bebekle dışarı çıkmak sorun oluyor. ağlaması, acıkması, altını kirletmesi, terlemesi vs. yorucu elbette. bizim bebiş ağlamaya başlayınca o kadar geriliyorum ki. buna rağmen eşime, sen sakin ol, bir sorun olduğundan ağlamıyor zaten, diyorum. malum erkeklerin sabrı az oluyor. yine de zaman zaman dışarı çıkıp birlikte vakit geçirin, baba olmaya alışma sürecini yaşıyor olsa gerek. T

Gayet normal yaşadıkların canım. Bende sebepsiz yere 20 gün falan ağladım. Takılmayacak herşeye kafamı taktım. Emin ol eşin eskisi gibi ama sen takacak birşeyler arıyorsun. Bebek sahibi olmak gerçekten büyük bir sorumluluk. Ama bugünler geçmeyecek gibi gelsede öyle hızla geçiyorki.

Allah yardımcın olsun arkadaşım, bende senin gibi oldum hatta daha kötü 40 gün boyunca ağladım, şimdi kızım 8. ayını bitirdi onu çok seviyorum benim herşeyim, ben hala atlatamadım, bunaldım bunalımdayım galiba önceden küçücük şeylerden mutlu olurdum ama şimdi hiç birşeyden mutlu değilim eşimlede eskisi gibi değiliz ona göre hiç birşey yok herşey aynı ama bana göre öyle değil bazen kızımıda alıp kaçasım geliyor çok mutsuzum... belkide o günlerin kırgınlığı yanlız olmam bilemiyorum ama hiç bişey eskisi gibi değil... biyologeda Annesininnnnn

canım ben şuan hamileyim bende loğusalık depresyonu olmaktan çok korkuyorum. ablamda olmuştu loğusalık depresyonu hayattan zevk alamama bunalım sıkıntı sürekli ağlama. annemlerle altlı üstlü oturuyolardı bende daha evli değildim hepimiz ilgileniyoduk bebeğiyle gece dahi beraber bakıyoduk sırayla uyuyoduk. sen galiba yalnızsında senin bu durumda olman çok normal inşallah en kısa zamanda geçer. inan bende hamileliğimin başında hamilelik depreyonu oldu doğum sonrası depresyonumu düşünemiyorum. rabbim bütün annelerin yardımcısı olsun. mutlaka arkadaşlarınla bol bol dertleşip konuş ablam öyle yapmıştı. sonra çok şükür geçmişti.

mrb arkadaşlar sizler gibi bende lohusa deresyonu geçirdim. çok kötü günlerdi.5 yıllık bir bekleyişten sonra tüp bebek yönteniyle hamile kaldım ve bebeğimi kucağıma aldım. doğumdan 1 hafta sonra ortya çıktı ve 4 ay antidepresan kullandım. halk arasında söylenen kırk olayı doğru bişe doğum yapacak arkadaşlar sakın olun evde tek kalmayın ben yaşamış biri olarak size bunu tavsiye ediyorum . push ; O

Logusalik depresyonu geçirdigin evet. Bunu baby blues derler. Kizim dogum edeli 40 gün oldu bugün. ilk ogluma baby blues yasamadim ama ikinci ogluma ve kizima yasadim. Sû;rekli agliyordum sebebsiz yere. Esim çocuklarla ilgileniyordu yani ben sadece kizimla ilgileniyordum. AMa içimde hep ô;lüm korkusu sardi. Ya esim ölürse ben onsuz naparim vs. Taa ki esim aglama artik çok üzülüyorum deyinceye kadar. O bana sok etkisi yapti bir daha da aglamadim. Depresyon sadece 10 gû;n sürdü. Her kadin baby blues geçirmek zorunda degil ama sadece geçirmek gereken bir dönem. Umarim tez zamanda kurtulursun O

Anlattıkların çok tanıdık geliyor canım.. Sanki ben yazmışım gibi.. Eşinin söyledikleri bile cümlesi cümlesine aynı.. Bizim bi de kayınvalide problemimiz var bu anlattıklarına ek olarak.. Sonuç: Doğum sonrası depresyon.. Antidepresan kullanıyorum.. İnşallah senin sonun benimki gibi olmaz.. doga87 doğam canım

bende yaşadım. ama bunun loğusalıktan kaynaklandığını sonradan gecince farkettim.. hiç olmadık şeylere kılırdım, eşim beniöle eskisi gibi ilgilenmiyordu sanki.. ona kötü davranıyordum.. oysaki bulaşıkları bile yıkadı. evi sildi süpürdü. hemde annem varken.. aileside o dönemd geldi. onların yanında kaç kere bağırdım çağırdım kötü sözler söyledim ona.. şimdi şimdi iyiyiz.. çünkü anladım yaptıklarımı.. benden uzaklaşmıştı doğal olarak.. allah birdaha yaşatmasın... çok kötü bir durum çok.. mafoldumben

maalesef doğum sonrası depresyonu bende yaşadım çok kötü hemde.1 yıldır antidepresan kullanıyorum kızım 16 aylık artık ilaçları bırakma aşamasındayım çok şükür. Bende herkese bağırıp çağırıyordum hijyen manyağı olmuştum bebeğime dokunan herkes pismiş gibi geliyordu. Ayrıca çok kötü bir anne olduğumu düşünüyordum eşim bebeğimle çok güzel ilgileniyordu işe yaramıyorum ben deyip onları bırakıp gitmeyi bile düşündüm. Sürekli ağlıyordum çok yorgun bitkin halsizdim yemek yiyemiyordum sanki midemde taş vardı 2 ayda tam 10 kilo birden verdim. Karşımda sürekli acıkan altına yapan ağlayan uyumayan öylece yerde uzanan bir bebek vardı. Ne yapacağımı bilmiyordum annem vardı ama yinede panik haldeydim ya emerken boğazına süt kaçarsa ya uyuduğu yerde kusar boğulursa ya gece emzirirken uyursam elimden düşerse ayyyyyyyhhhhhh ne günlerdi yaaaa. Bende mutsuzdum o zamanlar hiç bişi zevk vermiyordu allahıma binlerce kere şükür o kötü günler geride kaldı. Şimdi iyiki doğurmuşum diyorum kızım yokken hayat bomboşmuş gibi geliyor. Umarım kimse bu lanet hastalığa yakalanmaz Herşeyi boşverin ve bebeğinizle geçirdiğiniz her bir dakikanın tadını çıkartın bu günler bir daha geri gelmicek o kucağınızda huzurla uyurken ben dünyanın en şanslı kadınıyım deyip mutlu olun

cnm ben 5 subatta doğum yaptım. aynı sıkıntıları bende yasadım.. eşim ben yokmuşum gib davrandı uzun zaman.. düşün neredeyse 4 ay olacak yeni yeni bazı şeyler düzene giriyor.. zamanla herşey yoluna girecektir.. ben kendi kendimin terapisti oldum diyebilirim.. ben güçlüyüm dedim hep. ve eşim de itiraf etti.. sen yokmuşsun gibi geliyordu bana die.. ve birbirimize destek olarak aştık bazı şeyleri.. ve eminim ilerki zamanlarda daha da iyi olacak.. zor çok zor biliyorum ama.. içini ferah tut.. geçici bir dönem.. sevgiler..

cnm ya takma herşeyi bukadar. eminim eşin seni hala çok seviyodur ve ilgileniyodur. ama sana yetmiyodur. bende 18 gün önc doğum yaptm. aynı sayılırız senle. bebeğimle ben ilgileniyorum başından beri. ama eşimde ilgili. gece falan ihtiyacım olduğunda uyandırırım kalkar. oda kızına çok düştü. pabucum damda heralde diyorum gülüyoruz takmıyorum ben. geçecek bu günler diyorum. hele şu kırkımız bi çıksın, kanamalar falan bitsin bebişler büyüsün herşey düzene girecek. kendini telkin etmeye çalış. kendini eve kapatma çıkabiliyosan bebişle falan çık. hepimize kolay gelsin

eşim ilk günler gecce kalkıyodu şimdi kalkmak istemiyo bebeğim ağladıkça sinirleniyo bak hayatım şuna ağlatma diyo bazen de çok derin uyuyo ağladığını bile duymuyo ben üzülüyorum ya ona da bana da ilgi göstersin istiyorum çocukla dün dışarı çıkalım dedik yolda ağlayınca kan ter içinde kaldık nasıl döndüğümü bilemedim daha alışamadım heralde tedirginim

aynısının tıpkısını yasadım hiç canını sıkma bir müddet sonra gececek biraz bebişin büyüsün alıp dısarı cıkarsın ben bir de aralıkta dogum yaptım düsün hiç dısarı cıkamadım marta kadar kafayı yiyecektim kilolara gelince takma diyemiyecem bende halen takıyorum. Eşinde ilk defa baba oluyor evin düzeni degişti belki evde annenler falan vardır rahat hareket edemiyordur zamanla düzelir ama öyle eskisigibi el ele muck muck olmuyo hersey bebek oluyo sende alısıyorsun bebişin büyüsün sana bir aguuuuu desin bir gülsün herseyi unutursun

Merhaba benim bebeğim iki aylık oldu. yazdıklarını okuyunca bi an acaba ben mi yazdım bunu diye düşündüm :) inan aynı şeyleri bende yaşadım. terslik olduğunu anladım ve bunu eşime hiç söylemeden internetten araştırdım. hamilelikte vücut mutluluk hormonu salgılıyormuş fakat doğumdan sonra salgılamıyormuş. kendimizi kötü hissetmemizin nedeni buymuş. bende kendimi o düşüncelerde mümkün olduğunca uzak tuttum. ben öyle biri değilim mutluyum... şeklinde düşündüm. olumsuzluklara takılıp kalmadım. yani kısaca polyanacılık oynadım. şu an hiç bir sorun kalmadı. eşim benim neşeli olduğumu gördükten sonra bana sürekli seninle ve bebeğimizle çok mutluyum demeye başladı. sende seni mutlu eden şeyler üzerinde yoğunlaşırsan belki daha kolay atlatırsın canım. bebeğin için bunu yapmalısın inan o senin huzursuz olduğunu seziyor. benimki sezdi. :) en kısa zamanda toparlanman dileğiyle. hoşçakal. frambuaz SIKINTI ve MUZ

Bence destek almana gerek yok, kesinlikle geçecek. İlk zamanlar insan anneliğin farkına varamıyor. Evladın azıcık büyüdüğünde, sana baktığında gözlerinin içi güldüğünde, daha 7 aylıkken bile sana sarıldığında, hele hele anne dediğinde o zaman gör bakalım depresyon falan kalıyor mu. Eee her güzel şeyin zor bir yanı da vardır elbet. Ama kesinlikle geçiyor. "Cennet anaların ayakları altındadır" kolay mı cenneti kazanmak? Ben de 4. aydan sonra toparlanmaya başlamıştım. Sana tavsiyem 1 saatliğine de olsa bebeği annene, babasına, yada kayınvalidene, artık kim müsaitse bırakıp azıcık dışarı çıkmak. Alışveriş acayip işe yarıyor Erkekler nasıl askere gittiğinde bunalıma giriyorsa kadınlar da bunalıma girme hakkına sahip bence. Hem askerlik de neymiş bunun yanında? Fidan gibi sağlıklı bir beden 9ay kadar uzun bir süre, şekilden şekile girsin, o kadar rahatsızlık yaşasın; arkasından doğum kadar büyük bir zorluk, akabinde dünyanın sorumluluğu en ağır emaneti, ev hapsi, fazla kilolar, çatlak dolu bir vücut, uykusuz geceler... vs. Yemişim askerliğini! Bi de demezler mi "sen baya kilo aldın" patlatacaksın yüzünü gözünü! Sabır kardeşim sabır, inan geçecek. Eşini al karşına güzelce anlatmaya çalış derdini. Ama benimki gibi "herkes doğum yapıyor" derse boşver bişey deme. "İyilik yap denize at, balık bilmezse halık bilir". Sen evladına bak, o sağlıklı olsun da gerisi hikaye.. C

mutlu olmak için çabalıyorum artık çocuğumun psilolojisini de bozmak istemiyorum onu çok seviyorum eşim de beni anlamaya başladı galiba F

geçici bir süreç heralde ama ben kendimi çok değersiz hissediyorum oğlum bile beni süt tankeri olarak kullanıyor diyorum okadar psikolojim bozuldu eşime değiştin deyip duruyorum sarılıyo içten gibi gelmiyo inşallah kısa sürede atlatırım kendi ndine geçen bişey mi acaba yoksa destek mi almam lazım E

doğum yapalı 2 hafta oldu okadar bekledim oğlumu çok seviyorum ama mutlu olamıyorum hem vücudum sinirimi bozuyor hem sürekli adet görmek ki normalde 1 haftaya dayanamazdım hem evden çıkıp biyere gidememek herşey üst üste en kötüsü de eşime takmış durumdayım kafayı benle çok ilgilenmiyor gibi sürekli bebişimizi seviyor ben yokmuşum gibi davranıyor oysa hamileliliğimde ve öncesinde hep gelip gidip severdi bi yere gitmeden öperdi şimdi ben gidiyorum deyip çıkıyor sürekli de uyarı içinde bebeği öyle tutma üstünü ört onu yapma bunu etme hareketleri tavırları çok değişti bi babalık ağırlığı da oluştu benimle ilgilenmiyorsun dediğimde de sen kuruntu yapıyosun diyo bilmiyorum belki de öyledir internetten baktım loğusa depresyonu belirtileri var eşime söyleyecek oldum bi çözüm bulalım diye ondan olmasan şaşardım nerde hastalık bişey var duydunuz mu illa ondan olursunuz siz kadınlar dedi çok keyfim kaçık kendimi çocuk bakıcı gibi hissediyorum yorgun ve bitkinim çok gece de yardım etmiyor eşim bana çok yabancı gibi geliyor tanıyamıorum benim durumumda olan yada daha ön benzerini yaşamış olan varmı abartıyor muyum neler oluyor bana çok üzülüyorum ben :sinifsinif:

bebeğin biraz daha büyüyüp seninle bakışlarıyla, gülümsemesiyle... iletişim kurmaya başladığında her şey değişecektir. ancak... eşinle çok yıprandığın ve sana yardımcı olması gerektiği konusunda usulünce konuşmanı öneririm. O