Evet merhaba depresyon diyebilirsiniz ben de 3,5 ay önce dogum yaptım.. Öncelikle lütfen sakin ve güclü olun.. Meleginizi bolca koklayın onun size ihtiyacı var ve siz artık bir melek annesisiniz.. Su am her sey cok yeni bu hisler inanın cok normal.. Benim bebegim kolikti cok zor zamanlar gecirdik inanın aglardım ama bir gülüsü her seyi unutturuyo.. Zor bi sürec sizi bekliyo olabilir ama hep sunu düsünün bitecek ve kuzucuk büyüyüp boynunuza sarılacak.. Degmez mi?

Katılıyorum size ne güzel söylediniz buna alıştıgınız da gececek hepsi. yani siz alılacaksınız bünyenız alısacak. Yapacak baska bişey yok. sevgileri olmasa dayanılmaz bu yorgunluklara ama annesi bebeğini senden baska bakacak olan yok sen iyi ol ki bebek te düzelsin büyüsün

Siz daha tazecik yeni bi annesiniz. bu duygulari hepimiz yasadik. hastaneden ciktigimizda yol boyu agladim hicte anlatildigi gibi onu kucagima alinca herseyi unutmadim. sizde kendinizi suclayip uzulmeyin bu belli bi sure sizi zorlayacak. ben nerdeyse 6 aya yakin ebebgin varligina bebekli hayata alisamadim agladim kizdim bagirdim sinirlendim ama gecti. en dibinde en dibini gordum sonra toparlandim. size tavsiyem bugunlerde yeni bi kitap cikti araf annesi diye onu siddetle tavsiye ediyorum cok iyi gelecek size

Aynen bende kocama daha düşkün oldum ona karşı kendimi suçlu hissediyorum çünkü çocuğu isteyen hep bendim o çocuk hiç istemedi buna rağmen bana moral vermeye çalışıyor ama ben ona ihanet etmişim gibi hissediyorum inşallah herşey düzelir bizde 3 kişilik mutlu olmayı öğreniriz

Depresyonda filan degilsin oyle saniyosun. Ilk cocugunsa bu duygular cok normal.. saniosunki hic bisey eskisi gibi olmaz.. eskisi gibi olmuyo zaten ama geciyo bu gunler emin ol.. hele bi kac aylik olsun gor annesi nasil mutlu edecek seni :)

Yasadım canım belki ileri derece degil cünkü melegim hastalandı hastanede yattı falan onu düsünmekten deprasyona zamanım olmadı diyebilirim.. Lütfen sakin kalın ve bitecegini düsünün tadını cıkarmaya calısın.. Esiniz yardım etsin.. Benmki abartmıyorum iki ay her aksam 7-12 arası agladı.. Ama simdi bitti gülğcükler sacıyo ve inanın gülerek anımsıyorum.. Güçlü olun siz annesiniz az uyuyacaksınız belki ama degecek..

Hayata yeni gelmiş, nerede olduğunu bilmeyen ve sadece annesini tanıyan, sana muhtaç bir insan var yanında. Bir baksana. Uyumayacak, emmeyecek, ağlayacak. Hepsine alışmaya çalışıyor çünkü. Öğrenmeye çalışıyor. Sende onunla birlikte yeni bir insan oluyorsun. Çok normal bu süreç. 20 aylık bir kızım var. Anneem diyip sarılmasını dünyadaki hiçbir şeye değişmem. Yaşadığım hiçbir an bundan daha güzel değildi. Çok güzel günleriniz olacak. Kurtul bu lohusalık depresyonuna girme korkusundan. Girmedim, girmeyeceğim de. Bu senin elinde.

Hayırlı olsun bebeğiniz benim kızımda 8 aylık oldu ilk zamanlar bende öyle hissettim halüsülasyonlar bile gördüm o derece kötüydüm ama zamanla alıştım şimdi diyorum ki bebeğim olmadan önce ben ne yapmışım ki bebeğim olmadan önce hayatım bomboşmuş iyiki doğurmuşum diyorum her yüzüne baktıkça inanın geçicek benim bebeğim hala gazlı bi bebek olmasına rağmen çok mutluyum sizde bebeğinizi öpün koklayın zaman çok çabuk geçiyor hemen büyüyorlar

Ben de yaşadım lohusa depresyonu. Hergün ağlıyordum. Annelik bana göre değil, hazır değilmişim diye. Şimdi eşimle anıp gülüyoruz. Geçecek merak etmeyin. Sabırlı olun.

Hahayt ne ilk ne de sonsun :) Depresyon deme sakın, o bundan çok çok daha beteri.. Seninkisi "baby blues" dedikleri şey, analık hüznü. 10 kadından 9'unu ele geçirir. Birkaç hafta içinde söner gider. Bak buradan hepimiz sana kefiliz. Geçecek diyorsak geçecek. Azıcık sabır :)

Merhaba, Yaşadığınız durum geçici. Ben de yaşadım. Zamanla azalarak geçiyor merak etmeyin. Hep öyle kalıcak sanıyordum, hayatım bitti, ben bittim ben öleyim gibi saçma düşüncelerim vardı. Anırarak ağlıyordum abartmıyorum. Her ölen bebek haberinde yastığa kapanıp krize giriyordum. Önüme gelene soruyordum ne zaman geçecek diye, kimi kırk günde dedi, kimi emzirme bitene kadar dedi. Benimki üç ayda geçti. Jinekoloğumu bir daha ancak seneye görebilcem diye bile ağlıyordum. Size verebileceğim tavsiye alabildiğiniz kadar yardım alın. Eşinizden, ailenizden, kayınvalidenizden. Hiç çekinmeyin yardım isteyin. Yemek olur, bebeğe bakmak olur herkesin elinden bir şey gelir. Siz de o arada banyo yapın, çıkın gezin, alış veriş yapın. İnsan içine karıştıkça açılacaksınız. Şu an eşimle biz hep bir kişi eksikmişiz aslında diye düşünüyoruz. Alışveriş yapın, internetten de olsa yapın, müzik dinleyin, komik şeyler izleyin. Uyuyun. Eşim çalışıyor ona kıyamam diye düşünmeyin, doğum ve sonrası hem psikolojik hem fizyolojik olarak ağır bir süreç oluyor bazı kadınlara. En yardıma muhtaç zamanlarımız belki de. Hem de geçici, size seve seve destek olur umarım. Çok güzel günler sizi bekliyor, ihtiyacınız olan sadece zaman. Bebeğiniz ömürlü olsun, Allah analı babalı büyütsün.

Ne zaman :)

lohusa depresyonu benden sorulur. lutfen sakin olun gecicekk

Güzel günler geride felan kalmadı bebeginle yaşayacak harika günlerin olacak paylaşacağın, öğrenecegin yeni şeyler olacak evet eskisi gibi eşle muhabbet olmucak ama sürekli birbirinize a bak napiyor, bugün noldu vs... muhabbetin merkezi yavrunuz olacak Belli bir dönem seni zorlucak bebek ama alisacaksiniz birbirinize Ben inanılmaz rahatima duskunumdur öyle böyle değil biri baksada rahat etsem derim annem ver Bi gün bende kalsın dese bırakamam yavrusuz uyuyamam ne onla ne onsuz:)) Bu arada ben neler neler çektim ilk bebeğimde ne zirladim sinirden 10 dklik uykuya muhtactim aç, uykusuz, çökmüş Bi anneydim 2014prenseslerim2015 Ölüpte hiç görmemek var... Anneler

Lohusalık hüznü dediğimiz şey bu, çoğu kadın yaşıyor Bir düzen oturtup çocuklu yaşama alışınca geçiyor merak etmeyin. Allah bağışlasın yavrunuzu

Tam olarak sizin durumunuzdayım sanırım bende bebeğini kabul etmeyenleri anlıyorum şuan, tabii ki onu bırakıp uyumaya gidince bile vicdan azabı çekiyorum ama birinin sana bağımlı olması çok zormuş

Birde ilk cocuk gercek zor oluyo toy oluyosun.. hic bi yere cikamiycam yapamiycm saniyosun.. iki saatte yapiyosun cogu seyi.. herseyi yeni ogreniosun.. alt degismeden tut banyoya kadar.. 2. De garanti veriyorum ole olmuyo.. elin alisiyo biliosunki gecici bu duygular.. her cocuk tabii farkli ama.. ilkteki gibi asla olmuyo inan..

bunlar hep geçici günler tadını çıkarın

Hala içgörünüz olduğu için ve buraya yazabildiğiniz için çok şanslısınız inanın. Bu içgörüyü kaybeden, terapi yapmanın bile mümkün olmadığı çok zor vakalar da oluşabiliyor. Ailenizin ve eşinizin desteği çok önemli bu noktada, o yüzden onlarla bu duygularınızı paylaşın. Bu süreç elbette geçecek fakat daha rahat geçirmek için psikolojik destek almanız da çok iyi olur.

Canim depresyonda filan degilsin. Ben de ayni dusuncelerden gectim bebegim henüz 5.5 aylik. Bunun sebebi eve birden tikilio kalman alisik olmayan insani cok zorluyor. Bir de eşinle iyi anlasiyorsan sohbet etme huyunuz varsa o sogukluk da cok zor oluyor. İlk firsatta cocugu emzirdiginde yaninda biri varsa birak beş dakika markete git gel. O bile havani nasil degistircek inanamazsin. Eşinle odani yatagini ayirma. Bebek 2 aylik olduktan sonra gece uykulari uzayacak şansın varsa 7 saate kadar çıkar sonra cok guzel 3 kisilik huzurlu bir hayatiniz olcak. Daha cabuk geçsin istiyorsan her seyi birak telefonu tv yi tableti al cocugunu kucagina onu seyret bir gün boyunca. O mucizenin farkina var. Sen ona baktikca sevgin de ona akacak.

@GangstaWalk +1000 Daha dur bunlar iyi günlerin diye bir şey yok, evet her dönemin zorluğu farklı ama burada annenin canını sıkan bebeğin ona bağımlı olması, bebek büyüdükçe bağımlılığı gün be gün azalıyor, ben buna odaklanıyorum açıkçası, sizin mesajınızdan da benim gibi düşündüğünüzü anladım. Bir de konu sahibi ben geriye dönüp baktığımda bu depresyondur, duygusal durumlardır vs ile o kadar boğuşmuşum ki bebeğimin ilk dönemlerini hayal meyal hatırlıyorum, o zamanları kaçırmışım hep. Pişmanım şu an. Hiçbir dönemi kaçmamalı çocuğun, geri gelmiyor hiçbir an. Bunu da eklemek istedim.

15. Aydan bildiriyorum geçecek. Herşey daha güzel olacak. Yine zaman ayirabileceksiniz sevdiginiz şeylere. Lohusa depresyonun girmeyen sayişi azdır bence. Ben doğumdan sonra agzindan ateş çıkan bir ejderhaya dönüşmüştüm resmen :) hep kucağımda uyurdu gece gündüz. yemek yiyemedigimden 3 haftada 5 kilo falan vermiştim. Tuvalete gidemezdim. Kendi ihtiyaclarimi geçtim bebeğime mama yaparken bile agladigindan moralim çok bozuyordu. O dönemde insana iyi gelen tek şey bu sürecin geçeceğini biteceğini bilmek bence. Cunku insan hiç geçmeyecek gibi hissediyor. Yalnız değilsiniz. Sabredin. Allah kolaylık versin.

Lohusalık ömür boyu çünkü artık son nefesinize kadar annesiniz ve sorumluluğu hep sizin üzerinizde. Bocalama lar elbet olacak, şuan her saat ağlıyorsanız 3 yaşına gelince ayda 1 olacak falan filan. Kendimi hatırlıyorum ilk bebegime bakar bakar ağlardım sen ne şanssız bir meleksin ki bana geldin, ben sana bakamıyorum diye. Şuan 1bucuk yaşında ve kralı gelse bebegime ben gibi bakamaz. Çok geceler ağladım, hala ağlarım ( 3 aylik bir bebegim de var) hayatım bitti benim diye ama bir bakıyorum haftada 3 4 gün dışarıdayım. Eskiden 1 saatte cikabiliyordum şimdi 2 saatte. Hele bendeki afacanlar öyle böyle zor çocuklar değil ne uyurlar ne yemek yerler ne dururlar ne de ağlamalari kesilir, oturup ben kendime çok acıyorum çok üzülüyorum halime diye haykira haykıra ağlardım. Hala çok üzülüyorum kendime ama bebegim koşarak oyununu bırakıp kucağıma atlıyor boynuma sokuluyor ya, işte o an dünyanın en güçlü kadını oluveriyorum. Çünkü ben yaptım, ben doğurdum ve emek emek insan büyütüyorum. Bunun altında da zaman zaman ezilmemiz, duygusal disavurumlarimiz, bikkinliklarimiz ve ofkelerimiz çok normal değil mi?

bu kosusturmaya alistiginiz zaman. varsa etrafinizda yeni dogum yapmis kisiler onlarla konuşup vakit gecirmek size iyi gelebilir

Allah uzun ömürler versin bebeğinize size de iyilik daha çok yeni ağrılarız geçsin bebek biraz toparlansin size tepki vermeye başlasın hayat daha güzel olacak emin olun ben doğum yaptım kuzum 2 gün hastanede yattı o dikişlerle zar zor kan ter içinde uykusuz hastaneyi bekledim hiç pişman değilim iyi ki gitmişim son görüşüm oldu kuzum u o lohusligi bile yanım bos yaşadım sizden eşiniz den bı parca o öyle düşünün dua edin bol bol hayatınız a yeni bı birey gelmiş elbet alışmak zaman alacak onun için de sizin için de

Güzel hayatın daha da güzelleşti öyle düşün canım. Elbette zorlukları olacak ama zamanla onun ilk kelimesi, ilk adımı, onunla parkta eğlenmelerin vs. vs. güzel şeyleri yaşayınca hiç bi zorluğu aklına bile gelmicek heleki bi gülüşüyle bütün derdin, tasan, yorgunluğun bitecek inş

Anlattiklarin o kadar tanidik ki. Bende ayni seyleri hissetim. Sanki butun hayatim tamamen degismis gibiydi. Eski rahatim olmicak diye dusunuyordum. Bana bagimli bir bebek onun sorumlulugu cok agir gelmisti. Ama zamanla alisiyosun ve normal geliyor. O evin bi parcasi oluyor eşin gibi mesela. Yaptiklari hosuna gidiyor. Esinle hep onu komusuyorsun. Esinden ve sevdiklerinden destek al. Yalniz kalmamaya calis. Icidekileri paylas duygularini. Mumkun oldugunca yaninda sevdigin kisileeri bulundur. Herkes bisey soyler cok takilma. Sadece bebegine bak onun senin sevgine ihtiyaci var. Benim bebegim alti aylik oldu simdi onsuz disari bile cikmak istemiyorum. Bu arada yeni dogum yapmis bebekli arkadalarin varsa onlarla gorusmek cok iyi geliyor bu donemde. Ben o sekilde atlattim.

Selam kızlar Ben bir hafta önce doğum yaptım, şuan sanırım lohusa depresyonundayım. Tüm özgürlüğüm kısıtlanmış gibi uykusuz geceler neredeyse tuvalete bile gidememe uyumayan bir bebek, eşimle olan hoş sohbetlerimiz baş başa geçen huzurlu zamanlarımız geri gelmeyecek hiçbir şey eskisi gibi olmayacak gibi hissediyorum. Eşimle birbirimizden uzaklaşıcaz ben çocuğa hapsolucam galiba. Bebek yapmak bana göre değilmiş diyorum. Sizce bu sadece geçici bir durum mu yoksa gerçekten güzel günlerim geride mi kaldı, bu durumu yaşamış olanlar var mı, neler yaptınız?

Aynen öyle ben ilk kızımda anlamadım bişey iyi bir bekti yani yer içer uyurdu. ama ikincisi tam bir cadıydı. ne uyku ne bişey mama almazdı sütüm de yoktu biberon almadı 6 ay ağladı yeminle hiçbişey fayda etmedi günlerdir uyumadıgım bilirim ha cok kötüydüm evet sinirli yorgun ama alıştım. şimdi de 2 si kavga ediyor aglıyor uyumuyorlar odalarında alıstırmaya calısıyorum yani hep bişeyler var ve bunlar hiiiiççç bitmiyor. annem hep der ki kızım büyüdükçe dertleri de büyür

Muhtemelen her lohusa bu anlattiklarinizi yasamistir. Ben her aksam ziril ziril aglardim ben bu cocuga bakamicam sanirim diye. Bebek olmasaydi simdi sjnu yapardim bunu yapardim diye dusunurdum kendi kendime. Sukur ki butum bunlar gecici bi durum. Simdi oglumsuz bir hayat dusunemiyorum. Yakin zamanda yine dogum yapacagim. Depresyona girebilirim de ama simdi gecici bir durum oldugunu biliyorum en azindan. Siz de cocuklu hayata alistiginizda ozlediginiz gunleri tekrar yasamaya baslayacaksiniz. Gececegini bilin. O zaman daha kolay oluyor.

Sevgili anne; öncelikle hayırlı olsun bebeginiz. Henüz çok küçük. Çok yeni doğum yaptınız. Ilk zamanlar böyle hissetmeniz çok normal. Bebeğinizin de en zor zamanları şimdi.. o günden güne büyüdükçe sancıları azalıp, uykuları düzene girecek. Bu biraz zaman alacak tabi ki. Çok büyük emek ve fedakarlık ister annelik. Şimdi siz de yaşadıkça göreceksiniz. Ben de 9 buçuk ay önce anne oldum. Hem de prematureydi bebeğim. Ilk zamanlar çok zordu. Bırakın uyumayı, yemeyi, tuvalete gidemezdim ben de. Yorgunluktan hırçınlastim. Biz de eşimle rahatına düşkün bir çifttik. Gezmeyi tozmayı severdik. Bir de evlendikten 3 yıl sonra hamile oldum. Çok alışmıştım rahata. Dogumdan sonraki süreci annem ve en çok da eşimle atlattım. Çok destek oldu her ikisi de.. Tabi ki simdikerde de bir miktar kısıtlandı hareketlerimiz. Her istediğimizde, her istifinizi yapamıyoruz ama sorun da etmiyoruz. Çünkü minicik bir canımız var artık.. Her bunaldiginizda; 'onun hayattaki tek varlığı biziz, biz ona yardım etmezsek kimse edemez' diye düşünün sadece. Yavaş yavaş geçecek bu günler. Merak etmeyin, herşey yoluna girecek Allah'ın izniyle. Sağ selim büyütünüz..

Evet cidden cok guzel söylemiş. Ayni seyleri cogumuz yasadik aslinda once cok mantiksiz gelmisti 40indan sonra duzelir diyodu herkes. Biseyler duzelmiyodu aslinda alismaya basliyoduk yeni duzene ve zaman gerek gercekten. oglum 1yasina 2hafta once girdi aklima ilk gunleri geldikce cok sukur diyorum. onun gulusu bile yetiyo. iyi olsunda diyorum.

Yeni olan duruma uyum elbette değişen ve tepetaklak olan hormonlarla zor olacaktır. Yerinizde olsam iyi bir psikologdan destek alırdım. Çünkü etrafla dertleşseniz akıl veren çok olur ve zihniniz daha da yorulur. Bunun yerine bir uzman sizi dinler ve ruhunuzu dinlendirmede yardımcı olur. Evlendiğimizde nasıl bir şeyler eskisi gibi olmadıysa şimdi de öyle. Mükemmeli aramak yerine süreci yaşamayı seçerseniz daha çabuk rahatlayacaksınız eminim. Kendinize zaman ayırmaya çalışın. Bir çay molasını kitapla değerlendirin mesela. Bebeğinizin bakımını eşinizle ortak yapın. Zaman tanıyın kendinize ve yeni genişleyen çekirdek ailenize. Bebeğinize ve size sağlıklı bir ömür dilerim

Merhaba... Çok yakınım olan kadınların, benzer duyguları farklı boyutlarda yaşadıklarıni görmüştüm. Burada da deneyimi olanların empati kurması ve size güç vermeye çalışması umarim bir nebze işe yarar. Sanıyorum katilmadigim tek yorum şu oldu: Birisi size 'kurtul su halden, bu elinde ' gibi bir cümle yazmis. Bence hiçbir depresyon türü, hiç de elde filan değil. Bu sizi daha çok ezebilir.. Bu, kimya! Bu, hormonlar! Bu, büyük bir hayat değişiminin yarattığı kaygı! Bu, hamilelik gibi zor bir dönemden sonra bir saniye bile mola alamadan yeni bir kimlik edinmek.! Annelik eşsizdir, kabul ama annelik bir travmadir ilk başta... Yaşanan tüm bu psikoloji, çok. dogal.. Sakın kendinizi bir de defresif eğilim için sorgulayip uzmeyin.. Bir uzman desteği çok iyi gelebilir. Size ve tüm lohusalara bol güç diliyorum. Şu an ne hissetseniz normal! Ve dedikleri gibi elbet geçecek...

Size kendi annemin bana söylediğini söyleyeyim mi? "Daha bunlar ne ki, bunlar en sorunsuz günlerin, hele bi ilk yürüsün, toton da yer görmeyecek. Hele bi dillensin, diretsin-istesin-tuttursun, saçını başını yolasın gelecek, hele bi okul çağına varsın senden o ilk ayrıldığı gün aklın hep onda kalacak, şimdi ne var, gözünün önünde, yattığı yerde. Daha bunlar ne kızım bunlar ne?" asjkhda Loğusa depresyonumu 10 katı ile çarpmıştı sağ olsun kendisi. Ama şöyle söyleyeyim, geçiyor ve hiç de öyle dendiği gibi "Daha dur daha dur" olayı yok, her dönemin zorluğu da oluyorsa, kolaylığı da birlikte geliyor, hem birbirinizi daha iyi tanır hale geliyorsunuz, hem de iletişim kurabiliyorsunuz. Kolaylaşıyor, hiç öyle abartıldığı gibi değil, fiziksel yorgunluğu da aşacaksınız, yepyeni bir düzen de oluşturacaksınız, keyif de alacaksınız. Şimdi çok yeni ve karışıksınız, belirsizliği yaşıyorsunuz. Ondan böyle hissetmeniz normal. Baştan annemin bana dediğini yazdım ki, çevrenizde birkaç "Anasın anaaa" azarıyla gelen teyze olursa, hazırlıklı olun diye. Onların dediği gibi olmuyor, korkmayın, güzelleşiyor git gide. :)

Siz yaşadınız mı peki depresyon nasıl atlattınız? Bnmki de çok huysuz hep uyusa diyorum

Öğreniriz bence kardeşim Allah yokluklarını göstermesin ne eşlerimizin ne evlatlarımızın

Merhaba öncelikle :) bu lanet lohusalık benim için öyle zordu ki, bebeğini bırakıp giden anneleri bile anladım desem yeridir. Evet ben bırakıp gitmedim, dünya kadar sevdim yavrumu ama yapamayanları da anladım sanırım. Anne olmadan istediğin kadar dinle etraftan hiç bir anlamı yok. O bebek eve gelip de kapılar kapanınca anlıyor insan. Benim lohusalık depresyonu epey sürdü. Eşime sarılıp seni çok özledim diye bağıra bağıra ağladığımı biliyorum. Aynı evin içinde özledim. Sanki kızım aramıza girip herşeyi bozmuş gibiydi. Hangi birini anlatayım. Zordu çok zordu. İnan bana, ilk 3-5 aydan sonra düzene giriyor. Daha doğrusu onun düzenine adapte olunuyor. Cinselliğe de çay içip sohbet etmeye de bir vakit bulunuyor. Karşılıklı anlayış ve destekle tabi. Güle güle sağlıkla büyütün bebişinizi. Sevgiler :)