Çocuğuyla kayan anneye neden gıcık oluyorsunuz ki!!!!! Ne var bunda bende kızımla yayıyorum çok abartıyorsunuz Shevvall

Birlikte kayma konusunda haksızlık ediyorsunuz bazen parkta kimse olmayınca ben de kızımla kaymak durumunda kalıyorum Parkta çocuklar arasında ki ilişkiye müdahale etmemek lazım yenmeyi yenilmeyi öğrenecekler DenizGeldi sevgi emek

yazdıklarınızı ve alcadras kaçkını olduğunuzu görünce sizinle tanışmak istedim :) çok ortak yönümüz olabilir Ausencia _Alcatraz Kaçkını_ tek ayak

hatta geçenlerde, çok sevdiğim bi arkadaşımın kocasının da oğluyla olan sohbetini dinledim. çekinmeden anlatıyordu oğluna. oğlu 3,5 yaşında şimdi. ''babacım, boks yapacaksın... sana vuran olmazsa bile, öyle bi durum olacak gibi hissedersen, sen ona vuracaksın. itilmeyeceksin, iteceksin. üzülmeyeceksin babacım, üzeceksin. sen aslansın, aslanlar ağlamazlar, ağlatırlar gerekirse...'' pes dedim. 'naptın sen şimdi böyle. azdırdın çocuğu, saldırganlaştırdın..' dedim. ''napalım hayat böyle. şimdiden öğrenecekler bu işleri. üstüne basılan değil, üstüne basan olacaklar ilerde.' dedi bana. çok da gururluydu öğrettiklerinden ötürü. hakkatten Uras (3,5 yaşındaki velet), gitti oyun parkına. itti kaktı çocukları, kaydırakta kimse kalmadı 30 saniye içinde. Uras, o kaydırağın sahibi oldu. 3 tane ağlayan çocuk oldu biranda ortalıkta. Uras çok mutlu. Babasına baktı, karşılıklı zafer işareti yaptı baba-oğul birbirine. Ben şoklarda baktım kaldım öööleee... o gün bu gündür, görüşmüyorum Uras ve ailesiyle. iyi mi yapıyorum acaba? bilemiyoum...

parkta küçük çocukları ve bebekleri iten çocuklardan ve onlarla hiç ilgilenmeyen annelerden hiç ama hiç hoşlanmıyorum. çocuğu azıcık büyük olan anneler resmen saldım çayıra mevlam kayıra yapıyorlar. çocuğumuza (özellikle küçük çocuklar için söylüyorum bunu benim oğlum 17 aylık ) zarar verip de biz kızınca da bizi suçluyorlar bende bu konuda armut dibine düşer diyorum. bu tarz şeyler aile öğreniliyor S

evet, bende parktayken çok gıcık oluyorum... oğlum parkta koşuyor hemen müdahale'' koşma, düşersin..'' bu en masumuydu... biri oğlumu iteliyor oğlum iteleyen çocuğun peşinden kızmak için gidiyor '' oğlunu tutsana'' dırdırları...

Kedi uzanamadığı ciğere mındar dermiş. Onların eşleri böyle güzellikler yapmadıkları için besbelli kıskanmışlar. Bu parklar insanı sinir hastası yapar valla. Çocuklar stres atıyor bizde stres sahibi oluyoruz Geçenlerde 5 yaşlarında iki çocuk itiş kakış kaydırağın tepesine geldi, benim çocuğumda tam kayacak, ufacık çocuk zaten. Dedim dikkat edin düşüreceksiniz, dinleyen kim. Kaydırağın tepesinden aşağı düşüyordu nerdeyse. Gözüm döndü avazım çıktığı kadar bağırmaya başladım. Kenardan tırs tırs kayıp gittiler. Güzellikten anlamıyorlar. Yine başka iki çocuk birbirine tükürüyor köprülerin üstünde, benimki aralarında kalmış. dedim bak bebeğe geliyor yapmayın. Döndü geldi bana tükürmeye çalışıyor. tükürde ağzını yüzünü dağıtayım dedim başka bişeyden anlamıyorlar. Ben çocukken biri laf söylücek diye aklım çıkardı. bi de üstüne terbiyesizlik yapmak ha. P puzzle

Gerçekten hayatta öyle kimseler var ki, çocuklarımız daha çok küçükken bunlarla yaşamayı öğrenmek zorunda, Hele hele kız çocukları için kesinlikle devir artık dimdik durmayı öğrenme devri.. G

aslında sorun birlikte oynayıp-oynamamak değil.. biz millet olarak çocuğa daha bebekliğinden "ben" kavramını empoze ediyoruz.. mesela anneler olarak "benim oğlum, benim evim, benim eşyam".. bu sefer de çocuk doğal olarak benimsiyor bu "ben"i.. sorunlar buradan başlıyor.. paylaşmayı öğrenmesi için kardeş olsun istiyoruz ama herşeyini sadece kardeşiyle paylaşmasından yanayız.. çocuklarımı Tr'de parka falan götürmem, oradaki anne çekişmesinin başka hiçbir yerde olmadığına inanıyorum.. yarışmaya çıkartmış gibi "kimin bebeği kilolu, kimin kıyafeti bilmem ne marka".. bence park kültürü, biz büyüdük ve bitti.. . push ;

cins işte!!! siz de keşke cevabını verseydiniz kadına keşke. uyuz bu tipler ya. ya da ben olsam ertesi gün çocuğumun eline ilgi çekici enteresan bir oyuncağını alıp parkta o kadınla oğlunun gelmesini beklerdim ve çocuğunun gözüne soka ssoka kendi çocuğuma oynatırdım. dikattini çekerese de...:) bi de ben kızıma dondurma, şeker, çikolata aldığımda "aaaa, neden yediriyosunuz. hem de parkta!! biz vermiyoruz hiç" diyen 2 tip var bende de. en son birine o kadar uyuz oldum ki; parka getirmeyin çocuğunuzu o zaman dedim:)) güya benm kızımın elinde görünce onn çocuğu da istiyomuş ya:))) bi de bana sağlıklı beslenmeden dem vuruyor, sanki ben çocuğa gece gündüz abur cubur veriyorum da... peh... miineem

ben de geçen salıncağa bindim 2 yaşındaki oğluma bağırıyorum "hadi gel de beni salla" diye yanımızdan geçen adam önce bana baktı snra döndü çocuğa baktı ve gülmeye başladı.

O çocuklarını kaçıran anneler nasıl sevgi dolu evlatlar yetiştirebilir ki. Söz dinlemeyen, asi, çocukken hayvanlara büyüyünce insanlara eziyet eden birer yaratığa dönüşmelerine şaşırmasınlar sonra o anneler. Çocucğunuz nasıl bir engeli var bilemiyorum ama ben parkta öyle bir çocukla karşılaşınca içim buruluyor, utanıyorum, nasıl davranacağımı bilemiyorum. İlgim yanlış anlaşılır diye korkarım hep. Sanki acıyomuşum da onun için ilgileniyomuşum gibi düşünülsün istemem. Geçen gün bir grup sanırım otistikti çocuklar kimisi konuşamıyo yürümekte zorlanıyo falan parka geldiler. Oğlum da hemen oynamak istedi. Bıraktım tabii ki kendilerince bişeyler yaptılar. Çocuk benimle iletişim kurmaya çalıştı biraz zorlandım tabi ama çok utandım kendimi çok kötü hissettim ne yapsam bilemedim. yellowdaisyy

Yoksa sizde mi?

Ben oğlumun bir numaralı tahtarevalli arkadaşıyım mesela... Kaydıraklar diğer çocuklar olmadığı zaman kovalamaca alanımız... Salıncaklar biraz küçük bizim burda onlara el atamadım henüz... Ama çoğu zaman yaşıtları ile vakit geçirsin diye çekilirim bir banka;haaay çekilmez olaydım, başlıyor ahiret sorgusu: -Sizin ki kaç yaşında? -3 -Çok yaramaz, evde de böyle mi? -Yok ben onu sokak için ayrı eğitiyorum -Tek çocuk mu bu ? -Evet. -Tabi ondan böyle yaramaz... Şımarmış bu... -He öyle olmuş. ya da; -Sizin ki pek zayıf yemiyor mu? -Açlıkla ıslah yoluna gidiyorum da ben... -Hönnk. hmmm bir de değinmeden geçemeyeceğim şu tipler var ; -Bisiklet sizin mi? -Evet, isterse binsin benim ki binmiyor. -Bisikletini alsam binmez hiç şimdi sizinkini görünce kıymetli oldu. -Olsun canım, çocuk onlar. -Topu istiyor derim ben... -Ayyy ben hiç öğretemedim benimkine paylaşmayı, şimdi versem tepinir, ağlar durur. İn oğlum bisikletten, hadi eve gidiyoruz. -Yuuuuh!!! İçimi şişirip keyfimin içine etmenize müsade edeceğime gider oğlumla kayarım, bana ne küstüm işte.

ben de nefret ediyorum hatta tiksiniyorum parktaki kadınlardan... ne zaman parka gitsek bize tuhaf tuhaf bakıyorlar... sanki uzaylıymışız gibi davranıyorlar... çocukları yanımıza gelince hemen kaçırıyorlar sanki bulaşıcı hastalık taşıyoruz... çocukları yanımıza gelmemesi konusunda uyardıktan sonra kendileri geliyor ve ardı arkası kesilmeyen sorular başlıyor... biz uzaylı değiliz kardeşim sadece engelliyiz diye bağırmak istiyorum onlara... çok doluyum bu konuda çokkk... G

benimki çok mühim bişey değil ama biraz da sinir oldum. 19 aylık bir oğlum var. geçenlerde parka götürdük. parkta bir bayan, yanında 3-4 yaşlarında oğlu oturuyor. çocuğunda 3 tekerlekli bisikleti var. oğlum dokunmadı bile. bisikletin yanına yaklaşıp bakmaya başladı. ben hemen rahatsız olacaklarını düşünerek ki çok hassasım bu konularda, yaşı gereği herşeye dokunmak ellemek istiyor. oğlum gel deyip elinden çekiştirdim. kadında bana surat asıp "ne varsa bisiklette anlamıyorum, herkes buna yaklaşıyor dedi" böyle laf sokan tiplere de ben sinir oluyorum. kaldıki başka bir çocuk gelse, bizim oyuncağa baksa yada almak istese çocuk sonuçta ne diyebilirsin ki alsın beş dakika oynasın versin. dediğim gibi çok önemli değil ama ne yapsada ben şuna bir laf söylesem diye düşünen tiplere sinir oluyorum. S

ben de kayarım, kaymayı çok sevdiğimden değil ama oğlum başka çocuk onunla kaymak istemiyorsa, benim mutlaka kaymamı ister, kırmıyorum kayıyorum, elalem ne der diye de düşünmüyorum... müdahaleye gelince, yaşları yakın olanlara karışmam, bırakırım kendileri çözsünler problemlerini, ama bikaç yaş büyükse karşıdaki ve ciddiyse durum önce büyüğün annesinin müdahale etmesini beklerim edilmezse ben ederim örneğin geçen oğlumdan 2-3 yaş büyük bi çocuk kaydırağın merdiven girişinde, üst demirlere tutunmuş sallanıyo, ayaklarıyla da ordan çıkmak isteyenleri tekmelemeye çalışıyo, baktım annesi- farkında değilim modunda- oğlumla birlikte 2-3 bıcırık da sıra olmuş bekliyolar abi çekilsin diye, biri yedi tekmeyi, çıktı merdivene, birini ıskaladı, .. ben anne müdahale eteyince şansa bırakmadım, büyük çocuğu sözel olarak uyardım... parkta hangi annelere gıcık oluyosunuz sorusuna cevabım yukarıdaki örnekte büyük çocuğun annesi tipindekilere... çocuğu yanlış da davransa görmemezlikten gelenlere

Ya ne güzel, ben de çocuklarımla kayabilmeyi isterdim aslında... Ama biraz iri kalıyorum park oyuncakları için... :) . push ; Anka

Ben de eğer park boşsa kızımla kayarım sallanırım eşim dalga geçer bak kızacak bir gün biri diye :)) Ama önemli olan kızımı eğlendirmek e o da en çok ben de oynayınca eğleniyor... Parktaki anneler konusuna gelince çocuğuna hiç müdahale etmeyen annelerden hoşlanmıyorum.. Kendi çocuğu büyümüş ya nasılsa bişe olmaz diye düşünüyorlar, ama o çocuk diğer küçük çocukları kaydırak merdiveninde itiyor, birden önüne geçiyor.. İnsan bi uyarmalı, evladım sırayla diye hatırlatmalı diye düşünüyorum.. Bir de mesela geçenlerde kızım parkta kovası küreği ile oynuyor, bu arada kızım 29 aylık.4-5 yaşlarında bir çocuk geldi küreğini aldı elinden.. Babası da arkasında e bizimki anne aldı diye ağlıyo.. Adam dönüp bana demez mi "kardeşi olsa böyle olmaz paylaşırdı".. Bi sinirlendim "o dedim daha paylaşacak yaşta değil ayrıca izin bile almadan elinden aldınız ne yapmasını bekliyorsunuz!!!!" İnsanımız gerçekten ilginç. Yani kendi çocuğuna müdahale etmeyen fazla rahat annelerden babalardan haz etmiyorummmm..

biz birlikte kaydıraktan da kayıyoruz, tahteravalliye de biniyoruz, şekilden şekile giriyorum anlayacağınız :) 17:30da işten çıkıp 18:00da eve geliyorum ve park mesaimiz başlıyo, artık Allah ne verdiyse :)

ben.. aslında, tam olarak neye kızdığımı, nasıl davranmam gerektiği bilemeyen tip gibi hissediyorum genelde. sadece parkta değil, bi arkadaş ortamında, başka çocuklular da oluyor.. mesela o zamanlarda da aynı şekilde hissediyorum. benim kızım, begüm, 2,5 yaşında henüz. bu vakte kadar, başbaşa geldik kızımla. beraber büyüdük, beraber oynadık, beraber çizgi film izledik. hep beraberdik. kendisini emanet ettiğim kimsem olmadı hiç. 5 ay evvel, anneannemizin bulunduğu şehre taşındık, şartlar öyle getirdi. özellikle bi anneanneye yakın olma girişimi değildi yani. şimdi, birkaç aydır, birkaç saatlik anneannede kalma maceralarımız oluyor. ama anneanneler de çocuğa alışık değiller. biraz da rahatlarına düşkünler sanırım. sürekli bi sınırlamalar içindeler. öyle yapma begüm, koşma begüm, atlama begüm, sert kapatma-kapak kırılır begüm, onunla oynanmaz begüm... ben de onlardan etkileniyorum sanırım, ben de sınırlamacı bi anne olup çıktım. kızımda zaten anne bağımlılığı vardı. bensiz bişeyleri yapmıyordu. oyun oynamıyordu falan... hep benden yardım istiyordu. şimdi, hepten aneci oldu. her hareketi için benden onay bekler hale geldi. biz sebep olduk, memnun değilim durumdan. parklarda veya başka ortamlarda, çocuklarla muhatap olmakta zorlanıyordu zaten, hala öyle. eskiden, yaşının gereği olarak, paylaşmıyordu hiçbirşeyi. parktaki tüm oyuncaklar begümündü, kimse binemezdi. bir parka çıkışımız, bir olaydı. ikimizde yorulup, dönerdik. çok ağlardı. başkaları neden onun kaydırağına biniyor diye... :) şimdi, daha da zordayım. sürekli, ağlayan mızmızlanan bi çocuğum var. ''anneeee beni itti, anneee bana vurdu, anneeeee elimden aldı, aneeeeeeeee...'' sürekli bi ''anneeee imdat'' modunda kızım. ne yapacağımı hç bilemiyorum. elbette milletin çocuğuna bi laf etmiyorum, uyarmıyorum. kendi çocuğumla başetmeye çabalıyorum ister istemez. ''kızım, sana vurana sen de vur'' mu demeliyim? bilemiyorum hiç bazı anneler, zevk alıyorlar. ben bunlara sinir oluyorum. çocuğunun asan kesen tavırları, kadınların hoşlarına gidiyor. başkalarını itmesi, kırması, incitmesi hoşlarına gidiyor resmen. ben olsam, kızım birini itse yanlışlıkla çarpsa, özür dilemesini telkin ederim. annesinden özür dilerim muhtemelen. ama bu kadınlar, alttan alttan gülüp, görmezden geliyorlar. çok üzülüyorum. ne yapmam lazım bilmiyorum. ben de mi itip kakmayı öğretmeliyim acaba? çok mu iğrenç bi yetiştirme şekli bu? ya bilemiyorum.. ama bu umursamaz anneler, beni çileden çıkartıyorlar. Harpy Today is a gift, thats why they call it

:))) bu dediğin, çok ütopik sanki :)) ''herkes kendi kapısının önünü süpürse, sokaklar tertemiz olur'' gibi bi öneri seninki :)) zor! çok zor! Ausencia _Alcatraz Kaçkını_ tek ayak