Canım bence böyle hissetmen anormal değil ki yeni annelerin çoğunun yaşadığı şeyler zamanla atlatacaksın bu duygularını hele hele sana tepki vermeye başladıkça bebişin dünyalar senin olacak iyi ki doğurmuşum diyeceksin

canım yazdıklarına tesekkur ederım buda bır bakıs acısı ve haklısın aynı seyı bende esıme dedım eger cocuk ıcın ugrassaydık hemen olmasaydı daha cok degerını bılırdık dıye aslında herseyın farkındayım ama elımde degıl. cok buyuk bır sorumluluk belkıde bundan korkuyorum. aslında hamılelıgım cok sıkıntılıydı psıkolojık olarak. dogum yapanlar testlerı bılır. ıkılı testte ense kalınlıgı olcumunde sorun cıkmıstı down sendromlu olacak dıye bır hafta agladım sonuc cıkana kadar.8 ayımızda ust duzey ultrasonda bobregınde sorun cıktı yıne uzuntulu zamanlar yasadım. halada kontroldeyız bobregıyle ılgılı olarak yanı hamıleyken hep kaybetme sakatlık hastalık korkusuyla gecırdım keri34 derinin

dualarım senınle canım allah senın gıbı ısteyen herkese versın ısteyen herkesı evlat sahıbı yapsın. Meral

Bende bir örnek vereyim. 15 yıl tedavi görmüş en sonunda 8. tüp bebek denemesinde hamile olan bir tanıdığım var. Tam olarak senin yaşadıklarını yaşamasada ilk başlarda benimseyememiş çocuğunu ama şimdi yaklaşık 3 aylık oldu. Çevresindeki biçok kişiyle konuşmuş ve herkesin benzer şeyer yaşadığını duyunca rahatlamış. Bence sende elinden geldiğince çevrendekilerle konuş. Mutlaka aynı durumu yaşayanlar çıkacaktır. Allah evladını hayırlısıyla büyütmeyi nasip etsin inşallah.. Benim içinde pamuk gibi olan bebişini şöyle güzelce kokusunu içine çekerek öp olurmu? oohhh misler gibidir şimdi o. Sonra banada dua et bende bir evlat sahibi olayım. bride_ vARmı NaZo

canım birçok ağır olaylar yaşamışsın bunların karşısında belkide mutluolmak ayıp gibi gelmiştir sana bence herşey yoluna girecektir bu arada eşinle aranı düzelttin mi APRILONE

bende yasadima ynisini benimki iki ay sonra gecti ama keske doktora gitseydim diyom bende anne gibi hissetmek degilde hissediyordum kendimi anne gibiama eski rahat hayatimi istiyodum sanki bence doktora git ama geciyor sonradan

kızlar ben bıde hıc dogum sancısı yasamadan cekmeden apar topar sezeryana alındım. sutum olmadıgı ıcın 1. ayından berı emzırmedım acaba bunlarda etkılı olmusmudur kendımı anne hıssedemememde. yanı annelıge daır olan seylerı yasamadan bebegımle bıraraya geldım APRILONE

Canım yazdıklarının bazı bölümlerinde kendimi buldum. Bende aynen senin gibi kızım ilk doğduğu zamanlar ağladığında ben bunu neden yaptım diye sorardım kendi kendime. Haftaiçi annem bakardı hafta sonları ben bakardım çalıştığım için. Haftasonları sinirlenmemek için sakinleştirici alırdım. Ne günlerdi şimdi komik geliyor. Doktora gitmek istedim eşim öyle şeylere karşı. Bende o dönemden sonra yanlızlık fobisi başladı, garip garip huylar edindim. Şimdi kızım 4,5 yaşında o dönemleri atlattım. Aynı anda doğum yaptığım bir arkadaşım vardı onunla her saat başı konuşur birbirimizi rahatlardık. Bu çocuklar büyüsün kafamıza huni takıp gezeceğiz derdik. Ama herşey gibi bunlarda unutuluyor. O arkadaşım şimdi tekrar hamile. Bende kesinlikle 2. çocuğu düşünmüyorum. Herşey rahat olmaktan geçiyor. Sen gerginsin bebekte gergin. Rahat annelere dikkat et bebekleride rahat ve sakin oluyor. Allah kolaylık versin. Bebeğini sağlıkla büyüt.

suan ıcın ıyıyz ama bellı olmuyor bıranda degısebılıyor yıne hersey aslında bazı seylerı ona yukluyorum ondan cıkarıyorum acısını keri34 derinin

canım daha 40 ınız çıkmadıysa lohusalıktan kaynaklanabilir. ne güzel sağlıklı bi evlat sahibi olmuşsun. tabiki hayatın değişmiştir ama buna kesinlikle değer. o minicik tamamen sana muhtaç senin kanından canından. onu beslemek, yıkamak, kokusunu hissetmek ne kadar güzel olmalı. nice özürlü engelli bebekleri aileleri nasılda bağırlarına basıyorlar anne-baba oldukları için. bunun tadını çıkar. onun büyüdüğü her ana tanık olduğun için onun annesi olduğun için çok şanslısın. o artık senin en yakının. hele birde agucuklara başlasın nasılda içine sokasın gelir. bir süre sonra hala geçmezse bi psikoloğa git canım. bu arada bende bir anne adayıyım. keri34 derinin

canım sakın kendini suçlama bu konuda hemen hemen bütün yeni annelerde oluyor. ne kadar sevsende bebeğini yeni duruma alışmak için belli bir sürenin geçmesi gerekiyor. unutmaki geçecek bir durum. kendiliğinden düzelebilir. sabır diliyorum. zamanla rahatlıyor insan ama arada eski free günleri aklına geldiğinde bi iç geçirmiyorda değil. bu melekler için herşeye değmezmi? K Kartanesi ve

arkadasim bi uzmandan yardim alsan cok iyi olur, geciktirme lütfen, cocgunu sevdigine eminim. bazi annelerde bu tür durumlar olabiliyormus, ben yasamadigim icin bilmiyorum, ama yardim alman yararli olur sanirim. Allah uzun ömürler versin bebegine... keri34 derinin

Hayat çok gariptir, anne olmayı isteyen, bebeğini kucağına alıp koklamak isteyen, bunun için hastane hastane gezen o kadar çok kadın varken, siz anne olmanın ne demek olduğunun farkında değilim yazmışsınız. Üzüldüm adınıza.. Demek ki hamileyken hiç onu kaybetme riskiniz olmadı yada hamile kalırken zorlanmadınız, herşey sorunsuzca oluverdi...? Bebeğinizin size ayak bağı olduğunu düşündüğünüz de bir an için onu kaybettiğinizi onun hayatınızdan aniden çıkıverdiğini düşünün, bakın ne kadar korkacaksınız onu kaybetmekten. Kendinize geleceksiniz hemen... Biraz şükredin rica edeim, Allahın gücün gider... Şimdi bazı arkadaşlar bana "nasıl bir konuşma bu falan" gibi üstüme geleceklerdir, varsın onlar benim üstüme gelsin önemli değil yeter ki siz kendinize gelin ve hayatınızdaki bu nimetin kıymetini bilin... Çok geç kalmadan... Sağlıcaklakalın...

canım oglum 2 ay 3 haftalık ılk zamanlarda bu kadar yogun degıldı yada farkında degıldım. normalde sevıyorum tabıkı ama huysuzlanmaya baslayıpta durmadıgında cok sınırlenıyorum. sureklı kucak ısteyen bır bebek yatırmaya calıstıgım anda morarana kadar aglıyor. uyurken sallıyorum uyanana kadar ayaklarımda kalıyor eger daldı dıye bırakırsam anında uyanıp aglıyor. bazı gunler ac oturuyorum aksama kadar elımden bırakamadıgım ıcın. bunlar cok bunalttı benı. bırakıp wc ye bıle gıdemıyorum. allah sanada hayırlı dogumlar nasıp etsın ınsallah APRILONE

kericim slm yaşadıklarını fazlasıyla anlıyorum aglayarak okudum çünkü okudukça yaşadıklarımı hatırlayıp kendimden utandım benim kızım şuan 4. ayına girdi inanırmısın ben yeni yeni kızımı sevdigimi onun benim caım oldugunu hissediyorum bu 4 aydaneler neler yaşadım bebegimi istemedim, çok erkendi diye düşündüm, bu bi rüya olsa ve uyansam dedigim günler çok oldu, bi yndan bunları düşünüp aglıyodum bi yandan düşündüklerimden utanıp aglıyordum, ALLAH kimseye yaşatmasın bi yaşayan anlar, kızlar yargılamayın neolur, bebegimin ilk dogdugun günden itibaren öyle çok sıkıldım ki bebegimi bi yük gibi gördüm olmasaydı dedim ama inan kericim geçiyhor bu gnler asıl sebeb ben çalışan aktif bi bayandım, istedigim an istedigimi yapan, canım sıkıldımı başımı alıp giden falan filan işte.. çocuklugumdan beri çok şükür en ufak bi sıkıntı bi sorumluluk almamışım ki bebegim dünyaya gelipte sorumluluk omzuma binince neye ugradıgımı şaşırdım sıkıntılarımı kimseyle paylaşmadm utandım, eşimde pek anlamadı beni ozamanlar, hep içime ata ata sonunda irgün acile kaldırıldım patik atak... hemen psikayatriye gittim doktor yaşlı çok olgun bi beydi dinledi dinledi 1 hafta süre verdi bana panikatak tekrarlıcakmı diye çok şükür öyle kötü olmadım ama içimdeki sıkınıtıyı bi türlü atamıyordum doktora söledim doktor ilaç vermek istemedi, bebegimin artık yavaş yavaş sosyalleştigini v bana tpkiler verdikçe benim ona baglaacagımı söledi sonra tabi herkesle paylaştım sıkıntımı önüme gelene anlattım baktimki herkes benim gibi şeyleri ufakta olsa yaşamış kericim merak etme önünde 1.5-2 ayın kalmış sabret benim kızım artık beni görünce bilinçli olarak gülüyor, sonra benle konuşmaya çalışıyor, ona oyunlar ögretiyorum anlıyor bunları yarken bi baktım ki o benim canımıniçiymiş bebegim 3 aylık olana kadar evden dogru dürüst hiç çıkmamıştım hasta olmasın diye, şimdi hergün bi yerdeyim alıp alıp gidiyorum kızımı atlatılmıcak bişey yok kericim biliyorum çok zorlanıyosun, atlatılmıcak bişey olsa inan ben atlatamazdım, dilersen bi uzmana görün konuş insan ilaç kullanmadanda içini boşaltarakta rahatlıyor sıkıldıkça burayada yaz içine atma sakın ben attım sonunda fena patladı elimden geleni yapmak isterim konuşmak istersende konuşalım emin ol geçecek bu günler ve sen inan oglunu kendinden fazla seviyorsun sadece şuan farkında degilsin... elifsevde

canım benim içini bu denli açman samimiyetini gösterir kimseye de aldırma o kadar çok bebek istememe rağmen bende yaşadım ama geçiyo emin ol ve biriyle özllikle seni anlayacak biriyle paylaş şimdi 1 yaşında olacak kuzum nerdeyse zor günler çabucak geçiyo ve annelik çok güzel kimseye takılma gayet normalsi Biricik üç böcek bir

canim benim gecmis olsun bir arkadasin dedigi gibi elestirmemek lazim sanirim logusalik depresyonu yasadigin daha agir yasayanlarda var bunu once kesinlikle bir destek al insanin bedeni gibi ruhuda hastalanabilir ama onemli olan bunu anlayabilmek sanirim sen boslukta bocaliyorsun gayet normal hormonlarin 9 ay oyun oynadi inisli cikisli anlar yasatti sana aileniz buyudu sorumlulugunuz artti tabiki hayatin eskisi gibi olamazdi arkadasim ama dusun sen dunyaya bir mucize getirdin sen anne olmak icin secilmis bir kisisin bak burda senin oglunun bir kolu kadar evlad icin yanan kavrulan kac arkadasimiz var ya daha 26. haftalarda dogum yapmis bebekleri kuvezde savas verirken gozyasi yerine kan akitan annelerimiz var saglamsin bebegin saglam sadece duygularin biraz karismis senin simdi git bebegine bak nasil savunmasiz minik korunmasiz karnim ac diyemez susadim bir kasik su anne diyemez ama senin kokunu duyunca nasil sevinir kimbilir sen onun hayatta en cok sevdigisin dili agzi olsa annecim senin icin olurum iyiki varsin derdi sana tesekkurler ederdi masum bir melek dunyaya dustu tam senin catina sana ihtiyaci var o senin hayata attigin imza senin dunyaya birakacagin bir varlik o esinle senin askinizin insana donusmus hali o aynadaki diger tarafiniz bir buyugunuze birakip arada esinle yanliz kalin bebeginle yuruyuse cik birde derdine su yonden bak o dunyaya gelirken fikri alinmadi senin ve esinin karari ile geldi canim arkadasim hayat hizla akip gidiyor artik hersey kirleniyor ucuzluyor basitlesiyor sevgilerin yerini baska bir guc aliyor ama tek bir sey degismiyor kirlenmiyor akip gitmiyor oda anne evlat aski en kisa zamanda bir yardim al esinle kendinize zaman ayir inan hepsi gecicek o bir gul goncasi gulde sensin sar sarmala onu annesi gibi sevkatli sevgi dolu olsun sevgilerimle nacizane fikrim bunlar umarim seni kirmadim... YAXGXMURCN ALLAHIM KUZUM SANA

olabilir kizlar hemen yargilamayalimm canim muhtemelen sen lohusalik depresyonundasin gececektir annesi biran once yardim al... kimi anneler bebegi ve hamileligi kabullenemezler sende bunlar arasindasin allah bagislasin cok tatli oglunn onun sana ihtiyaci var annesi o minicik yureginin o minicik bedeninin senin kokuna sevgine onu sevmene ihtiyaci var dusunsene kim bakar ki ona senin kadar kim tutabilirki annelik yerini insallah en kisa zamanda atlatirsinn allah anali babali buyutsunn kiskivrak mutluluk çok

cnm lohusalık psikolojisi yengemdede olmuştu emzirmek bile istememişti fakat şimdi diyoki böyle dğüşündüğüm için çok pişmanım o benim dünya diyor hele bide büyüsün anne desin ozamn görücem seni inşallah dediklerimi hatırlkarsın ozamn Freegril

Kericim hele bir sana ANNE desin o zaman anlayacaksın.. lutfen olumlu dusunmeye calıs.. bugune kadar mne yaşadıysan yaşadın guzel gunlerdı belkı cok şahaneydı eglencelıydıı amaa unutmakı bu dunyadan göçup gıderken bu dunyaya bırakabılcegın en guzel eser senın oğlun... ve unutmakı yanında göturebılcıegın tek şey onun sevgısı.. sabırlı ol dua ett gececektırr kendını bırakma.. ve kesınlıkle destek al.. evdekı sorunlarında senı etkılıyor olabılırr eşınnı al karşına konuş N nisan annesi

kızlar sımdı yazdıklarım sıze cok tuhaf gelecek cunku banada oyle gelıyor daha dogrusu sacma gelıyor ama gercek. ben hamıleyken kendımı hıc hamıle gıbı hıssedemedım. sankı kılo almısım yada karnımda gaz varmıs gıbı. dogum yaptım kendımı hıc anne gıbı hıssedemedım. annelıge uyum saglayamadım. evet oglumu sevıyorum ama onu canımın ıcı gıbı hıssedemıyorum. benım benden bır parca gıbı goremıyorum. cok moralım bozuk. esım doktora gıdelım dıyor. acaba bende annelık ıcgudusu yokmu yoksa lohusalık depresyonumu yasıyorum farkında olmadan. sureklı eskı hayatımı ozluyorum. bır cok seyı artık yapamadıgım ıcın cocugu ayak bagı gıbı goruyorum bazen. bazen cok vıcdan azabı cekıyorum kendıne gel o senın oglun dıyorum ama oyle hıssedemıyorum. ne yapmalıyım ya

keri suçluluk duymamalısın. bu olay senin kontrolünde olan bişey değil. ama mutlaka yardım almalısın. ben de bazen acaba bana da olur mu diye endişeleniyorum ki bebekleri deli gibi sevdiğim halde... bu senin elinde değil. bir çeşit depresyon. bu bebeğe sahip olabilmek için çok uğraşmış olsan da aynı şeyler yine olabilirdi. bence mutlaka destek al... al ki bu keyifli anın tadını çıkar ve ilerde vicdan azabı duyma...

Canım çok üzüldüm... ama keşke benimde anne olma şansım olsaydı da senin gibi olsaydım... evladının kıymetini bil... ben anne olabilmek için herşeyimi veririm...

merhaba arkadasim yazdiklarini okudum ilk haftalarda bende senin gibi olmustum bir anda hayatimin tamamini bebege odaklamistim ve bu beni zaman zaman sikiyordu tabiki bunlar normal ama eger sende sürekli yasaniyorsa bu durum bence yardim alin canim bu gayet normal bir sey bazen kizim cok huysuz oluyor o zaman acaba erkenmi yaptik cocuk diyorum, hatta esime gecenlerde biraz acelemi ettik dedim o da tabiki degil zamanla düzelir dedi. aslinda kizimi cok seviyorum her anne gibi... ve ben hamileligimde cok sikinti cektim hamileligimin 11. haftasinda kizimin down sendromlu olabilecegini söylemislerdi amniyosentez yaptirmistim... onun sonucunu esim telefonda ögrenirken inanki ayakta zor durmustum... esime tutunarak ama Allah ́a sükürler olsun kizim saglikli ama doguma kadar her gün aglamalarimi Allahá yalvardigimi ben bilirim... simdi bazen kizim cok agliyor hic susmuyor tam sinirlenicem zaman bunlari düsünüp cok sükür saglikliya tek yaramaz olsun raziyim diyorum insallah senin durumunda gecicidir canim Merak Etme Sen Mükemmel Bir ANNESIN... cünkü her anne öyledir:teselli: keri34 derinin

arkadasının kuzenı yardım alarakmı atlattı bır bılgın varmı. esım dısında kımseyede anlatamıyorum durumumu herkes yanlıs anlar benı yargılar dıye. psıkolojım cok bozuldu. kendı basıma atlatırım dıye dusunuyordum ama. kendımı cok suclu hıssedıyorum dusunduklerım ve hıssettıklerım ıcın ama engel olamıyorum nehir erva

canım benim oğlumda senin bebişin gibi sürekli mızırdanıyor. evin içinde bir o yana bir bu yana dönüp duruyorum bende aynen senin gibi akşama kadar yemek yiyemiyorum oğlumla ilgilenmekten. bende eşimden izin alıp tatile gitmeyi önerdim oda kabul etti. 5 günlük bir tatile çıktık. inan oğlum tatilde de durmadı ama benim için çok iyi oldu hava değişimi bile insana iyi geliyor. bir kaç günlükte olsa biraz ortamından uzaklaşıp tatile çık derim. G gzgn3435

Arkadaşlar üzülmeyin ve kendinizi yıpratmayın. Bilimsel olarakta bilinen birşey Lohusa depresyonu ama bebeklerinizi fazla etkilenmemesi için bu sorunu noktalayacak gerekli girişimlerde bulunmanızı tavsiye ederim. A avebru

Canim annelik zzordur bu yüzden kaldiramamaktan korktuğun için kabullenmek ismiyor olabilirsin. zaten herkes eski yaşantisini muhakkak ara çünkü artik eskisi gibi rahat davranamazsin bu da normaldir ama sen biraz daha fazla kendini kaptirmişsin buna istersen bir dr. görün.. depresyona girmiş olmalisin... elif445

ıstenmeyen degıl ama uzerınde cok dusunulup plan yapılmamıs bır hamılelıktı. ben artık nedenı sumu acaba dıye dusunuyorum. benım cok rahat bır hayatım oldu kımse benden bırsey beklemedı bu gune kadar cok buyuk sorumluluklarım yoktu. bırden bır ınsanın tum sorumlulugunu almak benı korkuttu herhalde. ben rahat genıs bır ınsan degılım. cok mukemmellıyetcıyım bısey ıyı olmadıgı zaman dellenıyorum. belkı ıyı bakamamaktan yetersız olmaktan korkuyorum S Suko

bende lohusayken kayınvalıdemı kaybettım.3 hafta oncede babannemı. hayatımda sorunlar degılde uzuntuler oldu. FERAYKANAL

SİYAH SÜT diye bi roman okumustum bu arada tavsiye ederim bu anlattıkların orada fazlasıyla kitabın sonunda yazılı. eşin sana çok destek olmalı bu konuda. şuan bende hamileyim yavrumu kucağıma alacağım günü düşündükçe sabırsızlanıyorum ama belki bizlerde yasayacağız böyle şeyler zamanla düzelir ama mutlaka yardım al öp kokla bebişi bağrına bas sana okadar muhtaç ki. evlat sahibi olmak isteyipte olamayan bu uğurda milyarlar döken insanları düşün çok sanslısın çokkkk

Sezeryan konusunda haksız olabilirsin çünkü bir çoğumuz bende sezeryanla dünyaya getirdik bebeklerimizi. Ama emzirme konusunda haklı olabirsin birde mamayala uğraşmak onu hazırlamak temizlemek çok zor olduğunu düşğnüyorum bizimkiler acıktıkça veriyoz ağzına beş dk tamam sen hem uğraşıyorsun birde üstüne iyi besliyemediğini düşünüyorsun. Mamayı sindirmeside zor bu yüzden huysuz olması çok normal. Birde ben sezeryanla doğum yapmanın sütü etkilediğine inanmıyorum ben normal doğum yapan hastanedeki kadınlardan daha önce ve daha bol sütüm olmuştu. A avebru

aaaa cnm üzülme allahtan umud kesılmezzz kendını bırakma ınsallahh olcak senınde bebgınn üzülursen döverım bak senııııaaaaaaa:1hug:a. s. elif445

kesinlikle psikolojik destek almalısın canım yarın birgün bu çocuğunun gelişiminide etkiler bu hissettiğin duygular hiç normal değil benim kızım yeni doğduğunda hafif bir sarılık olduğunda kan alırlatken nasıl ciğerimin yandığını hissetmiştim o zaman dedim demekki annelik bu diye... istenmeyen bir gebelik miydi ki sen böyle hissettin keri34 derinin

bildigim kadarıyla kendiliginden gecmişti onun ama herkes bir olmamz yinede siz her ihtimale karsı bi dr la gorusun derım keri34 derinin

ilginç doğrusu. anne omadığım için birşey diyemiycem ama şaşırdım. inşallah zamanla alışırsın. bir uzmana danış istersen nehir erva

Keri aşkolsun senmi bebeğine iyi bakamıyacaksın?Sen kahroldun emziremediğin için. Oysaki ne çok insan tanıdım kendileri istemedi emzirmek. Kendini böyle yorup yıpratma. Boşver artık bak bebeğininde 3. ayı dolunca öyle rahatlıyacaksınki Al bebeğini tüm sosyal hayatını onunla yaşamaya çalış. Önce zor gibi oluyor ama sonra çok basit olduğunu anlıyorsun. Bencede düşünme neden şundandır bundandır diye. doğumdan sonra aşırı hormon yükleniyorsun hepimizde aslında farklılıklar oldu bende doğduğunda bebek uyusa bile beşiğinin başında oturuyordum neredeyse salona bir ay çıkmadım. gece hastalanıp hastaneye gittiğimde hüngür hüngür ağlıyordum bebeğimi evde bıraktım diye. Acayip bir acı ve vijdan azabı çekmiştim. Ama şimdi çok iyiyim herşey daha normal oldu geziyorumda, etkinliklere katılıyorumda ama tabi bebeğimin uyku düzeninin oluşması ve uykularının artması ve benim dinlenmemde baya beni kendime getirdi. Bir insan büyütmek onun kişiliğine şekil vermek bilincini oluşturmak hiiiç kolay bişey değil özellikle bunun farkına vardıysan. Sende işte bu kadar hassassın. . push ; Afro minik

canım öncelikle RABBİM bebegini analı babalı büyütsün. bu tür duyguları yaşaman çok normal, bebeklerden once hepimizin sadece kendine ait bir hayatı vardı, her ne kadar hamilelik planlansa bile o hali yaşamak çok farklı oluyor, hem hormonlar hem duygular değişiyor. nasıl ki regl donemlerimizde ya da menepozda bambaşka birileri oluyorsak, hamilelikve dogum sonrası donemdede bambaşka birileri oluyoruz. bazı bayanlar bu duruma çabuk adapte olur, bazıları zamanla alışır. bak canım bir defa bu konuyu oturupta saatlerce düşünme yani o anı yaşa ve geç, çünkü irdeledikçe gereksiz takıntıların oluşur, bir diğer husus şu muhakkak bir psikiyatr ile görüş daha kolay atlatırsın. ama şunu bilki bu donem gercekten gececek. birde şunu sormak istiyorum yanında sana yardım eden biri var mı?ya da gidip gelen?birileri olsun mutlaka. bak canım benim kızım ilk 3 ay gece gündüz uyumadı. annem yanıma 15 günlüğüne gelmişti, o kadar zor durumdaydım ki anneciğim 2 ay bizimle kaldı, ALLAH razı olsun, inanki lavaboya gidecek vaktim olmuyordu. o dönemde şöyle diyordum'off artık uyusada rahatlasam, ya da artık büyüsede düzene girsem vs...'annem dedi ki'kızım sen nerdeyse 30 yaşına geldin bak ben halen seninle ilgileniyorum, annelik böyle birşey işte' an anladım, anneme çok hak verdim ve sabırla yavruma sarıldım, bazı geceler çok ama çok aglardı 27 saat agladıgını biliyorum, gaz, gaz, gaz. ama onların bizlerden başka kimsesi yok, bizim sıcacık yüreklerimize ihtiyaçları var. ve lütfen ALLAH a dua et, çok şükür eli yüzü düzgün saglıklı bir bebegin var, nice anneler var bebekleri özürlü vs... ve onları tek bilek hayata hazırlıyorlar, takdir ediyorum. hadi canım sen de silkelen senin bebegın de sevginin en güzelini hak ediyor, eminim başaracaksın. dualarım sizinle, saglıcakla kal canım. keri34 derinin

keri34 ve elanurum yazdıklarınızı okuyunca, yalnız değilim diye düşündüm. Ben 15-16 gün sonra doğum yapacağım inşallah. Ama bakıyorum 9 aydır forumda herkes anne olmadan anne olmuş sanki. Bir aşk, bir sevgi. Ben de seviyorum ama daha çok merak ve acıma şeklinde henüz. bebeğimi görünce ona aşık olup seveceğimi düşünüyorum. Geçen hafta Elif Şafak' ın siyah sütünü internetten sipariş edip, bir solukta okudum. Hamileliğini ve doğum sonrasını farklı bir bakışla anlatmış, çok beğendim kitabı. Yazar hakkındaki ön yargılarım vardı, onlardan da kurtuldum. Şu an yazar 2. bebeğine hamile. Demekki depresyon atlatılıp, 1 yıl geçmeden 2. bebek planlanabiliyor. Doğum sonrası depresyonunu anladığım kadarıyla, sosyal, dışa dönük kadınlar daha çok yaşıyor. Ben kendimde % 90 olacağını tahmin ediyorum. O yüzden annemi, kardeşimi herkesi yanıma çağırdım, yalnız kalıp düşünmeyeyim diye.. Psikiyatra gitme konusuna gelince, bence gidilebilir, uzman yorumu, bakışı etkili olabilir. Ancak ilaç kullanamanın son çare olduğu da malum.. Hamilelik, esprili, eğlenceli bir süreç ama sonrası bi dolu sorumluluk ve yetersizlik, yanızlık duygusu zannedersem.. Ama bu bir SÜREÇ, yaşanacak ve GEÇECEK. Mutlu haberlerinizi bekliyorum ama olumsuz duyguları da paylaşmakta fayda var. Yaşanan herşey normal, hiç bir anne eksik yada beceriksiz değil, olsa olsa tecrübesiz.. I ilqnur

bence depresyondasın. Üzerine birde vicdan azabı yaparsan dahada zor hala getirebilirsin. Hiç sevmem bunu söylemeyi ama sen bence bir uzmanla görüş. evet çok zor dünyanın en zor işi bir insan yetiştirmek ama ilk andan beri dediğim tek şey hayatım boyunca yaptığım en güzel ve anlamlı şey bu bebeğimi dünyaya getirmek. Bundan sonra hayatım eskisi gibi olmıyacak hiçbir zaman bendede aşırı bebeğime düşkünlük sorunu var bir başkası kucağına bile alsa gözüm sürekli üstünde o uyanıkken hep onunla ilgileniyorum o uyurkende onun videolarını izliyorum buda hiç normal değil ama çalışmaya başladığımda biraz daha normale dönüceğimi düşünüyorum. canım hiç endişelenme sen dünyanın en iyi annesisin sadece zor bie dönemden geçiyorsun yeni yaşam tarzına uyum sağlamkta zorlanıyorsun. Birde tabi yaşadığın ortam çok önemli ne kadar yanlız kaldığın ne kadar sosyal olduğun ne yaşıyorsan yaşa kafanda sürekli düşünme herşey doğallığıyla düzelecek. ama kendi vicdanını rahatlatmak için bir uzmanla görüş çünkü onlar hem seni dinlemek hemde söylediklerini saklamak zorundalar.

canım hiç bunlarla kafanı yorma.. onu kucagına ılk aldıgın an butun bu vesveselerın gececek.. o mınık elını tutup, o ılk gozlerını acıp sana baktıgı an ona asık olacaksın ve bu bır omur boyu surecek.. hayırlı dogumlar canım:1hug:

ilk sayfada yazını okuyunca üzüldüm açıkçası. nedeni:senin normal doğumu ısrarla istemen ve mecburen sezeryan olman. sen daha yolun başında bence bebeğin kilolu doğabileceği riskiyle normal doğum için ısrar ettin. bu bile ne kadar iyi bir anne olacağının bir bakıma göstergesiydi. he bende kendi isteğimle sezeryan oldum normal doğum yapmadım söyleme amacım belden uyuşturulduğum için ameliyattan 20 dakika sonra sütüm geldi ve bebeğimi emzirdim. kendini sakın doğum şekline göre koşullandırma. Allah neyi ne kadar kısmet ettiyse o kadar ve o şekilde yaşarız. bende öğretmenim ve hamile olduğum yıl çalışmadım ve bu yılda bana ihityacı olduğunu düşünüp çalışmayacağım. bazen benimde aklıma geliyor şuraya gidip şunu yapardım, eşimle tatile giderdik vs vs... ama o zaman anne olamayacaktım. bebeğimin kirpiği çapak oluyor üzüntümden ağlıyorum. anneme bırakıp 1 saatliğine biryere gitmem gerekti 5 kez aradım ve geldiğimde yüzüme bakmasıyla ben ağlamaya başladım. onu o kadar çok seviyorumki:asigim: her anne gibi tabii... bu arada yardım edebilecek birileri varsa mutlaka yardım al. bu seni çok rahatlatır. ve bebeğine ne kadar bakabiliyorsan o kadar bak. bence sende her anne gibi mükemmel bir ANNESİN:teselli: a. s. S Sunshine moon

arkadasım ne kadar benı yazmıssın. senın zamanında hıssettıklerını suan ben hıssedıyorum bende kımseye anlatamıyorum esım cok fazla anlamıyor hıslerımı. bende sımdıye kadar cok fazla sorumluluk almamıstım. sımdı bırden bana muhtac bır canlı var. aynı senın yasadıklarını yasıyorum kısacası. benım oglumda bu hafta sonu 3. ayını dolduruyor umarım benım yasadıklarım dusuncelerımde yakında gecer. benımle paylastıgın ıcın cok sagol. . push ; keri34 derinin

kericim aynı durumu şuan da bende yaşıyoum acaba sadece bende mi var diyordum ama biri daha çıktı.. bende senin gibiyim kızım var 28 günlük anlattıklarının aynısını yaşıyorum çok zor bir durum ve seni çok iyi anlıyorum eski hayatımı özlüyorum gezemiyorum bir çok şey ama geçecek buna inanıyorum... bütün arkadaşlarım çaışıyor evde yanlızım iyice kendimi dinliyorum gittikçe de kötüleşiyorum..

lohusalık depresyonu diye bişe duymustum bende bazı annelerde anlattıgınız durumlar olabiliyomuş. Arkadasımın kuzeni dogum yapmıstı o dahada beterdi resmen nefret ediyomus bebekten görmek dahi istemiyomus hatta yanındakilerin zoruyla baskısıyla falan emziriyomuş cocugu o derece yani. Ama simdi gayet iyi atlatmıs herseyi resmen tapıyo ogluna. Sizde üzülmeyin bu durumun geçici bence. Ama yinede bi uzmandan yardım almanızda fayda var.

Elif Şafak Siyah Süt diye bir kitap yazmıştı.. Okumanı tavsiye ederim.. Doğum sonrası depresyonu kendi diliyle anlatıyor çok eğlenceli.. Bilmen gereken tek şey yaşadıklarının hepsi geçecek.. Sadece kendine zaman tanı ve anne olmayı çok isteyipte olamayan insanların olduğunu Allah'ın bebeğini sana bir nimet ve bir emanet olarak gönderdiğini düşün.. İnşallah herşey düzelir. Bana öyle geliyorki bir anlık bir kararla belkide üstünde çok düşünmeden anne olmaya karar vermişsin kendini çok hazırlamamışsın, sonuçlarını görememişsin ama yinede annelik içgüdüseldir ve o senin bebeğin, sana ihtiyacı olan minnacık bir varlık işte, kendi isteğiyle gelmedi ki dünyaya sen istedin olmasını :)))) Ayrıca doğum sancısı çekmediğinden bahsetmişsin bende 40+5 de hiç sancım olmadığından sezeryanla doğum yaptım.. Sütüm de vardı çok şükür. Sezeryan sonrasında kimsenin yaşamadığı sıkıntıları yaşadım benimde psikolojimin bozulduğu ve sinirden ağladığım anlar oldu.. Ama senin tam tersine ben bebeği inanılmaz sahiplendim.. Kimse dokunmasın istiyordum, kıskanıyordum, yanımdayken bile kabus görüp "bebeğe birşeymi oldu" diye fırladığım zamanlar oldu.. Daha agresif ve kavgacı oldum.. Eskiden insanları incitmemeye özen gösteren biriyken şimdi en ufak bir olayda avazım çıktığı kadar bağırmaktan zevk alan biri haline geldim.. Yani anlayacağın annelik her kadını bir şekilde sersemletiyor.. Ama sanırım bebeğe karşı biraz daha rahat olmalısın.. Yani sürekli ağlıyorsa onu bir kenara bırakıp tuvalete gidebilir birşeyler atıştırabilirsin nasıl olsa o her halükarda ağlayacak.. Galiba yetersizlik duygusu hissettiğin için soğumuşsun bebeğinden ama az bir zamanı kalmış bebişin 3. aydan sonra gaz sancıları bitecek ve sende artık rahat edeceksin birazcık sabır. Ve ihtiyaç hissediyorsan doktora gitmende fayda var...

canim benim senin acilen bir psikiyatri görünmen lazim ardindan sen bir kac saat uyuyup dinlenirken bebekle ilgilenecek birini bulman lazim. Allah yardimcin olsun en kisa zamanda atlatacagina eminim. keri34 derinin

canım ben kendi adıma yargılamıyorum seni çünkü aynı şeyleri inanki bende yaşadım ama bende ayriyetten ya çocuğuma zarar verirsem düşüncesi vardı... hiç vakit kaybetmeden doktora git dememin sebebi bu bir an önce kafandaki yersiz ve hatta gereksiz takıntılardan kurtul... umarım eşinle birlikte atlatırsınıbu durumu ki zaten psikiyuatra gidersen kesinlikle kurtulamaman gibi bir ihtimal yok... aslında bunu bir çok kadın yaşıyor kendi kendine aşabileceğin bir konu değil bu... rabbim şifa versin kiskivrak mutluluk çok