Annenin yanına gitmene sevindim... en iyi terapi olacak eminim.. bana çok yaramıştı, bambaşka döndük bebeğimde bende.. Allaha şükür geçirdik o dönemleri, darısı başına inşallah.. S sedatry

Ben de benzer durumları yaşıyorum. Bazen yataktan sertçe aldığım bağırdığım zamanlar. Evi 3 haftadır süpürmedim. Şimdi kahvaltı ettik masayı öyleye doğru anca toparlayabiliyorum. bir halsizlik, tembellik, bir tükenmişlik hali ne yapacağımı bilmiyorum. İlk 3ay daha zordu. şimdi 4buçuk aya yaklaştık hala zor ama eskisi kadar değil. Küçücük bebeğe kızıyorum o bana gülümsüyor, etrafta ne olduğunun bile farkında değil zavallı melekSabırlı olmaya çalışıyorum ama çok zor. Bundan sonra bir mesajda yazıldığı gibi kızacağım zaman dua etmeyi deneyeceğim. Bebeğim ağlıyor. Şimdi gitmem gerek... Allah bebeğini yalnız büyüten bütün annelerin yardımcısı olsun... . push ; E Etlibutlu

D Dinamiss

Bebegin coktan buyumustur. Nasil bi cocuk oldu canim? Mutlu bi cocukmu? Benim kizimda hep mutsuz hep memnuniyetsiz. Bende kendimi sucluyorum. Su anda 6 aylik. Senin bebegini merak ettim. Umarim gorursun mesajimi bayan

aslında anneye haksızlık yapmayalım biraz empati lazım... şimdi ben bekarken bir komşumuz vardı 7 yıl evliydiler ve bebekleri olmamıştı neyse derken kadın hamile ve kızı oldu o kız çocukken o komşumuz nasıl bağırırdı bazen üzülürdüm ve içten içe derdim ki yahu kadına bak kaç yıl sonra bir evlat sahibi oldu değerini bilmiyor neysee aradan yıllar geçti ben evlendim ilk gebeliğimde bebeğimi kaybettim sonra ne acılar sonra oğlum oldu şimdi 2,5 yaşında yine hamileyim ikiz kızlarım olacak.. ben hayatımda hiç evde zaman geçirmedim doğumdan sonra evde tek başıma kaldım oğlumla ne depresyonlar neler yaşamadımki oğlum 7 ay boyunca ağlayan bir bebekti gaz problemleri vardı o ağladıkça bende çıldırıyor ağlıyordum bazen kızıp bağırıyordum yemek yapıp yiyemiyordum, tuvalete bile zor gittiğim anlarım oldu misafir gelirdi elim ayağıma dolaşırdı, aynaya bakamadığım kaç günler vardı... doğum sonrası çok zor geçebiliyor, bunu hepimiz biliyoruz anne olmak kadın olmak çok zor arkadşlar bunu hepimiz biliyoruz ev işleri sana bakıyor, çocuk sana bakıyor, akşam eşler geliyor sana bakıyor vs vs vs bütün bunları kadın tek başına yapmaya çalışıyor haa elbette bütün bunlar bebeklerimize kızmayı mı gerektiriyor hayır tabiki ama zor süreçler maalesef böyle geçiyor bu durumu en aza indirmek için bişeyler düşünmeliyiz.. arasırada olsa hepimiz bağırıyoruz tabiki çocuklarımıza eğerki bu durum ağırsa mutlaka bir psikolojik yardım alın derim onu dışında ev işleri için yardımcı bir bayan alabiliyorsanız deneyin gelsin bütün işlerinizi yemeklerinizi yapar sizde bebeğinizle birlikte keyifli zaman geçirebilirsiniz aklım şuan bunlar geliyor, ve sinirlendiğinizde bebeğinizin yanından ayrılmayı deneyin mesela hemen başka bir odaya geçin, sakinleşecek bişeyler yapın müzik açın, ne bileyim nasıl sakinleşebiliyorsan onu yap sonra bebeğinin yanına git en azından senin hırçın halini görmemiş olur H

insan depresyonda olunca bunların hiçbirini yapası gelmiyor işte. yemek bile yemek aklına gelmiyor...

bu durumu çuk iyi tanıyorum; doğum sonrası depresyon: lohusa depresyonu. biçok kadın yaşar ama kimi farkına varmaz kimi unutur. bu durumun geçecek az sabır, ben bir hafta içinde değiştiğimi iyileştiğimi hatırlıyorum. tek yapacağın beklemek. ve aldırmamak. B

Kusura bakmayın ben çok olumlu şeyler yazamayacağım... ister depresyona girin, ister neye girerseniz girin o savunmasız minik yavruya bağırma hakkını kendinizde göremezsiniz.. Allah hesabını sorar.. kimisi isteyip de çocuk bulamazken siz sözlü şiddetle çocuğunuzun ruhsal yapısını bozarsanız o minikte tabiki sizi istemez.. öğretmenmişsiniz bilirsiniz o zaman.. bilmeyenler için yazıyorum.. pskolojide temel güvene karşı güvensizlik var. Bu, insan yaşamındaki 1. evredir doğumdan 1,5 yaşa kadar sürer.. internetten araştırırsanız yeterli bilgiye sahip olursunuz.. Çocuğun ilk iletişimi anneyledir.. Eğer çocuklar yeterince ilgi görmezse, ağlatılırsa, altı temizlenmez ve doyurulmazsa temel güven duygusundan yoksun yetişirler ve ileriki hayatlarında sosyal ilişki kurmaktan çekinen kendine güvensiz kişiler olabilirler... çekingen pısırık öğrencilerimin nasıl bir ortamda büyüdüklerini tahmin eder, veli toplantılarında ev ziyaretlerinde onları takip ederim.. gerçekten bu çocukların okul öncesi dönemlerinde problem yaşadıkları aşikardır.. nolur Anneliğin hakkını verin.. Terapist vs deneyebilirsiniz ama önce uyku halini bırakmalısınız.. insanın uyudukça uyuyası geliyor.. şu saatte kalkacağım ve uyumayacağım diye kendinizi şartlandırın.. bebeğinizle iletişim için özel zamanlar ayırın.. birkaç saat arayla 15er dakika olsa yeter... bebeğinizle konuşun, güzel şeyler söyleyin, onu okşayın, gülün, kahkaha atın hatta minik oyunlar oynayın.."küçüktür ne anlar" demeyin sakın.. aldanırısınız.. eşimle azcık gerginlik olsa aramızda anlıyor huzursuzlanıyor.. kimse çocuğa anneden daha fazla şefkat gösteremez göstermemelidir de.. eğer çocuk başkasında huzur buluyorsa acilen kendinize çeki düzen verin.. depresyon adı altında bahaneler aramayın ve son olarak; unutmayın çocuklar bizim aynamızdır.. sevgiyle kalın, mutlu huzurlu..

canım yaa.. şimdi desen amaan ne etmiş al lan ye derler mesele et değilde orda hastaya yeni doğum yapmış ameliyat olmuş birine ilgi şefkat. o halde destek olunmayınca ne zaman olunacak acaba. benimde ailem yakında değildi görümcem herşeye koştu hastaneye onlar götürdü getirde hastanede yanımda kaldı evde geldi yemek yaptı. eşim normalde çok ilgilidir şuanda öyle ama ameliyat sonrası hasta olduğumu anlamadı bebeği sevdi durdu ona sağlam göründüm demekki ayağa erken kalkmaya çalıştığımdan. insan unutmuyo o günleri, bana bakıldı gene ama size cidden çok üzüldüm inşallah bu sefer bişeyler değişir, belki hatırlatıp yaptırmak lazım inadına, gözyaşlarımıza yazık nevgul61 Hayat

Seni gayet iyi anlıyorum canım, benzerlerini yaşadım.. 1-2 ay daha zor zamanları olur, sonra gaz vs şikayeti azalır, seni, çevresini farkeder, oyun öğrenir, tv izler ozaman çok rahat edeceksin sabret.. aynı senin dönemlerinde bende kötüydüm,4 aylıktık artık eşim beni memleketime gönderdi sağolsun 1 ay kadar kaldım annemlerde bana terapi gibi geldi tam anlamıyla.. en azından yemek vs derdim olmadı yedim içtim rahat rahat emzirdim.. evde yalnızken birde sütüm azaldı diye dert ederdim.. tamamen psikolojik.. annemlerden geldiğimde bebeğimde bende bambaşkaydık.. şimdi 6 aylık olacağız çok şükür hem bebeğimle oynuyo onunla ilgileniyorum hemde evimle.. temizlik, kendi bakımım.. misafir bile alıyorum çaya, yemeğe,, kendim bebeğimi alıp gidiyorum arkadaşıma vs..2-3 saat uykuya alıştırdım vücudumu, az da uyusam dinç kalabiliyorum artık.. miskinlik miskinliği getiriyor.. bebeğim gündüz 2-3 saatte bir yarım saat ancak uyur.. ama her tür ev aletinin sesine alıştırdım onu.. o uyanıkken evi süpürüyorum 2 günde bir.. silip toz alıyorum ama müthiş bi hızla ya durmazsa diye.. hergün en az bir çeşit yemeğimi yaparım.. bi uyutuyorum yemeğimi yapıyorum, bir uyutuyorum yemeğimi yiyorum.. bu zamanlar bazen 10-15 dk oluyor ama bu tempoya alıştırdım kendimi, birde ek gıdamızı başlatıyorum artık bide onun öğünleri girdi bu tempoya, uyanık olduğu zamanlar oynamayı öğrendi artık hep oyunla geçiriyoruz..2 yıl ücretsiz izindeyim ve tadını çıkarıyorum artık bunu öğrendim.. sabret canım hep böyle geçmeyecek zamanların.. K kabakiz

Kesinlikle kadına düşen görev çok fazlaaa Eşler sabah çıkıp akşam geliyor Aileden yardım edecek kimselerde olmayabilir Tüm gün ev işi, yemek, çocuk vs derken kadın bunalıyor ama kendine göre düzenliceksin hayatını Sanki tüm gün temizlik yapınca, yemek yapınca seninle övünenler mi var?kendini yıpratıyorsun sadece Dışarıda kendine bakan kadınlar daha kıymetli Kendi canının kıymetini sadece sen düşünürsün bunu unutmayın Tabiki eviniz temiz olucak, yemeğiniz yapılcak ama herşey planlı olucak eskiden hergün yemek yaparken şimdi 2 günlük yemeğimi yapıyorum ayda bir büyük temizliğimi yapıyorum 2 günde 1 evimi süpürüp, toz alıyorum Yani 1 1.5 saatte işler biter ve kendinize zaman ayırabilirsiniz Herşeyi omuzlarınızda yüklenmeye çalıştığınız için ağır gelicek zamanla, taşıyamıcaksınız . push ;

canım bnm çok geçmiş olsun. lohusa depresyonundasın. maalesef aylarca sürebiliyor farkına varılmaksızın. mutlaka tedavi görmen lazım süresini kısaltmak amacıyla. ben lohusayım.28 günlük bebeğim. ilk 2 hafta bebat durumdaydım sürekli ağlıyordum, herşey üstüme geliyordu. çok korktum uzun sürmesinden. şimdilik daha iyiyim çok şükür ama yine de arasıra uğruyorlar bana. dediğin tembellik bende de var. ev berbat durumda mesela. buşaıklar,2 haftalık temizlik... sürekli uyuma durumu.. seni o kadar iyi anlıyorum ki.. gece uykusuzluğu mahvediyor insanı. maalesef ki benim de el kadar bebeğe kızdığım, onu yataktan sertçe kaldırdığım oluyor geceleri.. hepsinin bir gün geçeceğini düşün ve eşinden sana destek olmasını iste. umarım anlayışlı bir beydir. ve mutlaka ama mutlaka bunun için doktora git. hem senin hem bebeğinin sağlığı için çok önemli. aynı zmanda eşinle ilişkinizin sağlığı açısından da. E

bence de imkanınız varsa ve de bebeğe bakacak biri varsa terapiye gidebilirsiniz, doğum sonrası zorlukları hepimiz yaşadık gerçekten çok zor çok yorucu bir süreç.. kendiniz üstesinden gelemiyorsanız yardım almalısınız eğer imkanınız yoksa da bebeğe bağıracağınız zaman içinizden bir dua okuyon, sakinleşeceğinizi düşünüyorum.. Onlar bize Allah'ın emaneti neticede incimnaz

canım sen iyi diyorsun güzel diyorsunda bazen istesende o planladığın düzende hareket edemiyorsun işte ben çalışıyorum,2,5 yaşında oğlum var ne ev temizliği ne yemeği hiçbişey yapamıyorum sabah kalkıp ancak işe gidiyorsunuz, akşam çocuğunuzu alıp 2 saat onunla oynuyor o uyuduktan sonra koşturuyorsunuz evin içinde ne iş yapacam diye yemekmi bulaşıkmı çamaşırmı ütümü temizlikli hangisi yetişir, iki iş yapıyorsun gece oluyor haydi yat dinlen uyu ee bu arada eşler izin verirse sabah yine aynı döngü bu kadar yük tabiki taşınmaz ama nasıl çözülürkü mümkün olmuyor, çünkü birini yapsan diğeri eksik kalıyor allahtan oğlum büyüdü şimdi akıllı bir çocuk işlerimi yetiştirebiliyorum ama küçük bebekken çok zordu benim için herkes bir akıl verirdi bana ama olmuyor işte 24 saat ağlarmı bir bebek ağlıyordu yemin ediyorum çaresizce susturmak isterdim ne yemek ne temizlik yani hiçbişey yapamadığımız bir dönem oluyor çocuktan sonra bunu kabul etmek gerekir çocuk büyüdükçe belli bir düzene giriyor hayatınız ben oğlum 7 aya kadar çok zorluklar yaşadım 1 yaşına kadar zorluklar azaldı,1 den sonra ben çok rahat ettim N

canım yaa... sinirlerin çok yıpranmış senin... bebekle ilgisi olduğunu pek sanmıyorum, onun öncesinde yaşadıklarının etksi olabilir.. buraya yazmana çok sevindim.. demek ki durumdan sende rahatsızsın ama sana burdan nekadar yardım edebiliriz bilmiyorum, istersen bi psikolağa git canım... aslında sana iyi gelebiliriz ama anlatım yada yaklaşımımız doktor kadar olamaz.. mesela ben yanıp bitiyorum bir bebek için... üstelik eşimle hala aşamadığımız sorunlarımız varken.. rüyalarımda bebeğimle gezdiğimizi ona mama yedirdiğimi görüyorum.. ona bırak bağırmayı, kızmayı, kendimden bile kıskanırdım herhalde.. bizler anayız canım, evladımıza asla kıyamayız, herşey düzelir canım ama attığın bu adımın biraz daha önüne geç canım.. bir doktordan randevu al.. vereceği ufak tefek nasihatlerle ohhh be dünya varmış diyeceğine eminim... bu arada minik bebeğini kocaman öpüyorum.. kimbilir nekadar güzel kokuyordur... gidip benim yerime koklarmısın onu... P

Kesinlikle bebekle ilgisi yok çok güzel bir tespit, inşaallah sizinde en hayırlı vakitde olur, bende olmayacak diye çok stresler yaşadım şu bir gerçek ki eğer bir evlilikte sorun varsa bebek gelince sorun ikiye katlanıyor yok mutluysanız bebek gelince daha da mutlu oluyorsunuz Y

canim sinirlerini bosa harap etme.. o kadrcik coocuk bi derdi vardir onun icin agliyodur.. biliyorum zor ama takmamaya calis.. o uyunca senden uyu bosver herseyi 1 bck yasinda dunyanin bana gore en huysuz cocouguna sahibim.. surekli ama surekli aglar, bide ciglik atma cikti ha bi de elinde ne var ne yok etrafa atar masaya tabak bardak canak yerle bir olur sinirden kafasini yerlere vurur perdelere asilir camlari yumruklar catal bicak almak ister vermeyince abartmiyorum snir krizi gecirir.. sacini basini yolar herkese yumruk atar.. bana babasina sokakta gorduklerine kucuk bebekleri dover.. alisverie gideriz apar topar geri geliriz kiyameti koparmistr cunku yerdeki koca haliyla oynamak ister cekemeyince aglar tutar haliyi onun istedgi gibi cekeriz.. vs vs neler neler.. inan bak allah var abartmiyorum.. gecen bi avm ye gideyim dedim cunku patladim evde dort duvr arasinda cocukla gitmemeizle gelmemiz bir oldu.. hatta kadin bi tanesi dedi aman allahim allah sana peygamber sabri versin.. dun yine kriz aninda bende artik patladim. kendimi vurmamak icin zor tuttum ve kafami duvara cevirip cigerlerimin son noktasina kadar sesim ksilene kadar bagirdim dislerimi skarakk.. esim sokaktan duymus kosarak geldi cocga bisey olduda kendini kaybettin sandim dedi.. ama oyle rahatladim kii napimm benimde ihtycm var ole rahatlaidm.. ama ogluma bagirmadim kendi kendime bagirdimm bayilack gibi oldum ama icimden biseyler gittii bi arkadasta dedi bende bagirark rahatliyorum ama ben artik kopma noktasinda yastiga gomuyorum kafami avazim ciki kadar bagiryorum dedi baktim cok mantkli bende ole yapicam.. belki sende bagirarak bosaliyosundur.. ama nolur bebegine bagirma.. o cok kucuk evet zor ama napalim yapack bsey yok evlatimiz onlar bizim.. Nego Özgür Filistin ☝Bir sabah gelecek kardan

bence bi yardim almalisiniz dogum sonrasi depresyona girmis olabilirsiniz. B

ah canim goturmezmiyiz htta biz bi ara otizmden suphelendik hatta o kadar ki biz teshisi koymustuk yaa allah korusun dunya basimiza yikildi sukurler olsun ki cikmadi ole bsy sonrada dedim ki aman sagligi yerinde olsunda ins buyunce duzelir ins duam o yonde allah korktumuz yere ugratmasin napalim Nego Özgür Filistin ☝Bir sabah gelecek kardan

Kolay değil tabi, birden bire kadının bütün düzeni değişiyor ve ilk 3 ay en zor dönem. Bunları paylaştığınız size destek olacak biri yok mu, ağlayınca ilgilenebilecek, arada bebeği bırakıp dışarı çıkmanızı sağlayacak. Size nefes aldıracak biri gerek sanki... N

Arkadaşlar olumsuz ve çok kırıcı yorumlar arkadaşa bir yarar sağlamaz bu bak ben sana demedimmi gibi insanı iyice bunalıma sokacak birşey zaten yanlış yapdığını kendiside biliyor sadece çare arıyor böyle olmamak için bu çıkmazdan psikolojiden kurtulmak için yardımsa amacınız bebeğe ve anneye yapıcı olun yoksa yıkıcı olarak anneyi iyice bunalıma sokarak bebeğe iyilikmi yapdığınızı sanıyorsunuz anlamadım.

benim oğlum 27 aylık. ilk zamanları anımsıyorumda... herşeye oturup ağlardım. durdukyere kavga çıkarırdım. ev işi desen bi haber. normalde zaten çalışan biri olduğum için evle pek bi alakam yoktu. doğum yapınca eve tıkılıp kaldım. bu durum bende çoooooooooookk uzun sürdü. inanmazsınız ama tam 1 sene(.1 sene hep ağladım. hep kavga ettim eşimle erken yaptık biz bu çocuğu, ben yapamıyorum, bakamıyorum dedim. bebek kendini toparladıktan sonra işe başladım. ozaman daha zor oldu ama benim kendime güvenim geldi ve bebeğimde evin içine tıkılıp kalmaktan kurtuldu. şimdi işten çıktım ve 3 aydır evdeyim. bizim ilk sıralardaki sorunlarımız tekrar başladı. eşim yardım almamı, psikolojimin bozulduğunu, benim böyle biri olmadığımı söylüyo. ne yapacağımı şaşırdım(

çok güsel dile getirmişsiniz yaşadığımız değişimi o duyguları kesinlikle tam olarak bu...

canım bir kere şöyle düşün 3 aylık bebek 3-4 yaşındaki çocuk gibi kaprisi yüzünden huysuzluğu yüzünden ağlamıyordurki ya açdır ya gazı vardır ya biryeri ağrıyordur yani çaresizin bir derdi vardır ondan ağlıyordur uyumuyordur ağzı var dili yok misali bağırman sadece kendini o an rahatlatmak sinirini çıkartmak ama git eşinle kavga et git duvarı yumrukla kafanı vur ama bunu yapma. Tamam biliyorum bebeğini şurda yorum yapan hepimizden çok yine sen düşünürsün dünyada herkesden çok yine sen seviyorsun ama ona bağırman muhakkak ileriki hayatında psikolojisinde birşeyler bırakır bunun vicdan azabıyla başa çıkabilirmisin onun şimdi güvene tatlı dile ten temasına yani kısacası sana sadece sana ihtiyacı var bırak olmasın ev işi nasılsa bugünlerde gelip geçecek hep böyle sürmeyecek bir düzen oturacak oda büyüyecek derdini anlatmaya başlayacak sende evinde işinde kendine bir düzen oturtacaksın. Bebeğin uyurken işini yapmaya çalış şu an okadar zor zamanı değil aslında ek besine geçmemişsiniz kısa kısa sürelerdede olsa uyuyor uyumadığı zamanlarda koy ana kucağına yanına al işini yap bir yandan onla konuşurken eline çıngırak ver ilgisini çekecek birşeyler dök yani sonuçda silkelen oturt bir düzen kendine biryerlerden başla bunun için bağırıp oturup ağlamak sonra tekrar bağırmak vicdan azabıyla yaşamak seni sadece bir kısır döngüye sokar. Sen geçmişi bırak unut bundan sonrası için sıfırdan başla yeni anne olmuş yeni doğurmuşsun gibi.

Sizin bebeğiniz olabilir ama ALLAHIN da EMANETİDİR size... Küçücük savunmasız bir can... Sizi çok iyi anlıyorum, Küçücük bir cana bakabilir miyim korkusu, evime, eşime yetişebilir miyim düşünceleri huzursuz etmeye yetiyor Bebeklerimiz küçükken bizlerde zor zamanlar geçirdik, hiçbirşeye yetişemedik, kimseler yardım etmeyince iş başa düştü dedik... Lohusa depresyonu yaşamıştım, sürekli ağlama durumları, hiç birşeyden mutlu olamama vs vs... Ben bukadar mutsuzken insanlar nasıl bu kadar mutlu diyordum Kendime bakmak, alışveriş yapmak bile istemiyordum Eşimin annesi evine dönünce 1 ay sonra, oğlumla başbaşa kaldıık. Mecburen herşey bana bakıyordu ve kendi düzenimizi oturtmamız lazımdı Oğlumdan önce temizlik hastası olan ben oğlumla bunu yendim Eşime kahvaltı hazırlayamadığım, akşam yemeklerini pratik şeylerle geçiştirdiğim dönemlerim oldu Evde birşey dağıldıysa anında topladım ki işlerim sonraya kalmasın Oğlumun sürekli yıkanıcak ve kurutulucak kıyafetleri için kurutma mak. edindim misafirim gelicekse dışarıdan aldım, yada pratik birşeyler hazırladım oğlumun çok kırışmayan kıyafetlerini ütülemeyi bıraktım eşimin gömlek, pantolonlarını dışarıda ütülettirdim 3 günde bir süpürge açtım, hergün gözüme batan çer çöpü şarzlıyla çektim Tecrübesilikten oğlumun 2.5 aylıkken oyuncaklara ilgisi olmayacağını düşünmüştüm Babaannem gelip oğlumun pusetine iple oyuncak bağladı ve oğlumun ilgisinin olduğunu görünce pusete takılan oyuncaklar aldık Camları silerken yanıma pusetiyle aldım, yemek yaparken mutfak tezgahına koydum, banyo yaparken banyoya, eşimle yemek yerken yanımıza vs vs... Sonra oyun halısını keşfettim ve bizim işimize çokk yaradı, rahatladım resmen Sonra mama sandalyesi aldık ve önüne sesli oyuncaklar koyduk Kadınlar kulübünde aynı ayda doğan bebeklerin annelerinden zaten fikirler ediniyorsun Evde kendi başınıza durmak yerine anneniz, arkadaşınıza gidip dertleşin rahatlayın. Kolay büyümüyorlar ama kendi stresimizide çocuklardan çıkartıp onları suçlamak çözüm değil oğlum şimdi 2.5 yaşında kendi başına oynuyor, bana bol bol vakit kalıyor H

ilaç kullanmak istemiyorsan önce pskologa git ilaçsız sadece terapi ile düzelebilirsin eğer sadece terapi yeterli olmazsa ona göre piskolog seni psikiyatra yönlerdirir oda durumuna göre ilaçlar verir. korkma bu durumu yaşayan çok bayan var şimdiden geçmiş olsun mariposita

anlıyorum haklısın canım allah herkesin gönlüne göre versin 2. bebek demişsinde.. benim oğlum 2,5 yaşında şimdi ikiz kızlara hamileyim asıl zorluk yoğunluk ne varsa doğumdan sonra yaşayacağım ama dediğin gibi bir takım planlar yapılıp bazı şeyleri düzene sokunca aslında bir şekilde altından kalkılıyor yinede kadın olmak zor allah hepimize yardım etsin ben bunalınca bu yoğunluktan direk oğluma koşup sarılıyorum koklayıp öpüyorum o an dünyalara bedel herşeyi unutuyorum Nego Özgür Filistin ☝Bir sabah gelecek kardan

canım benim benim de 3 aylık bebeğim var. ve çok şükür ki ona bakınca içim eriyor, bazen gözlerim doluyor. O Allah'ın sana armağanı. sen de biliyorsun tabi ki bunları ama o melek. sakın ona bağırma. annelik tabi ki karşılıksız yapılır ama sen ona nasıl bakarsan o da sana öyle bakar. kalk ve kendine gel. al bebeğini çık dışarı dolaş gez. silkelen şöyle bir. sen annesin ve inan bana sandığından çok daha güçlüsün. evin çok temiz olmasın, gerek yok, ama dağınıklık da içini karartır. biraz hareketlenirsen daha mutlu olursun. . push ;

arkadaşlarında dediği gibi doğum sonrası depresyona girmişsiniz bu gayet normal bir ruh hali ve birçok kişi bunu yaşıyor öncelikle bunu bilin ve kendinizi suçlamayın. Depresyon 6 ay süren bir tedavi gerektirir siz doğum yapalı daha 3 ay olmuş tedavi görseydiniz bile daha tedavinin yarısında olurdunuz. Bu durumu eşinizle mutlaka konuşmalısınız. Biran önce tedavi almanız gerekiyor bunu kendiniz ve bebeğiniz için yapmalısınız Siz iyi olmazsanız bebeğinizde iyi olamayacaktır daha çok huzursuzluk yapacaktır Doğumdan sonra bebeğin anneden güven ve sevgiyi alması lazım eğer alamazsa ileride kendine güvensiz bağımlı ve yetersiz kişilik geliştirecektir buna en iyi örnek benim diyebilirim bebeklikteki güven eksikliğinden dolayı şimdi panikatak ve anksiyete hastalığıyla mücadele ediyorum lütfen siz bunu bebeğinize yapmayın biran evvel tedavinizi olun Çok geçmiş olsun Bebeğinizle mutlu ve huzurlu bir ömür geçirmenizi diliyorum C

kesinlikle geç kalmadan bir uzmandan yardım almalısınız daha önce de buna benzer bir konu açılmıştı dehşete düşmüştüm anne hala yorum yapanlara laf yetiştirme derdindeydi. doğum sonrası depresyon yaşıyorsunuz muhtemelen burada biz sadece duruma üzülür ve tavsiyeler verebiliriz ama yapılacaklar bu kadardır. lütfen ertelemeyin uzman yardımını, çünkü geçen her gün sağlıksız bir gelişime sebep olacaktır dotomes Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Kesinlikle uzman birinden yardım almalısınız. O zaman her şeyin düzeleceğine inanıyorum ben lütfen kendinizi çaresiz hissetmeyin:) Bebeğinizi Allah analı babalı büyütsün en kısa sürede düzeliceksiniz ama uzman biriyle görüşürseniz yoksa bu durum sürer gider. S sedatry

Canım Allahım tez zamanda Allah sana bu güzel duyguları yaşatsın inşallah... Bizde eşimle çok sıkıntılı zamanlar geçirdik.. bebeğimiz olmuyor değildi ama bizim derdimiz çok daha başkaydı, zaten bu forumu bulmama nedende o olmuştur.. aylarca vajinismus derdini çektim.. ama o günleri unutturacak kadar da bebeğimi büyütürken sıkıntı çektim.. ailelerden uzak bebek büyütmek çok zor hele ki ilk bebekse... biz bunu paylaşıyoruz sadece.. evet onu çok iyi anlıyorum çünkü aynı sıkıntıları çektim bebeğimle oturup ağladım bende sinirlendim... bu elde olmayan bişey, kim canının parçasına böyle davranmak ister.. çoğu anne yaşıyor bunu malesef.. ama senide anlayabiliyorum inan.. evliliğimin ilk zamanlarında çocuklu ailelere gıpta ederdim benim hiç olmayacakmış gibi.. şimdi bugünüme hep şükrederim... Allah yardımcın olsun, tez zamanda bebeğine kavuştursun seni...

annenize gitmeniz iyi olmuş, biraz kendinizi dinlersiniz... bebek isteyip de olmayan her kadına allah anneliği nasip etsin. ama bebeğinizi kucağınıza aldınız o ilk geceden sonra duygularınızın tepetaklak olduğunu siz de göreceksiniz... her kadın böyle olmuyor ama çoğu böyle.. hamileliğin son ayında tavan yapan mutluluk hormonu yerlerde sürünür.. mutsuzsunuzdur, berbat bir anne olduğunuzu hatta anneliğe hiç de layık olmadığınızı düşünüp gece yarıları ağlarsınız... doğum öykülerinde herkes bebeğe aşık olmuştur ama siz karnınızda kıpır kıpırken mutluluk duyduğunuz bebeğinize yabancı gibisinizdir... anneler bebeklerinin ihtiyaçlarını ağlamasından anlar diye duymuşsunuzdur avaz avaz ağlayan bebeğinize çare olamadığınız için kendinize lanet edersiniz... asla eskisi gibi rahat edemeyeciğnizi düşünür üzülürsünüz, sonra üzüldüğünüz için kendinizi suçlarsınız... bebeğinizin biran evden gitmesin istersiniz, bunu istediğiniz için de vicdan azabı çekersiniz, vs... :26: bunların hepsini yaşadım, bu duygularımdan utanç duymayı bıraktığımda, o duygular da beni bıraktı... o yüzden hamile olan tüm arkadaşlarıma derim; bebekle birlikte muhteşem duygular beklemeyin, o karnınızdan çıksa da hiç tanımadığınız biri... zamanla seveceksiniz... şaşkınlık yaşıyor insan... annelik çok yüce ama tamamen karşılıksız değil, o sizi tanıyıp gülücükler attıkça onu daha çok seveceksiniz... bu yüzden kendinize ve bebeğinize zaman tanıyın... emihar Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

bebeğine bağıran hiçbir anne bundan memnun değil zaten buraya akıl almak için yazıyoruz herkesin neler yaşadığını kimse bilemez yine söylüyorum bu bebeğimize bağırma ona kötü davranma hakkını bize asla vermiyor zaten bu durum psikoljik bir rahatsızlık yoksa bizde biliyoruz dünyaya gelirken ona sormadığımızı ben bunun için çok mücadele ediyorum bugün mesala bebeğime bağırmadım ve bende mutluyum o da burda okuduğum yazıların etkisi çok zaten bizde ne yapabiliriz nerden destek alabiliriz diyoruz eleştirmeden önce empati kurun bebeğime bağırdığım için yaşadığım vicdan azabını her an ben biliyorum((( P

canım lütfen sinirlen delir ağla ama bebişe bağırma onu ağlar bırakma geçer bunlar bak bu zamanlar gelmez geri. benim bebeğim 3 aylık bren şimdiden o hafifçik eli kolu hiç oynmayan cenent kokulu yeni doğmuş hallerini özlüyorum Nego Özgür Filistin ☝Bir sabah gelecek kardan

alla alla o bebeğemi sordun onu dünyaya getirirken madem doğurmasaydın. kusura bakma ama ben bebeğe bağıranalrı ağlayınca almyanları onları suçlayanlara anlamıyorum. onun doğmasına sen sebeb oldun sen anneliğini yapcaksın. çocuk büyük olur yaramazlık yapar kızarsın ama nedemek bebeğe bağırmak. hem niye zor olsun eskiden kadınlar sobalı evlerde hem çocuklarına bakar hem kayınvalidesine vs. bakarmış. üstelik bezler yıkanıyormş ne bulaşık ne çamaşır makinası. silkelen kendine gel. tamam doğum sonrası depresyon falan ama birazda senin acizliğin bence. bakabildiğin kadar bebeğine evine bak hepimiz anneyiz evet kendimizi evimizi ihmal ettiğimiz yetişemediğimiz oluyorda aman ev pis oluversin yeterki bebeğinin küçücük bi gülümsemesi olsun. bi kendini o bebein yerine koysana. aciz yürüyem, yor konuşamıyor canı yanıyorsa düzeltemiyor Nego Özgür Filistin ☝Bir sabah gelecek kardan

ya bn çok ağladım buna ama yaa.. lütfen yapmayın o daha çaresiz bi yavru elinden hiçbişi gelmez dünyaya gelmesi ve sizin onun annesi olmanız onun seçimi değil.. hiçbişey onun seçimi değil ve hiçbişeyden haberi yok.. ne yaptığınızı neye sinirlendiğinizi hatta kendisnin bile ne yaptığını bilmiyoki.. eğer cinnetlik bi durum bile yaşasanız gidin içerde duvarları yumruklayın yastığa basın ağzınızı avazınız çıktığı kdr bağırın.. ama lütfennn lütfenn o küçük yavruya bunu yapmayın ay düşündükçe çok üzülüyorum yaa.. yavrum bnm Allah yardımcısı olsun sizinde onunda.. sofia. Yeni

Bence hemen psikoloğa gidin,3 aylık bebeğe annesi bile olsa kimsenin bağırmaya hakkı yok!

Aslında düşüncelerimiz aynı Çalışan annelerin işleri iki katı zorlukta dicek birşeyim yok Ablam bebeği 1 aylıkken işe girmek durumunda kalmıştı ve oğlu şimdi 11 yaşında Ama benim demek istediğim evdeki bayanlaraydı süper anne olsanız dahi kimse madalya takmaz bize Bu yüzden herşeyin mükemmelini istemeden yapabildiğiniz kadarını yapmak:) Evdeki bayanlar biraz daha planlı programlı olurlarsa kendilerine vakit ayırabilirler. Allah aşkına mutsuz olursanız, herşeyi dert ederseniz sonucu ne olabilir ki? Kendinize yaparsınız ancak Ben lohusalık depresyonundayken anladım bunu sen mutlusun herkes mutlu, sen mutsuzsun yine herkes mutlu Yani her şeyi dert edicek kadar ömrümüz uzun değil Benim oğlumda çok zor büyüdü iştahsız ve uykusuzdu Hatta hala az yer 2.5 yaşında 12 kilo ne demek istediğimi anlamışsındır Ama çok şükür sağlıklı olduğu için mutluyuım, dert etsem kendime yaparım 2. Bebeği istiyorum herşeye rağmen, biliyorum hiç birşeye yetişemicem ama bunun içinde mutsuz etmicem kendimi arcak81 Serra'm

kıyamam yavrum benim inan şu anda çok üzüzldüm onun için sen bu kadar küçük bi bebeğe şimdiden bağırmaya başladıysan ben senin sonunu hiç düşünemiyorum 1 yaşına gelipte yürümeye başladığında heryere dokunacak evi dağıtacak herşeyi merak edecek o zaman ne yapacaksın dövecekmisin onu.. bu nasıl bişey yazık değilmi sen ona sordunmu bu dünyaya gelmek istiyorsun diye kendi seçimindi sonuçta doğurdun madem hakkıyla büyüt herkes nelerini feda etmeye hazır bi bebek için allah seninde onunda yardımcısı olsun bide en önemlisi o daha minicik bi yavru aklını falan alırsın bigün allah korusun o zaman bi ömür çekersin nasıl vereceksin günahını o sabinin.. H

eleştiriler, aşağılamalar, hatta kişinin anneliğini sorgulamalar.. doğru bunların hepsine hakkımız var, çünkü konu sahibi çok memnun yaptıklarından, örnek olsun diye de bize anlatıyor. kimse kimsenin ne çektiğini, ne yaşadığını bilmez.'ben de uykusuzdum ama bağırmadım' örneği çok yersiz. uykusuz kalırsın, bebeğin yemez, sürekli ağlar... vs. ama 2 dk yükünü omzundan alacak biri vardır, o yeter insana. bir kuaföre, bir markete gitmek için ayda yılda bir bebeğini bırakacak biri varsa etrafında, yalnız bir insanın çektiklerini anlayamazsın, ondan sonra da saldırırsın böyle. elbette doğru değil ama anne de bir insan, ben anladım ki anneliğin yarısı göz yaşı dökmekten ibaret, mutlu olunca da üzgün olunca da ağlıyormuş insan. tarifi imkansız yaşanan üzüntünün de sevinçlerin de. konu sahibini çok iyi anlıyorum, ama ne önereceğimi bilemiyorum. kısa bir süre nefes aldıracak birileri yeterli... yalnız şu var ki, tamam, toparlandım dersin,1 hafta geçer aynı duyguları tekrar yaşarsın. zaman böyle geçip gider, bebeğin büyür, sonra anlarsın ki bebek büyütmek böyle bir şey. bütün dünyanın ondan ibaret olması... böyle böyle geçecek inşallah arkadaşım, bolca dua ve sabır dileyelim, hepimizin bebeği sağlıklı, mutlu olsun, biz de mutlu olalım:)

c. tesi gunu sancılarım basladı dr p. tesıye kadar dogurmazsan mucize dedı bugun oldu hala dogmadı kuzum bu sefer normal deneyecem dıye bende ınat ettım pazar gunu geldı kayınvalıdem bızım ev yıne karıstı artık allaha sıgındım benı uzduklerı gıbı kendılerıe uzulsunler dıyorum( eşimle yıne kusuzzz( halbukı ona ne kadar ıhtıyacım var agzını acıp annesıne ıkı laf edemıyor yarın piskologa gıdecem artık dayanamıyorum içimdekileri ibirine anlatmaya cok ihtıyacım var. oğlumun tırnak yedıgını fark ettım yanında tarstıstıgımız için olssa gerek bu benı cok derınden üzdü suan aglıyorum aslında gunum aglayarak geciyor. sınırlerım cok bozuldu artık herseye fazla tepkı verır oldum (( aslında burdakı arkadassa destek olmak ıcın yazmıstım ama benım ondan fazla destege ıhtıyecım var bazen alıp basımı gıtmek ıstıyorum oğluma bakıp vazgecıyorum hele bırde her an dogurabılırım nevgul61 Hayat

tatlım hiç moralini bozma okadar normal bi durumki yaşadığın.. google a doğum sonrası... yaz anında senin için tamamlıyor 'doğum sonrası depresyon' diye... yani okadar bilindik birşey! ''Doğum sonrası "Melankoli" Kadınların yaklaşık % 85'inde doğumdan sonra melankolik bir durum görülür. Bu gerçek bir duygulanım bozukluğundan çok doğumun normal bir parçası olarak kabul edilmelidir. En sık doğumdan sonraki ilk haftada ortaya çıkar. Annelerde uyku problemleri, ağlama krizleri, üzgün görünme halsizlik, baş ağrıları, konsantrasyon güçlükleri, şaşkınlık, sinirlilik, iştahsızlık problemleri görülebilir. Bu tablo çok önemli değildir. Genelde 1-2 hafta içinde şikayetler kendiliğinden kaybolur. Ancak bu kısa geçiş döneminde ailesinin ve eşinin anlayışlı davranması ve kendisine yardımcı olmaları gereklidir. Annelerin %10-15'inde melankoli tablosu iki haftadan uzun sürebilir. Bu durumda depresyon söz konusu olabilir ve profesyonel yardım gerekebilir.'' evet bazen maalesef çaresiz kalabiliyoruz canım yazının devamını internetten bulabilirsin ama buradan en güzel tavsiye dr a görünmen olur tamam mı? sakın kendini suç-la-ma!! : Esra

ah canım snı nasıl ıyı anlıyorum benımkıler yakınımdaydı neoldu aynısı anlatsam destan olur kayınvalıdem dogumdan önce geldı bekar gorumcemle ama ne ıse yardılar hiç bır ıse evıme dıger evlı ıkı gorumcemde geldı cocuklraıyla oldukmu evde 12kısı kayınpeder fılan hastane kaynanam yattı gecelerce uyudu eşimde kaldı bır gece oda bosa gorumcende kaldı br gece kaynanam hep kaldı ama ne işe yaradı benden fazla sezeryanlıydı sankı bir kere esım olsun kaynanam olsun goregım dıye umcem olsun bebgın altına bıle bakmadılar sadece mama saatı geldıgınde cagır cagıra uyundırdım ve mama yapıp elıme bıberonu tutusturup yattılar uyudular kendı kendıme altın baktım ustunu degıstırdım gazını cıkardım uyuttum eve geldık daha ıyı olur derken daha kotu oldu 3kızınıda topladı bana et pişirdiler allah ınandırsın kokusunu kokladıgımla kaldım halbuki eşime yattakta yemekyıyecegım dıye sehba yaptırdım ama nerde hastaneden cıkıp eve geldık 3parca karnıbahar kızartması okadar bır kase corba görümcemın kocası gelcek dıye ertseı gun et pişti ben yattakta ev kokusunu duyuyor ve beklıyorum evde onca ınsan 6kısının hiçbırının aklına gelmedım damatları geldı sofra kondu yedıler ben agla agla ıkı gözum ıkı cesme annem yakın oturuyor ondan ne fayda kaynana var dedı cektı gıttı kendı kendıme neler yasaamdım sutum gelmedı kımse emzırmem ıcın yardım etmedı bende yapamadım daha neler neler kızlar bosverın kımın ne dedıgını hala aklıma gelınce aglarım bunlara esım bıle benı anlamadı p, tesı ıkıncıyı dogurcam bakalım neler degişmiş olcak esımı tehdıt ettım bu seferde aynı hatayı yap bosancam senden dıye cok zoruma gıttı yattı uyudu oturdu anasıyla etlerı yedı ınsan dusunur burda esım yatıyor dıye ama nerde emihar Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

evet canım zaten yaşamayan anlayamaz. bilmiş bilmiş hıııım doğum sonrası depresyon hemen yardım almalısınız! yorumları yaparlar yargılarlar suçlarlar halbuki o kişi bu duruma nasıl gelmiştir hangi zorluklardan geçmiştir hangi şartlarda yaşıyordur bilmezler anlamazlar ancak yaşayan bilir bazı arkadaşlar yazmışlar annelik karşılıksız değil diye gerçekten öyle bebek biraz daha büyüyüp sana tepki verince gülümseyince küçücük elleriyle alkış yapınca mesela evet bu benim bebeğim benim canımdan parça içimde taşıdım ora da büyüdü gelişti hayat buldu elleri gözleri ayakları her bir zerresi 9 aylık sürede günden güne nasılda mucizeyle oluştu diyorum bunları düşünüce Allahın bana bu hayattaki en güzel hediyeyi verdiğini anlayıp halime şükrediyorum bütün bunlar zaman alıyor elbette boşuna dememişler zaman her şeyin ilacı diye umarım sende bu bebeğinde öyle kötü şeyler yaşamazsın her şey istediğin gibi gönlüne göre olur inş.

Bütün duygularımın özeti gibi olmuş. Harika bir açıklama. Bence hamile kalmadan önce anneler kursa tabi tutulmalı. İnsan bir anda ne olduğunu şaşırıyor.

canım ya sen gerekten çok bunalmışsın.. burada eleştiri yapanlarıda anlamıyorum zaten normal bir ruh sağlıyla yapmıyosunki bunu.. benimde gerekten ok zor bir bebeğim vardı tabi insan sinirleniyo ama onun senden daha çok ihtiyaç duyduğu kimse yok.. sen bugünü milat say ve bebeğine odaklan inan herşey düzelecek.. o hep öyle kalmıcakki bi bakmışsın büyüyüvermiş onun bu küçücük halinin keyfini çıkar.. benimki 9 aylık oldu daha şimdiden bir çok sorun geride kaldı.. sabret geçici bir süreç, düşünsene başka kimin hayatında bu kadar vazgeçilmezsin? . push ; S

valla çok üzüldüm senin adına ya. keşke keşke elimden bişey gelse. kocalar eşlerine karşı nasıl bukadar duyarsız ve anlayışsız oluyor anlamıyorum. annenin yanına gitsen. annenle konuşsan.

öncelikle allah sabır versin diyorum. şimdi burda sana o bebeği arayıp bulamayanlar var vs tarzında çok söylemler olacaktır. ama ben seni eleştirmeyeceğim çünkü yaptığının yanlış olduğunu ve sonrasında pişmanlık duyduğunu zaten sen söylemişsin. benim 5 aylık bebeğim var gurbetteyim yalnız büyütüyorum bebeğimi ve problemli bir bebek. uyku sorunu gaz sorunu vs çok uğraştırıyor beni. bazen kendimi camdan aşağı atmak istiyorum. ama sabır dilemekten başka çaremiz yok. annelik=sabır+özveri b unu çok iyi anladım. ne diyim arkadaşım allah yardımcın olsun sabırlar versin güç kuvvet versin... hepimize... amin... polyanan 3 çocuklu Anneler

Arkadaşım Allah yardımcın olsun şu an ne durumdasın merak ediyorum. seni çok iyi anlıyorum eleştirmek çok kolay yaşamayan gerçekten anlamaz bu bebeğimize bağırma hakkını bize tabi ki vermiyor kesinlikle yardım almamız şart çünkü bende her bağırmadan sonra kendi kendime hakaretler ediyorum ağlıyorum dua ediyorum sürekli Allah'ım merhamet ver vicdan ver sabır ver diyorum... Bende bebeğim olmayacak diye çok ağladım kürer vs. denedim Allah'a hamdolsun oldu, hamileliğimde ben değil eşim hamileydi hiç alttan almadı bu hamileymiş demedi ben ağladıkça üzüldükçe o da sinirlendi, derdi başka şehirde olmamız bebeğimiz olunca sevgili babasının torununu canı istediğinde sevemeyecek olması, ben gurbetdeyim diye bir gün ağlamadım sızlanmadım eşim hep sızlandığı için onu orada mutlu etmek için her şeyi yaptım çevre edindim her şeyi eşimle yaptım meğer ona yükmüş her işimi onun yapması asla memlekete gitmek istemedim ama eşim orada kaldığımız süre boyunca tayin için uğraştı biliyordum ki memlekete gelince kopucaz iyiceneyse hamileliğim sorunlarla geçti doğuma 10 gün kala annem geldi eşimin ailesinin gelmesini istemedim doğumdan sonra gelsinler dedim çünkü bütün aile gelicekti, normal doğum istedik hep ama bebeğimde problem çıkınca suni sancılardan sonra acil sezaryen alındım ağlayarak olmaz normal olacak normal istiyorum diye eşim çıldırdı doktorla kavga edicekti spinal oldum ve sütüm gelmedi mama verdiler biberonla beslemeyin dedikleri için bebeğim aç kaldı ve şekeri düştü havale geçirdi üç kuvözde kaldı benim sezaryen sonrası ağrım o kadar çoktu ki bir hafta tek başıma doğrulamadım ve o halimle üç gün iki saatde bir hastaneye bebeğimi emzirmeye gittim o arada eşim ailesi geldi cümbür cemaat ben doğumdan bir şey anlamadım hiç bir şey hayal ettiğim gibi olamadı eşim bebeğimin durumundan dolayı iyice değişti ve bana ilgisizleşti hep bebeğimiz demeye başladı benim başım ağrımış yorulmuşum umrunda olmadı bebeğimiz bebeğimiz.. annemin suçuymuş gibi bu durum anneme tavrı değişti annem 20 gün kalıp gitti 40 gün duracaktı ben hep ağladım hep ağladım 3 ay gazlı bir bebekti sallayarak uyutuyorum, bebeğim 6 aylık olduğunda eşim sonunda tayin isteyebildi ve babasıyla birlikte başardılar beni dört sene yaşadığım arkadaşlıklar kurduğum şehirden iki günde kopardılar apar topar kaçırırcasına bir çoğuyla vedalaşamadan.. eşim üstelik oraya gidince herşey güzel olacak dedi emin ol çok mutlu olucaz dedi ve ne oldu biliyormusunuz daha kötü olduk çünkü eşim dört aydır her akşam geç geliyor arkadaşlarıyla kardeşleriyle vakit geçiriyor ben napıyorum evde oğlumla onu bekliyorum hava soğuk diye hiçbir yere çıkarmıyor annesi ve annemden başka alışverişmiş marketmiş gidcek olsak bile beş dk içinde alacağını al hadi hadi hadi diye beni huzursuz ediyor benimle vakit geçirmiyor konuşuyorum anlamıyor sonuç olarak ben asabi bir insan oldum ve minik meleğime bağırıyorum en ufak hareketine bile bir anne mutsuzsa asla bebeğini mutlu edemez üstelik eşime evliliğimiz bitiyor terapiste gidelim dediğimde sen hastasın senin tedavi olman lazım diyip kestirip atıyor evet ben hastayım hem de çok onun sayesinde ve o bunu hiç umursamıyor çığlıklarımı ne zaman duyacaksın diyorum demagoji yapma diyor bir insan her gün geç gelirmi eve telefonla aradığımda telefonunuzu açmazsa ne yaparsınız acil bir şey olsa nasıl olsa babasıgil var ben onun sırtında yüktüm kurtuldu bebeğime bağırdığım için hakaretler ediyor bebeğimin uyku problemi var hakaret edeceğine ben sinirlenmeden al sen uyut ne olur diyorum uyutuyor ama laf saya say ne anneliğimi koyuyor ne.. ve bütün bunlara rağmen beni hala seviyormuş ben abartıyormuşum, abartmıyorum her gün ama her gün geç geliyor çoğunda bebeğim uyumuş oluyor sabah deseniz 1o dk görüyor bebeğimi şimdi o iyi baba ben kötü anneyim değil mi ben yorulmuşum bütün gün yıpranmışım önemli değil bir gün anneliğimi takdir etmedin anlayış göstermedin tatlı dille canım o bebek seni anlıyorum çok yoruluyorsun demedin diyorum nafile.. Nego Özgür Filistin ☝Bir sabah gelecek kardan

Allah korusun yardımcınız olsun umarım düzelir.

canım bende öyleydim sürekli ağlıyacak gibi olurdum herşey gözüme batardı çok tembelleşmiştim emzirmeye bile almak istemiyodum bebişimi ve senin gibi bağırıyodum. dr gittim hipotiroit çıktı. tembellik halsizlik ve sinir yaparmış. tavsiye ederim bi dr git. S

anlatmakla bitmez hepimizin sorunu aşağı yukarı aynı bende ayrı şehirdeyim bir tek akrabam yok yakınımda oğlum 1 yaşına girene kadar aynı şehirdeydik ailemle ama annemin sadece 2 ay kadar desteği yardımı oldu doğru düzgün kendine göre rahatsızlıkları var sıkıntıya gelemiyo birde kendi annesinden öyle görmemiş 3 çocuğunu kendi büyütmüş ananeniz bir kere bile altınızı alıp yedirmemiştir sizi der canı sağ olsun çok ağır astım hastasıydı rahmetli. annem yaşadıklarından mı bilemiyorum bize o rahatlığı vermedi her fırsatta benden geçmiş çocuk bakmak artık benim yapabileceğim iş değil rahat ediceğim zamanlar bunlar der. oğlumu kendim büyüttüm zaten ilk başta ben annemi tanıdığım için istemedim yada çekindim oda alıştığı için oralı olmadı bazen çok kızdım ona neden bana destek olmuyo diye oğlum uykusuz çok emen ve hareketli bir bebekti ben minyonum resmen bir damlacık canımı çıkarırdı benim yorgunluktan gözlerimin altı morarırdı ama yinede annemin sen uyu ben bakarım dediğini bilmem babam bile daha çok oynamaya bakmaya çalışırdı oğlumu kucağından düşürmezdi off derdim babamı gördüğümde biraz dinlenicem halada öyledir babam saatlerce oynar oğlumla oda peşinden ayrılmaz onun dedem der başka birşey demez. bazen derdim keşke annemle babam huylarını değiştirse ne güsel olurdu diye:)eşime gelince oda ilk 10 ay işten geldikçe çok destek oldu bana ama uykusuzluk ve yorgunluk arttıkça oda tamamen bana bıraktı sadece sever oldu bakımına yardımı bulaşmaz oldu ve istanbul dışına taşııncada tamamen bana kaldı herşey ilk zamanlar resmen boğuluyodum bu şehirde bir komşuya gitsem oğlum yapmadığını bırakmıyodu insanlar görüşmek istiyor ben gidemiyordum ne oturduğumu ne kalktığımı biliyodum gittiğim yerde eve insanları davet etsem hiç yapmadığı şımarıklık ve hırçınlığı yapıyodu doğru düzgün sohpet edemeden insanlar gidiyolardı. eve kapanmak zorunda kalıyodum dört duvar arasında bütüngün duvarlar üstüme geliyor hala ve ben kendim için hiç bişey yapamıyorum ne çalışabiliyorum ne bir meşkalem var başka sadece oğlum eşim bazen eşimden alıyorum hırsımı akşam eve gelince birde oğlum o gün beni çok yormuşsa eşim ilgilenmiyosa onunla bana bırakmaya çalışıyosa kıyamet kopuyo. sinirlerime hakim olmakta zorlanıyorum bağırıyorum sonra pişman oluyorum ama kendimi tutamıyorum. oğlum 3 yaşını dolduracak yakında 2 yaşına kadar ona hiç bağırmadım sert davranmadım kontrollüydüm büyüdükçe konuştukça ve akıllandıkça daha tahammülsüz oldum çünki herşeyi anlıyor beni kızdırmak ve kendini ispatlamak için yapıyo bazı şeyleri gözümün içine baka baka zarar veriyo konuşuyorum anlatıyorum yine yapıcağını yapıyo kırıyo döküyo bende dayanamayıp patlatıyorum poposuna bazen nereye denk gelirse sinirden gözüm dönünce sonra çok üzülüyorum ağlıyorum pişman olup uyurken seyrediyorum melek gibi nasıl yaptım diyorum ama uyanınca içine tekrar şeytan giriyo sanki sabır törpüsü oluyo ama evlat atsan atılmaz satsan satılmaz. onu ben büyüttüm hiç destek almadan tek başıma ben büyütüyorum bu bana yinede gurur veriyo. keşke artık birde eskisi gibi kendimi tutabilsem artık bu patlama noktası sanırım yaşadıklarımdan dolayı kaldıramıyorum sinirler yıprandı ama bu da bir dönem ve ben bunuda atlatıcam Birde hayatın öbür yüzü var eşimin kuzeni mesela onunda oğlu var bebeği doğduğundan beri annesi yanında bebeğin birde bakıcısı var o işteyken bakıcı bakıyo ve çok uyumlu uslu bir bebek ne uyku problemi var ne yeme inanın ondan bile şikayet ediyo bazen uyumuyo diye neymiş bebek diş çıkartırken huysuzlanıyomuş :) annesi yanındayken kadını bir dakka oturtmuyo ananesi altını değiştir ananesi uyut utanmasa emzir diycek oturduğu yerden kalkmıyo annesi yemek yapıyo o yiyo canı birşey yapmak istese çocuktan sıkılsa ananesi sen bak benim işim var. inanın bebek daha 1 yaşını yeni doldurdu her hafta çocuğu bırakıp eşiyle yemeğe veya sinemaya gidiyolar çocuğu 2 3 gün bırakıp tatile bile gittiler daha anne kuzusu sırf bu yüzden bebek emmeyi bıraktı bide kendi istemedi bıraktı diyo tabi bırakır yanında durduğu yokki bebek meme arasın. birde gelince özledin mi anneyi diyo bebek dönüp bakmıyo bile ananesine koşuyo bu bir anne için ne kadar acı birşey yaa birde bana ikinciyi ne zaman yapıcaz diyo :)tabi onun gibi olsam bende doğururum hatta 3 4 tane kendi bakmıyo ki Bence bizim gibi zorlukları çekipte kendi başına bebeğini büyütüp yetiştiren bir an olsun evladını yanından ayırmayan anneler çok daha kutsal bir görev yapıyo allah hepimize sabır versin güç versin...

Yahu ne anlar 3 aylık bebek senin çığırmalarından falan, yazık değil mi? Ben küçüçük savunmasız bir bebeğe bağırmanın nedenini asla kabul etmiyorum maalesef. Kıızm 1 yaşında biz o dönemlerden geçtik evet insanın sabrının taştığı, kendini çaresiz hissetiği zamanlar çok oluyor. Ama insana o anlarda iyi gelecek tek şey yine bebeğinin kokusu ve nefesidir. Lütfen bebeğine bağırma, onu korkutma sağlıklı bir çocuk yetiştirmek istiyorsan sinirlerine hakim olmalısın. Eğer o anda ağlamak istiyorsan bebeğini yanlız bırak git içini boşalt gel, ya da bir yakınına telefon aç içini dök. Bebek gelişimi ile ilgili bir çok uzmanın kitabı var al onları oku. Arkadaşların dediği gibi imkanın varsa terapi görmeye başla. Hafta 1 eşine 1 saat olsa da bırak ve çık dolaş çok iyi gelecektir. Ve unutma bugünlerde geçicek, bende çok zorlandım halen zorlanıyorum. Ama ilk 1 yaş cidden zordur.1 yaşına gelince biraz daha rahat edersin. bernysita

Doğumdan sonra çok sinirli, tembel, herşeyi kafaya takan biri oldum. Gündüzleri uyumayı hiç sevmezdim, şimdi her fırsatta uyumak istiyorum. Sık sık uyanıyor, ağlıyor diye bebeğime kızıyorum. Önceden gözüme batardı yapmadan duramazdım, şimdi çok tembelleştim evimin işini yapmak istemiyorum. Kahvaltı sofrasını bile bazen akşama kadar toplamıyorum. Akşam da mecburen eşim işten gelince öyle görmesin diye utancımdan topluyorum. Eşimin her söylediği, her yaptığı kafama takılıyor kendimi suçlu hissettiğim için sanırım sürekli laf dokunduruyor gibi geliyor. Altında başka anlamlar arıyorum, bazen sebepsiz yere kavga çıkarıyorum. Zamanla değişir, düzelirim dedim ama 3 ay oldu hala aynıyım. Ve en kötüsü tüm bunlardan dolayı bebeğimi suçluyorum ve hep ona bağırıyorum. Çok saçma, çok mantıksız biliyorum. Bağırdıktan sonra çok pişman oluyorum, ben de oturup onunla ağlıyorum anlamasa da defalarca özür diliyorum ama birkaç saat sonra aptalca bir sebep yüzünden küçücük çocuğa yine bağırıyorum Sanırım artık beni sevmiyor çünkü benim dışımda herkese gülümsüyor, bana gelince ya yüzüme bile bakmıyor ya da huysuzluk yapıyor. Bebeğim en çok sevmesi, güvenmesi gereken kişiye güvenemiyor benim yüzümden. Duygusal gelişimini bozmak istemiyorum, mutlu bir bebek olmasını istiyorum ama nasıl düzelirim, ne zaman düzelirim, ne yapmam lazım bilmiyorum. Böyle birşey yaşayan varsa lütfen yardımcı olun. E erobet

otur bir düşün.. bağırmana neden de arama.. yazık ama. ne anlar el kadar bebek.. kaldı ki koca koca insanlar anlamıyor. ben ne yapıyorum diye düşün git aynada kendine falan bağır ne suçu var garibimin. doğumdan sonra bende dağınık oldum ama bir yere kadar canım küçük çocukla her şeye yetişemezsin zaten. boşver senin evei mi görmeye gelecekler temiz mi diye.. Allah aşkına bağırmayı bırak yavruna da doya doya öp kokla onu. konuş onunla.. sinirini garibimde çkarma... çok üzüldüm çok..8 yaşında kızım ve 8 aylık oğlum var.. kıyamam onlara ben.. bayan

Kızmayın kızmayın demişssiniz ama ağır eleştirileri de giydirmişssiniz. Yaşamayan anlayamaz, daha yapıcı öneriler verirseniz iyi olur. Bu tür sert eleştiriler bende ters etkiye yol açıyor tatlı dil ile söylenenler ise doğruyu bulmama yardımcı oluyor. Daha önce yazan anneler gibi tatlı tatlı uyarılarda bulunursanız bence daha etkili olur. Mesajınız bana değildi ama yazdıklarınızın sertliğini görünce dayanamadım yazayım dedim. G

kesinlikle size katılıyorum. bende burda çok yorum okumuştum doğum hikayelerinde onu gördüğüm an birden anne gibi hissetmeye başladım diye. ben doğumu düşündüğümde ilk acı aklıma geliyo ameliyat sonrası acıyla uyandım o arada bebekde geldi gözümü açamadım çok merak ettiğim halde. açıncada ben nasıl bakıcam bu bebeğe dedim günlerce benim gibi de gelmedi. annesi emzir annesi acıktımı acaba dendiğinde ben ne biliyim demek istedim ama çaktırmadım:)) o tarihe kadar o kadar küçük bi bebeğe dokunmamıştımki ben yeğenlerimi bile biraz büyüyünce kucağıma alıyodum. evet o gülüşü 25 günlükken ilk güldü kızım ona daha çok bağlandım, sonra sadece sizi emmek istediğinde çıkardığı ses falan anne oluyosunuz ama zamanla. bi de bu arkadaşı böyle anlamaya çalışmadan yargılamayı biraz yanlış buluyorum, hepimiz lohusalık depresyonu yaşadık az da olsa. elbette herkes biliyo bir çocuğa sahip olmak için verilen emekleri o kadar küçük bi bebeğin masumiyetini, ama ben yazılanları okurken annenin durumuna üzüldüm açıkcası yani hiç istemediği bişeyi yapıp pişman olacak kadar kötü durumda diye. geçecektir diyebilirim sadece biraz zaman lazım bi düzen oturtmak için

bu doğum sonrası depresyon aşağı yukarı her bayanda oluyor bebek size siz bebeğe alışmaya çalışırken gerçekten zor uykusuzluklar ağlaması mızırdaması desekte olur çok zor geçiyor. biraz sabır belki profosyonel bir yardım size yardımcı olacaktır. P

yaşadıkların zor şeyler gerçekten çok yıpranmışsın çocuk sahibi olmak için keşke bu süreçte destek alsaymışsın. belkide tam olarak hazır değildin bebek sahibi olmaya yaa hiç olmazsa korkusuyla da hareket etmiş olabilirsin bilemeyiz ama şuan kesin psikolojik bir destek almalısın kendine ve bebeğine zarar vermemek için ruhsal açıdan. ama çok şanslı olduğunu bilmelisin bir bebeğe sahip olmuşsun buna kavuşamayanlarda var böylr düşünüp daha sakin olmalı şükretmelisin hep olumlu yönden bakmaya çalış biraz gayret et kendin iyi oldukça bebeğinde iyi olucak onlar herşeyi hissediyo sen sinirli agresif mutsuz oldukça oda o kadar çok huzursuz olur unutma bunu annen yakınındaysa veya kardeşin onlardan destek al yardım iste. gonca85gonca

yaa lütfen arkadaşlar. kimse zaten bu durumun doğruluğunu savunmaz ama insanız, ister istemez sabrımızın taştığı anlar oluyor. evet onlar küçücük, savunmasız melekler, zaten illa bir dertleri var ki ağlamaktan bir hal oluyor yavrucaklar. bunların hepsine tamam haklısınız ama o anlar öyle anlar ki insan bazen kendini kaybediyor, çaresiz kalıyor, bilinçsizce bağırıp çağırıyor. sonradan yine en çok kendisi pişman olarak... N

haklısın canım bazen kendımıze geregınden fazla yük yüklüyoruz sonra hepsıne yetısemeyınce bunalıyoruz saga sola catıyoru zbıraz kendımızı rahat bıraksak aslında kendımızde bıtıyor bence ama uygulamada sıkıntı oluyor bütün yorumları okudum herkes cok guzel yazmıs bence herkesten bıseyelr ogrendım elestrıendende tavsıye edenden de ben de agır bı depresyonyasamadım cok sukur dogumdan sonra yardımcı oldular ama ben tam tersı annemın kayınvaldemın uzun kalmasını ıstemedım cunku oyel rahat edemıyordum esım destek oldu en cok bırde ablam gelıp gıttı cocugu yıkamak ıcın v. s gercekten cogu seyı tecrübe ederek öğreniyoruz emzırmek nası bısey bılmeden verılıyor bebekelr kucagımıza ıns konus ahıbı arkadasa da ıyı gelır annesının yanına gıtmek sanırım bazı seyelr ıcın bıraz zaman gerekıyor o zaman ıcınde de olabıldıgını kadar kendınıze hakım olmaya calısmak allah hepımıze kolaylık versın gercekten türkiyede kadın olmak zor bence bunca yükün içerisinde gene de iyi başediyoruz S sedatry

Teşekkür ederim arkadaşlar yorumlarınız moral verdi biraz. Dün annem geldi 1-2 hafta sonra da eşim bizi götürecek anneme. 1 ay da böyle geçer 4 aylık olur miniğim. Bu uzaklaşma hem bana iyi gelir hem de bir ay daha büyüyünce biraz düzene girer belki uykuları, beslenmesi. Kendime çok kızıyorum. Saçmasapan problemlerim yüzünden strese girip sütümü azalttım. Günde 1 kere, 2 kere derken 3e çıkardım mamayı. 3 aylık bebeğimi kimyasallara mahkum ettim şimdiden. Bebek emerse süt artar derler ama yok artmıyor. Emiyor, emiyor ağzına birşey gelmeyince ağlamaya başlıyor miniğim. Mecburen mama yapıyorum. Belki annemin gelişiyle rahatlarım biraz sütüm de artar umarım E

valla hiç öyle şeyler yaşamadım ilk aylarda çok şükür ve hatta annemde kalmıştım o zamanlar evimden uzaktım kocam yurtdışına çıkmıştı bide... ilk zamanlar hiiiç bağırmadım zaten bağırsam çok korkak bi bebek titrerdi... şu an 22 aylık o kadar yaramazki yeni yeni bağırıyorum ama çoook pişman oluyorum sonra uyurken bakıyorum yüzüne nasıl bağırdııım sana diyip tombiş yanaklarını öpüyorum ama yaramazlıklar uyanınca devam ediyo ve ben yine bağırıyorumyine pişman oluyorum böyle devam ediyoz ama bunu yazarken bile vijdan azabı cekiyorum. D

Çok uzun yazmışım:) kısaca eşinizin desteği sevgisi anlayışı çok önemli, eşimle aram iyi olduğunda inanın bebeğimle daha güzel zaman geçiriyorum bu yüzden bile kendime kızıyorum şartlar ne olursa olsun bunu bebeğime yansıtmaya hakkım yok bende her kızmadan sonra ağlıyorum ama artık daha iyiyim daha sabırlıyım inşaallah her geçen gün düzelicem

Ben de kolay bulmadım bebeğimi, daha önce birini kaybettim. İkinci için aylarca uğraştık. O benim son şansım biliyorum, bir kardeşi daha olamayacak. Zor bir hamilelik geçirdim belki o yüzden hala düzelemedim. Daha önce bu sebeple doktora giden var mı aranızda? Doktora gidersem tedavi için ilaç vermeyecek mi? Verilen ilaçlar süte geçmez mi? Zaten sütüm az geliyor, yetmiyor bir de kendi keyfim için ilaç kullanıp sütten kesmek istemiyorum bebeğimi. incimnaz