Benim sıkıntım yani hissettiğim şey şu: Bence öğretmen çocuklar sanki anasınıfıymış gibi sakin, her söyleneni hemen yapan, kurallara uyan tipler olsun istiyor. Çocuğumdaki bu tepkiler son derece normalmiş araştırdığım, sorduğum kadarıyla. Ama öğretmen, rehber öğretmene sanki oğlum sorunlu bir çocukmuş gibi yansıtmış. Oysa oğluma sakin, sevecen yaklaşarak zamanla bu davranışlarının sönmesini sağlamalıymış. Bu öğretmen daha 2 hafta önce kreşe başlamış bir çocuğa sabır gösteremiyorsa benim çocuğumdaki bu davranışların sönmesi pek mümkün görünmüyor. Okul çok güzel, temiz, ödüllü. Her yaş grubu çocuğu olan memnun. Evime çok yakın. Zaten tavsiye üzerine orayı seçtim ama sanırım öğretmen konusunda şanssızlık yaşıyoruz Safransari

Oğlum 2 hafta önce kreşe başladı. İkinci ve en küçük çocuğumuz. Hayatında ilk defa düzenli olarak uzun süre (öğlen 1 e kadar ) benden ayrı kalmaya başladı. Yapı olarak hareketli, meraklı ve inatçı bir çocuk. Ayrıca çok sevgi dolu, neşelidir. Olumlu ve sakin yaklaşılırsa uyumlu bir çocuk da. Maalesef öncesinde akranlarıyla grup arkadaşlığı olamadı. Çünkü çevremizde akranı tanıdık çocuklar yoktu. Kısaca; evden, anneden ayrılık; kalabalık oyun grubu, paylaşma gibi şeyleri ilk defa yaşıyor. İlk günlerden itibaren oyuncakları paylaşmak istemediği, arkadaşlarından oyuncak isteyip de vermedikleri zaman ağladığı ya da onlara vurduğu yönünde öğretmeninden şikayetler aldım. Bu arada; öğretmenimiz ya ilk defa ya da uzun zamandır 3 yaş grubu çocuklarla beraber olmamış. Bu sürecin kendisi için de zor ve alışılması gereken bir durum olduğunu toplantıda belirtti. Biraz sabırsız, kız çocuklarla daha ilgili olduğu da gözümden kaçmadı. Okul dönemi yeni başladığı için sıkça sınıfa gitme durumum oldu. Doğum gününü kutladık oğlumun. O özel gün dahil bir kere bile oğluma sarıldığını, sevgi gösterdiğine şahit olmadım. Oysa benim oğlum bu tip şeylere alışkın ve buna tepki gösteriyor olabilir. Gelelim soruma/sorunuma: Evim okula çok yakın. Ev hanımıyım. Öğretmenine, bir sorun olduğunda ve çağırması durumunda 5 dakikada okulda olabileceğimi söyledim. Pazartesi günü sabah 5 gibi uyandı. Uykusunu tam alamadı haliyle. Okulda sürekli mızırdamış, arkadaşlarıyla huzursuzluk yaşamış. Bana haber verilmeden rehberlik servisine çıkarılmış. Sorular sorulmuş. Tarifi üzerine resimler çizilmiş. Rehberlik servisi benimle görüşmek istedi. Gittim. Aman Allahım; ailemiz resmen sorgulandı, yargılandı. Çok kötü oldum. Ağladım. Hatta saçmalayıp mantıksız şeyler bile söyledim sanırım. Eve geldim, migrenim tuttu üzüntüden. Çocuğuma sevgi gösterip göstermediğim bile sorgulandı. Çünkü rehber öğretmen 'Çocuğunuzla ilgilendim, onu sevdim sakinleşti. Çok akıllı ve uysal bir çocuk aslında. İlgiye ihtiyacı var ' dedi. Evde ilgi üst düzeyde. Ben yavrularım için kariyerimi bıraktım. Çocuğum okulda gereken ilgiyi/sabrı göremediği için bu şekilde davranıyor olamaz mı? Öğretmen hiç sorgulanmadan fatura bize çıkarılmış. Tekrar görüşmeye çağrıldım. Büyük oğlum okulunda rehberlik hizmeti almalıymış -ki gerek evde gerekse okulda gurur duyduğumuz, herkesin maşallah dediği tavırlar ve başarılar sergileyen bir çocuktur.- Eşimle de görüşeceklermiş. Ona bu durumu söylemedim bile, şok olacağına eminim. Araştırma yaptım biraz. Bu yaş grubu çocuklar oyuncak paylaşmama, ağlama ve arkadaşlarına vurma gibi davranışlar sergiler, bunlar zamanla, doğru yaklaşımla sönermiş. Henüz yolun başında, alışma döneminde çocuğumun sergilediği ve normal kabul edilen bu davranışları nedeniyle çocuğumun ve bizim suçumuz ne? Bu yaştaki bir çocuk ebeveyni olmadan, ebeveyninin haberi ve rızası olmadan bu tür bir rehberlik hizmeti alabilir mi? Bu doğru mu? Durumu anlattığım öğretmen arkadaşım benzer şekilde yaklaştığında çocuğum tekrar tekrar sorulan sorulara tutarsız cevaplar verdi. Rehber öğretmenin tespitleri ne derece sağlıklı bu durumda? Önerilerinizi -özellikle de bu konuda uzman olan arkadaşların - deneyimlerinizi ve bilgilerinizi paylaşmanızı rica ediyorum. Hala çok kötü hissediyorum hem de çokkkk... Kires

Uzman degilim onu belirteyim... ama az buçuk tecrübe sahibiyim... Cocugun davranışları normal... rehberlik servisine yönlendirilmesi daha ki adaptasyon döneminde bu cocuklar bir garip durum... bir de resim yaptırıp yorum yapmıyorlar mı sinir oluyorum bu durumlara... neye göre kime göre? Benim oglumda 3 yaşında kreşe başladı...1 hafta okulda cok aglamış... annemi kaybettim annemi kaybettim tuvaletlere dahi hergün ögretmeniyle bakıyorlarmİş... eve geldiginde bardak bardak su içerdi... yani düşünün o kadar aglıyomuş ki içi yandıgından suya saldırırdı... 5 yaş döneminde kreşte drama dersi aldırmaya başladık... drama ögretmeni birgün içinuzden ne geçiyorsa kagıda dökün demiş... Benim oglanında huyu kurusun börtü böcekge bayılır... evde tropikal hayvanlardan tut envayi cesit oyuncagı var o dönemlerde gerci halen de var... başlamış kagıdı örümceklerle doldurmaya... büyügünden küCügüne kadar her renk örümcek düşünün artık... drama dersi ögretmenin herhalde o an kafasında cocugumun anne baba kardes falan yapmasini bekliyordu... diger cocuklarla kıyasladı sanırsam.. Aksama o resmin arkasına şöyle bir not düşerek bana göndermiş... oglumun adını yazarak anne baba ayrı kaliteli zaman geçirin vs... gibi cümleler ben okudugum an cinler tepeme çıktı tabi... kaldıki oglym ayrıldıgımızın halen farkında degil... baba devamlı şehir dışında veyahut yurt dışında.. Drama dersinibir sùre sonra bıraktırdım... drama ögretmenini müdürün odasında yakaladım ve sordum dogal olarak... Anne baba ayrı bık bık bık... hayır dedim oglum evde bunlarla oynuyor ve dogal olarak cocuk dünyaSında da bunlar var... hayır o pedagojik egitim almış mış da... ya bırakın allasen kime göre neye göre? Tartışır gibi olduk... Taşın altında kalırım lafın altında kalmam... Biraz uzun oldu... kusura bakma... uzun lafın kısası bir cocugu en iyi anne tanır anne bilir... iki günde altı üstü bir resim yapmakla cocugun psikolojisi anlaşılmaz... eger içinize sinmeyen bir şey varsa bunu dile getirin... hiç olmadı başka bir yere alın... anneler hislerinde asla yanılmazlar... dikkatli anneler asla!

Sadece toplantıda karşılaştık. Onun dışında çocukları bırakırken karşılaşırsak selamlaşıyoruz. Bu arada sınıf mevcudu az. 16 kişi. Üstelik tuvalet, giydirme vs. işleri stajer ablalar yapıyor. Bir insan bu koşullarda 4 saat çocuklara katlanamıyorsa başka iş yapsın. Benim çocuğumla ilgili olmadığı için detaya girmiyorum ama hala -doğal olarak- ağlayan, tam gün kalmak istemeyen çocuklara şevkat göstermeli. Oysa geçenlerde bu durumdaki bir çocuğu alıp bir köşeye oturttu, ' bak filan da kalıyor ama ağlamıyor ' deyip dışarı çıktı. İçim parçalandı Safransari