Merhaba Oğlum 6 yaşına girecek ocak ayında Anlattığınız herşey hala bizde mevcut. Üç yıldır kreşe gidiyor bu yıl anaokulunda ama çekimser çok. Tanıdığı insanlarla bizimle iletişimi çok güzel ama ilk kez gördüğü veya birkaç kez gördüğü birisi ile asla konuşmuyor sorulara cevap vermiyor. Ben bunun için geçen yıl okulun pedagogu ile bide ayrıyetten bir pedagog ile görüştüm. Oğlumun normal olduğunun kanaatindeler, karakteristik olabilir dediler. Çekimser olması ortamı gözlemlemesi ile alakalı ve asla asosyal değil önemli olan bu dediler. Ama canım sıkılmıyor değil, yolda birisi ile selamlaştığımda oğluma nasılsın diyor okula gidiyormusum vs diyor asla cevap vermiyor oğlum rahatsız oluyorum. Ama babasının da karakteri böyleymiş küçükken. Biraz daha büyüdüklerinde daha aktif olduklarında belki aşar diye bekliyorum. Birde çok sosyaldir doğduğundan beri hep dışarıdayız anane babanne dede hepsi ile görüşürüz kuzenleri var sosyal aktiviteler sporlar yüzmeler tatiller. Ama hiçbirşey oğlumu açamadı. Mesela bu yıl tatilde herkesle arkadaşlık kurdu oynadı. Ama biri birşey sorsun cevap yok. Aşarlar inşallah kafanıza takmayın

Merhabalar. Öncelikle karakteri çekingen olabilir. Öyle kabul etmek lazım. Yani konuş cevap ver diye üstelemeyin. özellikle ilk ortama girince bi süre gözlemesine izin verin. Utandırmamanız ve üstelememeniz çok önemli. Sonra yavaş yavaş göre verebilirisiniz mesela bakkalda bir şey aldınız parayı uzatır mısın, ilerleyen süreçte siz kapıda bekleyip hadi sen suyu al gel gibi ama istekli olursa hayır derse üstelemeyin. Ve abartmadan bu davranışları takdir edin ay ben çok yorulmuştum bakkala gitmek zor gelmişti iyi ki suyu sen aldın gibi. Arkadaşların içine sokmak için mesela önce siz tanışın çocukla merhaba ben Ayşe, çocuk isminüi söyleyince memnun oldum deyin. yani tanış diye üstelemek yerine örnek olun. Yavaş yavaş o da alışıp tanışabilir. Benim kızımda aynen böyle çünkü 5 yaşına girecek hala çok girişken depil ama bi 20 dakika gözlemesine olanak tanınırsa gidip konuşuyor oynuyor insanlarla. Okula sanırım yeni başladı öğretmenini severse başlar konuşmaya, onların yavaş temposuna ayak uydurdurmak lazım Eğer bu süreç daha büyüyerek devam ederse kaygıdan olabilir, o zaman oyun terapisi iyi geliyor

kızlar merhaba, oğlumun çekingenliği konusunda sizlerin fikirlerini almak istiyorum. ben aşağıya uzun uzun yazıyorum, lütfen deneyimlerinizi paylaşabilirseniz sevinirim. oğlum 3 yaşında. evde anne baba ve oğlumuz 3ümüz beraberiz. anneanne babaanne ve dedeler şehir dışında. Bizimle evde veya dışarıda çok hareketli, aktif, konuşkan. çok dominant, herşeyi yapıyor, yerinde duramayan ve sürekli hareket eden birisi. ama Dışarıda insanlar laf atınca cevap vermiyor, iletişim kurmuyor. yüzünü çeviriyor, veya bizim arkamıza saklanıyor. tamamen evde bir hayatıda yok. Toplum içinde çok vakit geçiriyor, özellikle eşim her gün akşam 2saat falan dışarıya çıkarıyor, her gün farklı yerlere götürüyor farklı ortamlara sokuyor. yani öyle basitçe parka götürüp salıncaga bindirip getirmiyor da. dışarıda hep insanlarla iletişim kurup oğlumla konuşmasını sağlamaya çalışıyor, ama oğlum çok nadir cevap veriyor. gündüzleri ise kreşte. yani sürekli evde duran bir çocuk degil. ama topluma giremedi henüz. Çok temkinli ve çekingen yaklaşıyor okulun nasıl geçti diye akşam evde sorunca herşeyi anlatıyor. ama okulda ögretmeni ve arkadaşları ile konuşmuyor veyaz çok az konuşuyor. sadece çişi gelince veya burnu akınca ögretmenine çişim geldi veya burnum akti falan diyormuş. onun dışında okulda ögretmeniyle tek tük konuşuyor. ögretmeni konuşturmak için çaba gösteriyor hatta ara ara "biraz yüksek sesle söylesene, seni duymuyorum" falan diyor ama yinede çekingenlik devam ediyor. arkadaşlarınla konuştunmu günün nasıl geçti diye soruyoruz, ben okulda konuşmak istemiyorum falan diyor. nasıl davranabiliriz, önerileriniz deneyimleriniz nedir. T

merhaba öncelikle çok detaylı yorumlarınız için çok ama çok teşekkür ederim. önerdikleriniz her birisi benim için çok faydalı, eşimle birlikte bunlara yoğunlaşacağız. bu kadar öneriyle geldiğinize göre siz de kendi kızınız da bu tarz bir sorun yaşıyorsunuz. esasında sorun da demeyelim bence, durum diyelim :) yazdıklarınızdan anladığım kadarıyla oyun terapisti konusunda deneyiminiz var. biz de bunu düşündük ama kafamız net değil. oğlum; anne-baba ve okuldaki öğretmeni dışında hiç başkasıyla kalmadı. oyun terapistine gittiğimizde bizden nasıl ayrılacak, hadi ayrıldı diyelim, bizden ayrılmanın verdiği ürkeklik ve çekingenlikle orada ne kadar verimli vakit geçirecek? öte yandan oyun terapisti elinde nasıl bir sihirli değnek var ki, annesi ve babasının bu kadar emek sarf ettiği bir konuda bizim kadar sıkı ilişkisi olmayan birisi olarak haftada 1saat vakit geçirerek bir şeyleri düzeltebilecek? biraz oyun terapisti ile ilgili yorum verebilir misiniz? nasıl bir yaklaşımla nasıl bir fayda sağlıyor? vaktinizi alıyorum bu arada kusura bakmayın tekrardan