canım unutturmak doğru yöntem değil sen unutuyor zannediyorsun, çocuğunu böyle bir korku ile yalnız yüzleşmek zorunda bırakıyorsun senden gerekli cevapları alamazsa, sana söylemeyi gereksiz bulacak, sana söylemekten vazgeçecek ve içinde yaşamaya başlayacak çocuğunun korkusu çok normal, pedagogluk bir durum yok yalnızca seninle konuşmaya ve öğrenmeye ihtiyacı var dua et sana gelip söylüyor, içinde tutmuyor ona ölümü nasıl anlatacağını öğrenmen ve anlatman, onunla konuşman lazım yanlış yapıyorsun

Dramli dizi ve hikayelerden uzak tutun. Ben de o yaslardayken her gece annemin oldugunu gorur aglayarak uyanirdim. Bazen sel, bazen yangin..

Çocuklar zaman zaman böyle düşüncelere kapılir. Ben de çocukken sevdiğim biri ölecek diye kendi kendime düşünür, senaryoyu kurar birde hickira hickira aglardım. Zamanla geçmişti. Umarım sizinki de zamanla geçer. Gecmezse bir Pedagog ile görüşün derim.

aynen bende de olurdu böyle ama ben dile getiremezdim

Evet evet ben de pek dile getiremezdim. Nedenino bilmiyorum ama gulecekler dalga gececekler felan diye heralde :)

bazen yine oluyor öyle şeyler ama geçiyor sonra :) tabi daha çok geceleri oluyordu:)

aminn çok tekeşkür ederim

rica ederim genelde soru soruyorsanız, bunu sık sık yapmayın ama hani yüzü asıktır vs tabi ki sorun neden böyle düşünüyorsun dediğinizde tam cevap veremeyebilir, diyemez ki şu dizide gördüm etkilendim çok önceden derken, hem o zamanları unutuyorlar, hem de ölümü algılama 6 yaş civarı başlıyor anlattıysanız da olsun, o sormayı bırakana dek, anlatmaktan başka yapacak birşey yok Allah oğlunuza sağlık sıhhat versin

bazı çizgi filmler çok etkiliyor çocukları. yaşlarına uygun olmayan dizi/filmlere denk geliyorlarsa bir de... bol bol felak, nas okuyun ona. güzel hayaller kurun beraber...

Bir uzmanla gorusmen yararli olur saniyorum. Cocukken boyle dusuncelere kapildigimi ben de hatirliyorum, ozellikle abimle ilgili kotu kotu seyler gelirdi aklima, bazen oturur aglardim bile. Geceleri uyuyamadigim olurdu. Ben de oglunla yasittim o siralar. Zamanla kendiliginden kayboldu bu dusunceler. Bir seylerden etkilenmis olabilir, izledigi bir film, duydugu bir haber, arkadas cevresinde birilerinin olumu olduysa cocuklarin anlattiklarindan vs etkilenmis olabilir. Misal ben cocukken eroin firtinasi vardi, haberlerde gencler yerlerde falan yuvarlaniyordu eroin krizlerinde, benim de abimle ilgili aklima gelen kotu seylerin cogu eroinle alakali oluyordu. fahri konsolos Ben giderim adım kalır mı acaba :) tek ayak

Ayyyy canım benimmm bende aynı korkuları yaşayan biri olarak onu çok iyi anlıyorum... Sürekli aklıma annemin öleceği babamın öleceği sevdiklerimin yanımdan gideceği gelirdi çok korkardım içimden bi ses sürekli tekrarlardı ve bunu daha yeni atlattım diyebilirim.. Annem benimle hep konuşurdu ben ölmeyeceğim hep yanında olacağım korkma vs... hep güven verirdi.. Pskologa da gittim fakat bir gün herkesin öleceğini şimdiden bunları kafya takmamak gerektiğini söylemesi beni hiç rahatlatamıyordu malesef... En iyi destek sizsiniz sizin konuşmanız gerek çocuk gelişim uzmanından bilgi alarak..

dualar okuyorum zaten hemen o anda kendiside biliyor dua onada diyorum annecim önce dualarını oku diyip hemen başka hayaller kurmaya başlıyorum, ortam değiştiriyorum, sarılıyorum, öpüyorum, kokluyorum, o anlık unutturuyorum sonra birkaç zaman geçince aynı düşünceyle koşuyo yanıma sanırım zamanla unutucaktır birçok kişinin başına gelmiş rahatladım biraz

izlediği çizgi film falan var mı onları bi takip edin derim. çünkü bazı çizgi filmler de bu tarz konuşmalar olabiliyor.

Merhaba hanımlar; 6 yaşında bir oğlum var ve takıldığım bir konusu var. Yaklaşık bir aydan beri çeşitli aralıklarla birden bire koşarak yanıma geliyor ve ''anne anne durduramıyorum kendimi kötü kötü düşünceler geliyor aklıma'' diyor hayırdır oğlum ne düşüncesi diye sorduğumda ''içimden bir ses bu gece annen ölücek diyor '' diye cevap veriyor hemen konuyu dağıtıp güzel şeyler düşünmesini sağlıyorum fakat çocuk cidden korkuyor resmen titriyor neden kaynaklı çözemedim böyle birşey yaşayan varmı veya konu ile ilgili fikri olan şimdiden teşekkürler... Illumination we are such stuff as dreams are made

çocuklar dönem dönem farklı korkular duyuyorlar daha önce de bir konuda yazmıştım kızım gittiği yuvadaki psikolog şöyle demişti can havli hariç korku öğrenilen birşeydir kendi kendine gelişmez mesela siz sokakta köpek-kedi gördüğünüzde korkuyorsanız çocuk bunun korkulacak birşey olduğunu düşünür eğer siz, gece olduğunda gündüzden farklı davranıyorsanız, çocuk bunu farkeder tedirginseniz, hisseder ve korkmayı öğrenir ölüm korkusu da çoğu çocukta bir dönem olan birşey 6-7 yaşlarında algılamaya başlıyorlar ölümü, bazen daha da erken çocuğunuz da mutlaka bir yerde görmüştür, tv dizisi, çizgifilm gibi fakat bence yaptığınız yanlış eğer çocuğunuz yanınıza geliyor ve korkuyorum diyorsa "konuyu dağıtmak" doğru değil çünkü o zaman çocuğunuzu, bu korku ile yalnız başına yüzleşmeye, bu korkuyu yalnız başına yaşamaya itiyorsunuz onun yerine çocuğunuza, yaşına uygun cümlelerle, ölümün ne olduğunu anlatmanız gerekir, bilinmeyeni yok etmeniz ve çocuğunuzu rahatlatmanız gerekir yaşına uygun bir şekilde nasıl anlatacağınzı google. dan bulabilirsiniz, tabi psikolog makalelerindenveya çocuklara yönelik yazılan kitaplardan.

öncelikle çok teşekkür ederim açıklamanız için. ben çocuğuma çok soru soruyorum farkındayım onu sıkıyorum biraz sorularımla o yanıma bu korkuyla geldiğinde de önce neden diye soruyorum neden böyle düşünüyosun burdada yanlışmıyım bilemiyorum haklısınız onu o anda uzaklaştırmak yerine açıklama yapmalıyım fakat ben ona ölümü çok önceden anlattım ne olduğunu anlayacağı bir dille ifade ettim ama o andada ona yine aynı şeyleri ifade etmem lazım haklısınız ortamdan uzaklaştırmadan korkunun üzerini kapatmadan anlatmam lazım çok teşekkürler

Evet benim de :) sanırım gece düşünecek bir şey bulamayınca, meşgul olacağımız bir sey bulamayınca oluyordu. Karamsar bir cocukmusuz demekki :) . push ;

çocukken bu tarz birşey yaşadığımı hatırlıyorum yaşam biraz daha büyükçeydi ama ilkokuldaydım. hep annemin öleceğini her şeyin yıkılıp döküleceiğini düşünüyordum aklıma başka bişey gelmiyordu. annemin dibinden ayrılmaz olmuştum. Hatırlamaya çalışıyorum ama ne tetikledi bilmiyorum. annem de çok tedirgin olmuştu. bu yüzden hocaya götürmüşlerdi beni. muska falan derken geçti gitti... endişelenmeyin. belki bir kabus görmüştür, belki ayrılık kaygısı yaşıyordur belki de anlık bir süreçtir