Üzülmeyin bence. Anne ile çocuk arasında olur böyle şeyler. Zamanla sizi anlayacakdır. Hangimiz annemizden fiske yemedikki

ben de kızıma cok kızdıgımda bırkac sanıye beklıyorum ve kendımı telkınlerle sakınlestırıyorum ve ona gereken acıklamayı yapıyorum. tabıkı benım de bagırdıgım zamanlar oluyor o vıcdan azabı yıyıp bıtırıyor ınsanı, ama farkettımkı kızımın hırcınlıgı baska bırseyler ılgılendıgımde oluyor, genelde acele bırseyı bıtrmem gerekıyorken bırıyle telefonda konusurken cıglık cıglıga oluyor genelde. ben de onu durumun ıcıne dahıl edıyorum. dermet FURKANIM VE

Annelik böyle birşey :) Ama sizde bir insansınız makine değil.. Evet dayak olayı fazla kaçmış, ben kızıma arada sesimi yükselttiğimde kendime çok kızıyorum. Umarım tekrar yaşamazsınız bu tarz şeyler.. Konu üzerinden biraz zaman geçmiş, son durum nedir acaba? limon1988 yeni başlangıçlara! tek ayak

bencede hayatının hatası canm. farkında olmadan biraz ileri gidersin ve sonucu çok başka yerlere gider. çocuğunun sana vurması aranızda bu tip durumların normal oldugunu gösteriyor. evet onlar savunmasız ve güçsüz bunu aklından çıkarma. eğer her bizi kızdıranları dövsek o zaman kocalar karılarını, kadınlar çocukları, insanlar hayvanları, vb..

kesinlikle katılıyorum.

üzüldüm sizin için çocukların gönlünü almak çok kolaydır aslında eminin sizde affettirirsiniz kendinizi

Pardon ama nasıl olabilir diyebiliyorsunuz? Gayet normalmiş gibi patakladım diyor ve sizde olur böyle şeyler takmayın yazabilmişsiniz. Ufacık bir can'dan bahsediyoruz ve bu çocuk büyüyecek gün gelecek eşini arkadaşını da dövecek! Böyle mi yetiştireceksiniz çocuklarınızı? Çocuk büyütmede şiddetin/öfkenin yeri yoktur, işinizdeki sorundan da çocuğunuzun haberi yoktur. tüm gün sizi bekleyecek, yolunuzu gözleyecek, siz ise ona öfkenizi kusacaksınız.. Ne hakkınız var ki buna? Bugün bir tokat, yarın iki peki ya devamı? bunun çocuğun gelişimine kattığı yaralar? iç dünyası? sonra çocuğum çok saldırgan, çok inatçı... düşünün bakalım bir neden?

Bir annenin çocuğuna öfkelenmemesi mümkün değildir, mümkündür diyen anne olmamıştır henüz. Çünkü öfke, annenin içinde taşıdığı korku ve kaygılarıdır... Kaygılarınızla baş edemiyor olacaksınız ki hiç istemediğiniz şeyler yapmışsınız... Yazınızın üzerinden oldukça da zaman geçmiş, muhtemelen o dönemi atlatmışsınızdır ancak öfkeniz süreklilik arzediyor ve hala ters tutumlar sergileyip ardından büyük pişmanlık yaşıyorsanız mutlaka ve zaman geçirmeden bir uzmandan yardım alın... B

biraz etkilenmiiş ve bi süre de o davranışınızn etkisinde kalacak gibi

lütfen kendinizi üzmeyin artık, önemli olan yaptığınızın farkına varmanız. bi şekilde çocugun gönlünü almanız dileğiyle size dua edeceğim. inanın her annenin başına benzer şeyler geliyor. D Dinamiss

en korktuğum şeylerden biri allahım nolur böyle bişey yapmayı istemiyorum... sizde bi daha tekrarlamayın lütfen gamzelif 11.06.2011 Kayıtlı Üye 25 Şubat 2009 433 5 44 7 Ocak 2013 Konu Sahibi fatma. k1980 #8 evet arada olur öyle şeyler önemli olan pişman olmanız, kolaydeğil çalışırken evişleri koca ve çocuk ama napalım sabretmekten başka seçenek yok

Yazık ne kadar üzücü bir durum kadına şiddet çocuğa şiddet insanlar kendinden güçsüzlere hep bunu yapıyor acaba sizinle aynı fiziksel özelliklere sahip birine de bunu yapabilir miydiz annesi olmanız her hakka sahip olduğunuz anlamına gelmez umarım bu sizin için son olur çocuğunuzu sevin ve ona sıkıca sarılın çünkü kaybetmek tek şey çocuğunuz

Kusura bakmayın ama yukarıdaki yorumlar kadar ılımlı şeyler yazmak gelmedi içimden... Evet yaptığınız yanlışın farkına varmanız güzel.. Ama eğer bu farkındalık davranış şeklinizi değiştirecekse güzel... Yoksa hiçbir anlamı yok. Anlamadığım nokta "bu hafta oğlumu bayabi patakladım" demiş olmanız... Yani bir kere bile değil birçok kez... Üstelin bunun psikolojik yanını geçtim fiziki olarak bile canını acıtmış olduğunu aynısı size yapılınca mı farkedebiliyorsunuz... Ne yapabileceğinize gelince lütfen şunu hep hatırlayın... Çocuğunuz mutsuzluğunuzun sebebi değil... Tam tersi hayatınızda yoluna gitmeyen şeyler varsa bile o sıkıntıların içinde sizi güldüren tek şeydir eminim çocuğunuz... Kendi kendinize söz verin hatta söz yetmez bence yemin edin... Sizden daha savunmasız birine şiddet uygulamaktan hiçbir farkı yoktur bence çocuklarımıza vurmanın... Birde çileden çıktığınız anlarda bir dakika durun ve o an toplum içinde olduğunuzu hayal edin.. Başkalarının yanında yapamayacağınız davranışı yalnızken de yapmayın çocuğunuza... İnşallah tüm sorunları çözersiniz... Unutmayın o ufaklığın en çok sizin şefkatinize sevginize ihtiyacı var..

öğretmenim ve öğrencileri gebertesim geldiği anlarım çok olmuştur ama daha bu zaman kadar bir fiske dahi vurmadım en korktuğum şey birine şiddet uygulamak... ben çocukluğumda babamdan o kadar çok dayak yedim ki... ve bende o kadar derin yaralar bıraktı ki... hala düşündüğümde ağlarım... belki babamın mazeretleri kendince haklıydı ama hiçbir sebep beni dövmesini asla gerektirmez... şuanda hamileyim ve hiçkimsenin asla çocuğuma bir fiske dahi vurmasına izin vermeyeceğim... ben de bunu yaşayan bir çocuk olarak, bu saygısızlığı çocuğuma asla yapmayacağım... sinirden delirsem bile... lütfen kimse de vurmasın çocuğuna...

arkadaşlar son günlerde iş yerinde çok stresli günler geçirdim. evdede canım hiç birşey istemirdu oğlum da bu aralar çok hırçın agrasif evi birbirine katıyor kanepelerden zıplıyor . bu hafta oğlumu bayabi patakladım. dün uyanınca beni istemedi bana birkaç kere tokat attı o kadar çok acıdıki sonra düşündüm o küçücük elleriyle suratımı acıtabiliyor ki ben onu bütün hafta patakladım kimbilir canı nasıl yanmıştır. dünden beri perişanım çok mutsunuz ölmek istiyorum gerçekten söz verdim bir daha ne olursa olsun oğluma vurmayacağım. galiba en kısa zamanda bir psikologa gitmem lazım. ben bu kadar kötü bür anne değildim bana ne oluyor anlamıyorum. ne önerirsiniz gidip bi yerden atayımmı kendimi? kendimden nefret ediyorum. bugün çalışıyorum ama aklım olğlumda aradım anneannesine bana kızmayacaksa telefonda konuşabilirim demiş annemde bana kzıdı ne yapıyorsun diye. çok mutsuzum...

evet canım anneliğin en korkunç taraflarından biri de vicdan azabı. ben de vurma olayı yok ama eskiden arada bağırırdım. sonra da çok büyük vicdan azabı duyardım. ne yapsam dedim, düşündüm. kenimi cezalandırma işine girdim :)bundan sonra bağırırsam 2 gün nete girmeyeceğim dedim. maşallah 2-3 aydır hiç bağırmadm. ne kadar çıldırtsa da sabrettim. sen de alıkoy kendini bir şekilde. dövükçe dövesin bağırdıkça bağırasın geliyor sonra. sabredelim ilerde sorunlu inanlar olacaklarına şurada 3-5 yıl sabredelim. sorunlu olurlarsa yine bir uğraşacağız bunu unutma canım. M matarzu

bende bazen oğluma bağırıyorum gücüm tükenince ama sonra kendime kızıyorum her zaman sabırlı olmak zorundayız umarım bu pişmanlık oğlunuzla olan ilişkinizi düzene sokar