Sezeryanla doğum yaptım. Ama doğumdan sonra gerginlik yalnızlık duygusu vs gibi şeylerle boşluğa düştüm eşim bana zaman ayırmıor ve ben buna çok üzülüorum dışarı çıkamıorum ve arkdaşım kardeşimde yok eşim izinli günlerinde evde olsa dahi beni yalnız bırakıor gibi ben bölecd dahada yalnız kalıor hissine kapılıorum kendi kendime ağlıorum ve kimseyle birşey paylaşamıorum. Eşime derdimi anlatırken bile birden kavga edeceğiz hissinekapılıp geri çekiliorum ama bölece dahada yıpranıorum çıkamadım içinden. Ne yapacağım eskiden çok neşeliydim hamileyken bile böle hiiç olmamıştım doğumdan sonra değişime uğradım. pembetoka Oğlum ve Kızım tek ayak

buna biz "lohusa depresyonu" diyoruz malesef. Benim de ilk doğum sezeryan oldu ve dediğiniz gibi çok yalnızdım. Emziren annenin yeme, içmesine dikkat etmesi gerekirken 24 saat bir şey yiyemediğim zamanlar oldu. Sadece süt için bol bol su içebiliyordum. Ama bunlar zamanla geçiyor ve o zaman bir bakıyorsunuz bebeğinizin ilk ayları geride kalmış ve hiçbir şey anlamamışsınız. Bu güzel ve mis kokulu bebek bir daha bu kadar küçük olmayacak, tadını çıkarmaya bakın. Bir de isterseniz benim kendi lohusa depresyonumu anlattığm şu yazıyı okuyabilirsiniz, umarım biraz olsun rahatlatr :) Lohusa Depresyonu Seyyaf Büyüyor&#8230; A

çook tşk ederim sizi arada rahatsız edicem sanırım. G guzelannecik

benimde 1,5 yasında bir oglum var ve bende aynı seyleri yasıyorum malesef. benimki kaynanamlarla aynı binada oturmamızdan kaynaklanan bi durum aslında ve kocamın dogumdan sonra bi türlü anlayamadıgım bi hisle anasına babasına karsı olusan asırı düskünlügü herseyi onlarla yapmak istemesi de durumumu daha kötü etkiliyor. gezmeye gitmek istiyorum dur annemleride ariyim onlarda gelsin diyo. yaz icin tatil planları yapıyorum onunla paylasıyorum biseyler yapalım istiyorum annemlerde gitcek onlarla gidersek olur yoksa yanlız tatile gidemeyiz diyor neden diyorum böyle seyler kalabalıkken güzel oluyor cunku diyo. cay yapıyorum aksamları icelim diye aa caymı koydun dur annemlerde gelsinde beraber icelim diyo arıyo cagarıyo. bu durumdan dolayı olan rahatsızlıgımı defalarca dile getirdim ama anlamıyor hergün konusuyoruz daha dogrusu ben konusmaya calısıyorum o beni dinleyip cevap verme zahmetine bile girmiyor ve her seferinde sakin olucam güzel güzel konusucam diye kendimi sakinlestirerek konuyu acıyorum nazik olmaya gururunu kırmamaya ters birsey söylememeye calısıyorum ama yok olmuyor ben ne kadar iyiysem o okadar kötü ve umursamaz karsılık verip beni cileden cıkarıyor ve her konusmanın sonu kavgayla kızgınlıkla ve öfkeyle bitiyor. benimle hicbisey paylasmıyor benimle ve cocuguyla vakit gecirmek istemyor herseye anasını babasınıda sokcak illa deli oluyorum. sen ne zaman beni ve oglunu ailen olarak görücen senin ailen biziz önceligin biziz diyorum sacmalama diyor. gözümde hicbisey kalmıyo bazen seytan diyor hem kendiyle ugrasıosun hemde ailesiyle cek git kurtul ama oda cözüm degil. uffffffff B

bebeğin var sen yalnız değilsin canım ona sarıl güzel seyler düsün bu günler geri gelmez tadını cıkartmaya calıs I

evlendiğinizde kendi düzeninizi oturtuyorsunuz ve kendinizden sorumlusunuz istediğiniz gibi gezip, kendinize vakit ayırıyordunuz hamile kalmayı düşündüğünüzde herşeyin eski düzenle gideceğini düşünüyorsunuz ama yanıldınız mı? aslında bebek sahibi olmakla hayatınızdaki en güzel şeyi yaptınız ama zamanla anlıcaksınız bunu bebeğiniz size gülümsediğinde, emeklediğinde yürüdüğünde anneliğin zorluğunun yanında ne muhteşen bir durum olduğunu oğlum 34 aylık sabah yatağından kalkıp yanıma gelip sarıldığında, öptüğünde yada her anne deyişinde ne büyük haz aldığımı anlatamam bebeklik dönemleri zor kesinlikle ama zaman geçtikçe daha rahatlıcaksınız eski konulara bakarsanız sizin durumunuzu yaşayan ne çok anne olmuş ama şimdi daha rahatlamışlardır ben ailemle aynı şehirdeyim ama annemin oğlumla bir gün yanlız kaldığını yada annemin oğluma mama yedirdiği olmamıştır ablamın oğlunu büyüttüğü için yoruldu ve bana yardımcı olmadı eşlerin ne kadar yardımcı olduğuda malum zaten benim eşimde ilk zamanlar ben altını değiştirmem, mama vermem diyordu ama ben söylendikçe alıştı tek çocukla ilgilenmek daha rahat ben 2. bebeğim biran önce gelsin diye bekliyorum oturduğunuz yerde arkadaş edinin yada bebeğinizle dışarı çıkın dolaşın çünkü evde durdukça bunalırsınız birde şunu unutmayın kendinizi mutsuz hissetmek, strese sokmakla elinize hiçbirşey geçmez ama mutlu olmak adına birşeyler yaparsanız bu durumdan çabuk uzaklaşırsınız bu arada ben sürekli tavsiye ederim bunu bebeğiniz için oyun halısı edinebilirsiniz, yada pusete takılan çıngıraklı oyuncaklardan alıp takabilirsiniz 6 aydan sonra mama sandalyesine koyup önüne oyuncak koyabilirsiniz bunlarla ilgileni, rken bebiş sizde işinizi yaparsınız ben çok rahat etmiştim bende zamanında kk da aynı şehirde oturduğumuz arkadaşları aramaya başlamıştım buluşma yaparız, tanışırız bebekleri varsa daha güzel olur ama bulsamda buluşma yapamadık bekarlıktan arkadaşlarımla tesadüfen karşılaştık ve onlarında bebekleri olmuş hatta oğlumla araları az buluşup dertleşiyoruz, geziyoruz, çocuklar hakkında konuşuyoruz inanki motive oluyor insan çok uzun oldu inş. biran önce bu durumu atlatırsın sormak istediğin birşeyler olursa msjda atabilirsin burayada yazabilirsin