mümkünse anneni çağır bence, üstelik bir de gazlı bebekmiş... psikolojinin düzeleceğinden emin olabilirsin, bu günler geçiyor ama annen varken daha kolay atlatırsın, yani ben annemi kırk gün bırakmamıştım. I

neden herkes aynı sorunları yaşıyor yaaa. bende bunalımdayım.25 gün oldu doğum yapalı ve ağlama krizindeyim. evde çocuk bakmaktan fenalık geçiricem. sıcaklardan dolayı hamileliğimin son 2 haftasıda evdeydim zaten. çevresel faktörlere hiiiiçççççç girmiyorum çıkamam çünkü içinden girince. inş bu sıkıntılarımız geçer. oğlum uyumuyor hemde gazlı bi bebek. tek başımayım. gönderdim annemi hatamı ettim diyede düşünüyorum. uykusuzluk sıcak vs vs... ya insan fırsat bulup yemek yiyemiyor lavaboya bile gidemiyor bazen. bazen oğlum ağlıyor ben ağlıyorum ahh ahhh... oysaki çok isteyerek bebek sahibi oldum neden böyle oldu bilmiyorum. inş kısa sürede psikolojim düzelir... herşeye rağmen ii ki oğlum var... biricik_tuana

Bakıcı teyze bulduk, ona bırakıcam gerçekten zor. Şimdiden ağlamaya başladım. Çünkü bizim oğlan yeni yeni huylar edinmeye başladı. Bugün fark ettim anneannesinin kucağında bile durmuyor, ağlıyor. Ben odadan çıkarken arkamdan bakıyor. Kızımda hiç zorlanmamıştık. Karşı komşumda bile dururdu ama oğlum anaya düşkün mü olacak ne İnşallah o da ben de alışırız. SiBeL oğlum ve kızım

zaten çağırmayı düşünmüyorum. ben hırslı biriyim herşeye göğüs gerebilirim. bunlarda geçecek inş. oğlum ii olsunda psikolojim düzelir elbet. bende memeye alıştırmada baya zorluk yaşadım. yara oldu kanadı şişti vs vs. ama alıştı sonunda. bide koliği geçse oğlumun ii olacakta. S

sizler yine epeyce bir yol kat etmişsiniz, bizim kızımız daha 68 günlük, şükür koliği yok ama kolik 3-4. aydan sonra da çıkabiliyormuş... ama benim yaş 33 ve bu yaşıma kadar hiç bu kadar uzun süre evde kalmamıştım. özellikle ilk 40 gün hem emzirip hem ağlıyordum, annem yanımda olduğu halde. ki hamileliğe de tamam artık hazırım şimdi bebek yapalım gibi bir moralle başladığım halde bu durumdayım :) iki haftadır annem yok yanımda. eşim akşam geliyor, yardımcı oluyor elinden geldiğince ama bu yaşıma kadar heralde çok fazla zora gelmemişim, rahata alışmışım, şu iki gündür özellikle bunaltı geldi. kızım biraz huzursuz ve bu bana da yansıyor. bir de hamilelikten dolayı kalçalarımda kemik iliği ödemi oluşmuş durumda, yürüyüşümü etkiliyor. neden oluştuğu bilinmiyor, tedavisi yok, ödem kendiliğinden 6 ile 12 ay arasında geçiyormuş, o süre içinde ağrıları çekeceğim. emzirdiğim için ağrı kesici de çok fazla alamıyorum. bu da bir sinir bozucu etken. yani dışarı çıkıp gezmek istesem de bacaklarımın ağrısından dolayı çok kolay olmuyor. uykuyu ve gezmeyi seven biriyim. sürekli uykum var, sürekli gezesim var ve ikisini de yapamıyorum :)) süper yani. önümüzdeki hafta da iznim bitiyor göreve başlamam lazım. bakalım bu hastalıktan dolayı rapor alabilirsem alacağım. alamazsam ücretsiz izne ayrılacağım, ama sürekli evde bebekle tek başıma ne kadar sabrederim bilmiyorum. yani çok karışık bir şeymiş anne olmak. annem yanımdayken eşimle dışarda alışverişe gittiğimizde, aklım sürekli evde bebekte kalıyordu. ama şimdi de böyle napıcağımı şaşırıyorum. hiçbir şey yapasım gelmiyor. biricik_tuana

Sibel merhaba cnm aynen bei anlatmışsın. Ne yaşıyorsan aynı durum bende de mevcut, kendime özel bir dakika vaktim yok. Anca uyuyacak ki kendime geleyim, bir de stres nedeniyle üzerime yapışan 5 kilonun beni rahatsız etmesi de tuz-biber oluyor:1no2:senağlama . push ; SiBeL oğlum ve kızım

doğumumun ilk günlerinde 16 gün boyunca 2 şer saatlik uykuyla duruyodum zaten benim için zor bi doğum olmuştu çok toparlanamamıştım iyi değildim yani hala da çok iyi olduğum söylenemez neyse malum ziyaretler oluyodu eşimin ailesi geldi ayağa kalkamadım inanılmaz başım dönüyodu kusura bakmayın dedim haliyle yüzümde gülmüyodu görümcem önceden abla dediğim abla bildiğim insan ne kadar zamandır uykusuzsun dedi 16 gün dedim dua et uykusuzluğuna veriyoruz dedi bu cevap ve tavır ömür boyu aklımdan çıkmayacak aramız şimdi kötü değil ama ben onlar bana böyle yapmamış gibi davranıp eşimin çocuğumun hatrına sustuğum için bu sadece bi örnek bu arada biricik_tuana

bugün şeytanın bacağını kırıp kuaföre gittim. saçımı değiştirdim. Çok hoşuma gitti. eşim bile hah şöle bak azcık kendine yaav diyor:))bayanssulusmilezemuszemus D dn0328 çok şükür bin şükür tek ayak

oğlum büyüdü ama benim sorunum şuki ben oğlumsuz birşey yapamıyorum.. ben nereye o oraya :) çok kısa süreli bırakabiliyorum bende bir sorun mu var acaba :bbo: evet konuşacak birisinin olması çok önemli.. sabahtan akşama kadar sıkıntıdan patlıyor insan.. annem doğumdan sonra 25 gün felan kaldı peşinden hüngür hüngür ağlamıştım.. aynı şehirdeyiz neyseki.. olsun sen konuşmaya devam et bebeğinle büyüdüğünde güzel geri dönüşümler alacaksın emin ol.. ben hamileliğimden beri konuşuyorum oğlumla.. çok pozitif bir bebek :ecrin_bebek: SiBeL oğlum ve kızım

yaa bende bebeğile eve kapanmış gibiyim sıcaklar var diye gunduzleri dışarı çıkamıyoruz. aksamlarıda ynı yerlere gidip geliyoruz. sıkıldım 3 gundur ara ara ağlıyorum bunalıyorum sanki. oğlum huysuz bi arkasa gitmk imkansız gidip geldiğimdende bişi anlamıyorum. sanırım biraz kendimize zamn ayırmalıyız. yoksa dahada kötü olucaz... R RedRobin19

Akşam üzeri al bebeğini çık dışarı. Park falan yok mu sizin oralarda? I

merhaba arkadaşlar, benim problemim her şeye kızıp sinirlenmek ve bunu da etrafımdakilere yansıtmak.. oğlum 11 aylık olmak üzere.. çok yaramaz bir bebek değil ama bu aralar malum sıcaklar ve diş çıkarma durumları yüzünden hem iştahsız hem de sürekli kusan bir bebek.. uyku düzeni de birkaç gündür biraz bozuldu.. tüm bunlar değil tabiki problem. ben doğum yapmadan önce çalışıyordum oğluma bakmak için işten ayrıldım. daha önce hiç evde oturmamıştım. şimdi oğlumla zaman geçiriyoruz ona bakıyorum çokta mutluyum kendim büyütebildiğim için fakat biraz bunaldım.. zaman zaman çalışmayı çok özlüyorum dönsemmi diyorum ama oğlumu bırakamam hem de annem uzak çevremde yakınımda kimsem yok annemde kayınvalidemde ailemdeki herkes gibi bana yakın değil malesef.. arkadaşlarımla da eskisi gibi görüşemiyoruz. eşim oğlum ve ben ne yaparsak birlikte yapıyoruz.. biraz hayatımda tekdüzelik oldu.. tüm gün aynı işlerle uğraşmakmı yoksa sabahtan akşama kadar evde yorulmakmı beni bu hale sokuyor anlayamıyorum.. bu aralar içimden hiç bir şey gelmiyor.. en ufak şeylere sinirleniyorum.. buda eşime ve oğluma yansıyor.. sonra çok üzülüyorum oğluma karşı kendimi suçlu hissediyorum ona sesimi yükselttiğim için.. ama o bana yine gülücükler atıyor daha da kötü hissediyorum.. ne yapmam lazım bilmiyorum ama kendimi sakinleştiremiyorum.. sizlerde bu gibi durumlar yaşadınız mı ya da yaşıyor musunuz?ne olur bana birşeyler söyleyin bilmiyorumkismile smile6081 Gözlüksüz bakıyorum hala

ilk aylar bende öyleydim dışarı çıkmayı özlemiştim artık.. doğru hiçbir şey eskisi gibi olmuyor çocuklu yaşam çok farklı.. insanlara değer vermek konusu.. gereğinden fazlası insanın kendine zarar veriyor malesef.. zaman insana ne çok şey öğretiyor değil mi? SiBeL oğlum ve kızım

dışarı çıkmayı bile özleyememiştim ben artık sakin olsa demekten uyusam demekten onu bile özleyememiştim oğlum kolikti krize bi girdimi saatlerce susmazdı ne yapacağımı şaşırırdım dışarı çıkınca ya krize girerse diye hemen eve dönmek istiyodum ki gezmeyi çok severdim hala çıkınca huzursuz oluyorum krize girmesede artık aklı erdiği için herşeyi karıştırmak istiyo beni inanılmaz yoruyo sağolsun babannesi karıştırmayı öğrettiği için diken üstünde oluyorum evet hayat çok şey öğretiyo ama bunları keşke öğrenmeseydim diyorum keşke toz pembe yaşamaya devam etseydik yalan da olsa bilmeseydim insanların karanlık taraflarını zaten yaşananlar yoruyo yıpratıyo insanı bi de çevredekilere ne gerek var dı kendimi yaşlanmış yıpranmış hissetmekten yoruldum diyorum ya çok basit şeyler insanı daha çok etkiliyo bu günler geçer bu hissettiklerime ilerde güler geçerim inşallah hepimiz iyi oluruz inşallah :Saruboceq: I

gerçekten geçecek mi dersiniz bu günler. bir çocuk zaten zordu, iki çocuk felaket. aralarında 16 ay olunca da gerisini siz düşünün. küçüğü kırk beş günlük. gazı var, kakasını yapamıyor. öbürünün zaten uykusu, yemesi, her şeyi problem. o uyurken küçüğünü nasıl susturucam diye akla karayı seçiyorum. yalnızım diye kadın tuttuk. iki kişi yetişemiyoruz. evi zaten pislik götürüyor. yemek yemek tuvalete gitmek bile lüks. bazen yapamıyorsun bile. bugün pazar eşim evde. büyüğünü uyutuyor. küçüğü kucağımda ağlamasın diye emziriyorum. o sırada girdim buraya. yalnız olmadığımı bilmeye ihtiyacım var. en iyi yaşayan anlar. göğüslerim yara. sütüm yetmiyor. büyüğü kıskanıp gelip beni ısırıyor, azı dişlerini çıkarıyor, kafasını yumrukluyor acıdan. neye üzüleceğimi neye yetişeceğimi şaşırdım. kendimi, psikolojimi, biyolojimi hiç anlatmıyorum. daha yazsam neler var. şimdi söyler misiniz gerçekten geçecek mi. şuan buna nasıl inanılır. normale hiç dönmeyecekmişiz, düzenimizi oturtamayacakmışız gibi...

ben de ayni sorunlar oldu hala da oluyor ben gurbetteyim ailemden kimse yok. ben baktim kizima 3 yasinda simdi ikincide geliyor biraz strese girdim ikisine nasil yeticem die

Ben de 1 haftalıktan itibaren yanlızdım canım. Üstelik bebeğim memeyi tutamıyordu. Ememediği için göğüslerim şişiyor ateşleniyordum. Meme uçlarımda yaralar oldu. Ağlaya ağlaya emzirdim. Çok şükür en sonunda alıştı memeye de. Büyüyor maşallah. Annelik sabır işidir arkadaşım. Anneni çağırabilirsen çağır ama artık sen bir annesin. Annen sonsuza kadar başında olamaz. Sonraları bebeğinin başka sorunları da olur. Büyüdükçe hastalıkları, yaramazlıkları. Her zaman anneni mi çağırıcan? D dn0328 çok şükür bin şükür tek ayak

insan sosyal bır varlık oyuzden hem akrabalarla hemde koylulerle hemserılerle falan gorusmek ınsana cok ıyı gelıyor ben oyuzden köy hayatını cok severım sehırde yasıyoruz ama koylulerımız bı dernek kurdular arada bı toplanıyorlar dugunlerdede toplanıyorlar o bıle azda olsa bır sosyallık oluyor bende calısan bı bayanım ama calıssakta akraba ve köylulerle gorusmek gıbı olmuyor ıs cevresı malesef oyuzden köy yasantısını cok severım evler bahcelı herkes bırbırını tanıyor bılıyor herkesın kapısı acık bebegını komsuya bırak ısını yap gel bısey olmuyor ne guzel ama artık köylerde bosaldı malesef sana tavsıyem akrabalarınla gorus yada bebegıde al cık dolas parklara gıt hem sen acılırsın hemde bbek hem belkı cevrede edınırsın ama kımseyede guven olmaz buyuk sehırlerde bunuda unutmamak gerekır allah ıyılerle karsılastırsın hepımızı I

aynen bende oğlumla biryere gidince pek rahat edemiyorum.. haklısın biraz zaman ayırmalıyızda.. da işte :) geçecek inşallah bugünlerde inşallah SiBeL oğlum ve kızım

SiBeL oğlum ve kızım

ben tam 8 aya yakın bi süre dışarı sadece bebeğimin doktoru için ya da çok kısa süreliğine işimi halletmek için çıktım ki daha öncesinde doğru düzgün evde oturmazdım şimdi oğlum 14 aylık oldu çok şükür çıkabiliyoruz ama eskisi gibi olmuyo hiçbirşey ev hayatında da böyle tam 14 aydır oğlumun odasında uyuyorum geceleri saat başı ayaktayız bende düzeleceğimiz zamanı dört gözle bekliyorum şükrediyorum Allahım hastalık vermesin sağlıklı olsun diyorum ama benden çok şey gitti bu sürede etrafımdaki insanlarıda çok iyi anlamış oldum böylelikle kimseye gereğinden fazla değer vermeyeceksin herkese kulağını açmayacaksın zaten çok hassas olduğun bu dönemi sanki koz bilip güzel kullanabiliyo insanlar bu durum ne zaman nasıl geçer bilmiyorum ama insanı delip geçiyo orası kesin Allah hepimize kolaylık sabır versin biricik_tuana

allah sabrını verir inş. ama biri kurtarmış kendini. eşinden yardımm isteyebiirsin. biricik_tuana

keşke benimkilerde merak etmese bizimkilerde aşırı ilgiden beni boğuyolar herşeyide onlar biliyolar alsanaalsanasmile

bizde mi böyle olacağız acaba :) Allah fırsat vermesin olacağıma öleyim ne üzüldüğümü bir ben bir Allah bilir basit gibi gözüken insanın içini çok acıtan şeyler bunlar heleki çok değer vermişsen ufacık detayların kocaman boşluklar açtığı yaralar I

ay aynen aşırı ılgı bunaltıyo ınsanı kendı halıne bıraksalar daha ıyı hem cocuk hem baskaları artık dayanılmıcak bır hal alıyo resmen neyse bırgun bunlarda bıtıcek dıyerek kendımı tesellı etmeye calısıyorum yapcak bırsey yok ALLAH hepımızın yardımcısı olsun...