Aynen benim de öyle... Galiba çocuktan değil de, bakımdan uslu oluyorlar. Annenin en ufak gerginliğini hissediyor bu minik insanlar :) Sen rahat olunca onlar da öyle oluyor. Ben ilk çocuğumda çok korkmuştum doğumdan ama şimdi üçüncüyü bile düşünüyorum. hilbar Allah'ım meleklerimi

tebrikler.. analı babalı büyüsün inşallah... O onsekizmayis Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Resmen doğum anını yaşattın bize, kendim doğurdum sanki :) ... Darısı başımıza artık, Allah sağlıklı güzel ömürler versin. M

Amin, inşallah. Allah isteyen herkese versin hayırlısıyla. yaren2007 kızım abla

Evet 14.02.2012 de foğdu bebeğim ne güzel bir andı :) 14.02.2012 eşim işten eve gelmesini bekliyorum adet sancısı gibi bir sancı Allahım ne bu diyorum dogum sancısı böyle bişeymi tabii durmadan korkudan aglıyorum eşim 15.00 işi biter eve gelir bekle bekle eşim yok aradım nerdesin geliyorum işim var filan diyor cinler tepeme çıktı çabuk eve gel karnım agrıyoo meger sevgililer günü eşim hediye alıyormuş ondan gecikmiş neyse eve geldi, içeri girmeden hediyelerini verdi ve çıktık devlet hastanesi kanuni sultan süleymana kontrola gittik neden agrıo diye aklıma gelmedi dogum yapacagımm. Neyse muayneye alan kadın 5 cm açılman var doğum başlamış hemen şu kagıtları eşine imzalatın doğuma alıyoruzz demezmi ben başladım aglamaya ya bidakka ben bu hastanede doğum yapmıycaam dedim ama beni kimse dinlemiyor. Bende ağlıyorum eşim beni buralarda doğurtacak elim ayaklarım bağlandı sanki kapıdan çıkamıyorumm. Allahtan eşim imzalamamış eşimi çagırın demiş kadın geldi doktara eşi imza atmıyor dedi neyse ben hastane kapısından çıktım ama ne ağlıyorum çok korkuyorum. Eşim sakinleştirmeye çalışıyo annemi aradık hemen in aşşağı diye neyse annem geldi biz özel medikal hospidans hastenesini gittim ama o adet sancımda giitmişti ne agrı ne sancı var. Ebe saniye hanım aldı odaya ne tatlı kadın insanda korku filan kalmıyo serum takıcaz damar yolu açıcaz ve lağma yapıcaz dedi. Benim tek isteğim suni sancı olmamasıydı saniye ebe hayır bu serum sana kızına vitamin dedi bende yuttum... O serum hayatımı kararttı ben agları anne diye bağırırım neyse annemi aldılar yanıma ablam geldi yanıma sagımda annem solumda ablam onlarda tabi başlarına geleceği bilmeden beni sakinleştiriyorlar :) Ben başladım çıglıklara alın bu bebeği istemiyorum ölüyorum yok kimse beni dilemiyo sezeryana alın diyorum yok 10 cn açılmam oldu ama ben doğuramıyorum acıdan ıkınnn diyolar yapamıyorum aglıyorum canım acıyo sezeryan için eşimi dogum haneye aldılar ben yerlerde tabi eşimde hayırr normal dogum rahim parçalanmış zaten iki yırtık olmasın dedi aldı beni masaya elimden tuutu sagımda eşim solumda ablam sağ bacaımda annem :) flm gibiii doğummm çok komikk ya sonradan çok güldümmmmm :) neyse çocugun kafası göründü ıkın diye bagırıyolar ben bayılmak üzereyim ama ıkınmayı bırak nefesimi tutuyorum kendimde değilim doktor çıglık atmaya başladı bebeği kaybediyoruz ıkın dedi herkes şok bebek sıkışmış ama bende güç yok ıkınamıyorum. Eşim kendime gelmem için bir tokat attı sonra o sinirle tek ıkınmayla doğurdum :))eylül doğduktan sonra ablam yere yığıldı herkes birbirine girdi fenalaştıı.. Benim derdim eşimin bana vurdugu tokat tabii anamm ne sinir yaptım hastaneden çıkar çıkmaz bende ona geçirdimm,:) neyse eve geldik ertesi gün dikişler agrıyo kabız olmuşum tövbe dedim bu neymiş böle bebeğime uzak davrandım biraz lousalık dedikleri bu olsa gerek dogumdan 3 gün sonra sarık oldu allahım ne üzülmüştüm sonra kızımla yaklaşmaya başladıkk. Ama inanın dünyanın en güzel şeyi bebekmiş eşimin papucunu tavana attı. Eylül 15 aylık şuan kocaman oldu aşk yaşıyoruz anne kız mükemmel anları kızımla yaşıyorum onu çok seviyorum. Çocuk yapmayı düşünmüyorken kızım daha 1 yaşında olmadan kazayla tekarar hamle kaldm şuan 6 aylık hamileym aldırmayı düşündüm yapamadım 2. kıızm geliyor ama bu seefer normal epidural dogum yapıcam inşallah. Biraz korkunçta olsa hikeyem inanın bilseydim evladın bu kadar tatlı oldugunu daha önce yapardım kıızımı korkamyın desemde bende korkuyorum ama duyduğuma göre epidural dogum çok rahatmışşş bakıcaz 3 ay sonra yazarım kısmetse... M

Hamileyken buradaki doğum hikayeleri bana cesaret ve moral verdi. Şimdi ben de doğum hikayemi paylaşmak istiyorum. İlk doğumum mecburiyetten sezaren olmuştu ve ikincisinde SSVD düşünmüş olmama rağmen maalesef olmadı. Yine de sezaryende problem yaşamadım. Bu yüzden normal doğumu tecrübe edememiş olmama çok da üzülmüyorum. Şimdi geleyim doğum hikayeme. Doğumdan önce çok şükür büyük bir problem yaşamadım. Her şey normal gitmişti. Planlı sezaryen olacağı için 38 hafta bitimi için doktorumla sözleştik ama 38. hafta bitimi tam yıl sonuna denk geldiği için biraz daha bekleyip 2013 bebesi olsun dedik. Hem biraz daha kilo alır diye ben de sevinmiştim. Yine de kendimi 38 haftaya mtive ettiğim için birkaç gün daha bekleyecek olmak beni daha da sabırsızlandırdı. Nihayet doğum günü geldi. Doktorum erkenci bir insan olduğu için beni saat yedide hastaneye çağırdı. Ben de buna çok sevindim çünkü sabah erken saatlerin çok bereketli olduğunu düşünürüm. Zaten kendim de mutlaka güneşten evvel uyanırım. Hastaneye gittiğimde beni vakit kaybetmeden hazırlıklar için ameliyathaneye aldılar. Hemşire hazırlıklarımı yapmak ve son kez nst cihazına bağlamak için geldi. Çok yakında bebeğimin kalp atışlarını cihaz olmadan hissedeceğimi düşünüp sabırsızlanmaya başladım. Korkudan ve endişeden eser yoktu. Şimdi bunu okuyanlar ikinci sezaryende insanın tecrübe sahibi olduğunu, o yüzden korkmadığımı zannedebilir ama alakası yok. Kızıma kavuşacak olmamın verdiği sevinç, her türlü korkudan daha üstündü. NST bitti, yan odaya alındım. Sonda tkılmaması için doktoruma türlü şirinlikler yapmış olmama, çişimi tutacağımı söylememe rağmen doktorum büyük konfor olduğunu düşündüğü için sondada ısrar etti, ben de kabul ettim :) iyi ki etmişim. Bebeğimi kucağıma verdiklerinde onun kokusunu aldım ya, bir de ikide bir tuvalet derdine düşmediğime çok sevindim. Herkese tavsiye ederim. Hiç acıtmayan, sadece doğal olarak hafif rahatsız eden bir durum. Velhasıl, sondadan sonra geldi sıra damar yolu açılmasına. Acıya falan katlanırım da şu damar olayına bir türlü alışamadım. Damarlrım ince olduğundan, bir de kan tuttuğundan çok zorlanırım. Zaten hemşşire iki denemede damarı bulamadı, içim bayıldı. Sonra "böyle olmayacak, damarlar ince, en iyisi koldan açalım Biraz daha fazla acır o kadar," dedi ve kolumun üstünde, dirseğe iki parmak kala bir yerden damar yolum açıldı. Bu da beni çok rahat ettirdi. İnsanın elinin boşta olması çok iyi oluyormuş. Hele bebeği kavramak ve emzirmek için ellerin çok lazım olduğu düşünülürse bu beni çok rahat ettirdi. Bu konuda da Allah yardım etti yani. Lafı biraz uzatıyorum galiba ama anlattıkça anlatasın geliyor :) Damar işi de bittikten sonra beklemeye başladım. Minik kızımın kıyafetlerini pembe minik bir bohça yapmıştım. Gayriihtiyari sımsıkı kucağımda tutuyordum. Hemşire dayanamayıp "merak etmeyin, gözüm gibi bakarım prensesin elbiselerine, hiçbir şey olmaz" dedi de ben de halime gülüp bir kenara bıraktım. Sonra büyük an geldi. Ekip sedyeyi getirdi, ben de tahterevana çıkıp oturan Melike Belkıs edasıyla sedyeye çıktım ve uçarak kızıma kavuşmaya gittim. Yalnız burada şunu söylemeden edemeyeceğim. İkinci sezaryenim olmnasına rağmen çok heyecanlandım. Hatta ilkinde bu kadar olmamıştı. Ameliyathanenin soğuk olmasının, damar yolu açılışında damarlarımın ince oluşuyla bana yaptıkları köftehorluğun ve kızıma kavuşmak için duyduğum sabırsızlık neticesinde sarsılırcasına titremeye başladım. Dişlerim birbirine vuruyordu. Ama inanın, doğumla ilgili olarak yaşadığım en büyük rahatsızlık bu oldu. Sonra doktorum geldi. Ağzında maskeyle geldiğinden tanıyamadım. Başıma gelip göz kırptı, öyle tanıdım. :) Onu görünce içime sıcaklık doğdu, emin ellerde olduğuma ikna oldum. Bu sebeple gebelikte doktorla iletişim, kanınızın ısınması çok önemli. Doktorum, "üşüyorsun farkındayım ama seni şimdi boyayacağız, kusura bakma, az daha üşüyeceksin" dedi. Üşümeyi de fazla takmaz olmuştum zaten. Gülümsedim ve rüyalar alemine uçtum. Uyandığımda ne ağrım sızım vardı, ne de şuurumu toplayamama durumum... Hemen kızımı sordum. Hatta abartıp kilosunu, sağlık durumunu, kaç dakika içerisinde çıkarıldığını, emmek için aranıp aranmadığımı bile sordum. :) Cevaplar tam istediğim gibiydi. İlk doğumum sigorta hastanesindeydi ve o zamanlar hastanenin durumu kötüydü, çok sıkıntılar çektim. Bakan olmadı, bebeğimin ilk muayenesi yapılmadı, ağrı kesici için bağırıp yalvardım, duyan olmadı. Bunları dediğim doktorum bana "sen hiç merak etme, ben seni bulutlarda uçurucam" demişti şakayla karışık. Neticede tam ayarında ve zamanında verilen ağrı kesicilerle zerre ağrı duymadım. Ameliyathaneden çıkarken yanıma minicik bir tekerlekli beşik geldi. İşte prenses oradaydı. Allahım nasıl pamuk, nasıl güzel, nasıl tatlı. Allah'a inanmayan taş olur, o derece... O da benimle geliyordu odamıza. Çok güzel bir histi. Ayrıca demek ki benim ameliyatım da kısa sürmüştü ve bebeğin önceden gönderilmesi gerekmemişti. SOnunda odamıza geldik ve yatağıma geçince hemen bebeği istedim ki emzireyim. Süt yoktu ama hamileliğimden beri kolestrum geliyordu ve bebeğe lazımdı bu. Bebişim de sağolsun hiç uğraştırmadan emmeye başladı. ilk doğumumda ağrıdan bebeğimi alamamıştım kucağıma ve hemen emzirmem gerektiği söylenmemişti. Bu yüzden tam dört gün gelmedi sütüm. İkincide tecrübeliydim. Hemen emzirdim, zaten ertesi gün de tam olarak sütüm geldi. O gece de hiç yanımdan ayırmadan emzirdim bebeğimi. Hem bebeğim hiç ağlamadı, hem de ertesi gün topuk kanı alınırken hemşire bile hayret etti süt gelmeden kolestrumla bbeğimin bu kadar güzel beslenip de çok güzel topuk kanı çıktığına. Hastanede bir gece yattım. Ertesi gün doktorum kontrolümü yaptı, ilaçlarımı yazdı, bebek doktoru kızımın muayenesini yaptı ve pişik kremidir, gaz ilacıdır, D vitaminidir bunları yazdı ve bizi gönderdiler. Şimdi kızım iki buçuk aylık. Bebek büyütmenin keyfine varıyorum. İlkindeki gibi her şeyi kafama takıp kriz mevzuu yapmıyorum. Hayat güzel geçiyor. Biraz uzattım ama doğum yapacak arkadaşlar hiç korkmasın istedim. Bütün sıkıntılar dünyanın en güzel şeyi olan bebeklerimiz için. Zaten şimdi anneler çok bilinçli, tıp da çok ilerledi. Doktorunuza güvenin ve o anların tadını çıkarın. oreiro HAYAT KIZIM VE OĞLUMLA

çok duygulandım hiç sıkılmadan bi çırpıda okudum allah banada nasip eder işallah dogum yapmayıı M

cnm aynı fıkırdeyım bende kızımda 6 sene once cok panıktım lohusa depresyonuna gırdım ıkıncı cocuktsa hıc zorlanmadım hıc bısey zoe gelmedı depresyona gırmedım 2. bebegımde cok uslu cıktı sansıma h M

Amin, inşallah. Sayılı gün çabuk geçiyor :)

Amin, hepimizin yavrularını inşallah. newlife35 "ol " de RABBİM

benimde kızım sezeryanla dünyaya geldi ve çok kötüydü hatırlamıyorm bile bende ikinci cocugum olursa senin gibi herşeyi doya doya yaşamak hissetmek istiyorum insan ilk cocukda tecrubesiz oluyor ama ikincide tadına varıyordur emınım Rabbim sağlıkla büyütmek nasip etsin DorisLethe

eylul_el biraz korkunç, biraz komik ama tatlıya bağlanan güzel bir doğum hikayesi olmuş. CuteMom Dünya vazgeçenleri değil, azmedenleri

maşallah ne güzel anlatmışsınız Allah analı babalı büyütsün amin. M

Evet, gerçekten de ikinciler çok farklı oluyor. Doğum sonrası depresyon bile olsa olsa birkaç gün sürüyor. O da normal zaten. Siz rahat ve stressiz olunca süt de çok oluyor, bebek de o derece rahat ediyor. Hem artık yaştan mıdır, tecrübeden mi, insan bebeğinin bırak ağlama sesini, nefesinden bile ne derdi var anlıyor, anında müdahale ediyor. Annem nasıl olsa dilimden anlıyor diye bebek de güven duygusu hissediyor :) M