neden sinirleniyorsunuz bende onu anlamadım... Akasya Saçmalamayın! Üyelik

evet uyarmazsam zaten evi ters getirir kendi haline bıraksam Incredible incredible Guru Anneler

Bir kere cocugunuza yaramaz tabirini kesinlikle kullanmayin. hamileliginiz nasil gecti ozellikle 4. ayinda bir stres uzuntu vs yasadiniz mi aslinda hamileligin 9 ayida onemli.

Bu etken olabilir cunku ruh dorduncu ayinda anne karninda bebege eslik ediyor annenin o donem ve sonrasi sakin stressiz rahat bir donemi olmasi gerekiyor. oglunuz her ne kadar sorun cikarsa da siz bagirmayin kizmayin sakin sefkatle yaklasin benim kizimda beni uzdugunde sert cikisirsam ben zararli cikiyorum bu sefer daha cok agliyor o da bagiriyor sakin yaklastikca daha iyi oluyor. P

ayyyyyy güldürdünüz beni :) . push ;

Annesiz büyümek ne demek? Uzmanlığınız ne? Kaç çocuk üzerinde araştırma yaparak bu sonuca vardınız? Lütfen rica edeceğim saçmalamayın.

bana sizin yaklasiminiz da cocugu geriyor gibi geldi. Erkek cocugu kiz cocuguna benzemez, biraz daha az medeni oluyorlar kizlara gore maalesef. Bir de surekli anlatiyorum vs yazmissiniz, bunu da cok onermiyorlar, bir sure sonra cocuk dinlememeye basliyormus. 4 yasina kadar evde bakilmis ve sosyal ortama adapte edilmemis bir cocuk gordum ben yazdiklarinizda, yasi geregi daha fazla sosyallesmeli, ya krese baslatin ya da haftasonlari ona ozel ev disi aktivitelerle degerlendirin bu sureyi.

ayni ben :)) halada oyleyim tabi masayi ters cevirmiyorum ama birinin bir seyi deneyimleyip vardigi sonuc beni tatmin etmiyor illa kendimde deneyecegim belki başka bir sonuca varacağım belkide varmayacağım ama kendim denemis olacağım bu bir huy bence tost makinasini parcalarina ayirip tekrar takmaya calismalarim merdaneli camasir makinasinin icine oturacagim nasil dondugune bakacagim ağlayislarim falan yaramaz degilde biraz merakli sanki . push ; A Arya-78 Aktif

Nooption memento mori memento

teşekkür ederim böyle uzun uzun yorum yazıp yardım etmeye çalıştığınız için.. en yakın zamanda pedagoğu olan bir kreş seçip göndereceğim. davranışları hakkında biraz daha ayrıntı verir misiniz demişsiniz -hiç tanımadıkları yabancı ortamlarda da korkusuzca hareket ediyor. -Aşırı cesaretli -sürekli koşuyor ve düşüyor -engellemelere ve cezalara tahammül edemiyor -öfke nöbeti geçiriyor ve saldırganlaşıyor -çok fazla konuşuyor.. bunun neresi kötü diyebilirsiniz ama sürekli onu dinlememizi istiyor. ablasıyla konuştuğumda mutlaka bişeyler isteyerek konuşmaya bölmeye çalışır veya ağlar. -arkadaşlarıyla sürekli kavga halinde.. yolda ona birisi baktığı zaman bile kaşlarını çatar

Ortaya bir laf atıyorsunuz, gerisini getirmeyip, ne demek istediğiniz sorulduğunda da yukarıdaki cümleyi yazıyorsunuz. 'Annesiz büyüyen çocuklar' derken neyi kastediyorsunuz? Ben de merak ettim, çocuklarla çalışan bir uzman olarak.

Dürtüsellik ve hiperaktivite geldi aklıma okurken.

siz işteyken, çocuğu yanınızdamı götürüyorsunuz? nasıl anlamassın cümleyi?

Ben avrupada yasiyorum, burdaki cocuklar 6 ayliktan sonra en fazla 1 yasindan sonra kres'e gider. Benim kizimda 7 aylikken kres'e basladi ve gayet saglikli, mutlu bir kiz. Sosyal, konuskan, aksam saat 7de uyur, kurallari bilir. Ve burda 2.5 yasinda cocuklar ana okuluna gider. Madem 3 yasina kadar annelerinde kalma mecburiyeti var, bunu egitim sistemi ilerlemis avrupa ülkelerinde niye uygulamiyorlar? Hangi arastirmalara göre bunu iddia edebiliyorsun?

Idrakyollariiltihabi

Zaten konu sahibi kızcağız da keyfinden işe gidiyormuş. Eğlence coşku olsun diye yani. Sadece o değil, çocuklarına daha iyi bir hayat sunabilmek için hem iş yerinde hem evde deli gibi çırpınan, kendinden vazgeçen tüm kadınlar eğlencenin dibine vuruyor. O arada çocukları da annesiz büyüyor tabii.

Ben Türkiyede herkes 6 ayliktan itibaren cocugu kres'e versin demiyorum zaten. Imkanlar evet kisitli. Burda 300 euro harcadigim kres, orda aylik 2bin liradan asagi degildir. Konu sahibi avrupada cocuklar 3 yasina kadar annelerinde kaldigini iddia ettigi icin yaziyordum. Ve bunun bir zorunluluk oldugunu iddia ettigi icin. Dogru kosullarda cocugun 3 yasindan kücük kres'e gitmesinde yada bir bakici kalmasinda sorun yok. Bu tarz düsüncelerden dolayi anne üzerine cok baski oluyor. Cocuk ile ilk 2 yil ayni oda'da kaliyor. Cogu zaman, babadan ayri. Cocuga uyku egitimi verilmiyor. Anne hem uykusuz kaliyor, hem tüm gün cocuga karsi verimli olmak istiyor. Bircok anne bundan dolayi tabiri caiz kafayi yiyor. Yetmeme duygusuda cabasi. Cocuklar sandigimiz kadar kirilgan degil. Cok güclüler. Bagimli degil, bagli cocuklari yetistirmek aslinda önemli olan.

O zaman baska bir yöntem deniyeceksin. Ve dahada saldirgan olursa yine cizgilerini belli edeceksin. Dedigim gibi, sevdigi birseyi elinden alabilirsin. Dahada saldirgin olursa ikinci birsey alabilirsin. Geriye bagirsin, cagirsin, asla geri adim atma. Ve en önemlisi istikrar. Atiyorum x hareketli yaptiginda ceza verirsen, 2 gün sonra yine x hareketi yaparsa, yine ceza vermelisin. Bikmadan, usanmadan. Cocuklarin kurallara ve disipline ihtiyaci vardir. Dünya daha düzgün ve anlamli oluyor onlar icin. Dedigim gibi, bir pedagogtan bu konuda destek alabilirsin. Yoksa bu sekilde oglun cok fazla simaracak ve artik önünü alamazsin.

İlerideki sayfalarda gördüğüm tartışmanın kaynağını bulmaya çalışınca buraya geldim :)) Benim oğlum sizin tabirinizle annesiz büyümüyor. Hamileliğimin son iki ayına kadar çalışan bir kadındım. Doğumla birlikte ara verdim. Niyetim, oğlum biraz büyüyünce işe geri dönmekti. Zira hem maddi hem manevi sıkıntılar yaşayarak çocuğumu annesi olduğu halde annesiz bırakmak istemedim. Zira bir anne öncelikle insandır. Maddi problemlerle boğuşup, bir evin içine tıkalı kalıp, kendimi kaybettiğim bir süreçte insanlıktan çıkacağımı düşündüğüm için, çocuğumu sağlıklı bir anne olarak büyütmem mümkün görünmüyordu. Gel gelelim hayat planlarla ilerlemediği için, çalışma hayatına dönemedim. Zira oğlum annesiz büyümediği halde konu sahibinin anlattığından çok daha zor bir çocuktu. Hala öyle. Bakın anne ile büyüdüğü, hatta annesini tuvalete bile yalnız göndermediği halde sorunlu bir çocuk olabiliyor. Demek ki bu durumların annenin çalışması ile bir bağlantısı yok. Ben mecburi olarak bir süre daha çalışmamaya ve oğlum için çabalamaya karar verdim. Uzman önerisi de, benim gözlemlerim de bu kararı vermeme sebep oldu. Ancak aksi de olabilirdi. Oğluma rağmen çalışmaya mecbur olabilirdim. Eğer öyle olsaydı ve ben kendi vicdan muhasebemle uğraşırken siizn cevabınızı okusam çok üzülür ve öfkelenirdim. Zannediyorum aldığınız tepkiler de bu yüzden. Annesi çalışan çocuklar yaralı olmaz. Belki bazı noktalarda eksik olur ama yaraları olmaz bu sebepten. Bakın ben çalışmıyorum ancak oğlum yarım gün kreşe gidiyor. Uzman önerisi ile. Şimdi biri çıkıp bana "hem çalışmıyor hem oğlunu okula gönderiyor. Çocukta yara açıyor" dese sıfatının en nadide köşesine yara açabilirim mesela. Hani o kadar sinirlenirim.

P pardon_ama Bilimin değişmediğini söyleyen kim? Bilimsel gerçekler her an değişebilir endişesine kapılıp el yordamı ile mi ilerleyeceğiz? Ben bugün geçerli olan bilimsel düşünceyi baz alırım, bununla birlikte bu fikirlerin gelişip, değişebileceğini de aklımın bir köşesinde tutarım. Siz kişisel gözlem ve fikirlerinizi alanda dirsek çürütmüş, emek vermiş bilim adamlarınınkinden daha fazla önemsiyorsanız öyle devam edin. Dikkatimi çeken bir başka husus da şu oldu: Size yapılan yorumlar üzerinden değil, bambaşka mecralardan ilerliyorsunuz. Tüm bu nedenlerden dolayı, sizinle daha fazla tartışıp, konuyu bağlamından çıkarmak istemiyorum. Konu sahibi arkadaşım kirmizilihatun, sizin konunuzu iyice anlayayım, yardımcı olmaya çalışacağım.

çok büyük bi genelleme yapmışsınız. çalışan anne yada annesi vefat eden çocukların size göre ruhlarında olaşan yaradan bahsediyorsunuz anladığım kadarıyla kirmizilihatun

hakkaten i es geçmeyelim lütfen

allah yardımcın olsun cnaım P

Bu forum kültürü türkiye'de rahat 15 20 senedir var. Hepsi de aşağı yukarı aynı sistemde çalışıyor, siz bunu dahi kullanmayı bu kadar senede öğrenememişken, bu güzide fikirlerinizi neden ciddiye alalım?

bizler de zaten hanımefendinin söylemek istediği konuda hemfikiriz ama bunun söyleme tarzı bu değil... annesiz büyüyen çocuklar böyle oluyor demek hoş değil yani...

Siz anneliğinizi 8 saat mi yapıyorsunuz?

Dürtüsel bozukluk tanısını nasıl koydunuz bilmiyorum ama pedagogdan önce kreşe başlayın. İlk zamanlar evet zor olacak belki ama zamanla düzelmeleri göreceksiniz. Baktınız 1-1.5 aylık süreçte hala aynı devam ediyor o zaman çocuk psikoloğuna gidebilirsiniz. Ayrıca mesleğiniz ne bilmiyorum ama çocuğunuzu tanılamaya çalışmayın lütfen :)

Kendinizi ifade edebilmek üzerine biraz çalışın o zaman. Annesiz büyümek tabirini kullandığınız an anlatmak istediğiniz şey yalan oldu.

Böyle pası gole çevirmemek olmazdı. 'Agrasif değil agresif'i de ben ekleyeyim.

Arkadaşım konu sahibi ben değilim. Cahil cahil yazıyorsunuz dedim hala da arkasındayım. Ayrıca büyük harfle yazmak bağırmak anlamına geliyor forumda. P

Kararlı bir anne olun ama ceza vermeyin lütfen. Ceza ve ödül sistemini uzun vadede sağlıksız buluyorum. Doğruyu öğretmek için sevdiği bir şeyden mahrum etmek bana mantıklı gelmiyor. Şiddetsiz İletişim ve Neyi Nasıl Söylemeli kitaplarını tavsiye ederim. İnşallah okumak için fırsatınız vardır. Bir de onunla yeteri kadar ilgilendiğinizi düşünüyor musunuz? Kaliteli zaman geçirebiliyor musunuz? Oyun oynamak çocukları iyileştiriyor.

Okuyunca tanıdık gelmedi, okuyunca az geldi oğlunuzun yaptıkları bana :) tek farkla. Ben şiddete karşı aşırı tepkili bir şahıs olduğumdan asla hiçbir durumda vurmasına izin vermiyorum. Şu an sadece babasına vuruyor ki o da babasının suçu. Vurduğunda güldüğü için ciddiye almıyor uyarısını. Kreşte hırçınlık yapar diye göndermiyorum yazmışsınız. Kreşe gönderin. Emin olun daha vahim durumdaki çocuklar zamanla öğreniyorlar yanlışı ve doğruyu. Kreşe gönderme amacımız zaten toplum içinde nasıl davranması gerektiğini öğrenmesi. Ev içinde kalarak bunu öğrenemez. Gözlemleyerek, akranlarını taklit ederek ve dahi öğretmenin koyduğu kurallara riayet ederek öğrenecek. Eğitimcinin görevi öğretmektir zaten. Bunu yaparken de çocuk seçemez emin olun. Kreşe başlasın tez vakitte. Değişimi göreceksiniz. İletişim ve kendini ifade etme konusunda başarılı yazmışsınız. Mesela benim oğlum bu hususta da eksideydi. Geç konuştu ve hala çok net şekilde ifade edemiyor kendini. Buna rağmen ben değişip, gelişeceğine inandım. Pedagog desteği alabilirsiniz elbette. Ancak kimsenin sihirli değneği yok. Önerileri uygulamak size düşüyor yine. Fazlaca sabır ve özveri gerekiyor bunun için de. Dürtü bozukluğu öyle birkaç eyleme şahit olunca koyulan bir teşhis değil. Biraz daha ayrıntı vermeniz mümkün mü? Mesela yemek yerken nasıl davranıyor? Uyku saatinde ya da? Herhangi kalabalık bir ortama girdiğinde sadece şiddet mi gösteriyor yoksa engel olamadığı hareketleri mevcut mu? Ben pedagog değilim çocuk gelişimi mezunuyum. Size doğru bilgileri aktarıp yönlendirmem mümkün değil. Lakin anlattığınız eylemlerin on mislini sergileyen bir oğlum var sağolsun :) Verdiğiniz bilgiler ışığında öncelikle söyleyebileceğim şey "diğer çocuklara bakınca üzülüyorum neden benim oğlum böyle değil diye" düşüncesinden kurtulmamız. Bu ne size, ne oğlunuza fayda sağlar. Aksine çıkmaza girer zamanla öfke ile dolarsınız. Durumu her ne ise, sizin oğlunuz böyle. Ve siz oğlunuza göre eğitim planı oluşturmalısınız. Öteki çocukların nasıl olduğu mühim değil. Her çocuk kendine has davranışlar sergiler. Ben çok zor zamanlar geçirdim oğlumla. Oturup ağladığım da oldu, sizin gibi neden diğerleri gibi değil dediğim de oldu. En büyük hatayı burada yaptım. Beklentilerim oldukça, çocuğuma faydam da olamadı. Bazen dudaklarımı ısırırırdım öfkeden. Oğlum hala zor bir çocuk. Ancak ben değiştiğini, geliştiğini görebiliyorum. Diğer çocuklarda hep var olan davranışları benim oğlum zamanla kazanıyor. Ben artık sakinim. Oğlumu olduğu şekilde kabul ettim ve kendimi üzmüyorum. Bakış açınızı değiştirin. -ne yapsam da oğlum diğer normal çocuklar gibi davransa? -ne yapsam da oğlumu daha çok geliştirebilir, topluma uyum sağlamasına olanak sağlayabilirim? Cümleleri arasında ciddi bir fark var. Bunu bir düşünün.

insanlar sadece 1 yada 2 konuda uzman olabilir... fakat insanların uzman olmasalarda, her konuda görüşleri vardır.. ayrıca kitaplarda yazan her bilgi, malesef pratikte geçerli olamayabiliyor... öyle olsaydı, tüm pedogogların mükemmel çocukları olurdu yada psikolog olanlar hiç boşanmazdı... Akasya Saçmalamayın! Üyelik

konu sahibi benim, benim hanımefendi... biraz öncede söyledim... ben sizinle hiç tartışmadım bile... karıştırıyorsunuz üyeleri...

konu sahibi benim.. sizin tartıştığınız farklı bir üye... bence siz önce forumu kullanmayı öğrenin

CANIM, UZMANLARIN KİMİ ÖYLE DİYOR, KİMİ BÖYLE DİYOR.. HİÇ BİR KONUDA ONLARDA HEMFİKİR DEĞİLLER... ACABA KONU SAHİBİNİN, CEVABA VERDİĞİ, ALAYCI VE HATTA CAHİL DİYE SARF ETTİĞİ SÖZLERİ NEDEN İRDELEMEDİNİZ ACABA...

Çocugunuz hiperaktif benim yiğenim aynı sizin anlattığınız gibiydi aşı derece de yaramaz yerinde durmaz uyku uyumaz bir çocukdu. Yaşıtlarına da zarar verirdi vurmak ısırmak şiddetini kapılara ve etrafına yansıtırdı vs. Okul döneminde de çok zorlandı okumayı sökemedi özel doktor ve ekstra böyle çocukların gittiği eğitimlere gitti şükür şuanda çok iyi tabi pedogog ve ilaç tedavisi böyle çocuklarda dikkat bozukluklarıda oluyor tabi o yüzden okul dönemi çok önemli kesin tanısı için. S

Merhaba, ben de anladım sizi aslında ve çalışan bir annenin çocuğu olarak hak da verdim açıkçası. Tabi ki benim annem de keyfinden çalışmıyordu, beni büyütebilmek için çalışmak zorundaydı ama bunun idrakına o yaşlarda varacak durumda değildim ki ben, haliyle özlüyordum, her çocuk da özlüyordur, her anne de. Hayat mücadelesi sonuçta, her şeyin artısı da var eksisisi de, keşke Avrupa ülkelerindeki şartlara sahip olabilsek ve herkes çocuğu ile daha fazla zaman geçirebilse tabi, ama maalesef şu an durumumuz bu, bu şartlara uyum sağlıyoruz bir şekilde. P

Çocuğu çok uyarıyor musunuz? Şunu yapma bunu yapma şu olur bu olur şeklinde. kirmizilihatun

Annesiz büyüyen çocuklar derken ne demek istediniz? Laf kalabalığı yapmadan sadece o cümleyi açıklar mısınız?

Cahil cahil yazıyorsunuz. Aklınız yok fikriniz var. İlerde anlarmışım. He he tamam anladım.

Öncelikle çocuk psikiyatrisine gidebilirsiniz ama bence çocuk gayet normal :) Okula göndermeyi düşünmüyor musunuz? Davranışlarında gözle görülür bir değişim oluyor. Kurallara uymayı öğreniyorlar. Akasya Saçmalamayın! Üyelik

alıntı var cevap yok ha gayret

evet 4 ayında üzüntü değil ama evi tadilattan geçirdik ve çok stresli bir dönemdi.. ayrıca çalıştığım için muhasebeciyim stresli geçiyor genelde M I N E R V A İzaha gerek yok, gördünüz yürüdüm çıktım. 🚶🏻♀ tek ayak cezası Anneler

Şu nedenden dolayı sordum; benimde 4 yaşında bir oğlum var. Hamileyim ve mide bulantım çok fazla. Tahammülüm azaldı ve çocuğu bu aralarşunu yapma bunu yapma diye gereğinden fazla uyarmaya başladım. Ve farkettim ki çocuk şimdi bizim yapma dediğimiz şeyi inadına iki daha fazla yapmaya başlamış. Sözümü dinleyen çocuk sözümü hiç dinlememeye başladı. Ve kendisi de sürekli bana yapma diyorsunuz birşey olmaz bana diye inatlaşmaya başladı. Sizin ki de mi böyle bir durum acaba

Konu bana gelmiyor siz beni konu sahibi sanıp laf sokuyorsunuz ama konu sahibi ben değilim diyorum. Konu sahibi size cahil yazmadı alay etmedi onu yazan bendim diyorum :)

Ceza ve ödül sistemini, konusmadan, aciklamadan uygularsan elbette yeterli degil. Sonucta toplumdada ceza ve ödül sistemi var. Kurallari ihlal ettigimizde para cezasi, hapis cezasi alabiliriz. Diger taraftan iyi calisirsak, iyi bir okul, iyi bir is imkanimiz olabilir. Bu ikiside olmasaydi, toplum kaos olurdu. Sadece biri sana "yapma etme, eyleme, üzülüyorum bak" dese, bir müddet sonra onu takmazsin. Ödül ve ceza sistemi bence önemli, ama elbette cocuk robot degil. Ayni zamanda aciklayacaksin, seveceksin, onun ile oynayacaksin. Ve cocuklar bu yasta soyut kavramlar ile zorlanabilir hem üzülmek terim ile, hem empati kurmak ile zorlanabilir. Ödül/ceza sistemi baze seyleri somutlastiriyor. A Arya_Stark01

Konu sahibi ben değilim yalnız :)

yok aslında tanılamak anlamında değil ama az çok çocuğunuzun hareketlerinden şu olabilir mi acaba düşünürsünüz ya benimki de o anlamda yani..

Bir de alıntı yapmayı öğrenirseniz mükemmel çocuklar yetiştirebilirsiniz.

sizinde söylediğiniz gibi kimse keyfinden çocuklarını bırakıp işe gitmiyor... zaten anneler kendisi bakamadığı için vicdan azabı duyuyor... bir de çalıştıkları için çocukları böyle hırçın demenin kimseye faydası yok... P

tüm okul hayatımda, kompozisyon, türkçe ve edebiyat derslerim hep yüksekti...

F flower world

Pedagogu olan bir kreşe başlatın. Gözlem süreleri çok daha uzun olduğu için daha çok yardımcı olacaktır.

P pardon_ama seviyeli tartışmadan bahsedebilmek için, önce bizim buna uymamız gerekiyor. İlk karşı cevabınızda 'zamanla anlarsın cnm' yazdınız hatırlarsanız. Ayrıca konu sahibine sadece seviyeli yorum yaparak değil empati yaparak da yardımcı olabiliriz. Burda konu çalışan anne de değil zaten. 'Yok ben konuyu buraya da getirmek istiyorum' diyorsanız -ki buna hakkınız var- daha açık, anlaşılır ve çalışan anneleri rencide etmeyecek şekilde yazmak uygun olur. Çocuklarla çalışan bir anne ve eğitimci olarak ben de mümkünse ilk 24 ay, tercihen 36 ay çocukla anne ve babasının ilgilenmesini, bakım vermesini tavsiye ederim. Bunu uygun bir üslupla tavsiye etmekle, 'çalışan annelerin çocukları sorunlu olur' demek arasında çok fark var. Geçtiğimiz Pazar Hürriyet gazetesinde Prof. Selçuk Şirin'le yapılmış röportajda eğitimli, çalışan, üreten annelerin çocuklarının gelişiminin daha ilerde olduğu yönünde yapılmış araştırmalardan bahsediyordu Selçuk Hoca. Okumanızı tavsiye ederim. Bir de biz bu forumda iddalı cümleler kuranların, hele de konu çocuklarsa, konuyla ilgili eğitimini, tecrübesini ve donanımımı sorgularız. En kötü ihtimalle bunu hangi bilimsel yayında veya akademik kaynakta okudunuz? Diye sorarız. Aklınızda bulunsun.

P pardon_ama önce sistemi kullanmayı ve alıntı yapmayı iyice öğrenin, sonra bize cevap yazarsınız. Aceleye mahal yok. Engin düşüncelerinizden bir süre daha mahrum kalabiliriz.

Eee tamam, biz de zaten sizin 'annesiz büyüyen çocuklar' derken ne kastettiğinizi ve bu çocuklar hakkındaki düşüncelerinizi soruyoruz size. Buyrun, sizi dinliyoruz. Akasya Saçmalamayın! Üyelik

hakkaten çocuğun neden agrasif olduğu çıktı ortaya... Akasya Saçmalamayın! Üyelik

Benim oğlum da 4 yaşında ve asosyal hic kimseyle konuşmuyor yakın temas kurmuyor anne baba hariç pedago götürdük kreş önerdi zor zoruna giddi 7 ay ondan sonra yene büyük adam gibi tek başına takılıyor konuşmuyor ne yapar sam yapayım. başkalarıyla iletişime geçmiyor A Arya_Stark01

Benim oğlumda 3,5 yaşında bugün bende konu açtım benzer şekilde. Konu hakkında fikrim yok maalesef ama annesiz büyüyen çocuk meselesini görünce yazmak istedim. Ben oğlumu tek başıma büyüttüm yani anneanne, babaanne, bakıcı, kreş vs deneyimi yok. Çalışmadım bu süre boyunca. Buna rağmen oğlum aşırı hareketli, inatçı, dönem dönem aşırı hırçın vs. Yakın zamanda eşimin yegenleriyle birlikteydim. Büyük 6, küçük 3 yaşında. Anneleri sadece ilk 1 yıl yanlarında olabildi bunun dışında anneanne-babaanne baktı çalışıyor çünkü. Ve inanın tavırlar aynı oğlumdan hiçbir degisik tarafı yok. Aksine daha konuşkan, daha girişken ve anneden daha bağımsızlar. Oğlum daha içe kapanık ve bana bağımlı kaldı onların yanında mesela. Belki o anki ortam da etkili olabilir ama öyleydi. Açıkçası anneyle büyüyünce de hırçın olan, agresif olan yine oluyor çalışan anneleri uzmenin anlamı yok.

Rica ederim. Tartışma amaçlı yazmadim ama çalışan annelerin ne kadar vicdan azabı çektiğini üzüldüğünü biliyorum. En son işte görümcem de gördüm ağladı sinriinden ben buyutemedim diye mi böyle hircinlar, yaraamzlar vs diye. O zaman dedim bak benimki de öyle şuan ve ben hep evdeydim. Yani daha önce aramda sorun yaşadım ama o haline çok üzüldüm. O yüzden dedim çalışan anneleri uzmenin anlamı yok diye. Yoksa anladım çalışan anneler kötü demiyosunuz ama yine de annesiz büyüyen deyince evet farklı anlaşılabilir. Yoksa tabiki çocukta, anne de ozluyodur. Yine de kalan vakitte telafi edebilirler diye düşünüyorum. Mesela ben evdeyim ama çalışmayı seven bir insanım ve benim için bu eziyet. Ve inanın oyun oynamaktan sıkıldım. Nefes alamadigimi hissediyorum bazen. Ama calissam kendimi daha iyi hissedecegime, kalan vakitte 2 saat bile olsa daha istekle vakit gecirecegime çok eminim. Allah herkese yardım etsin tabiki :)

Annesiz büyümek diye bir tabiri asla kabul edemem. Ölmüş değiliz. İşe gidiyoruz diye çocuklarımızla ilgilenmiyor, sevmiyor değiliz. Üzülmüyorum çünkü kendimi biliyorum çocuğumu biliyorum ama çok kızıyorum bilinçsizce yapılan yorumlara. Konu sahibi anne zaten dertli ona böyle bir şey yazmak resmen kötü kalplilik.

Kabullenmek diye yazmış bir üye çok doğru en önemli ve ilk adım bu ama önce pedagog ile bir görüşün bakalım belki düşündüğünüz gibi değildir belki sadece hareketlidir inşallah diyelim. Benim oğlum 10 yaşında ve dehb"dikkat eksikliği ve hiperaktivite bozukluğu" var ama şükürler olsun çok hafif düzeyde. Dürtüsellik dehb'in bir parçası. Bizim okul çağında birinci sınıfa giderken öğretmenin yönlendirmesiyle ortaya çıkmıştı. Size tavsiyem paketli gıdalardan şekerden ve un içeren besinlerden uzak durmanız ve 'hayır' kelimesini tasarruflu kullanmanız yönünde. Ayrıca biliyorum çok zor ama sakin kalmaya çalışın. Şimdiki aklım olsa bu kadar kendimi yıpratmazdım sabrınızı tüketmeyin ilerleyen zamanlarda size lazım olacak.

güzelim, ben çalışan anneler suçlu anlamında yazmadım ama çalışan annelerin çocukları, heleki küçük yaş olanlar çok özlem çekiyorlar... lafı nereye çekersen, oraya gidiyor tabiki... en az 3 yaşına kadar anne çocuğuyla olmalı, avrupadada bu böyle...3 yaş sonrası kreşe verilir... ayrıca çok kibar yazım şekliniz beni çok mutlu etti, teşekkkür ederim.. seviyelice tartışabilmek, çok güzel bir erdemdir...

yaptığı yanlış davranışta ceza yönetimi denedim... şu bir ara tvde çıkan süper dadı vardı.. mola yönetimi vardı onu denedim. resmen sinir nöbeti geçirdi daha saldırganlaştı.. kirmizilihatun

Pedagog desteği alın ama bence artık kreşe de gitmeli. 4 yaşında çocuk. Şimdiki çocukluk bizim çocukluğumuz gibi değil, sokakta koşturma oynama kültürü yok. Yaşıtları ile vakit geçirmeli, enerjisini atacağı alanları olmalı. Aktiviteler yapmalı. Ayrıca çocuğunuz bana çok hırçın geldi. Bakıcısı şiddet falan uygulamıyor değil mi? Fiziksel değil sadece, psikolojik şiddet. Çünkü çocuklarda psikolojik şiddet davranış bozukluklarına yol açar. Araştırın bence.

dürtüsel sorun bebeklikten başlar... sanırım başka sorunları var çocuğun... ayrıca çocukların annesiz büyümeleri ruhlarında büyük yaralar açıyor... Akasya Saçmalamayın! Üyelik

Akasya Saçmalamayın! Üyelik

Dün oğlum zabıta aracına binicem diye tutturdu. Sevimli de bir şey kimse kıramıyor. Bindi araca babasının malı gibi. Zabıta da "hadi annen gidecek eve inmen lazım" deyince "annem gitsin biz arabayla gidelim" dedi. Asla kimseden çekinmez, korkmaz. Yüksekten, ateşten, hızlı gelen araçlardan. Listeyi çoğaltabilirim. Inanılmaz korkusuzdur. Engelleme durumunda oğlum da hırçınlaşır. Kendini yerlere atar vurmaya kalkışır. Ben bu kriz anlarını sakin kalarak çözüyorum. Çocuğa olağanüstü bir durum olduğunu ve çözmeye çalıştığınızı hissettirince kriz inatlaşmaya dönüşüyor. Daha dün marketin içinde kendini yerlere atan ve bağıran oğluma olağanüstü bir durum yokmuş gibi "ben alışverişimü bitirdim. Şimdi eve gitmem gerek." dedim. Biraz daha tepindi. Kasada ödeme yaptım kapıya yöneldim. Paşa paşa geldi arkamdan. Ancak bu sonuca uzun zamandır uğraşarak ulaştım. Oyh, çok zordu. Anlatmakla bitmez. Her ne olursa olsun sakin kalın. Diğer insanları umursamayın. Ne derler, ne düşünürler vs. Kriz anında üzerine eğilip ikna etmeye uğraşmayın. Kısa, net ve kararlı bir cümle kullanıp her ne yapıyorsanız o anda devam edin. Birden olmayacak ama zamanla en azından hafifleyecek hırçınlığı ve hareketliliği.

bilim bugün doğru dediğine, yıllar sonra yanlışmış diyebiliyor... yıllarca yumurta yemeyin kolestrol yapar diyen ler, şimdi öyle değilmiş yiyin diyorlar.. bunun gibi birçok örnekler var...

çok şükür, anlayan birileri olmasına seviniyorum, çok teşekkür ederim size, önyargısız okuduğunuz için...

Merhaba, bence kreşe gitmelerinde, sosyalleşmelerinde zaten bir sakınca yoktur ama bizde maalesef imkanlar Avrupa'dan çok farklı, günlük çalışma saatlerinin çok uzun olması, fazla mesai kavramı ve ücretinin çoğu zaman verilmemesi, doğum izninin çok kısa oluşu, iş güvenliğinin olmaması, devlet okullarında kalitenin giderek düşüp insanların özel okula mecbur hale gelmesi gibi sorunlar hem aileleri yıpratıyor, hem de ortaya çıkan gerilim çocuklara yansıyor bence. Yapı olarak stres altındayız hepimiz, bunun da uzun vadede çok zararı olduğunu düşünüyorum, ama maalesef inkanlarımız bu kadar. A Arya_Stark01

ilerde anlarsınız cnm merak etmeyin... . push ; Akasya Saçmalamayın! Üyelik

kreşe göndermeyi düşünüyorum ama çok hırçın orda da sorun yaşayacağız biliyorum. kızımı 4,5 yaşında göndermiştim oğlumu da öyle göndereyim diye düşündüm sonra da.. kreşe gidince fark eder mi bilmiyorum... ayrıca pedegog yardımı için bir pedogogla telefon görüşmesi yaptım.. sıkıntılarımızı söyledim getirmemize gerek var mı diye sordum... okul öncesi dönemde getirin şimdi belli olmaz.. zor çocuk tabir ettiğimiz çocuklardan sizin çocuğunuz dedi sadece... Ben dürtüsel bozukluk olduğunu düşünüyorum

Hemen hemen her çocuğun zorladığı dönemler olur. Benim kızım da çok hareketli. Okulda da hareketli, şiddete eğilimi olduğu dönemler oldu ama altında muhakkak başka sebepler oluyor genelde. Hala hırçınlaştığı ve duygusallaştığı dönemler oluyor. Başka şeylerin dışa vurumu olarak hırçınlaşıyor. Bizim evimizde bir kural var ve doğduğu andan itibaren bunu uyguluyoruz. Biz karışma, bırak öğrensin mottosu üzerine kurulu bir düzen kurduk. Kendisine aşırı derecede zarar vermeyeceği şeylere müdahale etmiyoruz. Düşmeden, kendisine zarar geleceğini öğrenemez. Tıpkı sıcak ile temas etmeden yanmayı öğrenemeyeceği gibi. Koltuk tepesinde zıpladığı zaman bir defa, düşebileceği ve canının yanabileceğini söylüyorduk. Devam ediyorsa müdahale etmedik genellikle. Düştüğü zaman ben sana söylemiştim cümlesini çok nadiren kullanmışızdır. Çünkü bu tür uyarılar, yönlendirmeler daha çok hırçınlaştırıyor ve çocuk kendini ispatlamaya çalışıyor. Düştüğü zaman sırf o cümleyi duymamak için canının acıdığını yansıtmıyor. Uzman değilim sadece yiğenlerim ve kızımdan gördüğüm kadarı ile genellikle böyle. Siz sehpanın kendisine zarar vereceğini söylediğiniz müddetçe onunla uğraşacaktır. Zarar geldiğinde de ben sana söylemiştim dediğinizde aynı hareketi tekrar etmeye itiyorsunuz aslında farkında olmadan. Bir defa uyarın. Canı yandığı zaman paniklemeyin, bak gördün mü demeyin. Yanlışını yüzüne vurmayın, yönlendirmeyin. Kendimizden örnek vereyim. Henüz 2 yaş civarı fırın çalışırken kızım camına dokunmak istedi. Cam yakmıyor öyle ama yanabilirsin, fırın sıcak dedim. Yine de fırına dokundu ve sıcak olduğunu gördü ve bir daha fırın çalışırken yaklaşmadı. Kızım öyle kolay değil, o da zor bir çocuk ama çabalıyoruz. Uzman arkadaşlar konuyu görürse daha iyi yönlendirmelerde bulunavaklardır. Ben de yanlış yapıyor olabilirim, onlar daha iyi tavsiyeler verir. Ben de faydalanırım. Kreşte de başta zorlanabilir ama zamanla yaşıtlarını göre göre uyum sağlayacaktır büyük olasılıkla. Yemediği bir yemek varsa yemeye başlayabilir mesela. Etkinliklerle hırçınlığı azalabilir vs vs.

Kasımda 4 yaşına girecek bir oğlum var... Aşırı derecede yaramaz.. Sadece yaramaz diye basite indirgememek lazım diye düşünüyorum hatta.. özellikle şu 15 gündür haddinden fazla. ben çalışıyorum 8 aylıktan beri aynı bakıcı ile devam ediyoruz. Ona anneanne diyor yani seviyor olumsuz bir şey söylemedi. bu arada konuşması çok düzgün hislerini çok iyi ifade eder.. ama gelgelim açık alana birlikte çıkamıyoruz.. elimi tutmaz alır başını gider. asla korkmaz.. sonunu düşünmez yaptığı hiç birşeyde... yaptığının sonucunda ne olacağını söylediğimde umruna bile takmaz.. mesela örnek vereyim ; dün akşam orta sehbayı ters çevirmek istiyor ve ayağına düşürdü bunu yaparken.. Canı acıdı."sana söylemiştim yapma ayağına düşer "diye dedim. yok yine tekrar aynı şeyi yapmaya gidiyor.. duvar saatini indirdi. kırcam diyor illa... Oğlum ben üzülürüm bunu yaparsan benim için önemli diyorum.. üzül kırcam diyor... herkesle kavga halince ablası var 12 yaşında ona vuruyor arkadaşlarına vuruyor.. yapmak istediğine izin vermeyince bana vuruyor. artık hiçbir yere gitmek dışarı çıkmak istemiyorum.. dışardan gören bu çocuğa hiç terbiye vermediler mi diyor kesin.. halbuki sürekli konuşuyorum neden yapmaması gerektiğini anlatıyorum. evden çıkarken yapmamsı gerekenleri söylüyorum.. tamam diyor... ama sonuç yine aynı.. Rabbim sağlık versin ama diğer çocuklara bakıyorum benim oğlum niye böyle diye üzülüyorum. benim oğlum gibi davranışları olan arkadaşlar varsa neler yapıyorsunuz veya böyle çocukken olup büyüyünce düzelen var mı çok ihtiyacım var dertleşmeye

bende dürtüselliğe daha çok benzetiyorum maalesef. enkısa zaman pedogaga gideceğim kirmizilihatun

Çünkü yazdığınız yorum saçma ve asılsız. Annesiz büyümek ne demek? Bunu bir açıklayın önce. H

Sadece konusuyorsan, elbette davranisi böyle olur. Yaptiklarin sonuclari yokki. Katlandigi birsey yok. Elbette tekrar, tekrar yapar. Yeri geldiginde seste yükselmeli, cezada verilmeli. En basit oda'da cikarabilirsin bir müddet, sevdigi birseyi elinden alabilirsin,.. Diger taraftanda mesela stickerler ile calisabilirsin. O gün uslu oldugunda, beraber bir sticker yapistirin, abartili bir sekilde tebrik et. Yada sevdigi yemek ile biraz sürpriz yap,.. Yani cocukta ben psikolojik olarak yada fiziksel olarak bir sorun görmüyorum. Sen fazla yumusak davraniyorsun ve biraz bir 'kudurma' durumu var bence. En iyisi pedagogtan destek alman. Nasil kurallar uygulanir, sana destek olur. Ve tabiki kres'e yolla. Orada diger cocuklarinda kurallara uyumasini görmesi, enerjisini atmasi bile fayda eder. Idrakyollariiltihabi