

Bazen kıymak gerekiyor canim ya. Kavga eder kızar gibi degil ama, nasil desem, ileride onun yararina olacak tedbirli davranışlar bunlar. Yumusak sekilde, uygun dille anlatıp şu anki duruma razi olmayi, secimlerinin arkasında durmayi öğretmeliyiz. Benimki de cok huyludur, simli ipli batan çorap sevmez, bluzlarda kaşıntı yapan bi yer varsa giymez. Uygundur tamam ama bunu vakitlice okuluna gec kalmadan gitmeden yola çıkmadan beraber halletsek cok iyi olur. Ağladığı ve inatlaştığı icin yoldan dönüp çıkılan eve tekrar dönmek, ağlama davranışını pekiştirir arttirir cocugumuzun, aglayarak yaptırmaya alışır, yetişkinliğinde benim gibi nazlı mızmız bi insan olmasından endişe edilir. (Degismeye 30'umdan sonra başladım, baktim esim ana babam gibi nazlamiyor, hatta hic iplemiyor adam beni ) Nerde hata yaptığımızı biliyorsak, ona uygun tedbiri ve doğru davranışı öğrenip uygulayalim insallah. Neslimizin aklı, ruhu sağlıklı olsun umarım, amin. Allah hepimize kolaylik versin.

Bunun yöntemi şuydu sanirim : "Canim, guzel kizim oglum, aglarken seninle ilgilenemeyecegim, canın sıkkınsa odanda veya icerde biraz sakinles, sonra konuşalım." Sakinlesirse yaşına uyan kelimelerle anlayabilecegi sekilde "istedigimiz seyler, bazen hızlıca gerceklesmiyor, üzgünüm ama biraz beklememiz gerekebilir. Bu çoğu zaman böyle, yemekçi amcaların işi cok olabilir, siramizi zamanimizi bekleyelim benim akıllı kizim. Yemek veya baban gelene kadar yapmak istedigin sey nedir?" gibi ballı cümleler kullanabiliriz.

Aynen mümkün olan en azina indirmek gerek cocuklar herzaman sinirlari zorlar... havalar isindi atin parka enerjilerini atsinlar benimkiler kiloda aldi bu koronadan göbekli göbekli

Ayy yemek secmek tam bir olay artık pes ettim yapıyorum 2 3 cesit kim ne yiyorsa yesin gercekten aglama sesine tahamulum yok

Konuyu ben açsam bu kadar olurdu. Yaşananların hepsi aynı. Sizinle hissettiklerimiz, fikirlerimiz, çabalarımız, niyetlerimiz aynı. Çocuklarin hepsi zaten ayni hem zamane hem çocuk. Çocuk gelişimi egitimi yöntemleri her sey tamam, bilgim var. Fakat bende sorun var, ilac kullandim 1 yıldır. Her sey iyiydi duzelmisti. Bu ay ilac bitti, regl başladı, ailevi bir sorun olmuş onu öğrendim derken 1 haftadir terör estiriyorum maalesef hic istemesem de. Sabah öğlen akşam sinir ağlama krizlerim. Çocuğuma kızıp özür dilemelerim... Bugün bana ne dedi yavrucak: "Anne bugün bana cok az kızdın." Bu yorumu duyunca ben şaşırdım, üzüldüm, az kızdığıma da biraz sevindim... Benim olayim maalesef dışarıya veremediğim tepkiyi cocuguma 'yansitmak.' Eskiden beri kim neye kizmissa gitsin konuşsun çözsün, bize yansitmasin, hıncını bizden çıkarmasın diyenim ama şu anki olayda bunu yapamıyorum. Çünkü yapsam kardesimin ailesi zarar görecek belki, belki ben de zarar göreceğim, belki iliskiler iyice cikmaza girecek vb. Herkese karşı susmam lazim, ama gücüm minnak yavruya yeter gibi ona yükleniyorum... Hic dogru degil, farkindayim, gücüm yettigi kadar ilgileniyorum, oyun, kitap, etkinlik, müzik, park, film, dans. Kizmadigim bütün anlar sarılmakta öpmekle konusmakla sevgi pıtırcığı gecer ama cocuk cocuklugunu yapınca atan şalterler var kafamda. Evet böyle kalmaz kalmamalı, tekrar düzeleceğim, diger ilacı kullanıyorum, doktora bu ay gözükmem gerek, iyi olmak icin çabalamalıyım. Akıl ve ruh sağlığı yerinde bir cocuk yetistirmek istiyorum

Kaç yaşında peki. Bazen sendrom dönemleri nüksediyor çocukların malum. Arkadaşımın 7 yaşındaki oğlu bile yapıyor bunları. Çocuğun huyu bu B Bihterinpekisi Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Esim çok yardımcıdır yoksa aman Allahim düşünemiyorum. Özür dileyip barıştııık deyip sarılıyoruz o yaptığından özür diliyor ben de bağırdığım için. Ama inşallah o küçük kalbi gerçekten affediyordur beni... daha da önemlisi kızgın bir birey yetiştirmiyorumdur umarım...

Hepimiz yasiyoruz ayni seyleri ve benzer tepkiler veriyoruz; cunku insaniz. Sikmayin caninizi, iyi seyleri hatirlayacaktir cogunlukla

Ben kendimi sabırsız sanıyordum ama elimden geleni yapmaya çalışıyorum. Bizim ki de öyle ve asla unutmuyor unutturamıyorum dikkatini başka yöne cekiyorum 1-2 dakika sadece sonra yine o ağladığı konuya dönüyor B

Özür dilerim hep barış yaparız barıştıııık der sarılırız ama işte acaba affediyor mu ki içinden o küçük kalbinden...

Çok üzüldüğünüzde özür dileyin oğlunuzdan, onunla bebek gibi değil yaşının algılayabildiğince konup sevginizi gösterin, ki bana bunu yapmaya çalışıyorsunuz gibi geldi zaten bu yüzden kafaya takmışsınız. Siz çocuğunuza güzel zaman ayırdıkça, güzel eğitip hayatı boyunca destek oldukça ve onu güzel yetiştirdikçe çocuğunuz size büyük bir sevgiden başka bir şey hissetmez.

Ne kadar da akıllı bıdık ben böyle cevaplar alınca çok gurur duyuyorum. Gerçekten kızıp bağırmadan ama ciddi ve soğuk bir ses tonuyla söylemek gerek diyor doktorlar. Umarım çocuğum 9 yaşına geldiği zaman bunu hayatıma oturtabilmis olurum...

Annelik çocukların her şeyine onay vermek, yaptıkları yanlışlara rağmen tebessüm ederek karşılık vermek değildir. Kırmızı çizgiyi, sınırı da öğrenmesi gerekiyor çocukların. Kızma, şaşırma, ağlama her duygunun hangi davranışında meydana geleceğini bilmesi gerekiyor, ki çocuk kendi otokontrolünü sağlayacak hale gelsin. Yakın zamanda oğlumun gelişiminin hangi aşamada olduğunu bir problem olup olmadığını öğrenmek için bir pedagog ile görüştüm. Oğlumun gelişim açısından bir sıkıntısının olmadığını ekledikten sonra onun çok fazla üzerine düşmüş olduğumu gözlemlemiş. Ve haklı da. Ağlamasın üzülmesin diye ağzını açmadan istediği şeyleri yapan birisiy im. Bunun ona fayda sağlamadığını aksine faydadan çok zarar verdiğini söyledi. Çocuk yeri geldiğinde ağlayacak, kriz durumuna varmayana kadar bırakın ağlasın, sana istediğin şeyi sustuktan sonra vereceğim diye belirtin ki çocuğunuz ağlayarak kolay yoldan bir şeyleri elde edemeyeceğini bilsin dedi doktor hanım. Daha birçok şey konuştuk ancak özeti şu ki eve geldikten sonra kendimi geri çektim, ağlamasına imkan verdim ve belli bir zamandan sonra ağlamasında azalma, bana yapışık bir çocuktan ziyade kendi kendine oyun oynama durumuna geldi. Ben ağzım açık bir şekilde bu kadar basit bir şeyin bu kadar etkili olmasına bakıp kaldım. Dozunu kaçırmadığımız müddetçe sınır koymak iyidir. Deneyimledim. Size de tavsiye ederim. Sıkmayın canınızı

Ben aniden patlayıp aç kal o zaman diyebilirdim ppkdjfifh

Aynı durumdayım ve şuan saat 3:00 uykularım kaçtı, kaçıyor o % 10 luk dilim yüzünden millet nasıl hakaretler edip dövüp rahat yatıyor onu da buarada çok düşünüyorum ve o bebeler için de oturup ağlıyorum

E öyle valla normalde benim cocuklar hafta için 8 den 16 ya kadar okulda ve kreste oluyorlardi bende 4 saatlik bir iste calisiyordum kafam dagiliyordu akşam hepimiz masada özlemle yemek yer 3 4 saat vakit gecirir uyurduk hafta sonu biryerlere giderdik hayat normaldi e şimdi haftada 2 saat oğlum okulda ödevler hep evde kızım biryandan ayyy zor oldu hersey. Mükemmel anne baba yok bu bir gercek. Ben asla şiddet uygulamadim uygulamamda çünkü ailemizden böyle gördüm annem dislerini sıkardi garibim 2 odada 4 çocuk hepside yakın yaşlarda. Ama bagirmakta şiddet oayri ama ne sıklikla yapildigina bağlı ve sonra özür dilendimi falan bunlar önemli detaylar. Ben en çok sabahlari gergin oluyorum ama eşim yardım ediyor ben cantalari hazirlarken o giydiriyor mesela sizde de yardım lazım bir anne bir tanede olsun 7 tanede olsun herzaman yardıma ihtiyacı vardir. Insaniz Robot degiliz cekinmeyin hayatım kafam kaldirmiyor bugün al parka götür veya anneniz den ailenizden yardım isteyin çok iyi gelir yüklenmeyin kendinize daha çok kötü olur ruhsal tükenirsiniz.

Deniycem bu önerinizi çok teşekkür ederim

Öyleler gerçekten. Ama evin ailenin kurallari oldugunu bilmeliler, bir sekilde öğretmemiz gerekiyor.

Çocuk her duyguyu öğrenmeli ama hiç kimseye çıkaramadığımız ses tonu ve sözleri de onlara sarf etmemeliyiz. Ben kendi adıma en çok buna takılıyorum ve üzülüyorum, kızdığım zaman. O yüzden o ses tonuma ve kelimelerime dikkat etmeye çalışıyorum, sonrasında kalbimde ağır bir yük oluyor. Çocuklar özrü affeder görünüyor hep ama iç dünyalarını tam olarak bilmemiz mümkün olsa keşke.

Tabiki öyle söylüyorum ama çocuk işte dinlemiyor ki. O an sakin kalamıyorum diyorum ta günün 10da 9u yaramazlık ve simarikliklarini güzel güzel anlatıyorum anlıyor çoğu zaman dinliyor ama 10da 1de kızıyorum ve bu sitemli oluyor. Psikologlar da çocuk işte bu 10da 1i hatırlarmıs tanı tüm gün çöp oluyor resmen

İyi aile yoktur diye bir kitap okumuştum. Yazar şu örneği vermişti. Babası sofraya ayağını uzatan kızına, ekmeğe saygısızlık oluyor, ayağını uzatma diye kızar. Ama çocuk anlamaz, yine uzatır, baba kızar. Çocuk Güler. Çünkü çocuk için ekmek, saygı, kutsal kavramlarının anlamı yoktur. Çocuk ayağını rahat ettiği için, mutlu olduğu için ya da canı istediği için uzatır. Onun için ekmek niye kutsal olsun. O daha çocuk. Ve bunu anlayacağı yaş çoook sonra. Emin olun elbet anlayacak ama bu kavramların içinin dolması çok uzun sürüyor.

Evet aynen, yoldan. Biliyorum yanlış ama kıyamıyorum, kiyamadigim içinde bütün nazlari bana.

Ben de asla yaramaxkiklara ya da ekstra taleplere kızmam aç kal o zaman demişsem aynen Ağlıyorsa derim yani. En sinir olduğum şeydir ağlamak. Evi birbirine katsın ama ağlamasın...

4 B Bihterinpekisi Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Nasil kresten döndünüz? Gitmiştiniz, üst değişmek icin eve geri geldiniz o sekilde mi? clara Dünyaya tatmaya geldik, doymaya değil. 🌷 Anneler

Sahsen söyle düsünüyorum: Cocuklarimiz bütün duygulari bizde görmeli ve ögrenmeli. Annenin hüzünlü olup aglamasi veya yeri geldiginde sinirlenmesi normal duygular oldugunu bilmeli. En önemli noktalar ama bu duygularla nasil basa cikilmasini ögretmek. Cünkü bizden ögreniyorlar herseyi. Bende her gün kizmamaya niyetliyim. Ve gercektende zannettigimden daha iyi ilerliyorum. Lakin benim de sesimi yükselttiyim ara sira olur. Ama ondan sonra da ogluma neden kizdigimi ve aslinda ona degil, ama yaptigi hareketi yüzünden kizdigimi anlatiyorum. Cocuk o zaman herseyi dsha net anliyor ve gelecek sefer icin daha dikkatli davranabilir. Iletisim herseydir bu konuda. Hepimiz ayni tasli yollardan geciyoruz

Burada farklı bir öneri yapayım. Makarna mi istedi yok ama olsa ne güzel olurdu. Neli makarna olsun isterdin? Ah onu bende severim ya da ben şöyle severim. Keşke elimde olsa da parmağımı siklatsam masa makarna dolsa gibi dikkatini dagittiktan sonra zaten o size seçenekle gelecektir. Burada önemli olan duyguyu görmek ve aynalamak. Çoğu zaman yaşadığı stressi çocuklar bu şekilde yansıtıyor.

Çocukların algısı inanılmaz güçlü. O sizin aklınızdan geçeni hemen kavrıyor. Siz samimi oldukça o sizi anlar.

Çocuklar o kadar masum ki. Anne ayağını masaya çarpar, can acısı ile bağırır. Bebek bile sanki kendi canı yanmış gibi gider annesine sarılır, hatta öper. Bazen o bile ağlar. Onların dünyası anne ve baba. Tek gördüğü, bağlı olduğu canlı da oma kızınca, ifadesiz bakınca ya da sert etkiler verince sadece annem bana bunu yaptığım için kızdı diyor ama neden o eylemin kızılacak bir şey olmadığını bilmiyor. O yüzden sabır sabır diyorum. Her canlı masum doğuyor zaten ama biz onları ilmek ilmek acıyla, sevgiyle, sevgisizlikle, ilgiyle, ilgisizlikle işliyoruz işte. Bol bol sevmek lazım

Bizim tam sendrom çağı 32 aylık ama huyu da bu bence aşırı tutturan inatçı bi çocuk ben de öyleymişim bana cekti herhalde şimdi size yazdığım mesajı okurken güldüm komikmiş aslında ama yaşarken saçlarım diken dikendi yemek faslı bitti bunsefer park için tutturdu. Meyve suyunu baban alacak diyorum şimdi diye ağlıyor. Geçende hamburger sipariş ettik şimdi yicem diyor tamam amca getirecek olunca diyorum şimdi şimdi diyor gelene kadar ağlama krizi B

Ben bu durumlarda telafi yöntemini kullaniyorum ve kullanacagim. Her krizin sonrasi süt liman bir an vardir o anı degerlendirmek onu kucaginiza oturtup biraz once sana bagirdim çünkü... diye acik ve net bir sekilde cokta uzatmadan anlatmak gerekiyor. Kendinizden de ornek verebilirsiniz boyle durumlarda diyor pedagoglar mesela bende senin kadardim böyle bir olay olmusti annem bana kizmisti bende uzulmustum sonra annem. beni optu baristik bazen birbirimize kizsakta ben annemi o da beni cok seviyor biliyorum gibi mesela. Yeterki telafisi mumkun olmayan seyler olmasin kızma adı altında fiziksel siddet asagilama sarsma vs..

Bi tanede bende var bide evden çalışıyorum iş için arayanlara rezil ediyo bazıları bu ne böyle of puf ediyo çok zor durumda kalıyorum böyle durumlarda nadiren bende kızıyorum ve sonrasında acayip üzülüyorum ama gerçekten çok zorluyor iş için konuşmak zorunda olmasam zor durumda kalmasam kızmazdım telefon görüşmelerinizi akşam eşiniz gelince yapın ben özel görüşmelerini o şekilde yapıyorum. biraz daha büyüyünce geçecek inşallah yalnız büyüyen çocuklar böyle oluyor galiba vicdan yapmanızda çok güzel gerçekten iyi bir annesiniz biraz sabır

Kaç yaşında oğlunuz B

Yapmadım yapmadım bi süre aç kaldı. Ama sanırım ağlayarak istediği şeyleri yaptırıyor en sonunda biz pes edip yapıyoruz babası çok daha yumuşak davranıyor zaten bana göre

Heh işte siz 25151 kere de söyleseniz o bir süre daha o eylemin yanlış olduğunu anlamayacak. Sadece annem ayağımı uzattım diye bana kızdı diyecek ama aslında yanlış olan ne? Bunu bilemeyecek. Çünkü onun için bu eylemlerin hiçbir sakıncası yok :))

İnşallah ya inşallah kişiliği güzel olsun diye uğraşıyoruz...

Bende gurur duyuyorum. Geçen parkta sigara içen bir kadını elinden tutup sigara içme levhasına götürüp burada sigara içmek yasak demişti. tabiki bunda kreşin etkisi büyük ve çocuğuna göre değişiyor küçükte aksine sessiz.

Evet dogru olan ama kizmadan soyleseniz daha iyi olur. Bu bir ceza degil, sakinlesmeni bekliyorum demek icin

Bu durumları ben de çok yaşıyorum ve çok üzülüyorum. çocuğumun içinde yara olmak istemiyorum ama sabır taşıyor işte.

Kızdıktan sonra özür dilediğiniz de, o davranışı tekrarlamaz mı. Yani o davranışının aslında normal olduğunu annesinin haksız yere kızdığını düşünmez mi. Psikoloji bu kadar bozulabilen birşey değildir bence. Bu kadar çıtkırıldım olarak düşünürsek çocukları, dış dünyaya çıktıkları an karşılaştıkları zorluklarla nasıl başa çıkacaklar. Canhıraş kızdığınızı sanmıyorum birde. Ya da çığlık çığlığa. Yani kızdım psikolojisi bozuldu diye birşey olmaz hemen

Sabrı, enerjiyi tüm güne yaymak gerekiyor biraz sanırım. Çocuklarla güzel vakit geçirip, oynayacağız, oynamalıyiz elbette ama çocuğa özellikle yoğunlaşınca sonraki saatler bizi biraz serbest bıraksın, oynasın, lafimızdan anlasın istiyoruz. Ama onlarda oldu bitti gibi birşey olmuyor. Birde birşeyi defalarca tekrar etmek gerekiyor evet. Bazen daha gibi saniyesine aksi dönüşler alsakta tekrar tekrar söylememiz gerekiyor Hiç kizmamak pek mümkün olmasa da mümkün olduğunda en aza indirmemiz gerekiyor bunu.

Ben de aşırı sinir oluyorum ağlarken sesi inceliyor falan ya Ben yemek seçmesine de uyuz oluyorum evde o varsa o yenecek. Ama babası da seçiyor biz de yapılanın yenmesi pek mümkün değil

Ben de bazen git odanda ağla diyorum ama kızgın olduğum için sinirli bi şekilde diyorum. Hep bunun yanlış olduğunu onu tamamen yalnız bırakmak olduğunu düşünüyordum ama git demek doğru olan mı

Cansiniz bendensiniz sarılalım Sacmalik, eglence güldürü her sey var, ailemizin yetiskinleri beni garipsese de çocuklar bayılıyor bana da eğlence oluyor.

Şimdiki çocuklar hem çok zeki, hemde bizim gibi herşeyi kabullenen bir nesil değil. Benim büyük 9 yaşında odasında kizarsam burası benim odam bana bagiramazsin diyor. Küçükken de ben çocuğum çocuk hakları var derdi

Aynen benim ufak kizda ole 3 yasinda kiz ama simarik yani baya bi ben bagiriyorm sesim kisiliyo o tamam yapmycm dio ama 10 dk snra gene ayni

Bazen diyorum siz evi cafe sanıyorsunuz herhalde diye. Mesela bi anda ben mısır yicem ben puding yicem vs diyor evde yok annecim su bu diyorum yicem yicem yine ağlama ay evimizin fon müziği resmen ağlama sesi olmuş

tabiki dışarıda sinirlenip hincimizi evden cikarmamaliyiz ben cocuklarin yaramzliklarindan ve anne babanin otoritesinden bahsediyorum

Dogru hatirliyorsunuz. Aglarken seni anlayamiyorum ya da iletisim kuramiyorum o yuzden aglamaya devam etmek istiyorsan lutfen odanda agla diyorum ben de ve yemek konusunda da: bunlari yemek buyumenizi ve guclenmenizi saglayacak. Yemek istemiyorsaniz secim sizin, kizmiyorum size sadece buyuyemeyeceginiz icin uzuluyorum diyorum

bazen artık bağırmak zorunda kaldığını fark ediyorum yani hiç istemiyorum ama beni dinlemedikleri için yaptığım oluyor. ama gün içinde kaç kere öperim koklarım gidiklarim. surekli ama sürekli tepemdeler. en deli isteklerini bile yaparım saçma sapan da olsa oynarım, genelde çocuk gibi olurum hatta onlarla. komik komik şarkılar konusmalar. bazen biri beni boyle. gorse kesin timathaneye tıkar diye düşünurum hatta. evi dağıtırlar.. izin veririm. oda kitlemem. sozlerimi tutarım. yine de çocuk. cocuklugunu yapar iste. ama ses çok oldu mu ya da oğlum ablası çiş yaparken onu klozete elini sokarken yakalarsam mesela, bagiririm. ya da kız kapıları çarparsa gece bagirirm çünkü komşular var üstte el insaf yavrucum. kizim. kusmez bana. konusuruz neden kızdığımi mutlaka söylerim, kızım küçüğüm falan demez, anlar ve başka birgün yapmaz aynı hatayı, neden yapmaması gerektiğini de söyler. niyet önemli. gercekten çocuğu kırmak ve korkutmak. icin bağırmakla, sadece uyarmak ve caydırmak için bağırmaya cocuk. ayirabiliyor bence. tabiki hiç bağırmamak en güzeli, ama ne mümkün.

Anlatmaya anlatır da iş eyleme dönünce yer mi benim eşim asla yemez bi kere kızıma kereviz yedikten sonra kereviz kokmussun deyip yüzünü ekşitti ben de ay evet çok güzel kokmuş di mi diye toparlamaya çalıştım ondan sonra sevmediği yemekler hakkında yorum yapmayı bıraktı çok lezzetli vitaminli falan diyor

İnşallah... eylulcmre

farkinda bile degilim...

Ben artık git öbür odada ağla sesini duymak istemiyorum diyorum bazen susuyor

Çocukların ruhunda o kadar kolay yara açılmaz. İnsanız, robot değiliz. Çocuklarımız da proje ödevi değil. Ebeveyn de hata yapabilir ve bu çok doğaldır. Mühim olan sonrasında konuşup telafi etmektir. Bir çocuğun ruhunda yara açmak, aynı davranışı sürekli yapmak ve kendini haklı görmekle mümkün olabilir ancak. Bizim jenerasyonun tüm yaraları yedikleri dayaktan değil "hak ettin yine yap yine döverim" cümleleri ile açılmıştır. Bu noktada dayağı savunduğum anlaşılmasın, bizim jenerasyonda normaldi o yüzden örneğim bu şekilde oldu. Annemin ya da babamın açtığı yaralar hep, haksız oldukları halde haklı olduklarını iddia edip ihmalkar hallerini sürdürmeleri ile alakalı. Telafi, çaba görmememle alakalı. Bana şu tarihte kızmıştı gibi bir anım yok. Çünkü her çocuk gibi ben de camdan değildim. O yaralar da öyle kolay açılmaz. Ebeveynler okusun, araştırsın elbet. Daha iyi olmak için çabalasınlar da. Ancak günümüzde bu yetersiz bilgi kirliliği sayesinde her hallerini sorgular oldu ebeveynler. O kadar da değil. Travma, o kadar çabuk oluşan bir şey değil. Alanında uzman ve başarılı bir pedagog olan Mehmet Teber'i takip edip okumanızı tavsiye ederim.

Annem de kızardı. Ama şimdi dönüp baktığım da annemin bizi sevmediğini düşünmedik hiç. Yani hayatımda böyle bir soru işareti olmadı hiç. Annem kızınca kesin olumsuz birşey yaptım diye düşünürdüm. Yani önemli olan o mesajı vermektir.

Ayol amannn eskiden annem terlik firlatirdi kapidan acimadiki der kacardik ahahah canim anam kadının canini bezdirridik kizardi arada babama gömerdi küfurleri ama bilirdik severdi aglasam aglardi kaybolsam 5dk delirirdi evde yemegimi unutsam tenefüsde hep okulda olurdu kızar bagirir ama anadir ya. Yiprandik arkadaslar 2 senedir yiprandik bunlar insani duygular sabir kimde kaldiki bende kizarim otorite olmazsa parmaginda oynatiyorlar bir süre sonra ceza da fayda etmiyor kendinize vijdan azabı cektirmeyi. Ben cocuklara sinirliyken bana yaklasmayin kalbinize kirmak istemiyorum sakinlesince yaniniza gelecem diyorum toz oluyorlar ortaliktan... sonra gidip durum neyse konusuyoruz.

Babam bizi çok fazla azarlardı. O yüzden babama dair bir tane güzel anı yok kafamda. Elbette yapmıştır güzel şey ama inanın aklıma gelmez. Ama kötü ne varsa hepsini hatırlarım. Bunu sizi suçlamak için demiyorum. Psikolog haklı diye diyorum. Malesef çocuklar bir yaşa kadar 1000 kere de anlatasanız yanlış olan şeyin neden yanlış olduğunu anlamaz. O bardağı yere atma oğlum, kırılır derseniz, onun için kırılması belli bir yaşa kadar sorun değildir. Bilmez. O suyu yere dökme, yer ıslanır vs deseniz de sizi anlamaz. Ona göre suyu dökmek harikadır. Zevk alır, onun için niye kötü bir eylem olsun ki. Ama ben de çok sinirli bir insan olarak size sadece şunu söyleyebilirim. İçinizden zikir çekin ya da oda değiştirin o an. İçinizden sayı sayın. Hemen kalkın yüzünüzü yıkayın ama dilinizi sayı saymakla meşgul edin. Tutun yani dilinizi. Öfke çoğu zaman Saman alevidir. Hemen Söner ama külleri kalır. Gördükçe üzülürüz

Disiplinsiz olmaz. Sevgin ve sevdigini gostermen çok çok önemliyken, Disiplin de o kadar onemli net olmak kararlı olmak bir çocuğun için faydalı bile. Bir gün çocuğum bana dedi ki Anne bize kızma bak sonra sen ağlıyorsun Bir kac defa sanki çok yanlış bir şey yapıyormuşum gibi bir de kararımın arkasında durmayıp ağlamıştım. Uyaran anne, durmasi gerektiği yerde durulmasını öğreten anne hele de Günün cogunda seven anne bence kötü değildir hatta iyidir ya. Daha dün çocuğun ağzından sakızı alamadım. Uyuyacak sakız agzinda kalırsa ne olur Allah korusun. Güzellikle istedim olmadı açıklayıcı konuştum olmadı sinirlendim kızdım olmadı. En son odasından dışarı çıkardım. Git salonda otur, O sakız ağızdan çıkana kadar uyumak yok dedim. En son kendisi cikardi verdi. Sonra ona sarıldım. Bak oğlum ben seni çok seviyorum senin iyiliğin için seni uyarıyorum. Sabah olduğunda sakızıni vericem dedim. Öyle barıştık uyudu. Hic bir anne çocuğunun ileride psikopat olması için kızmaz. O an uyarının dozu artması gerekiyordur o yüzden kızar. B Burundi sizde kendinize bu kadar yüklenmeyin. Şiddet yoksa . Hakaret yoksa, aşağılama yoksa Sadece uyari varsa bence doğru yoldasınız.

bence siz iyi bir annesiniz, kizdim, vicdan azabı çekiyorum diyorsunuz.. kendinizi sorguluyorsunuz. Kural koyun diyor psikologlar. Kurallari öğrenecek yas 4, az degil. ama bağırmadan, o an telefonu kapatıp, bak boyle davranman beni gercekten uzuyor, rica ediyorum yavrum, ben konuşurken 2 dk ozenli davranırsan cok mutlu olurum gibisinden. ama lutfen ses tonu, sert bakis vs ye dikkat. ruhu yaralanmasın. cocuk isi sabir isi.

Kesinlikle haklısın, aslında mesajla tam olarak anlatılamiyor. Kızlarımın tutturma huyu yoktur arada böyle morali bozuksa suyuna gidiyorum. Yoksa markete vb gidince sınırlarını bilirler. Arkadaşımın kızı AVM de falan kendini yerlere atar sonuçta çocuğun dediği olur.

Bir üye yazmis her duyguyu bizden tatsin bencede kizginlikta insani bir duygudur. Kizabiliriz ama sinirimiz gectikten sonra özür dileriz. Cocugunuz bunu ögreniyor sizden benim oglanda takip ediyorum kardeşini aglatinca öpüyor ozür diliyor arkasini dönüp gitmiyor.

Bu gün günümüz güzel başladı. Cok güzel aktiviteler yaptık oğlumla yaramazlık yapsa bile kızmadım güzel güzel anlattım anladı. Sonra akşam oldu birisi aradı o arada o kadar ısrarla telefon istiyor ki tepeme çıkıyor almaya çalışıyor ağlıyor falan. Bu konuyu telefonu açmadan konuştuk yaramazlık yapmaması konusunda. Telefonu kapatıp kızdım "öf oğlum ya bıktım ya ben sana demedim mi telefonla konuşurken ağlama otur oyun oyna şımarma diye " falan bir sürü sitem cümlesi ile kızdım. Arkadaşlar bu ve benzeri anlar çok yaşıyorum. Okuyup dinlediğim kadarıyla endişeye kapıldım. Yani her güne bu gün kizmayacagim diye güne başlıyorum ama olmuyor kızıyorum yapamıyorum bütün günün o güzelliği uçup gidiyor sanki çocuğun ruhunda sadece kızdığım kırdığım anlar kalıyor gibi hissediyorum çok okuyorum dinliyorum ama niye duzeltemiyorum kendimi. Oğluma yetersizlik duygusu kötü bir çocuk olduğu duygusu veriyorum ya çok pişmanım çok üzgünüm ama asamiyorum online danışmanlık da aldım bir hafta iyi güzel öbür hafta yine aynıyım. Çocuğumun ruhunda yara olmaktan korkuyorum 10da 9unda anlatıyorsam 10da 1inde kiziyorumdur ve psikologlar çocukların bu 1lik kısmı hatırladığını söylüyor oğlum 4 Yaşında

Tam olarak her şeyin özeti bu olabilir o sinir anında bunu düşünebilsek asla bağırmayız zaten. Sakinken empati gücümüz ne kadar yüksek her şey ne kadar olması gereken şeklinde ama öfke anında..

Aslinda babalarla gizlice anlasma yapmalıyız. Ayni durum bizde de var. Esim bazen yemek secer. Sen böyle yaparsan cocugumuzu nasil yetistirecegiz dedim. Ona örnek olmamız gerekiyor, olan yemege burun kivirirsan cocuk da bunu görür anlarsa, ayni sekilde davranma ihtimali var. Şükür sonradan öğrendi, geçen gün yemegi begenmeyen kizima, bu yemek yapilmis, hepimiz yiyecegiz, hem şöyle yararlı filan diye anlatmaya durdu

Çok doğru kimseye çıkaramadığımız ses tonu ve sözleri sarf etmemeliyiz. Ben bunu çoğunlukla düşünür ve çok üzülürüm. Benim kalbim bu yaşta da olsun çok kırgın onun da kırgın olmasını istemiyorum. Ama işte zamanında da öyle görmüşüz bağırış çağırış aşağılama gerginlik eee ister istemez biz de yansıtıyoruz. Hep diyorum ben yaşadım ama yaşatmamalıyım. Ama olmuyo bazen. Üzülüyorum...

O saatten sonra ben de aç kal Başka yemek yok dedim çileden çıkmıştım artık bir de bu konuşma yaşanırken ağlıyor çığlık çığlığa. Ağlamasa tamam ama ağlamaya başlayınca sinirden patlıyorum. uykumda ya da duştayken bile kulağımda ağlama sesi var

En son ne yaptiniz? Uğraşmasaydinız, "var olanlardan birini ye, başka yemegimiz yok" deseydiniz kibar yumuşak bir dille. Hiçbirini yemediyse bir sonraki yemek öğünü 2 saat sonra diye bilgi verseniz. Yemeyecekse beklesin. Bir süre aç durması zarar etmez . Ağlayarak istediği seyleri yapmamaya calissaniz. Çünkü alışırsa, aglamak huy halini alıyor, ısrarla aglamakla istedigimi yaptirdim diye düşünüyor minik kalpler