Çok zor bir durum onu evde bırakıp gitmek bazen ağlıyorlar bile peşimizden, ama alışıyorlar...

Merhaba arkadaşlar. Size son zamanlarda en çok moralimi bozan bi olay anlatacağım. Kızım 1 ay sonra 3 yaşını doldurcak nasipse... 56 günlükken annem bakmaya başladı benim doğum iznim bitince... sürekli annem ilgilendi. çokta iyi ilgilendi. ama işten çıkar çıkmaz her gün gittim yavrumu. ve o kadar alışkınımki annem yazlığa götüreyim hava alsın dedi kabul etmedim şimdi 3 aylığına yiğenim bakıyor. oda çok iyi bakıyor. fakat kızım bu aralar her akşam eve geldiğimde ''''anne lütfen yarın işe gitme, ben senin için ağlıyorum'''' diyorr. bu cümlesi beni öldürüyor. neden böyle diyor sorusuna cevabım 1-artık büyüdükçe yavaş yavaş herşeyi anlamaya başladı. 2-akşamları dondurma getiriyorum 3-yeme uyku konusunda zorlamıyorum 4-eve gelince parka çıkarıyorum - gezdiriyorum. 5-gezdikten sonrada evde oynuyoruz. Hikaye falan okuyorum. yani kızmıyorum hiç. zorlamıyorumda. zaten öyle zor bi çocuk değil ve çok mutlu bi çocuk. babsınında işe gitmesini istemiyor. çünkü ben bıraksam babası oynuyor. Ya parkta ya evde saklambaç falan... Son zamanlarda bu cümleyi çok kullanıyor. bende ben işe gitmezsem sana dondurma alamam falan diyorum. Geçen oynarken ben bebek oldum. oda anne. bu sefer ben dedim anne lütfen işe gitme falan die. Ama işe gitmezsem aç kalırsın die bi cümle kurdu bana...:44: