çok güzeldi yaaaaa... bende küçükken bir şeyler konuşmak istesem bana hemen sen çok hayalcisin çok hayal kuruyorsun diyip beni hep üzüyorlardı o yüzden o çocuğu çok iyi anlıyorum... bambino İkinci Prensesim

Çok güzel bir paylaşım olmuş.. Kesinlikle daha çok kişi okumalıı

umarım canımm.. :)

çok güzeldi... çok içerledim ama...:sinifsinif: üstüme alınmadan da edemedim yazılanları... içim acıdı... farkında olmadan da olsa, aynı hatayı yaptığımızı düşündüm... anne ve baba da olsak, evladımız herşeyimizden öte de olsa, canımızdan da... bencilliğimiz farkındalığımızın da önünde olabiliyor, demek ki!... okudum... ve bitti...!!! bir an lanet ettim kendime... neden? diye sorguladım kendimi... nedeni... bencillik!!:çok üzgünüm: insanız iç güdülerimizde, doğamızda var bu duygu... ama evladımdan öte mi? bencilliğim...:sinifsinif: ne kadar dikkat etmeye çalışsak ta mükemmel olamıyoruz işte!... tıpkı, bu yazıyı okuduğumda bunu anladığım gibi.. gözümü açıp, bana bu ufku açtığın, bu fırsatı verdiğin için tşk ederim konu sahibi arkadaşım...:1hug: bencilliğimi hatırlatıp bana, özeleştiri yapmamı sağladın... umarım tüm ebeveynlere ulaşır bu yazı... ve ders çıkarıp, hafızalarına not alırlar ben misali... M

çoookkk güzel bir paylaşım teşekkürler. K

Beyenmene sevindim ben teşekkür ederim

bazen hataları ya çok derin acılar yaşayınca yada çocuk gözüyle yaşamak istediğimizde anlayabiliyoruz belkiş bazen bazı şeyleri algılamak değil bazı şeyleri algılamak için geç kalmış olabiliyoruz ama önemli olan geç kalınmışlık dahi olsa olan biteni anlamak... bizde çcuk olduk belki bu kadar içimiz acımasa da bizlerde yaralar aldık önemli olan bunları acı ile anımsayıp hayıflanmak değil önemli olan bizlere lütfü olan Tanrının bizlere bağışladığı canı evlatlarımızı bu konumlara bu kalıplara, günümüzün yorgun bıraktığı bedenimize yenik düşmeden her an daha bir yenileyerek yeni bir heyecanla çocuklarımıza istedikleriniz sadece maddesel olarak değil gönülden ve sevgiyle verebilmkemiş diyebilmek için lütfen geç kalmayalım... içimizi burkan bu yazıyı okudukça üzülmek için çok geç ama harekete geçmek için belki de tam zamanı şimdi...

Gözlerim dolu okudum Biz anneler-babalar icin cocuklarimizi dinlemek onlarla arkadas olmak cok zor olmamali bence... Okadar kisiyi - okadar sesi dinliyoruz gereksiz olan herseyde variz cocuklarimiz en önemlisi onlarada neden yetmiyoruz? Neden en az zamanimizi cocuklarimiz icin harciyoruz bosa gecen okadar cok zamanimiz varken... Bu zamandaki anne-babalarin bilincli olduklarini düsünüyor ve umuyorum... W

süper bir yazıymış. geç keşfettim ama gerçekten paylaşılmayacak gibi değil. sağol.. BenPeriKizi

çok güzel olmuş bu yazıyı bize aktarman... umarım herkes okur... K

Bir gun susmayi ogrendim. Oyle bir sustum ki belki sonsuza kadar susacaktim. Cunku susmak benim kucucuk dunyamda babamla kurdugum iletisim tarziydi. Babam aksamlari eve yorgun donerdi. Ben butun gun evde sıkılır, onun gelisini iple cekerdim. Daha o kapidan girer girmez boynuna atilir onunla oynamak isterdim. Babam sarilir, oper sonra da, hadi odana git, derdi. Yemek hazirlaninca annem cagirir bu defa masada bir araya gelirdik babamla. Onlar annemle konusurken ben araya girer, sesimi duyuramayinca da bagirirdim. Babam sinirlenir, 'Butun gun insanlara kafa patlatmaktan bunaldim, birde sen kafami utuleme!' derdi. Annem de 'Butun gun zaten seninle ugrastim, bir cift laf da mi konusturtmayacaksi n babanla?' diye cikisir, beni odama gonderirdi. Caresiz bir sekilde boynumu buker odama yani hapishaneme dogru yol alirdim. Babam arkamdan, 'Bizim bir odamiz bile yoktu, her seye sahip, h&#1074;l&#1074; ne istiyor anlamadim.' diye bagirmaya devam ederdi. 'Keske benim de bir odam olmasaydi, keske bizim de evimiz bir odali olsaydi da hep birlikte otursaydik' derdim icimden; ama yuksek sesle soylemeye cesaret edemezdim. Yemekten sonra babam kanepeye uzanir, eline kumandayi alir, televizyon seyrederdi. Beni yanina cagirir biraz severdi. Onun izleyecegi onemli birsey varsa beni adeta yerimden bile kipirdatmazdi. Azicik hareket edip kosup oynamaya calissam oda hapsim yeniden baslardi. Bir gun anladim ki susunca babamla daha iyi anlasiyoruz. Bu defa susarak yapabilecegim oyunlar gelistirmeye basladim. Once resim yaparak basladim ise. Babam cizdigim resimleri cok begeniyor; 'Bak, boyle uslu uslu oyna iste.' diyordu. Babam bazen goz ucuyla bakiyor, resimle ilgili bir sey sorsam afalliyordu. Ama bana kizarak beni artik odama gondermiyordu. 'Son gunlerde ne de akillandi benim oglum.' diye komsulara anlatiyordu annem halimi. Resimlerim arttikca ortalik dagilmaya basladi. Annem 'Odani topla!'diye odama kapattiginda ise nereden baslayacagimi bilemiyordum. Ben bunlarla ugrasirken zaman geciyor; ama odami toparlamayi beceremiyordum. Annem odama gelip 'Bak sana resim yapmayi yasaklayacagim. ' dedi bir gun. Susuyor olmami usluluk olarak degerlendiren ailem resim yapmayi da elimden alirsa ben ne yapacaktim? Bu dusuncelerle bir aile tablosu yaptim. Babam eve gelince uygun zamani kolladim. Her zamanki gibi yemekler yendi, odaya gecildi. Babam oturur oturmaz cizdigim resmi getirdim. Babam bakti. Him, dedi 'Cok guzel olmus. Bu adam benim herhalde.' dedi. Ben 'Hayir o adam degil, bu cocuk sensin.'dedim. O 'Hayir, bu adam benim, bu cocuk sensin, bu kucuk kiz da arkadasin.'dedi. Ben yine 'Hayir, o buyuk adam benim, bu kucuk adam sensin, bu kucuk kiz da annem.' dedim. Babam benimle ugrasmaktan vazgecip: 'Peki neden bizi kucuk cizdin?' dedi. Heyecanla basladim anlatmaya. Ben buyuyup adam olacagim. Is bulup calisacagim. Siz yaslanip kuculeceksiniz. Beliniz bukulecek, komsumuz Ahmet amca ile Ayse teyze gibi kucucuk kalacaksiniz. Ben isten geldigimde yorgun olacagim. Siz benimle konusmaya calistiginizda isyerinde kafam sismis olacagindan sizi duymayacagim bile. Siz benimle bir seyler paylasmak istediginizde 'Hadi odaniza cekilin de kafa dinleyeyim.' diyecegim. Ve bir de bagiracagim 'Her seylerini aliyorum. Sicacik odalari da var, daha ne istiyorlar' diye. Annemle babamin gozleri fal tasi gibi acilmisti. Duyduklarina inanamiyorlardi.. Bana sarilip beni oyle icten bir oksayislari vardi ki sonsuza kadar konussam hic bikmadan dinleyecekler gibiydi. Farkinda' Olmali Insan... alıntıdır Son düzenleyen: Moderatör: 23 Kasım 2009 Siblrya Don ́t worry, be

çok anlamlı gerçekten.. bir çocuğun gözünden bakıldığı için, ebveyn davranışlarının çocuğun psikolojisini ne kadar etkilediği ancak bu kadar anlatılabilirdi.. içime dokundu.. teşekkürler bu güzel paylaşım için. a. s. N

çok güzelmiş gözlerim doldu okurken paylasım icin sağol canım. . push ; S

cok güzel bir yazi. nxixnxixm nınım ve ata'm

Cok kötü oldum, gözlerim doldu.. muhtesem bi yaziydi.. örnek olmali bize bunlar.. Kücük kardesimden biliyorum, okurken yasadim.. hadi kendimi gectimde.. kardeslerimize ve cocuklarimiza iyi birer birey olmaliyiz ki insan olmayi becerebilsinler... Cocuk psikoloji cok önemlidir benim.. tskler bu güzel paylasim icin..

Payla$im icin te$ekkürler... Nil KK